Ο Όσιος Σεραφείμ (κοσμικό όνομα: Βασίλι Νικολάεβιτς Μουραβιόβ, 1866–1949) ήταν ομολογητής της πίστεως -εκάρη μοναχός στα χρόνια των διωγμών εναντίον της Εκκλησίας- μεγάλος γέροντας, που απέκτησε πλήθος χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος, προσευχητής για όλους τους θλιβομένους και ταλαιπωρημένους.
Μαρτυρίες για τη θαυμαστή βοήθεια του * ΟΣΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΗΣ ΒΙΡΙΤΣΑ *
Στο τέλος του 1927 ο Αρχιεπίσκοπος Αλέξιος (Σιμάνσκι) πήγε στον πνευματικό της Λαύρας του Αγίου Σεργίου για μια συμβουλή και παράκληση για προσευχή. Υπήρχε ο φόβος να συλληφθεί ξανά, λόγω του ότι καταγόταν από οικογένεια ευγενών και γι’ αυτό ήθελε να συμβουλευθεί μήπως έπρεπε να φύγει στο εξωτερικό, για να μην τον τουφεκίσουν. Ο πατήρ Σεραφείμ τού απάντησε προφητικά: «Δέσποτα! Και σε ποιον θ' αναθέσετε τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία; Εσείς είσαστε ο ποιμένας της! Μη φοβάστε, θα σας βοηθήσει η ίδια η Μητέρα του Θεού. Πρόκειται να περάσετε πολλούς δύσκολους πειρασμούς, αλλά όλα θα τακτοποιηθούν με τη βοήθεια του Θεού». Και από τότε ο δεσπότης Αλέξιος έπαψε να σκέφτεται τη φυγή του στο εξωτερικό. Ο πατήρ Σεραφείμ, 18 χρόνια πριν την εκλογή του δεσπότη Αλεξίου στον πατριαρχικό θρόνο, προέβλεψε το μέλλον του και όρισε τη διάρκεια της θητείας του στα 25 χρόνια.
~ Γιατρός-καθηγητής Μιχαήλ Φαβόρσκι: «Λόγω της αμέλειάς μου “απέτυχα” στις εισαγωγικές εξετάσεις για το Ιατρικό Ινστιτούτο και αμέσως πήγα στον γέροντα. Θύμαμαι τα λόγια του σαν να τα είπε τώρα: «Μη στεναχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά. Του χρόνου θα μπεις στο Πανεπιστήμιο και θα γίνεις καθηγητής κιόλας».
~Κλάβντια Πετσκόβσκαγια: «Αμέσως μετά τον πόλεμο, μια φίλη μου απευθύνθηκε στον γέροντα: «Ο άντρας μου έχει εξαφανιστεί. Πώς να προσεύχομαι γι' αυτόν;». «Να προσεύχεσαι υπέρ υγείας του, θα επιστρέψει σύντομα από την αιχμαλωσία», της απάντησε ο γέροντας. Και όντως, μετά από λίγο καιρό, ο άντρας της επέστρεψε από την Αυστρία, όπου ήταν αιχμάλωτος.
Επίσης, ο γέροντας θεράπευσε την ηλικιωμένη μητέρα μου από διάφορες ασθένειες. Την κάλυψε με το πετραχήλι και, βάζοντας το χέρι του πάνω στο κεφάλι της άρρωστης, είπε το εξής: «Όλες οι αμαρτίες θα “ξεκολλήσουν από πάνω σου” και τότε θα περάσουν και όλες οι ασθένειες».
~Τατιάνα Αλίχοβα, επιστήμονας-γεωλόγος: «Η μητέρα μου ταλαιπωρείτο από χρόνια θρομβοφλεβίτιδα. Τα πόδια της είχαν ανοιχτές πληγές, οι οποίες έπρεπε να επιδένονται έως και 11 φορές την ημέρα. Τον Φεβρουάριο του 1946 άρχισε να σήπεται. Οι γιατροί είπαν ότι πιο πιθανό ήταν η μητέρα μου να μη ζήσει μέχρι το πρωί. Την 8η Φεβρουαρίου νωρίς το πρωί πήγα στον γέροντα στη Βίριτσα. Βλέποντας το πρόσωπό του, καταλάβαμε πως η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Παρά ταύτα, ο γέροντας είπε: «Θα προσευχόμαστε! Αν θέλει ο Θεός, θα ζήσει ακόμα...»
Και σε τρεις μέρες η σήψη ιάθηκε! Μετά από αυτό το γεγονός, η μητέρα μου έζησε ακόμα 15 χρόνια».
~Νίνα Κάρολ: «Ο πατέρας μου, που ήταν μέλος του ΚΚΣΕ και κατείχε υψηλές θέσεις, ήταν ταυτόχρονα κρυφός πιστός και προσευχόταν. Η μητέρα μου ήταν εντελώς άθεη. Πιθανώς, αυτός ήταν ο λόγος της υπογονιμότητάς της. Την άνοιξη του 1947 οι γονείς μου πήγαν στον γέροντα. Μόλις μπαίνοντας και μην προλαβαίνοντας να πουν τα ονόματά τους, άκουσαν τον γέροντα να τους λέει μ' ένα τρυφερό χαμόγελο: «Ω, η Νατάσενκα (Σ.τ.Μ : υποκοριστικό του Ναταλία) ήρθε σ’ εμένα από τη Λετονία! Έλα, πες μου...»