Και τότε μέσα στην εμπιστοσύνη της Αγάπης ο άνθρωπος αναπαύεται.

 Πολλές φορές ακούσαμε λόγια που αποδείχτηκαν φούσκες. Δώσαμε την καρδιά μας και την είδαμε να προδίδεται. Πιστέψαμε σε ανθρώπους, σε θεσμούς, σε υποσχέσεις και πολλές φορές βρεθήκαμε μόνοι. Έτσι μάθαμε να θωρακίζουμε την ψυχή μας, να κρατάμε αποστάσεις, να αμφιβάλλουμε για όλους και όλα.

 Η καχυποψία έγινε τακτική επιβίωσης. Γι' αυτό και πολλές φορές την προβάλλουμε ακόμη και στη σχέση μας με τον Θεό. Τον πλησιάζουμε, αλλά κρατάμε πάντοτε μια μικρή επιφύλαξη, σαν να φοβόμαστε μήπως και Εκείνος μας απογοητεύσει όπως τόσοι άλλοι. Ξεχνάμε όμως ότι ο Θεός δεν αγαπά όπως αγαπούν οι άνθρωποι. Δεν υπόσχεται για να κερδίσει ο Ίδιος κάτι. Δεν πλησιάζει για να μας χρησιμοποιήσει. Δεν εγκαταλείπει όταν παύουμε να είμαστε χρήσιμοι.

 Ο εκατόνταρχος της σημερινής Ευαγγελικής αφήγησης μάς ανοίγει έναν άλλο δρόμο. Δεν στηρίζει την ελπίδα του στις πιθανότητες αλλά στο πρόσωπο του Χριστού. Ξέρει ότι όταν ο ίδιος ο Δημιουργός μιλά, η πραγματικότητα υπακούει. Ένας λόγος Του αρκεί για να νικηθεί η αρρώστια, να φωτιστεί η απελπισία, να αναστηθεί η ελπίδα.
Διότι η πιο σημαντική θεραπεία δεν είναι να ιαθεί μια παράλυση από το σώμα, αλλά να ελευθερωθεί κανείς από την παράλυση της καρδιάς που δεν τολμά πια να εμπιστευθεί.
Και τότε μέσα στην εμπιστοσύνη της Αγάπης ο άνθρωπος αναπαύεται.
Εφόσον ανακαλύπτει ότι υπάρχει τουλάχιστον Ένας που τον αγαπά αληθινά και τον στηρίζει πάντοτε δίχως όρους και προϋποθέσεις.

Nikitas Kafkios

Πέρα από το Λάθος

Ο άνθρωπος έχει μια παράξενη συνήθεια: να κοιτάζει τον άλλον μέσα από μια χαραμάδα και να νομίζει πως είδε ολόκληρο το σπίτι. Ένα σφάλμα, μια πτώση, μια στιγμή αδυναμίας αρκεί πολλές φορές για να σχηματιστεί μια οριστική κρίση. Κι όμως, τίποτε δεν είναι πιο άδικο από το να ταυτίζεται μια ύπαρξη με τη χειρότερη στιγμή της.

Η ζωή δεν είναι μια φωτογραφία. Είναι μια αδιάκοπη κίνηση ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, ανάμεσα σε ό,τι είμαστε και σε ό,τι καλούμαστε να γίνουμε. Μέσα σε κάθε άνθρωπο συνυπάρχουν η πληγή και η δυνατότητα της θεραπείας, η πτώση και η δύναμη της ανάστασης, η αδυναμία και η κρυμμένη μεγαλοσύνη. Όποιος βλέπει μόνο το σκοτάδι αγνοεί ότι ακόμη και η νύχτα κουβαλά μέσα της την υπόσχεση της αυγής.
Η βαθύτερη τραγωδία δεν είναι ότι ο άνθρωπος αμαρτάνει. Είναι ότι συχνά ξεχνά ποιος είναι. Ξεχνά ότι πίσω από τις αποτυχίες του υπάρχει μια ανεκτίμητη αξία που δεν εξαρτάται από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες του. Ο πυρήνας της ύπαρξής του δεν ταυτίζεται με τις επιλογές του, όσο οδυνηρές κι αν είναι αυτές. Υπάρχει κάτι βαθύτερο, κάτι που παραμένει άθικτο ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να έχουν καταρρεύσει.

Γι’ αυτό και η αληθινή αγάπη δεν στέκεται απέναντι στον άνθρωπο ως δικαστής. Δεν μετρά πληγές, δεν αριθμεί σφάλματα, δεν συντάσσει καταλόγους ενοχών. Η αγάπη βλέπει εκείνο που δεν φαίνεται. Διακρίνει μέσα στα ερείπια την κρυμμένη εικόνα της ομορφιάς. Αναγνωρίζει ότι πίσω από την παραμόρφωση υπάρχει ακόμη η αρχική μορφή που περιμένει να φανερωθεί.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του.

  [...]Ο άνθρωπος συχνά ταυτίζει την ελευθερία με την ανεξαρτησία. Όμως η ανεξαρτησία είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή μοναξιάς. 

  Η αληθινή ελευθερία αρχίζει όταν παύει κανείς να φοβάται την αυτοπροσφορά. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του. Όσο περισσότερο αγαπά, τόσο διευρύνεται η ύπαρξή του πέρα από τα όρια της ατομικότητάς του. Η αγάπη δεν μειώνει το πρόσωπο· το καθιστά άπειρο.

  Στο κέντρο αυτού του μυστηρίου βρίσκεται πάντοτε ένα ποτήριο. Όλη η ζωή οδηγείται αργά ή γρήγορα μπροστά στην αποκάλυψη της θυσίας. Δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς κόστος, ούτε αληθινή αγάπη χωρίς σταύρωση του εγωισμού. Ο άνθρωπος που θέλει να αγαπήσει χωρίς να πληγωθεί, στην πραγματικότητα δεν θέλει να αγαπήσει· θέλει να προστατευθεί. Αλλά ό,τι προστατεύεται υπερβολικά νεκρώνεται. Μόνο ό,τι προσφέρεται σώζεται από τη φθορά του εαυτού του.

  Η θυσία όμως δεν είναι τραγωδία· είναι μεταμόρφωση.

"Βλέπεις, πάτερ μου....αν είχα ακούσει όλους όσους εισηγούνταν την τιμωρητική εκδίωξη του....θα είχα"χάσει " τον μοναχό.

Πριν από μερικά χρόνια, σε μια από τις προσκυνηματικες μου εξορμήσεις στο περιβόλι της Παναγιάς... πήρα την απόφαση να επισκεφθώ έναν υπερήλικα και φωτισμένο γέροντα.... ηγούμενο σε μια από τις είκοσι κυρίαρχες Μονές του Αγίου Όρους.
Η μονή που με φιλοξενούσε μου παραχώρησε αυτοκίνητο...και ξεκίνησα μια πορεία αρκετά δύσκολη, διάρκειας δύο περίπου ωρών.
Μετά από αρκετή ταλαιπωρία... έφθασα στο έξω μέρος της μονής.Η ώρα ήταν κάπως... περίεργη, αφού οι μοναχοί ξεκουράζονταν.
Μπαίνοντας στην πύλη της Μονής, συνάντησα έναν ευγενεστατο νεαρό μοναχό... ζήτημα αν ήταν 30 ετών....Τον παρακάλεσα, αν γινόταν, να δω τον γέροντα...
Με το που άκουσε την παράκλησή μου, τον ένιωσα προβληματισμένο...σαν να ζήτησα κάτι το ακατόρθωτο.
Επαναλαμβάνω ότι ήταν ώρα ξεκούρασης...
Αφού επέμενα με ευγένεια...με οδήγησε έξω από την πόρτα του κελιού του γέροντος και αυτός έφυγε (εξαφανίστηκε) ... τρέχοντας.
Εγώ στεκομουν μπροστά σε μια παλαιά κλειστή πόρτα...
Βρισκόμουν σε αμηχανία... αφού δεν ήξερα αν έπρεπε να χτυπήσω...
Πήρα μια βαθιά ανάσα και ... χτύπησα.
Απόκριση.... καμιά.
Χτύπησα εκ δευτέρου... σιωπή.
Εκ τρίτου....το ίδιο.
Πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω την προσπάθεια μου...και να φύγω.
Από την άλλη σκεφτόμουν...: τόσος δρόμος και τόση ταλαιπωρία...."τσάμπα" .
Κι ενώ γύρισα προς την έξοδο... άκουσα πίσω μου δύο πόδια να σέρνονται αργά αργά.
Πήρα θάρρος...και έστρεψα και πάλι το βλέμμα μου προς την κλειστή πόρτα.
Τα αργά και βαριά βήματα κατάλαβα ότι ερχόντουσαν προς το μέρος μου...έως ότου κάποια στιγμή το πόμολο της πόρτας άρχισε να γυρίζει .
Και ξαφνικά η πόρτα άνοιξε λίγα εκατοστά...
Με το ζόρι έβλεπα ένα γέρικο πρόσωπο να με ... κοιτά.
Με ρώτησε ποιος ήμουν και τι ζητούσα...

Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

Φυλάξαμε για τους ανθρώπους που μας αγαπούνε τα μούτρα μας και σκορπίσαμε χαμογέλα σε εκείνους που δεν ξέρουν καν το όνομα μας.
Φυλάξαμε για το σπίτι τις φωνές και δώσαμε γλυκόλογα στον κάθε έναν ξένο.
Έτσι κάνουμε οι άνθρωποι…
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για την εικόνα μας, παρά για την καρδιά των ανθρώπων δίπλα μας.
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για τις γνώμες του άσχετου του κόσμου, παρά για το πόσο δακρύζουν τα μάτια εκείνων με τους οποίους πορευόμαστε μαζί.
Αγάπη που δεν ξεκινάει μέσα από το σπίτι, είναι μια αγάπη σκάρτη.
Και σεβασμός, που πρώτα δεν δίνεται στους ανθρώπους σου, είναι μια υποκρισία.
Αν θες να δεις την αξία ενός ανθρώπου, παρατήρησε τα μάτια της γυναίκας του. Του άντρα της. Των παιδιών τους. Των γονιών τους. Των αδελφών τους. Των κοντινών τους φίλων.
Για τους ξένους εύκολα όλοι είμαστε καλοί…
Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από όσα συγκέντρωσε, αλλά από όσα μοίρασε.

  Πριν από κάθε φιλοσοφία, πριν από κάθε θεολογία, πριν από κάθε ανθρώπινη σοφία, υπάρχει μια αλήθεια που συνοδεύει σιωπηλά τον άνθρωπο από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι την τελευταία του αναπνοή: η ζωή είναι ένα ταξίδι με προορισμό την αιωνιότητα. Όσο κι αν ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να απομακρύνει από τη σκέψη του το μυστήριο του θανάτου, εκείνος παραμένει η μοναδική βεβαιότητα της επίγειας ύπαρξης. Δεν έρχεται ως τιμωρία, ούτε ως τραγικό ατύχημα της φύσης, αλλά ως το κατώφλι μιας άλλης πραγματικότητας, ως η στιγμή κατά την οποία καταρρέουν όλες οι ψευδαισθήσεις και αποκαλύπτεται η αληθινή αξία όσων αγαπήσαμε και υπηρετήσαμε.

Μια παλαιά σοφή διήγηση αναφέρει ότι κάθε άνθρωπος έχει τρεις φίλους. 

Ο πρώτος τον εγκαταλείπει κατά την ώρα του θανάτου, ο δεύτερος τον συνοδεύει μέχρι τον τάφο και ο τρίτος τον ακολουθεί πέρα από αυτόν. 

Ο πρώτος είναι τα υλικά αγαθά, ο δεύτερος οι φίλοι και οι συγγενείς και ο τρίτος τα καλά έργα. Μέσα σε αυτή τη λιτή αλλά συγκλονιστική εικόνα συμπυκνώνεται ολόκληρη η τραγωδία αλλά και το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο άνθρωπος από τη φύση του αναζητά ασφάλεια. Θέλει να κρατηθεί από κάτι σταθερό μέσα στη ρευστότητα του κόσμου. Συχνά πιστεύει ότι αυτή η ασφάλεια βρίσκεται στον πλούτο, στην εξουσία, στην κοινωνική αναγνώριση, στην κατοχή πραγμάτων. Αγωνίζεται μια ολόκληρη ζωή να αποκτήσει περισσότερα, να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες, να διευρύνει τα όρια της δύναμής του. Και όμως, όταν έρθει η ύστατη ώρα, όλα όσα συγκέντρωσε με κόπο, αγωνία και θυσίες παραμένουν πίσω. Τα σπίτια, οι τραπεζικοί λογαριασμοί, οι τίτλοι, οι διακρίσεις, τα αποκτήματα, δεν μπορούν να διαβούν το κατώφλι του θανάτου. Παραμένουν βουβά μνημεία μιας ζωής που πέρασε. Εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα που θεωρούσε αναντικατάστατα ήταν τελικά προσωρινοί συνοδοιπόροι. Υπηρέτησαν ανάγκες της επίγειας ζωής, αλλά δεν είχαν τη δύναμη να νικήσουν τη φθορά.

Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη του Θεού, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης.

 Η κ.Αθηνά Σιδέρη έλεγε για το άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη:

 «Ο γέροντας, μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού. 

Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία.
 Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου, να αποδώσουν το εύρος της αγάπης του Θεού. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος. Ότι ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή Προσευχή μάς λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του. 

Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας.

πηγή

ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΑΔΕΙΑ ΠΗΓΑΔΙΑ

 Νομίζω πως η ωριμότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μια βαθιά συμφιλίωση με τα όρια των ανθρώπων. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις, όχι με το μυαλό αλλά με την καρδιά, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να δώσουν αυτό που δεν κουβαλούν μέσα τους.
Όχι επειδή είναι κακοί ή δεν προσπαθούν αρκετά ή επειδή δεν σε αγαπούν, αλλά επειδή κανείς δεν μπορεί να μοιράσει ψωμί από ένα άδειο καλάθι. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει ασφάλεια όταν ο ίδιος ζει τρομαγμένος. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει ειλικρίνεια όταν δεν αντέχει να αντικρίσει τον εαυτό του. Κανείς δεν μπορεί να προσφέρει εγγύτητα όταν φοβάται την οικειότητα. Κανείς μπορεί να προσφέρει γαλήνη όταν μέσα του μαίνεται ολόκληρος πόλεμος.

Και κάπου εκεί αρχίζει μια διαφορετική μορφή αγάπης. Μια αγάπη που δεν εξιδανικεύει, που δεν προσπαθεί να σώσει, που δεν περιμένει ότι αν αγαπήσει αρκετά θα μεταμορφώσει τον άλλον. Γιατί καμιά αγάπη δεν μπορεί να θεραπεύσει κάποιον που δεν είναι ακόμη έτοιμος να συναντήσει τον εαυτό του.
Και ξέρω ότι οι περισσότεροι προσπαθούμε, ίσως για χρόνια, να εξηγήσουμε, να δείξουμε, να πείσουμε, να κάνουμε τον άλλον να δει, να καταλάβει, να νιώσει, να αγαπήσει με τον τρόπο που αγαπάμε εμείς.

Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.

Κουβαλάμε το βάρος της σάρκας, ναι,σκοντάφτουμε σε λάθη παλιά και κάνουμε νέα,είμαστε, πλασμένοι από πηλό και δάκρυα.
Όμως, κάθε αυγή που ραγίζει το σκοτάδι τρέφει την ελπίδα και δίνει χώρο στο φως να αναστηθεί και πάλι.
«Σήμερα», ψιθύρισε στην ψυχή σου καθώς ξυπνάς,«σήμερα θα γίνω η ανάπαυση κάποιου».
Μια ευκαιρία να δώσεις ένα χέρι βοηθείας,μια λέξη γλυκιά, παρηγοριά και βάλσαμο,να ειρηνέψεις το βλέμμα που φοβάται,να φιλήσεις τον πόνο μιας καρδιάς,να γίνεις εσύ η απόδειξη πως το καλό δεν χάθηκε από τη γη.

Ας μην είμαστε το εμπόδιο στην πρόοδο του αδελφού,ας μην γινόμαστε το αγκάθι στον δρόμο του.
Αλλά η χαρά που ανθίζει εκεί που δεν την περιμένει κανείς, η συγχώρεση που δίνεται πριν καν ζητηθεί.
Έτσι κάποιος γίνεται “χριστοφόρος”.
Δεν είναι τα μεγάλα κομποσχοίνια και οι βαρυσήμαντες δηλώσεις.

Το πορτοκάλι της αγάπης στα Καρούλια

«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.

Στα απόκρημνα βράχια των Καρουλίων, εκεί όπου η γη μοιάζει να τελειώνει και η προσευχή αρχίζει, ζούσε κάποτε ένας ταπεινός ασκητής, ο γέροντας Αρσένιος. Το κελί του ήταν μια μικρή σπηλιά σκαμμένη μέσα στον βράχο. Χρόνια πολλά είχαν περάσει χωρίς να γευθεί λάδι ή κρασί, και το σώμα του είχε μάθει να ζει με λίγα χόρτα, λίγο ψωμί και πολλή προσευχή. Η καρδιά του όμως είχε γεμίσει από μια άλλη τροφή, εκείνη που γεννά η αγάπη προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ημέρες εκείνες για τους ασκητές του Αγίου Όρους δεν είναι απλώς μνήμη γεγονότων, αλλά βίωμα του ίδιου του Πάθους του Χριστού. Η σιωπή βαθαίνει, η προσευχή γίνεται πιο θερμή και η νηστεία πιο αυστηρή. Το σώμα πεινά, αλλά η ψυχή μαθαίνει να αναζητεί τον αληθινό άρτο της ζωής. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η νηστεία είναι μητέρα της καθαρότητας της καρδιάς και φύλακας της ταπεινώσεως.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής κατάφερε με κόπο να φθάσει μέχρι εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια. Είχε ακούσει για τον γέροντα Αρσένιο και θέλησε να πάρει την ευχή του. Δεν τον βρήκε έξω από τη σπηλιά και άφησε σιωπηλά στην είσοδο ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι. Ήταν ένα απλό δώρο, αλλά μέσα στη φτώχεια των Καρουλίων έμοιαζε σαν θησαυρός.

Το απόγευμα, όταν ο γέροντας βγήκε να μαζέψει λίγα άγρια χόρτα, είδε το πορτοκάλι να λάμπει επάνω στην πέτρα σαν μικρός ήλιος. Το πήρε στα χέρια του. Η ευωδία του απλώθηκε στον αέρα. Το σώμα του, κουρασμένο από τη νηστεία, ένιωσε έντονα την επιθυμία. Για μια στιγμή η σκέψη ψιθύρισε πως θα μπορούσε να το φάει. Θα του έδινε δύναμη για την αγρυπνία της Σταύρωσης.

Η Εκκλησία δεν έρχεται να στερήσει τον έρωτα, έρχεται να τον σώσει από την παραμόρφωση που τον κάνει να πονά.

 Σκεφτόμουν πως οι άνθρωποι σήμερα διψούν για έρωτα, το ομολογούν, το κυνηγούν, το τραγουδούν, το γιορτάζουν, κάθε ημέρα ή σε συγκεκριμένες, το κάνουν σχεδόν κέντρο της ύπαρξής τους. Κι όμως μέσα σ' όλη αυτήν την ένταση, υπάρχει μια ανεξήγητη κόπωση. Μια κόπωση που δεν έχει να κάνει με την έλλειψη εμπειριών αλλά με το ότι τίποτα απ' όσα ζουν δεν τους γεμίζει όπως περίμεναν. Σαν να αγγίζουν κάτι που αρχικά μοιάζει πλήρες και απόλυτο, στο τέλος όμως αφήνει μέσα τους ένα κενό που δεν κλείνει. Κι αυτό το κενό δεν το παραδέχονται εύκολα, γιατί θα σήμαινε ότι αυτό που ονόμασαν «έρωτα» δεν τους έδωσε τελικά αυτό που ζητούσαν..

 Την ίδια στιγμή, η Εκκλησία μιλά για αγάπη αλλά αυτό που φτάνει μέχρι τον άνθρωπο δεν είναι όλο το βάθος αυτής της λέξης. Όχι γιατί η Εκκλησία δεν έχει τον λόγο και την αλήθεια αλλά γιατί εμείς δεν κατορθώνουμε πάντοτε να τα μεταφέρουμε με τρόπο που να ενεργοποιεί, που να πυροδοτεί την καρδιά. Έτσι, η αγάπη ακούγεται σαν κάτι που πρέπει να κάνεις, σαν μία στάση ζωής που οφείλεις να κρατήσεις κι όχι σαν αληθινή ζωή που γεννιέται μέσα σου και σε κινεί.

Και κάπου εκεί δημιουργείται ένα ρήγμα που δεν είναι απλώς θέμα λέξεων αλλά υπαρξιακό θέμα για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ακούει «αγάπη» και σκέφτεται καθήκον, ενώ όταν λέει «έρωτας» εννοεί κίνηση, ένταση, ζωή. Δεν καταλαβαίνει ότι στην πραγματικότητα μιλά για την ίδια δύναμη, η οποία είτε μένει περιορισμένη στον εαυτό μας, είτε ανοίγεται και γίνεται κοινωνία με τους άλλους.

 Γιατί η καρδιά δεν ζητά απλώς να αισθανθεί, ζητά να ενωθεί, να βγει από τη μοναξιά της, να πάψει να είναι κλεισμένη στον εαυτό της. Κι αυτό που ονομάζει έρωτα, είναι η πιο δυνατή φανέρωση αυτής της υπαρκτής ανάγκης.

Και το πιο τρομακτικό ή το πιο αληθινό, είναι ότι κανείς δεν ήξερε(Κυριακή Απόκρεω)

Αύριο, η Εκκλησία θα σταθεί μπροστά σε ένα από τα πιο επικίνδυνα κείμενα του Ευαγγελίου. Όχι γιατί μιλά για το τέλος, αλλά γιατί μιλά για το παρόν με τρόπο που δεν μας αφήνει να κρυφτούμε. 

Η ευαγγελική περικοπή της Μελλούσης Κρίσεως δεν είναι μια αφήγηση που τοποθετείται σε έναν μακρινό χρόνο, σε ένα απώτερο «τότε». Είναι ένα ρήγμα που ανοίγει μέσα στο τώρα, μέσα στη ζωή όπως τη ζούμε, μέσα στις πιο μικρές, σχεδόν ασήμαντες κινήσεις της καθημερινότητας. Και κάθε φορά που διαβάζεται λειτουργικά, δεν περιγράφει απλώς κάτι που θα συμβεί.Αποκαλύπτει κάτι που ήδη συμβαίνει.

Δεν αρχίζει με τρόμο αυτή η περικοπή. Αρχίζει με μια αργή μετατόπιση του φωτός. Σαν να αλλάζει η πυκνότητα του κόσμου. Σαν να αποσύρεται ξαφνικά κάθε άλλο νόημα και να μένει μόνο ένα ερώτημα που δεν ακούστηκε ποτέ καθαρά όσο ζούσαμε: πού ακριβώς στεκόταν ο Θεός μέσα στην καθημερινότητα;

«Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ…»
Η φράση αυτή δεν ανοίγει μια σκηνή θεάματος. Δεν στήνει μια αποκαλυπτική εικόνα με κεραυνούς και μεγαλείο. Είναι πιο σιωπηλή από αυτό. Σαν να φωτίζεται ξαφνικά το ίδιο το ύφασμα της ζωής και να φαίνεται, χωρίς καμία δραματουργία, τι υπήρχε πάντα εκεί και δεν το είδαμε.
Η δόξα δεν έρχεται να προσθέσει κάτι. Έρχεται να αποκαλύψει.
Και τότε αρχίζει η διάκριση. Όχι σαν καταδίκη, αλλά σαν διαύγαση. Πρόβατα και ερίφια. Όχι καλοί και κακοί. Όχι δίκαιοι και άδικοι με την ηθική έννοια. Αλλά δύο τρόποι υπάρξεως.
Ο ένας τρόπος είναι να μπορείς να διαβάζεις το σώμα του άλλου ως αίτημα.
Ο άλλος τρόπος είναι να περνάς δίπλα του χωρίς να συμβαίνει τίποτα μέσα σου.
Και το πιο τρομακτικό ή το πιο αληθινό, είναι ότι κανείς δεν ήξερε.

Οι δίκαιοι δεν λένε: «ναι, το κάναμε γιατί ξέραμε». Ρωτούν: «πότε;». 

Δεν έχουν συνείδηση της αρετής τους. Δεν έχουν κρατήσει λογαριασμό. Δεν έχουν ζήσει με την αγωνία της ανταμοιβής. Έζησαν μέσα σε έναν τρόπο υπάρξεως όπου η ανταπόκριση στην ανάγκη ήταν σχεδόν αυτονόητη, σχεδόν σωματική, σχεδόν ακούσια.

Και οι άλλοι; Ρωτούν ακριβώς το ίδιο. «Πότε σε είδαμε;».

 Δεν θυμούνται κάποια συνειδητή άρνηση. Δεν θυμούνται να έκλεισαν την πόρτα στον Θεό. Απλώς δεν Τον είδαν ποτέ.

Αυτό είναι το πιο βίαιο σημείο της περικοπής:

Στην ουράνια Βασιλεία θα μπουν όσοι μετέχουν στην καθολικότητα της αγάπης(ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΚΡΕΩ)

Η αναβάθμιση του σύμπαντος κτιστού κόσμου, που θα λάβει χώρα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την τελική κρίση των ανθρώπων, θα συγκλονίσει τους πάντες. Στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός θα πρωταγωνιστήσει όχι μόνο ο Θεός, αλλά και ο άνθρωπος (Κυριακή της Απόκρεω).

Πώς θα γίνει όμως αυτό;
 Ο άνθρωπος όχι μόνο θα συμβάλει στη νέα μορφή της άψυχης κτίσης, αλλά κυρίως θα καθορίσει τη δική του θέση στο γίγνεσθαι του νέου κόσμου. Καταλύτης στις διεργασίες αυτές θα είναι η άσκηση της αγάπης. Ο άνθρωπος έχει μέσα του ένα στοιχείο εκρηκτικής σημασίας, που ίσως ούτε καν το υποπτεύεται. Μπορεί να είναι άνθρωπος καθολικός. Να έχει καθολικότητα. Δηλαδή;
 Οι Εβραίοι, πορευόμενοι προς Χαναάν, αμάρτησαν καθ’ οδόν βαριά πολλές φορές. Ο Θεός αποφάσισε να τους εξαφανίσει από προσώπου της γης. «Θα κάνω εσένα μεγάλο έθνος», είπε στον Μωυσή. Εκείνος όμως ζητούσε πάντα από τον Θεό να αλλάζει απόφαση. «Αν δεν τους συγχωρήσεις, έλεγε, εξάλειψε μαζί με αυτούς και εμένα από το βιβλίο σου, όπου με έχεις γραμμένο» (Εξ. 32, 9-11. 32).

 Έλεγε και ο απόστολος Παύλος, ότι μεγάλη λύπη και βαθύς, αδιάλειπτος πόνος διακατείχαν την καρδιά του για τους ομοεθνείς του, τους συγγενείς κατά σάρκα Ισραηλίτες, επειδή αρνήθηκαν τον Χριστό. «Θα ευχόμουνα, λέει, να χωρισθώ εγώ από τον Χριστό χάριν των αδελφών μου των Ισραηλιτών» (Ρωμ. 9, 3).

«ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗ!

«Κάποτε, ο οδηγός του αλησμόνητου και αγίου Μητροπολίτου Εδέσσης κυρού Καλλίνικου Πούλου (1919–1984), πήρε άδεια. Και με παρακάλεσε ο ίδιος ο Δεσπότης να τον εξυπηρετήσω με το αυτοκίνητό μου. Πήγαμε για Εσπερινό σ’ ένα μικρό χωριό της Αριδαίας –δεν θυμάμαι, τώρα, σε ποιό–, ο Σεβασμιώτατος, ο Διάκος του, κι εγώ. Στον δρόμο, ο καλός και ευαίσθητος Μητροπολίτης Καλλίνικος, με πείραζε:

  ‘‘Αα, κυρ–Κ.! Πολλά, παίρνεις για το αγώγι! Δεν πρέπει να έρχομαι μαζί σου!’’. Έγινε ο Εσπερινός, είπε πολλά στους χωρικούς. Όταν φεύγαμε, ζήτησε από τον Διάκο την Καινή Διαθήκη. Δεν είχε. Έτυχε να έχω εγώ μία μικρή.

 ‘‘Δώσ’ την στον Διάκο!’’, μου λέει. 

Την έδωσα. Του είπε να την ανοίξει τυχαία και να διαβάσει. Πράγματι, την άνοιξε τυχαία ο Διάκος κι άρχισε να διαβάζει. Ήταν ένα χωρίο που μιλούσε περί αγάπης. Ο Διάκος διάβαζε, κι ο Σεβασμιώτατος τον ρωτούσε τί εννοεί η κάθε λέξη. Καθώς προχωρούσε το κείμενο, ο Σεβασμιώτατος το ανέλυε περισσότερο.

 Στον δρόμο, κοντά σ’ ένα χωριό, μπροστά μας βρέθηκε κάποιος χωρικός. Είχε άλογο ζεμένο στο κάρο, φορτωμένο με τριφύλλι κι εκείνο έτρεχε φοβισμένο. Το τριφύλλι, άρχισε να πέφτει κι ο καημένος ο χωρικός δεν μπορούσε να το σταματήσει.

Κόλαση:Το μαρτύριο τής εκ των υστέρων γνώσης ότι είναι πια πολύ αργά να αγαπήσω.

Mονή Βορονέτς-Ρουμανία

Κόλαση: Το μαρτύριο τής εκ των υστέρων γνώσης ότι είναι πια πολύ αργά να αγαπήσω,αφού χωρίς σώμα και χωρίς να υπάρχει πια κανείς που να έχει ανάγκη τη θυσία μου, η καθυστερημένα συνειδητοποιημένη δίψα μου γι’αληθινή αγάπη γίνεται ψυχικό αυτοβασανιστήριο χειρότερο κι απ’το να καιγόμουν από υλικές φλόγες.

“Όταν μια τέτοια ύπαρξη φύγει απ’ τη γη, βλέπει τους κόλπους του Αβραάμ, κουβεντιάζει με τον Αβραάμ, όπως μας λέει η παραβολή περί Λαζάρου και πλουσίου, ατενίζει και τον Παράδεισο, μπορεί να πλησιάσει και τον Kύριο, μα αυτό ακριβώς είναι το μαρτύριό της, ότι ανεβαίνει στο Θεό χωρίς να ‘χει αγαπήσει, γιατί αγγίζει εκείνους που έχουν αγαπήσει και που αυτή είχε περιφρονήσει την αγάπη τους.

Γιατί τώρα βλέπει καθαρά και θα πει μόνος του στον εαυτό του: «Τώρα πια κατέχω τη γνώση και, αν και διψάω ν’ αγαπήσω. δε θα υπάρχει πια κανένας άθλος στην αγάπη μου, δε θα υπάρχει ούτε θυσία γιατί τέλειωσε η επίγεια ζωή μου και δε θα ‘ρθει ο Αβραάμ να μου δώσει έστω και μια σταγόνα ζώντος ύδατος (δηλαδή να μου ξαναδώσει το δώρο της επίγειας ζωής που είχα πρώτα) για να δροσίσει τη φλόγα της δίψας μου για πνευματική αγάπη, που με φλογίζει τώρα και που την περιφρόνησα όσο ήμουν στη γη.

Η αγάπη αυτή έναντι του εχθρού, είναι δώρο του Χριστού, απόρροια Πνεύματος Αγίου

Θα καταλάβεις ότι έχεις καρπό Πνεύματος Αγίου, όταν τόν άνθρωπο που σε βλάπτει, που σε αδικεί, μπορείς να τον αγαπήσεις και να τον θεωρήσεις ως ευεργέτη σου. Είναι ένα πράγμα ξένο, δεν είναι ανθρώπινο, διότι και η εντολή δεν ανθρώπινη. Η αγάπη αυτή έναντι του εχθρού, είναι δώρο του Χριστού, απόρροια Πνεύματος Αγίου. Ο μη έχων Πνεύμα Αγιον είναι αδύνατον να αγαπήσει.

Γι' αυτό πολλοί γονατίζουν και λένε στον Χριστό:
- Χριστέ μου, Εσύ είπες να αγαπήσω τον εχθρό μου. Εγώ δεν το μπορώ...
Θα σου πει τότε ο Χριστός:
- Ναι το ξέρω παιδί μου... είναι σκληρό πράγμα! Όμως το θέλεις;

Εκεί αρχίζει η ευθύνη του ανθρώπου. όχι στο -εάν δεν μπορεί να αγαπήσει τον εχθρό του, διότι είπε ο Χριστός:

 -Ανευ εμού ου δύνασθαι ποιείν ουδέν, αλλά στο εάν θέλει να τον αγαπήσει. Εάν ο άνθρωπος θελήσει, ο Θεός θα του δώσει τη Χάρη να μπορέσει. Το μεγαλύτερο έπαθλο θα πάρει ο άνθρωπος, αν κατορθώσει να αγαπήσει τον εχθρό του.

Λέει ένας Πατέρας της Εκκλησίας:

 -Κορωνίδα πάσης αρετής είναι να αγαπάς τους εχθρούς σου. Δεν θα τον αγαπήσεις για την αμαρτία και τα πάθη που έχει, αλλά ότι είναι πλάσμα Θεού και που γι' αυτόν Σταυρώθηκε ο Χριστός... 

ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ

  Πανηγύρι για τον κόσμο μας η αλλαγή του χρόνου. Μια λέξη συνοδεύει τη στιγμή: Ελπίδα. Ότι η ζωή θα καλυτερέψει, σαν ο χρόνος να έχει μαζί του ένα μαγικό ραβδί, με το οποίο θα μείνουν στο χτες οι δοκιμασίες, οι απογοητεύσεις, οι απώλειες. Ότι οι γύρω μας θα μας δούνε διαφορετικά. Ότι θα προστεθούν άνθρωποι που θα μας αγαπήσουν και θα τους αγαπήσουμε. Ότι θα χαμογελάσουμε, μαζί με τις ευχές. Ότι τελικά αξίζει να κάνουμε κουράγιο και να αρχίσουμε τη ζωή μας από την αρχή, όσο είναι δυνατόν. Κι αποφεύγουμε να γυρίσουμε το βλέμμα πίσω τις στιγμές της αλλαγής. Να δούμε τι δεν πήγε καλά, τι μας πλήγωσε, τι μας έφταιξε. Σαν να είναι ο χρόνος έξω από τη δική μας ευθύνη, σαν να είναι μια ιστορία που έφυγε και πέρασε και το μόνο που χρειάζεται είναι να τη λησμονήσουμε.

 Όμως το πέρασμα σε μια νέα χρονιά στην πραγματικότητα είναι μία αφόρμηση να σκεφτούμε τον λόγο του Εκκλησιαστή «ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης». Όχι για να απογοητευθούμε, αλλά για να μην εξακολουθούμε να επενδύουμε στα όσα δεν έχουν αξία. Γιατί αυτό που έχει νόημα και μας δίνει νόημα, ώστε να αντισταθούμε στον χρόνο που περνά είναι η αγάπη. Όχι σαν μια εύκολη λέξη ούτε σαν μια ευχή. Η αγάπη είναι ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος, η φλόγα που μας κινεί, ανεξαρτήτως ηλικίας και εμπειριών, να μη φοβόμαστε τον χρόνο που περνά, να μην παραιτούμαστε επειδή πέσαμε, αλλά να πιστεύουμε ότι σε κάθε στροφή η μορφή του Χριστού είναι εκείνη που δίνει και σε μας μορφή, διότι πρώτος Αυτός ημάς ηγάπησε. Και όντως είναι όλα μάταια χωρίς την αγάπη, τη δική Του για μας, αλλά και τη δική μας για Εκείνον και για την εικόνα Του που είναι ο κάθε άνθρωπος, όπως και ο κόσμος στον οποίο ζούμε και τον οποίο Εκείνος δημιούργησε και ανέπλασε.

ΑΛΛΟ «μου αρέσει», ΑΛΛΟ «αγαπώ»!

Άλλο το μου αρέσει κάτι, και άλλο το αγαπώ...

Αν σου αρέσει ένα λουλούδι,το κόβεις..
Άν το αγαπάς, το ποτίζεις κάθε μέρα...
Aγιος Παΐσιος Αγιορείτης

 «Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «μ’ αρέσει» και στο «αγαπώ». Το «μ’ αρέσει» δεν περιέχει δέσμευση. Το «αγαπάω» είναι δέσμευση. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι δεν μιλάνε πολύ πια για αγάπη.»

Για την ακρίβεια, οι άνθρωποι τείνουν να εκφράζονται (όσοι εκφράζονται) για την αγάπη με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην υπάρχει δέσμευση. Λένε για παράδειγμα, αγαπώ τα παγωτά. Μα, πώς μπορείς να αγαπήσεις τα παγωτά; Μπορεί να σ’ αρέσουν, μα δεν μπορείς να τ’ αγαπήσεις! Το «αγαπώ» θέλει συναίσθημα, βάζεις συναίσθημα στο παγωτό;

Λένε αγαπώ το αυτοκίνητό μου, αγαπώ τούτο κι εκείνο...

Μᾶς λείπει ἡ ἀγάπη..!

  Ἡ ἀγάπη ὠφελεῖ καὶ τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα καὶ τὸ λογικὸν ζῶον, τὸν ἄνθρωπον, πολὺ περισσότερο. Γι’ αὐτὸ σήμερα ὑπάρχουν πολλοὶ μαραζωμένοι ἄνθρωποι ἀδελφοί μας. Κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. Κι ἐγὼ δηλαδή. Δὲν πᾶμε παρέκει. Ἔχουμε, ἔτσι, μέσα μας, μιὰ μελαγχολία, ἕνα μαράζι, μιὰ δυσκολία, ἕνα ἀνικανοποίητο, μιὰ ἀντιδικία, καὶ τόσα ἄλλα. Ἔτσι εἶν’ αὐτό. Μᾶς λείπει ἡ ἀγάπη, ποὺ εἶναι μέσα μας, βέβαια, ἀλλὰ δὲν τὴν ἀξιοποιοῦμε. Δὲν τὴν καλλιεργοῦμε. Δὲν τὴν ἐκφράζομε. Καὶ περισσότερο, δὲν τὴ δίνουμε. Δὲν τὴ δίνουμε! Στὸν Θεό μας καὶ στὸν ἀδελφό μας. 

 Νά, οἱ δυὸ μεγάλες ἐντολές. Ὅταν δώσει κανεὶς τὴν ἀγάπη, λειτουργεῖ. Κι ἂς ἔχει προβλήματα. Κι ἂς εἶν’ καὶ μόνος του. Κι ἂς ὑπάρχουν καὶ δυσκολίες. Κι ἂς περνάει τὸν Γολγοθᾶ του. Ἀλλοίμονο. Ἀλλοιῶς ὑποφέρει ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὴν ἀγάπη. Μπλοκάρεται ἐσωτερικά. Ἐξ οὗ καὶ τὰ λεγόμενα ψυχολογικὰ προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ εἶναι μπλοκαρισμένη ἀγάπη.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης

πηγή

Ταπείνωση και άγαπη

 

Λέει ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος: 

  Ὑπάρχει ταπείνωση φυσική. Εἶναι δηλαδή μερικοί ἄνθρωποι ἐκ φύσεως ταπεινοί. Ἡ φυσική ταπείνωση, λέει, εἶναι καλή μέσα στή ζωή, ἀλλά δέν ἔχει ἀξία ὡς ἀρετή. 

Ὑπάρχει ἔπειτα ἡ ταπείνωση πού εἶναι γνώση. Δηλαδή, ὕστερα ἀπό τήν ὅλη πείρα πού ἔχει κανείς μέσα ἀπό τούς πειρασμούς καί τά χτυπήματα τῆς ζωῆς, συνειδητοποιεῖ πλήρως τήν ἄκρα ἀδυναμία του. 

 Ὑπάρχει, τέλος, καί ἡ ταπείνωση πού ἔρχεται πλέον ὡς χάρη Θεοῦ, εἶναι χάρισμα Θεοῦ. Αὐτή δέν εἶναι οὔτε θέμα γνώσεως ἁπλῶς οὔτε θέμα πείρας. 

  Τό ἴδιο θά μπορούσαμε νά ποῦμε καί γιά τήν ἀγάπη. Μερικοί ἄνθρωποι εἶναι καλοκάγαθοι ἐκ φύσεως· ὄχι καταναγκαστικῷ τῷ τρόπῳ. Καλό εἶναι, καί ὅλοι τούς χαίρονται. Ἀλλά ὡς ἀρετή δέν μετράει. Εἶναι ἄλλοι πού ἔφθασαν στήν ἀγάπη μετά ἀπό ἀγώνα. Καί εἶναι καί ἡ ἀγάπη πού ἔρχεται ὡς χάρισμα Θεοῦ.

π. Συμεών Κραγιόπουλος

πηγή