ΤΡΑΠ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ - ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ

 «Πρώτα βάζω το ρολόι και μετά βάζω γιαλί (pow pow)Η κάννη μου τινάζει πριν να κάνεις προσευχή.Η πουτ..α το συνήθισε και θέλει προσοχή.Άμα δω πως με προδίδει θα της κόψω το μαλλί»
~TRANNOS - COCO~

 Έκανα μια πρόχειρη αναζήτηση στους στίχους τραγουδιών της τραπ σκηνής και για να είμαι ειλικρινής, επέλεξα για ευνόητους λόγους να μην παραθέσω τα πιο ακραία παραδείγματα. Αυτό που παραθέτω στην αρχή είναι από τα πιο «light».Κι όμως, τέτοιο περιεχόμενο απευθύνεται άμεσα ή έμμεσα σε παιδιά που πολλές φορές είναι μόλις 12, 13, 14 ή 15 ετών

.Εδώ, λοιπόν, αρχίζει η δική μας ευθύνη.Γιατί στην πραγματικότητα δεν φταίνε οι συγκεκριμένοι κακι-τέχνες, αυτοί την δουλειά τους κάνουν αφού βλέπουν ότι υπάρχει ζήτηση και πουλάει.Ωστόσο οι πραγματικοί "ηθικοί αυτουργοί" είναι οι γονείς που αγοράζουν στα παιδιά τους το κινητό, πληρώνουν τις συνδρομές, τους εξασφαλίζουν απεριόριστη πρόσβαση και εκτός από αυτό το ακόμη χειρότερο είναι ότι πριμοδοτούν με χοντρό χαρτζιλίκι για να πάνε σε τέτοιου τύπου συναυλίες (ο θεός να τις κάνει ένας άφωνος με μικρόφωνο που βρίζει σε playback είναι στην ουσία) με τις ευλογίες τους και ύστερα πέφτουν από τα σύννεφα και απόρουν..
Γιατί τόσο bullying;
Γιατί τόσοι εθισμοί;
Γιατί τα ναρκωτικά;
Γιατί τόση βία;
Γιατί τέτοια απαξίωση στις σχέσεις;
Γιατί παιδιά που αντιμετωπίζουν τον άλλον σαν αντικείμενο και αλλάζουν συντρόφους σαν εσώρουχα;

Προφανώς, κανένα τραγούδι δεν δημιουργεί από μόνο του έναν βίαιο άνθρωπο ή έναν εξαρτημένο νέο.

«Γονείς, η κόλαση είναι γεμάτη υπερήφανους»

Είδαμε αυτήν την εικόνα στο χθεσινό Gay Pride της Θεσσαλονίκης και μας ήρθε στο μυαλό μια ιστορία από την Παλαία Διαθήκη.

Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει η ιστορία του ιερέα Ηλεί. Ήταν ένας ευσεβής άνθρωπος, αλλά τα παιδιά του διέπρατταν βαριές αμαρτίες μέσα στον ναό. Ο Ηλεί τα αγαπούσε, αλλά δεν τα ήλεγξε με την πρέπουσα αυστηρότητα, έκλεισε τα μάτια από μια αδύναμη, εγωιστική αγάπη. Το αποτέλεσμα ήταν ο Θεός να αποστραφεί όλη την οικογένεια.

 Αυτό δείχνει ότι η ευθύνη των γονέων είναι τεράστια, καλούνται να γίνουν η πύλη για τον Παράδεισο των παιδιών τους, όχι οι συνοδοιπόροι τους προς την απώλεια.

Ο ταπεινός γονιός - Εκείνος που βλέπει το παιδί του να παίρνει έναν δρόμο αντίθετο από το θέλημα του Θεού, πονάει, κλαίει στο εικονοστάσι του, αναγνωρίζει τα δικά του λάθη («Θεέ μου, εγώ φταίω που δεν το μεγάλωσα σωστά») και προσεύχεται με δάκρυα. Αυτός ο γονιός ελκύει τη Χάρη του Θεού.

Ο υπερήφανος γονιός - εκείνος που αρνείται να δεχτεί τον λόγο της Εκκλησίας, επαναστατεί ενάντια στο Ευαγγέλιο και κάνει «σημαία» και «καύχημα» αυτό που η πίστη μας ονομάζει πνευματική ασθένεια. Αυτή η στάση κλείνει την πόρτα του ελέους.

Ευάγγελος Γαβριήλ

"Η Σπασμένη Πυξίδα της Οικογένειας και η Λήθη του Προσώπου"

  Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος μιλά ακατάπαυστα για την επιτυχία, αλλά ελάχιστα για τη σωτηρία του· για την επίδοση, αλλά όχι για τον προσανατολισμό· για την εικόνα, αλλά όχι για την αλήθεια. 

 Οι κοινωνίες μας γέμισαν από συμβουλές στιγμιαίας παρηγοριάς, από εύκολες φράσεις που μοιάζουν με αναισθητικό επάνω σε βαθιές υπαρξιακές πληγές. Ο σύγχρονος άνθρωπος έμαθε να χαϊδεύει το σύμπτωμα και να αγνοεί τη ρίζα της ασθένειας. Έτσι, όταν ένα παιδί λυγίζει από το άγχος, όταν ένας νέος καταρρέει μπροστά στην αποτυχία, όταν η ψυχή ασφυκτιά μέσα στην αγωνία της απόρριψης, η κοινωνία σπεύδει να ψιθυρίσει: «Μην φοβάσαι, όλα θα πάνε καλά». Μα η τραγωδία δεν γεννήθηκε εκείνη τη στιγμή· απλώς τότε αποκαλύφθηκε.

 Το πρόβλημα αρχίζει πολύ νωρίτερα. Αρχίζει από την αλλοίωση του νοήματος της οικογένειας. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος έπαψε να βλέπει τον άλλον ως πρόσωπο και άρχισε να τον αντιμετωπίζει ως προέκταση του εαυτού του. Η οικογένεια, αντί να γίνει τόπος ελευθερίας, μετατράπηκε συχνά σε χώρο προβολής ανεκπλήρωτων επιθυμιών. Οι γονείς δεν γεννούν πάντοτε παιδιά· πολλές φορές γεννούν προσδοκίες, φιλοδοξίες, κοινωνικές επιβεβαιώσεις. Και τότε το παιδί δεν μεγαλώνει ως ύπαρξη ανεπανάληπτη και ιερή, αλλά ως καθρέφτης της ματαιοδοξίας των μεγάλων.

 Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή τραγωδία, το παιδί μαθαίνει από νωρίς ότι η αξία του εξαρτάται από το βλέμμα των άλλων. Δεν αρκεί να υπάρχει· πρέπει να αποδεικνύει διαρκώς ότι αξίζει να αγαπηθεί. Οι βαθμοί, οι σπουδές, τα επαγγέλματα, ακόμη και οι προσωπικές του επιλογές, μετατρέπονται σε νομίσματα κοινωνικής αποδοχής. Έτσι γεννιέται μια από τις πιο σκοτεινές μορφές βίας: η ψυχολογική κατοχή της ψυχής του παιδιού από τις προσδοκίες των γονέων του.

«ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ…»

Κάποτε στην Ελλάδα τα παιδιά μεγάλωναν ακούγοντας πως «η ζωή είναι δύσκολη». Πως πρέπει να αντέχουν. Να σφίγγουν τα δόντια. Να μη λυγίζουν.
Κι ίσως αυτό να ήταν κάποτε απαραίτητο για έναν λαό που πέρασε πολέμους, φτώχεια, ξεριζωμούς, εμφυλίους, μετανάστευση και διαρκή ανασφάλεια. Μόνο που κάθε συλλογικό τραύμα αφήνει πίσω του και έναν αόρατο τρόπο να μεγαλώνεις παιδιά.

Έναν τρόπο -που μολύνεται από τις απάνθρωπες ιδέες του νεοφιλελευθερισμού και του the sky is the limit- όπου η αξία συνδέεται με την επίδοση. Με την επιβίωση. Με το «να τα καταφέρεις». Με το να μη μείνεις πίσω.
Και κάπως έτσι πολλά παιδιά μεγαλώνουν κουβαλώντας μέσα τους έναν παράξενο τρόμο: πως αν δεν ανταποκριθούν, αν δεν πετύχουν, αν δεν αντέξουν, τότε ίσως δεν χωρούν αρκετά μέσα στον κόσμο.

Γι’ αυτό και η φράση «Μαμά, μπαμπά, αυτός ο κόσμος…» -που γράφει η μικρή στο σημείωμα που άφησε στους γονείς της- ραγίζει τόσο βαθιά την ψυχή. Γιατί μοιάζει σαν η κραυγή ενός παιδιού που κουράστηκε να προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε μια πραγματικότητα που του φάνηκε υπερβολικά βαριά για την εύθραυστη καρδιά του.

Και ίσως το πιο τραγικό είναι πως αυτά τα παιδιά δεν μεγαλώνουν απαραίτητα χωρίς αγάπη. Μεγαλώνουν συχνά μέσα σε οικογένειες που τα αγαπούν βαθιά - αλλά κουβαλούν κι εκείνες τη δική τους εξάντληση, τη δική τους ματαιωμένη ζωή, τη δική τους ανομολόγητη αγωνία επιβίωσης.

Γονιέ!!! Πρόσεξε τα θηρία των παιδιών σου…

Ένας άγγελος 19 ετών έσβησε κάποιο ξημέρωμα. Το άψυχο κορμάκι του έγινε βορά στα σαρκοβόρα θηρία του διαδικτύου, που σκύλεψαν την μνήμη της με υποθέσεις και συμπεράσματα.

Συμπεράσματα για ένα κορίτσι που σπούδαζε στον τομέα της προσφοράς στον άνθρωπο. Συμπεράσματα από μια φωτογραφία που ΚΑΘΕ κοπέλα έχει , ίδια πόζα , ίδιο στυλ. Και η κόρη μου έχει,που ακόμα κι εγώ δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω στην φωτογραφία . Μόνο η ευχή για κουράγιο στους γονείς της ,στον χαροκαμένο πατέρα και στη μανούλα που κάποτε είχαμε εργαστεί μαζί στην εστίαση. Μια άξια , εργατική γυναίκα. Μόνο η ευχή στην ψυχούλα της κοπέλας να αναπαύεται στην αγκαλιά του Θεού.

Γονιέ,η άποψη μου είναι ότι πρέπει ότι λέμε,ότι γράφουμε,να έχει ωφέλεια,να έχει σκοπό να αφυπνίσει συνειδήσεις .Γι αυτό σου λέω.Πρόσεχε τα θηρία των παιδιών σου.

Το κάθε παιδί από την γέννησή του έχει δυο θηρία.Μεγαλώνουν μαζί με αυτό.Θεριεύουν ή μαραζώνουν ανάλογα με πιο τρέφεται πιο πολύ . Κι αυτό,μέχρι την εφηβεία. Την αρχή της. Μετά πλέον,τα θεριά αφομοιώνονται και γίνονται χαρακτήρας. Το θεριό μπορεί να σε σηκώσει σε ύψη και έδρανα,να σε ρίξει σε θάλασσες να σώσεις κόσμο,να σε κάνει να πάρεις παράσημα,να σε κάνει να σε βλέπουν και να λένε με θαυμασμό : Πω πω …τι θεριό!

Ο νεολαιϊσμός και τα ασεβή τσογλάνια της προόδου

Ό,τι πει το παιδί είναι καλό, αληθές και αθώο. Έτσι φτάσαμε στις αστοιχείωτες Γκρέτες να σηκώνουν δαχτυλάκια στην ανθρωπότητα και σε όλη αυτή την αρρωστημένη νοοτροπία του «τα παιδιά είναι το μέλλον μας, άρα θα υπακούμε πιστά στα θέλω τους» και «τα παιδιά είναι αθώα, από αυτά μαθαίνεις την αλήθεια». Από πίσω βρίσκεται η θεωρία του μοσχαναθρεμμένου ψυχάκια, του Ρουσσώ, που πίστευε ότι ο άνθρωπος γεννιέται καλός, αλλά αργότερα διαφθείρεται από την Κοινωνία. Έτσι τα παιδιά, για το εκτός πραγματικότητας ιδεολόγημα του βιεννέζικου καναπέ, συμβολίζουν την έμφυτη αθωότητα και καλοσύνη που καταστρέφει η Κοινωνία των διεφθαρμένων ενηλίκων. Πρόκειται για ένα γελοίο και παράλογο ιδεολόγημα, λανθασμένο και επικίνδυνο, που ασπάστηκε μαζικά ο ανερμάτιστος συρφετός της κοινωνικής προόδου - ειδικά από τη δεκαετία του 70’ και έπειτα.

 Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο, κάθε φορά που ένας καθηγητής μαλώνει ένα παιδί να τρέχει ο γονιός του και να ωρύεται στο σχολείο: «πως τόλμησες ρε να το κάνεις αυτό στο παιδί μου». 

 Κάθε τρεις και λίγο ακούς στα κανάλια της ντροπής επιστουμπωνισμένες μπούρδες για τη μεγάλη αξία της «παιδοκεντρικότητας» και άλλες προοδευτικές/μεταμοντέρνες επινοήσεις, από μειράκια με πτυχίο που δεν έχουν ξεσκατίσει ποτέ μωρό ή μεγαλώσει παιδί. Ακούς συνεχώς για μοντέλα που πρέπει να αντιγράψουμε στην Ελλάδα και για νέες πρωτοποριακές μεθόδους που προσφέρουν καλή Παιδεία δίχως κόπο. Όλα ανώδυνα και εύκολα, όλα αντιγραφές δίχως μόχθο και τιμωρία για ένα σωρό απείθαρχα και ασεβή τσογλάνια της προόδου που συχνά συμπεριφέρονται εγκληματικά μέσα στις σχολικές τάξεις.

«Δάσκαλος στο σημερινό σχολείο:Διάκονος κοινωνίας προσώπων».

                       

π. Ευάγγελος Πριγκιπάκης,
Θεολόγος Καθηγητής, Δρας Θεολογίας του ΕΚΠΑ
και Δρας Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου,
εισήγηση  με  τίτλο :
«Δάσκαλος  στο  σημερινό  σχολείο: Διάκονος  κοινωνίας  προσώπων».

Ο π. Ευάγγελος επιδίωξε να δώσει την πνευματική διάσταση της παρουσίας και του έργου του δασκάλου ως Ορθόδοξου Χριστιανού παιδαγωγού στο σημερινό σχολείο, αποτυπώνοντας με επιτυχία τη διαρκή μέριμνα του, προκειμένου να συμβάλει στον αναπροσανατολισμό και στη μετατροπή του σχολείου σε μια υγιή κοινωνία προσώπων.

Ας ανάψουμε ένα κεράκι για εκείνους τους παιδαγωγούς ...

Αύριο η εορτή των Τριών Ιεραρχών,οι Άγιοι προστάτες των γραμμάτων....Εορτή της παιδείας....
Ας ανάψουμε ένα κεράκι για εκείνους τους παιδαγωγούς που δεν στόχευαν να μας γεμίσουν απλά τα μυαλά με γνώση αλλά είχαν την έγνοια να μορφώσουν μέσα στις καρδιές μας εκείνες τις αξίες, τις αρετές που είχαμε ανάγκη
για να ανοίξουμε τα φτερά μας....

Ένα κεράκι για εκείνους που δεν ντράπηκαν να κατέβουν απ’ την έδρα τους όχι για να κάτσουν από πάνω μας αλλά δίπλα μας φωτίζοντας μας με την πείρα τους....

Ένα κεράκι για εκείνους που έβλεπαν πίσω από τις χαζομάρες μας,που βοήθησαν να μην σβήσει εκείνη η φλόγα που έκαιγε τα σωθικά μας κι ας τσουρουφλιστήκαν απ’ την θρασύτητα μας....

Ένα κεράκι για εκείνους τους παιδαγωγούς που πίστεψαν σε μας ακόμα κι όταν εμείς βουλιάζαμε απογοητευμένοι....

Τους το χρωστάμε τούτο το κεράκι ως αντίδωρο ευγνωμοσύνης, αγάπης....
Σε εκείνους τους παιδαγωγούς εντός μα κι εκτός σχολείου....

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Ρεμβασμός του Σαρανταημέρου

Οι επιστολές των αναγνωστών στις εφημερίδες συχνά παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέρον, καθώς θίγουν θέματα που περνούν απαρατήρητα από τη συνηθισμένη αρθρο- και ειδησεογραφία. 

Από τη χθεσινή Καθημερινή ανθολογώ την παρακάτω επιστολή του Μιχάλη Μιχαλακόπουλου, που δημοσιεύεται υπό τον φλύαρο τίτλο (αυθαιρεσία της εφημερίδας) ‘Το Σαρανταλείτουργο, οι μικροί μαθητές-ψάλτες, ο παππούλης και η «σωτήρια» κουταλιά ζάχαρης’. Την βρήκα ιδιαίτερα νοσταλγική, για το επίκαιρο και Παπαδιαμαντικό θέμα και ύφος της. Ελπίζω ο 'Άγιος των γραμμάτων' μας να συγχωρήσει την δική μου παράφραση ενός δικού του τίτλου.

ΚΕΡΚΥΡΑ - Παπαδοπαίδια 1961 Αγ. Τριάδα Γαρίτσας

 ‘Το Σαρανταήμερο άρχισε στις 15 Νοέμβρη. Κάθε μέρα γίνεται λειτουργία μέχρι τα Χριστούγεννα (Σαρανταλείτουργο). 

Στο μικρό χωριό μου, το Σταυροδρόμι Γορτυνίας, τις Κυριακές, τις δεκαετίες του 1950 και 1960, έψελναν οι κανονικοί ψάλτες. Τις καθημερινές όμως, που οι κανονικοί ψάλτες πήγαιναν στις δουλειές τους, το έργο αυτό αναλάμβαναν μερικοί μαθητές του δημοτικού σχολείου, «τα παιδιά του Ιερού». Το δημοτικό σχολείο ήταν δίπλα στην Εκκλησία. Ο παππούλης είχε παρακαλέσει τον δάσκαλο να δικαιολογεί την ολιγόλεπτη καθυστέρηση προσέλευσης των παιδιών αυτών. Τελειώνοντας η λειτουργία τα παιδιά του Ιερού έτρεχαν στο σχολείο τους. Ο Τάκης της Λούλας, του Φουσκαρογιώργη, ήταν ο περισσότερο συνεπής. Έγραψε ιστορία σαν παιδί του Ιερού στη δεκαετία του 1960. ∆εν είχε πάρει καμιά απουσία. Αχάραγα, πολλές φορές πριν από τον παππούλη, περίμενε στην πόρτα της Εκκλησίας. Με πάγο, με χιόνι, με κρύο, με βροχή, ο Τάκης πρώτος, ο Τάκης εκεί. Ο Τάκης ψάλτης, ο Τάκης στην υπηρεσία του Ιερού να φροντίζει τη φωτιά, να βράζει το ζέο, να έχει σε ετοιμότητα το θυμιατό. Η σάκα του με τα βιβλία στο αναλόγιο. Στις οκτώ η ώρα έπρεπε να τρέξει στο σχολειό του. 

Τρέχοντας έλεγε τη μετά τη Θεία Μετάληψη ευχή «…ακατακρίτως υποδέχεσθαι των αχράντων Μυστηρίων τον αγιασμόν, εις ίασιν ψυχής και σώματος και παράσχου μοι δάκρυα…». Απέξω όλα, χωρίς να κατανοεί τότε την πατερική αυτή γλώσσα.

  Εκτός από τον Τάκη ήσαν και άλλα παιδιά του χωριού, που είχαν τον ζήλο να υπηρετούν το Ιερό, ιδιαίτερα κατά το Σαρανταλείτουργο. Στις δεκαετίες του 1950 και 1960 πέρασαν αρκετές σειρές από το Ιερό του σεπτού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όταν έκανε πολύ κρύο, ο παππούλης έλεγε στα παιδιά να ψέλνουν από το Ιερό και όχι από το αναλόγιο. Τα λιγοστά κάρβουνα, που έφερνε, ζέσταιναν λίγο τα παγωμένα χεράκια τους. Στο μεγάλο κρύο τους έδινε λίγο κρασάκι, μια φέτα προσφορά και καμιά κουταλιά ζάχαρη για να τα στυλώνει. Ο παππούλης τούς έλεγε να διαβάζουν δυνατά, καθαρά και με «στόμφο» τα ιερά βιβλία, για να γίνουν καλοί μαθητές.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει ότι...

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει δικαιολογώ όλες του τις συμπεριφορές.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει σφυρίζω αδιάφορα μπροστά στα προβλήματα που γεννούν οι κακές συμπεριφορές του.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει του δίνω λευκή επιταγή να δρα ανεξέλεγκτα, άκριτα, και υπεροπτικά επαναπαυμένο ότι ο γονέας θα είναι πάντα εκεί για να το ξελασπώσει ή για να αναλάβει αυτός τις ευθύνες που αναλογούν σε αυτό.

Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει του κάνω όλα τα χατίρια και συνεχώς το καλομαθαίνω, το κακομαθαίνω, το νταντεύω.
Υποστηρίζω το παιδί μου δεν σημαίνει ότι το ποτίζω με την απολύτως εσφαλμένη και παραπλανητική εντύπωση ότι μπορεί να έχει πάντα όλα όσα θέλει στη ζωή του, όποτε τα θέλει και για όποιον λόγο τα θέλει.

Δεν σημαίνει του ανοίγω με υπομονή, προσπάθεια και προσωπική ψυχική φθορά όλους τους δρόμους της ζωής για να τους περπατήσει ενώ αυτό τους απαξιώνει και τους υποτιμά θεωρώντας τους δεδομένους.
Δεν σημαίνει περπατάω εγώ αντί για το παιδί μου τους δρόμους που έχω ανοίξει γι’ αυτό, μπερδεύοντας τη βοήθεια που οφείλω να του προσφέρω με τον ευνουχισμό της δικής του οφειλόμενης προσπάθειας.

Ο καλός δάσκαλος κατά τον Αγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο...

Ο καλός δάσκαλος κατά τον Αγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο εμπνέει, προσελκύει και πείθει, (MG. 57327).

Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί. Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του. Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία», (MG. 57, 61).

Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του, (MG. 60, 35-36).
Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος. Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία,(MG. 61, 404-406).

Οι δάσκαλοι κατά τον Άγιο Πατέρα δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι.(MG. 62, 402-403).

Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες. «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά διαπομπεύει, που διορθώνει παρά επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)»,
(MG. 61 593-594).

NEW EDUCATION

 

Τα Σύμβολα, η δύναμη τους και οι συνέπειες αποκαθήλωσής τους

Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιος

Με υπότιτλο «ο πιό καλός ο μαθητής πάει με Σταυρό» εκπομπή τηλεοπτικού σταθμού, σε ρεπορτάζ για τις Πανελλήνιες εξετάσεις, βρίσκεται έξω από Γενικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης (Πυλαία). Εκεί ο δημοσιογράφος «10΄ πριν τις εξετάσεις», όπως αναφέρει, συναντά ένα υποψήφιο, τον Παναγιώτη. Αυτό που προκάλεσε το ενδιαφέρον του δημοσιογράφου και τον διάλογο που ακολούθησε με τον Παναγιώτη, ένας μεγάλος (ξύλινος) Σταυρός που ο Παναγιώτης φορούσε, είχε κρεμάσει στον λαιμό του.

Ακολουθεί ο εξής διάλογος: Δημοσιογράφος:

 «…. Πως το σκέφτηκες αυτό και πήρες ένα μεγάλο Σταυρό;». 

Παναγιώτης: «… Ένας μεγάλος Σταυρός δείχνει μεγάλη πίστη, μεγάλη ετοιμότητα για τις πανελλαδικές και γενικά, βοηθάει, πιστεύω περισσότερο.». 

Ακολουθεί σύντομος διάλογος με τους παρουσιαστές της εκπομπής και ένας από αυτούς λέει στον δημοσιογράφο που παίρνει την συνέντευξη, με ύφος που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως:

 «.. Για ρώτα τον μήπως θέλει να γίνει Μητροπολίτης;» 

Ακολουθεί σχολιασμός ανάμεσα στους παρουσιαστές της εκπομπής, τον δημοσιογράφο και τον Παναγιώτη και ο Παναγιώτης, λέει: 

«… Για να γράψουμε καλά θέλουμε και την βοήθεια του Θεού.» 

Πριν ο Παναγιώτης ολοκληρώσει την πρόταση-σκέψη του, αναφορικά με τον Θεό και την πίστη, τον διακόπτει δημοσιογράφος από το στούντιο και λέει στον συνάδελφο της που παίρνει την συνέντευξη:

 «Ναι, ναι, ναι… Για ρώτα τον τι πιστεύει ότι θα πέσει, ποιά είναι τα sos;». Ακολούθως σύντομη συζήτηση ανάμεσα στον Παναγιώτη, τον δημοσιογράφο και τους μετέχοντες της εκπομπής από το στούντιο. Στην συζήτηση αυτή λέει ο δημοσιογράφος που παίρνει την συνέντευξη στον Παναγιώτη: 

«Λόγω της πίστης σου έχεις κάποια Θεία έμπνευση; ρωτάνε από το κοντρόλ». Απαντά ο Παναγιώτης: «Αυτό είναι αυτονόητο». 

Επανέρχεται ο δημοσιογράφος: «Δηλαδή σου χει έρθει κάποιο μήνυμα τί θα πέσει;». 

Απαντά ο Παναγιώτης: «Δεν θα μαρτυρήσω».

Είναι προφανές ότι ο τελευταίος αυτός διάλογος του δημοσιογράφου με τον Παναγιώτη δεν παρερμηνεύεται απλώς, αποτελεί σαφέστατα ειρωνεία σε ό,τι αφορά την πίστη του παιδιού αυτού και το θάρρος του να βεβαιώνει, δημόσια και με παρρησία, την σχέση του με τον Θεό και την πίστη. Τον λόγο παίρνουν οι δημοσιογράφοι από το στούντιο και κάποιος από αυτούς ψελλίζει: «αυτά είναι αστεία», χωρίς όμως να διευκρινίζει τι εννοεί ως «αστεία»; Την ομολογία και μαρτυρία πίστης του Παναγιώτη ή την ειρωνεία και το ύφος του δημοσιογράφου; Ακολουθεί συζήτηση στο πάνελ του στούντιο, όπου οι συμμετέχοντες, συζητώντας μεταξύ τους λένε, ανάμεσα σε άλλα: «Αν δεν έχεις διαβάσει δεν υπάρχει επιφοίτηση Αγίου Πνεύματος», συμπληρώνοντας έτερος, (με χαμόγελα): «Ακόμα και τον μεγάλο Σταυρό να πάρεις που κουβάλαγε ο Χριστός στον Γολγοθά, δεν έχεις τύχη. Χρειάζεται να έχεις διαβάσει».

Προσεγγίζοντας τους διαλόγους αυτούς, με την επιεικέστερη και πιο

ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΕ ΝΟΥ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ Ή ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΑ ΖΩΝΤΟΒΟΛΑ;;;

Από άρθρο του Δασκάλου Δημητρίου Νατσιού      (2017)

(το Δασκάλου με Δ κεφαλαίο)

Φέτος διδάσκω στην Στ΄ Δημοτικού παιδιά 11-12 ετών που τον Σεπτέμβριο θα φοιτήσουν στο Γυμνάσιο.
Ερωτώ: Δάσκαλος με στοιχειώδη πνευματική εντιμότητα, μπορεί να σταθεί ενώπιον αυτών των παιδιών και να αναλύει τις λέξεις ομοφοβία και τρανσφοβία;
Θα απωλέσει πάραυτα το κύρος, την σοβαρότητα και την εντιμότητά του. Ντροπή να ντροπιαστούμε, όπως λέει και ο ποιητής.
Οι περισσότεροι εξ αυτών που θα… «διδάξουν» αθώες και ανύποπτες παιδικές ψυχές, εννοώ αυτούς που θα αναλάβουν αυτό το μασκαριλίκι για να θυμηθούμε και το Τριώδιο, είναι ταυτόχρονα και γονείς.
Ερωτώ: Ποιος δίδαξε στην 12χρονη κόρη του το τι είναι τρανσφοβία; Ποιός «λερώνει» το παιδί του με τέτοιες μαγαρισιές;
Επιτέλους είμαστε δάσκαλοι, με νου και γνώση, και όχι πειθήνια ενεργούμενα, προσκυνημένα ζωντόβολα.
Τούτος ο λαός πρόκοψε και δοξάστηκε με τα «ΟΧΙ», ένα τέτοιο βροντερό «ΟΧΙ» πρέπει να ορθώσει κάθε εκπαιδευτικός, που διατηρεί «άγρυπνα τα μάτια της ψυχής του» και σέβεται τα ματωμένα χώματα που τον ανέστησαν.

Η οικογένεια είναι η Μεγάλη του Γένους Σχολή. Οι γονείς έχουν χρέος να προστατεύσουν τα παιδιά τους από την μυσαρή επίθεση κατά της πνευματικής τους υγείας.
Αλλιώς καταντούν παιδοκτόνοι. (Παιδοκτόνους ονομάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τους γονείς που αμελούν την σωστή αγωγή των παιδιών. «Τούτους εγώ… και αυτών των παιδοκτόνων χείρους είναι φαίην αν».
Τους θεωρώ και από τους παιδοκτόνους χειρότερους, γράφει στην «προς πιστόν πατέρα» πραγματεία του. ΕΠΕ, 24, 468).

Έχουν τα παιχνίδια φύλο ;;;

    Μέρες που είναι και οι μικροί μας φίλοι  λαμβάνουν διάφορα δώρα και υπό αυτό το πλαίσιο αρκετοί γονείς ρωτάνε με ανησυχία "εάν τελικά τα παιχνίδια έχουν φύλο;" και η απάντηση μας είναι πως και βέβαια "έχουν τα παιχνίδια φύλο" όπως έχουν και ηλικία και είδος παιχνιδιού και για αυτό οι γονείς θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στο τι δώρα θα πάρουν στα παιδιά τους ή θα λάβουν από φίλους και συγγενείς αφού και αυτά θα επηρεάσουν την διαμόρφωση της ζωή τους.

  Τώρα εάν θέλετε να κάνετε πειράματα πάνω στα παιδιά σας με ροζ κούκλες στα αγοράκια και με στρατιωτάκια στα κοριτσάκια είναι κάτι που αναλαμβάνεται και την ευθύνη της συνθήκης αυτής για ότι προκύψει στην συνέχεια στην ζωή τους οπότε θα πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά τις τυχόν μελλοντικές και ίσως απρόβλεπτες συνέπειες ακόμη και από την ίδια την επιστήμη που εμφανιστούν.

  Εξάλλου η επιστημονική γνώση είναι κάτι που συνεχώς εμπλουτίζεται με νέες πληροφορίες οι οποίες δεν ήταν γνωστές μέχρι σήμερα ..

  Οποιαδήποτε άλλη άποψη αναδύεται βασικά από τα συμφέροντα των

Ο 19χρονος Νικόλας μπλέχτηκε στα δίχτυα του σατανισμού και έχασε τη ζωή του - «Ανεξήγητη» σιωπή από κράτος και ΜΜΕ γι' αυτό το κοινωνικό ζήτημα

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

  Ενώ το σύστημα σήμερα «βομβαρδίζει» τη νεολαία με προπαγάνδα υλισμού και πανσεξουαλισμού και την απογυμνώνει από πνευματικές άμυνες, στο παρασκήνιο της κοινωνίας δρουν ανενόχλητοι οι θηρευτές του σκότους που ψάχνουν νέους για να τους στρατολογήσουν στη λατρεία του Σατανά.

  Κρυπτόμενοι πίσω από τη σκανδαλώδη αδιαφορία του κράτους, οι σατανιστές βρίσκουν όλο και πιο πρόσφορο έδαφος να απλώσουν τα δίχτυα τους σε κοινωνικές ομάδες που κυριαρχεί ο τύπος του ακατήχητου, ανώριμου, επιπόλαιου και εύκολα παρασυρόμενου νέου, που ψάχνει εύκολους τρόπους για να αποκτήσει πρόσβαση στην εξουσία, την επιβολή στον άλλον, τη δόξα, το χρήμα και το σεξ. Όλα αυτά δηλαδή που υπόσχεται η μαύρη μαγεία στα ταλαίπωρα θύματά της.

  Δεν είναι μόνο η εγκληματικότητα μια κοινωνική τάση που χρησιμοποιείται ως «γέφυρα» στο ταξικό χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών, επιτυχημένων και «αποτυχημένων». Είναι και η μαγεία, που πολλές φορές συνδέεται και αυτή με το έγκλημα. Και γι’ αυτήν την παράμετρο, κανείς δεν συζητάει σε επίπεδο θεσμών και εξουσιών. Μονάχα η Εκκλησία κρούει διαχρονικά τον κώδωνα, αλλά αφού το άθεο κράτος την παραγκωνίζει σταδιακά από το κοινωνικό γίγνεσθαι, το μήνυμα φτάνει σε όλο και λιγότερους αποδέκτες.

 Ως αντίδραση στην ισοπεδωτική, υλιστική θεώρηση των πραγμάτων που προωθεί το κράτος και τα σύγχρονα «πρότυπα» της συμφοράς, πολλοί νέοι με μεταφυσικές αναζητήσεις καταγοητεύονται από τα θέλγητρα που προβάλλει το καταστροφικό μονοπάτι του αποκρυφισμού και του σατανισμού.

 Εφόσον δεν υπάρχει ούτε παιδεία, αλλά ούτε και οικογένεια πρόθυμη να χτίσει πνευματικές άμυνες σε έναν νέο με τα ακλόνητα πνευματικά όπλα που προσφέρει η ορθόδοξη αλήθεια, αυτό ο νέος αν έχει και προφίλ μεταφυσικών ανησυχιών, μπορεί να γίνει ένα εύκολο θήραμα, έτοιμο να πέσει στα νύχια των σατανιστών και των μάγων.

Το επόμενο πρωί που δεν ήρθε ποτέ…

Παρά το γεγονός ότι η προσηλυτιστική δράση των σατανιστών είναι ένα σοβαρότατο κοινωνικό ζήτημα με πολλές ολέθριες προεκτάσεις, το «σύστημα» το αντιμετωπίζει με πλήρη αδιαφορία ή με ειρωνική διάθεση. Και έρχονται κάποια τραγικά γεγονότα σαν τον απαγχονισμό του 19χρονου φοιτητή στα Σπάτα, Νικόλα Ντουρτουρέκα, να μας αποδείξουν ότι οι σατανιστές συνεχίζουν ελεύθερα να

Μέχρι τίνος εσμέν σάρκες..;

 πηγή

Αναίδεια και ατιμωρησία: Οι γάγγραινες της πατρίδας

«Παισί δ’ αιδώ χρή πολλήν, ου χρυσόν καταλείπειν»

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς

«Πρέπει κανείς ν’ αφήνει στα παιδιά του την αρετή της αιδούς και όχι χρυσάφι» Πλάτων

Πριν από μερικά χρόνια στάλθηκε στα σχολεία μια εγκύκλιος σχολικού συμβούλου της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, διά της οποίας στιγματιζόταν και περιγραφόταν με μελανά χρώματα η ολοένα αυξανόμενη κακή συνήθεια των μαθητών να αισχρολογούν και να βωμολοχούν, εντός και του σχολικού αυλόγυρου, στα διαλείμματα, και να αισχρολογούν στους τοίχους των σχολικών κτιρίων. Δυστυχώς, ακόμη και στο δημοτικό σχολείο, γινόμαστε αυτήκοοι μάρτυρες της σιχαμερής και επιβλαβούς αυτής έξεως!

Με περισσή αναίδεια, μικροί μαθητές, εκστομίζουν το «εθνικό προσωνύμιο» με τα «τρία άλφα», που όσο ανεβαίνεις τις σχολικές βαθμίδες τείνει να αντικαταστήσει το βαφτιστικό όνομα! Το κακό είναι πώς δεν μπορούμε εμείς οι δάσκαλοι να λάβουμε δραστικά μέτρα. Από την μία καραδοκεί η νεοφανής αυτή «ασθένεια» της ενδοσχολικής βίας, το λεγόμενο bullying, νεοταξικό εφεύρημα-πονήρευμα εν πολλοίς, το οποίο σκοπό έχει να τρομοκρατήσει και να φιμώσει τον δάσκαλο, να μην νουθετεί, έστω και αυστηρά, τους μαθητές του, καθώς ο ανουθέτητος νέος, ο ακαθοδήγητος, είναι ευχειραγώγητος και καταντά άθυρμα κάθε τσαρλατάνου.

Από την άλλη έχουμε τους μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιούς και μοναχοκόρες-παιδιά κακομαθημένων γονέων. Οι γονείς αυτοί ανατρέφουν στα σπίτια τους εγωκεντρικούς τυραννίσκους. Και είναι γονείς που ποτέ δεν είπαν το ευλογημένο «όχι» στα παιδιά τους, που ποτέ δεν τιμώρησαν τα βλαστάρια τους.

Να πω κάτι παρενθετικά για την παρεξηγημένη λέξη «τιμωρία». Ως δάσκαλος, όταν παραλαμβάνω μία νέα τάξη, λέω, στην πρώτη συνάντησή μου με γονείς και μαθητές, κάτι που τους ξαφνιάζει: «είμαι δάσκαλος της τιμωρίας!». Τι σημαίνει όμως τιμωρία; Πώς ετυμολογείται η λέξη; Παράγεται από την «τιμή» και την λέξη «ώρα» (με ψιλή). Με δασεία (η ώρα) σημαίνει χρονική διάρκεια, με ψιλή όμως σημαίνει φροντίδα, πρόνοια, επίβλεψη, εξ ου και θυρωρός (=ο επιβλέπων την θύρα), ολιγωρία (=λίγη φροντίδα, άρα αδιαφορία) κλπ. Άρα, τιμωρός είναι αυτός που προνοεί και φροντίζει γιά την τιμή, την αξιοπρέπεια κάποιου. (Έτσι γίνεται κατανοητό και περί του τιμωρού Θεού μας. Δυστυχώς, με την εγκληματική απόφαση μιάς δράκας γλωσσοκτόνων βουλευτών, χάσαμε την «μαγεία» του ετυμολογικού πλούτου της γλώσσας μας. Η κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, την κατέστησε περίπου ανάπηρη. Και ανάπηρη γλώσσα σημαίνει και ανάπηρη σκέψη!).

Νέα σχολική χρονιά: Τα παιδιά μπαίνουν στις τάξεις περικυκλωμένα από ειδήσεις καταστροφής – Πώς θα αποζημιώσουμε τις ψυχές τους;

Ελευθέριος Ανδρώνης

  Ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά και τα παιδιά μας μπαίνουν στις σχολικές τάξεις για να διανύσουν το επόμενο στάδιο του ταξιδιού τους στην εκπαίδευση. Και με τι προσλαμβάνουσες παραστάσεις μπήκαν σε αυτό το νέο ταξίδι;

  Περιτριγυρισμένα από χαοτικά γεγονότα καταστροφής στην πατρίδα μας, όπως οι φωτιές και οι πλημμύρες. Πεπεισμένα ότι προετοιμάζονται να βγουν ως ενεργοί πολίτες σε ένα κράτος δίχως κράτος. Αλαφιασμένα από τρομακτικές ειδήσεις που προεξοφλούν οικολογικές καταστροφές, μόνο και μόνο για να καλύπτεται η σταδιακή απόσυρση του κρατικού μηχανισμού από τις ζωές μας. Σαστισμένα για το ότι βλέπουν την Ελλάδα να έχει γίνει ένα απέραντο «survivor».

  Αποκαρδιωμένα και αγχωμένα βλέπουν ότι μετά το πτυχίο θα αναγκαστούν να «κολυμπήσουν» μόνα τους σε έναν αβέβαιο κόσμο που μεταβάλλεται συνεχώς προς το χειρότερο και που μπορεί να «γκρεμίσει» την πραγματικότητά τους ανά πάσα στιγμή, γιατί δεν έχουν μείνει σταθερές για να εγγυηθούν όχι μόνο την προκοπή τους, άλλα και την ίδια την επιβίωσή τους.

 Τα παιδιά είναι το μέλλον μας. Άλλα αντιμετωπίζουν ένα παρόν εχθρικό, που κλείνει ερμητικά την πόρτα στο αύριο που πασχίζουν να φέρουν μαζί τους. Ή που θα ήθελαν να φέρουν. Αυτό το αύριο το ελπιδοφόρο, το χαμογελαστό, το παρήγορο.

 Στερήσαμε από τα παιδιά μας εκείνα τα ανέμελα καλοκαίρια που γιατρεύουν όσο τίποτα άλλο την παιδική ψυχή και την προετοιμάζουν για κάθε νέα σχολική χρονιά. Αυτή η αναγκαία ανάπαυλα των διακοπών έγινε περίοδος που ξεκουράζεται μόνο το σώμα, ενώ η ψυχή τραυματίζεται, αφού βομβαρδίζεται συνεχώς από ειδήσεις καταστροφής και θανάτου που μεταδίδονται από τις οθόνες των τηλεοράσεων.

Είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε "μαγικές λύσεις". Δεν νιώθουμε ότι η ζωή θέλει κόπο.

 

Στην εποχή του life coaching και της θετικής σκέψης οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από συνταγές, από πρακτικές λύσεις. Όσο λιγότερο σκεφτόμαστε, τόσο το καλύτερο! Αν, μάλιστα, πετύχουμε κάποιον ξεχωριστό "συνταγολόγο", τότε είμαστε πολύ ευχαριστημένοι. Συρρέουμε, διαβάζουμε, είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε "μαγικές λύσεις". Δεν νιώθουμε ότι η ζωή θέλει κόπο. Ότι αν δεν έχεις έναν οραματισμό, αν δηλαδή δεν έχεις σκοπό κάπου να οδηγηθείς, να έχεις μία στάση ζωής η οποία θα σε βοηθήσει στις δυσκολίες σου, αλλά και θα σου δώσει ένα διαφορετικό μέτρο στην όποια χαρά, ώστε να μπορέσεις να την διακρίνεις από την ευχαρίστηση που κρατά λίγο και μαραίνεται ως άνθος, τότε, στην πραγματικότητα, όσες συνταγές και να ακολουθήσεις, δεν θα μπορέσεις να πατήσεις στα πόδια σου, να βρεις αληθινή πορεία.

  Για να γίνει κάτι τέτοιο προφανώς και χρειάζεται κάποιος ή κάποια να σου σταθεί, να σε ακούσει, να σε συμβουλέψει. Εντός μας όμως χρειάζεται να νιώσουμε πως ό,τι κι αν λάβουμε, αν δεν το υιοθετήσουμε και δεν το παλέψουμε, δεν θα πετύχουμε κάτι. 

  Παράλληλα, οφείλουμε να σκεπτόμαστε πως ό,τι κι αν έχουμε στον νου μας, όποια συνταγή κι αν μας δοθεί, η ελευθερία του συνανθρώπου μας είναι το κλειδί. Οι γονείς μπορεί να ακούσουν από ειδικούς τις πιο εξαιρετικές προτάσεις, όμως το παιδί τους να μη θέλει τίποτε να εφαρμόσει.