Όλα όσο γίνονται γύρω σου τα οικονομεί έτσι ο Θεός, ώστε καθένα με τον τρόπο του να συντελέσει για τη σωτηρία της ψυχής σου

  Εάν αρχίζεις να έχεις μια κάποια καλή σχέση με τον Κύριο, εάν ο Κύριος αρχίζει πλέον να σε υπολογίζει, με την έννοια ότι σε βρίσκει σοβαρό κι ότι θέλεις πραγματικά να σωθείς ό,τι κι αν σου στοιχίσει, διαπιστώνεις στην καθημερινή πραγματικότητα το εξής:

  Την ώρα ακριβώς που υπάρχει κίνδυνος να επαρθείς, χωρίς να το καταλάβεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει. 

  Την ώρα που από το άλλο μέρος, ως άνθρωπος αδύναμος, χωρίς να το καταλάβεις, πας να ξεφύγεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε προλαβαίνει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και ακόμη πιο πολύ ταπεινώνεσαι, ακόμη πιο πολύ συνειδητοποιείς την αμαρτία και όλα τα καταστροφικά στοιχεία που έχεις μέσα σου, και τα οποία επέτρεψε ο Θεός να έχεις, για να δουλεύουν με την έννοια αυτή: να σε βοηθούν να είσαι ταπεινός, να μετανοείς, να εμπιστεύεσαι στον Θεό, να μην παίρνεις θάρρος και θέλεις να απομακρυνθείς και θέλεις να ξεμακρύνεις και χαθείς.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟΥ(Κυριακή Τυρινής)

  Η παλινόστηση ήταν πάντα το μεγάλο ποθούμενο για όσους βρίσκονταν μακριά από την πατρική τους εστία. Το νόστιμον ήμαρ, η μέρα του νόστου, της επιστροφής στην πατρίδα, ήταν μια μέρα ευτυχισμένη. Μέχρι να συντελεσθεί ο πολυπόθητος γυρισμός στο σπίτι των παιδικών ονείρων, ο χρόνος γέμιζε νοσταλγία, πόνο, λύπη και στεναγμό. Η επιστροφή στην Ιθάκη ήταν στόχος ζωής για τον Οδυσσέα.Εκκρεμεί όμως για όλους μας και μια πνευματική παλινόστηση. 

 Γι’ αυτό και την τελευταία Κυριακή προ της Σαρακοστής θυμούμαστε τον αδαμιαίο θρήνο, τα δάκρυα και την ασίγαστη νοσταλγία των Πρωτοπλάστων για τον απολεσθέντα Παράδεισο. «Εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο» (Κυριακή της Τυρινής).

Πόσο πικρός ήταν ο θρήνος αυτός; Πόσο δυνατή η επιθυμία επιστροφής στον Παράδεισο;

 Μια εικόνα μας δίνει η αιχμαλωσία και εξορία των Εβραίων,600 σχεδόν χρόνια π. Χ., στη Βαβυλώνα. Η Ιερουσαλήμ έχει πέσει στα χέρια του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά των Βαβυλωνίων. Τα τείχη της κατεδαφίστηκαν, ο περίφημος ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε, τα χρυσά και αργυρά του σκεύη και όλα τα πολύτιμα υλικά του λαφυραγωγήθηκαν. Οι κάτοικοι εσφάγησαν και μεγάλο μέρος του πληθυσμού οδηγήθηκε στην πικρή βαβυλώνια αιχμαλωσία.

Δέν εἶναι ὁ τόπος πού σώζει, ἀλλά ὁ σωστός τρόπος ζωῆς καί ἡ προαίρεση!

 Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

( Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ Τόμος 30, σελ. 313-315 Περί μετανοίας Ομιλία Θ')

"Καὶ πῶς, λέγει, μπορῶ νὰ ζῶ μέσα στὸν κόσμο καὶ ἀνάμεσα στὰ κοσμικὰ πράγματα καὶ νὰ σωθῶ;
Τί λές, ἄνθρωπε; Θέλεις μὲ συντομία νὰ σοῦ δείξω ὅτι δὲν εἶναι ὁ τόπος ποὺ σώζει, ἀλλὰ ὁ σωστὸς τρόπος ζωῆς καὶ ἡ προαίρεση;

  Ὁ ᾿Αδὰμ ἔπαθε τὸ ναυάγιο σὰν σὲ λιμάνι μέσα στὸν παράδεισο· (Γεν.3,3). ὁ Λὼτ πάλι διασώθηκε σὰν σὲ πέλαγος μέσα στὰ Σόδομα· (Γεν.19,4).

  Ό Ἰὼβ πέτυχε τὴ δικαίωση ἐπάνω στὴν κοπριά· (Ιώβ 2,5). ἐνῶ ὁ Σαούλ, ἂν καὶ ζοῦσε μέσα στοὺς θησαυρούς, ἔχασε καὶ τὴν ἐδῶ βασιλεία καὶ τὴν ἐκεῖ. (Α' Βασ 18).

 Δὲν εἶναι αὐτὸ δικαιολογία, τὸ νὰ λές, ‘δὲν μπορῶ νὰ ζῶ μέσα στὸν κόσμο καὶ ἀνάμεσα στὰ κοσμικὰ πράγματα καὶ νὰ σωθῶ."

πηγή

«Άνω σχώμεν τας καρδίας».

  Ο εσωτερικός μας άνθρωπος, λοιπόν, είναι το πνεύμα μας, το οποίο είναι στραμμένο προς τα πάνω, προς τους ουρανούς, και είναι ελεύθερο από τα γήινα ενδιαφέροντα και επιθυμίες.

  Η ζωή του πνευματικού ανθρώπου διαφέρει ριζικά από τη ζωή του ψυχικού ανθρώπου στο ότι ο ψυχικός, όσο πιο πολύ ζει, τόσο περισσότερο μαραίνεται και γερνά.

  Στο σώμα του, αρχίζοντας από την ηλικία των σαράντα ετών ή και νωρίτερα, αρχίζει μία εκφυλιστική διεργασία: αδυνατούν οι μυς, παρουσιάζονται δυσκολίες στο βάδισμα, η όραση και η ακοή εξασθενούν, η μνήμη χάνεται και τα δόντια πέφτουν.
Ο εσωτερικός μας άνθρωπος, αντίθετα, μέρα με τη μέρα, ανακαινίζεται κατά τη διάρκεια όλης της ενσυνείδητης μας ζωής, αν το πνεύμα του δεν σέρνεται μέσα στις λάσπες της γήινης ζωής και πάντα θυμάται το λόγο του αποστόλου Παύλου: «Άνω σχώμεν τας καρδίας».

Η έννοια της ''σωτηρίας'' έχει καταστεί άγνωστη στις κοινωνίες μας πλέον.

 

 Το αξονικής βαρύτητας πρόβλημα της κοινωνίας μας (όπως και όλων σχεδόν των σημερινών κοινωνιών του 'Δυτικού' λεγόμενου κόσμου) είναι η έκλειψη, στο στοχαστικό τους σύμπαν, της έννοιας και προβληματικής της υπαρξιακής πραγμάτωσης (της ''σωτηρίας'' στο χριστιανικό-εκκλησιαστικό γλωσσάρι). Η έννοια αυτή και η σχετιζόμενη με αυτήν προβληματική έχουν αντικατασταθεί με την καλοπέραση στην διάρκεια της εδώ, μερικών δεκαετιών το πολύ, βιολογικώς νοούμενης ζωής.

Η έννοια της ''σωτηρίας'' έχει καταστεί άγνωστη στις κοινωνίες μας πλέον. Όταν εκφέρεται -πράγμα που συμβαίνει πολύ σπανίως- ηχεί περίεργα στα αυτιά των περισσοτέρων. Και αντιμετωπίζεται με απορία (στην καλύτερη των περιπτώσεων) ή με χλεύη και εχθρότητα.
Είναι μια αντικατάσταση που μπορεί να παραλληλιστεί με την αντικατάσταση του νερού με χλωρίνη στο πότισμα. Στις πρώτες ώρες -ίσως και επί μία με δύο μέρες- δεν θα πολυφανεί η διαφορά. Μετά όμως θα επέλθει ο μαρασμός και ο θάνατος του φυτού.
Πρόκειται για αντικατάσταση που αποτελεί το πλήρες αναποδογύρισμα της ρήσης του Χριστού ''όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του θα την χάσει, ενώ όποιος την χάσει για χάρη μου θα την βρει''. Μια αντικατάσταση που φέρει τον όλο άνθρωπο σε πλήρη κόντρα με τα της εγγενούς φύσης του ως εικόνας Θεού.

Οπότε... ο μαρασμός και ο θάνατος δεν μπορεί παρά να είναι ό,τι πιο αναμενόμενο για μια κοινωνία που έχει προβεί σε ένα τέτοιo αναποδογύρισμα σκοπών και αξιών.

Dimitri Lalushi

Τί θά πεῖ «ἀγαπῶ τόν ἑαυτόν μου;»

  Τί θὰ πεῖ «ἀγαπῶ τὸν ἑαυτόν μου;» Ἀγαπῶ μὲ τὴν φίλαυτη περίπτωση; ἀγαπῶ ἐκεῖνα ποὺ θέλω; 

-Ὄχι! ἀγαπῶ τὸν ἑαυτόν μου μὲ τὴν ἔννοια τὴν σωστή: ἀγαπῶ τὴν σωτηρία μου! 

Ἂν ἐγὼ ἀγαπῶ τὸν ἑαυτόν μου, τὴν σωτηρία μου, μὲ τὸ κριτήριον αὐτὸ θὰ ἀγαπήσω καὶ τὸν ἄλλον ἄνθρωπο! 

Ἀγαπῶ τὸν ἄλλον σημαίνει∙ τὸν βοηθῶ νὰ φθάσει στὴν σωτηρία. Ἂν δὲν φθάσει στὴν σωτηρία, τί εἴδους ἀγάπη εἶναι αὐτή; Ἂν ἐγὼ δὲν ἔχω ἐπισημάνει τὴν δική μου σωτηρία, πῶς θὰ προσφέρω ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἔχω; «Οὐκ ἂν λάβῃς παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος», δὲν θὰ πάρεις ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἔχει. Δὲν ἔχω τὴν σωτηρία∙ τί νὰ σοῦ δώσω; Χρήματα; Γνώσεις; Ὅλα αὐτὰ εἶναι καλὰ καὶ σπουδαῖα, ἀλλὰ τὸ κριτήριον λείπει. Εἶναι ἡ ἀγάπη τῆς δικῆς μου σωτηρίας.

 Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος

πηγή

Γι’ αυτούς που λένε ότι υπάρχει σωτηρία εκτός Εκκλησίας.

«ἦλθε γὰρ πρὸς ὑμᾶς Ἰωάννης ἐν ὁδῷ δικαιοσύνης, καὶ οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ· οἱ δὲ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι ἐπίστευσαν αὐτῷ· ὑμεῖς δὲ ἰδόντες οὐ μετεμελήθητε ὕστερον τοῦ πιστεῦσαι αὐτῷ» (Ματθ. 21,32)

Σχόλιο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στο: «αἱ πόρναι ἐπίστευσαν αὐτῷ»:

 «Ου γαρ μένουσαι πόρναι εισήλθον, αλλ’ υπακούσασαι και πιστεύσασαι και καθαρισθείσαι και μεταβαλλόμεναι, ούτως εισήλθον. Ουκ άρα χάριτος μόνης το εισελθείν, αλλά και δικαιοσύνης«.

Δηλαδή:
 Οι πόρνες δεν μπήκαν στον Παράδεισο παραμένοντας πόρνες, αλλά αφού πίστεψαν και καθαρίστηκαν και άλλαξαν ζωή, έτσι μπήκαν. Συνεπώς, η είσοδός τους δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο της Αγιοπνευματικής χάριτος αλλά και της δικαιοσύνης του Θεού«.

 Γι’ αυτούς που λένε ότι και εκτός Εκκλησίας, χωρίς το άγιο Βάπτισμα,

Όπου και να πάει ο άνθρωπος, πάντα ξαναγυρίζει στο σπίτι του

 «Όπου και να πάει ο άνθρωπος, πάντα ξαναγυρίζει στο σπίτι του. Το ίδιο συμβαίνει και με το Χριστιανό, όποιος κι αν είναι, είτε είναι πρόσωπο επιφανείας είτε άσημος, πλούσιος ή φτωχός, σοφός ή αμαθής. 

 Όπου κι αν πάει, οποιαδήποτε θέση κι αν καταλάβει στην κοινωνία, ό,τι κι αν κάνει, πρέπει να θυμάται πώς δε βρίσκεται στο σπίτι του. Βρίσκεται σε ταξίδι, καθ' οδόν. Οπωσδήποτε θα γυρίσει στο σπίτι του, στον πατέρα του, στη μητέρα του, στ' αδέρφια του. 

Το σπίτι του είναι ο Ουρανός· Πατέρας του είναι ο Θεός· 

Μητέρα του, η Παναγία Μητέρα του Κυρίου· 

πρεσβύτεροι αδελφοί του είναι οι Άγγελοι κι οι Άγιοι του Θεού.

 Πρέπει να 'χει κατά νου πώς όλα τα επίγεια έργα και τα επιτεύγματά του είναι πρόσκαιρα, ρηχά. Μόνο αληθινό έργο του πρέπει να 'ναι η σωτηρία της ψυχής του, η τήρηση των Εντολών του Θεού, η κάθαρση της καρδιάς του».

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

Πολλοί δεν θέλουν να σωθούν ή θέλουν να σωθούν με τον δικό τους τρόπο...(Διδακτική ιστορία)

Κάποτε ο Θεός έστειλε έναν άγγελο σε έναν ασκητή για να του δείξει, ότι πολλοί δεν θέλουν να σωθούν ή θέλουν να σωθούν με τον δικό τους τρόπο...
Λέει λοιπόν ο άγγελος στον ασκητή:
- Έλα κοντά μου, για να σου δείξω τα παράξενα του κόσμου.

Τον πήρε μαζί του και εκεί που προχωρούσαν, συναντούνε κάποιον που είχε κόψει ξύλα στο δάσος και προσπαθούσε να τα φορτωθεί στην πλάτη του. Τα έδεσε στην πλάτη του και επιχείρησε να σηκωθεί. Ήταν όμως βαριά και δεν μπόρεσε να σηκωθεί. Τα άφησε κάτω και πήγε να κόψει και άλλα ξύλα. Τα συνέλεξε και τα έφερε μαζί με τα άλλα και τα σήκωσε.
Μα πως να τα σηκώσει, αφού δεν μπορούσε να σηκώσει τα πρώτα;

Προχώρησαν λίγο πιο κάτω και συνάντησαν έναν άλλον, που προσπαθούσε να αντλήσει νερό από ένα πηγάδι. Αλλά δεν μπορούσε να βγάλει νερό, γιατί ο κουβάς ήταν τρύπιος και έτσι ματαιοπονούσε.

Προχώρησαν πιο κάτω και εκεί συνάντησαν μια Εκκλησία, που δεν είχε ψηλή πόρτα και να ένας καβαλάρης, πάνω σε ένα άλογο, θέλησε να μπει με το άλογο μέσα στην Εκκλησία, χωρίς να κατέβει από το άλογο. Και επειδή ήταν χαμηλή η πόρτα της Εκκλησίας, δεν μπόρεσε να μπει.

- Τί θέλεις να με διδάξεις με αυτά; ρώτησε ο ασκητής τον άγγελο.

Υπάρχουν 4 γνώμες για μένα, όπως και για κάθε άνθρωπο:

α) Μία γνώμη είναι τι λέει ο κόσμος για μένα. Τί μας ενδιαφέρει, τί λέει ο κόσμος. Εσείς τώρα με ακούτε και δημιουργείται μια γνώμη για μένα. Αν σας βάλουν να εκδώσετε ένα πιστοποιητικό για τον Παναγόπουλο, το πιστοποιητικό σας δεν περνάει πουθενά. Δεν χρειάζεται πουθενά. Είτε με στείλετε στην κόλαση, είτε με στείλετε στον Παράδεισο. Δεν μπορείτε να με στείλετε πουθενά.

β) Μια άλλη γνώμη είναι τι λένε οι συγγενείς μου για μένα. Οι συγγενείς μου και οι φίλοι μου, με ξέρουν καλύτερα από τον κόσμο και μπορούν και αυτοί να συντάξουν ένα πιστοποιητικό γνώμης για μένα. Και εντούτοις και αυτό δεν περνάει πουθενά!

γ) Μια τρίτη γνώμη είναι η γνώμη η δική μου για τον εαυτόν μου. Εγώ ξέρω και κρυφά πράγματα για τον εαυτό μου που δεν τα ξέρει κανείς, ούτε και οι συγγενείς μου. Και εγώ μπορώ να έχω μια γνώμη. Όμως αυτό δεν περνάει πουθενά, δεν έχει καμμία ισχύ.

Τότε τίνος γνώμη περνάει; Περνάει η τέταρτη γνώμη…
δ) Περνάει η γνώμη Εκείνου που Σταυρώθηκε. Περνάει η γνώμη του Χριστού! Αυτός τι γνώμη έχει για μένα και για τον καθένα, η γνώμη του Χριστού μετράει… Ούτε τι γνώμη έχετε εσείς, ούτε τη γνώμη έχω εγώ, αλλά τι γνώμη έχει Αυτός. Αυτή πρέπει να με συνέχει, αυτή πρέπει να με ενδιαφέρει. Όλες οι άλλες γνώμες, δεν έχουν καμμία βαρύτητα.

Η βαρύνουσα λοιπόν γνώμη κατά την Κρίση, είναι η γνώμη του Χριστού.

Χριστουγεννιάτικο «θαύμα»: Ο Δημήτρης Αλικάκος μελετά τον Άγιο Παΐσιο!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Το έχουμε εμπεδώσει πολύ καλά τόσα χρόνια. Ο Δημήτρης Αλικάκος είναι ο κατεξοχήν μαϊντανός των χριστιανικών εορτών. Στον Χριστιανισμό οφείλει την επαγγελματική ύπαρξή του άλλωστε. Με την ίδια λογική που ένας ιός οφείλει την επιβίωσή του σε έναν ξενιστή.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο ξενιστής είναι το σώμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που δόξα τω Θεώ έχει ένα πανίσχυρο ανοσοποιητικό 2 χιλιετιών, έχοντας αντιμετωπίσει ασυγκρίτως ισχυρότερα «παθογόνα» από τη φθηνή προπαγάνδα του Αλικάκου. Επομένως ούτε καν για… γριπούλα δεν συζητάμε.

Στοχευμένα και συστηματικά, σε κάθε παραμονές Χριστουγέννων ή Πάσχα, θα έχουμε συναπάντημα του Αλικάκου με κάποιο αντιχριστιανικό ντελίριο. Θα γράψει (ή θα πει) κάτι, προσπαθώντας να κάνει «γκελ» στον πάτο του βαρελιού.

Φέτος όμως, έγινε ένα πολύ εντυπωσιακό χριστουγεννιάτικο «θαύμα». Ο Άγιος Παΐσιος «ανάγκασε» τον Αλικάκο να διαβάσει τις διδαχές του Αγίου. Αυτό και αν είναι έκπληξη. Με κίνητρο το μίσος του Αλικάκου για τον αγιασμένο γέροντα που θαυμάζει όλη η υφήλιος, ο δημοσιογράφος φυλλομέτρησε τα 4 βιβλία με λόγους του Αγίου Παϊσίου που έχει εκδώσει η γυναικεία Μονή της Σουρωτής Θεσσαλονίκης: «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος».

Ο πολυεύσπλαγχνος Θεός ακόμα και στους πολέμιους του, παρουσιάζει πολλές ευκαιρίες για να φωτιστεί η διάνοιά τους. Ο Αλικάκος δείχνει να απέχει έτη φωτός από κάθε φώτιση, αλλά ακόμα και για τον πονηρό του σκοπό, διάβασε κάμποσους λόγους του Παϊσίου και πρόσθεσε… 0,1% πιθανότητες να ξυπνήσει από το χριστιανοφοβικό του λήθαργο. Το υπόλοιπο 99,99% μπορεί να το προσθέσει σε μια στιγμή η προαίρεση. Είθε να γίνει και αυτό.

Αλλά έστω κι έτσι ο Αλικάκος έγινε επιτέλους λίγο πιο συνεπής στις συκοφαντίες του. Το πρώτο βήμα για να πολεμάς τις ιδέες ενός εχθρού, είναι να γνωρίζεις τι υποστηρίζει. Ο Αλικάκος τόσο καιρό δεν έκανε ούτε αυτό. Ήταν τελείως άσχετος με την ορθόδοξη διδασκαλία. Τα επιχειρήματα του ήταν παντελώς άστοχα, αλλά και παιδικά μπροστά στη γραμματεία των απολογητών Πατέρων. Απλώς αναμασούσε οπαδικά συνθήματα, χωρίς καμία διαλεκτική βάση.

Όχι ότι άλλαξε τίποτα ιδιαίτερο και τώρα. Εξακολουθεί να έχει μαύρα μεσάνυχτα ο χριστιανομάχος Αλικάκος, αλλά τουλάχιστον άρχισε να μαθαίνει το «Λόλα, να ένα μήλο» των θρησκευτικών. Τι ανακάλυψε λοιπόν εμβρόντητος ο εξερευνητής μας;
Τι έκανε τον Αλικάκο να βγει από τα ρούχα του

Έγραψε σε ανάρτησή του ότι είδε γραμμένο έναν λόγο που αποδιδόταν στον Άγιο Παΐσιο και τον έκανε να… φρίξει. Στον λόγο αυτό ο Άγιος φέρεται να έλεγε ότι πολλά νεαρά παιδιά τα παίρνει πρόωρα ο Θεός, αφού βλέπει ότι δεν θα μετανοήσουν, προκειμένου να μην πάνε στο «μπουντρούμι», αλλά στο «σαλόνι» της κόλασης.

Ο Θεός περιμένει να μισήσει ο άνθρωπος τον κακό του εαυτό...

Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ(Κυριακή Ζ'Ματθαίου)

 Μονίμως ἀμφισβητοῦνταν καί ἀμφισβητεῖται ὁ Χριστός. Αἰτία τῆς ἀμφισβήτησης, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ ἐλευθερία, τό μεγαλύτερο δῶρο πού μᾶς ἔδωσε! Προαιώνια ἡ ἀποστασία τοῦ διαβόλου καί τῶν δαιμόνων, ἡ ὁποία ἔλαβε διάρκεια, παγιώθηκε καί εἶναι μή ἀναστρέψιμη, γιατί εἶναι ὁ μοναδικός λόγος ὕπαρξης αὐτῶν τῶν πνευμάτων. Οἱ ἄγγελοι ὑπάρχουν γιά νά λατρεύουν τόν Θεό καί νά χαίρονται μέ τήν κοινωνία μαζί του καί τόν κόσμο πού ἐκεῖνος δημιούργησε. Ὁ διάβολος καί οἱ δαίμονες μισοῦν τόν Θεό καί βάζουν τόν ἑαυτό τους συνεχῶς στή θέση του, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν μποροῦν νά ὑπάρξουν διαφορετικά. Πῦρ ἔχει ἑτοιμασθεῖ γι’ αὐτούς, μετά τή Δευτέρα Παρουσία, τό ὁποῖο ὅμως τό βιώνουν ἤδη ὀντολογικά, ὑπαρξιακά, ἀπό τή στιγμή πού ἡ ἀγάπη πού ἔλαβαν ἀπό τόν Θεό μετεστράφη σέ μίσος καί κακία.

Ὁ κλονισμός τῆς πίστης
Ἀλλά καί οἱ ἄνθρωποι συχνά ἐπιλέγουμε τή δαιμονική ὁδό τῆς ἄρνησης τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Δέ δεχόμαστε ὅτι ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ. Γι’ αὐτό, εὐκαίρως - ἀκαίρως, τολμοῦμε καί ἀμφισβητοῦμε ὅ,τι ὁ Θεός δίνει στόν κόσμο, ἀλλά καί σέ μᾶς. Τή ζωή, ἀλλά καί τή δυνατότητα τῆς χαρᾶς καί τῆς πληρότητας. Τήν ὑπέρβαση τοῦ πόνου, τῆς ἀρρώστιας καί τοῦ θανάτου. Κάποτε, ἀρνούμαστε καί τά θαυμάσια του Θεοῦ. Γεγονότα πού ὑπερβαίνουν τίς φυσικές μας δυνατότητες καί πού εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι δέν ἑρμηνεύονται μέ τίς πεπερασμένες δυνατότητες τοῦ λογικοῦ μας.

Ἄν γιά τούς ἀπίστους εἶναι ἀναμενόμενο, αὐτό συχνά συμβαίνει καί μέ τούς πιστούς. Ἀμφισβητεῖται ἀπό αὐτούς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἡ πρόνοιά του γιά τά πρόσωπά μας. Νομίζουμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὑποχρεωμένος νά ἐκπληρώνει τά θελήματά μας ὡς ἀνταπόδοση γιά τή θρησκευτικότητά μας. 

Η σωτηρία της ψυχής σου είναι υπόθεση δική σου...

 

Κάθε έργο που αποσκοπεί στη σωτηρία ψυχών, δέχεται από την αρχή επιθέσεις.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

"Όταν βλέπεις έναν μέθυσο να γίνεται νηστευτής ή έναν αισχρολόγο να ψάλλει θείους ύμνους, να θαυμάζεις τη μακροθυμία του Κυρίου, να εγκωμιάζεις τη μετάνοια και να λες μαζί με τον ψαλμωδό:
«Αυτή η αλλοίωση είναι έργο της δεξιάς του Υψίστου» (Ψαλμ. 76:11). Δηλαδή, τη θαυμαστή αυτή μεταβολή την πραγματοποίησε το δεξί χέρι του Θεού, η δυνατή επέμβαση και ενέργειά Του.

Κάθε έργο που αποσκοπεί στη σωτηρία ψυχών, δέχεται από την αρχή επιθέσεις. Μόλις γεννήθηκε ο Χριστός, ξέσπασε η μανία του Ηρώδη. Κι εσύ, αν αξιωθείς κάποτε να υπηρετήσεις μ’ οποιονδήποτε τρόπο το Θεό, θα υποφέρεις πολύ, θα πονέσεις πολύ, θα κινδυνέψεις πολύ. Μην ξαφνιαστείς. Μην ταραχθείς. Μην αναρωτηθείς: «Εγώ εκτελώ το θέλημα του Θεού και θα έπρεπε να δοξάζομαι γι’ αυτό και να στεφανώνομαι. Γιατί, λοιπόν, υποφέρω;»

Να θυμηθείς τότε το Χριστό, που διώχθηκε ως το θάνατο, και μας προειδοποίησε: «Αν εμένα καταδίωξαν, θα καταδιώξουν κι εσάς» (Ιω. 15:20). Μας έδωσε, όμως, και μιαν υπόσχεση: «Όποιος μείνει σταθερός ως το τέλος, αυτός θα σωθεί» (Ματθ. 10:22).

Κυριακή Β’ Ματθαίου-«...συμμαρτυρούσης της συνειδήσεως»

Επί του Αποστολικού αναγνώσματος (Ρωμαίους 2, 10-16)

«Όσοι γαρ ανόμως ήμαρτον ανόμως και απολούνται»

  Αγαπητοί μου αδελφοί, ένα μεγάλο ερώτημα από πολλούς ανθρώπους που ρωτούν και προβληματίζονται για το πώς ο Θεός θα κρίνει τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι δεν είναι και δεν ανήκουν στην Εκκλησία του Χριστού και δεν έχουν την Χριστιανική πίστη. Σ’ αυτό έρχεται ο Απόστολος Παύλος να μας απαντήσει. Αυτό το μεγάλο και βασικό ερώτημα δεν μένει αναπάντητο, όπως και κάθε υπαρξιακό ερώτημα δεν μένει αναπάντητο που έχει σχέση με την σωτηρία μας, καθώς και με την αιωνιότητα, όπου ο άνθρωπος είναι μέτοχος και κληρονόμος.

Έτσι σήμερα, αδελφοί μου, το αποστολικό ανάγνωσμα που είναι ένα μικρό κείμενο παρμένο από την προς Ρωμαίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου, μας απαντά για το πώς ο Θεός θα κρίνει θα δεχθεί τους ανθρώπους στην Βασιλεία Του. Το βασικό κριτήριο είναι οι πράξεις μας. Αυτές θα καθορίσουν και την θέση μας μετά τον θάνατο «αποδώσει εκάστω κατά τα έργα αυτού».

Μα αναρωτιέται κανείς, η πίστη μας, οι προσευχές μας, οι νηστείες μας, τα κηρύγματα που πηγαίνουμε, ο Εκκλησιασμός μας, η ηθική μας ζωή, δεν θα μετρήσουν; Ασφαλώς όλα θα μετρήσουν ως επιπλέον. Όμως αυτό που θα παίξει τον σημαντικότερο ρόλο και αξία, είναι το πρακτικόν μέρος σε σχέση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

 Η τήρηση του νόμου του Θεού είναι αυτό που θα κρίνει τον κάθε άνθρωπο. Και ο νόμος του Θεού είναι γραμμένος στις καρδιές όλων των ανθρώπων 

«Η παραστρατημένη και η Γερόντισσα Γαλακτία»

Του Αρχιμανδρίτου Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας

   Πολλά περιστατικά από την ένθεη ζωή της Γερόντισσας Γαλακτίας έχουν διασωθεί και προωθήθηκαν κατά καιρούς στις στήλες της δημοσιότητας. Επιθυμώ να αναφερθώ σε ένα, που δείχνει την μητρότητα και την στοργή της, την ασυνθηκολόγητη μάχη της εναντίον της αμαρτίας αλλά και την μεταποιητική φροντίδα της σε κάθε συντετριμμένο αμαρτωλό. Αληθινά, έτρεφε τέτοια αγάπη σε ανθρώπους που ήταν θύματα των Αδαμιαίων μας κληροδοτημάτων και της επήρειας του διαβόλου, ώστε έδινε την εντύπωση ότι όσους η κοινωνία ήταν έτοιμη να τους κλείσει στη φυλακή λόγω οξείας παραβατικότητας και ανάρμοστης διαγωγής, εκείνη τους καταχωρούσε ευχαρίστως στην «φυλακή» της καρδιάς της, προκειμένου να τους χαρίσει την πραγματική ελευθερία…

  Πολλά τα περιστατικά… Θα αναφερθώ στην περίπτωση μιας παραστρατημένης που συγκέντρωνε πάνω της τις λοξές ματιές του «αμίαντου» κοινωνικού περίγυρου και την απαρέσκεια των ναρκισσιστών της τελειότητας. Δεν θα αναφέρω τόπο διαμονής, ηλικία, όνομα και οικογενειακά χαρακτηριστικά, γιατί σκοπός μου δεν είναι να καταδείξω πρόσωπα αλλά να διαζωγραφίσω το μέγεθος της αγάπης του Θεού, που αισθητοποιείται μέσω των ενσάρκων φορέων της παρουσίας Του, που είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας…

  Ήταν μια νεαρή γυναίκα με πολύπλαγκτη βιοτή από τα παιδικά της χρόνια. Ζούσε μέσα στην ορφάνια, την φτώχια, την κακουχία, την στέρηση, του καθημερινού βιοποριστικού έργου την οδύνη, αρκετών ανθρώπων την βαρβαρότητα, των πλουσίων τη βλοσυρότητα, των αφεντάδων την κακοήθεια και φυσικά των συγγενών και φίλων την λησμοσύνη… 

  Πόσα τέτοια νέα παιδιά που στερούνται τα προς το ζην, δεν θυματοποιούνται ποικιλοτρόπως από «σαρκοβόρα» και απάνθρωπα αφεντικά και αδυνατούν να αποσπασθούν από τον εκμαυλισμό και την εκμετάλλευση των προαγωγών τους!

 Τραγικά σπουργιτάκια! Τα λευκά φτερά της παιδικής τους αγνότητας και του εφηβικού ενθουσιασμού τους, τα τραυμάτισε θανάσιμα η θανατηφόρος «λόγχη» της σύγχρονης πορνοδιαστροφικής βουλιμίας… Ζητούν ψωμί και λαμβάνουν πληγή… Κακώσεις που αιμορροούν μια ζωή πάνω στην ψυχοσωματική τους ολότητα… Και αυτά ονομάζονται από την δήθεν χειραφετημένη κοσμική αντίληψη «χαροποιές ευκαιρίες» και «τερψίγονες επαφές»! Τους γίνεται δεύτερη φύση η αναγκαστική τους μύηση στη γευσιγνωσία του βούρκου και έχουν έπειτα να αντιμετωπίσουν και την ανελέητη κατακραυγή όλων εκείνων, των οποίων υπήρξαν τραγικά θύματα…

  Προς Θεού, δεν αμνηστεύουμε την αμαρτία που είναι θανασιμότατη, καθώς εντάσσει σε καθοδική πορεία το «κατ’ εικόνα» με το οποίο μας προικοδότησε ο Θεός και κοπροποιεί απόλυτα την ανθρώπινη αξία και προοπτική. Απλά, στιγματίζουμε την ανθρώπινη υποκρισία, που ενώ δημιουργεί την υποδομή τέτοιων νοσηρών καταστάσεων, καταλήγει και στην αποκαρδιωτική καταφορά των αιχμαλωτισμένων στα δυσώδη μπουντρούμια της παραβατικότητας και της διάβρωσης, αντί να τείνει χέρι βοηθείας, προκειμένου να αναπνεύσουν το ζείδωρο οξυγόνο της Χάριτος και να επιδιώξουν την άμεση αποδέσμευση από τα δόκανα της φρικιαστικής αυτής υποδούλωσης και ψυχοσωματικής αποδόμησης…

  Η τσακισμένη εκείνη από την αμαρτία κοπέλα, βρήκε καταφύγιο στην αγκαλιά της Γερόντισσας Γαλακτίας. Η σεσημασμένη κοντά στην Χαριτωμένη! Η κατεγνωσμένη δια τον βίον, κοντά στη διακεκριμένη ως προς τον τρόπον! Η υπόκοσμη δίπλα στην υπέρκαλλη! Το επισυρόμενο μιαντήριο συντροφιά με το ουράνιο ευωδιαστήριο! Ο βόρβορος πλησίον στο θησαυρό!

  Δεν λέγεται, δεν περιγράφεται η αγαθή και σωτήρια αυτή συντυχία! Δεν μου τα είπαν, τα είδα, τα έζησα από πρώτο χέρι. Τα έβλεπα καθημερινά… Περίμενε η τραγική εκείνη ύπαρξη κάθε βράδυ να αδειάσει το σπίτι από ανθρώπινη παρουσία. Ερχόταν με το αυτοκίνητό της. Γονάτιζε και έβαζε το κεφάλι της πάνω στα πόδια της καθήμενης, ανήμπορης σωματικά Γερόντισσας… Δεν μιλούσε. Έκλαιγε μόνο, με κάτι δάκρυα ασταμάτητα, καυτά, θαλερά… 

Η Γερόντισσα έκλαιγε και εκείνη σιωπηλά και την χάιδευε στοργικά στο κεφάλι: «Γλυκό μου κοριτσάκι» την άκουσα και της είπε κάποτε, «να ’ξερες πόσο σε αγαπά ο Χριστός»!

 Κάποτε, μια θερινή βραδιά, καθόταν έξω στην αυλή. Το ίδιο σκηνικό. Αδιαφορούσαν για την έκπληξη ή και την επίκριση των διερχομένων που τις έβλεπαν. Η ευτέλειά μου ευρίσκετο μέσα στο δωμάτιο της Γερόντισσας. Κάτι

Θα φωτιστεί όποιος θέλει να φωτιστεί και θα αγιασθεί όποιος θέλει να αγιασθεί!»

Πριν από αρκετά χρόνια σε μια επίσκεψή μας στον άγιο πατέρα μας Ιωάννη Καλαΐδη, γνώρισα την μακαριστή Ιωσηφίνα, μια κοπέλα ανάπηρη, γεμάτη όμως από την χάρη του Θεού!
Είχε σπουδάσει θεολογία και αγωνιζόταν, πολύ, πνευματικά. Ο πατήρ Ιωάννης μάλιστα την αγαπούσε πολύ και έλεγε ότι είναι ένας άνθρωπος που αγάπησε την ψυχή της περισσότερο από το σώμα της!
Εκείνη την περίοδο είχα μία απορία σχετικά με την προσευχή «Χριστέ το Φως το Αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον…». Είχαμε συζητήσει λοιπόν με ανθρώπους της Εκκλησίας ότι «το φωτίζον» έχει σχέση με το δώρο της συνειδήσεως που δίνει ο Θεός στον κάθε άνθρωπο που έρχεται στο κόσμο για να ξεχωρίζει το καλό από το κακό.
«Το αγιάζον πάντα άνθρωπον» όμως, έχει σχέση με το άγιο Βάπτισμα και είχα απορία πώς είναι δυνατόν να αγιάζονται όλοι οι άνθρωποι ενώ δεν είναι όλοι βαπτισμένοι ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

 Είχαμε πάει, εκείνη την χρονιά, για προσκύνημα στην Ι.Μ. Νικητών, όπου υπάρχει η Θαυματουργή εικόνα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, η οποία, την παραμονή της γιορτής, κινείται με θαυμαστό τρόπο και το βλέπουν όλοι οι προσκυνητές!
Αφού προσκυνήσαμε, καθίσαμε στο αρχονταρίκι και σε κάποια στιγμή ανέφερα τον προβληματισμό μου γι’ αυτή την προσευχή.
Τότε η μακαριστή Ιωσηφίνα, μου απάντησε άμεσα: 

«Θα φωτιστεί όποιος θέλει να φωτιστεί και θα αγιασθεί όποιος θέλει να αγιασθεί!» Οι άγιοι Πατέρες, αναφερόμενοι στους πνευματικούς ανθρώπους, μας λένε ότι όταν έρθει ο θείος φωτισμός, πολλές φορές οι άνθρωποι αυτοί απαντούν άμεσα! Πιστεύω και ένιωσα ότι αυτή η απάντηση ήταν από τον καλό Θεό, γι’ αυτό που με απασχολούσε, μέσα από μια ευλογημένη και αγωνιζόμενη αδερφή μας!
Του Κυρίου η δόξα εις τους αιώνας!

Μιλτιάδης Τσεσμετζής – εκπαιδευτικός

«Ένας άνθρωπος πολύ ψηλός και ένας άνθρωπος πολύ κοντός το ίδιο απέχουν από τα αστέρια».

«Ένας άνθρωπος πολύ ψηλός και ένας άνθρωπος πολύ κοντός το ίδιο απέχουν από τα αστέρια».
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
Πολλές φορές δηλαδή, δίνουμε υπεραξία σε κάποιες διάφορες που υπάρχουν μεταξύ μας. Όμως τελικά καμία τέτοια διαφορά μεταξύ των ανθρώπων δεν παίζει σημασία, μπροστά στην αιωνιότητα και την σωτηρία.

Το θέμα είναι να βρούμε τί μας ενώνει και όχι τι μας χωρίζει.

Το ζητούμενο είναι να ειρηνεύσουμε με τον άλλον και όχι να τον νικήσουμε.

Είτε ψηλός είτε κοντός, είτε πλούσιος είτε πτωχός, είτε μορφωμένος είτε αγράμματος, είτε λιγνός είτε χοντρός, είτε διάσημος είτε άσημος, είτε κληρικός είτε λαϊκός…δεν παίζει ρόλο ποιος είσαι ή πως είσαι, αλλά ο τρόπος που ζεις μέσα στα δεδομένα της πραγματικότητάς σου.
Τα χρόνια ζωής σου, είτε είναι λίγα είτε είναι πολλά, μπροστά στην αιωνιότητα δεν έχουν διαφορά. Η διαφορά όμως έρχεται με τον τρόπο που επέλεξες να περάσεις αυτά τα χρόνια.

 Ας προσπαθούμε λοιπόν για το καλύτερο και αγαθότερο κι ας μην δίνουμε τόση σημασία σε εξωτερικά προτερήματα ή μειονεκτήματα που ίσως έχουμε σε σχέση με τους άλλους. Διότι τελικά όλοι θα κριθούμε σύμφωνα με την καρδιά μας.

Ας ψηλώνει λοιπόν η καρδιά μας, ας αυξάνει η αγάπη μας, ας μεγαλώνει η καλοσύνη μας, ας πλαταίνει η αγκαλιά μας…
Όλοι μπροστά στον Θεό είμαστε ίδιοι.
Ξεγυμνωμένοι από τίτλους και δόξα, από γνώσεις και χρήματα. Και αυτό που μένει είναι η αλήθεια της καρδιάς μας.
Πόσο αγαπήσαμε, συγχωρέσαμε, ελεήσαμε, κατανοήσαμε, ταπεινωθήκαμε, μετανοήσαμε, εξελιχθήκαμε και τελικά ζήσαμε…
Πόσο τελικά ζήσαμε ως άνθρωποι και όχι ως καταναλωτικές μηχανές. Πόσο τελικά ζήσαμε ως συνάνθρωποι και όχι ως αντίπαλοι…

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Εύκολο είναι να ζεις ως "χριστιανός". Δύσκολο όμως είναι να ζεις ως χριστιανός με Χριστό.

Εύκολο είναι να ζεις ως "χριστιανός". Δύσκολο όμως είναι να ζεις ως χριστιανός με Χριστό.

Εύκολο είναι να ζεις αρνούμενος στον σταυρό σου, κατηγορώντας τους άλλους, ψάχνοντας για ενόχους, αμνηστεύοντας τον εαυτούλη σου. Το δύσκολο είναι να σηκώνεις τον σταυρό σου ελεύθερα, δηλαδή υπεύθυνα και να βαδίζεις την ζωή σου πίσω από τον Χριστό, σαν τον Χριστό, ως χριστιανός και όχι απλά σαν καλός άνθρωπος.

Ο κόσμος είναι γεμάτος "καλούς" ανθρώπους που εύκολα θα πιάσουν από τον λαιμό οποιονδήποτε τους πειράξει έστω και λίγο. Ο παράδεισος όμως δεν θα γεμίσει με καλούς ανθρώπους αλλά με χριστιανούς που ζήσανε την ζωή της Εκκλησίας του Χριστού ορθόδοξα, με ορθοπραξία...και αυτό τους στοίχισε. Τους στοίχισε μια ζωή και τους χάρισε μια αιωνιότητα.

 Αχ και να μπορούσα να σε πείσω ότι τελικά αξίζει να "χάσεις" ακόμα και την ζωή σου για την αιωνιότητα. Μα εδώ ο Χριστός, αιώνες τώρα, κάποιους δεν μπορεί να τους πείσει...εγώ θα σε πείσω;

 Μα αυτό που σε παρακαλώ είναι να σκεφτείς ποιο είναι το συμφέρον σου. Μερικά χρόνια ή η αιωνιότητα;

 Τί σου ζητώ; Να σκεφτείς λίγο λογικά για να αποφασίσεις για τα υπέρλογα, τα άφθαρτα, τα αιώνιο, για την ζωή μετά την ζωή...γιατί ακόμα και η λογική -και όχι μόνο η πίστη- μπορεί να γίνει ιερός συνεργός της σωτηρίας σου.

π.Παύλος Παπαδόπουλος