ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ

  Ζούμε σε μια εποχή ατομοκεντρισμού. Ο άνθρωπος νοιάζεται για το "εγώ" του, για τις ανάγκες του, ζει στον δικό του κόσμο. Ακόμη και όσοι δείχνουν να ανοίγονται προς τους άλλους, να νιώθουν ότι το ατομικό δεν μπορεί να θεαθεί έξω από την προοπτική του συλλογικού, εύκολα απογοητεύονται όταν επιχειρούν να δείξουν ενσυναίσθηση, να καταλάβουν πώς σκέφτεται και δρα ο άλλος και γιατί. Τα κίνητρα των πολλών μοιάζουν να περιστρέφονται πίσω από τρεις άξονες: φιλαυτία, φιληδονία, φιλοδοξία. Ακόμη και η οδύνη μοιάζει να είναι ματαίωση του αποφασισμένου τρόπου σκέψης και ζωής, όχι δοκιμασία αυτοκριτικής και αλλαγής.

 Σ' αυτό το ανθρωπολογικό πρότυπο η Ορθοδοξία μοιάζει να επαναπαύεται στις δάφνες του παρελθόντος. Οι ορθόδοξοι δείχνουμε ότι είμαστε ευχαριστημένοι να κρατάμε την ταυτότητα του χτες στο σήμερα, διασώζοντας τύπους, παραδόσεις, γιορτές, έθιμα, την διακριτότητά μας. Δεν μας είναι εύκολο όμως να κάνουμε διάλογο με τον σύγχρονο άνθρωπο. Έχουμε την αυτάρκεια της πεποίθησης ότι σωζόμαστε επειδή είμαστε Ορθόδοξοι, χωρίς όμως να νιώθουμε ότι επειδή είμαστε Ορθόδοξοι καλούμαστε να νοιαζόμαστε για τη σωτηρία και των άλλων. Η αυτάρκεια αυτή ουσιαστικά μας εισάγει στη φιλαυτία της αποκλειστικότητας της σωτηρίας, στο ότι είμαστε τα αγαπημένα παιδιά του Θεού, στην υπερηφάνεια έναντι των άλλων που είναι εκκοσμικευμένοι, αμαρτωλοί, απομακρυσμένοι από την αλήθεια.

«Πιστεύουμε στόν Θεό καί πιστεύουμε τόν Θεό». Αὐτή ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι ἡ ἰδιοπροσωπία μας!(Κερκύρας Νεκτάριος)

Ολόκληρη η προσλαλιά του Σεβασμιωτάτου Κερκύρας, Παξών, Διαποντίων Νήσων κ.κ. Νεκταρίου, την Κυριακή της Ορθοδοξίας 2026, στην Μητρόπολη των Αθηνών.

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Ἱερώνυμε,
Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Άξιότιμη κυρία Ὑπουργέ Παιδείας, Θρησκευμάτων καὶ Ἀθλητισμοῦ,
Ἐκπρόσωποι τῶν πολιτικῶν, στρατιωτικῶν καί ἄλλων ἀρχῶν τῆς πατρίδος μας,
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί συμπρεσβύτεροι, Χριστοῦ διακονία,
Λαέ τοῦ Θεοῦ περιούσιε καὶ εὐλογημένε,

«Πιστεύουμε στόν Θεό καί πιστεύουμε τόν Θεό. Ἄλλο τό ἕνα καί ἄλλο τό ἄλλο. Πραγματικά πιστεύω τὸν Θεό σημαίνει ὅτι θεωρῶ βέβαιες καὶ ἀληθινές τίς ἐπαγγελίες πού μᾶς ἔδωσε. Πιστεύω στόν Θεό ὅμως σημαίνει ὅτι φρονῶ περί Αὐτοῦ ὀρθῶς. Πρέπει δέ νά τά ἔχουμε καί τά δύο, νά εἴμαστε ἀληθινοί καί στά δύο καί νὰ συμπεριφερόμαστε ἔτσι, ὥστε καί νά μᾶς πιστεύουν ἐκεῖνοι πού βλέπουν ὀρθῶς καὶ πιστοί νά εἴμαστε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πρός τόν Ὁποῖο ἀπευθύνεται ἡ πίστη καὶ ἔτσι ὡς πιστοί νά δικαιωνόμαστε ἀπό Αὐτόν».

Ὁ λόγος αὐτός τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ἐμπερικλείει τό νόημα τῆς σημερινῆς, μεγάλης γιά τήν πίστη μας ἡμέρας, τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Θυμόμαστε τήν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε τό 843 μ.Χ., δίδοντας ὁριστικό τέρμα σέ μία μεγάλη περίοδο συγκρούσεων πολιτικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ περιεχομένου στὴν κοινωνία τοῦ Βυζαντίου. Ἡ Ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι τότε ἡ Ἐκκλησία δέν ἦταν ἐλεύθερη νὰ ἀκολουθήσει τήν ὀρθή πίστη, ἀλλά ἦταν ἀναγκασμένη, καὶ διά τῆς βίας, νὰ ἀκολουθεῖ ἐπισήμως τή γραμμή μιᾶς Πολιτείας ἐπηρεασμένης ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Μὲ ἐπικεφαλῆς ὅμως ἅγιες μορφές, μοναχούς πού γνώριζαν τί πίστευαν, ἀλλά καὶ τὸν λαό, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε ἔπαψε νὰ τιμᾶ τίς ἱερές εἰκόνες, ἡ Ἐκκλησία ἄντεξε καἰ παρέμεινε πιστή στίς παραδόσεις καί στίς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ἀνάγκασε ἔτσι τήν Πολιτεία νά δεχθεῖ τήν πίστη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ κι ἄς μήν τῆς ἦταν ἀρεστή. 

Οι δυο μας ποταμοί που θα καρπισουν στην άνυδρη έρημο της Πατρίδας είναι αυτοί.

Καλωσόρισες  πουλί  μου

μοναξιά  Ελληνική  μου

Απ'  αγάπη  φεύγεις  έρχεσαι  πηγαινοέρχεσαι  σαν  την  πνοή  μου

Κι  απ' την  έρμη  την  απόσταση

παίρνει  υπόσταση  κάθε  γιορτή  μου

Απ' τους  δυο  μας  ποταμούς

θα  γευτεί  μια  νύχτα  η  έρημος  καρπούς"

Οι δυο μας ποταμοί που θα καρπισουν στην άνυδρη έρημο της Πατρίδας είναι αυτοί.

πηγή

ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ο καθηγητής και πρύτανης κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης σημειώνει: «Όποιος μιλάει για Ορθοδοξία ερήμην του Ελληνισμού, νομίζω ότι ματαιοπονεί, όποιος όμως μιλάει για Ελληνισμό ερήμην της Ορθοδοξίας, κάνει κάτι χειρότερο· ασχημονεί». Όσοι αποκόπτονταν από την ορθόδοξη πίστη και κοινωνία, έχαναν και την ελληνικότητά τους. Αυτό εσήμαιναν τα ρήματα «φραγκεύω» και «τουρκεύω». Έλληνες έμεναν όσοι παρέμειναν ορθόδοξοι.

Εάν θέλουμε να αποδώσουμε με μια λέξη τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό μας, τον πολιτισμό της Ρωμιοσύνης, θα λέγαμε ότι είναι ο πολιτισμός του προσώπου. Στην παράδοσή μας ο Θεός - δημιουργός είναι πρόσωπο, αλλά και ο άνθρωπος είναι πρόσωπο. Το πρόσωπο νοείται ως ελευθερία και ετερότητα. Το πρόσωπο είναι το «εσύ», που βρίσκεται απέναντι από το «εγώ», είναι ο άλλος. Το πρόσωπο ως ελευθερία και ετερότητα είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο, όχι μόνο πνευματικά αλλά και ψυχοδιανοητικά και βιολογικά. Τα χαρακτηριστικά της ελευθερίας και της μοναδικότητας ο άνθρωπος, ως πρόσωπο, τα έχει προίκα από το Δημιουργό του. Καθώς ο Θεός εκτός από ελευθερία είναι και αγάπη, έτσι ακριβώς είναι και ο άνθρωπος.

Ο πολιτισμός της Ρωμιοσύνης είναι ο πολιτισμός της κοινοτικότητας, της ενορίας. Είναι το «εμείς» του Μακρυγιάννη.

Εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο

Υπάρχει κάτι ωραίο στη Δεύτερη προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου που λέει: "έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι". Έξω γίνονται μάχες, μέσα μου γίνονται φόβοι. Ανθρώπινο είναι, φυσικό είναι, αλλά ο άλλος Απόστολος ο Ιωάννης ο Θεολόγος λέει: "η τελεία αγάπη έξω βάζει το φόβο". Άρα το πρόβλημά μας είναι η τελεία αγάπη.
Η τελεία αγάπη δεν έρχεται με συναισθηματικούλες και με love story.Τελεία αγάπη είναι δια της μετανοίας και τελεία αγάπη είναι ο Χριστός, ο μόνος που αυτοπροσδιορίστηκε ότι εγώ ειμί η Αγάπη.

 Άρα μέσα έτσι απ' όλη αυτήν την διαδικασία και της μετάνοιας, όπως με εδίδαξαν και προσπαθώ να τη ζήσω κάπως ανεπίδεκτος μαθήσεως θα έλεγα, αλλά και η μελέτη των γεγονότων και τον παρελθόντων και των παρόντων και των μελλόντων, μου βγάζει σαν τελικό συμπέρασμα πατέρες μου και αδελφοί ότι εμείς οι Ορθόδοξοι, και ιδιαιτέρως οι Ορθόδοξοι της Κύπρου και της Ελλάδος, έχουμε μια προστασία, θα έχουμε μια προστασία σ' αυτά τα γεγονότα από την Παναγία για έναν λόγο: γιατί θα κληθούμε, όταν τελειώσει ο πόλεμος που ήδη ξεκίνησε και ο κόσμος ο υπόλοιπος θα έρθει σε επίγνωση και συντριβή όσοι ζήσουν, να κηρύξουμε Ορθοδοξία.

Άρα φροντίστε να είστε καλά κατοχυρωμένοι στο Ορθόδοξό σας φρόνημα.
Είναι πολύ σημαντικό. Αύριο θα σας ρωτούν οι Τουρκοκύπριοι. Πες μου για την Παναγία. Πες μου πως να συγχωρώ. Πες μου πως να προσεύχομαι. Άρα εμείς μια μικρή εμπειρία πρέπει να την έχουμε. Και της προσευχής και της μετάνοιας και της Παναγίας.

Μου λέει ένας Τουρκοκύπριος, φιλόλογος παρακαλώ ελληνιστής, μου λέει, επίσκοπε μου την επόμενη φορά που θα έρθεις φέρε μου μιαν εικόνα της Μεϊρέμ, της Παναγίας. 

Του παίρνω εικόνα της Παναγίας. 

-Μου λέει: αχ δεν σου είπα να μου φέρεις και ένα εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο. 

-Του λέω, τι σημαίνει εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο; Ξέρω εφηρμοσμένα μαθηματικά αλλά εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο δεν ξανάκουσα.

 Μου λέει, όταν ένας Χριστιανός πάρει στα σοβαρά την πίστη του Ευαγγελίου και το εφαρμόσει, πως λέγεται αυτός ο άνθρωπος; 

-Του λέω, αυτός λέγεται Άγιος.

Tι σημαίνει να γίνεται η λατρεία «εν πνεύματι και αληθεία» ;

Λάμπρος Σκοντζος

Η «εν πνεύματι» λατρεία διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, πρέπει να είναι απόλυτα απαλλαγμένη από κάθε εγκοσμιότητα. Να αποδίδεται λατρεία στον ασώματο Θεό, «διότι έτσι και θα Τον δουν αληθινά παντού δια του Πνεύματος και της Αλήθειάς Του. Καθώς δηλαδή ο Θεός είναι πνεύμα, είναι ασώματος, και το ασώματο δεν βρίσκεται σε κάποιο τόπο ούτε περιορίζεται σε τοπικά όρια».
Επίσης αναφέρει ο ιερός Πατέρας, ότι η πνευματική λατρεία συντελείται δια της βοηθείας του Αγίου Πνεύματος «Διότι το Πνεύμα είναι αυτό δια του οποίου προσκυνούμε και δια του οποίου προσευχόμαστε. Αυτοί λοιπόν που έτσι προσκυνούν δια του Πνεύματος και της Αλήθειας τον ύψιστο Πατέρα, αυτοί είναι οι αληθινοί προσκυνητές».

Ως «εγκοσμιότητα» δεν εννοούμε τα αισθητά μέσα λατρείας (ναοί, εικόνες, λιβάνια, κεριά, κλπ), τα οποία είναι βοηθητικά της λατρείας, αλλά την ουσία της, την αίσθηση της υπερβατικότητας του Θεού.

Η «εν αληθεία» λατρεία είναι η σύνδεσή της απαραίτητα με την σώζουσα αλήθεια.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

- Οι Φραγκοι με το που "κατελαβαν"τα πρωτεια του Παπισμού, εκαναν το σχισμα
και αρχισαν να μεθοδευουν την αλλοτριωση ,την αλωση της Ορθοδοξιας.
Οχημα τους ο διανοητισμος (βαρλααμισμος).
Βρηκαν μπροστα τους ομως πυργους πελωριουςκαι απαρτους που "στρατολογησε η Παναγια μας για να τους αναχαιτισουν.
Το Αγιο Μάρκο τον Ευγενικό και τον μεγα Γρηγοριο τον Παλαμα!
Πως να πεισει ο στειρος και φτωχος διανοητισμος...τους βλεποντες το φως...οτι δεν υπάρχει φως;;;
Ειναι καταδικασμενο εξορισμου το εγχείρημα!

-Στα χρονια του νεου Ελληνικου κρατους επανηλθαν με το ιδιο οχημα-οπλο τους , τον διανοητισμο.
Με την υπεροψία της ανωτεροτητος που τους δημιουργηθηκε απο την εκβαση του Ευρωπαϊκού διαφωτισμου (διασκοταδισμου)υπεθεσαν οτι ενα ταλαιπωρημένο γενος των Ελληνων θα ειναι ευκολη λεια πλεον.
Επεσαν ομως πανω σε νεους πυργους απαρτους της Ορθοδοξιας !!!
Τους μεγαλους νηπτικους Κολλυβαδες μας , συνεχιστές των μεγαλων ησυχαστων του 14ου αιωνος!
Τι κι αν εκενωσαν μοναστηρια και δημευσαν εκκλησιαστικες περιουσιες;
Τι κι αν μεθοδευσαν διωγμους των Αγιων μας;
Αλλη μια φορά επαληθευτηκε για την Ορθοδοξια μας το ρητο "πυλαι αδου ου κατισχυσουσιν αυτης!"

Ολοι από συμφώνου κινούνται, ορμούν, μάχονται κατά της Εκκλησίας του Χριστού.

Επνευσαν οι άνεμοι, οι Αιρετικοί που έσηκώθησαν από όλα τα μέρη του κόσμου. άνεμοι αληθώς σφοδροί στην γνώμη, πολέμιοι της Ορθοδοξίας, αντίθετοι και μεταξύ τους στην αίρεσιν και στήν ζάλη που προξένησαν στην Εκκλησία του Χριστού.
Αυτοί είναι άπειροι στον αριθμόν και είναι αδύνατον να τους απαριθμήσω, πλήν όμως ας σας είπώ τα πλέον επίσημα τάγματα:

Γνωστικοί, Οφίται, Μοντανισταί, Σαβελλιανοί, Χιλιασταί, Παυλικιανοί, Μανιχαίοι, Δονατισται, 'Αρειανοί, Ευνομιανοί, Ανθρωπομορφίται, Μακεδονιανοί, Πελαγιανοί, Νεστοριανοί, Σεβηριανοί, Διοσκορίται, Μονοθελήται, Εικονομάχοι, Παπικοί, Λουθηρανοί και Καλβινισταί.

'Αλλος βλασφημεί εναντίον απλώς του Θεού, άλλος εναντίον του Πατρός, άλλος εναντίον του Υιού, άλλος εναντίον του αγίου Πνεύματος, άλλος εναντίον των Μυστηρίων.

Σε αυτούς που μας ρωτάνε γιατί ξαναγυρνάμε στον Παπαδιαμάντη και τον Κόντογλου....

 

Σε αυτούς που μας ρωτάνε γιατί ξαναγυρνάμε στον Παπαδιαμάντη και τον Κόντογλου και τον Μωραϊτίδη αυτές τις μέρες, για να νιώσουμε Χριστούγεννα αληθινά, ορθόδοξα , ρωμέικα.

Γιατί στα δικά μας παραμύθια δεν θα αφήναμε το κοριτσάκι με τα σπίρτα να πεθάνει μόνο του στην παγωνιά, αλλά θα το παίρναμε στο σπίτι μας να μοιραστούμε ο,τι έχουμε. Και αν δεν έφταναν για εμάς θα του τα χαλαλίζαμε όλα.

Γιατί στα μέρη μας κατεβαίνουν οι Άγγελοι να ακούσουν τα βυζαντινά μεγαλυνάρια της Παναγιάς και είναι το ίδιο καταδεκτικοί είτε ψάλλονται στην ταβέρνα είτε σε ένα μακρινό ξωκκλήσι.

Γιατί οι Ώρες των Χριστουγέννων είναι ακολουθία στην Εκκλησία και όχι Ώρες αναμονής του Σάντα Κλος.

Γιατί σε αυτά τα κιτάπια όλοι οι αμαρτωλοί είναι άγιοι και όλοι οι άγιοι θεοί. Δεν κρατάμε κακία σε κανέναν, ούτε τον στηλιτεύουμε για την πολιτεία του. Γιατί οι καλλικαντζαροι ,τα ξωτικά και οι τριβόλοι δεν αγαπάνε τους ανθρώπους, ούτε τους φτιάχνουν δώρα, αλλά χαλάνε την τάξη της αρμονικής τους Ησυχίας.Και με το αλαλάζον χάος εμείς δεν συμφιλιωνόμαστε.

Ο καλύτερος τρόπος να μοιραστούμε τον θησαυρό της Ορθοδοξίας είναι να ζούμε Ορθόδοξα...

 Όλοί κάναμε το λάθος να προσπαθήσουμε να μεταστρέψουμε τους φίλους και τους συγγενείς μας στην Ορθοδοξία. Εισπράξαμε απογοήτευση.

Έχουμε βρει έναν μεγάλο θησαυρό, θέλουμε να τον μοιραστούμε μ’ αυτούς που αγαπάμε και απογοητευόμαστε και απορούμε όταν δεν βλέπουν αυτό που βλέπουμε.

 Ο καλύτερος τρόπος να μοιραστούμε τον θησαυρό της Ορθοδοξίας είναι να ζούμε Ορθόδοξα. Αν ζούμε με σοβαρότητα και αφοσίωση την πίστη μας στον Χριστό, τότε θα γίνουμε αιτία μεγάλης «αλλοίωσης» των καρδιών αυτών που είναι έξω από την θεο-ίδρυτη Εκκλησία μας.

 Το πιο σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι και η δική μας μεταστροφή δεν οφείλεται σε συζητήσεις και στην πειθώ κάποιων άλλων, αλλά στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Αυτό φέρνει τους ανθρώπους στην πίστη, όχι εμείς.

 Αληθινός ιεραπόστολος, με την ορθόδοξη έννοια, δεν είναι κάποιος που κάνει κήρυγμα και πιέζει τους άλλους, αλλά εκείνος που βιώνει την πίστη του. Όταν αυτή διαποτίζει τη ζωή μας, όταν η αφοσίωση μας στον Κύριο είναι βαθιά, η Χάρη του Αγίου Πνεύματος αφθονεί και είναι αυτή που μεταμορφώνει τους άλλους γύρω μας.

Γέροντας Τρύφωνας του Βάσον από το βιβλίο «Μικρά Εωθινά»

Γιατί είμαι Ορθόδοξος;-π.Ζαχαρίας Ζαχαρίου

                        

Οἱ νέες ἀξίες δοκιμάστηκαν καί φέρνουν τήν καταστροφή. Ὅλο καί περισσότεροι ἄνθρωποι νοιώθουν τήν ἀνάγκη νά ἐπιστρέψουν στίς παραδοσιακές ἀξίες.

Μανώλης Κοττάκης 

Ολόκληρο το άρθρο στο estianews.gr

[............]
Δέν ξέρω τί γίνεται στήν Ἀμερική. Ἀλλά οἱ δυνάμεις τοῦ ὀρθολογισμοῦ ὅλους αὐτούς πού παίρνουν δύναμη ἀπό τίς ἰδέες τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐδῶ στήν πατρίδα μας τούς λοιδοροῦν ὡς καθυστερημένους καί ὡς ψεκασμένους. Λοιδοροῦν ὅσους κοινωνοῦν τῶν ἀχράντων μυστηρίων. Λοιδοροῦν ὅσους νηστεύουν. Λοιδοροῦν ὅσους πιστεύουν στά θαύματα. Παίζουν, διακωμωδοῦν τήν πίστη τους…

Τήν παραμονή τῆς πανηγύρεως τοῦ Ἁγίου ὁ Μητροπολίτης Ὕδρας Σπετσῶν καί Αἰγίνης Ἐφραίμ περιστοιχιζόμενος ἀπό τόν Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεο καί τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δράμας Δωρόθεο λέει στούς συγκεντρωμένους στό δεῖπνο πού ἀκολούθησε μετά τόν Μέγα Ἑσπερινό: «Νηστεία σημαίνει ἀγαπῶ τό Χριστό. Ἄν κάνεις νηστεία καί δέν ἀγαπᾶς τό Χριστό, στήν πραγματικότητα βασανίζεις τόν ἑαυτό σου. Τόν καταπιέζεις νά φέρει σέ πέρας κάτι πού δέν τοῦ ἀρέσει. Ἀλλά ἡ νηστεία εἶναι μία πράξη ἐλευθερίας. Ὄχι καταπίεσης. Ὄχι στέρησης».

Στήν πραγματικότητα, λοιπόν, ὁ χριστιανισμός δρῶντας μέσα στόν ἀποτυχημένο κόσμο τοῦ ὀρθολογισμοῦ, πού μᾶς ἔφερε ὥς ἐδῶ, εἶναι μία νέα ἰδέα. Μία ἰδέα πού ὅσοι τήν ἀσπάζονται παίρνουν δύναμη. Τούς χαρίζεται δύναμη. Καί αὐτή ἡ νέα ἰδέα «ποτίζεται» μέ τήν woke ἀτζέντα. Διότι ὅποιος ἀμφισβητεῖ τά θεμέλια τοῦ κόσμου, στήν πραγματικότητα εἶναι ὁ καλύτερος χορηγός τῆς νέας αὐτῆς ἰδέας. Ποτέ τό ἀφύσικο δέν θά νικήσει τό φυσικό. Γιά ἐκείνους πού θεωροῦν ὅτι ξυπνήσαμε μιά ὡραία πρωία στό ἔτος μηδέν καί τά φτιάξαμε ὅλα μόνοι μας, οἱ ἄνθρωποι, χωρίς τήν παραμικρή βοήθεια ἀπό πουθενά, ἤ ὅτι τά βρήκαμε ὅλα ἕτοιμα ὡς διά μαγείας, αὐτά εἶναι θέματα ἀκατανόητα. Ἀδιανόητα. Ἀπίστευτα. Ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου γιά ἐκείνους εἶναι μόνο ἔργο τῶν ἀνθρώπων.

Πολλοί διαπληκτίζονται για χάρη της Ορθοδοξίας...

 

Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τό πᾶν εἶναι ὁ Χριστός κι οἱ ἀρετές τρόπος γιά νά Τόν ζοῦμε και να τον κηρύττουμε!

Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός δέν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος βαπτίσθηκε κι ἔκτοτε ἐπισκέπτεται πότε-πότε τόν Ἱερό Ναό καί συνήθως ἀπό κοινωνική ὑποχρέωση γιά κάποιο γάμο ἤ βάπτισμα ἤ κηδεία ἤ μνημόσυνο καί τίς περισσότερες φορές χωρίς εὐπρέπεια σώματος καί ψυχῆς!

Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἐπίσης δέν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐκκλησιάζεται τυπικά χωρίς νά θέλγεται ἀπό τόν πόθο τῆς ἕνωσής του μέ τόν Χριστό.

Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός δέν εἶναι οὔτε ἐκεῖνος, πού νηστεύει, προσεύχεται καί κάνει φιλανθρωπίες, ἀλλά μεταλαμβάνει σπανίως, ἀραιά καί ποῦ, προβάλλοντας διάφορες ψευτοευλάβειες τοῦ τύπου «δέν νήστεψα ὅσο ἤθελα» κι ἄλλα τέτοια.

Ἄς μήν παρεξηγηθεῖ ὁ λόγος, διότι νηστεία, προσευχή, φιλανθρωπίες καί ἄλλες ἀρετές ὑπάρχουν καί στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου, στις ὁποῖες ὅμως δέν ὑπάρχει πραγματική ἕνωση μέ τόν Θεό, ὅπως στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Στις θρησκεῖες τοῦ κόσμου οἱ ἀρετές εἶναι τό πᾶν, στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τό πᾶν εἶναι ὁ Χριστός κι οἱ ἀρετές τρόπος γιά νά Τόν ζοῦμε και να τον κηρύττουμε!

πηγή

Ὁ Παπαδιαμάντης ἔχει δεῖ τή «μεταχριστιανικὴ Εὐρώπη» ἤδη ἀπό τόν 19ο αἰώνα

  Ὁ Παπαδιαμάντης ἔχει δεῖ τὴ «μεταχριστιανικὴ Εὐρώπη» ἤδη ἀπὸ τὸν 19ο αἰώνα, θεωρεῖ ματαιοπονία ὁποιαδήποτε «ἐπιστροφή»,ἐνῷ εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ ἐπισημαίνει ὅτι ἡ «ἀρχαιολατρία» εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ προλειαίνει τὸν ἐκλατινισμό.
  Ὁ Χριστιανισμός, γιὰ τὴν ἀκρίβεια ἡ ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας,εἶναι τὸ «τέλος» τῆς ἱστορίας,διότι εἶναι τὸ μόνο «καινὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον» καὶ μετὰ τὸν Χριστὸ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐμφανιστεῖ κάτι πραγματικὰ νέο.

Ἄγγελου Καλογερόπουλου Ἡ Ἀϊμὰ καὶ τὸ αἷμα (ἀπόσπασμα)
Πειραϊκή Εκκλήσία Ἀφιέρωμα "Ἐκκλησία καὶ λογοτεχνία",τεῦχος 371, Σεπτέμβριος 2024.

...Ἔργο τοῦ Τάσου Μαντζαβίνου

Και όταν λέμε ότι ομολογούμε τον Χριστόν, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι ομολογούμε την Ορθοδοξία.

 Και όταν λέμε ότι ομολογούμε τον Χριστόν, δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι ομολογούμε την Ορθοδοξία. Ή αν ομολογούμε την Ορθοδοξία, ομολογούμε τον Χριστό. Γιατί, απλούστατα, Χριστός και Ορθοδοξία ταυτίζονται. 

 Τι είναι η Ορθοδοξία; Ο ορθόδοξος τρόπος αναφοράς εις το θεανθρώπινον πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Η ορθόδοξος ερμηνεία του θεανθρωπίνου προσώπου του Ιησού Χριστού. Αυτό είναι Ορθοδοξία. 

Σημαίνει λοιπόν ομολογία της ανθρωπίνης και της θείας φύσεως του Ιησού Χριστού· με ό,τι μας αποκαλύπτεται στο θεανθρώπινο πρόσωπό Του μέσα στον λόγο του Θεού, μέσα στην Αγία Γραφή. Και η ομολογία προϋποθέτει κάποια γνώση, βεβαίως, του θεανθρωπίνου προσώπου του Χριστού. Αν δεν έχουμε αυτήν την γνώση, τι θα ομολογήσουμε; Τι θα δείξουμε;

Όταν ερωτήθηκε εκείνος ο τυφλός, που τον θεράπευσε ο Κύριος, αν πιστεύει εις τον Χριστόν, που ο Κύριος του το είπε αυτό, εκείνος είπε:

 «Ποιος είναι;». 

«Εγώ είμαι», λέει ο Κύριος, «Αυτός που σου άνοιξα τα μάτια». 

Κι εκείνος είπε: «Πιστεύω Κύριε. Πιστεύω.» και προσεκύνησε αυτόν. 

Τον προσεκύνησε τον Κύριο. Την ίδια στιγμή γίνεται ομολογητής του Χριστού.

Δεν είναι σε θέση να νιώσουνε την αθάνατη πνοή της Ορθοδοξίας...

«Φράζουνε τʼαυτία τους για να μην ακούσουνε τα πουλιά του Παραδείσου, και θέλουνε νʼακούνε τις κουκουβάγιες και τα κοράκια! Δεν είναι σε θέση να νιώσουνε την αθάνατη πνοή της Ορθοδοξίας, τη λεπτότητα που έχουνε τα νοήματα της, το μυστικό κάλλος της, και θρέφουνται με τις χονδροειδείς και πεζές κοινοτυπίες»

(Φώτης Κόντογλου, Ευλογημένο καταφύγιο, “Οι κρυφοί αιρετικοί”)

πηγή

Δεν ἔψαχνε για ἀφορμὲς να ἀπορρίψει τόν Χριστό, ἀλλά γιά ἀτράνταχτες μαρτυρίες νά τόν βρεῖ (Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ).

  Ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς χωρίστηκε ἀπὸ τοὺς ἄλλους μαθητὲς καὶ ἔχασε τὴν εὐκαιρία νὰ δεῖ τὸν ἀναστημένο Χριστὸ στὴν πρώτη του ἐμφάνιση, «οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων». 

Ἔδειξε ἀπροθυμία νὰ πιστέψει ἀμέσως τὸ ἀπίστευτο καὶ ἔθεσε ὅρους. Ἤθελε νὰ εἶναι αὐτόπτης, νὰ βεβαιωθεῖ ἰδίοις ὄμμασι, νὰ ἔχει ἄμεση ἐμπειρία. Ὁ Χριστὸς ἀνταποκρίθηκε στὴν πρόκληση, γιατὶ ὁ Θωμᾶς ἦταν εἰλικρινὴς ἀναζητητὴς τῆς ἀλήθειας. Δὲν ἔψαχνε γιὰ ἀφορμὲς νὰ ἀπορρίψει τὸν Χριστό, ἀλλὰ γιὰ ἀτράνταχτες μαρτυρίες νὰ τὸν βρεῖ (Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ).

Τὴν ἴδια στάση κρατάει ὁ Θεὸς ἀπέναντι σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ προσπαθεῖ εἰλικρινὰ νὰ ἀνακαλύψει τὴν ἀλήθεια. Σὲ ὅποιον ὑπάρχει τὸ κίνητρο τῆς ἀγάπης γιὰ τὴν ἀλήθεια, ὁ Θεὸς ἐμφανίζεται.

Λέει ὁ Μητροπολίτης Σουρὸζ Ἀντώνιος:
Ἕνας ἄντρας ἦρθε στὴν ἐκκλησία νὰ δώσει ἕνα δέμα σὲ κάποιον ἐνορίτη. Ἦταν ἀρνητικὸς ἀπέναντι στὴν πίστη, ἰδιαίτερα ἀνυπόμονος, σχεδὸν ἐπιθετικός. Ὑπολόγισε νὰ ἔρθει ἀκριβῶς ὅταν θὰ τελείωνε ἡ Λειτουργία, ἐπειδὴ δὲν ἤθελε νὰ ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ ὅ,τι συνέβαινε μέσα σὲ αὐτοὺς τοὺς τοίχους. Ὡστόσο, ὁ Θεὸς εἶχε προνοήσει διαφορετικά.

«Κάποιοι θέλησαν νά ὑποδείξουν καί νά ἐπιβάλουν στήν Ἐκκλησία ποιά στάση θά ἔπρεπε νά κρατήσει»(Μητροπολίτης Κέρκυρας, Νεκτάριος)

Ο Μητροπολίτης Κέρκυρας, Νεκτάριος, με αφορμή την Μεγάλη Εβδομάδα, την Ανάσταση του Κυρίου και το Άγιο Πάσχα καταφέρθηκε κατά πάντων, στον απόηχο της υπερψήφισης του νόμου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Μιλώντας από άμβωνος απέστειλε τριπλό μήνυμα με τα λεγόμενά του:

«Ἤγγικεν καί πάλι ἡ πιό εὐλογημένη περίοδος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Ἑβδομάδα. Κατ᾽ αὐτήν θά δοῦμε νά ἐκτυλίσσονται ἐνώπιόν μας τά τελευταῖα καί μοναδικῆς σημασίας γιά τή ζωή τοῦ κόσμου καί τήν ὕπαρξη τοῦ καθενός μας γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί θά κληθοῦμε μέσα ἀπό τίς ἱερές ἀκολουθίες, τήν νηστεία καί τήν προσευχή, τήν ἐξομολόγηση καί τήν μετάνοια, τήν μετοχή μας κυρίως στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὄχι ἁπλῶς νά ζήσουμε τά γεγονότα αὐτά γιά τό “καλό τοῦ χρόνου”, ὅπως κάποιοι νομίζουν, οὔτε ὡς ἀπομεινάρια ἑνός ἐνδόξου παρελθόντος παραδόσεως καί ἐθίμων, τά ὁποῖα εἶναι μέν ἀπαραίτητα ὡς στοιχεῖα τῆς λαϊκῆς εὐσέβειας καί ἀγάπης πρός τόν Θεό, δέν εἶναι ὅμως ἀρκετά γιά νά κάνουμε δικό μας τό μυστήριο τῆς σωτηρίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἡ ἔκφραση τοῦ ὁποίου κορυφώθηκε στό Πάθος, τόν Σταυρό, τήν Ταφή καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καλούμαστε νά δείξουμε τήν πίστη μας ἐμπράκτως. Νά καθαρίσουμε τήν συνείδησή μας ἐκ τῶν νεκρῶν ἔργων, νά λατρεύσουμε τόν ζῶντα Θεό (Ἑβρ. 9,14), νά γίνουμε μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐνεργά. Ἀλλιῶς, ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα δέν θά ἀποτελέσει “καιρόν εὐπρόσδεκτον”, “ἡμέρα σωτηρίας” (Ρωμ. 13,12), ἀλλά θά εἶναι μία στάση στήν πορεία τοῦ χρόνου, ἕνα διάλειμμα, εὐπρόσδεκτο μέν, ἀνεπαρκές δέ.

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα φέτος ἔρχεται νά βρεῖ τόν κόσμο μας σέ καταστάσεις οἱ ὁποῖες πόρρω ἀπέχουν ἀπό τίς δωρεές τίς ὁποῖες μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριός μας.

Πρῶτον, εἶναι πολλές οἱ ἀκοές τῶν πολέμων, πολύς ὁ θάνατος καί ἡ ἔκφραση της κακίας, τήν ὁποία τά ἀντικρουόμενα συμφέροντα, ἡ ἐπίδειξη δυνάμεως τῶν ἀρχόντων τῶν λαῶν ἐναντίον τῶν ἀδυνάμων, ἀλλά καί τό κοσμικό πνεῦμα, κάποτε καί ὁ θρησκευτικός φανατισμός ἐπιβάλλουν. Ἄς ἀντιτάξουμε τήν προσευχή μας καί ἄς καταθέσουμε τήν λύπη καί τόν πόνο μας στά πόδια τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου μας καί ἄς ζητήσουμε ὁλοκαρδίως τή δική Του παρέμβαση “ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου”. Ἰδίως νά φωτίσει τούς ὁμοδόξους λαούς μας νά σταματήσουν τόν ἀλληλοσπαραγμό, γεγονός πού μᾶς πονεῖ ἔντονα.

Δεύτερον, εἶναι ἡ σύγχυση περί τοῦ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Τά πρόσφατα γεγονότα, μέ τήν ψήφιση ἑνός νομοσχεδἰου, τό ὁποῖο ἀπέδειξε ὅτι ἡ κυριαρχοῦσα πολιτική τάξη τῆς πατρίδος μας, στό ὄνομα τοῦ δικαιωματισμοῦ, οὐδόλως ἐνδιαφέρεται γιά τό κύτταρο τῆς κοινωνίας μας, πού εἶναι ἡ οἰκογένεια, ἀλλά ἀκολουθεῖ τά προστάγματα ἑνός παγκόσμιου ρεύματος, τό ὁποῖο δέν θέλει τούς κανόνες πού ὁ Θεός καί ἡ φύση ὅρισαν γιά τόν ἄνθρωπο, ἀλλά νά κυριαρχεῖ ἕνα ΕΓΩ χωρίς ὅρια, τό ὁποῖο δικαιοῦται δῆθεν τά πάντα. 

Κάποιοι θέλησαν νά ὑποδείξουν καί νά ἐπιβάλουν στήν Ἐκκλησία ποιά στάση θά ἔπρεπε νά κρατήσει.

Τότε εἴμαστε ὀρθόδοξοι, τότε ἔχουμε πνεῦμα ὀρθοδοξίας, τότε ζοῦμε ὀρθόδοξα.

  Ὀρθοδοξία σημαίνει ὄχι ἁπλῶς ὅτι ὑπάρχει ὁ Θεός καί ἔρχεται νά σώσει τόν ἄνθρωπο θεωρητικά. 

 Ὁ Χριστός εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καί κάθε πιστός γίνεται τελικά εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί ἔτσι σώζεται. Καθώς ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε εὐθύς ἐξαρχῆς κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ, καλεῖται τώρα, μέσα ἀπό τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἑνούμενος μέ τόν Χριστό, νά φθάσει στό καθ᾿ ὁμοίωσιν. 

 Ὅταν ἀρχίζει νά σέ φωτίζει ὁ Θεός, καθώς βέβαια θά δεῖ τήν ἀνταπόκρισή σου, τόν καημό σου, σέ κάνει νά μή χορταίνεις τήν ἀλήθειά του, τό Εὐαγγέλιό του, τίς ἐντολές του· ὄχι μόνο μέ τήν ἔννοια τήν τυπική –«τό εἶπε αὐτό ὁ Κύριος, καί πρέπει νά τό κάνω»– ἀλλά καί γιατί στίς ἐντολές βρίσκεις ὄντως τόν Θεό. 

Βρίσκεις τόν δρόμο πού σέ ὁδηγεῖ στήν ἀληθινή ζωή, στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Τότε εἴμαστε ὀρθόδοξοι, τότε ἔχουμε πνεῦμα ὀρθοδοξίας, τότε ζοῦμε ὀρθόδοξα.

π.Συμεών Κραγιόπουλου

πηγή