Ο νους του ανθρώπου, θα πρέπει γενικά με δύο έργα να ασχολείται

 Λέγουν οι Άγιοι Πατέρες, ότι ο νους του ανθρώπου, θα πρέπει γενικά με δύο έργα να ασχολείται: Με την ανάγνωση και την προσευχή. 

Αυτά βοηθούν πάντοτε, το ένα το άλλο. 

Όταν είμαστε ταραγμένοι, περισσότερο να διαβάζουμε ψυχωφελή βιβλία.

 Και όταν η καρδιά μας ειρηνεύσει και οι σκέψεις μας συγκεντρώνονται, τότε περισσότερο να προσευχόμαστε και λιγότερο να διαβάζουμε.

Όσιος Κλεόπας (Ιλίε)της Συχαστρίας

“Χαῖρε, τό τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα”

                           Ο γέροντας Κλεόπας Ηλιέ και οι δαιμονικές επιθέσεις....Αφήγηση από βιβλίο μεταφρασμένο στα Ελληνικά ..

                              

“Χαῖρε, τό τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα” διαβάζουμε στους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας !

Καί πόσο πολύ ισχύει αυτό για όσους ταλαιπωρούνται από τις επιφορές των πονηρών πνευμάτων και καταφεύγουν στην καθημερινή ανάγνωση των Χαιρετισμών της Παναγίας μας ως αμυντήριον προστασίας από τον διάβολο και τα μυσαρά έργα του!

Και σε παλαιότερες αναρτήσεις που έχουμε δημοσιεύσει, διαπιστώνεται το πόσο οι δαίμονες όχι απλά ενοχλούνται αλλά κυριολεκτικά “καίγονται” από τους Χαιρετισμούς, και για τον λόγο αυτό Πνευματικοί συνιστούν σε όσους ταλανίζονται από πονηρά πνεύματα να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς !

Ένα παρόμοιο θαύμα των Χαιρετισμών που ως όραμα είδε ο μακαριστός Ρουμάνος Γέροντας Ηλίας Κλεόπε θα φέρουμε σήμερα στην αγάπη σας μέσα από ένα πολύ ψυχωφελές βίντεο του YouTube το οποίο αναφέρεται στην αγία βιοτή του μακαριστού Στάρετς της Συχαστρίας !

Από το 3.10 λεπτό του βίντεο και για ένα περίπου λεπτό μπορείτε να ακούσετε ένα συγκλονιστικό όραμα που βίωσε ο ίδιος ο Γέροντας και το οποίο αποτελεί περίτρανη απόδειξη του πόσο οι δαίμονες δεν αντέχουν την ανάγνωση των Χαιρετισμών και στην κυριολεξία τρέπονται σε άτακτη φυγή !

πηγή

Να έχετε το Ψαλτήρι δίπλα σας όπως το φρέσκο ψωμί(Γέροντας Κλεόπας)

  'Οπως ο ήλιος είναι ο μεγαλύτερος ανάμεσα στα αστέρια,έτσι είναι και το Ψαλτήρι είναι  ανάμεσα στα άλλα θεόπνευστα Βιβλία.Να έχετε το Ψαλτήρι όπως το φρέσκο ψωμί.Όταν πεινάς,κόβεις μία φέτα,τρως,κάνεις λίγη δουλειά,έπειτα διάβαζεις ένα κάθισμα,με την ευλόγια πάντα του πνευματικού σου.Στο τέλος να διαβάζεις την Παράκληση της Παναγίας

Γέροντας Κλεόπας Ιλίε

Ὅπως τα πουλάκια δεν ἐπιστρέφουν πάλι, ὅταν βροῦν την φωλιά τους χαλασμένη, ἔτσι καί οἱ δαίμονες φεύγουν γιά πάντα ἀπ’ αὐτούς πού ἐξομολογοῦνται συχνά...

Γέροντας Κλεόπας Ηλίε

Ὅπως τὰ πουλάκια δὲν ἐπιστρέφουν πάλι, ὅταν βροῦν τὴν φωλιὰ τους χαλασμένη, ἔτσι καὶ οἱ δαίμονες φεύγουν γιὰ πάντα ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ ἐξομολογοῦνται συχνά, διότι ἔτσι τοὺς χαλοῦν τὶς φωλιὲς καὶ τὶς παγίδες. 

 Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέγει: «Γιὰ ποιὰ αἰτία ὁ Νεεμὰν ὁ Σύρος λούσθηκε ἑπτὰ φορές, στὸν Ἰορδάνη; Γιὰ νὰ διδάξη ὅλους μας ὅτι πρέπει συχνὰ νὰ ἐξομολογούμεθα, νὰ λουζώμεθα στὰ νερὰ τῆς μετανοίας».

 Καὶ συνεχίζει λέγοντας: «Εἶπα νὰ ἐξομολογοῦνται συχνὰ καὶ οἱ Τιμιώτατοι Πατριάρχαι, ἀρχιερεῖς, Πνευματικοί, Ἱερεῖς, διότι σὲ μερικοὺς τόπους ἐχάλασε ἡ καλὴ αὐτὴ συνήθεια γιὰ τέτοια ἱερὰ πρόσωπα. Ἀπορῶ πράγματι. Γιὰ ποιὰ αἰτία, προτρέπετε ἄλλους νὰ κάνουν τὸ ἔργο αὐτό… διότι μόνο ὁ πάπας φαντάσθηκε τὸν ἑαυτὸ του ἀναμάρτητο καὶ ποτὲ οἱ πατριάρχαι καὶ ἀρχιερεῖς τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος μᾶς λέγει: «Ἐὰν ὁμολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, πιστός ἐστι καὶ δίκαιος, ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας καὶ καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀδικίας» (Α΄ Ἰωάν. 1,4).
Ἐὰν δὲν γίνεται συχνὴ ἐξομολόγησις, δυσκολότερα ξερριζώνονται τὰ πάθη ἀπὸ μέσα μας. Ὅπως τὸ γέρικο καὶ μεγάλο δένδρο δὲν μπορεῖ νὰ κοπῆ μὲ μιὰ μόνο τσεκουριά,

Όταν λες: ''Κύριε Ιησού Χριστέ'' τρέμει όλη η κόλαση, μόνο να την λες από την καρδιά σου!

 «Δεν μπορεί να σε αλλάξει κανείς, όταν στην καρδιά σου έχεις τον Χριστό. Αλλά πρέπει να είσαι σε κάποιο βαθμό της εσωτερικής προσευχής. Όταν λες: ''Κύριε Ιησού Χριστέ'' τρέμει όλη η κόλαση, μόνο να την λες από την καρδιά σου!»

Γέροντας Κλεόπας Ιλίε 

Ο γέροντας Κλεόπας Ιλίε κήρυκας και διδάσκαλος του Ευαγγελίου

               

  http://ikee.lib.auth.gr/record/280481/files/GRI-2015-15594.pdf

Είναι καλύτερο να σταματήσει ο ήλιος την τροχιά του, παρά να παραμένει το Ψαλτήριο αδιάβαστο στα σπίτια των Χριστιανών.

 Ο Μέγας Βασίλειος λέει, ότι είναι καλύτερο να σταματήσει ο ήλιος την τροχιά του, παρά να παραμένει το Ψαλτήριο αδιάβαστο στα σπίτια των Χριστιανών. Και, όπως ο ήλιος είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης ανάμεσα στους άλλους, έτσι και το Ψαλτήριο είναι ανάμεσα στα άλλα θεόπνευστα βιβλία. Να έχετε το Ψαλτήριο σαν ένα ηδύτατο γλυκό. Όταν πεινάτε, κόβετε μία φέτα και τρώτε λίγο. Κάνετε τις δουλειές σας. Μετά διαβάζετε πάλι ένα Κάθισμα, δύο, τρία, όσα μπορείτε."

Γέροντας Κλέοπας Ηλίε

Κύριος διασκεδάζει βουλάς εθνών, αθετεί δε λογισμούς λαών και αθετεί βουλάς αρχόντων

Όταν προ ολίγων ετών οι άνθρωποι ήσαν ταραγμένοι ότι ο Αντίχριστος έρχεται, ότι θα έλθουν πόλεμοι και άλλα παρόμοια ο π. Κλεόπας τους έλεγε με δυνατή φωνή: 

«Ο Πατήρ είναι στο τιμόνι!» Πάρτε και διαβάστε τους στίχους 10 -11 του ψαλμού 32: «Κύριος διασκεδάζει βουλάς εθνών, αθετεί δε λογισμούς λαών και αθετεί βουλάς αρχόντων, η δε βουλή του Κυρίου εις τον αιώνα μένει, λογισμοί της καρδίας αυτού εις γενεάν και γενεάν».
Κατόπιν τους ενεθάρρυνε λέγοντας:
«Μη ταράζεσθε και μη φοβείσθε, διότι δεν θα γίνει, όπως θέλουν αυτοί. Ότι θέλουν αυτοί ας κάνουν! Εσείς να μη φοβείσθε. Προσεύχεσθε και κάνετε το σημείο του Σταυρού με πίστη και θα φύγουν οι δαίμονες!»

Γέροντας Κλεόπας Ιλιε(† 2 Δεκεμβρίου 1998)

πηγή

Όταν λες: «Κύριε Ιησού Χριστέ» τρέμει όλη η κόλαση, μόνο να την λες από την καρδιά σου!

 Γέροντας Κλεόπας Ηλίε

"Δεν μπορεί να σε αλλάξει κανείς, όταν στην καρδιά σου έχεις τον Χριστό. Αλλά πρέπει να είσαι σε κάποιο βαθμό της εσωτερικής προσευχής. Όταν λες: «Κύριε Ιησού Χριστέ» τρέμει όλη η κόλαση, μόνο να την λες από την καρδιά σου!"

Σαν καλός πυγμάχος κάρφωσε το βλέμμα της ψυχής σου στον αντίπαλο

Γέροντας Κλεόπα Ηλίε

Σαν καλός πυγμάχος κάρφωσε το βλέμμα της ψυχής σου στον αντίπαλο και προφυλάξου από τα χτυπήματά του. 
 Σαν γρήγορος δρομέας βιάσου να φτάσεις στο τέρμα, για να κατακτήσεις το βραβείο της αρετής. 
Τέτοιον σε θέλει ο Θεός· όχι τεμπέλη και κοιμισμένο, αλλά προσεκτικό και άγρυπνο κυβερνήτη του εαυτού σου.

πηγή

Ο γέροντας Κλεόπας και ο Αγ.Ιωάννης ο Τραπεζούντιος

Στην φωτογραφία ο γέροντας Κλεόπας.Πίσω του η εικόνα του Αγίου Ιωάννου της Σουτσεάβας(Τραπεζούντιου)

 Κάποια φορά ο αδελφός Κωνσταντίνος(γέροντας Κλεόπας)πέρασε τα βουνά για να πάει να βρει την αδελφή του,την μοναχή Αικατερίνη,στην μονή Αγάπια Βέκε.
 Στο δάσος,στον τόπο που ονομάζεται Ποιάνα Τράπεζεϊ,περικυκλώθηκε από ένα κοπάδι αγριόχοιρων πού όλο και τον πλησίαζαν απειλητικά.Ευρισκόμενος σε μεγάλο κίνδυνο άρχισε να ψάλλει το κοντάκιο του Αγίου Ιωάννη της Σουτσεάβα(Τραπεζούντιου)
  Την στιγμή εκείνη το κοπάδι εξαφανίστηκε.Αφού προχώρησε λίγο ακόμη προς την κορυφή του λόφου,από τον τρόμο και την κούραση σωριάστηκε στο έδαφος.Με μεγάλο κόπο έφτασε στο μοναστήρι...

Αρχιμ.Ιωαννίκιου Μπαλάν ''Η ζωή του γέροντος Κλεόπα''Εκδ.Ι.Μητροπόλεως Μολδαβίας και Μπουκοβίνης

Διαβάστε και-

Προσκυνητής στο άφθαρτο λείψανο του Αγίου Ιωάννου του νέου της Σουτσεάβα(Τραπεζούντιου)

Η μνήμη του τιμάται στις 2 Ιουνίου

Μπορεί κανείς να σωθεί χωρίς εξομολόγηση και χωρίς πνευματικό;

Όχι. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί, ούτε λαϊκοί ούτε μοναχοί ούτε κληρικοί, χωρίς την εξομολόγηση των αμαρτιών και χωρίς τη λύση από τον πνευματικό, κατά τον λόγο του Κυρίου που λέει: 
«Λάβετε Πνεύμα Άγιον.Αν τινών αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς. Αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται» (Ιω. 20, 23).
 Και σε άλλο χωρίο: «Όσα εάν δήσητε επί της γης, έσται δεδεμένα εν τω ουρανώ. Και όσα εάν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα εν τω ουρανώ» (Ματθ. 18, 18).

 Επομένως, πώς θα μπει κανείς στη βασιλεία των ουρανών, μη όντας λελυμένος στη γη από τις αμαρτίες του; Διότι η εξουσία αυτή δόθηκε μόνο στους εκλεκτούς, δηλαδή στους Αποστόλους, στους Επισκόπους και στους Ιερείς, και όχι στους λαϊκούς.

Πρέπει όλοι να έχουμε τους πνευματικούς μας και να εξομολογούμεθα τακτικά, ακόμα και εκείνοι οι οποίοι νομίζουν ότι δεν έχουν αμαρτίες. Ετσι μας διδάσκει ο άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης: «εάν είπωμεν οτι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν. εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, πιστός έστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» (Α’ Ίω. 1, 8-9).

Και ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης δείχνει λέγοντας: «Όλοι πρέπει να μετανοήσουμε, και λαϊκοί και μοναχοί και ιερείς και αρχιερείς. Να μετανοήσουμε όλοι (να εξομολογηθούμε), για να σωθούμε».
 Χωρίς εξομολόγηση, κανείς δεν μπορεί να σωθεί, επειδή «πολλά γαρ πταίομεν άπαντες» (Ιακώβου 3, 2). Πας άνθρωπος συλλαμβάνεται και γεννιέται με αμαρτίες (Γεν. 8, 21˙ Ψαλ. 50, 6˙ Ματθ. 7, 11˙ Ρωμ. 3, 11).
Η Αγία Γραφή μας δείχνει ότι «η δε αμαρτία γεννά τον θάνατον» (Ιακ. 1, 15) και ότι «τίποτα ακάθαρτο δεν θα εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών».

Να ενθυμούμαστε ότι «αμαρτία είναι η καταπάτηση του νόμου του Θεού και ακαθαρσία ενώπιον Του», και ότι η οργή του Κυρίου έρχεται πάνω στους κακούς και αμαρτωλούς, οι οποίοι πεθαίνουν ανεξομολόγητοι και χωρίς μετάνοια.
Οι αμαρτωλοί, δι’ εξομολογήσεως και μετανοίας, στρέφουν την δίκαιη οργή του Θεού και αποκτούν την σωτηρία, των ψυχών τους….

Γέροντας Κλεόπας Ιλιέ 

πηγή

Ο Γεράσιμος ο κατά Χριστόν σαλός

Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα  Α’

 Ο Γεράσιμος ο κατά Χριστόν σαλός ζούσε στη Ρουμανία, έξω από τη μονή Νεάμτς, σε μια μισογκρεμισμένη καλύβα της Σκήτης Βοβιντένια.

  Ο Γεράσιμος έκανε διάφορα αλλόκοτα πράγματα, προκειμένου να πείσει τους άλλους ότι είναι τρελός: μπαινόβγαινε στην καλύβα του όχι από την πόρτα, η οποία ήταν μονίμως κλειδωμένη, αλλά πάντοτε από το παράθυρο, το οποίο άφηνε συνεχώς ανοιχτό και επιπλέον του είχε βγάλει και τα τζάμια.
   Τον χειμώνα άναβε φωτιά μέσα στο καλυβάκι του, στο μέσον του χωμάτινου δαπέδου, ενώ το καλοκαίρι έβγαζε τα ρούχα του, για να τον τσιμπούν τα κουνούπια του ελατόδασους, τα οποία μάλιστα ήταν και τεράστια. Τα βράδια έμενε ξάγρυπνος έξω από την καλύβα˙ έμπαινε μέσα μόνο  την ημέρα – και πάντα από το παράθυρο – για να κοιμηθεί λιγάκι και να διαβάσει το Ψαλτήριο.
   Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι που δεν ήξεραν τη διάκριση μεταξύ σαλότητας και ψυχικής διαταραχής έλεγαν γι’ αυτόν: «ο Γεράσιμος ο τρελός, που ζει στην άκρη του δάσους».
   Ο Γεράσιμος είχε πάντα γυμνό το κεφάλι, περπατούσε ξυπόλητος και φορούσε μόνο ένα χοντρό ζωστικό, κι αυτό γεμάτο τρύπες. 

Το μεσημέρι έπαιρνε τον ξύλινο κουβά του, πηδούσε από το παράθυρο και ξεκινούσε για το μοναστήρι. Όταν πλησίαζε αρκετά, άρχιζε να λέει διάφορα ακατανόητα λόγια: «στο αρχονταρίκι, στην αποθήκη, στο τυροκομείο με τα καρύδια, τα λουλούδια, τα κοκκόρια…» και διάφορες άλλες ασυναρτησίες.
   Έμπαινε στο μαγειρείο με τον κουβά στο χέρι, ζητώντας να του βάλουν εκεί μέσα φαγητό για να φάει. Και ήθελε να του τα ρίχνουν στον κουβά όλα μαζί: μαμαλίγκα, ψωμί, σούπα…, ό,τι υπήρχε. Μόλις λοιπόν τον έβλεπαν οι άλλοι, έλεγαν: «Ήρθε ο τρελός με τον κουβά. Βάλτε του κάτι εκεί μέσα, για να φύγει γρήγορα!».
   Οι πατέρες έτρεχαν στο μάγειρα: «Πήγαινε και βάλε του κάτι στον κουβά, να τελειώνουμε επιτέλους μ’ αυτόν!».
   Ο μάγειρας του έβαζε στο κουβαδάκι του ό,τι είχε κι ο Γεράσιμος έφευγε, μουρμουρίζοντας τις ασυναρτησίες του, ενώ οι πατέρες γελούσαν, αφού τον περνούσαν για τρελό.
   Κάποια φορά επισκέφτηκαν τη Σκήτη μερικοί αρχιερείς από την Ελλάδα. Το μοναστήρι Νεάμτς ήταν τότε το μεγαλύτερο και πλέον ονομαστό στη Ρουμανία και γι’ αυτό κάθε ξένη αντιπροσωπεία που πήγαινε στη χώρα περνούσε συνήθως πρώτα από αυτό. Ηγούμενος της Μονής ήταν τότε ο π. Μακάριος. Ο Γεράσιμος λοιπόν πήγε πάλι με το κουβαδάκι του στο Μοναστήρι και χωρίς να… ενοχληθεί καθόλου από την παρουσία των ξένων, τους πλησίασε δείχνοντας τον κουβά του και άρχισε να λέει τα δικά του…
   -Τι έχει αυτός ο μοναχός; Άρρωστος είναι; ρώτησαν οι Έλληνες.
   -Ναι, έχει κάποια βλάβη στον μυαλό.
   -Ο καημένος! σχολιάσαν εκείνοι.
   Ένας από τους πατέρες της Μονής του φώναξε:
   -Σώπα επιτέλους, πάτερ! Σε ακούν κι οι ξένοι αρχιερείς… Ντροπή!
   Ο Γεράσιμος σταμάτησε να μιλάει και επέστρεψε στο κελλί του επαναλαμβάνοντας συνεχώς: Ορίστε, σιωπώ! Ορίστε, σιωπώ! Ορίστε, σιωπώ…

   Έζησε ενενήντα χρόνια περίπου και όλα αυτά τα χρόνια όλοι τον ήξεραν ως «ο Γεράσιμος ο τρελός». Κι όπως είπαμε, τις νύχτες δεν κοιμόταν καθόλου. Έφευγε γυμνός για το δάσος, για να τον τσιμπάνε τα κουνούπια και οι σκνίπες, και το πρωί πηδούσε απ’ το παράθυρο κι έμπαινε στο καλύβι του, για να κοιμηθεί λιγάκι και να σηκωθεί πάλι σε προσευχή.
   Όταν πέθανε, τον βρήκαν οι πατέρες μ’ ένα σταυρό στο χέρι και ένα κομμάτι χαρτί, στο οποίο έγραφε: «Συγχωρέστε με, αγαπητοί πατέρες και αδελφοί, για τα σκάνδαλα που σας προξένησα εδώ και τόσον καιρό. Και μη σταματήσετε, σας παρακαλώ, να προσεύχεστε για μένα, τον αμαρτωλό, διότι δεν μπόρεσα να αρέσω στο Χριστό και να σταματήσω να σκανδαλίζω τους ανθρώπους. Γεράσιμος ο αμαρτωλός».

   Αυτός ήταν ο όσιος Γεράσιμος, ο δια Χριστόν σαλός. Αλλά πόσοι δια Χριστόν σαλοί Άγιοι υπήρξαν; Δεν βλέπετε στους Βίους των Αγίων; Ο άγιος Ανδρέας, ο άγιος Συμεών… Οι άγιοι αυτοί φέρονταν σαν τρελοί, για να τους περιγελά και να τους κατακρίνει ο κόσμος. Με τον τρόπο αυτό όμως κατατρόπωσαν την υπερηφάνεια και απέκτησαν την πολύτιμη ταπείνωση, που τόσο πολύ αγάπησε ο Χριστός.
   Όταν, λοιπόν, έθαψαν τον π. Γεράσιμο, ακούστε τι μεγάλο θαύμα έγινε. Ο τάφος του σείστηκε τρεις φορές ενώπιον όλων όσοι βρίσκονταν εκεί. Και το πιο σπουδαίο είναι, ότι ο σεισμός αυτός έγινε αισθητός μόνο στο μέρος εκείνο που βρισκόταν ο τάφος του και όχι μακρύτερα. Επιπλέον, μετά από είκοσι χρόνια, που έκαναν την ανακομιδή των λειψάνων του, τα οστά του ήταν κίτρινα σαν το κερί.
   Πρέπει να ξέρετε ότι ανάμεσα στους χιλιάδες μοναχούς που έζησαν στη μονή Νεάμτς, αναδείχθηκαν πολλοί Άγιοι. «Ανάμεσα στους πολλούς βρίσκονται και οι εκλεκτοί του Θεού», έλεγε και ο ηγούμενος της μονής Νεάμτς Νεονείλος, που διαδέχθηκε στην ηγεμονία της Μονής τον άγιο Παΐσιο Βελιτσκόβσκυ. Και συμπλήρωνε: «Πολλοί άγιοι πατέρες έχουν κοιμηθεί γύρω από αυτήν εδώ τη μονή».  

Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα
 σελ, 91-95
Εκδόσεις Άθως

Αναβάσεις

Σπάνια φωτογραφία του γέροντος Κλεόπα Ιλίε από το Άγιον Όρος(1977)

Ο γέροντας Κλεόπας της Μονής Συχαστρίας μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες,εξαιτίας των απαγορεύσεων του κομμουνιστικού καθεστώτος,κατάφερε τον Σεπτέμβριο του 1977 να επισκεφθεί μεταξύ άλλων προσκυνημάτων και το Άγιον Όρος.Στην φωτογραφία βλέπουμε εκτός από τον π.Κλεόπα τον ηγούμενο της Μονής Σιχαστρίας Βικτωρίνο και τους τότε ιεροδιακόνους Ιωαννίκιο Μπαλαν και Βαρθολομαίο Φλόρεα.Όρθιος είναι ο π.Νεκτάριος σπό την Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου.Στην ίδια προσκυνηματική εκδρομή συναντήθηκε στην Σερβία με τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς(φώτο)

αλλά και τον γέροντα Παίσιο(Όταν συναντήθηκαν ο γέροντας Παίσιος με τον γέροντα Κλεόπα Ιλίε).

πηγή

Ο γέροντας Κλεόπας και η ευλάβειά του προς την Παναγία

 π.Ἰωαννίκιου  Μπάλαν

1. 'Ο π. Κλεόπας εἶχε μεγάλη εὐλάβεια στήν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, τήν «Βασίλισσα τῶν Χερουβείμ καί Σεραφείμ καί Δέσποινά μας. . . » Γι'αὐτό δέν ὑπῆρχε ἡμέρα πού νά μή διαβάση τούς Χαιρετισμούς της καί τό Θεοτοκάριο. 

2. ῎Ελεγε ὁ π. Κλεόπας:«Γνωρίζετε ἐσεῖς ποιά εἶναι ἡ Κυρία Θεοτόκος; Αὐτή εἶναι ἡ Βασίλισσα τῶν Χερουβείμ, ἡ Βασίλισσα ὅλης τῆς Δημιουργίας, ὁ Οἶκος τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἡ θύρα τοῦ Φωτός, διότι τό ἄπειρο καί νοερόν Φῶς δι' Αὐτῆς ἦλθε στόν κόσμο.
Αὐτή εἶναι ἡ Πύλη τῆς ζωῆς, διότι ἡ Ζωή ὁ Χριστός δι' Αὐτῆς ἦλθε στόν κόσμο. Αὐτή εἶναι ἡ κεκλεισμένη Πύλη διά τῆς ὁποίας δέν εἰσῆλθε κανείς μέσα ἐκτός ἀπό τόν Κύριο, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Προφήτης 'Ιεζεκιήλ». 

3. 'Ακόμη ἔλεγε: «'Η Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ οὐράνια κλῖμαξ καί ἡ γέφυρα πού μᾶς ἑνώνει μέ τόν οὐρανό. Εἶναι ἡ Περιστερά ἡ ὁποία ἐξήρανε τόν κατακλυσμό τῶν ἁμαρτιῶν μας, καθώς καί ἐκείνη ἡ περιστερά τοῦ Νῶε ἐπεβεβαίωσε τήν ξηρασία, μετά τόν κατακλυσμό. Αὐτή εἶναι ἡ θεία Λαμπάδα, διότι δέχθηκε τό θεῖο φῶς. 'Η Μητέρα τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἡ Νύμφη τοῦ Πατρός, ἡ Μητέρα τοῦ Λόγου καί ἡ 'Εκκλησία τοῦ 'Αγίου Πνεύματος». 

4. ῎Ελεγε πάλι: ῞Οταν βλέπης τήν Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου μέ τό Θεῖον Βρέφος στίς ἀγκάλες της, γνωρίζεις τί βλέπεις ἐκεῖ; Εἶναι ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ! 'Ο οὐρανός εἶναι ὁ Χριστός, πού εἶναι πολύ ἀνώτερος τῶν οὐρανῶν&ὁ Δημιουργός τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς. 'Ενῶ ἡ Θεοτόκος ἀντιπροσωπεύει τήν γῆ, δηλαδή ὅλους τούς λαούς πού κατοικοῦν ἐπάνω στήν γῆ, διότι αὐτή προέρχεται ἀπό τό ἰδικό μας γένος. Προέρχεται ἀπό βασιλική καί ἀρχιερατική γενεά.

5. ῎Ελεγε ὁ Γέροντας:  «Οἱ βραχίονες τῆς Κυρίας Θεοτόκου εἶναι πολύ δυνατοί, ἀπό ὅ, τι εἶναι οἱ ὦμοι τῶν Χερουβείμ καί τῶν μακαρίων Θρόνων. Λοιπόν ποιός κρατεῖ τήν Κυρία Θεοτόκο στήν ἀγκαλιά του; Θά γνωρίζετε ποιός τήν κρατεῖ. Αὐτός ὁ ὁποῖος ἔκανε τόν οὐρανό καί τήν γῆ καί ὅλα τά ὁρατά καί ἀόρατα».

6. Πάλιν ἔλεγε: «Γνωρίζετε ἐσεῖς ποιά εἶναι ἡ Μητέρα του Κυρίου μας καί πόσο ἀγαπᾶ καί πόση ἡ δύναμίς της καί πόσο τό ἔλεός της; Εἶναι ἡ Μητέρα μας, ἡ ὁποία ἔχει ἔλεος γιά τούς πτωχούς καί τίς χῆρες καί τούς λοιπούς Χριστιανούς. Πάντοτε προσεύχεται στόν Σωτῆρα Χριστό γιά ὅλους μας».

7. Σχεδόν σέ κάθε κήρυγμά του ὁ π. Κλεόπας ἐρωτοῦσε τούς Χριστιανούς: «῎Εχετε τήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας μας στό σπίτι σας; Καντήλι μπροστά στήν εἰκόνα της ἔχετε;»Κατόπιν τούς συμβούλευε:«Νά πάρετε τήν Προστάτιδα καί Βοηθό μας τήν Μητέρα μας πού εἶναι στούς οὐρανούς καί στήν γῆ νά τήν βάλετε στά σπίτια σας! Αὐτή εἶναι ἡ Βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς!
 'Εάν θά πάρετε Αὐτή τήν Προστάτιδα στά σπίτια σας καί τῆς διαβάζετε κάθε πρωῒ μέ τό καντήλι της ἀναμμένο τούς Χαιρετισμούς της καί τό βράδυ τήν Παράκλησίν της, θά τήν ἔχετε βοηθό σ' ὅλη τήν ζωή σας καί τήν στιγμή τοῦ θανάτου σας καί τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. . . Γνωρίζετε πόσο δύναται νά βοηθήση ὁ Θεοτόκος Μητέρα μας μπροστά στό Θρόνο τῆς Παναγίας Τριάδος; 'Εάν δέν ὑπῆρχε Αὐτή, πιστεύω ὅτι αὐτός ὁ κόσμος θά ἐχάνετο ἀπό πολύ παλαιότερα!»

8. Σ' αὐτούς πού ἤρχοντο στίς 'Ακολουθίες τῆς ἐκκλησίας τούς ἔλεγε: «'Εδῶ κάνουμε μεγάλες 'Ακολουθίες, ἀλλά, ἐάν ὁ ἄνθρωπος δέν κάνει τίποτε, ἐκπληρώνεται αὐτό πού λέγει ἡ 'Αγία Γραφή: «῞Οταν ὁ ἕνας προσεύχεται καί ὁ ἄλλος δέν προσεύχεται, ὁ ἕνας κτίζει καί ὁ ἄλλος γκρεμίζει! Λοιπόν, αὐτή τήν συμβουλή σᾶς δίνω: »«Μετά τήν πρωϊνή προσευχή νά διαβάζετε τόν 'Ακάθιστο ῞Υμνο τῆς Θεοτόκου μέ τό καντήλι της ἤ τό κερί ἀναμμένο. Καί θά ἰδῆτε ὅτι ἡ Θεοτόκος θά εἶναι στήν ζωή σας πρόθυμος βοηθός». 

9. ῎Ελεγε  ἕνας μαθητής του: «῞Οταν ἦλθα στόν π. Κλεόπα, τοῦ εἶπα ὅτι θέλω νά μείνω στό Μοναστήρι. Τότε ἡ Πανοσιότης του μοῦ εἶπε: «'Εάν ἀπεφάσισες νά πειθαρχῆς σέ τρία ξύλα τήν ἡμέρα (τόν κόπανο τῶν 'Ακολουθιῶν γιά ῎Ορθρο, 'Εσπερινό καί 'Απόδειπνο) καί νά τρώγης μία φορά τήν ἡμέρα, τότε ἠμπορεῖς νά μείνης στό Μοναστήρι!» Αὐτά τά λόγια του μ' ἐνίσχυσαν καί μέ παρεκίνησαν ν' ἀποφασίσω. Κατάλαβα ὅτι πρέπει νά γιγαντώσω τό θέλημά μου καί τότε ὁ Θεός θά μέ βοηθήση».     Μετάφρασις-ἐπιμέλεια ὑπό Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου
Ἅγιον Ὅρος Ἄθω
1999
Ἀναβάσεις

Μπορεί κανείς να σωθή χωρίς πνευματικό και χωρίς εξομολόγηση;

Μπορεί κανείς να σωθή χωρίς πνευματικό και χωρίς εξομολόγηση;
Γέροντας Κλεόπα Ηλίε:Όχι. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί, ούτε λαϊκοί ούτε μοναχοί ούτε κληρικοί, χωρίς την εξομολόγηση των αμαρτιών και χωρίς τη λύση από τον πνευματικό, κατά τον λόγο του Κυρίου που λέει:
«Λάβετε Πνεύμα Άγιον. Αν τινών αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς. Αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται» (Ιω. 20, 23). Και σε άλλο χωρίο: «όσα εάν δήσητε επί της γης, έσται δεδεμένα εν τω ουρανώ. Και όσα εάν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα εν τω ουρανώ» (Ματθ. 18, 18).

Επομένως, πώς θα μπει κανείς στη βασιλεία των ουρανών, μη όντας λελυμένος στη γη από τις αμαρτίες του; Διότι η εξουσία αυτή δόθηκε μόνο στους εκλεκτούς, δηλαδή στους Αποστόλους, στους Επισκόπους και στους Ιερείς, και όχι στους λαϊκούς.

Πρέπει όλοι να έχουμε τους πνευματικούς μας και να εξομολογούμεθα τακτικά, ακόμα και εκείνοι οι οποίοι νομίζουν ότι δεν έχουν αμαρτίες. Έτσι μας διδάσκει ο άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης: «εάν είπωμεν οτι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν. εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, πιστός έστι και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» (Α’ Ίω. 1, 8-9). 

Και ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης δείχνει λέγοντας: «Όλοι πρέπει να μετανοήσουμε, και λαϊκοί και μοναχοί και ιερείς και αρχιερείς. Να μετανοήσουμε όλοι (να εξομολογηθούμε), για να σωθούμε». 

Χωρίς εξομολόγηση, κανείς δεν μπορεί να σωθεί, επειδή «πολλά γαρ πταίομεν άπαντες» (Ιακώβου 3, 2).

Πας άνθρωπος συλλαμβάνεται και γεννιέται με αμαρτίες (Γεν. 8, 21' Ψαλ. 50, 6' Ματθ. 7, 11' Ρωμ. 3, 11). 

Η Αγία Γραφή μας δείχνει ότι «η δε αμαρτία γεννά τον θάνατον» (Ιακ. 1, 15) και ότι «τίποτα ακάθαρτο δεν θα εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών».

 Να ενθυμούμαστε ότι «αμαρτία είναι η καταπάτηση του νόμου του Θεού και ακαθαρσία ενώπιον Του», και ότι η οργή του Κυρίου έρχεται πάνω στους κακούς και αμαρτωλούς, οι οποίοι πεθαίνουν ανεξομολόγητοι και χωρίς μετάνοια. Οι αμαρτωλοί, δι’ εξομολογήσεως και μετανοίας, στρέφουν την δίκαιη οργή του Θεού και αποκτούν την σωτηρία, των ψυχών τους….

orthodox-answers.blogspot.gr/αντιγραφή

Από πόσα και ποιά μέρη πειράζεται ο χριστιανός;(Γέροντος Κλεόπα)

Ρώτησαν κάποτε τον μακαριστό γέροντα Κλεόπα Ήλιε, από πόσα και ποιά μέρη πειράζεται ο χριστιανός; Τότε ο φημισμένος Ρουμάνος γέροντας έδωσε την παρακάτω σοφή και υπέροχη απάντηση.

     Κατά την μαρτυρία του αγίου Μελετίου του Ομολογητού, ο χριστιανός πειράζεται εκ του διαβόλου από οκτώ μέρη:

1) Εκ των άνω μας πειράζει όταν με όλες τις δυνάμεις μας αγωνιζόμαστε χωρίς διάκριση για την απόκτηση των αρετών.Δηλαδή,νηστεία μέχρι εξαντλήσεως, σωματικούς κόπους  πάνω από τα κανονικά μέτρα αντοχής, αγρυπνία ολονύκτια και άλλα πνευματικά έργα τα οποία οδηγούν στην τελειότητα τότε και μόνον τότε, όταν γίνονται με διάκριση και όχι όταν γίνονται με αδιάκριτη υπερβολή.

2) Εκ των κάτω μας πειράζει ο διάβολος με την ακηδία και οκνηρία για την εκτέλεση των καλών έργων. Έτσι λοιπόν, αδυνατίζει η θέλησή μας, το λογιστικό μέρος της ψυχής μας, ο έλεγχος της συνειδήσεώς μας, η γενναιοψυχία και η επιμονή στην πνευματική πάλη.

3) Εξ αριστερών μας πειράζει ο διάβολος με τα κάθε είδους σωματικά πάθη. Όπως δηλαδή την μέθη, την γαστριμαργία, την φιλαργυρία, την οργή, το μίσος, την εκδίκηση, και κάθε σωματική και ψυχική κακία. Ονομάζονται έτσι, δηλαδή «εξ αριστερών», διότι έρχονται κατευθείαν από τον διάβολο και κάθε αγωνιστής αντιλαμβάνεται εύκολα αυτές τις παγίδες του πονηρού.

4) Εκ δεξιών μας πειράζει με τα ψυχικά πάθη και την υπερβολική ευαισθησία. Και αυτά δυστυχώς είναι δυσκολονόητα και δυσδιάκριτα και δυσθεράπευτα. Όπως π.χ. είναι η υπερηφάνεια, η αλαζονεία, το εγωιστικό θέλημα, η κενοδοξία, η μνησικακία, η έξαψη, η παρακοή, ο εγωισμός, η αίρεση, το σχίσμα, η βλασφημία, η υπερβολική εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού, η αμφιβολία, η απιστία, τα όνειρα, τα οράματα, η μαγεία κ.λπ. Αυτά τα πάθη (πού έχουν σαν θεμέλιο την υπερηφάνεια, από την οποία εξέπεσε και ο εωσφόρος στον Άδη) δύσκολα αναγνωρίζονται και θεραπεύονται. Γι’ αυτό και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή σ’ αυτά τα πάθη.

του Νικολάε Βοιτσέσκου/πηγή

Να μην κρίνουμε τους άλλους από αυτό που βλέπουμε(Γέροντος Κλεόπα Ιλίε)

Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα Α΄

Να μην κρίνουμε τους άλλους από αυτό που βλέπουμε

Την ημέρα της Κρίσεως, όταν ο Θεός θα κρίνει τους ανθρώπους, δε θα κοιτάξει ούτε τα βασιλικά στέμματα, ούτε τα υψηλά αξιώματα.
 Θα ζητήσει να εξετάσει τις καρδιές μας. Και τότε, οι πιο ταπεινοί άνθρωποι, ο φτωχός χωριάτης, ο «καραβοτσακισμένος» από τα βάσανα της ζωής άνθρωπος, ο αγράμματος τσοπάνης, ο φυλακισμένος, ο ξενιτεμένος, ο ασθενής, η δυστυχισμένη χήρα, που κάθεται μαζί με τα παιδιά της μέσα στη φτώχια και τη δυστυχία, γιατί κανείς δεν τους ανοίγει την πόρτα, όλοι αυτοί, αν σήμερα προσεύχονται με δάκρυα στο Θεό, κατά την ημέρα της Κρίσεως θα είναι ανώτεροι από όλους τους ηγεμόνες του κόσμου, τους σημερινούς και τους αυριανούς.

  Κάποια μέρα λοιπόν ένας μεγάλος και ένδοξος βασιλιάς έτρεχε στο δρόμο μέσα στη χρυσή του άμαξα, περιστοιχισμένος από τους αυλικούς του. Κι εκεί που πήγαιναν όλοι μαζί, συνάντησαν σε μια γωνιά του δρόμου δύο άνδρες με σκισμένα, βρόμικα ρούχα και πρόσωπα μαραμένα από την άσκηση.
Ο βασιλιάς κατάλαβε αμέσως πως επρόκειτο για αγίους ανθρώπους του Θεού, που το σώμα τους είχε λιώσει από τη νηστεία, τους ασκητικούς αγώνες και την αϋπνία, ενώ η ψυχή τους έλαμπε από το φως του Θεού. 
Σταμάτησε λοιπόν αμέσως, κατέβηκε από την άμαξα και έπεσε γονατιστός στα πόδια τους, κάνοντας μετάνοιες. Στη συνέχεια σηκώθηκε και ασπάστηκε το χέρι τους με σεβασμό. 
  Οι αυλικοί του όμως, δε χάρηκαν καθόλου με αυτό που είδαν. Όλη την ώρα μουρμούριζαν:
  -Δες εδώ… Είναι σωστό τώρα αυτό;  Ένας ολόκληρος βασιλιάς, και τόσο ένδοξος μάλιστα, να φέρεται έτσι;
  -Άκουσον, άκουσον. Να πέσει στα πόδια των ζητιάνων! Πώ πώ ντροπή…
  Δεν τολμούσαν όμως να πουν τίποτα στον ίδιο, αλλά πήγαν στον αδελφό του:
  -Θα σε παρακαλέσουμε να πεις στο βασιλιά μας, άλλη φορά να μην εξευτελίσει έτσι τη φήμη και το βασιλικό του στέμμα! Αυτό κι αυτό έκανε στο δρόμο που πηγαίναμε…
  Κι εκείνος ο καημένος κάποια στιγμή το μετέφερε στον αδελφό του, ο οποίος όμως τον κατσάδιασε για την απερισκεψία και την ανοησία του και τον έδιωξε κακήν κακώς από κοντά του.
  Ξέχασα να σας πω ότι ο βασιλιάς αυτός είχε τη συνήθεια, όταν επρόκειτο να τιμωρήσει κάποιον με θάνατο, να στέλνει έξω από το σπίτι του έναν αγγελιαφόρο, για να τον ειδοποιεί με τη σάλπιγγα. Έτσι όποιος άκουγε τον ήχο της σάλπιγγας έξω από την πόρτα του γνώριζε ότι την επόμενη μέρα δε θα ζούσε.
  Όταν λοιπόν βράδιασε, ο βασιλιάς έστειλε τον αγγελιαφόρο με τη σάλπιγγα να σαλπίσει έξω από την πόρτα του αδελφού του. Μόλις εκείνος άκουσε τη σάλπιγγα του θανάτου, τρομοκρατήθηκε. Όλη τη νύχτα την πέρασε ξάγρυπνος, μέσα στην αγωνία και την απελπισία! Και ταυτόχρονα, προσπάθησε όπως όπως να τακτοποιήσει όλα τα θέματα του σπιτιού του, ώστε να είναι έτοιμος για ό,τι θα ακολουθούσε.
  Όταν ξημέρωσε, φόρεσε όπως και όλα τα μέλη της οικογένειάς του – η γυναίκα και τα παιδιά του – μαύρα, πένθιμα ρούχα κι αμέσως μετά πήγε στον αδελφό του το βασιλιά, κλαίγοντας και στενάζοντας για το τρομερό κακό που τον περίμενε.

  Μόλις τον είδε ο βασιλιάς να κλαίει έτσι, τον κάλεσε ιδιαιτέρως, σε κάποιο δωμάτιο.
  - Βρε άνθρωπε ανόητε και απερίσκεπτε! του είπε. Εάν εσύ φοβήθηκες τόσο πολύ από τη σάλπιγγα του θανάτου και τον αδελφό σου, που είναι άνθρωπος σαν και σένα και που απέναντί του σε τίποτα δεν έσφαλες ούτε είσαι ένοχος για κάτι, πώς μπόρεσες να κατηγορήσεις εμένα, που ασπάστηκα με ταπείνωση τους αγγελιαφόρους του Θεού μου;
Εκείνοι, βρε, μου υπενθυμίζουν τον θάνατο και τη φοβερή κρίση του Θεού, πολύ περισσότερο από όσο η σάλπιγγα αυτή! Διότι άνθρωπος είμαι κι εγώ κι έχω κάνει πολλά λάθη στη ζωή μου και μεγάλες αμαρτίες ενώπιον του Θεού. Ησύχασε λοιπόν. Μόνο την ανοησία σου ήθελα να σου δείξω και γι’ αυτό σε τρόμαξα με τη σάλπιγγα.
   - Συγχώρεσε σε με, αδελφέ μου, που τόσο απερίσκεπτα σε κατέκρινα, του απάντησε ανακουφισμένος εκείνος.
    -Εντάξει, αδελφέ μου, σε συγχωρώ. Αλλά σε λίγο θα διαπιστώσεις και μόνος σου την ανοησία εκείνων που σε παρακίνησαν να έρθεις και να μου πεις αυτά τα πράγματα.

  Και αφού με τον τρόπο αυτό τον καθησύχασε και τον συνέτισε, τον άφησε να πάει στο σπίτι του. Κατόπιν πρόσταξε τους τεχνίτες του να φτιάξουν τέσσερα ξύλινα κιβώτια. Τα δύο από αυτά τους είπε και τα κάλυψαν ολόκληρα με φύλλα χρυσού, τα γέμισαν με δυσώδη οστά και τα σκέπασαν με επίχρυσο καπάκι.
  Τα άλλα δύο τα άλειψαν εξωτερικά με πίσσα, τα γέμισαν με πολύτιμες πέτρες, μαργαριτάρια και άλλα πολύτιμα αντικείμενα και αρώματα και τα τύλιξαν με ένα τρίχινο πλεκτό από μαλλί γίδας.
  Ύστερα κάλεσε τους άρχοντες και τους φίλους τους, εκείνους δηλαδή που τον είχαν κατακρίνει, επειδή γονάτισε μπροστά στους ανθρώπους του Θεού. Έβαλε λοιπόν μπροστά τους  όλα τα κιβώτια και τους ζήτησε να εκτιμήσουν την αξία αυτών που ήταν επικαλυμμένα με φύλλα χρυσού και των άλλων, που είχαν την επίστρωση πίσσας.
  Εκείνοι βέβαια του απάντησαν ότι τη μεγαλύτερη αξία την έχουν τα κιβώτια που ήταν επενδυμένα εξωτερικά με φύλλα χρυσού, πιστεύοντας ότι μέσα τους κρύβονταν θησαυροί, πολύτιμα πράγματα και πολυτελή υφάσματα, ενώ για τα άλλα, που ήταν αλειμμένα με πίσσα, είπαν ότι δεν είχαν καμμία αξία.

  - Ήξερα πολύ καλά τι θα λέγατε! τους απάντησε ο βασιλιάς. Μόνο που κάνατε λάθος… Διότι ποτέ δεν πρέπει να κρίνουμε ένα πράγμα ή άνθρωπο από αυτό που εκ πρώτης όψεως βλέπουμε, αλλά πρέπει προηγουμένως να εξετάζουμε το εσωτερικό του, εάν είναι άξιο τιμής ή περιφρόνησης.
  Οι άρχοντες τον άκουγαν με απορία: «Τί να εννοούσε, άραγε;».
  - Ανοίξτε τα χρυσά κιβώτια! πρόσταξε τους υπηρέτες του.

  Και μόλις εκείνοι άνοιξαν τα κιβώτια, ξεχύθηκε από μέσα τους μια ανυπόφορη δυσωδία. Παραξενεμένοι οι αυλικοί πλησίασαν κοντά και διαπίστωσαν πως το περιεχόμενο ήταν πράγματι απωθητικό και αξιοκαταφρόνητο.
  - Έτσι ακριβώς μοιάζουν κι εκείνοι που είναι ντυμένοι με ωραία και ακριβά ρούχα και υπερηφανεύονται για τη μεγάλη τους περιουσία και για τη δόξα τους, ενώ η καρδιά τους είναι γεμάτη από έργα πονηρά, αμαρτωλά και βρόμικα, είπε με νόημα ο βασιλιάς.
  Αμέσως μετά πρόσταξε ν’ ανοίξουν και τα κιβώτια που ήταν αλειμμένα με πίσσα. Όταν τα άνοιξαν, μία εξαίσια ευωδία πλημμύρισε το δωμάτιο και, πλησιάζοντας οι αυλικοί του, διαπίστωσαν ότι περιείχαν πολύτιμα πράγματα, ακριβά και σπάνια.
  - Ξέρετε με τι μοιάζουν αυτά τα κιβώτια; συνέχισε ο βασιλιάς. Με εκείνους τους δύο ταπεινούς ανθρώπους, που ήταν ντυμένοι προχθές με σκισμένα ρούχα, που τα μάγουλά τους ήταν ζαρωμένα και τα πρόσωπά τους χλωμά από την άσκηση και τους κόπους. Κι εσείς τους είδατε και αμέσως με κατακρίνατε, επειδή τους έβαλα μετάνοια.
Όμως εγώ, αντιλαμβανόμενος με τα μάτια της ψυχής την καθαρότητα και τη λαμπρότητα των ψυχών τους, που ήταν άγιες και γι’ αυτό πολυτιμότερες και από το στέμμα μου και από τη βασιλική μου δόξα, ώστε όλα μου τα μεγαλεία να είναι μπροστά τους ένα μηδενικό, τους πλησίασα ταπεινά ζητώντας την ευλογία τους.
  Μ’ αυτό τον τρόπο τους δίδαξε ο σοφός βασιλιάς ότι δεν πρέπει ποτέ να κρίνουν την αξία του κάθε πράγματος και του κάθε ανθρώπου από τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά, αλλά μονάχα από τα εσωτερικά του γνωρίσματα.

Παρόμοια να κάνουμε λοιπόν κι εμείς και να τιμούμε τους δούλους του Θεού, διότι όλοι είναι αδελφοί Του. Και να μην ξεχνάμε ποτέ πως ο Θεός την Ημέρα της Κρίσεως δεν θα εξετάσει κανενός την όψη, όπως είπε και ο προφήτης Σαμουήλ, όταν εξέλεξε για βασιλιά τον Δαβίδ.
  Ο Θεός, όπως και τώρα, έτσι και τότε θα ερευνήσει την καρδιά του ανθρώπου. Και τότε θα δοξασθούν οι ταπεινοί, οι περιφρονημένοι, οι περιγελόμενοι, οι διωγμένοι για τη θεία δικαιοσύνη, οι πτωχοί στο πνεύμα, εκείνοι δηλαδή που πιστεύουν ότι τα έργα τους είναι ελεεινά και άχρηστα, εκείνοι που επιθυμούν να εφαρμόζεται στον κόσμο η θεία δικαιοσύνη καθώς και όλοι όσους εμακάρισε ο Κύριος. Τότε θα λάμψουν όλοι οι περιφρονημένοι, αυτοί για τους οποίους πίστευαν πως ήταν το σκουπίδι της κοινωνίας.
  Τα ανόητα και περιφρονημένα του κόσμου θα ντροπιάσουν τα σοφά. Τα μικρά και αδύνατα θα ντροπιάσουν τα δήθεν ισχυρά. Γι’ αυτό λέει ο Σωτήρας μας πως οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι.
  Εκείνοι οι οποίοι θεωρούνται από εμάς ασήμαντοι και αποτυχημένοι, εάν σ’ αυτή τη ζωή προσεύχονται στον Θεό με όλη την καρδιά τους, στη βασιλεία των ουρανών θα λάμπουν περισσότερο και από τον ήλιο! Ενώ οι βασιλείς του κόσμου και οι δυνατοί της γης, εάν δεν πιστέψουν στο Θεό, θα παρουσιαστούν ενώπιόν Του γυμνοί από αρετές και τελευταίοι απ’ όλους. Και αυτή την αντιστροφή των πραγμάτων μαζί με όλα αυτά τα εκπληκτικά γεγονότα θα τα δούμε όλοι μας να συμβαίνουν, διότι ο Θεός είναι δίκαιος και η δικαιοσύνη Του μένει στον αιώνα. 

Ιστορίες Γέροντος Κλεόπα σελ, 76-82Εκδόσεις Άθως

Αναβάσεις/αντιγραφή

Ο γέροντας Κλεόπας διδάσκει και νουθετεί μέσα σ'ένα...νοσοκομείο

Εγώ ήμουν στο νοσοκομείο και με ρωτούσαν οι γιατροί:
-Πάτερ,εσύ τι πιστεύεις;Μπορούμε να σε κάνουμε καλά;Ναι ή όχι;
-Εγώ ήρθα εδώ με πίστη στον Θεό
-Και εμείς εδώ τι κάνουμε;
-Εσείς είσαστε πριόνια,τσεκούρια και τανάλιες στα χέρια του ΘεούΜπορεί να κάνει κάτι το πριόνι ή το τσεκούρι χωρίς κάποιος να το κρατάει;
-Όχι!
Ετσι και εσείς δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα χωρίς τον Θεό.Εαν ο Θεός θέλει να θεραπεύσει κάποιον δια του γιατρού,τον θεραπεύει,ο Θεός είναι αυτός που ενεργεί.
-Ναι,πάτερ,έτσι είναι!
  Το βράδυ ερχόνταν στο δωμάτιό μου 10-20 γιατροί για να τους μιλήσω.Ερχόνταν και οι βοηθοί και οι νοσοκόμες,αφού εγώ όλο μιλούσα, δεν ησύχαζα!
Στην εξώθυρα του νοσοκομείου ερχόνταν δεκάδες αυτοκίνητα:
«Εδώ βρίσκεται ο π.Κλεόπας;
Ο φύλακας τους έδειχνε το ωράριο:
«Το επισκεπτήριο είναι από τις 14.00 μέχρι τις 16.00,Τρίτη,Πέμπτη,Σάββατο και Κυριακή»Αυτοί επέμεναν.
Τότε ο φύλακας τους έλεγε:«Ψ'αχνετε τον ιερέα που μιλάει;Να εκεί που είναι το ανοιχτό παράθυρο»Όχι μόνο τους σταματούσε αλλά και τους έδειχνε το δωμάτιό μου
Όταν βγήκα από το νοσοκομείο ο φύλακας μου είπε:«Γέροντα,λίγο ακόμη να μένατε στο νιοσοκομείο θα τέλειωνα το σπίτι με όλα αυτά που έλαβα από τους επισκέπτες σας».
Στο προαύλιο του νοσοκομείου δημιουργούνταν κάθε μέρα ουρές από αυτοκίνητα...

 Όταν μπήκα στο νοσοκομείο τους είπα:«Εγώ ήρθα εδώ επειδή υποφέρω από κήλη και από τα νεφρά μου.Μην πάει και μου δώσετε κρέας όσο θα είμαι εδώ μέσα,γιατί εμείς στην Σιχαστρία δεν έχουμε φάει κρέας εδώ και 350 χρόνια.Ίδιο τυπικό με του Αγίου Όρους!»
Και πράγματι οι καημένοι δεν μου έδωσαν κρέας.Μόνο μία φορά ήρθε μια από εκείνες που φέρνουν το φαγητό
-«Πάτερ,σας έφερα ψωμάκι φρέσκο με βούτυρο»
-«Αδελφή Ιωάννα-έτσι την έλεγαν-εαν φάω εγώ σήμερα που είναι Δεύτερα ψωμάκι με βούτυρο,τρεις μήνες δεν θα μπορώ να κοινωνήσω»
-«Ω,τι πήγα να κάνω!»
-«Πήγαινε λοιπόν και φέρε μου λίγο ψωμί με μαρμελάδα
Μίαν άλλη φορά έπρεπε να μου κάνουν ουρογραφία στα νεφρά.Ήταν Μεγάλη Σαρακοστή.Μου έκαναν μία ανάλυση.Έπειτα ήρθε η γιατρός και μου είπε
-«Πάτερ,για να βγει η ουρογραφία στα νεφρά πρέπει να φάτε τρία αυγά!
-«Ακουσε κυρία γιατρέ μου.Και ένα βουνό χρυσάφι να μου δώσεις εγώ αυγό στη Μεγάλη Σαρακοστή δεν τρώω.
-«Να λοιπόν,έρχεστε στο νοσοκομείο,δεν ακούτε και μετά πεθαίνετε
-«Και τι και αν πεθάνω.Πεθαίνει κάποιος βασιλιάς; Ένας βρωμόγερος θα πεθάνει!Τι.Μόνο εγώ πεθαίνω;
-«Και γιατί δεν τρως αυγό;
-«Επειδή δεν πιστεύω...στα αυγά:
-«Και σε τι πιστεύεις;
-«Εγώ πιστεύω στον Πατέρα,στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα»!
Πάει η γιατρός στον διευθυντή και του λέει:«Είναι μέσα ένας καλόγερος που δεν θέλει να φάει αυγό για την ανάλυση»
Ο διευθυντής που με γνώριζε της είπε:Μα αυτός είναι ο γέροντας Κλεόπας.Έζησε δέκα χρόνια στο δάσος τρώγοντας μόνο μόνο μία πατάτα και κανένα αγριόχορτο...»
Όταν το άκουσε η γιατρός ήρθε σ'εμένα με φαγητό νηστίσιμο,μου ζήτησε συγνώμη και ξεκινήσαμε για την ανάλυση.Έκανα την ουριγραφία....χωρίς αυγό.Όταν ήρθαν σε εμένα με την ακτινογραφία μου είπαν:«Κοίτα πάτερ τι ωραίο που βγήκε»!
-«Κυρία βγήκε χωρίς τρία αυγά;!
Όλοι γελούσαν.Το αριστερό νεφρό φαινόνταν πιο φουσκωμένο.Το δεξί φαινόνταν κανονικά
-«Βλέπετε που βγήκε χωρίς αυγό!
-«Πάτερ, μας συγχωρείτε.Αυτό δεν το έχουμε ξαναδει

Μου φέρθηκαν όλοι τόσο καλά.Και οι γιατροί και οι νοσοκόμες.Συνέχεια με ρωτούσαν:''«Πως αισθάνεσαι;Μπορείς να κοιμηθείς;Μήπως πεινάς;...
Ερχόνταν οι νοσοκόμες και μου έλεγαν«Να πάρεις το τάδε χάπι για να ηρεμήσεις,.Αυτό για να κοιμηθείς,αυτό για να σου ανοίξει η όρεξη...»
Εγώ τα μάζευα και όταν έφευγα τα πέταγα στα σκουπίδια.
Μία μέρα ήρθε η καθαρίστρια για να σκουπίσει.Βλέποντας εκεί πεταμένα ένα σωρό χάπια είπε:
-Τι είναι αυτά;
-Που να ξέρω εγώ;
-Ποιός τα πέταξε;
-Μα τι μου δίνετε όλη την ημέρα αυτούς τους σπόρους;Εγώ δεν παίρνω χάπια!Δεν χρειάζομαι κανένα χάπι!
Μετά την εγχείρηση κοιμήθηκα τρεις μέρες και τρεις νύχτεςΌταν ξύπνησα μου είπαν:
-Πάτερ,ξέρετε ότι κοιμηθήκατε τρεις μέρες και τρεις νύχτες και ότι όλο μιλούσατε;
-Δεν ξέρω τίποτα.Τι έλεγα;
-Πάτερ ξέρετε πόσες ομιλίες σας μαγνωτοφωνήσαμε;
Και μου έδειξαν έναν σωρό με κασσέτες.Ήταν ομιλίες τις οποίες είχα εκφωνήσει 30-40 χρόνια νωρίτερα!Εγώ όμως δεν ήξερα τίποτα!

Ερχόνταν οι άνθρωποι με σάκους ολόκληρους γεμάτους φαγητό.άλλοι έφερναν χρήματα για να πάρω φάρμακα.Οι νοσοκόμες φώναζαν«Εσείς τον σκοτώσατε.Εσείς τον βάλατε στο νοσοκομείο.Αφήστε τον ήσυχο να κάνει την θεραπεία του»
Οι άνθρωποι έκλαιγαν οι καημένοι γιατί με γνώριζαν.Άφηναν σάκους γεμάτους φαγητό.Οι νοσοκόμες με ρωτούσαν τι να τα κάνουν.Εγώ τους έλεγα να τα δώσουν στους φτωχούς.
Πήγαν στον διευθυντή και του είπαν:''Όλη την ημέρα έρχεται κόσμος''Ο διευθυντής όμως τους είπε''Αφήστε τους να έρχονται,Ο καλόγερος αυτός είναι γνωστός σε όλην την χώρα και πέρα από τα σύνορα''
Μολίς άκουσαν ότι ο διευθυντής δεν τους εμποδίζει τότε ήρθαν και οι νοσοκόμες να μιλήσουμε
-Με εμάς πότε θα μιλήσεις;
-Μα εσείς δεν είπατε ότι ο λαός με σκοτώνει;
-Με εμάς πότε θα μιλήσεις
-Ελάτε από την τάδε ώρα εως την τάδε ώρα.
Ερχόνταν 20-30 άτομα μαζί για να τους μιλήσω.Μετά μαζευονταν οι γυναίκες από τα πλυντήρια, απο τα μαγειρεία.

Μου έδωσαν ένα μεγάλο δωμάτιο όπου ήμουν μόνος μου για να έρχονται να με επισκεφθούν.Το απόγευμα ερχόνταν και οι γιατροί.
-Πάτερ με εμάς τι θα γίνει;Πώς θα σωθούμε;
-Εαν βοηθάτε τον άρρωστο και δεν ζητάτε χρήματα ο Θεός θα σας το ξεπληρώσει.Μην κοιτάτε τα χρήματα.Εαν βλέπεις ότι είναι φτωχός μην του ζητήσεις τίποτα,αφού μία ψυχή είναι ότι πιο πολύτιμο υπάρχει στον κόσμο.
Στην συνέχεια τους ρώτησα
-Εσείς πόσους δαίμονες έχετε βγάλει από τους ανθρώπους
Κοίταζαν ο ένας τον άλλο
-Κανέναν
-Πόσους εκ γενετής τυφλούς έχετε θεραπεύσει;
-Κανέναν
-Πόσους μουγγούς και κουφούς έχετε κάνει να μιλήσουν και ν'ακούσουν;
-Αυτό δεν γίνεται
-Είναι ασθένειες που ο Θεός έχει δώσει για κάποιον λόγο.Είτε είναι τυφλός,είτε κουφός,είτε μουγγός,είτε δαιμονισμένος.Αν θέλει ο Θεός θα τον κάνει ο γιατρός καλά.Εαν είχα ένα εκατομμύριο γιατρούς δίπλα μου, κανείς δεν μπορεί να μου δώσει μία στιγμή ζωής παραπάνω,επειδή η ζωή μου βρίσκεται στα χέρια του Παντοδυνάμου.
Μία στιγμή δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τον Χριστό!Μία στιγμή!Τι δεν θα έκανε ένας γιατρός για να μπορούσε να δώσει μία στιγμή;!

Από το βιβλίο ''Ne vorbeste parintele Cleopa''vol.11

Μετάφραση π.Γεώργιος proskynitis.blogspot

Η Ρουμάνα χωρική και το άκτιστο φως

Ένα χειμωνιάτικο πρωϊνὸ ὁ περίφημος ρουμάνος ασκητὴς Κλεόπας ᾿Ιλίε βρισκόταν στὸ ῾Ιερό ἑνὸς μοναστηριακού Ναού καὶ διάβαζε γονατιστὸς τὴν ᾿Ακολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως.
Μετά απὸ λίγη ὥρα μπῆκε στὴν ᾿Εκκλησία γιὰ νὰ προσευχηθή μιὰ γυναίκα ποὺ εἶχε ἔρθει στὸ Μοναστήρι απὸ τὸ βράδυ.
«Προσκυνούσε όλες τὶς εἰκόνες καὶ ἔκανε παντού μετάνοιες,διηγεῖται ὁ π. Κλεόπας. Δὲν γνώριζε ὅτι κάποιος ἦταν μέσα στὴν ᾿Εκκλησία. Την παρατηρούσα συνεχῶς απὸ τὴν ῾Ωραία Πύλη. ᾿Εκείνη, ἀφού προσκύνησε τὶς εἰκόνες, γονάτισε στὸ μέσον τῆς ᾿Εκκλησίας, ὕψωσε τὰ χέρια της καὶ ἔλεγε ἀπὸ τὴν καρδιά της αυτά τὰ λόγια:
— Κύριε, μὴ μὲ ἐγκαταλείπης! Κύριε, μὴ μὲ ἐγκαταλείπης!
Εἶδα τότε ἕνα λαμπρὸ κίτρινο φῶς γύρω της καὶ τρόμαξα! ῾Η γυναίκα ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο στὴ γῆ καὶ προσευχόταν σιωπηλά.
῾Η φωτεινὴ νεφέλη ποὺ τὴν περιέλουζε, μεγάλωσε περισσότερο καὶ μετὰ σιγὰ-σιγὰ ἐξαφανίστηκε. ᾿Αφοῦ ἔσβησε τὸ θεῖο φῶς,σηκώθηκε στὰ πόδια της καὶ βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία.
῏Ηταν μιὰ ἁπλὴ γυναίκα ἀπὸ τὰ γειτονικὰ χωριά μας.
᾿Ιδοὺ λοιπόν, ποιὸς ἔχει τὸ δῶρο τῆς προσευχῆς! Να που οἱ λαϊκοὶ ξεπερνοῦν καμμιὰ φορὰ τους Μοναχούς!᾿Εγὼ ἔκανα μετά προσκομιδή καὶ από την μεγάλη μου συγκίνηση άρχισα να κλαίω καὶ ἔτρεμα μὲ τὰ χαρτιὰ μνημονεύσεως στὸ χέρι. Μόνον ο Θεός γνωρίζει πόσοι υπάρχουν ἐκλεκτοὶ σ᾿ αυτόν τον κόσμο!».
 Μοναχοῦ Σεραφείμ, Χαρίσματα καὶ Χαρισματοῦχοι,τ.Γʹσελ.217-218,
᾿Εκδόσεις ῾Ιερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, ᾿Ωρωπὸς ᾿Αττικῆς 1990./proskynitis