Αν περιμένεις εδώ την ανταμοιβή σου, θα ταλαιπωρηθείς ματαίως !

Περί αγνωμοσύνης των ανθρώπων

Όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα

  ''Αν κάνεις το καλό, αυτό θα πρέπει να το κάνεις για χάρη του Θεού και μόνο. Γι' αυτό και δεν θα πρέπει να δίνεις καμιά σημασία στην αγνωμοσύνη των ανθρώπων.   Μήν περιμένεις ανταμοιβή εδώ, αλλά από τον Θεό στους Ουρανούς. Αν περιμένεις εδώ την ανταμοιβή σου, θα ταλαιπωρηθείς ματαίως !''

Τώρα; τή μπουκιά ἔ­χουν στό στόμα καί τό Χριστό βλαστημᾶνε.

 Θυμήθηκα τὴν ἐπο­χὴ πρὶν 80 χρόνια, ὅταν ἤμουν μικρὸ παιδί, ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔπιναν ἕνα ποτήρι νερὸ κ᾽ ἔ­καναν τὸ σταυ­ρό τους.

Τώρα; τὴ μπουκιὰ ἔ­χουν στὸ στόμα καὶ τὸ Χριστὸ βλαστημᾶνε.

Ἀ­γνώμων ἄνθρωπε, θά ᾽ρθῃ ὥρα ποὺ θὰ στερέψουν οἱ πηγές, καὶ τότε θὰ τρέ­χῃς σὰν τρελλὸς νὰ βρῇς νερὸ καὶ θὰ γλεί­φῃς τὰ βράχια μέσ᾽ στὶς σπηλιὲς γιὰ νὰ δροσιστῇς.

Γι᾽ αὐτὸ τώρα, ὅταν τρῶς καὶ πί­νῃς στὸ σπίτι σου, λέγε «Δόξα σοι, ὁ Θεός».

Μακαριστος μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης

Τι βλέπεις;

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Τι βλέπεις; 

Θα απαντήσεις σ'αυτήν την ερώτηση ανάλογα με το που θα εστιάσεις. Πολλοί άνθρωποι βλέποντας αυτήν την εικόνα θα απαντήσουν, "βλέπω μια μαύρη κουκίδα". 

Αυτή η απάντηση περιέχει μια μικρή δόση αλήθειας, δεν είναι όμως η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει η μαύρη αυτή κουκίδα αλλά συγχρόνως υπάρχει πάρα πολύ λευκό.

Στην ζωή μας σίγουρα θα υπάρχουν και οι μικρές μαύρες κουκίδες. Το θέμα όμως είναι να μην εστιάζουμε σ'αυτές αλλά να βλέπουμε το λευκό που δεσπόζει.
Οι μαύρες κουκίδες της ζωής μας είναι ο πόνος μας, οι αστοχίες μας, οι αμαρτίες μας, οι λύπες και οι στεναχώριες της καθημερινότητας που πάντοτε θα υφίστανται, άλλοτε σε μεγαλύτερο βαθμό κι άλλοτε σε μικρότερο.

Το θέμα είναι να μη μένουμε στις μαύρες κουκίδες γιατί τότε χάνουμε το πολύ λευκό της ζωής μας. Φτάνουμε δηλαδή στην αγνωμοσύνη. Δεν εκτιμούμε το λευκό, με αποτέλεσμα να αγγίζουμε την αχαριστία. Εάν δίνουμε περισσότερη σημασία απ' ότι πρέπει στις μικρές μαύρες κουκίδες τότε καταντούμε μίζεροι, ιδιότροποι, νευρικοί...και είναι κρίμα. Αδικούμε το πολύ λευκό που ο Θεός μας χάρισε· δεν το βλέπουμε και έτσι ουσιαστικά αδικούμε και τον Θεό και τον εαυτό μας.

Μπορεί να έχεις μία δυσκολία λοιπόν στην ζωή σου. Έχεις όμως και τόσα ευλογημένα πράγματα. Μπορείς και αναπνεύεις χωρίς κόπο, μπορείς να περπατάς, να γράφεις, να σκέφτεσαι, να βλέπεις, έχεις ανθρώπους που σε νοιάζονται, έχεις πάνω απ' όλα Πατέρα, Φίλο, Αδελφό και Συνοδοιπόρο τον Χριστό.
Έχοντας αυτά υπ' όψιν μας ας βλέπουμε πάντοτε αισιόδοξα την ζωή, ας εστιάζουμε στο λευκό της ζωής κι ας μην γιγαντώνουμε με την απαισιόδοξη και μίζερη στάση μας τις μικρές μαύρες κουκίδες που υπονομεύουν την ειρήνη και την χαρά μας.

Κι εσύ έχεις πολύ λευκό στην ζωή σου. Αυτή είναι η βάση της ζωής σου. Μην είσαι αγνώμων. Κατάλαβέ το· δες το.Και τότε "θα την δεις αλλιώς"...

πηγή

Κυριακή Καλού Σαμαρείτη (Η'Λουκά)

ΕΝ ΤΩ ΕΠΑΝΕΡΧΕΣΘΑΙ ΜΕ ΑΠΟΔΩΣΩ ΣΟΙ
π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού

 Μία από τις πιο δύσκολες καταστάσεις τις οποίες αντιμετωπίζουμε οι άνθρωποι και αισθανόμαστε ανήμποροι να διαχειριστούμε είναι αυτή της αχαριστίας, της αγνωμοσύνης. Όταν έχουμε κάνει ό,τι περνά από το χέρι μας για να προσφέρουμε στους άλλους, όταν έχουμε ανεχτεί και συγχωρήσει τις δυσκολίες του χαρακτήρα τους, όταν έχουμε δώσει τον ίδιο μας τον εαυτό και εισπράττουμε απόρριψη, αδιαφορία, προκλητική αντίθεση και άρνηση αναγνώρισης από εκείνους, τότε το παράπονό μας είναι μεγάλο. Και το υφιστάμεθα συχνά στη ζωή μας. Κάποτε, βεβαίως, κι εμείς, για δικούς μας λόγους, φαινόμαστε αχάριστοι στους άλλους. Όμως εκεί δεν σκεπτόμαστε τι οφείλουμε. Το πρόβλημά μας έγκειται όταν αισθανόμαστε ότι οι άλλοι μας οφείλουν.

Ο τρόπος ζωής μας σήμερα εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο τρόπος της αχαριστίας. Τόσο έναντι του Θεού όσο και μεταξύ των ανθρώπων το φαινόμενο έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις.

 Αχαριστία είναι η γκρίνια και η μεμψιμοιρία. Αχαριστία είναι η συνειδητή άρνηση της ευχαριστίας για όσα λαμβάνουμε. 

Αχαριστία είναι η αίσθηση ότι η ζωή μας οφείλει τα πάντα διότι εμείς είμαστε οι ικανοί. 

Αχαριστία είναι η πρόκληση έναντι του Θεού ότι δεν μας δίδει αυτό που μας αξίζει, διότι εμείς προσπαθούμε να τηρούμε τις εντολές Του και κυρίως αυτές που μας αποτρέπουν από το να κάνουμε το κακό στους άλλους. Και δε θεραπεύεται εύκολα η αχαριστία. 

Γιατί προσκρούει στις συμπληγάδες της πέτρινης καρδιάς και του εγωκεντρικού μας κόσμου, μέσα στις οποίες συντρίβεται η αίσθηση ότι το ευχαριστώ δεν είναι ταπεινωτικό, αλλά μας δίνει αληθινή χαρά. Διότι όταν αναγνωρίζουμε ό,τι λαμβάνουμε, λίγο ή πολύ, εκτός από ευγένεια, είναι και δείγμα αρχοντικής καρδιάς να μπορούμε να καταλαβαίνουμε πως ό,τι μας δίνεται από τους άλλους δεν πρέπει να το εξετάζουμε στη λογική ότι το δικαιούμαστε, αλλά στη λογική ότι μας αγαπούνε και μας το προσφέρουν, ακόμη κι αν δεν το αξίζουμε ή δεν το αναγνωρίζουμε.

Σε μία από τις πιο ξεχωριστές παραβολές του Ευαγγελίου, στην οποία, πιστοί και μη, αρεσκόμαστε να αρκούμαστε σε ηθικολογικές ερμηνείες, αυτή του καλού Σαμαρείτη, ο Χριστός που είναι ο αυθεντικός Σαμαρείτης, διότι παραθεωρεί την έχθρα που ο άνθρωπος έχει καλλιεργήσει έναντι του Θεού και όχι μόνο στέκεται κοντά στον τραυματισμένο από τις αμαρτίες και τα πάθη πλησίον, αλλά φαίνεται πως γι’ αυτόν τον λόγο περνά από τον δρόμο στον οποίο παραφυλούνε οι δαίμονες ληστές, καθότι σαρκώθηκε για να μας σώσει από τον θάνατο, αφού περιποιηθεί τις πληγές, πηγαίνει τον ημιθανή τυγχάνοντα άνθρωπο στο πανδοχείο της Εκκλησίας και τονίζει στον πανδοχέα: «Επιμελήθητι αυτού και ό,τι αν προσδαπανήσης, εγώ εν τω επανέρχεσθαί με αποδώσω σοι» (Λουκ. 10,35). «Φρόντισέ τον κι ό,τι παραπάνω ξοδέψεις, εγώ όταν ξαναπεράσω θα σου το ξεπληρώσω».
Ο λόγος του Χριστού δεν απευθύνεται μόνο στους ιερείς, αλλά στον καθέναν από μας.

 Ο Χριστός αναγνωρίζει εκ των προτέρων κάθε κόπο ο οποίος είναι στηριγμένος στα δύο δηνάρια, δηλαδή στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, και την ίδια στιγμή καταβάλλεται στο πανδοχείο της Εκκλησίας και μας διαβεβαιώνει ότι θα μας ανταποδώσει εφόσον ξοδέψουμε κάτι παραπάνω, εφόσον δηλαδή καταβάλουμε από τις δικές μας δυνάμεις, από τα δικά μας χαρίσματα προκειμένου ο πλησίον μας να αποκατασταθεί υγιής. 

Περί αγνωμοσύνης(Αγίου Νεκταρίου)

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης

 Αγνωμοσύνη είναι η λησμοσύνη τής ευεργεσίας που έγινε και η έλλειψη κάθε φιλικού αισθήματος προς τον ευεργέτη. 

Αχαριστία είναι η απροθυμία να ανταποδώσει κανείς τη χάρη που έλαβε.

Ο αγνώμων έχει αναίσθητη ψυχή, γιατί είναι αναίσθητος στην ευεργεσία που δέχτηκε.

Ο αγνώμων έχει ασυμπαθή καρδιά, γιατί καμιά συμπάθεια δεν γεννιέται για τον ευεργέτη, ούτε αναπτύσσεται κανένα συναίσθημα αγάπης προς αυτόν. Η καρδιά του είναι άδεια από αγάπη. 

Ο αγνώμων δεν αγαπάει ούτε τον Θεό που τον γέμισε με αγαθά ικανοποιώντας τις επιθυμίες του. Γιατί αφού τον ευεργέτη του που βλέπει δεν αγαπάει, πώς θα μπορούσε να αγαπάει τον Θεό που δεν βλέπει; 

Ο αγνώμων έχει διεστραμμένο μυαλό, γιατί πείθει τον εαυτό του με παραλογισμούς, ότι δεν οφείλει καμιά χάρη στον ευεργέτη του και καμιά ευγνωμοσύνη.