Ο Πρόδρομος και Πνευματικός Πατέρας του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Εορτάσαμε σήμερα την Μνήμη του Ιερομάρτυρα και Ισαποστόλου Κοσμά του Αιτωλού.
Ποιός όμως τον ετοίμασε γι'αυτό το έργο και ήταν ο Πνευματικός του Πατέρας;
Ο Νεκτάριος Τέρπος, ο οποίος ξεκίνησε τον πνευματικό του αγώνα στη Σκήτη της Αγίας Άννας, όπου και καταξιώθηκε ως θεολογική αυθεντία του Αγίου Όρους με το όνομα ''Νεκτάριος Ιερομόναχος Βοσκοπολίτης''.

 Ο φοβερός Εξισλαμισμός των Χριστιανών της Αλβανίας τον καλεί να αναλάβει δράση εκτός Αγίου Όρους. Μεταβαίνει στο ιστορικό Μοναστήρι της Αρδενίτσας (στην σημερινή Κεντρική Αλβανία) όπου ως Μοναχός, Πνευματικός και Ηγούμενος υπήρξε ο ισχυρός ανασχετικός φραγμός στην εξάπλωση του Εξισλαμισμού στην ενιαία Ήπειρο και την Αλβανία.
Τα 2/3 των Χριστιανών της Αλβανίας είχαν ασπασθεί το Ισλάμ για να απαλλαχθούν από το σκληρό χαράτσι του Τυράννου, αλλά και από το παιδομάζωμα για Γενίτσαρους.
Το 1735 -1740 εξισλαμίστηκε μεγάλος αριθμός κατοίκων του Δέλβινου, των Φιλιατών, του Μαργαριτίου και της Παραμυθιάς.
Μόνο σε μια ημέρα εξισλαμίστηκαν 36 χωριά βόρεια του Πωγωνίου!!!

Στο Προδρόμι της Παραμυθιάς ο ιερέας Παπαγιάννης, επειδή εναντιώθηκε στον εξισλαμισμό όχι μόνο του χωριού του αλλά και της ευρύτερης περιοχής, ψήθηκε ζωντανός από τον αγά Οσμάν Σιάνη στον φούρνο.

Γράφει για τους εξισλαμισμένους Χριστιανούς ο Βενετός Matteo Zane «ήταν οι πιο αλαζονικοί και μοχθηροί άνθρωποι που μπορεί κανείς να φανταστεί, άνθρωποι που έχασαν μαζί με την αληθινή πίστη τους και κάθε ανθρωπιά».
Όπως κατάντησε και ο Προδότης του Χριστού Ιούδας.

Αναλαμβάνει λοιπόν ο Ιερομόναχος Νεκτάριος δράση Επανευαγγελισμού των Χριστιανών με Ιεραποστολικές Περιοδείες μέχρι Άρτα και Τρίκαλα, με μεγάλες δυσκολίες και βασανιστήρια κυρίως από Εξισλαμισμένους Χριστιανούς, από τα οποία το ένα χέρι του έμεινε για πάντα παράλυτο.

Περίπτωση εξισλαμισμού..

Ο Παπασυναδινός, οικόνομος στην Μητρόπολη Σερρών, περιγράφει στο «Περί τάς Σέρρας, τί ἐσυνέβηκαν εἴς τούς ἀνθρώπους» γραμμένο στα 1640, έναν εξισλαμισμό:

  «1617. Ἐν μηνί Μαρτίῳ τῆς Ἀκαθήστου, ἐτούρκεψαν τόν Ἀμαριανόν τόν Τεμερούτογλη τόν σκευοφύλακαν. Οἱ Τοῦρκοι ἀσύκωσαν δόγμα μεγάλο καί ἐγίνη σύγχησις καί ταραχή καί φόβος μέγας. Καί τόν ἔκριναν καί ὁ κριτής τόν ἔκανε ταζήρι [τιμώρησε] καί τόν ἔδηρεν [μαστίγωσε]. Ἀμή οἱ Τοῦρκοι δέν τόν ἄφησαν… καί ἔτζη τόν ἐβάρεσαν ἕνα δύο μαχαῖρες καί ἤθελαν νά τόν τεπελετήσουν [αποκεφαλίσουν]. Καί ἕνας ἀπό τήν μέσιν τούς ἐφώναξεν καί λέγει ὄτι:

 Ἐγίνην Τοῦρκος ἐγίνην, μόνον ἀφήσετέ τον.

 Καί ἔτζη τόν ἄφησαν. Ἐδά πέ καί ἐσύ, ὦ ἄνθρωπε, ὄτι δέν γίνωμε Τοῦρκος διά νά τελειωθῇς ἀπάνον εἴς μίαν στιγμήν. Ἀμή ἐμούλαξεν [σιώπησε]… καί ἔτζη τόν ἐτούρκεψαν καί πάραυτα τόν ἐσουνέτησαν [περιέτμησαν]… ἤφεραν καί τά παιδιά καί τά ἐτούρκεψαν. Ἀμή τόν τρανήτερόν του υἱόν δέν τόν ἐτούρκεψαν, τόν Κομνηανάκην, μόνον τόν ἄφησαν ὡς ὄτι ἦταν νόμου ἠλικίας ὡς ιζ΄ χρονῶν. Καί τό Πάσχα ἔκαμαν ντουνανμάν [πανηγύρι] οἱ Τοῦρκοι καί ἐσυριάνησαν [περιέφεραν] τά παιδιά ὅλον τόν Κουλάν [πύργο] καί εἴς ὅλον τό Κάστρον.»

Πηγή: Ελληνική Ιστορία

Ο μοναχός που τα έβαλε με τους εξισλαμισμούς στην Βόρειο Ήπειρο

Καραμπελιάς Γιώργος

  Οι εξισλαμισμοί και το παιδομάζωμα συνεχίζονται μέχρι τον ύστερο 18ο αιώνα στη δυτική Ελλάδα, την Ήπειρο και την Αλβανία και ο Κοσμάς Αιτωλός θα αναδειχθεί στον πρωτεργάτη της πάλης ενάντιά τους. Πρόδρομος και πνευματικός μέντοράς του, σχετικά άγνωστος στο ευρύτερο κοινό, υπήρξε ο Βορειοηπειρώτης ιερομόναχος από τη Μοσχόπολη, Νεκτάριος Τέρπος (γεννήθηκε μεταξύ 1675 και 1690 και απεβίωσε μεταξύ 1740 και 1741), τόσο με τη δράση του όσο και με τα βιβλία του. Ανάμεσά τους το “Βιβλιάριον, καλούμενον Πίστις”, το οποίο γνώρισε 12 εκδόσεις, μεταξύ 1732 και 1818.*

   Η Πίστις είχε ως κύριο αντικείμενό την αντιμετώπιση των εξισλαμισμών και της αλλαξοπιστίας των ορθοδόξων. Διαβάζουμε στο προοίμιο του έργου: «Τὸ λοι­πὸν ἐ­τοῦ­το τὸ Βι­βλιά­ριον, τὸ ἐ­πο­νο­μα­ζό­με­νον Πί­στις, δὲν τὸ ἐ­σύν­θε­σα διὰ τοὺς σο­φοὺς καὶ γραμ­μα­τι­σμένους ἀν­θρώ­πους, ἀλ­λὰ διὰ τοὺς ἀ­γραμ­μά­τους καὶ χω­ρι­κούς, ἐ­πει­δὴ εἰς ἐ­τοῦ­τα τὰ μέ­ρη τῆς Τουρ­κί­ας εὑ­ρι­σκό­με­νοι χρι­στια­νοί, πολ­λοὶ ἐ­πλα­νή­θη­καν, καὶ πλα­νοῦν­ται ἀ­πὸ ὀ­λί­γην ἀ­νάγ­κην καὶ δό­σι­μον τοῦ χα­ρα­τζί­ου, καὶ ἀρ­νοῦν­ται (φεῦ) τὸν Χρι­στόν, καὶ πα­ρα­δί­δον­ται εἰς τὰς χεῖ­ρας τοῦ δι­α­βό­λου».

  Ο Νεκτάριος χρημάτισε διδάσκαλος στη σχολή της Μοσχόπολης –τη μετέπειτα περιβόητη Νέα Ἀκαδήμια– περιόδευσε δε ως ιεροκήρυκας στη σημερινή Βόρειο Ήπειρο, Βεράτι, Σπαθία και Μουζακιά, καθώς και στη Νότια Ήπειρο μέχρι την Άρτα, ως πρόδρομος του Κοσμά Αιτωλού. Οι αντι­μωαμεθανικές και αντιτουρκικές θέσεις του οδήγησαν και στην κακοποίησή του τα Χριστούγεννα του 1724, στο χωριό Τραγότι, κοντά στο Ελβασάν. Όταν κήρυσσε παρατήρησε ότι το ακροατήριό του το αποτελούσαν 120 γυναίκες και μόλις 15 άνδρες, διότι οι υπόλοιποι είχαν αλλαξοπιστήσει. Τότε στράφηκε εναντίον του Μωά­μεθ, γεγονός που οδήγησε στον άγριο ξυλοδαρμό του:

Πώς ο όσιος Σοφιανός απέτρεψε τους μαζικούς εξισλαμισμούς

 

Ο βιογράφος του οσίου Σοφιανού [ΕΔΩ] καταγράφει και άλλο ένα θαύμα, που τον κατέστησε περισσότερο σεβαστό σε όλους τους πληθυσμούς της περιοχής. Πολλοί είναι αυτοί, που μνημονεύουν το σημείο αυτό, όμως χαρακτηριστική είναι η αφήγηση του Αθανασίου Λίνα: 

«Πριν από 250 χρόνια είχε περάσει κάποιος διαβάτης από την Πολίτσανη και φιλοξενήθηκε μία βδομάδα στο μοναστήρι. Εκεί μία μέρα ο Άγιος Σοφιανός και ο διαβάτης συζητούσαν για κάποιο θαύμα, που άκουγε και ο ηγούμενος της Μονής. Σε μία στιγμή ο ξένος γυρίζει και λέγει: 

«Δεν το πιστεύω»·.

 Γυρίζει τότε ο Άγιος και λέγει: «Θέλεις να πιστέψεις; Ναί! Καλά λοιπόν»·.

 Στη φωτιά ήταν τρία δαυλιά από άγρια κερασιά που καίγονταν. Φωνάζει έναν μικρό καλόγερο και του λέει: «Πάρε την αξίνα κι ένα φτυάρι κι ελάτε μαζί μου».
Παίρνοντας και τα αναμμένα δαυλιά στα χέρια, έτσι λοιπόν φλογισμένα καθώς ήταν, τα φύτεψε ο όσιος Σοφιανός και είπε: 

«Το Μάιο θ’ ανθίσουν και θα κάμουν καρπό». Και πράγματι με τη δύναμη της πίστης και την ευλογία του Θεού το θαύμα έγινε και μέχρι σήμερα τα τρία αυτά δεντράκια έχουν ύψος ενός μέτρου περίπου και είναι πολύ χοντρά. Μα από τα πλάγια τα κλωνάρια που έχουν μεγαλώσει, είναι πολύ ψηλά και σκιάζουν τους τάφους 15 Πολιτσανιτών που πολέμησαν με τον Τάσιο Φετάνη, γιατί ήθελε να υποτάξει την Πολίτσανη και να την κάμει τσιφλίκι του».

 Σύμφωνα με τον Μπαρά «αργότερα η κατάσταση έγινε εκρηκτική και οι αρνησίθρησκοι επικίνδυνα απειλητικοί. Τότε ο Σοφιανός δεν μπόρεσε να κρατηθή περισσότερο στα παρασκήνια. Έζωσε το σπαθί του κι επήρε δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια της Νεμέρτσικας. Βρέθηκε από τους πρώτους εκεί, που τον καλούσε το καθήκον της τιμής, ανάμεσα στο αγωνιζόμενο ποίμνιό του,

Οι ομαδικοί εξισλαμισμοί στην Ήπειρο

Οι ομαδικοί εξισλαμισμοί στην Ήπειρο και Αλβανία. Μετατροπή εκκλησιών σε τζαμιά. Περίτμηση Ηπειρωτών. Τουρκοχριστιανοί και μισότουρκοι «Γραικομάνοι.»

Ο εξισλαμισμός στην Ήπειρο άρχισε επί σουλτάνου Μουράτ Βου, εξηπλώθη δε επικινδύνως μετά την ήττα του Σκεντέρμπεη, οπότε οι μεγάλοι κτηματίες ηναγκάσθησαν να εξισλαμισθούν για να διατηρήσουν τα τιμάριά τους, αξιωθέντες τού τίτλου «μπέηδες» κατά κληρονομιά. «Τούτους κάτω από ψυχολογικό εξαναγκασμό εμιμήθησαν και οι πτωχοί κολλήγοι».
Τη σκληρότερη τυραννία όμως υπέστη ή Ήπειρος, κατά τον Ν. Πατσέλη, μετά τον θάνατο τού Σκεντέρμπεη, «διότι εφ’ όσον χρόνον εμάχετο ούτος προς το Οθωμανικόν Κράτος, ή Ήπειρος συνεμμάχει μαζύ του. Διά τούτο μετά τον θάνατόν του, οι Οθωμανοί την μετεχειρίσθησαν απανθρώπως, αναγκάσαντες τον πληθυσμών εις εξισλαμισμόν.
»Ο ισλαμισμός των Χριστιανών λέγει, ιδίως εις την καλουμένην σήμερον Β. Ήπειρον, έκαμε τας μεγαλυτέρας προόδους, όταν ό Γ. Καστριώτης, ηρνήθη την πίστι του εις τον Σουλτάνο και την μουσουλμανικήν θρησκείαν».
«Η διπλή αυτή αποστασία, προσθέτει εξ άλλου ό Καντεμίρ, ηρέθησεν τόσον τον Αμουράτ, ώστε ούτος μετέτρεψεν όλας τας χριστιανικάς εκκλησίας τής χώρας των Αρβανιτών και ίνα κάμη όσα ηδύνατο εξιλαστήρια θύματα προς ικανοποίησιν τού Μωάμεθ, διέταξε επί ποινή θανάτου να περιτμηθούν όλοι οι Ηπειρώται. Ή μέθοδος αύτη, τονίζει, είχεν αναριθμήτους νεοφωτίστους. Ολόκληρος δε ή χώρα εις ολίγον διάστημα εμυήθη εις την μωαμεθανικήν πίστιν. Εξαίρεσιν απετέλεσαν εις τον ποσηλυτισμόν εκείνον οι καθολικοί Αλβανοί (Μιρδίται) και το τμήμα το οποίον επεκτείνεται από την Οχρίδα προς Βορράν έως την Χειμάρραν προς Νότον, το οποίον διετήρησεν την ελληνικότητά του, κατά μέγα μέρος δε και την γλώσσαν, παρά την επίμονη αντίδρασι των αλβανικών φυλών».
Ομαδικοί εξισλαμισμοί στην Ήπειρο παρουσιάζονται και μετά το 1640 και εδεκάτισαν τον ελληνικόν πληθυσμών πού μέχρι τότε πλεόναζε απόλυτα έναντι των Αλβανών και Τούρκων με αναλογία ένα προς δέκα. Ο ΕΤΟΝ ανεβίβαζε τούς Έλληνας στα 4)5 τού πληθυσμού, οι δε Πουκεβίλ και Λήκ στα 9)10. Την αναλογία αυτή δε δέχεται και ό Αραβαντινός (Χρονογ. Α’ σελ. η’), που αντλεί τις πληροφορίες του από τον Κουβαρά. Αυτός είναι ό λόγος διά τον οποίον οι Τούρκοι τής Ηπείρου θεωρούνται «Ρωμηογυρισμένοι ή Ρωμηογυρίσματα». Κατά τον Πουκεβίλ μάλιστα «Οι Μωαμεθανοί τής Ηπείρου είναι Έλληνες περιτετμημένοι».
«Μικρόν μετά την άλωσιν, γράφει ό Κων. Παπαρρηγόπουλος, το πλήθος εξισλαμισθέντων Χριστιανών ήτο τοσούτον, ώστε ή διδασκαλία τού νέου θρησκεύματος δεν επρόφθανε να γίνη εις τούς νεοφωτίστους, ώστε ήρχιζαν να μη τηρώνται αυστηρώς αι διατάξεις αυτού. Ο δε Μωάμεθ Β’ ηναγκάσθη (1474) —δηλ. δέκα Χρόνια μετά την κατάρρευσι Σκεντέρμπεη — να επιβάλη δι’ αυτοκρατορικού ορισμού την αυστηράν τήρησιν των διατάξεων».
Κατά το χρονικό των Τσαραπλανών, γραμμένο το 1848 «και σαν επάρθηκε ή πόλις ή βασιλεύουσα εις τούς χρόνους 1453, τότε αγρίεψαν οι Τούρκοι κατεπάνω τα των Χριστιανών και έστειλαν ορισμούς και εχαλούσαν τας εκκλησίας και τα κάστρα και έγιναν μεγάλες ταραχές και κλαυθμός ανεκδιήγητος, έως δύο χρόνους έστειλαν παρηγορίαν σε τούτα τα μέρη και έτσι ησύχασαν και εκάθησαν ό καθένας εις τον τόπον του, όστις θέλει ας στοχασθή τα επάνω Φραστανά, Διπαλίτσα, Αβαρίτσανη, Λαχανόκαστρον και ολούθε, όπού ωσάν έφυγαν δεν ματαγύρισαν οπίσω, ηύρεν ό καθένας τόπον όπου τού άρεσε και έμειναν».
Τα λεγόμενα όπως τού χρονικού τούτου, πιστεύομε πώς δεν έχουν καμιά απολύτως σχέσι με την άλωσι τής Κων)πόλεως, αλλά εναρμονίζονται απολύτως με τα γραφόμενα τού Καντεμίρ (Βλ. ανωτ.), ό οποίος φαίνεται να είναι πλησιέστερος προς την πραγματικότητα και ανάγονται στα μετά την κατάρρευσι Σκεντέρμπεη. Γιατί ή κατάκτησι τής Ηπείρου — Αλβανίας ήταν ολοκληρωμένη 23 ολόκληρα χρόνια προ τής Αλώσεως, με την κατάληψι των Ιωαννίνων το 1430, και συμπίπτει με την επανάστασι Καστριώτη μετά την αποτυχία τής οποίας εδραιωμένος πια ό Μωαμεθανισμός εκακουργούσε αχαλίνωτος. Εξ άλλου προκειμένου περί εξισλαμισμών των νεωτέρων χρόνων, ό μητροπολίτης Βελεγράδων Αλεξούδης, γράφει: Περί το 1735—1840, φαίνεται πώς το πλείστον μέρος των κατοίκων Αυλώνος, Βερατίου και των περιχώρων «αποταξάμενον τη Ιερά χριστιανική τού ανατολικού δόγματος θρησκεία. . . ».
Ο δε Γ. Δημητρίου (ανωτ.) μάς πληροφορεί ειδικώτερα: «Όλη ή επαρχία τής Χειμάρρας, ως επί το πλείστον από τη μεριά τής θάλασσας απέναντι τής Κερκύρας, κατοικείται από τούς λεγομένους Τουρκοχριστιανούς ή μισοτούρκους και μισοχριστιανούς. Πιο μέσα δε προς την ενδοχώρα υπάρχουν άλλες μεγαλύτερες πόλεις, όπως ή Νίβιτσα, Λυκορώσια, Αγ. Βασίλειος κλπ. πού κατοικούν Χριστιανοί ή Έλληνες».

Ο Ιωάν. Λαμπρίδης τέλος, λέγει τα εξής: «Η κατά τα έτη 1785—1740 αλλαγή τής πατρώας θρησκείας παρά τού πλείστου μέρους τής Αυλώνος και Μπερατίου εν τω τμήματι Μουζακιάς μάλιστα συνετέλεσε τα μέγιστα προς περιστολήν τού χριστιανικού στοιχείου ενθάδε ιδίως. Επιγραφαί δε ελληνικαί επί λίθων πολλαχού μετηνεγμένων και εντειχισμένων και ελληνικά νομίσματα, μαρτυρούν την αρχαίαν λαμπρότητα τής περιοχής ταύτης».
«Οι εγκυρότεροι ιστορικοί και γεωγράφοι τής Ηπείρου, τονίζει επιγραμματικά ό Ν. Πατσέλης (ανωτ.), επί μακρά έτη εις τα Ιωάννινα πρόξενοι, όπως ό ΕΤΟΝ (1780—1798), ό Πουκεβίλ (1806—1819) και Λήκ (1805—1822), όλοι ομολογούν, ότι από την ιστορία, τα ήθη, την γλώσσαν και τον εθνικόν χαρακτήρα, φαίνεται, ότι οι Μωαμεθανοί και Τουρκαλβανοί τής Ηπείρου, αρχικώς ήσαν Έλληνες οι οποίοι εξώμοσαν…

»Από τον Αμβρακικόν όθεν κόλπον μέχρι και πέραν τού Σκούμπι ποταμού, Έλληνες είναι από αρχαιοτάτων χρόνων αυτόχθονες και γηγενείς και όχι άποικοι ούτε ξένοι παρεπίδημοι. Εις την Ήπειρον δεν έχομεν «Γραικομανίαν», όπως μερικοί αργυρώνητοι και ανιστόρητοι επαναλαμβάνουν, αλλά βαθέως ερριζωμένην γνησίαν ελληνικήν ψυχήν, την οποίαν ουδείς εισβολεύς δύναται να σβύση, όπως απέδειξεν ή ανδρεία αντίστασις του πληθυσμού εις τον απαίσιον εισβολέα τής 28- 10- 1940 και έδωσεν αφορμήν εις την επαρχίαν αυτήν να γράψη μιαν από τας ενδοξωτέρας σελίδας της».

Πηγή: Το βιβλίο του Σπύρου Στούπη, Ηπειρώτες και Αλβανοί –η προσφορά της Ηπείρου προς το έθνος, εκδόσεις Ιδρύματος Βορειοηπειρωτικών Ερευνών, Ιωάννινα 1976.

πηγή

Οι εξισλαμισμοί και το παιδομάζωμα

Ἦταν πολὺ φυσικὸ τὰ δεινᾶ τῶν χριστιανῶν, μὲ τὴν ἀτελείωτη παράτασή τους μέσα σ’ ἕνα κλειστὸ σχεδὸν ἀπὸ παντοῦ ὀρίζοντα, νὰ κάμπτουν τὴν ψυχικὴ ἀντοχὴ πολλῶν χριστιανῶν, νὰ κλονίζουν τὴν πίστη τους καὶ τελικὰ νὰ προκαλοῦν τὴν συνειδητὴ ἤ καὶ προσποιητὴ προσέλευσή τους στὸν ἱσλαμισμὸ.

 .

Οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς τους – ἰδίως ἀνάμεσα σὲ συμπαγεῖς μουσουλμανικούς πληθυσμούς ἦταν τόσο δύσκολες καὶ ἡ βαθμιαῖα διαφοροποίηση τῶν φόρων μεταξὺ χριστιανῶν καὶ μουσουλμάνων ραγιάδων τόσο αἰσθητὴ, ὥστε ἡ προσέλευσή τους στὸν ἱσλαμισμὸ (ποὺ ἀποτελοῦσε τὴν μοναδικὴ διέξοδο ἀπὸ τὰ δεινᾶ) νὰ εἶναι μεγάλος πειρασμὸς.

. 

 Οἱ σωζόμενες σχετικὲς μὲ τοὺς ἐξισλαμισμοὺς παραδόσεις μικρὴ μόνον ἱδέα τῆς τραγωδίας ἐκείνης εἶναι δυνατὸν νὰ δώσουν. Οἱ περισσότερες μαρτυροῦν τὴν κάμψη τῆς ψυχικῆς ἀντοχῆς καὶ τὴν ἀπελπισία τῶν κατοίκων, τὴν ὁποῖα ὄξυνε κάπου κάπου ἀκόμη περισσότερο ἡ δογματικὴ ἀκαμψία, ἴσως καὶ ἡ ἀναλγησία καὶ τὸ πεῖσμα τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποιμένων.

.

 Ἀξιοσημείωτο ἐπίσης εἶναι ὁ βίαιος ἤ ἐκούσιος ἐξισλαμισμὸς κοριτσιῶν καὶ γενικὰ γυναικῶν καὶ ὁ γάμος τους μὲ μουσουλμάνους…. ἴσως ἐκεῖ ὅπου οἱ μουσουλμάνοι μνημονεύονται ἀπὸ τὸν Ἐβλιὰ Τσελεμπὴ ὡς «Ἑλληνοπρεπεῖς» ἤ ὅτι μιλοῦν τὴν ἑλληνικὴ, πρέπει νὰ ὑποθέσουμε ὅτι εἶναι γόνοι ἐξισλαμισμένων ἤ ὅτι ἔχουν μητέρες Ἑλληνίδες.

. 

 Ἡ ἐκούσια προσέλευση ἑνὸς χριστιανοῦ στὸν μουσουλμανισμὸ ἀποτελοῦσε μεγάλο γεγονὸς τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς τῶν μουσουλμάνων, ἀληθινὴ νίκη, καὶ γιορταζόταν πανηγυρικὰ. Ὁ νέος μουσουλμάνος ἐπιβεβαίωνε τὴν νέα του πίστη καταπιέζοντας καὶ τυραννώντας τοὺς ὁμοεθνεῖς του. Ὁ τῦπος τοῦ ἀρνησιθρήσκου χαρακτηρίζεται ἐπιγραμματικὰ ἀπὸ τὸν Βενετὸ βάϊλο Matteo Zane: «… ἦταν οἱ πιὸ ἀλαζονικοὶ καὶ οἱ πιὸ μοχθηροὶ ἄνθρωποι ποὺ μπορεῖ κανεῖς νὰ φανταστῆ, ἄνθρωποι ποὺ ἔχασαν μαζὶ μὲ τὴν ἀληθινὴ πίστη καὶ κάθε ἀνθρωπιὰ».

 .

Οἱ Τοῦρκοι, ὕστερ’ ἀπὸ τὶς ἀλλεπάλληλες κατακτήσεις καὶ τὶς ἐπιμειξίες τους μἐ Ἑλληνίδες καὶ «ὕστερ’ ἀπὸ τὴν προσέλευση ὁλόκληρων πληθυσμῶν τῆς Μ. Ἀσίας καὶ τῆς Βαλκανικῆς, ἱδίως τῶν ἑλληνικῶν χωρῶν, στὸν ἱσλαμισμὸ, ἔχασαν τὸν καθαρὸ ἀνθρωπολογικὰ μογγολικὸ τῦπο τῆς φυλῆς τους. Πραγματικὰ, ἄν ἐξαιρέση κανεῖς τούς Τουρκομάνους καὶ τούς Γιουρούκους, οἱ ἄλλοι παρουσιάζουν ἀνθρωπολογικούς χαρακτῆρες μᾶλλον τῶν κατοίκων τῆς ΝΑ Εὐρώπης παρὰ τοῦ Τουρκεστὰν. Ἀπόγονοι Ἑλλήνων εἶναι πρὸ πάντων οἱ τοῦρκοι τῶν μικρασιατικῶν παραλίων (ἱδίως τοῦ νότου), τὰ ὁποῖα εἶχαν πάντοτε κατάστικτο ἑλληνικὸ πληθυσμὸ . Ἀνθρωπολογικὰ λοιπὸν ἐξεταζόμενοι οἱ δυὸ λαοὶ, ὅπως ἔχουν διαμορφωθῆ σήμερα, ἔχουν φυλετικὴ συγγένεια.

.

Οἱ ἐξισλαμισμένοι χριστιανοὶ, καὶ ἱδίως οἱ Ἕλληνες κατὰ τὸν 14° αἰῶνα, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔγιναν τὰ σπουδαιότερα στελέχη καὶ ἐρείσματα τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας εἴτε ὡς ἀνώτατοι ἀξιωματοῦχοι τοῦ κράτους, στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ, εἴτε ὡς πειθαρχημένοι, φανατικοὶ καὶ ἐμπειροπόλεμοι στρατιῶτες, ἀφοῦ ἀναβαπτίστηκαν μέσα στὴν συναισθηματικὴ κολυμβήθρα ἑνὸς νέου κόσμου ἰδεῶν, τοῦ μουσουλμανικοῦ• εἶναι ἀκόμη ἐκεῖνοι ποὺ ἔδωσαν τὰ ἀποφασιστικὰ καὶ τελειωτικὰ χτυπήματα ἐναντίον τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας καὶ ἔγιναν οἱ ἀμείλικτοι διῶκτες τῶν ὁμοεθνῶν καὶ [ἄλλωτε] ὁμοθρήσκων τους, ἐκεῖνοι ποὺ συνετέλεσαν κυρίως στὴν ἐξάπλωση, ὁργάνωση καὶ στερέωση τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας….

 .

.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο γιὰ τοὺς ἐξισλαμισμοὺς καὶ τὸ παιδομάζωμα ΕΔΩ

Αντιγραφή