Το μικρό γυάλινο μπουκάλι με αγιασμό από το Μπαλουκλή...(Στην γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής)

 Στο εικονοστάσι της γιαγιάς μου της Ευθαλίας, στο Ηράκλειο, υπήρχε πάντοτε ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι με αγιασμό από το Μπαλουκλή, που της το έστελναν (μαζί με παστρουμά) κάθε χρόνο συγγενείς από την Κωνσταντινούπολη, σαν να της παρέδιδαν όχι ένα απλό ευλογημένο νερό, αλλά ένα μικρό απόθεμα μνήμης της Ρωμηοσύνης, μια σταγόνα από εκείνο το ακοίμητο βάθος όπου η πίστη συναντά την ιστορία και η ιστορία γίνεται προσευχή. 

Και το παράδοξο είναι ότι αυτό το μπουκάλι υπάρχει ακόμη. Στέκει εκεί, σχεδόν αμετακίνητο μέσα στον χρόνο, σαν να αρνείται να υπακούσει στη φθορά των πραγμάτων. Μπορεί να είναι δεκαετιών, μπορεί σχεδόν και ενός αιώνα αυτός ο αγιασμός, κι όμως δεν γεννά την εντύπωση του παλαιωμένου, αλλά του διασωζόμενου, της επιμονής της χάριτος μέσα στην ύλη. Ο αγιασμός, όταν παραμένει στο σπίτι μιας γιαγιάς, δεν είναι ποτέ απλώς ένα ιερό αντικείμενο, ξέρετε, είναι ένας τρόπος να κατοικεί η Εκκλησία μέσα στην καθημερινότητα, να υπάρχει η Παναγία μέσα στο δωμάτιο όχι ως εικόνα μόνο, αλλά ως σκεπή, ως ανάσα, ως αδιόρατη αλλά δραστική υπόσχεση ότι η ζωή δεν εξαντλείται σ’ εκείνο που φαίνεται.

Η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής είναι για την Ορθοδοξία μια από τις πιο συγκλονιστικές μεταπασχάλιες αποκαλύψεις του μυστηρίου της Θεοτόκου. Τελείται την Παρασκευή της Διακαινησίμου, δηλαδή την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα, ως η μόνη εορτή που παρεμβάλλεται μέσα στην καθαρή πασχάλια λαμπρότητα της εβδομάδας αυτής, ακριβώς επειδή η Εκκλησία θέλει να δείξει ότι η Ανάσταση δεν είναι ένα αφηρημένο δόγμα νίκης, αλλά μία ζωή που ρέει, μία χάρη που ξεδιψά, ένα νερό που γίνεται σημείο της αφθαρσίας.

Πολλές φορές οι αναποδιές δεν είναι μάτι. Είναι απλώς ζωή. Και η ζωή θέλει σταυρό, όχι φυλαχτό και χάντρες.

π. Αυγουστίνος Βλάχος

Σήμερα, από το πρωί, έχω διαβάσει τρεις ευχές βασκανίας. Μήπως λόγω Τρίτης και 13; Ίσως.. Σοβαρά όμως τώρα, δεν είναι υπερβολή να πω ότι σχεδόν καθημερινά με πλησιάζει κόσμος ανήσυχος, προβληματισμένος, με φόβο, ναι με φόβο, ζωγραφισμένο στα μάτια του.

 «Πάτερ, μας μάτιασαν», «κάτι δεν πάει καλά στο σπίτι», «όλο αναποδιές», «μήπως είναι κακό μάτι;».

 Και κάθε φορά συνειδητοποιώ πόσο εύκολα ο φόβος βρίσκει χώρο μέσα μας, όταν η πίστη μπερδεύεται με τη δεισιδαιμονία και όταν η Εκκλησία αντιμετωπίζεται ασυναίσθητα σαν καταφύγιο «ξεματιάσματος» αντί ως χώρος θεραπείας και σωτηρίας.

Αρχικά να πούμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν κοροϊδεύει τον ανθρώπινο πόνο ούτε γελοιοποιεί την αγωνία. Δεν λέει ότι αυτά είναι στη φαντασία του κόσμου. Οι Πατέρες αναφέρονται στη βασκανία, το κάνουν όμως με ακρίβεια και κυρίως με διάκριση. Δεν τη βλέπουν ως μια μαγική δύναμη που έχει ο άνθρωπος στα μάτια του. Δεν υπάρχει βλέμμα που να ενεργεί αυτοτελώς και ανεξάρτητα από την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Αυτό που υπάρχει είναι ο φθόνος, η ζήλια, το πάθος της ψυχής και η αλήθεια είναι πως όταν αυτά συναντούν απέναντί τους ένα έδαφος πνευματικής αμέλειας και αστάθειας, τότε βρίσκει χώρο το κακό. Η βασκανία δεν είναι «λαογραφία», είναι ένα πνευματικό γεγονός που σχετίζεται με την ενέργεια του διαβόλου στη ζωή του ανθρώπου και ο δρόμος της θεραπείας δεν είναι μαγικός, είναι αμιγώς εκκλησιαστικός.

Με λίγα λόγια, δεν φοβόμαστε τον άνθρωπο. Φοβόμαστε την απομάκρυνσή μας από Τον Θεό. Εκεί βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος, όπως επιμένουν οι Πατέρες, όταν για όλα εκείνα που αφορούν τον άνθρωπο, μιλούν για την αιτία κι όχι μόνο για το σύμπτωμα. Αν και ο φθόνος, όπως λέει ο Χρυσόστομος, κατατρώγει πρώτα εκείνον που τον κουβαλά, πριν ακόμη πάει να πληγώσει τον άλλον. Και τελικά, το πιο τραγικό στη βασκανία, είναι ότι γεννιέται από μια καρδιά που δεν αναπαύεται, που δεν χαίρεται με το καλό του άλλου, που δεν έχει ειρήνη μέσα της.

Αυτό που λέω πάντοτε στους ενορίτες μας, είναι πως όποιος είναι βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός, όποιος ζει μέσα στην Εκκλησία, εξομολογείται, κοινωνεί, φοράει πάνω του τον Σταυρό του, ο οποίος είναι «όπλον ειρήνης, αήτηττον τρόπαιον», δεν έχει λόγο να φοβάται τη βασκανία, το μάτι ή τις κακές επιρροές. Κι αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει η Θεολογία της Εκκλησίας, που γνωρίζει καλά ότι όπου κατοικεί η Χάρις Του Θεού, δεν κυριαρχεί ο φόβος. Αν ο Χριστός κατοικεί μέσα μας, όχι ως ιδέα αλλά ως ζώσα παρουσία, τι ακριβώς θα μας πειράξει; Ποια ζήλια; Ποιο βλέμμα; Ποια δύναμη μπορεί να σταθεί απέναντι στη Χάρη Του; Η ασφάλεια του πιστού δεν είναι «ψυχολογική αυτοπεποίθηση», είναι εμπιστοσύνη στην πρόνοια Του Θεού, είναι ζωή μέσα στα Μυστήρια, είναι μετάνοια, είναι το να μην αφήνουμε την καρδιά μας ακάλυπτη.

Αγιασμός σημαίνει τον ίδιο το Θεό που μπαίνει μέσα μας για να μας ολοκληρώσει.

Αγιασμός.
Στις πιο αγνές υπάρξεις, τα παιδιά, σήμερα μπαίνει ένας άλλος ανώτερος στόχος.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο θεραπευτικό, ειδικά για τα παιδιά μας σήμερα, από την προοπτική αυτή.
Αλλά τα παιδιά μας αποσπώνται σήμερα στο νέο περιβάλλον του σχολείου.
Αποσπάσεις της προσοχής, άγχος, κουβέντες, αγωνίες κατακλύζουν την ψυχή τους.
Αν όμως άφηναν ήρεμα τον αγιασμό να γίνει ο στόχος της ζωής τους...
Τότε θα έμπαινε μέσα μας ο Θεός και όλα θα έβρισκαν τη θέση τους.

Η ουσία της λέξης Αγιασμός βρίσκεται κρυμμένη πίσω από τη λέξη αυτή.
Αγιασμός σημαίνει τον ίδιο το Θεό που μπαίνει μέσα μας για να μας ολοκληρώσει.
Καμία άλλη θρησκεία δε δίνει αυτή τη σιγουριά και δε μεταμορφώνει τον άνθρωπο.
Γι' αυτό και μόνο μάς έκανε ανθρώπους ο Θεός μας: για να μας κάνει θεούς!
Θέλει να μπει στη ζωή μας και να μας δώσει τη χαρά της αιώνιας παρουσίας Του.
Όχι μάταιη και λίγη. Αλλά πλούσια, μόνιμη, θεραπευτική: ως Χαρά Θεού!

Χρειαζόμαστε μια σταθερή σχέση ζωής που να μας στερεώνει σε αυτή ζωή.
Θέλουμε μέσα μας ένα σταθερό σκοπό, που να αποτελεί το νόημα κάθε μας πράξης.

"Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο ;

"Ο σατανάς ξέρετε πως έρχεται στον κόσμο ;Μέσω της ψυχής κάθε ανθρώπου που γεννιέται.

Κάθε άνθρωπος πού γεννιέται ,φέρνει και διάβολο μες την ψυχή του.Γι'αυτό η θεολογία η παλιά του λαού κάθε έναν κατ 'αναλογια του γένους, έλεγε η δράκος ή δρακουλα.Δεν έλεγε μπέμπης που λένε τώρα ή αγγελάκι που λένε οι αμυαλες μανάδες οι σημερινές .

 Αβαπτιστο παιδί και είναι αγγελάκι; Πήγες ποτέ σου να ακούσεις τους εξορκισμους που διαβάζει ο παπάς όταν πρόκειται να βαπτιστεί το παιδί;Πήγες να ακούσεις την πάλη; Μάλιστα αν είναι παπάς που καταλαβαίνει τι κάνει,να δείτε πως παλεύει με τον διάβολο να βγάλει του παιδιού το σατανά μέσα από την καρδιά του .Που το φυσάει ,που το ξορκαει,του κοινοποιεί έξωση την ημέρα του βαπτίσματος για να το καθαρίσει.Μαύρη είναι η ψυχούλα του.Πεθαμένο έρχεται,νεκρό.Ζωντανό- νεκρό.

 Γι'αυτό θαπτεται .Η κολυμβήθρα είναι τάφος.Δεν είναι κουμπαρια,ούτε να δείξει τα στήθη της πάνω η αμυαλη κουμπάρα και η άπιστη απάνω στην Αγία κολυμβήθρα.Δεν είναι αυτό.

Είναι μυστήριο και πάλη με τον σατανά.

Καλές συνήθειες που αγιάζουν το χώρο που ζούμε

               Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, Πνευματικές Ομιλίες.

                 

…τα σπίτια μας είναι απαραίτητο να τα «ηλεκτρίζουμε» μέσα στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.... Με τις Άγιες Εικόνες, το Καντήλι, με τον Αγιασμό, με το Θυμίαμα, με τις Προσευχές μας…

Ο Όσιος Κούξα της Οδησσού.Η δύναμη του Αγιασμού

 «Ο Όσιος Κούξα της Οδησσού (1964) ως όπλο κατά των πονηρών πνευμάτων συμβούλευε τους μοναχούς, μα και τους λαϊκούς χριστιανούς, να ραντίζουν με αγιασμό όλα τα καινούργια πράγματα, καθώς και τις τροφές και πριν τον ύπνο τα δωμάτιά τους. Ο ίδιος κάθε βράδυ ράντιζε με αγιασμό το κελί του και κάθε πρωί βγαίνοντας για τη διακονία του ράντιζε πάντα τον εαυτό του. ‘Ενας δόκιμος μοναχός ρώτησε :
-Μπάτιουσκα, γιατί ραντίζετε κάθε μέρα; Τι σας χρειάζεται; Τι κερδίζετε;
– Κερδίζω , κερδίζω πολλά! απάντησε. 

Ο δόκιμος έμεινε δύσπιστος! Πέρασαν τρεις μέρες. Τότε ο π. Κούξα τον επισκέφθηκε στο κελί του και μπροστά στα μάτια του άρχισε να ραντίζει παντού με αγιασμό. Ο νεαρός διηγήθηκε αργότερα:
– Ξαφνικά πω πω τι είδα γώ, πω πω τι είδαν τα μάτια μου! Το κελί μου ήταν γεμάτο δαιμόνια, και, καθώς ο στάρετς ράντιζε με αγιασμό, έτρεχαν όλα κοπαδιαστά προς την πόρτα κι επειδή δεν χωρούσαν να περάσουν έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο κι όπου φύγει φύγει! ‘Οταν ο μπάτιουσκα ράντισε το κελί καλά-καλά με ρώτησε:
– Λοιπόν είδες τώρα τι κερδίζω με τον αγιασμό ;
– Μπάτιουσκα ήταν αλήθεια;
– Βεβαίως αφού το είδες με τα μάτια σου. Ο στάρετς σύμφωνα με τη διδασκαλία του Κυρίου στο ιερό Ευαγγέλιο καταπολεμούσε επιπλέον τα δαιμόνια με την προσευχή και την νηστεία .

πηγή

''Εναργές σημείο''

 ''Διά τοῦτο καὶ ἐν μεσονυκτίῳ κατὰ τὴν ἑορτὴν ταύτην ἅπαντες ὑδρευσάμενοι οἴκαδε τὰ νάματα ἀποτίθενται, καὶ εἰς ἐνιαυτὸν ὁλόκληρον φυλάττουσιν, ἅτε δὴ σήμερον ἁγιασθέντων τῶν ὑδάτων· καὶ τὸ σημεῖον γίνεται ἐναργὲς οὐ διαφθειρομένης τῆς τῶν ὑδάτων ἐκείνων φύσεως τῷ μήκει τοῦ χρόνου, ἀλλ᾿ εἰς ἐνιαυτὸν ὁλόκληρον καὶ δύο καὶ τρία πολλάκις ἔτη τοῦ σήμερον ἀντληθέντος ὕδατος ἀκεραίου καὶ νεαροῦ μένοντος, καὶ μετὰ τοσοῦτον χρόνον τοῖς ἄρτι τῶν πηγῶν ἐξαρπασθεῖσιν ὕδασιν ἁμιλλωμένου'' 

(Λόγος Ι. Χρυσοστόμου εις τό Άγιον Βάπτισμα του Σωτήρος. PG 49, 366).

 Από τις αρχαιότερες χρονολογικά μαρτυρίες όχι μόνον της Εορτής των Θεοφανείων, αλλά και του Αγιασμού του Ύδατος και της παραλαβής από όλους στα σπίτια τους, Αγιασμένου και Ζωντανού Ύδατος ''οίκαδε τα νάματα'' το οποίο και διατηρούν ''ενιαυτόν ολόκληρον'' δηλαδή ολόκληρο χρόνο αλλά ''και δύο και τρία πολλάκις έτη'' χωρίς να αλλοιωθεί, σαν να το αντλήσαμε μόλις από την πηγή ''οὐ διαφθειρομένης τῆς τῶν ὑδάτων ἐκείνων φύσεως τῷ μήκει τοῦ χρόνου''.
Ο Ιωάννης Χρυσόστομος αυτά που γράφει τα βρήκε ήδη ως προφορική παράδοση στην Εκκλησία όταν γεννήθηκε το 349.
Ανάγεται η ευλογημένη αυτή Εορτή στα πρώτα μετα-Αποστολικά χρόνια, αρχές του 2ου αι. και εορταζόταν αρχικά την ίδια ημέρα με τα Χριστούγεννα.

Τι έπαθε ένας άθεος φίλος μου όταν ήπιε Αγιασμό..

Είχα καποτε κανονίσει να έρθει ιερέας για αγιασμό στον χώρο εργασίας μου και εκείνη την περίοδο μια οικογένεια από την Αγγλία οι οποίοι δεν ήταν βαπτισμενοι ούτε Χριστιανοί με ρώτησαν αν μπορούσαν να είναι και εκείνοι στην τελετή.

Ο άνδρας της οικογένειας είχε πρόβλημα με το ποτό και ήταν αλκοολικός από νεαρή ηλικία και δεν μπορούσε να ζήσει μια μέρα χωρίς να πιει.
Όταν καναμε την τελετή και ο ιερέας έδωσε αγιασμό σε όλους μας ο φίλος από Αγγλία μου είπε ότι ένιωσε την πιο ωραία μέθη της ζωής του και απίστευτη ευφορία "από το ποτό που το έδωσε ο παπάς"
Του είπα δεν είναι ποτό είναι απλά νερό το οποίο αγιαζεται από τον Θεό με τις προσευχές του ιερέα και δεν χαλάει ποτέ.
Όσοι ήπιαμε αγιασμό, νερό γευτήκαμε..
Αυτός δεν με πίστευε. Από εκείνη την ημέρα ένιωθε αυτήν την τέλεια μέθη για μήνες και δεν μπορούσε να βάλει ποτό στο στόμα του αφού του βρωμουσε σε σχέση με το "ποτό" που του έδωσε ο ιερέας!
Εγώ χαριτωλογοντας και από εμπειρία του λέω που είσαι ακόμα να βαπτιστείς και να κοινωνήσεις Σώμα και Αίμα Χριστού να δεις εκεί τι θα νιώσεις!

Πάντως χρόνια μετά οπότε επικοινωνούμε πάντα φέρνει στην συζήτηση την μέρα που ήπιε τον αγιασμό και ένιωσε για αρκετό διάστημα γαλήνη και ευφορία και ότι δεν ήθελε ποτό πλέον...!

Εύχομαι ο Θεός με αυτή την εμπειρία που του χάρισε κάποτε να έρθει στην Αλήθεια της πίστης μας και να γευτεί όλη τη χάρη του Αγίου Πνεύματος..

John Wu

" Υπέρ του αγιασθήναι το ύδωρ τούτο τη δυνάμει και ενεργεία και επιφοιτήσει του Αγίου Πνεύματος".

Μεταβάλλεται η ύλη; επιδρά αυτή στον άνθρωπο;
Ο Ορθολογισμός της σύγχρονης εποχής δεν μπορεί να το συλλάβει ούτε σαν ερώτημα και το απορρίπτει αμέσως.
Και είναι αλήθεια ότι όπου θεοποιείται και λατρεύεται η Ανθρώπινη Λογική ο Θεός δεν επεμβαίνει. Περιμένει.

Θα σας διηγηθώ μια περιπέτεια μου, μέσα από την οποία πήρα μεγάλο μάθημα.
Το Φθινόπωρο του 2007 κάνοντας κάποιες δουλειές στο χωριό, θέλησα να κόψω μια παλιά σιδεροκατασκευή προκειμένου να την χρησιμοποιήσω κάπου αλλού.
Άνετος και επιπόλαιος δεν φόρεσα ούτε προστατευτικό κράνος, μου φαινόταν πολύ εύκολη δουλειά και ήταν, κρύβοντας όμως έναν κίνδυνο τον οποίο δεν είχα επισημάνει.
Ο σιδηρουργός που πριν χρόνια την είχε κατασκευάσει δεν την είχε κολλήσει καλά σε κάποιο σημείο, με αποτέλεσμα όταν κόπηκε από την μια πλευρά να πέσει και να με χτυπήσει στο κεφάλι.
Δεν ήταν πολύ βαρύ το τραύμα, αλλά είχα φοβερούς πονοκεφάλους, μήνες ολόκληρους δεν μπορούσα ούτε να κοιμηθώ. Οι γιατροί με είχαν γεμίσει παυσίπονα και μου είχαν διαλύσει το στομάχι, επιπλέον μου έλεγαν ότι για χρόνια με κάθε αλλαγή καιρού θα υποφέρω.
Τον Γενάρη του 2008 πονώντας πολύ πάω στο Άγιο Όρος.
Πάω στον Μακαριστό Γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό.
Γέροντα του λέω πονάω πολύ, υποφέρω.
" Τί κρατάς στα χέρια σου;" με ρωτά. " Έναν σκούφο" του απαντώ.
Ήταν ένας απλός πλεκτός, μαύρος σκούφος από αυτούς που συνήθως φοράμε όλοι όταν πάμε χειμώνα στο Άγιο Όρος, τον οποίον από σεβασμό μπροστά του τον έβγαλα.
" Δώστον μου" μου λέει. Τον παίρνει στα χέρια του, τον ευλογεί και τον σταυρώνει "Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος".
Μου παραγγέλνει να τον φορώ μέρα- νύχτα, μέχρι να σταματήσει ο πόνος. Μόνο στην Εκκλησία να τον βγάζω. Την τρίτη ημέρα ένοιωθα να ελαττώνεται ο πόνος, την τέταρτη ξύπνησα και δεν πονούσα καθόλου και ούτε ξαναπόνεσα ποτέ μου με καμιά αλλαγή του καιρού.
Τί ήταν λοιπόν αυτό που έκανε την διαφορά; ο σκούφος (η ύλη) ήταν κάτι που και πριν φορούσα και όμως πονούσα.

Η διαφορά αγαπητοί μου είναι ότι πάνω σε αυτόν ονομάστηκε, επικλήθηκε και

"Μέγας ει, Κύριε"-Η περίφημη εικόνα που εικονίζει κατά γράμμα την Ευχή του Μεγάλου Αγιασμού

 Η ευχή του Μεγάλου Αγιασμού και η εικόνα "Μέγας ει, Κύριε" του Ιωάννη Κορνάρου», που χρονολογείται από το 1770, βρίσκεται στην Ιερά Μονή της Κυρίας Ακρωτηριανής, ευρύτερα γνωστής σήμερα ως Ιερά Μονή Τοπλού Σητείας.

 Σύμφωνα με τα στοιχεία τα οποία προκύπτουν μέσα από την έρευνα της κ. Κυριακάκη-Σφακάκη, στην εικόνα "Μέγας ει, Κύριε" ο Κορνάρος υπομνημάτισε με το χρωστήρα του τη δεύτερη ενότητα της ευχής του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σωφρονίου, η οποία αναγιγνώσκεται στην Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού των Θεοφανίων. Η ενότητα αυτή, περιγραφική των θείων έργων, αρχίζει με τη φράση: «Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου...».

 Η κ. Σφακάκη στις ομιλίες της αναφέρει, επίσης, ότι «ο Ιωάννης Κορνάρος υπομνηματίζει μία προς μία τις φράσεις της ευχής, τις οποίες αριθμεί από 1 μέχρι 61. Τον κεντρικό κάθετο άξονα της εικόνας συνθέτουν τέσσερις παραστάσεις: Η Αγία Τριάδα, η Βάπτιση του Ιησού, η Θεοτόκος, Ένθρονος, Βρεφοκρατούσα δεξιόθεν και η Κάθοδος του Ιησού εις τον Άδη. Διάσπαρτα, χωρίς διάχωρα, 61 εικονίδια καλύπτουν την επιφάνεια της εικόνας και, μεταξύ αυτών, έχουν ιστορηθεί γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης. Εικονίζονται και τα τέσσερα στοιχεία από τα οποία συνεστήθη το σύμπαν (Γη, Πυρ, Αέρας και Ύδωρ). Επί των ακτίνων των εκπορευομένων από την Αγία Τριάδα, ο Κορνάρος έχει αναγράψει τους μήνες τού έτους και έχει εικονίσει τα ζώδια.

  Η εικόνα αυτή είναι μοναδικό μνημείο της μεταβυζαντινής ζωγραφικής, λόγω του μεγέθους και της πλοκής των παραστάσεων. Ουδείς άλλος προ ή μετά τον Ιωάννη Κορνάρο ιστόρησε την ευχή του Μεγάλου Αγιασμού, η οποία αποδίδεται στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Σωφρόνιο. Ο Πατριάρχης Σωφρόνιος, με έργο υμνολογικό, ρητορικό, θεολογικό και αγιογραφικό, υπήρξε η τελευταία μεγάλη πνευματική μορφή της προϊσλαμικής Βυζαντινής Ανατολής.

πηγή

Ξέρεις παιδί μου γιατί τελείται Αγιασμός την πρώτη μέρα του σχολείου σου;

  Επειδή κάθε αρχή που κάνουμε, καλό είναι να ξεκινάει με την ευλογία του Θεού. Το σχολείο σου καλεί τον ιερέα της πλησιέστερης ενορίας, έτσι ώστε με τις ευχές που θα διαβάσει, να αγιαστεί το νερό. Γνωρίζεις ότι το νερό αυτό με τη δύναμη του Θεού δε θα χαλάσει ποτέ; Να και μια ακόμη απόδειξη της ύπαρξης Του.

  Όταν λοιπόν ραντίσει ο ιερέας με το βασιλικό και το Σταυρό τους καλούς μας εκπαιδευτικούς, εσάς τα παιδιά και μέρος από το σχολείο σας, τότε η χάρη του Θεού μας αγιάζει και μας προστατεύει. Το πώς λειτουργεί αυτή η αγιαστική δύναμη, παραμένει μυστήριο. Στον καθένα δρα διαφορετικά, επειδή έτσι κρίνει ο Θεός για το συμφέρον μας. Βέβαια ο ιερέας ζητά από τον Θεό συγκεκριμένα πράγματα, όπως το να φωτίζει και να προστατεύει τους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά.
  Αυτή η μέρα όμως μπορεί να αποκτήσει μια άλλη δυναμική αν εμείς την αξιοποιήσουμε κατάλληλα.

 1ον Αν προσευχηθούμε μυστικά κι από μέσα μας να ευλογήσει ο Θεός τη σχολική χρονιά.
 2ον Αν προσπαθήσουμε να μην κάνουμε αμαρτίες κατά τη διάρκεια της χρονιάς και
 3ον Αν επικοινωνούμε συχνά με τον Θεό μέσω της προσευχής.

Η σχέση μας με τον Θεό βασίζεται στην ελευθερία. Εκείνος μας αγαπά και περιμένει την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή μαζί Του για να αναπτύξουμε μια όμορφη σχέση μεταξύ Πατέρα και παιδιού.
 Ας αρπάξουμε λοιπόν αυτήν την ευκαιρία του σχολικού αγιασμού και σίγουρα δεν έχουμε να χάσουμε κάτι, απεναντίας… θα κερδίσουμε πολλά!
 Καλή κι ευλογημένη σχολική χρονιά παιδιά μου!

Του Πρωτοπρ. Γεωργίου Χριστοδούλου

Μέγας Αγιασμός,μεγάλο φάρμακο.Δεν ταυτίζεται με τον μικρό αγιασμό

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Ε. Βολουδάκη

Στις 5 Ιανουαρίου, τελείται στους Ορθοδόξους Ιερούς Ναούς η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού και εν συνεχεία οι ιερείς θα αγιάσουν τα σπίτια όσων χριστιανών το επιθυμούν και το ζητήσουν.
Η ίδια Ακολουθία θα τελεσθεί και στις 6 Ιανουαρίου, εορτή των Θεοφανείων, κατά την οποία εορτή πανηγυρίζουμε το γεγονός της Φανερώσεως επί της γης του Χριστού ως Μονογενούς Υιού και λόγου του Θεού Πατρός. Ταυτοχρόνως εορτάζουμε και τη φανέρωση της Αγίας Τριάδας, καθ’ ότι, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας «Τριάδος η φανέρωσις εν Ιορδάνη γέγονεν».
Ο αγιασμός και των δύο ημερών, 5ης και 6ης Ιανουαρίου, είναι ίδιος. Δηλαδή έχει την ίδια αγιαστική δύναμη.
Μερικοί, όμως, παρασυρόμενοι από το γεγονός ότι την παραμονή των Θεοφανείων παραλείπεται η ανάγνωση της πρώτης μεγάλης Ευχής ισχυρίζονται ότι, ένεκα αυτής της ελλείψεως, ο αγιασμός της 6ης Ιανουαρίου είναι μεγαλυτέρας αγιαστικής χάριτος.

Προσευχή όταν ανάβουμε το καντήλι ή ένα κερί στο σπίτι μας

  Προσευχή όταν ανάβουμε το καντήλι ή ένα κερί στο σπίτι μας
Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ἡμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ἡμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσιν τὸν Πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

  Προσευχή όταν θυμιατίζουμε στο σπίτι

Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου· ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή, εἰσάκουσόν με, Κύριε.

Θυμίαμά σοι προσφέρομεν, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰς ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς· ὃ προσδεξάμενος εἰς τὸὑπερουράνιόν σου Θυσιαστήριον, ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τὴν χάριν τοῦ Παναγίου σου Πνεύματος.

   Προσευχή όταν πίνουμε αγιασμό

Κύριε, ποίησον αὐτὸ καὶ δι᾿ ἐμὲ «Ἀφθαρσίας πηγήν, ἁγιασμοῦ δῶρον, ἁμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων ἀλεξιτήριον, δαίμοσιν ὀλέθριον, ταῖς ἐναντίαις δυνάμεσιν ἀπρόσιτον, ἀγγελικῆς ἰσχύος πεπληρωμένον».

Σχέση Μικρού και Μεγάλου Αγιασμού κατά τους Κολλυβάδες και δη κατά τον Άγιο Αθανάσιο τον Πάριο

Με τη ευκαιρία της μεγάλης δεσποτικής εορτής των Θεοφανείων και της κατ' αυτήν τελέσεως του Μεγάλου Αγιασμού, επιθυμούμε ν' αναφερθούμε στη σχέση αυτή του Μεγάλου, ως λέγεται, Αγιασμού, προς τον αποκαλούμενο Μικρό Αγιασμό, ο οποίος τελείται σε κάθε άλλη περίπτωση π.χ. Πρωτομηνιά, εγκαινισμούς οίκων, καταστημάτων κ. ά., με σκοπό να συμβάλλουμε στη αποφυγή των πολλών παρανοήσεων, αλλά και στην εξάλειψη των λανθασμένων απόψεων και εθιμικών διατάξεων σχετικά με τη σύγκριση των δύο Αγιασμών και την χρήση τους.

Οδηγό σ' αυτήν την προσπάθεια θα έχομε έναν από τους κυριώτερους εκπροσώπους της Φιλοκαλικής αναγέννησης του 18^ου αιώνος, του κινήματος δηλ. των Κολλυβάδων, τον Άγιο Αθανάσιο τον Πάριο, ο οποίος είχε ασχοληθεί με το θέμα εκτενώς.

Στην "Έκθεσή" του ο Άγιος Αθανάσιος, τονίζει ότι ο Μεγάλος Αγιασμός έχει α) Δύναμη λουτρού παλιγγενεσίας και β) τελείται μία φορά το χρόνο, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ως συμβολική ανάμνηση της δωρεάς της Θείας αναγεννήσεως από τον Χριστό. (Εδώ πρέπει να σημειώσουμε, ότι και την παραμονή των Θεοφανείων επεκράτησε από πολύ νωρίς να τελείται ο Μεγάλος Αγιασμός για πρακτικούς κυρίως λόγους, αλλά και αυτή η τέλεση εντάσσεται στην εορτή των Θεοφανείων και κατά συνέπεια δεν θεωρείται ως δεύτερη και ανεξάρτητη).

Από την άλλη πλευρά ο λεγόμενος Μικρός Αγιασμός: α) τελείται στις νουμηνίες (αρχή του μήνα), αλλά και κάθε φορά που κρίνεται απαραίτητο, χωρίς ιδιαίτερα αυστηρές ρυθμίσεις, β) παρέχει πλούτο ιαματικής δύναμης για κάθε ασθένεια, σωματική ή ψυχική και γ) φαίνεται ότι αρχίζει να εξαπλώνεται, ως αγιασματική ακολουθία, από το θαύμα το οποίον συνέβη στο Ναό της Θεοτόκου Ζωοδόχου Πηγής, όπως ο Άγιος Αθανάσιος αναφέρει.

«Μονομαχία» Ορθοδόξων-Καθολικών με «πείραμα» τον Αγιασμό

Σε «μονομαχία» μέσω «πειράματος» με Αγιασμό καλεί ο μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ τον αρχιεπίσκοπο των εν Αθήναις Καθολικών κ. Νικόλαο Φώσκολο για να αποδειχθεί ότι η Ορθοδοξία είναι η μοναδική αληθινή Χριστιανική θρησκεία.

Ο κ. Σεραφείμ, με επιστολή που απέστειλεκαι στο Γραφείο Τύπου της Καθολικής Εκκλησίας, καλεί τον αρχιεπίσκοπο στο εξής πείραμα που θα γίνει δημόσια:

Να αντλήσουν νερό από την ίδια βρύση σε δύο μέρη και να τελέσουν την ιεροπραξία του αγιασμού. Ομως ο κ. Σεραφείμ προειδοποιεί: «χωρίς βεβαίως ὁ ἐκλαμπρότατος κ. Φώσκολος νά προσθέση ἁλάτι, εἰς τό ὑπ’ αὐτοῦ ἁγιαζόμενο νερό». Στη συνέχεια να σφραγισθούν οι δύο αγιασμοί σε ασφαλές μέρος και μετά την πάροδο ενός μηνός να ανοιγούν για να διαπιστωθεί « ὄχι λογικῶς, ἀλλά ὑπερφυσικῶς ποῖος εἶναι ὁ ἀληθής Χριστιανισμός καί ποῖον ὁ αἰώνος Θεός χαριτώνει διά τῶν ἀκτίστων Αὐτοῦ ἐνεργειῶν». Ο αγιασμός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, λέγει ο μητροπολίτης Σεραφείμ θα ευωδιάζει («θά εὐωδιάζη ἄσηπος») ενώ της Ρωμαιοκαθολικής (χωρίς αλάτι) θα βρωμά («θά ὄζη φρικωδῶς»).

Συγκεκριμένα ο μαχητικός ιεράρχης αναφέρει χαρακτηριστικά για το αποτέλεσμα του «πειράματος»: «Ὁ Ἁγιασμός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παρά τήν προφανῆ ἀναξιότητά μου θά εὐωδιάζη ἄσηπος, ἐνῶ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς θρησκευτικῆς κοινωνίας χωρίς τήν πρόσθεση ἅλατος θά ὄζη φρικωδῶς». Αυτή θα είναι η απάντηση του Πανάγιου Θεού, αναφέρει ο κ. Σεραφείμ.

Μάλιστα ο κ. Σεραφείμ αναμένοντας την θετική απάντηση του αρχιεπισκόπου στήν πρόσκλησή του τονίζει: «διά νά μή θεωρηθῆ ὡς εὐφυολόγημα ἡ πρότασις μου ὑπενθυμίζω τήν ἐκ τοῦ βιβλίου τῶν Βασιλειῶν παρόμοια ἐνέργεια τοῦ Προφήτου Ἠλιού τοῦ Θεσβίτου».

«Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πετύχει το «πείραμα» και η βεβαιότητα αυτή πηγάζει από τη διαχρονική και διϊστορική αλήθεια της Ορθοδόξου Εκκλησίας», τονίζει στην«Espresso» ο μητροπολίτης και αποκαλύπτει το εξής συγκλονιστικό: το 1981 είχε τελέσει στο πατρικό του σπίτι Αγιασμό και όταν πέρυσι αυτό το σπίτι το προσέφερε στην μητρόπολη, άνοιξε το μπουκαλάκι όπου υπήρχε ο Αγιασμός και με συγκίνηση διαπίστωσε ότι ευωδίαζε! «Είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος», υπογράμμισε.

Στην ερώτησή μας αν θα δεχθεί την πρόσκληση-πρόκληση ο αρχιεπίσκοπος των εν Αθήναις Καθολικών, απαντά: «Δεν το νομίζω...Η πρόσκληση πάντως είναι διαρκείας»

Espresso- από τον Κώστα Ζαφειρίου/πηγή