ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγ.Γεώργιος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγ.Γεώργιος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2026

Η ημισέληνος με το άστρο. Το σύμβολο της Κωνσταντινούπολης.

Η ημισέληνος με το άστρο ήταν το σύμβολο της αρχαίας πόλης του Βυζαντίου στην αρχαιότητα. Το σύμβολο αυτό το κράτησε και ο Μέγας Κωνσταντίνος και εμφανίζεται στις ασπίδες των Παλατινων Σχολών της Ανατολής σύμφωνα με το Notitia Dignitatum.

Το σύμβολο επιβίωσε ακόμα και τον καιρό των Παλαιολόγων αφού μπορούμε να δούμε στις ασπίδες των στρατιωτικών Αγίων και μάλιστα κυρίως στις εικόνες του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Το εκπληκτικό είναι ότι το σύμβολο φαίνεται σε ερυθρό φόντο. Αλλού εμφανίζεται η ημισέληνος αλλά αντί για αστέρι έχει σταυρό.


Αγιογραφία 1. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος με αρχαιοπρεπή πανοπλία ,ενώ πίσω του φαίνεται η ασπίδα με την ημισέληνο και το άστρο σε ερυθρό φόντο. Λακωνία/ Δεσποτάτο του Μυστρά, 14ος μΧ αιώνας.


Αγιογραφία 2. Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος όπου στην ασπίδα του φαίνεται η ημισέληνος με τον σταυρό. 12ος μΧ αιώνας Κύπρος.


Αγιογραφία 3. Ο Άγιος Γεώργιος με πλήρη εξάρτηση , ενώ στην ασπίδα του φαίνεται η ημισέληνος με το άστρο σε ερυθρό φόντο. Λακωνία/ Δεσποτάτο του Μυστρά, 14ος μΧ αιώνας.

ΠΗΓΗ.Ευχαριστώ τους αγαπητούς φίλους της σχολής κ. Αλέξανδρο Δρόσο και κ.Tolgagan Isseven για το φωτογραφικό υλικό.

Πέμπτη 23 Απριλίου 2026

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ-Μία τερπνή χελιδών...τήν τοῦ ἔαρος χάριν, ἀναπληροῖ θαυμαστῶς


"Ἰδοὺ σοι καὶ μία τερπνὴ χελιδών, θεοσύλλεκτε λαέ, τὴν τοῦ ἔαρος χάριν, ἀναπληροῖ θαυμαστῶς, ὁ Γεώργιος, καὶ συγχάρητε λοιπόν, τῇ χαρᾷ τούτου πάντες".

Να για σένα λαέ που συλλέχθηκες για τον Θεό, μία ευχάριστη χελιδόνα, η οποία αναπληρώνει θαυμαστά την χάρη της Άνοιξης, ο Γεώργιος, και λοιπόν χαρείτε όλοι μαζί την χαρά του

(Από την έκτη ωδή του ασματικού κανόνα στον όρθρο του Αγίου Γεωργίου 23/4 )

Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας ( ο τροχός του μαρτυρίου)


Ο τροχός δεν γύριζε απλώς· έτεμνε τον χρόνο, τον πόνο και τη σάρκα, δημιουργώντας έναν μακάβριο στροβιλισμό ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Ήταν μια μηχανή από σίδερο και μίσος, σχεδιασμένη να λυγίσει όχι μόνο τα κόκαλα, αλλά και την ίδια την ελπίδα.
​Στο κέντρο αυτής της δίνης, ο νεαρός Καππαδόκης αξιωματικός δεν έμοιαζε με θύμα, αλλά με τον ακίνητο άξονα ενός κόσμου που κατέρρεε.
​
​Κάθε στροφή του τροχού ήταν και ένας ψίθυρος πειρασμού «Αρνήσου και σώσου». Τα κοφτερά μαχαίρια, βουτηγμένα στη σκουριά και την ανθρώπινη εμπάθεια, χάραζαν στο σώμα του Γεωργίου τον χάρτη μιας αδιανόητης οδύνης. Το αίμα του έβαφε τις ακτίνες, όμως εκείνος παρέμενε σιωπηλός. Δεν ήταν η σιωπή του φόβου, αλλά η σιωπή της πλήρους παράδοσης.
​Εκεί που ο πόνος γινόταν αβάσταχτος, εκεί που η ανθρώπινη φύση κραυγάζει για το τέλος, ο Άγιος Γεώργιος άνοιγε μια πύλη μέσα του. Κάθε σχίσιμο στο δέρμα του γινόταν ένα παράθυρο απ’ όπου έμπαινε το φως της αιωνιότητας.
​Ξαφνικά, ο θόρυβος του σιδήρου έσβησε. Μια απόκοσμη γαλήνη, σαν τη δροσιά της αυγής πάνω στα βουνά της Ανατολής, σκέπασε το στάδιο. Ένας άνδρας με ένδυμα υφασμένο από λευκό φως άπλωσε το χέρι.
​«Χαίρε, Γεώργιε, στρατιώτα του Μεγάλου Βασιλέως!»

Η πάλη του Αγίου με τον δράκο, είναι η εικόνα της δικής μας καθημερινής πάλης.


 Όπως κάθε χρόνο την ημέρα της μνήμης του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, επανέρχεται σχεδόν με προβλέψιμο τρόπο η ίδια ειρωνεία απέναντι στην πίστη της Εκκλησίας και απέναντι στην απλή ευσέβεια του λαού μας.

  Άνθρωποι που θεωρούν ότι στέκονται στην πλευρά της λογικής και της προόδου, σπεύδουν να χλευάσουν όσα συνδέονται με τη μορφή του Αγίου, ιδίως τη γνωστή παράσταση του ως δρακοντοκτόνου, παρουσιάζοντας περίπου ως ένδειξη.. «πολιτισμικής καθυστερήσεως» το ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πιστοί που τιμούν τον Άγιο Γεώργιο με πολλή αγάπη, σεβασμό και πίστη. Και το πιο θλιβερό, δεν είναι τόσο η χλεύη αυτή καθαυτή, όσο το ότι πολλές φορές αναπαράγεται εύκολα και άκριτα από νεότερους ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν διδαχθεί ούτε πώς διαβάζεται η εκκλησιαστική παράδοση, ούτε πώς λειτουργεί γενικότερα η συμβολική γλώσσα μέσα στην ιστορία, στην τέχνη, στην ποίηση και στη λαϊκή μνήμη.

 Το πρώτο λοιπόν που χρειάζεται να γνωρίζουμε είναι κάτι πολύ απλό: Η αλληγορία είναι ένας πολύ παλιός και διαχρονικός τρόπος εκφράσεως, με τον οποίο ο άνθρωπος δίνει μορφή σε αλήθειες και βιώματα που δεν αποδίδονται εύκολα με μια απλή περιγραφή. Δεν ανήκει μόνον στον χώρο της Αγίας Γραφής ή της εκκλησιαστικής υμνογραφίας και αγιογραφίας αλλά διαπερνά ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπινου λόγου, της τέχνης και της παραδόσεως. Το βλέπουμε ήδη από την αρχαία ελληνική παράδοση, το βλέπουμε στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στις λαϊκές αφηγήσεις, παντού όπου ο άνθρωπος αναζητεί έναν πιο βαθύ τρόπο να πει εκείνα που δεν εξαντλούνται σε μια ξερή περιγραφή. Όταν, για παράδειγμα, η δικαιοσύνη εικονίζεται με ζυγαριά ή όταν ο θάνατος αποδίδεται με συγκεκριμένη εικαστική μορφή, κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν στέκεται στην επιφάνεια για να ειρωνευτεί το σχήμα. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι η εικόνα παραπέμπει σε κάποιο συγκεκριμένο νόημα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με πάμπολλες μορφές της εκκλησιαστικής παραδόσεως.

Εικόνες του 11ου αιώνα από διάφορες εκκλησίες της Γεωργίας που δείχνουν τον Ρωμαίο αξιωματικό Γεώργιο της Καππαδοκίας να λογχίζει τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό

Εικόνες του 11ου αιώνα από διάφορες εκκλησίες της Γεωργίας που δείχνουν τον Ρωμαίο αξιωματικό Γεώργιο της Καππαδοκίας να λογχίζει τον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό και να συμβολίζει τον θρίαμβο της ελευθερίας επιλογής του ατόμου έναντι της καταπιεστικής γήινης εξουσίας.

Σύμφωνα με ιστορικούς στο Βασίλειο της Γεωργίας, αυτός ο σπάνιος τύπος εικονογραφίας προέκυψε λόγου του διαρκή περιφερειακού ανταγωνισμού Ρωμαίων και Γεωργιανών ωστοσο μεταξύ των άλλων μπορεί να φέρει ένα ακόμη κρυφό πολιτικό μήνυμα. Ο Διοκλητιανός πολύ πιθανόν μπορεί να συμβολίζει έναν από τους σπουδαιότερους αυτοκράτορες της Ρωμανίας ο οποίος ήταν από τους μεγαλύτερους αντιπάλους του Γεωργίου Ά (2ου βασιλιά της Γεωργίας)τον Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο.Ο Γεώργιος Α΄ είχε ξεκινήσει μία εκστρατεία για την αποκατάσταση της διαδοχής των Kουροπαλατών στη Γεωργία και κατέλαβε το Tάο το 1015–1016.

Συνήψε επίσης μία συμμαχία με τον Φατιμίδη Χαλίφη της Αιγύπτου Αλ-Χακίμ (996–1021), που έφερε τον Βασίλειο Β΄ σε δύσκολη θέση, αναγκάζοντάς τον να απόσχει από μία άμεση απάντηση στην επίθεση του Γεωργίου Α΄.Από εκεί και πέρα, οι Βυζαντινοί βρίσκοντο εκείνη την εποχή σε έναν ανελέητο πόλεμο με τη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, πράγμα που περιόριζε τη δράση τους να είναι στα δυτικά. Αλλά μόλις η Βουλγαρία κατακτήθηκε και ο Αλ-Χακίμ δεν ζούσε πια, ο Βασίλειος Β΄ οδήγησε τον στρατό του εναντίον της Γεωργίας (1021). Ένας εξαντλητικός πόλεμος διήρκεσε δύο χρόνια και κατέληξε σε μία αποφασιστική Βυζαντινή νίκη, αναγκάζοντας τον Γεώργιο Α΄ να συμφωνήσει σε μία συνθήκη ειρήνης, στην οποία έπρεπε όχι μόνο να εγκαταλείψει τις αξιώσεις του στο Τάο, αλλά να παραδώσει αρκετές από τις νοτιοδυτικές κτήσεις του στον Βασίλειο Β΄, και να δώσει όμηρο τον τρίχρονο γιο του Βαγράτ.

Πέμπτη 5 Ιουνίου 2025

Η Εικόνα του Αη Γιώργη που ξεβράστηκε στην παραλία της Θεσσαλονίκης κατά την Μικρασιατική καταστροφή.


Η εικόνα αυτή του Αγίου Γεωργίου ξεβράστηκε κατά την Μικρασιατική Καταστροφή στην παραλία της Θεσσαλονίκης. 
Όταν τους πετούσαν στη θάλασσακα τους κόβαν χέρια αυτή η εικόνα γλίστρησε στα νερά και βρήκε μόνη της τον προορισμό της.
Προσάραξε στην παραλία Θεσσαλονίκης. Την ιστορία της επιβεβαίωσε η απόγονος της κυρίας κατόχου της εικόνας.
Σήμερα βρίσκεται στο εκκλησάκι της Αγίας Σολομονίδος στη Θεσσαλονίκη..
Κειμήλιο…
Τότε που οι άνθρωποι κράταγαν εικόνες στα χέρια και όχι κινητά,όπως μου είπε χαρακτηριστικά ο αφηγητής της ιστορίας της..
dimpenews.com

Παρασκευή 9 Μαΐου 2025

Ασκητές μέσα στον κόσμο: Ελένη Πολυβίου («Ελλού το εκατομμύριο»)

Ἐσεῖς νὰ μὲ φωνάζετε, καὶ ἐγὼ σᾶς ἀκούω ὅλους καὶ θὰ σᾶς βοηθήσω
Ελένη Πολυβίου («Ελλού το εκατομμύριο», + 5 Απριλίου 2003)

 Φτωχή γυναίκα ήταν, ένα πρόσφορο έκανε, και έκανε και την δική της καρδιά πρόσφορο, την προσέφερε στο Χριστό και ο Χριστός έκανε τον πόνο της χαρά και όποιος την επλησίαζε εισέπραττε αυτή την χαρά από την Ελλού. Και έφευγε από κοντά της αναπαυμένος και χαρούμενος. Γι’ αυτό και ήταν μαγνήτης.
Σιγά-σιγά αυτή η γυναίκα απόκτησε πολλή χαρά. Τόση χαρά απόκτησε που έλεγε: «Κύριε, έλέησον. Μα πόση χαρά έχω μέσα στην καρδιά μου. Ιδιαίτερα στην θεία Λειτουργία! Εκείνη την ώρα γεμίζει φως ο νους μου και βλέπω μέσα μου χιλιάδες ονόματα. Και αρχίζω και τα διαβάζω. Συλλαβιστά-συλλαβιστά, όπως μπορώ, να διαβάζω».
Αποτέλεσμα αυτής της χαράς που ζούσε, άρχισε να μοιράζη η ίδια χαρά στους πιστούς. Την πλησίαζαν νέοι που κατάλαβαν την αρετή της, και πήγαιναν και την φιλούσαν το χέρι. Και τους ελεγε: «Γυιέ μου, εκατομμύρια ευχές να έχετε. Εκατομμύρια εκατομμυρίων».

Κάθε Σάββατο, αλλά και άλλες μέρες, πήγαινε με τα πόδια στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κοντού στην Λάρνακα, για να καθαρίση το ναό… Όταν έφθανε στην πόρτα του ναού, γονάτιζε και πήγαινε γονατιστή μέχρι την εικόνα του Αγίου, όπου τον παρακαλούσε για τον αγνοούμενο γυιό της. Είχε αποθέσει όλες τις ελπίδες της για την ανεύρεση του γυιού της στον άγιο Γεώργιο, και ο Άγιος δεν έμεινε απαθής από αυτή την συνεχή παράκληση της πονεμένης μάννας. 
Μία μέρα καθώς ευρίσκετο στο Μοναστήρι, είδε τον Άγιο καβάλα στο άλογό του φέρνοντας μαζί του το αγνοούμενο παιδί της για να το δή η Ελένη. Αυτό το ανέφερε σε μία γνωστή της, την οποία παρακάλεσε να μην το πή στη νύφη της για να μην στενοχωρηθή.

Άλλοτε που επέστρεψε από τον Άγιο Γεώργιο, ανέφερε στη νύφη της ότι ο Άγιος είχε μόλις επιστρέψει από το Βερούτη (Βηρυτό), και η εικόνα του ήταν ιδρωμένη από πάνω μέχρι κάτω.

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2024

Η παλαιά εικόνα του Αγίου Γεωργίου και οι...μουσουλμάνοι...


Στην Κανά πίσω από τον Ιερό ναό του Θαύματος από τον Ιησού Χριστό υπάρχει μία Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου
Δεξιά πάνω στον τοίχο υπάρχει μία παλαιά εικόνα του Αγίου Γεωργίου.
Οι μουσουλμάνοι της Παλαιστίνης αγαπούν πολύ τον Άγιο και κάνουν τάματα.Στις δίκες τους έρχονται εδώ με εκπρόσωπο του δικαστηρίου και ορκίζονται μπροστά στην ιερά εικόνα.

Δευτέρα 6 Μαΐου 2024

Ο θαυμάσιος άγιος Γεώργιος από την Μονή της Χώρας της Κωνσταντινούπολης



  Ο θαυμάσιος άγιος Γεώργιος από την Μονή της Χώρας της Κωνσταντινούπολης, τοιχογραφία των αρχών του 14ου αιώνα, φτιαγμένος από υψηλότατης ποιότητας καλλιτεχνικό εργαστήριο της Πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας. Σήμερα, ημέρα της εορτής του, το Καθολικό της Μονής μετατράπηκε πάλι σε ισλαμικό τέμενος.
+Ε. Γ.-πηγή

"Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον."

Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

  Έχει ένα συγκινητικό στιγμιότυπο από τη ζωή και τα μαρτύρια του Αγ. Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, το οποίο πραγματικά το λέω συχνά αλλά είναι τόσο σημαντικό και τόσο εκφραστικό. 

  Λέει λοιπόν στο βίο του Αγίου Γεωργίου ότι μέσα στα πολλά μαρτύρια που υπέμεινε ο Μάρτυς αυτός, ο γενναίος αυτός Μάρτυρας, ο αδάμαντας αυτός του Χριστού και της Εκκλησίας, νέος στην ηλικία 20-22 χρόνων παλικάρι, τον οδήγησαν στο στάδιο μέσα στο πλήθος εκείνων των ανθρώπων οι οποίοι φώναζαν και έλεγαν διάφορα. Και τι έκαναν; Πήραν σιδερένια παπούτσια τα οποία μέσα είχαν καρφιά. Σκεφτείτε εμάς καμιά φορά μπαίνει στο παπούτσι μας μια μικρή πέτρα και δεν μπορούμε να περπατήσουμε, μας πληγώνει, θέλουμε να τη βγάλουμε, δεν μπορούμε, είναι πολύ οδυνηρό και ενοχλητικό. Είχε καρφιά μέσα στα παπούτσια του τα σιδερένια και τα έβαλαν στη φωτιά και τα πύπρωσαν τόσο, λέγει ο βίος του, ώστε έγιναν ένα με το πυρ. Κατακόκκινα τα παπούτσια αυτά. 
 Και έφεραν άλογα, Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, και τα έδεσαν και φόρεσαν τα πυρακτωμένα παπούτσια του μάρτυρος Γεωργίου με τα καρφιά αυτά και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα. Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα και αυτός έπρεπε ή να τρέξει ή αν έπεφτε κάτω θα γινόταν χίλια κομμάτια, θα τον διέλυαν μέσα στο δρόμο με τη φόρα αυτή και την ταχύτητα των αλόγων. 
 Και λέγει ο βίος του, "το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς". Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα! 

 "Ο δε γενναίος μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος" -λέγει το συναξάριο- "μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν λέγων εις εαυτόν", έλεγε στον εαυτό του: "Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον."

Η λέξη "γεώργιον", απ' όπου παίρνει και το όνομά του ο άγ. Γεώργιος...


Η λέξη "γεώργιον", απ' όπου παίρνει και το όνομά του ο άγ. Γεώργιος, σημαίνει στα Αρχαία Ελληνικά την καλλιεργημένη/οργωμένη γη/έκταση, τον αγρό γενικότερα, αλλά και την καλλιέργεια, όπως και τον προκύπτοντα από αυτήν καρπό / την καρποφορία.

Τη λέξη αυτή θα τη συναντήσουμε στην Παλαιά Διαθήκη, εκτός των άλλων στη "Σοφία Σειράχ", 27:6 ("γεώργιον ξύλου ἐκφαίνει ὁ καρπὸς αὐτοῦ" = "ο καρπός του καλλιεργημένου δέντρου φανερώνει το είδος του / την αξία του") και στις "Παροιμίες", 24:5 ("κρείσσων σοφὸς ἰσχυροῦ καὶ ἀνὴρ φρόνησιν ἔχων γεωργίου μεγάλου" = "είναι καλύτερος ο σοφός άνθρωπος από τον ισχυρό, και ο συνετός/μυαλωμένος άνθρωπος από μεγάλη καλλιεργημένη έκταση").

Και στην Καινή Διαθήκη: "Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε" ( = "Είστε αγρός που καλλιεργείται από τον Θεό, είστε οικοδόμημα του Θεού") (Α΄ Κορ. 3:9).

Σε ένα τροπάριο του Εσπερινού του αγ. Γεωργίου, ο ιερός υμνογράφος περιστρέφεται

Με αφορμή την μεγάλη γιορτή του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου μια περιήγηση στην τέχνη Ανατολής και Δύσης

Με αφορμή την μεγάλη γιορτή του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου μια περιήγηση στην τέχνη Ανατολής και Δύσης -καθότι ο άγιος τιμάται ιδιαίτερα σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο. 





Από την Μονή του Σινά (κηρίχυτη εικόνα του 6ου αι: ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Θεόδωρος πλαισιώνουν την Παναγία, 
στους Αγίους Αναργύρους της Καστοριάς οι Άγιοι Γεώργιος και Δημήτριος(1180), την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας(13ος αι) 
και την Παναγία Τρυπητή Αιγίου (14ος αι)

Παρασκευή 27 Οκτωβρίου 2023

Ο Δημήτριος, ο Γεώργιος και η γη


ΕΝΑ σημαντικό κοινό γνώρισμα των δυο μεγάλων και λαοφιλών αγίων είναι ότι τα ονόματα και των δύο συνδέονται με την καλλιέργεια της γης...
❀ Το ήδη αρχαίο όνομα “Δημήτριος” προήλθε από το θεωνύμιο "Δήμητρα", που ανάγεται στα αρχ. " δᾶ " «γη» και " μήτηρ " (στη δωρική “μάτηρ”). Σε αυτήν την περίπτωση το όνομα θα σήμαινε «μητέρα γη» ή «μητέρα της γης», όνομα κατάλληλο για θεά τής γεωργίας και της καλλιέργειας.
❀ Το όνομα “Γεώργιος” πάλι προήλθε από το αρχαίο “γεωργός”.
◆ Δεν είναι άσχετο με την παραπάνω παρατήρηση το ότι η εορτή και των δύο τοποθετείται στον πυρήνα των αγροτικών εργασιών: του μεν Δημητρίου των φθινοπωρινών (26 Οκτωβρίου - σπορά, καλλιέργεια, ετοιμασία της γης) του δε Γεωργίου των ανοιξιάτικων (23 Απριλίου – σκάψιμο, καθαρισμός, κλάδεμα, ετοιμασία για συγκομιδή).
Ήταν μια εποχή κατά την οποία η γεωργία αποτελούσε τον πυρήνα της δραστηριότητας αλλά και του βιοπορισμού των ανθρώπων, και ήθελαν να συνδέσουν τις εργασίες τους με την ευλογία ενός αγίου.
◆ Κατά μία παράδοση μάλιστα, γνώριμη στους αγιογράφους, η ίδια αυτή η γεωργική διαφοροποίηση των δύο αγίων εξηγεί και το χρώμα του αλόγου τους: Το άλογο του Αγίου Δημητρίου είναι ερυθρό, από το χρώμα της γης που καλλιεργείται. Του Αγίου Γεωργίου είναι λευκό λόγω της άνοιξης που αρχίζει πλέον να δίνει άνθη και καρπούς.

Τρίτη 25 Απριλίου 2023

ΑΓΙΩΡ' ΑΓΙΩΡ' ΑΦΕΝΤΗ ΜΟΥ

             ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ 

                

ΑΓΙΩΡ-ΑΓΙΩΡ ΑΦΕΝΤΗ μου κι’ ΆΦΕΝΤΗ Καβαλάρη! 
Αρματωμένε με σπαθί και με Χρυσό κοντάρι, 
Άγγελος είσαι στη Θωριά κι’ Άγιος στη Θεώτη! 
Παρακαλώ Σε, Βόηθα μας, Άγιε Στρατιώτη! 
Από το άγριο θεριό, τον δράκοντα, μεγάλο, 
Που δεν αφήνει άνθρωπο, κάθε πρωί και άλλο… 
Ερρίξανε τα γκουλετιά, σε μια Βασιλοπούλα… 
Όπου την είχε η Μάνα της, μία και Ακριβούλα… 

Σήκω ΑΓΙΩΡ ΑΦΕΝΤΗ μου, και το νερό αφρίζει, 
Και δράκος τα δοντάκια του, για’ μένα τ’ακονίζει… 
Σηκώθηκε κι’ ΑΓΙΩΡΓΙΟΣ σαν παραλλογισμένος,
 Μια Κονταριά του χτύπησε, σαν που’ήταν μαθημένος, 
Μια Κονταριά τον χτύπησε, τον πήρε μες στο στόμα, 
Και παρ’ευθύς τον ξάπλωσε, χάμω στης Γης το χώμα! 
ΓΕΩΡΓΙΟ με λέγουνε κι’ απ’την ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ, 
Κι’αν θες να κάμεις χάρισμα, χτίσε μιαν εκκλησία! 
Βάλε Δεξιά την Παναγιά, ζερβά έναν καβαλάρη! 
Αρματωμένο με Σπαθί και με Χρυσό Κοντάρι!(δις)

Ένας ήταν και τράβηξε στον Παράδεισο εκατοντάδες..!



  Αλεξάνδρα, Πολυχρονία, Νίκη, Ανατόλιος, Πρωτολέων, Βίκτωρ, Ακίνδυνος, Ζωτικός, Ζήνωνας, Χριστοφόρος, Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος, Αντώνιος, Απολλώ, Ισαάκιος, Κοδράτος και πολλοί άλλοι, άγνωστοι οι περισσότεροι σε μας, μα γνωστοί, αγαπημένοι κι άγιοι στην αγκαλιά του Χριστού μας.
Όλοι έχουν κάτι κοινό: γιορτάζουν το τελευταίο δεκαήμερο του Απρίλη.
Συγκεκριμένα γιορτάζουν από τις 20 ως τις 25 του Απρίλη, δηλαδή γύρω - γύρω από τον Αη Γιώργη το μεγαλομάρτυρα.

Καθόλου τυχαίο, αυτό το τελευταίο.
Γιατί ο άγιος ήταν η αιτία να γνωρίσουν το Χριστό και να δώσουν τη ζωή τους γι' Αυτόν.

Αγία Αλεξάνδρα (21 Απριλίου)


Είναι η αυτοκράτειρα, μία από τις συζύγους του Διοκλητιανού.
Βέβαια, οι ιστορικοί ελάχιστα έως καθόλου ασχολήθηκαν μαζί της, αφού ούτε σε ραδιουργίες της αυλής αναμείχθηκε ούτε με τη ζωή της προκαλούσε.
Και θα παρέμενε τελικά άγνωστη, αν δεν επέλεγε στο τέλος της!
Εντελώς διαφορετική από τον τραχύ και αδίστακτο αυτοκράτορα σύζυγό της, βλέποντας το μαρτύριο του αγίου Γεωργίου, τον παρακάλεσε να σταματήσει τα μαρτύρια κατά των Χριστιανών.
Ο Διοκλητιανός έξω φρενών την έκλεισε στη φυλακή.
Από εκεί η αυτοκράτειρα παρακαλούσε θερμά το Θεό αν και ποθούσε το μαρτύριο, να μην επιβαρυνθεί η ψυχή του συζύγου της με ένα ακόμα αμάρτημα: της συζυγοκτονίας.
Η δέησή της έγινε δεκτή από το Θεό και η αγία παρέδωσε την ψυχή της μέσα στη φυλακή, δυο μέρες πριν από τη θανάτωση του αγίου Γεωργίου.
Μαζί της πίστεψαν τρεις υπηρέτες της, ο Απολλώ, ο Ισαάκιος και ο Κορδάτος, οι οποίοι βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.


Αγία Πολυχρονία (23 Απριλίου)


Ήταν η μάνα του αγίου, εκείνη που τον βάφτισε σ' ένα μοναστήρι της Αρμενίας κρυφά από τον ειδωλολάτρη σύζυγό της, ο οποίος χάρη στις προσευχές της μεταστράφηκε στο Χριστό.
Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων του παιδιού της που κράτησαν μήνες ολόκληρους, φρόντιζε η ίδια να μην στερηθεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.
Γρήγορα οι κινήσεις της έγιναν αντιληπτές από τον Διοκλητιανό, ο οποίος διέταξε τη σύλληψη και τη θανάτωσή της.
Μαρτύρησε την ίδια μέρα με το παιδί της.
Ο άγιος Γεώργιος λίγο πριν μαρτυρήσει εξέφρασε την επιθυμία του στον έμπιστο υπηρέτη του Πασικράτη να ταφεί μαζί με την μητέρα του στην Παλαιστίνη.
Μάνα και γιος άγιοι κι οι δυο στον ουρανό, έμειναν δίπλα - δίπλα και στη γη, μέχρι τις Σταυροφορίες. Οι Λατίνοι άρπαξαν το ιερό λείψανο της αγίας και το μετέφεραν στη Δύση.

Αγία Νίκη (25 Απριλίου)



Η Νίκη ήταν εθνική. Βλέποντας όμως, όσα θαυμαστά συνέβαιναν κατά το πολύμηνο μαρτύριο του αγίου Γεωργίου, πίστεψε στο Χριστό και μαρτύρησε με αποκεφαλισμό.

Η πίστη του αγίου Γεωργίου έγινε αφορμή για να γίνουν χριστιανοί και να μαρτυρήσουν ο πρώην μάγος Αθανάσιος, οι σωματοφύλακες του Διοκλητιανού Ανατόλιος και Πρωτολέων (μαζί με τους στρατιώτες και τους οικείους τους), οι στρατιωτικοί Βίκτωρ και Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος και οι συνδέσμιοί του Ευσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος, ο γεωργός Γλυκέριος και άλλοι τέσσερις ανώνυμοι.
Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι υπάρχουν ακόμα 57 άγιοι της εκκλησίας μας με το όνομα Γεώργιος.

Επιμέλεια: Υπ.

Δευτέρα 24 Απριλίου 2023

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ και ΤΟ ΑΦΕΝΤΟΠΟΥΛΟ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

Στρατής Γιαννίκος

Ο Άγιος Γεώργιος (280 - 23 Απριλίου 303) είναι ένας από τους δημοφιλέστερους αγίους στον χριστιανικό κόσμο. Ήταν αξιωματικός στη φρουρά του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και καταδικάσθηκε σε μαρτυρικό θάνατο επειδή αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει. Σύμφωνα με παράδοση ο Πασικράτης, ο πιστός υπηρέτης του, παρέλαβε το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του και τα μετέφερε στη Λύδα της Παλαιστίνης.
 Στις προ της εικονομαχίας αναπαραστάσεις ο άγιος εμφανίζεται ως πολεμιστής με πανοπλία, δόρυ και ασπίδα. Οι απεικονίσεις του ως έφιππου εμφανίζονται τον 10ο αιώνα. Είναι γνωστή η παράδοση της σωτηρίας της βασιλοπούλας . Στην πόλη Σίλενα της Λιβύης υπήρχε μια πηγή από την οποία οι κάτοικοι μπορούσαν να προμηθευτούν νερό μόνον αν πρόσφεραν δύο πρόβατα καθημερινά, έπειτα έναν άνθρωπο και ένα πρόβατο, και τελικά τα παιδιά και τους νέους τους, που επιλέχθηκαν με κλήρωση. Ο κλήρος κάποτε έπεσε και στην κόρη του βασιλιά. Η βασιλοπούλα όταν είδε να καταφθάνει ο Γεώργιος, τον προέτρεψε να απομακρυνθεί. Ο άγιος όμως τραυμάτισε τον δράκοντα με τη λόγχη του και τον σκότωσε.
Σε μερικές απεικονίσεις, που αναφέρονται στην παραπάνω παράδοση, εικονίζεται έναν νέος να κρατά ένα κύπελλο ή μία υδρία και να κάθεται στο πίσω μέρος , στα καπούλια του αλόγου. Τον 19ο αιώνα έγιναν πολλές συζητήσεις και υποθέσεις για το ποιος μπορεί να είναι ο νέος. Υποστηρίχθηκε ότι πιθανόν να είναι το πορτραίτο του δωρητή της εικόνας, το όνομα του οποίου συναντάται, όπως και σήμερα, συνήθως στο κάτω μέρος της εικόνας. 
Ο Clermont-Ganneanu υποστήριξε ότι το πρόσωπο που συνοδεύει τον άγιο ήταν γυναίκα που κρατά υδρία και σύμφωνα με την άποψή του, το θηλυκό άτομο αντικαταστάθηκε από μια φιγούρα νεαρού άνδρα, συνέκρινε μάλιστα την παράδοση με τον μύθο του Ήβης και του Γανυμήδη.
Ο Γερμανός φιλόλογος Johann B. Aufhauser αναγνώρισε στο πρόσωπο του νέου τον υπηρέτη του Αγίου Γεωργίου τον Παγκράτιο ή Πασικράτιο, ο οποίος υπήρξε και αυτόπτης μάρτυρας του μαρτυρίου του αγίου και συγγραφέας της βιογραφίας του. Το 1913 ο Aufhauser δημοσίευσε τρεις εκδοχές της ιστορίας, βασιζόμενος σε ιστορικά στοιχεία της εποχής το για τη σωτηρία του νέου χάρις στη παρέμβαση του αγίου.


  Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, που βασίζεται σε κείμενο του 11ου αιώνα [Heteron thayma peri tou arpagentos neon από Syria (De iuvene Paphlagonesi capto)] οι Αγαρηνοί σε επιδρομή στην Παφλαγονία αιχμαλώτισαν πολλούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων κι ένα νεαρό αγόρι που ήταν υπηρέτης στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Φάτρη της Παφλαγονίας. Ο νέος ήταν τόσο όμορφος που επιλέχθηκε ως υπηρέτης του εμίρη. Επειδή, όμως, αρνήθηκε να γίνει μουσουλμάνος, στάλθηκε για να εργαστεί στην κουζίνα. Ο νέος προσευχόταν στον Άγιο Γεώργιο κι ένα βράδυ άκουσε μια φωνή από την αυλή και καλούσε το όνομά του. Το αγόρι άνοιξε την πόρτα και είδε έναν αναβάτη που τον άρπαξε και τον έβαλε πίσω του, πάνω στο άλογο. Ο Άγιος Γεώργιος έφερε τον νέο και τον άφησε σε ένα μοναστήρι, που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Ο νέος εξαντλημένος αποκοιμήθηκε. Το επόμενο πρωί οι μοναχοί που τον αντίκρισαν φοβήθηκαν, γιατί το ντύσιμο με αραβικά ρούχα του νέου πρόδιδαν την παρουσία εχθρών. Το αγόρι διηγήθηκε την ιστορία του και καθησύχασε τους μοναχούς, οι οποίοι δοξολογούσαν τον Θεό για τη διάσωση του νέου.

  Μία πιο σύνθετη εκδοχή του θρύλου σώζεται σε ένα χειρόγραφο που έγραψε ο μοναχός Θεοφάνης το έτος 1028, που φυλάσσεται στη Συνοδο λογική Βιβλιοθήκη της Μόσχας (Codex Mosquensis 381, σελ. 11-16v). 
Σύμφωνα με αυτήν υπήρχε κάποιος Βυζαντινός αξιωματούχος με το όνομα Λέων, η γυναίκα του Θεοφανώ και το παιδί τους που το ονόμασαν Γεώργιο προς τιμήν του Αγίου Γεωργίου. Όταν οι Βούλγαροι, επί Νικηφόρου Φωκά, επιτέθηκαν στο Βυζάντιο, ο πατέρας του Γεώργιου ήταν γέρος και δεν μπορούσε να ακολουθήσει στην εκστρατεία , γι αυτό και τον αντικατέστησε ο γιος του Γεώργιος. Πριν ξεκινήσει η εκστρατεία οι γονείς του πήγαν στην εκκλησία, όπου ο Γεώργιος είχε βαφτιστεί, και ο πατέρας επικαλέστηκε στον ομώνυμο άγιο προστάτη την προστασία του γιου του. Ο βυζαντινός στρατός νικήθηκε, ο νεαρός Γεώργιος, αιχμαλωτίσθηκε από τους Βούλγαρους και ήταν τόσο όμορφος που ο ηγεμόνας τους τον έκανε οινοχόο του και τον κράτησε στην κατοικία του. Οι γονείς του αγοριού προσεύχονταν στον Άγιο Γεώργιο να απελευθερώσει το παιδί τους. Την ημέρα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου , ο Βούλγαρος ηγεμόνας διέταξε το αγόρι να φέρει νερό για πλύσιμο των χεριών του κατά τη διάρκεια του δείπνου στο παλάτι. Ενώ το αγόρι πήγαινε έφερνε το νερό με ένα δοχείο ζεστό νερό και μια πετσέτα, ο άγιος που εμφανίστηκε με ένα άσπρο άλογο, διέταξε το αγόρι να καθίσει πίσω του και αμέσως μετέφερε τον νέο στο σπίτι του
με θαυματουργό τρόπο. 
Αρχικά, οι γονείς του αγοριού όταν είδαν τα βουλγαρικά ρούχα και το δοχείο με τον ατμό λιποθύμησαν, ενώ οι τρομοκρατημένοι καλεσμένοι άρχισαν να φωνάζουν. Μόνο μετά από λίγα λεπτά, όταν όλοι τους αναγνώρισαν το γιο του Λέοντα, άρχισαν να γιορτάζουν λόγω της θαυματουργής του επιστροφής και έπιναν το ζεστό ακόμα νερό από την κανάτα. Οι προσευχές των ευχαριστιών στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου διήρκεσαν όλη τη νύχτα. Ο Γεώργιος έδωσε το κύπελλο, το οποίο είχε φέρει για να χρησιμεύσει ως δισκοπότηρο . Ο Leopold Kretzenbacher αναγνωρίζει τα πρόσωπα των ηρώων και τα γεγονότα ως εξής: Τους γονείς του Γεώργιου ταυτίζει με τον Δομέστικο Λέοντα Φωκά και τη σύζυγό του Θεοφανώ. Την ήττα του στρατού τη συνδέει με τη μάχη στον ποταμό Αχελώο κοντά στην Αγχίαλο στις 20 Αυγούστου 917. Σε αυτή τη μάχη ο Βυζαντινός στρατός, υπό την διοίκηση του Λέοντα, νικήθηκε από τον Βούλγαρο Τσάρο Συμεών

Ο Γέροντας Ευμένιος μ’ έστειλε εδώ και μου είπε να με σταυρώσεις με την θαυματουργό εικόνα του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου

(Θαυμαστή επέμβαση του Αγίου Ευμενίου  σε κοπέλα που έπασχε από δαιμονική επήρεια.)

Μέσα στο έτος 2005 ένα απόγευμα επισκέφθηκαν τη Μονή Κουδουμά μιά κοπέλα με τον πατέρα της από τη Λάρισα, ζητώντας να προσκυνήσουν τον Ναό της Παναγίας.

Εισερχόμενη στον Ναό η κοπέλα δεν μπορούσε να προσκυνήσει, διότι κάτι την εμπόδιζε. Ο πατέρας εξήγησε στον Ηγούμενο ότι η κόρη του έπασχε από δαιμονική επήρεια και της ενεφανίσθη προ καιρού ο Μακαριστός Γέροντας Ευμένιος από το χωριό της Κρήτης Εθιά (δεν είχαν ακούσει ποτέ γι’ αυτόν) και την προέτρεψε επίμονα να έρθει στον τάφο του και εκείνος θα την θεραπεύσει, διότι, όπως της είπε, Εκείνος είχε ταλαιπωρηθεί το ίδιο από τα δαιμόνια, «μόνο που εγώ το έπαθα από την υπερηφάνεια, ενώ εσύ από βλασφημία».

Έτσι ήρθαμε σήμερα στην Κρήτη και πήγαμε στον τάφο του Γέροντα και ενώ προσκυνήσαμε, η κόρη μου άκουσε τη φωνή του Γέροντα να της λέει: 

“Να πας εις τη Μονή του Κουδουμά να ζητήσεις από τον Ηγούμενο να σε σταυρώσει και θα γίνεις καλά”. 

  Μετά από τα λόγια του πονεμένου πατέρα, της διάβασαν τις καθορισμένες από την Εκκλησία ευχές για τις περιπτώσεις αυτές, μετά πολλών δυσκολιών που προκλήθηκαν από την πάσχουσα κατά την ώρα της ανάγνωσής τους, και μετά το τέλος των ευχών η κοπέλα στράφηκε στον Ηγούμενο λέγοντάς του: 

«Ο Γέροντας Ευμένιος που μ’ έστειλε εδώ μου είπε να σου πώ ότι, μετά που θα με

Κυριακή 23 Απριλίου 2023

"Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον."


Έχει ένα συγκινητικό στιγμιότυπο από τη ζωή και τα μαρτύρια του Αγ. Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, το οποίο πραγματικά το λέω συχνά αλλά είναι τόσο σημαντικό και τόσο εκφραστικό. 

  Λέει λοιπόν στο βίο του Αγίου Γεωργίου ότι μέσα στα πολλά μαρτύρια που υπέμεινε ο Μάρτυς αυτός, ο γενναίος αυτός Μάρτυρας, ο αδάμαντας αυτός του Χριστού και της Εκκλησίας, νέος στην ηλικία 20-22 χρόνων παλικάρι, τον οδήγησαν στο στάδιο μέσα στο πλήθος εκείνων των ανθρώπων οι οποίοι φώναζαν και έλεγαν διάφορα. Και τι έκαναν; 

  Πήραν σιδερένια παπούτσια τα οποία μέσα είχαν καρφιά. Σκεφτείτε εμάς καμιά φορά μπαίνει στο παπούτσι μας μια μικρή πέτρα και δεν μπορούμε να περπατήσουμε, μας πληγώνει, θέλουμε να τη βγάλουμε, δεν μπορούμε, είναι πολύ οδυνηρό και ενοχλητικό. 
Είχε καρφιά μέσα στα παπούτσια του τα σιδερένια και τα έβαλαν στη φωτιά και τα πύπρωσαν τόσο, λέγει ο βίος του, ώστε έγιναν ένα με το πυρ. Κατακόκκινα τα παπούτσια αυτά. Και έφεραν άλογα, Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, και τα έδεσαν και φόρεσαν τα πυρακτωμένα παπούτσια του μάρτυρος Γεωργίου με τα καρφιά αυτά και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα. Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα και αυτός έπρεπε ή να τρέξει ή αν έπεφτε κάτω θα γινόταν χίλια κομμάτια, θα τον διέλυαν μέσα στο δρόμο με τη φόρα αυτή και την ταχύτητα των αλόγων. 
Και λέγει ο βίος του, "το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς".

 Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα! 

Σάββατο 22 Απριλίου 2023

"Ανάστα εν τάχει"

  "Καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου ἐπέστη καὶ φῶς ἔλαμψεν ἐν τῷ οἰκήματι· πατάξας δὲ τὴν πλευρὰν τοῦ Πέτρου ἤγειρεν αὐτὸν λέγων. ἀνάστα ἐν τάχει· καὶ ἐξέπεσον αὐτοῦ αἱ ἁλύσεις ἐκ τῶν χειρῶν. εἶπέ τε ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτόν· περίζωσαι καὶ ὑπόδησαι τὰ σανδάλιά σου. ἐποίησε δὲ οὕτω. καὶ λέγει αὐτῷ· περιβαλοῦ τὸ ἱμάτιόν σου καὶ ἀκολούθει μοι. καὶ ἐξελθὼν ἠκολούθει αὐτῷ" (Πράξ. 12, 7-9)

  "Και ιδού, άγγελος Κυρίου στάθηκε ξαφνικά από πάνω και φως έλαμψε μέσα στο οίκημα. Χτύπησε τότε την πλευρά του Πέτρου και τον ξύπνησε λέγοντας: «Σήκω γρήγορα». Και του έπεσαν οι αλυσίδες από τα χέρια. Είπε τότε ο άγγελος προς αυτόν: «Ζώσου και βάλε τα σανδάλια σου». Και έκανε έτσι. Και του λέει: «Φόρεσε το πανωφόρι σου και ακολούθα με». Και τότε εξήλθε και τον ακολουθούσε".



  "Ανάστα εν τάχει". Με την φράση αυτή ο άγγελος ξυπνά τον απόστολο Πέτρο, ο οποίος βρίσκεται στην φυλακή από τον βασιλιά Ηρώδη, ο οποίος δεν δέχεται ότι ο Χριστός του οποίου την καταδίκη προσυπέγραψε, έχει αναστηθεί. Δεν δέχεται ότι οι μαθητές του Χριστού, τους οποίους η Ιουδαϊκή εξουσία θεώρησε πως είχε στείλει στο περιθώριο με την βίαιη θανάτωση του Ιησού, κήρυτταν την ανάσταση και έκαναν τον κόσμο να πιστεύει στον Θεάνθρωπο Λυτρωτή. Και είναι έτοιμη η εξουσία του κόσμου τούτου να εξοντώσει και όποιον θέλει να της θυμίζει την πληγή της αδικίας, του κακού, της ανήθικης και αχάριστης συμπεριφοράς της. Όμως είναι άλλα τα σχέδια του Θεού. Και ο άγγελος θα έρθει το βράδυ στην φυλακή, δείχνοντας στον κορυφαίο μαθητή ότι ο Θεός και ακούει της προσευχές των χριστιανών που δεν ήθελαν να χάσουν τον Πέτρο, αλλά και δεν επιβραβεύει την κακία του κόσμου τούτου, ο οποίος νομίζει ότι είναι παντοδύναμος και αυτάρκης και ότι έχει διαγράψει τον Θεό από την ζωή του χωρίς να υπολογίζει τίποτα.

  "Ανάστα εν τάχει". Ο λόγος αυτός του αγγέλου απευθύνεται στον καθέναν από εμάς.