Γιώργο, νά κάνεις προσευχή στόν Κύριο νά σοῦ δείξει τήν Κόλαση, ὄχι τόν Παράδεισο, μπᾶς καί σωθεῖς...!

- Γιώργο, νὰ κάνεις προσευχὴ στὸν Κύριο νὰ σοῦ δείξει τὴν Κόλαση, ὄχι τὸν Παράδεισο, μπᾶς καὶ σωθεῖς...!
- Γέροντα, ἐσεῖς τὴν ἔχετε δεῖ;
—-Ναί. Μὲ πῆρε Ἄγγελος Κυρίου καὶ μὲ πῆγε, καὶ εἶδα πῶς εἶναι ἡ Κόλαση. Δὲν μπορεῖς νὰ φανταστεῖς τί γίνεται ἐκεῖ κάτω. Νομίζουνε ὅλοι ὅτι αὐτὰ εἶναι παραμύθια...!

(Διδακτικὰ καὶ προφητικὰ ἀποφθέγματα γέροντος Ἀμβροσίου Λάζαρη σελ. 64-65)

πηγή

– Αχ, αυτός όταν έφτασε μπροστά στην πόρτα του Παραδείσου δεν πρόλαβε να βάλει το χέρι στο πόμολο.Άνοιξε ο Παράδεισος μόνος του.

  Ο μακαριστός άγιος επίσκοπος Αντώνιος Σιατίστης συνέλεγε την πνευματική γύρη, ανακαλύπτοντας ιερείς που αγωνίζονταν τον καλό αγώνα προς την σωτηρία και την αγιότητα! 

  Επισκεπτόταν θεοφόρους πατέρες και μητέρες και είχε πνευματική επικοινωνία μαζί τους, επισημαίνοντας «γιατί πολύ ωφελοῦμαι»….!

  Τον άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη στην Εύβοια, τον άγιο Πορφύριο, στο Άγιο Όρος τον άγιο Παίσιο, τον π. Πετρώνιο και τον άγιο Διονύσιο της Κολιτσού τους Ρουμάνους, την αγία γερόντισσα Μακρίνα στην Ι.Μ. Αρτοκωστά Αρκαδίας, τον γέροντα Βασίλειο Καυσοκαλυβίτη, τον π. Αμβρόσιο Λάζαρη στην Ι. Μονή Δαδίου, τον π. Παναγιώτη στα Βραγγιανά των Αγράφων, τον π. Αριστείδη Παπαδόπουλος από τη Μικρόπολη στην Δράμα και τον π. Ιωάννη Καλαΐδη στις Σέρρες!

Ο Γέροντας Αμβρόσιος(Λάζαρης) σεβόταν τον Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιο Κόμπο, τον αγαπούσε και τον ξεχώριζε στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, γιατί έμοιαζαν: ήταν κι αυτός άνθρωπος απλός, ταπεινός, της μετάνοιας, ελεήμων, της αγάπης και μακριά από κάθε ανθρώπινη δόξα ή υλικά αγαθά.

Επίσκοπος Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος Κόμπος.Στα χνάρια των Αγίων.

 Δεκαεννιά χρόνια από την κοίμησή του( †17-12-2005)

 Ο Αντώνιος Γ. Κόμπος από παιδί κινείται στις γειτονιές της γενέθλιας γης του Άργους Ν. Αργολίδος πρόσχαρος και καλοσυνάτος, με μάτια εκφραστικά της ευγενικής φυσιογνωμίας του, με μια αισιοδοξία βασισμένη στην πίστη που του δίδαξε η ευσεβής οικογένειά του. 

Από μικρός στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου, θα γίνει η προσευχή του επικοινωνία με τους Αγίους και δοξολογία για τον Θεό. Στον ιερό αυτό χώρο θα δαμάσει τα συναισθήματά του, αναλαμβάνοντας ευθύνες από πολύ νωρίς που απορρέουν από την αναγκαιότητα του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος. Θα ξεκινήσει από την παιδική του ηλικία ένας αγώνας εσωτερικός και εξωτερικός προκειμένου να μεταμορφώσει τη σκληρή πραγματικότητα του πένθους, της φτώχειας, του πολέμου. Αν και συνάντησε αντιξοότητες που συνθλίβουν την ανθρώπινη δύναμη και αξιοπρέπεια, δοκιμάστηκε η αντοχή του από παιδί, εκείνος σε όλη του τη ζωή θα περιδιαβεί ιερά μονοπάτια και θα ακολουθήσει το βηματισμό των Αγίων, φτωχός και διψασμένος αρχικά, νηστευτής και εγκρατής αργότερα.

Έτσι θα πορευτεί ως Φοιτητής, ως Καθηγητής και Διδάσκαλος και κάθε φορά θα παραμένει «άβγαλτος» από τους Ιερούς Ναούς των περιοχών όπου και τον οδήγησε η πρόνοια του Θεού, για να γίνει Ιεροκήρυκας στην Αιτωλοακαρνανία (1971-74), όπου θα συναντήσει τη Σαλώμη.

Ήταν η θεοσεβής εκείνη γυναίκα, γεννημένη στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας, το τελευταίο από τα επτά παιδιά της ευλαβούς οικογένειας της Ασπασίας και του Θωμά Κουτσουκώστα, η οποία με πίστη στον Κύριο δόθηκε σε έναν καθημερινό αγώνα, εκεί που μάστιζε η φτώχεια και τα προβλήματα την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Έζησε όλη της τη ζωή σιωπηλή και συλλογισμένη, με το μαύρο μαντήλι να της καλύπτει το κεφάλι, σύμβολο μιας άλλης ζωής, καταξιωμένης, που επιμένουν να ζουν ορισμένοι άνθρωποι, κουβαλώντας την προσευχή και τη σιωπή, κρύβοντας επιμελώς την εσωτερική τους περιουσία, αντισταθμίζοντας τη σκληρή πραγματικότητα που τους περιβάλλει.

Με τα μουντζουρωμένα χέρια από την καπνιά των καντηλιών και το πετρέλαιο που χρησιμοποιούσε για να καθαρίζει τα μανουάλια, έπεφτε μπρούμυτα και προσευχόταν ώρα πολλή, ενώ για κάποιους αποτελούσε μια απόκοτη και ασήμαντη παρουσία, εκείνη διατηρούσε μορφή γαλήνια, λιτή, αυθεντική γυναίκας αγωνίστριας του Κυρίου, που όσες φορές η ψυχή της βρέθηκε πληγωμένη από μικροπρέπειες, εκείνη δίχως αγανάκτηση, δίχως να προτάξει τα δικαιώματά της, δίχως έκπληξη για τις απρόσμενες συμπεριφορές, δεν άφηνε να διαφανεί υπόνοια δυσαρέσκειας. Μόνο να φανταστεί κανείς μπορεί την ολόψυχη αφοσίωσή της στην Παναγία και το φτερούγισμα της ψυχής της κοντά στους Αγίους, όταν τους υπηρετούσε στα φτωχά τους εκκλησάκια, όταν συνομιλούσε με τον Άγιο Νεκτάριο.

Πρώτη, σε αυτήν αποκάλυψε ο Κύριος το σπουδαίο γεγονός. Τρείς φορές της εμφανίστηκε ο Άγιος Νεκτάριος μεταφέροντας το μήνυμα: « Ο π. Αντώνιος θα γίνει Δεσπότης, στη Δυτική Μακεδονία, γιατί πολύ ευαρέστησε τον Κύριο» και ο Μητροπολίτης Αντώνιος Κόμπος σε όλη την ιερατική πορεία του θα μνημονεύει το όνομα της μακαρίας εκείνης γυναίκας από την Ωραία Πύλη σε κάθε Απόλυση, για να αναρωτηθούμε και να μάθουμε ποια ήταν η Σαλώμη, η οποία έζησε πορευόμενη «την τεθλιμμένη ὁδό τῆς σαλότητος» και ακολουθώντας τη μακρά παράδοση της ορθοδόξου πίστεως θα καταστεί «ἡ μυστική ἐργάτις τῆς ἀρετῆς».

Ο Άγιος Νεκτάριος θα είναι ο πιο αγαπημένος ανάμεσα σε τόσους και τόσους αγαπημένους Αγίους και ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος θα έχει αδιάλειπτη παρουσία για προσκύνημα στην Αίγινα.

«Είχαμε πάει στο Χαλάνδρι, στο σπίτι της αδελφής του, κ. Δήμητρας, να εξομολογηθούμε. Εκείνη μας πληροφόρησε πως ο Σεβασμιότατος είχε πάει στην Αίγινα και δεν είχε επιστρέψει ακόμα.
-Μόλις έρχεται από τον Άγιο Νεκτάριο, ξαναφεύγει πάλι για τον Άγιο!, είπε με νόημα.
Σε λίγο, μπήκε μέσα ο Σεβασμιότατος γρήγορα –γρήγορα.
-Άργησες, του είπε, και σε περιμένουν οι άνθρωποι.

Εκείνος την κοίταξε χαμογελώντας σαν μικρό παιδί και από τα μάτια του ξεπετάχτηκε μια λάμψη, προδίδοντας τη χαρά για ό,τι είχε ζήσει κατά την επίσκεψή του στον Άγιο Νεκτάριο, στην Αίγινα.»

Με την ψυχή του να διψά για τον Κύριο, ζώντας τη γοητεία αλλά και τη δοκιμασία της εκκλησιαστικής εμπειρίας οδηγήθηκε σε βαθιά γνώση της Θεολογίας. Καθιστώντας κέντρο της ζωής του τον Κύριο και την Υπεραγία Θεοτόκο μάχεται για την ομορφιά της ψυχής και την καθαρότητα του πνεύματος και είναι τόση η ευλάβεια και αγάπη του για τους Αγίους που κατέστη φίλος μετά φίλων, άξιος να τους αντικρύζει και να συνομιλεί μαζί τους.

« Που υπηρετείς;» Ρώτησε, μόλις πλησίασε τον νεαρό Ιερομόναχο που συνάντησε σε μια από τις συνάξεις της Ιεράς Συνόδου.
«Στον Άγιο Μηνά…»
«Θα σε επισκεφτώ, γιατί ευλαβούμαι πολύ τον Άγιο» είπε.
Πράγματι, ένα πρωινό ήταν έξω από τον Ι.Ν. Αγίου Μηνά.
«Σε περιμένει ένας ιερέας, ένας παππούλης έξω», ειδοποίησε ο νεωκόρος, καθώς ο Αντώνιος Σιατίστης δεν έφερε τα συνήθη Επισκοπικά διακριτικά.

Μόλις μπήκε στον ναό αναφώνησε γεμάτος θαυμασμό :
-«Νάτος, νάτος ! Ο Άγιος Μηνάς ! Σωστό παλικάρι. Πω, πω… κι ας είναι τα φρύδια του άσπρα! Παλικάρι ! Παλικάρι!» . Ο Άγιος ήταν ολοζώντανος μπροστά του, τον έβλεπε και στρεφόμενος στο Ιερομόναχο είπε :
«Από εδώ και πέρα θα μυροβλύζει ο Άγιος, διότι ευαρεστείται.» Έτσι και έγινε.

Το διορατικο χάρισμα του γεροντα Αμβροσιου Λάζαρη

1) Μια μέρα, ξεκίνησαν για το Μοναστήρι από την Αθήνα δύο γυναίκες. Ή μία γνώριζε τον Γέροντα. Ή άλλη τον επισκεπτόταν για πρώτη φορά Και είχε στο πορτοφόλι τις φωτογραφίες των δύο αγοριών της. Είχε τη μεγάλη επιθυμία να τις ευλογήσει ο Γέροντας. Μόλις μπήκαν στο κελί του, μετά τον χαιρετισμό γύρισε και της είπε, χωρίς άλλη κουβέντα:
- Δώσε μου, να σου σταυρώσω τα κλαδάκια σου ! ( τά παιδάκια σου )...

2) Μια Κυριακή, ο Γέροντας ήταν στο Μοναστήρι και λειτουργούσε. Από το μέρος αυτό έβλεπε τη χειροτονία σε διάκονο ενός πνευματικού του παιδιού στην Κρήτη. Και την ώρα πού τελείωνε ή χειροτονία και φώναξε ο Επίσκοπος «Άξιος!», βγήκε καί ο Γέροντας από το Ιερό, στάθηκε μπροστά στην Ωραία Πύλη Και είπε δυνατά:
- Άξιος! Άξιος! Άξιος! Οι άνθρωποι στο εκκλησίασμα ξαφνιάστηκαν, δεν ήξεραν τι να υποθέσουν, αλλά εκείνος μετά τους καθησύχασε:
Αυτή την ώρα χειροτονείται ένα δικό μου παιδί και φώναξα κι εγώ, ήταν τα λόγια του.

3) Ένας άνδρας από τη Ρόδο συνήθιζε να γονατίζει από σεβασμό, όταν επικοινωνούσε τηλεφωνικώς με τον Γέροντα. Αλλά μια μέρα πού τον είχε πάρει τηλέφωνο γιά να ζητήσει ευχή για τον ίδιο και για το παιδί του, τον άκουσε να ρωτά:
- Δεν μου λες, ποιός είναι πίσω σου, στο δεξιό μέρος; Ό άνθρωπος κοίταξε, αλλά δεν είδε κάποιον.
- Κανένας, Γέροντα.
- Κανένας, ε; Δεν είναι ο Κύριος;
Ό άλλος τότε πρόσεξε. Υπήρχε όντως στον τοίχο μία εικόνα του Κυρίου Εσταυρωμένου.
- Ναι, Γέροντα, ψέλλισε.
-Ε, άπ' Αυτόν να ζητάς την ευχή και την προστασία, και σ' Αυτόν να γονατίζεις και να προσεύχεσαι, του απάντησε από το Δαδί εκείνος, χωρίς ποτέ του νά έχει ιδεί πως είναι διαμορφωμένο το εσωτερικό του σπιτιού του.

4) Κάποτε επισκέφτηκε το Μοναστήρι μια συντροφιά από τη Χαλκίδα. Μεταξύ αυτών ήταν και μία γυναίκα, ή οποία πολύ ευλαβείτο τον Γέροντα. Κάποια στιγμή μπήκαν στο κελί του, περιγελώντας και αμφισβητώντας τον, ο άνδρας της κι ένας φίλος του. Ή γυναίκα περίμενε άπ' έξω με μεγάλη ανυπομονησία. Όπως μπήκαν, έτσι και βγήκαν. Γελούσαν και ειρωνεύονταν...
Αυτή απόρησε και μπήκε μέσα, να δεί τί είχε συμβεί. Ό Γέροντας τής είπε:
- Μη στενοχωριέσαι, παιδί μου. Ήρθαν χωρίς διάθεση. Κούτσουρα ήρθαν και κούτσουρα έφυγαν...

5) Μια μέρα τον επισκέφθηκαν τέσσερις νέοι, τρεις Έλληνες Και ένας κατά το ήμισυ Έλληνας Και κατά το άλλο ήμισυ Γάλλος. Μπήκε πρώτος στο κελί του ο ένας Έλληνας, στον όποιο ο Γέροντας είχε μεγάλη αγάπη.
- Γέροντα, ευλογείτε. Έχω έλθει με κάποιους φίλους μου. Να περάσουν;
- Όχι, να φέρεις τον Στέφανο πρώτα.
-Ποιόν Στέφανο; είπε ο άνθρωπος απορώντας και βγήκε να βεβαιωθεί. Επέστρεψε σε λίγο.
Δεν υπάρχει Στέφανος, Γέροντα.
Βρε, φέρε τον Στέφανο μέσα, έκανε χαμογελώντας ο παππούς...
Και μπήκε τελικά ο Έτιέν (έτσι λέγεται ο Στέφανος στα Γαλλικά), έμεινε για ώρα μόνος του με τον Γέροντα και βγήκε έπειτα κλαίγοντας.
- Μου ανέλυσε όλη μου τη ζωή, από τότε πού γεννήθηκα μέχρι τώρα, πρόλαβε να πει ο άνθρωπος κι απομακρύνθηκε να μείνει μόνος με τις αποκαλύψεις πού του είχαν γίνει...

Oι δύο Φίλοι του Θεού που εκοιμήθηκαν την ίδια ημέρα,2 Δεκεμβρίου

Ο Γέροντας Πορφύριος υπήρξε εν Μετανοία και έγινε αυτός που έγινε. Εγώ τον ξέρω, γιατί τον έζησα είκοσι χρόνια ολόκληρα.
Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

(Oι δύο Φίλοι του Θεού που εκοιμήθηκαν την ίδια ημέρα,2 Δεκεμβρίου. Ο Άγιος Πορφύριος το 1991 και ο Γέροντας Αμβρόσιος το 2006)

πηγή

Χρειάζεται ΜΕΤΑΝΟΙΑ, όπως αυτή που έδειξαν οι Νινευΐτες...

Χρειάζεται ΜΕΤΑΝΟΙΑ, όπως αυτή που έδειξαν οι Νινευΐτες, για ν' ΑΛΛΑΞΟΥΝ οι Βουλές του Κυρίου. Διαφορετικά, ΕΡΧΟΝΤΑΙ πολλά δεινά στον κόσμο.

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

πηγή

Πάτερ, όταν χωρίς να το θέλω περνούν από το νου μου αισχροί λογισμοί, αμαρτάνω;

-Πάτερ, όταν χωρίς να το θέλω περνούν από το νου μου αισχροί λογισμοί, αμαρτάνω;

-Άκουσε παιδί μου. Κάποια ασκήτρια η Αικατερίνη Σενέισκαγια εταλαιπωρείτο πολύ καιρό από ακάθαρτες σκέψεις. 

Στο τέλος την επισκέφτηκε ο Χριστός και αμέσως τις απεμάκρυνε.
-Που ήσουν τόσο καιρό, γλυκύτατε Ιησού μου; Τον ρώτησε.
"Ήμουν μέσα στην καρδιά σου" της απάντησε.
-Στην καρδιά μου; Μα, αφού είναι γεμάτη από ακάθαρτους λογισμούς.
-Ήμουν στην καρδιά σου, γιατί εσύ κανένα από τους λογισμούς αυτούς δεν αποδέχθηκες.
Αντιθέτως προσπαθούσες να τους διώξεις.Δεν μπορούσες να απαλλαγείς από αυτούς και υπόφερες.Αγωνιζόσουν όμως εναντίον τους.Έτσι μου παραχωρούσες μέρος στην καρδία σου.

Στάρετς Αμβρόσιος Όπτινα

πηγή

Τώρα όλα τα στρατεύματα του σατανά έχουν ξεχυθεί στον κόσμο και παρασύρουν τους ανθρώπους στην απώλεια με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του

 Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Θα τα βρείτε μπροστά σας αυτά πού σας λέω. Θα τα δείτε από τώρα και μπρος.
– Να μας δίνει δύναμη ο Θεός, φώτιση, κουράγιο, να μπορέσουμε να αντέξουμε αυτά τα πράγματα.
Θα δίνει ο Κύριος. Εδώ θα είναι και θα δίνει.
Ο Θεός έθρεψε τους Εβραίους σαράντα χρόνια με το μάννα.
Ούτε έσπερναν, ούτε θέριζαν, ούτε όργωναν, ούτε είχαν τίποτα, κανένα ζώο.
Και κάθε πρωί πήγαιναν έξω, άνοιγαν την πόρτα τους και έβρισκαν στο κατώφλι μια κατσαρόλα με το μάννα, πού είχε όλες τις ουσίες όλων των φαγητών.
Και ζήσανε σαράντα χρόνια, όχι έναν χρόνο και τρία χρόνια. Σαράντα!
Θ’ αφήσει τώρα, λες, ο Θεός τον άνθρωπο εκείνον πού θα Τον ακολουθήσει;
Όχι!Δεν θα τον αφήσει!
Τώρα όλα τα στρατεύματα του σατανά έχουν ξεχυθεί στον κόσμο και παρασύρουν τους ανθρώπους στην απώλεια με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του.
Εσύ ή με τον Θεό θα είσαι ή με τον σατανά. Ο Κύριος δεν θα μας αφήσει.
Να είσθε βέβαιοι και πιστοί.
Τα πιστά παιδιά Του θα Τον κηρύξουν εκεί πού δεν περιμένεις, θα είναι μέσα στις ταπεινές οικογένειες και από εκεί θα ξεφυτρώσουν τα διαμάντια.
Χρειάζεται μετάνοια, όπως αυτή που έδειξαν οι Νινευίτες, για ν’ αλλάξουν οι βουλές του Κυρίου. Διαφορετικά, έρχονται πολλά δεινά στον κόσμο.
Να μην είσαι προσκολλημένος στα γήινα.Να βλέπεις ψηλά, τον Παράδεισο, κι Εκείνος θα σε περιμένει.Και να ξέρεις ότι δεν τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Η Χάρις του Κυρίου θα μας βοηθήσει.
Ο Χριστός είναι εδώ! Γιατί δεν πιστεύεις; Πίστεψε και θα πάνε όλα καλά.
Μόνο πίστεψε. Περίμενε!Μη φοβάσαι!
Η Χάρις του Θεού σε σκεπάζει.
Περίμενε! Να ζητάς αγάπη από τον Κύριο. Μέσα στην αγάπη κρύβονται όλες οι αρετές."

O καθένας θα ψηθεί στην φωτιά,για να μπει στον Παράδεισο...

 πηγή

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης-Η θαυματουργική θεραπεία που δέχτηκε από τον Άγιο Κοσμά και τον Άγιο Δαμιανό

                                                       Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

  Ανάμεσα στα γεγονότα τα πέραν της ανθρώπινης λογικής που συνέβησαν στον Γέροντα όσο ήταν στο Περιβόλι της Παναγίας μας, ήταν και η θαυματουργική θεραπεία που δέχτηκε από τον Άγιο Κοσμά και τον Άγιο Δαμιανό, όταν κάποια φορά, χωρίς να πάρει ευλογία, είχε ανεβεί σε μια συκιά για να κόψει σύκα, έξω από το Μοναστήρι, έσπασε το κλαδί και πέφτοντας τσάκισε άσχημα το πόδι του. 

 Τη νύχτα που ακολούθησε, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, κι ενώ πονούσε φριχτά, εμφανίστηκαν οι Άγιοι Ανάργυροι από το παρεκκλήσι που τιμάται στη μνήμη τους εκεί δίπλα και του έφτιαξαν αμέσως το πόδι όπως πριν.

 Οπότε σηκώθηκε ο Γέροντας χαρούμενος και χόρευε και έψελνε, αναστατώνοντας τους πάντες. Και έλεγε μετά όταν το αφηγούνταν: 

-Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκαν οι καλόγεροι και το πρωί κάναν λειτουργία. Πήγα στη λειτουργία κι εγώ. Τρεις μέρες κάνανε λειτουργίες. Αυτό εδώ το θαύμα είναι γραμμένο στα Πρακτικά της Μονής – την τάδε ημερομηνία έγινε.»

ΠΗΓΗ

Ο εύζωνας που για 50 χρόνια ασκήτευσε στο στρατόπεδο του Θεού(Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης)

'' Ο γέροντας ήταν άφοβος σε όσα συνέβαιναν στον κόσμο.Ήταν από τους πιο ανδρείους ανθρώπουςπου θα μπορούσε κάποιος να συναντήσει στη ζωή του''

Ο φιλόλογος-ψυχολόγος Μιχάλης Λεβέντης μιλά για την οσιακή μορφή του γέροντα Αμβροσίου Λάζαρη, πνευματικού της Ι.Μ. Δαδίου. «Οι δυσκολίες δεν βάζουν κάτω όποιον έχει αληθινή πίστη» έλεγε.

___

Ο φίλος του Αγίου Πορφυρίου και του Αγίου Επισκόπου Σισανίου και Σιατίστης Αντωνίου

Τι σημαίνει το διάβασμα στη ζωή ενός ανθρώπου; Το διάβασμα ως τρόπος να ζει κάποιος; Τι είδους άνθρωπο διαπλάθουν τα βιβλία; Πως εμπιστεύεσαι τον τρόπο του συγγραφέα, όχι μόνο να μεταφέρει πνευματικές αλήθειες, αλλά να τις νιώθει ο αναγνώστης ως αποκατάσταση της απομάκρυνσης μας από τα σημαντικά. Το μυστικό είναι να αποκτήσουμε καλό κριτήριο και να αφήσουμε χώρο να λειτουργήσει η καλή γνώση στον ερμητικά κλειστό εσωτερικό μας κόσμο.

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησαν δύο πολύ καλαίσθητα βιβλία. Πρόκειται για το «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης. Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου. Ο επιστήθιος φίλος του αγίου Πορφυρίου», και «Το μπλε του Παρνασσού» από τις εκδόσεις Άθως Τα υπογράφει ο ελευσίνιος φιλόλογος και ψυχολόγος Μιχάλης Λεβέντης.

Τα διαβάσαμε και καταλάβαμε αμέσως ότι σέβονται την νοημοσύνη του αναγνώστη, οπότε δεν διστάσαμε να απευθυνθούμε στον συγγραφέα τους. Ο κύριος λόγος, το πρόσωπο του Γέροντα Αμβρόσιου Λάζαρη. Ο Γέροντας Αμβρόσιος γεννήθηκε το 1912 στο χωριό Λαζαράτα της Λευκάδας. Το τέταρτο από πέντε παιδιά, αγαπούσε ιδιαίτερα τη μητέρα του, η οποία και τον ώθησε στην πίστη του Χριστού. Το 1935 πηγαίνει με θαυμαστό τρόπο στο Άγιον Όρος, όπου μονάζει στην Ι.Μ. Κουτλουμουσίου. Εκεί του συμβαίνουν διάφορα εκπληκτικά, τα οποία δείχνουν την ιδιαίτερη εύνοια που είχε από τον Ουρανό. Το 1950 έρχεται στην Αθήνα και φιλοξενείται για έξι μήνες από τον Άγιο Πορφύριο, με προτροπή του οποίου πηγαίνει στην Ι.Μ. Δαδίου το 1954, όπου μένει ως Πνευματικός μέχρι την κοίμησή του, το 2006

Ο κ. Λεβέντης, αναφέρεται ακούραστα στον συγκεκριμένο Γέροντα. Κι αυτό, γιατί πιστεύει κάτι σημαντικό, στο οποίο συμφωνούμε: πως ο Πατήρ Αμβρόσιος Λάζαρης, Πνευματικός της Ιεράς Μονής Δαδίου (1954-2006) δεν νοιαζόταν διόλου για το πρόσωπό του, αλλά ότι εκείνο που μετρούσε πάνω από όλα ήταν το Ευαγγέλιο, δηλαδή ο Κύριος των πάντων, να μιλά στις ζωές των ανθρώπων.

Παραθέτουμε τον διάλογο που είχαμε. Με την πρώτη ερώτηση, μπήκε η συζήτηση στα βαθιά. Ρωτήσαμε τον συγγραφέα: «Αν ήταν ο Γέροντας σήμερα εδώ, μαζί μας, τι νομίζετε πως θα έλεγε στους ανθρώπους της εποχής μας, που φοβούνται για τα τόσα δεινά που συμβαίνουν στον πλανήτη μας;»

Νομίζω πως η πρώτη του φράση θα ήταν: «Να μη στεναχωριέστε για τίποτα!» Και θα συνέχιζε: «Για όποιον έχει αληθινή πίστη, οι δυσκολίες δεν τον βάζουν κάτω, αλλά είναι μια

Οι σημερινοί άνθρωποι δεν έρχονται προς το φως, γιατί είναι πονηρά τα έργα τους

 

Οι σημερινοί άνθρωποι δεν έρχονται προς το φως, γιατί είναι πονηρά τα έργα τους.
Όπως έλεγε και ο Κύριος στο Ευαγγέλιο.

 Και όταν πηγαίνουν να μιλήσουν με κάποιον και ν' ακούσουν λόγο Θεού, πάλι μπερδεύονται πιο πολύ, επειδή τα έργα τους είναι πονηρά.

Γέροντας Αμβρόσιος της Μονής Δαδίου 

Ή πίστη είναι ή κινητήριος δύναμις και χωρίς αυτήν ό άνθρωπος δεν θα κατόρθωνε τίποτα

 Πάνω απ' όλα, παιδιά μου, να κρατήσουμε την πίστη μας στον Κύριο, και ας έρθουν μέρες δύσκολες και ας έρθουν μέρες δοκιμασίας.
  Μέσα στους αιώνες πέρασαν τέτοιες εποχές. Και βλέπουμε, άλλους τούς σταυρώνανε στον σταυρό, άλλους τούς έκοβαν είκοσι κομμάτια, όμως δεν προδώσανε τον Χριστό και ζούνε στους Ουρανούς στους αιώνες των αιώνων.   Πόσο μεγάλη πίστη είχαν! Και αυτή ή πίστη δεν είναι μόνο για τα δύσκολα μελλοντικά πράγματα, είναι γενικώς. Ή πίστη είναι ή κινητήριος δύναμις και χωρίς αυτήν ό άνθρωπος δεν θα κατόρθωνε τίποτα. Ζητούσε πίστη ό Κύριος!

''Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης,ο πνευματικός της Μονής Δαδίου''Εκδ.Ακρίτα

Η Εικόνα της Παναγίας Παραμυθίας στο κελί του Γέροντα Αμβρόσιου

Εικόνα της Παναγίας Παραμυθίας. Αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας η οποία φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Αυτή η εικόνα βρισκόταν στο κελί του Γέροντα Αμβροσίου Λάζαρη και ήταν η αγαπημένη του.

πηγή

«Είναι ειδωλολάτρης ο άνθρωπος, όταν κυριαρχείται στη ζωή του από τα πάθη»(Γέροντας Αμβρόσιος)

«Είναι ειδωλολάτρης ο άνθρωπος, όταν κυριαρχείται στη ζωή του από τα πάθη. Πόσο χρειάζεται λοιπόν, να έχουμε προσοχή»!

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης (+ 2 Δεκεμβρίου 2006)

Ό,τι καλό κάνεις και αγώνα πνευματικό, τον κρατάς στη χούφτα σου και πας επάνω.

 Ό,τι καλό κάνεις και αγώνα πνευματικό, τον κρατάς στη χούφτα σου και πας επάνω. Δεν στον παίρνει κανείς. Τίποτα δεν αφήνει ο Θεός απλήρωτο, ούτε το καλό ούτε το κακό. Και μάλιστα το καλό το πληρώνει πολλαπλάσια!

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Θα παραχωρήσει ο Κύριος να εμφανίζονται Άγιοι

 

Ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης, το έτος 1990 είχε πει ότι σύντομα ο Θεός επειδή θέλει να στηρίξει τους ανθρώπους, θα αποκαλύπτει τους Αγίους Του οφθαλμοφανώς. Επειδή οι πειρασμοί θα είναι μεγάλοι και τα βάσανα δυσβάσταχτα, θα παραχωρήσει ο Κύριος να εμφανίζονται Άγιοι και μάλιστα μεγάλοι, όπως ο Άγιος Δημήτριος ή ο Άγιος Γεώργιος.
Θα ακούν οι άνθρωποι ότι τη μία εβδομάδα παρουσιάστηκε ο τάδε Άγιος στην Κρήτη, την άλλη ο τάδε στη Μακεδονία, άλλος εδώ, άλλος εκεί.

Από το βιβλίο: Ιερά Μονή Δαδίου ''Παναγία η Γαυριώτισσα'' - Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης - Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου.

πηγή

Και ένα μικρό ψέμα πειράζει...

«Να μή λέτε ψέματα! Και ένα μικρό ψέμα πειράζει. Και ένα μικρό ψέμα την ημέρα, τριακόσια εξήντα τον χρόνο, βάλε πόσα ψέματα θα πούμε. Καθόλου ψέμα δεν θέλει ο Κύριος».

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης.

''Δεν μου λες, πόσους έσφαξες στην Κατοχή;"

 Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης 

Κάποια φορά, ο Γεροντας Αμβροσιος Λαζαρης εξηγούσε σε μια συντροφιά το σημείο στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο, οπού αναφέρει ότι «είναι αδύνατον, μέσα στον διεφθαρ­μένο Και πονηρό αυτό κόσμο, να μην έρθουν τα σκάνδαλα και οι πειρα­σμοί» (Κεφ. 12 ‘ ).
Με το πού το άκουσε αυτό ένα πνευματικό του παιδί, του γεννήθηκε στο μυαλό ή απορία «γιατί είναι ανάγκη να έρθουν τα σκάνδαλα». Και μάλιστα τόσο έντονα το σκεφτόταν, ώστε έπαψε να πα­ρακολουθεί την εξήγηση του Ευαγγελίου. Άλλα τότε ο Γέροντας στα­μάτησε ξαφνικά τον λόγο, γύρισε προς το μέρος του Και του είπε με έμφαση, αφού είχε διαβάσει τη σκέψη του:
– Είναι ανάγκη να έρθουν τα σκάνδαλα γι’ αυτούς τους λόγους.
Τους οποίους λόγους εξήγησε, λύνοντας έτσι την απορία του, Και μετά συνέχισε την ερμηνεία του Ευαγγελίου.

Στο ίδιο Μοναστήρι, λίγο νωρίτερα είχαν συναντήσει την ώρα πού πήγαν να μπουν έναν άντρα γύρω στα 65 με 70, ο οποίος με το πού τον είδε του είπε:
– Την ευχή σου, Γέροντα.
– Εσύ τι κάνεις; τι είσαι εσύ εδώ; γύρισε αμέσως Και τον ρώτησε εκείνος.
– Εγώ βοηθάω το Μοναστήρι Και μένω εδώ, αλλά δεν είμαι μοναχός.
– Όχι, να γίνεις μοναχός. Να βάλεις το ράσο, για να σωθείς.
– Γέροντα, εγώ τι να σωθώ; Εντάξει είμαι εδώ πέρα, βοηθάω τους Πατέρες κ.λπ.
– Ακούς τι σου λέω; Να βάλεις το ράσο σου, να μπεις στο Μοναστή­ρι, για να σωθείς.
-Έ, τι να βάλω εγώ σε τέτοια ηλικία; επέμενε ο άλλος.
Όποτε τον πλησίασε Και του είπε κάνοντας την κίνηση με την παλά­μη, βάζοντας την στον λαιμό του:
– Δεν μου λες, πόσους έσφαξες στην Κατοχή;

Ό άλλος κοκάλωσε. Άρχισε ν’ αλλάζει χρώματα. Έσκυψε το κεφάλι Και ‘ίσα πού μπόρεσε ν’ αρθρώσει:
– Καλά, Γέροντα, ευλόγησον.
Μετά πήγε πίσω από τον ιερέα πού συνόδευε τον Γέροντα και κά­ποια στιγμή τον ρώτησε με αγωνία:
– Ποιος είναι αυτός;
– Άστο τώρα. Κάνε ό,τι σου είπε Και άσ΄το.Μη μιλάς καθόλου, του είπε εκείνος...

πηγή

Η Συντέλεια του κόσμου θα διαρκέσει όσο κρατάει ο Εξάψαλμος, λίγα λεπτά

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης.

Η Συντέλεια του κόσμου θα διαρκέσει όσο κρατάει ο Εξάψαλμος, λίγα λεπτά. Την ώρα που θα κρινόμαστε, στον Ουρανό θα ψέλνουν τον Εξάψαλμο, οι Άγγελοι...

Όλοι οι άνθρωποι, που θα ζουν εκείνη τη στιγμή, θα βιώσουν τον θάνατο ακαριαία και αμέσως μετά θα αναστηθούν, θα είμαστε όλοι με τα σώματα μας άϋλα, δεν θα πιάνουμε χώρο, ο ένας θα βλέπει το σώμα του άλλου και όλοι θα είναι στην ηλικία των 33 χρόνων.

Ο Κύριος θα κρατά το Βιβλίο της Ζωής, το Ευαγγέλιο, και αυτομάτως θα πηγαίνουμε δεξιά ή αριστερά από μόνοι μας, γιατί θα ξέρουμε αν είμαστε για τον Παράδεισο ή όχι.

 Γι' αυτό και στο Δεσποτικό, που κάθεται ο Δεσπότης, στην εικόνα του Χριστού είναι ανοιχτό το βιβλίο και δεν υπάρχει καντήλι επάνω - δηλώνει ότι δεν υπάρχει Έλεος, στη Δευτέρα Παρουσία. Ενώ στο Τέμπλο, είναι κλειστό το βιβλίο, που κρατάει ο Χριστός και υπάρχει καντήλι, διότι ακόμη έχουμε Έλεος.