Άγιος Σεραφείμ,αρχιεπίσκοπος Μπογκουτσάρωβ-ΔΙΔΑΧΕΣ

Ο Άγιος ιεράρχης Σεραφείμ(Σομπόλεβ),αρχιεπίσκοπος Μπογκουτσάρωβ(+13 Φεβρουαρίου 1950)

Κατά την περίοδο του 1919 και του 1923 η Βουλγαρία δέχθηκε περίπου 20 χιλιάδες Ρώσους πρόσφυγες, όντας η ίδια σε κατάσταση δυστυχίας, κατεστραμμένη από τρεις πολέμους, πληρώνοντας τις αποζημιώσεις και έχοντας χιλιάδες ανάπηρους, χήρες και ορφανά. Η Βουλγαρική Εκκλησία βοήθησε με κάθε δυνατό τρόπο τους Ρώσους πρόσφυγες και στην οργάνωση των ρωσικών εκκλησιαστικών κοινοτήτων στη χώρας της. Στις 31 Αυγούστου 1921, το Τμήμα της Εκκλησιαστικής Διοίκησης του Εξωτερικού διόρισε τον Επίσκοπο Σεραφείμ (Σομπόλεφ) ως διαχειριστή των ρωσικών ορθόδοξων κοινοτήτων στη Βουλγαρία. Ο Πατριάρχης Τύχωνας αναγνώρισε τη χειροτονία του Επισκόπου Σεραφείμ στη Σεβαστούπολη και τον διορισμό του στη Βουλγαρία.

Ο Επίσκοπος (από το 1934 Μητροπολίτης) Σεραφείμ του Μπογκουτσάρσκ διοικούσε τις ρωσικές κοινότητες στη Βουλγαρία μέχρι το τέλος της ζωής του, αρχικά στη δικαιοδοσία της Ρωσικής Εκκλησίας του Εξωτερικού και από το 1945 στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Μόσχας. Ο τόπος διακονίας του επισκόπου Σεραφείμ ήταν η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Μνημείο του Τσάρου Ελευθερωτή στη Σόφια.

Ο Επίσκοπος Σεραφείμ απεβίωσε την Κυριακή της Ορθοδοξίας, στις 26 Φεβρουαρίου 1950, και ετάφη στην κρύπτη του Ναού του Αγίου Νικολάου. Θαύματα συνέβησαν από τις προσευχές του Ρώσου αρχιερέα, ασκητή της ευσέβειας και υπερασπιστή της καθαρότητας της Ορθοδοξίας, και κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αλλά μετά το θάνατό του αυτά πολλαπλασιάστηκαν επί δύο, γεγονός που κατέστησε τον επίσκοπο Σεραφείμ έναν από τους πιο σεβαστούς και αγαπητούς Αγίους στη Βουλγαρία πολύ πριν από την αγιοποίησή του. Το ζήτημα της αγιοποίησης του επισκόπου Σεραφείμ του Μπογκουτσάρσκ τέθηκε επανειλημμένα, αλλά επιλύθηκε μόλις το 2016.

Στις 3 Φεβρουαρίου 2016, κατά την πέμπτη σύνοδο ολομέλειας της Ιεράς Συνόδου των Επισκόπων στον Καθεδρικό Ναό του Χριστού Σωτήρος, εξετάστηκε το ζήτημα της αγιοποίησης του επισκόπου Σεραφείμ του Μπογκουτσάρσκ (Σόμπολεφ). Στη συνεδρίαση συμμετείχε αντιπροσωπεία της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τα μέλη του Συμβουλίου ψήφισαν ομόφωνα υπέρ της αγιοποίησης του Επισκόπου Σεραφείμ, ο οποίος τιμάται εδώ και πολλά χρόνια τόσο στη Βουλγαρία όσο και στη Ρωσία. Στις 25 και 26 Φεβρουαρίου 2016 πραγματοποιήθηκε στη Σόφια η δοξολογία του Αγίου Σεραφείμ, Επισκόπου Μπογκουτσάρσκ, Θαυματουργού της Σόφιας.

Κρατήστε την ορθόδοξη πίστη μας, τόσο στους κανόνες της όσο και στα δόγματά της, με αγιότητα και σταθερότητα. Μην προσαρμόζετε την πίστη σας στη ζωή σας, αλλά τη ζωή σας στην πίστη σας. Αντλήστε όλη την ευτυχία σας από την αληθινή ορθόδοξη πίστη. Τότε θα είστε αληθινά τέκνα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και ο Κύριος θα σας γεμίσει εδώ σε αυτόν τον κόσμο με τις ανείπωτες Χάρες Του.

***
Κάποιοι μπορεί να πουν: "Γιατί πρέπει να διατηρούμε την πίστη στον Χριστό και να προσπαθούμε να αποκτήσουμε τις άλλες χριστιανικές αρετές; Δεν αρκεί μόνο η αγάπη για να είμαστε άξιοι της αιώνιας σωτηρίας;" Τέτοιες ερωτήσεις προκύπτουν μόνο από εκείνους που δεν έχουν ιδέα από χριστιανική πνευματική ζωή. Είναι δυνατόν να ανέβει κανείς ένα βουνό χωρίς να διασχίσει την ανηφόρα του βουνού; Σίγουρα όχι. Με τον ίδιο τρόπο είναι αδύνατο χωρίς το θεμέλιο όλων των χριστιανικών αρετών, δηλαδή χωρίς ειλικρινή πίστη στον Χριστό, να φτάσει κανείς στην κορυφή που βρίσκεται η αγάπη.

***
Ας θυμηθούμε, αγαπημένα μου παιδιά εν Χριστώ, ότι χωρίς πίστη είναι αδύνατο να πραγματοποιήσουμε το θέλημα τον Θεό (Εβραίους 11:6), ότι χωρίς την ορθόδοξη πίστη δεν υπάρχει η Χάρις του Θεού, ούτε αληθινή αγάπη για τον πλησίον, αλλά μόνο καταστροφικός εγωισμός ή μόνο κενά λόγια για την αγάπη, όπως μεταξύ των αιρετικών και των σεχταριστών. Ας καταβάλουμε λοιπόν προσπάθεια να κρατήσουμε την ορθόδοξη πίστη Αγία και σταθερή και μαζί με αυτήν να έχουμε πάντα την Χάρη του Θεού, την αληθινή αγάπη για τον πλησίον.

Ο όσιος Ρωμύλος της Ραβάνιτσας(+18 Σεπτεμβρίου)

  Ο όσιος Ρωμύλος γεννήθηκε κατά το 1300 στην παραδουνάβια πόλι Βιδίνιο από ευσεβείς γονείς, πατέρα Έλληνα και μητέρα Βουλγάρα. Κατά το άγιο βάπτισμα ονομάσθηκε Ράϊκος. Από την παιδική του ηλικία έδειχνε πόθο για μάθησι και οι διδάσκαλοί του, θαυμάζοντας την σοφία και την σύνεσί του, τον αποκαλούσαν«παιδαριογέροντα».
  Όταν ανδρώθηκε, για να αποφύγη τον γάμο που εσκέπτοντο οι γονείς του, έφυγε κρυφά σε μοναστήρι της επαρχίας του Τιρνόβου. Εκεί, μετά την κανονική δοκιμασία, εκάρη μικρόσχημος με το όνομα Ρωμανός και διακονούσε με πολλή ευλάβεια στον ναό ως εκκλησιαστικός.

 Την ίδια εποχή ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναϊτης [6 Απρ.] ανεχώρησε με τους μαθητάς του από το Άγιον Όρος και εγκαταστάθηκε στα Παρόρια (σημ. Στράντζα), στα βυζαντινοβουλγαρικά σύνορα. Όταν ο Ρωμανός άκουσε για τον διδάσκαλο αυτόν της νοεράς προσευχής και του ησυχαστικού βίου, ζήτησε ευλογία από τον ηγούμενο να τεθή υπό την καθοδήγησί του. Μαζί του πήρε και άλλον αδελφό, τον Ιλαρίωνα.

  Ο όσιος Γρηγόριος τούς δέχθηκε με πολλή χαρά και, καθώς ο Ρωμανός ήταν δυνατός, με ισχυρή κράσι, του ανέθεσε τις βαρύτερες και κοπιαστικώτερες υπηρεσίες, τις οποίες εκτελούσε με απόλυτη υπακοή. Μετέφερε ξύλα και πέτρες από το όρος, νερό από το ποτάμι που έρρεε στους πρόποδες, και έφτιαχνε τον πηλό για τις οικοδομές. Παράλληλα διακονούσε στο μαγειρείο και στο ζυμωτήριο της μονής και είχε την φροντίδα των ασθενών αδελφών. Του ανατέθηκε επίσης η περιποίησις ενός ηλικιωμένου μοναχού, ασθενούς και θυμώδους, ο οποίος ένεκα των ασθενειών του έπρεπε να τρώγη μόνον φρέσκα ψάρια. 

Αλλαγή των αμφίων Αγίου Στεφάνου Μιλούτιν στον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής Σόφιας

Αλλαγή των αμφίων Αγίου Στεφάνου Μιλούτιν στον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής Σόφιας

*Διάβαστε και  Άγιος Στέφανος Μιλούτιν,βασιλιάς της Σερβίας

Άγιος νέος ιερομάρτυς Βησσαρίων του Σμολυάν Βουλγαρίας

 

ΣΤΟ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 17ου αἰ., κατὰ τὴν διάρκεια τῆς βασιλείας τοῦ Μαχμοὺτ Δ´, ὅταν ἡ ᾿Οθωμανικὴ αὐτοκρατορία ἐπίεζε ἀσφυκτικὰ ὅλους τοὺς ὑποδούλους της καὶ ἐδίωκε τοὺς ᾿Ορθοδόξους Χριστιανούς, στὰ βουνὰ τῆς Ροδόπης, στὰ νότια τῆς σημερι- νῆς Βουλγαρίας, ἔλαμπε διὰ τῆς ἁγιότητός του ὁ ᾿Επίσκοπος μιᾶς μικρᾶς πόλεως, τοῦ Σμολυάν, ὁ ἱερὸς Βησσαρίων. 
 Στὴν περιοχὴ αὐτὴ εἶχε ἐνταθῆ ὁ διωγ-μὸς τῶν ᾿Ορθοδόξων ἀπὸ τοὺς θηριώδεις κατακτητὲς καὶ ἐσημειώθησαν πολλὲς σφαγὲς καὶ ἐκτοπισμοί. Οἱ εὐσεβεῖς, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν ὀργὴ τῶν ἐπιδρομέων, κατέφευγαν στὰ δάση καὶ στὰ ὄρη καὶ εὕρι- σκαν προστασία καὶ παρηγορία ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ στοργικοῦ τους πνευματικοῦ πατρός, τοῦ ἁγίου ᾿Επισκόπου Βησσαρίωνος. 
Τὸ ἔτος 1669 οἱ διωκόμενοι Χριστιανοὶ τοῦ Σμολυάν, μαζὶ μὲ τὸν ᾿Επίσκοπό τους, πέρασαν στὴν περιοχὴ τοῦ Ράϊκοβο τοῦ ὀρεινοῦ ὄγκου τῆς Ροδόπης. Στὶς 29 ᾿Ιουλίου τοῦ 1670, ὁ ᾿Επίσκοπος μαζὶ μὲ δέκα πνευματικά του τέκνα, εὑρισκόμενος σὲ περιοδεία πρὸς ἐπίσκεψιν πιστῶν στὴν περιοχή, συνελήφθη ἀπὸ ἕνα ἀπόσπασμα ἀγρίων ᾿Οθωμανῶν, μετὰ ἀπὸ ἀνεπιτυχῆ προσπάθεια τῶν πνευματικῶν του τέκνων νὰ τὸν προ- στατεύσουν σὲ συμπλοκὴ ποὺ προηγήθηκε. 
῾Ο Γολγοθᾶς τοῦ μαρτυρικοῦ ᾿Επισκόπου εἶχε ἀρχίσει...

Οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν ᾿Οθωμανῶν στὸ Σμολυάν, ὅπου τὸν μετέφεραν, ἐπρότειναν στὸν ῞Αγιο νὰ ἀλλαξοπιστήση, γιὰ νὰ σώση τὴν ζωή του, καὶ νὰ δεχθῆ τὸν Μωαμεθανισμό. ῎Αν τὸ πετύχαιναν αὐτό, θὰ ἔκαμπταν καὶ τὴν ἡρωϊκὴ ἀντίστασι τοῦ διωκομένου, ἀλλὰ σταθεροῦ στὴν ᾿Ορθόδοξη Πίστι, ποιμνίου του.
῾Ο ῞Αγιος ἀπάντησε θαρραλέα: «῞Ενας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ τὴν Θεία ᾿Αλήθεια, εἶναι ἀμετακίνητος στὴν πίστι του. ῾Ο θάνατός μου θὰ μὲ κάνη ἀθάνατο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ». 
 Τότε οἱ Τοῦρκοι τὸν ἐξέδυσαν καὶ ἄρχισαν νὰ διατρυποῦν τὸ σῶμα του μὲ εἰδικὰ σουβλερὰ ὄργανα καὶ νὰ τοῦ ἀποσποῦν τεμάχια κρέατος. ῾Ο ῞Αγιος παρέμενε σιωπη- λὸς καὶ προσευχόμενος, ἐνῶ τὸ αἷμα ἔρρεε ἀσταμάτητα ἀπὸ τὸ ἱερὸ σῶμα του. ῎
Επει-τα τὸν ἐκτύπησαν ἄγρια μὲ σιδερόβεργες, ἕως ὅτου ἔχασε τὶς αἰσθήσεις του. Κατό πιν, ἄρχισαν νὰ τὸν κατακόπτουν μὲ μαχαίρια, ἔθεσαν πυρωμένο σίδερο στὸ κεφάλι του καὶ τὸν περιέπαιξαν μὲ κάθε τρόπο. Μάλιστα, πρὸς καταισχύνην του, τὸν περιέφεραν γυμνὸ καὶ αἱμόφυρτο στοὺς δρόμους τοῦ Σμολυάν. 
Τότε, ἕνας Τοῦρκος ἀπὸ τὸν φανατισμένο ὄχλο ἔμπηξε στὸ στῆθος τοῦ Μάρτυρος ἕνα κοφτερὸ μαχαίρι καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἄρχισαν νὰ τὸν λιθοβολοῦν, ὥστε τὸν παραμόρφωσαν ἐντελῶς. ῎Ετσι, διὰ τοῦ φρικτοῦ αὐτοῦ μαρτυρίου, παρέδωσε ὁ ῞Αγιος τὸ πνεῦμα του στὸν Θεό. 
Οἱ Τοῦρκοι διέταξαν τοὺς ἀκολούθους τοῦ ῾Αγίου νὰ ἀνοίξουν ἕναν τάφο σὲ κῆπο, κοντὰ στὴν πλατεῖα τοῦ Σμολυάν, καὶ νὰ θάψουν ἐκεῖ τὰ ἱερὰ λείψανά του...

῾Η τιμὴ τοῦ ῾Αγίου 
῾Ο ῞Αγιος ῾Ιερομάρτυς Βησσαρίων ᾿Επίσκοπος τοῦ Σμολυὰν τιμήθηκε ἀμέσως ἀπὸ τὸ ποίμνιό του ὡς νέος ῞Αγιος τῆς Πίστεώς μας, χωρὶς ὅμως ἡ τιμὴ αὐτὴ νὰ ἐξέλθη τῶν τοπικῶν ὁρίων τῆς περιοχῆς τῆς Ροδόπης καὶ νὰ ἀναγραφῆ ἡ μνήμη του τοὐλάχιστον στὸ ῾Αγιολόγιο τῆς Βουλγαρικῆς ᾿Εκκλησίας. 
῾Ο ἐπίσκοπος Λεύκης Παρθένιος τὸν συμπεριέλαβε στὸ ἔργο του «Βίοι τῶν Βουλγάρων ῾Αγίων» στὰ μέσα τοῦ αἰῶνος μας, δημοσιεύοντας ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ μοναδικὸ χειρόγρα- φο τοῦ Μαρτυρίου του, ποὺ φέρει τὸν τίτλο «῞Ενα ῾Ιστορικὸ Σημείωμα» καὶ ἀντίγραφο τοῦ ὁποίου φυλάσσεται σήμερα στὴν Βιβλιοθήκη τῆς Φιλιππουπόλεως.
Στις 2 Ιουλίου του 2006 εγκαινιάστηκε στο Σμόλυάν ο καθεδρικός ναόςτου Αγίου Βησσαρίωνος.Πρόκειται για τον δεύτερο μεγαλύτερο ναό στην Βουλγαρία με τά τον ναό του Αγ.Αλεξάνδρου Νιέφσκυ στην Σόφια

 Εἴθε οἱ πρεσβεῖες τοῦ ῾Ιερομάρτυρος ῾Αγίου Βησσαρίωνος τοῦ Σμολυὰν νὰ μᾶς ἐνισχύουν καὶ νὰ μᾶς προστατεύουν! 

Περιοδ. Α Κ, ἀριθ. 297/᾿Ιούλιος-Αὔγουστος 2000, σελ. 326-327

πηγή

Άγιος Boyan πρίγκιπας των Βουλγάρων,ο πρώτος μάρτυρας(+28 Μαρτίου)

Ο Άγιος Boyan (Μποϋάν) ο επονομαζόμενος Enravota (Ενραβωτά) ήταν υιός του βασιλέως της Βουλγαρίας Ομουρτάγ (816 - 831), την εποχή κατά την οποία οι Βούλγαροι ήταν ακόμη στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Ενώ ήταν πρωτότοκος, μετά τον θάνατο του πατέρα του, δεν έγινε βασιλέας, αλλά η εξουσία πέρασε στον μικρότερο αδελφό του Μαλαμίρ.

Από την αρχή του 9ου αιώνα, δηλαδή από τότε που άρχισε η βασιλεία του φιλοπόλεμου Κρούμμου (803-814), οι Χριστιανοί διώκονταν, ιδιαίτερα στις περιοχές που είχαν αποσπασθεί από τους Βυζαντινούς.

Όταν ο αδελφός του Αγίου ανέκτησε την εξουσία, θέλησε να βεβαιωθεί ότι ο Boyan δεν είχε ασπασθεί την χριστιανική πίστη. Γι' αυτό του πρότεινε να συμμετάσχει σε ένα ειδωλολατρικό θυσιαστικό συμπόσιο. Στην άρνηση του Αγίου να θυσιάσει στα είδωλα, ο βασιλέας διέταξε τον διά αποκεφαλισμού θάνατό του. Ήταν περί το έτος 833.

Σύμφωνα με την μαρτυρία του Θεοφύλακτου, Αρχιεπισκόπου Αχρίδος (1090 - 1126), ο πρίγκιπας Boyan κατά την στιγμή του μαρτυρίου του προφήτευσε τα ακόλουθα:

 «Αυτή η πίστη, για την οποία σήμερα πεθαίνω, θα διαδοθεί στην χώρα των Βουλγάρων. Εσείς μάταια προσπαθείτε να την καταστρέψετε με τον θάνατό μου. Το σημείο του Σταυρού θα υπάρχει παντού. Θα ανεγερθούν ναοί καθαροί και αγνοί προς τιμήν του αληθινού Θεού και ιερείς καθαροί και αγνοί θα Τον διακονήσουν. Τα είδωλα και οι βωμοί σας θα καταστραφούν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ».

Τρία χρόνια αργότερα ο βασιλέας Μαλαμίρ πέθανε. Ο απόγονος του Αγίου Boyan βαπτίσθηκε Χριστιανός, το έτος 865 και ανακήρυξε την ορθόδοξη πίστη ως πίστη του κράτους.

Ὁ Άγιος Αναστάσιος ο Μάρτυρας απὸ τη Βουλγαρία

Πατρίδα του ἡ πόλη Ροδοβίσι τῆς ἐπαρχίας Στρούμιτζα τῆς Βουλγαρίας.

Εἴκοσι χρονῶν ᾖλθε στη Θεσσαλονίκη και δούλευε σαν ὑπάλληλος σε κάποιο ἐμπορικό κατάστημα. Κάποια μέρα, βοήθησε το ἀφεντικό του για τη λαθραῖα ἐξαγωγή ἐνδυμάτων ἔξω ἀπό το Κάστρο τῆς Θεσσαλονίκης, για να μην πληρώσει φόρους. 

Ὁ Ἀναστάσιος μάλιστα, φόρεσε καὶ μία τούρκικη στολὴ προκειμένου νὰ περάσει τὸ ἐμπόρευμα. Ἀλλὰ ἐνῷ περνοῦσε τὴν πύλη, Τοῦρκοι φοροειοπράκτορες, τον ρώτησαν ἂν εἶχε ἀνάλογα ἔγγραφα γιὰ την ἐξαγωγὴ τῶν ἐνδυμασιῶν. Αὐτός μὲ ἀφέλεια ἀπάντησε ὅτι ἦταν Τοῦρκος. Γιὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσει αὐτό, οἱ Τοῦρκοι ὑπάλληλοί του ζήτησαν νὰ κάνει «σαλαβάτι» (ὁμολογία). Ὁ νέος στὸ ἄκουσμα τοῦ αἰτήματος αὐτοῦ ἔμεινε ἄφωνος. Ἀμέσως τότε τον ἅρπαξαν οἱ Τοῦρκοι καὶ μὲ ἄγρια χτυπήματα τον ὁδήγησαν στον ἀγά. Ἐκεῖ ὁ Ἀναστάσιος, παρα τις κολακεῖες και τις φοβέρες τοῦ ἀγᾶ, ἔμεινε ἀκλόνητος στὴ χριστιανικὴ πίστη.

Κατόπιν ὁδηγήθηκε στον κριτη και ἔπειτα σ’ ἄλλον ἄρχοντα, ὅπου φυλακίστηκε και βασανίστηκε ἀνελέητα. Ἀλλά ἐπειδή και πάλι ὁμολογοῦσε τον Χριστό τον καταδίκασαν σε θάνατο.
Στο δρόμο για την ἀγχόνη, ὁ Ἀναστάσιος ὑπέκυψε στα τραύματά του και παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στον Θεό, ἔξω ἀπό τη Θεσσαλονίκη κοντά στην «καινούρια πόρτα», στις 8 Αὐγούστου 1794.

Οι ''Επτά Απόστολοι της Βουλγαρίας''

Οι ''Επτά Απόστολοι της Βουλγαρίας''.Εορτάζουν στις 27 Ιουλίου

Είναι ένα συλλογικό όνομα που έχει δοθεί σε αγίους που τιμώνται από την Βουλγαρική Εκκλησία που δημιούργησαν και προώθησαν το κυριλλικό και γλαγολιτικό αλφάβητο:

Οι Άγιοι Μεθόδιος και Κύριλλος,ο Άγιος Ναούμ,ο Άγιος Σάββας,ο Άγιος Κλήμης της Οχρίδας,ο Άγιος Γκόραντζ και ο Άγιος Αγγελάριος αρχιεπίσκοπος και φωτιστής Βοημίας

Η τοιχογραφία βρίσκεται στην Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου ή Μονή της Παναγίας Αρδεύουσας ή Αρδενίτσας κοντά στο Φιέρ της Αλβανίας.

Δεξιά διακρίνεται ο Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης

πηγή

Ο άγιος Νεομάρτυς Λάζαρος εκ Γκάμπροβο Βουλγαρίας(+23 Απριλίου 1802)

Μαρτύρησε στις 23 Απριλίου 1802 στην Πέργαμο της Μ. Ασίας

Ο άγιος στην καταγωγή ήταν Βούλγαρος από την πόλη Κάμπροβα και οι γονείς του ήσαν ορθόδοξοι Χριστιανοί. Είχε φύγει από την Βουλγαρία και ζούσε στην περιοχή της Περγάμου, σ’ ένα χωριό ονομαζόμενο Σώμα και ήταν βοσκός.

Κάποια μέρα που είχε τα πρόβατά του σ’ ένα υψηλό και έρημο βοσκοτόπι, την ώρα που κοιμόταν, πέρασε τυχαία από εκεί μια Τουρκάλα. Ο σκύλος του κοπαδιού της όρμησε με πολλή αγριότητα. Ο άγιος ξύπνησε, έτρεξε αμέσως και συγκράτησε τον σκύλο, έτσι η γυναίκα δεν έπαθε τίποτε εκτός από λίγο σκίσιμο στο φόρεμά της.
Η μοχθηρή εκείνη γυναίκα εκείνη τη στιγμή δεν έδειξε πως οργίστηκε, όταν όμως πήγε στον σύζυγό της συκοφάντησε τον Χριστιανό δεινά και θανάσιμα . Ότι ο άγιος την βίασε σε κείνη την ερημιά και ως απόδειξη έδειχνε το σκισμένο φόρεμά της. Ο σύζυγος άναψε από τον θυμό και έσπευσε να βρει τον δράστη για να τον σκοτώσει. Δεν βρήκε τον άγιο αλλά τον συνεργάτη του βοσκό, τον οποίο χτύπησε μη γνωρίζοντας τα χαρακτηριστικά του αγίου. Ευτυχώς το χτύπημα δεν ήταν καίριο και έτσι δεν θανατώθηκε ο βοσκός.
Όταν έμαθε ο δράστης από την σύζυγό του τα χαρακτηριστικά του αγίου, φοβήθηκε μήπως ο αναίτια πληγωμένος τον καταγγείλει στη δικαιοσύνη και τιμωρηθεί. Πήγε λοιπόν και ξεσήκωσε τους συγγενείς της συζύγου του να πάνε στο δικαστήριο την υπόθεση, μη τυχόν θεωρηθεί πως η γυναίκα του με τη θέλησή της μοιχεύτηκε. Ο άγιος τα έμαθε όλα αυτά αλλά δεν έφυγε ούτε κρύφτηκε, παρέμεινε στο κοπάδι του, μήπως θεωρηθεί η φυγή του ως επιβεβαίωση ενοχής.

Η Οσία Δήμητρα του Κιέβου(+9/22 Μαρτίου 1878)

Η Οσία Δήμητρα είναι βουλγαρικής καταγωγής.Γεννήθηκε στη Σίλιστρα το 1810.Οι ευλαβείς γονείς της ονομάζοντας Αλέξανδρος και Μαρία.

Ο σύζυγός της,Ιβάν Yegorov αξιωματικός του ρωσικού στρατού  πέθανε ηρωικά στον Κριμαϊκό πόλεμο (1853-1856).Η ίδια πήρε μέρος στις μάχες υπεράσπισης της Σεβαστούπολης(1855-1856)φροντίζοντας τους τραυματίες στο πεδίο της μάχης

Το 1856 ταξίδεψε στο Κίεβο και εγκαταστάθηκε κοντά στην Λαύρα Πετσέρσκα.Προσευχόνταν,μελετούσε πνευματικά βιβλία και είχε την ελπίδα της στο έλεος του Θεού.

Εδώ στο Κίεβο έμελλε να έχει μία συνάντηση που της άλλαξε την ζωή.Γνώρισε μία μεγάλη μορφή,τον μητροπολίτη Κιέβου Ισίδωρο(Νικόλσκυ 1858-1860).Έγινε πνευματικός της πατέρας και της πρότεινε να φτιάξουν μία θρησκευτική κοινότητα για τις χήρες και τα ορφανά εκείνων που σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου.

Έτσι με διάταγμα του τσάρου Αλεξάνδρου του Β' 1878 ιδρύθηκε η θρησκευτική κοινότητα που φιλοξένησε αρχικά 33 χήρες και ορφανά.

Λίγες ημέρες αργότερα στις 9/22 Μαρτίου 1878 αφού εκάρη μοναχή η Οσία Δήμητρα εκοιμήθη.

Το 1901 η θρησκευτική αυτή κοινότητα μετατράπηκε σε μοναστήρι,γνωστή ως μονή Βεντένσκι.Όταν βρέθηκαν τα λείψανα το 1996, διαπιστώθηκε ότι το κεφάλι και το πάνω μέρος του σώματος παρέμειναν άφθαρτα.Το 2008 έγινε η αγιοκατάταξη της Οσίας Δήμητρας.

Στην Ιερά Μονή Βεντένσκιι του Κιέβου βρίσκεται και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας ''Η βοήθεια των ταπεινών''(ΕΔΩ)

proskynitis.blogspot

Ο Άγιος ιεράρχης Σεραφείμ(Σομπόλεβ),αρχιεπίσκοπος Μπογκουτσάρωβ(+13 Φεβρουαρίου 1950)

 Ο Άγιος ιεράρχης Σεραφείμ,αρχιεπίσκοπος Μπογκουτσάρωβ,κατά κόσμον Νικολάε Μπορίσοβιτς Σομπόλεβ,γεννήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 1881 στο Ριαζάν της Ρωσίας στην οικογένεια του δημ.υπαλλήλου Μπόρις Ματφέεβιτς Σομπόλεβ.Η μητέρα του,Μαρία Νικολάεβνα ήταν μία πολύ ευλαβής γυναίκα.

 «'Εκ κοιλίας μητρός μου σύ μου εἶ σκεπαστής»(Ψαλμ.70,7) λέει ο Ψαλμωδός.Αυτά τα λόγια επαληθεύτηκαν στην ζωή του Αγίου Σεραφείμ,από την γέννησή του ακόμη.Οι γιατροί έπρεπε να κάνουν επέμβαση για να σώσουν το παιδί.Εν τω μεταξύ η μητέρα συνήλθε και μαθαίνοντας την απόφαση των γιατρών έβαλε τον σύζυγό της να της υποσχεθεί πως δεν θα σκοτώσουν το παιδί.
 Μετά από μία βασανιστική νύχτα με πόνους φριχτούς,κατά τις 5.00 το πρωί,με το που ακούστηκε η πρώτη καμπάνα,το παιδί γεννήθηκε μόνο του χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια.Η μητέρα του ζήτησε να δει αυτόν ''εξαιτίας του οποίου κόντεψε να πεθάνει''και είπε:''Πω,πω τι σοβαρός που είναι αυτός ο μουχτάρ''.
Αργότερα οι συγγενείς του τον φώναζαν ''μουχτάρ'',πράγμα που δεν του άρεσε καθόλου.Μετά από πολλά χρόνια,ευρισκόμενος στην Βουλγαρία και διαβάζοντας τα απομνημονεύματα του επισκόπου Νέστορος της Μαντζουρίας έμαθε πως στα αραβικά ''μουχτάρ''σημαίνει επίσκοπος.Έτσι απ΄την γέννησή του ακόμη η μητέρα του γνώριζε πως θα γίνει επίσκοπος.
Από μικρός ήταν ευαίσθητος,ήσυχος και προσεχτικός με τους γύρω του,ταπεινός και ασυνήθιστα σοβαρός για την ηλικία του

Τα χρόνια στο Θεολογικό Σεμινάριο

 Ο Νικόλαος Σομπόλεβ φοίτησε στο Θεολογικό Σεμινάριο του Ριαζάν.Αυτήν την χρονική περίοδο βγήκε στην επιφάνεια μία άλλη πτυχή του χαρακτήρα του,η αγάπη για τον πλησίον,γεγονός που προκύπτει και από ένα συμβάν που έλαβε μέρος στην έκτη τάξη.Όλοι οι μαθητές μαζεύτηκαν για να ξεσκεπάσουν τον κλέφτη Μ.τον συμμαθητή τους.Ο πρόεδρος της τάξης ανέβηκε στην έδρα και άρχισε να εκτοξεύει κατηγορίες.Ο Μ. μόλις κατάλαβε περί τίνος πρόκειται σηκώθηκε από την θέση του και κάθισε δίπλα από τον Σομπόλεβ,σκύβοντας το κεφάλι του.Ο Νικόλαος προσπαθούσε να τον καθησυχάσει:''μη φοβάσαι,μη φοβάσαι..''

Η Αγία Νεομάρτυς Χρυσή. Μια Άγία που βασανιζόταν επί τρεις μήνες

Μαρτύρησε στις 13 Οκτωβρίου 1795
Η αγία ήταν Bουλγάρα και η οικογένειά της ζούσε στην περιοχή της Έδεσσας. Οι γονείς της ήταν Χριστιανοί, φτωχοί και άσημοι άνθρωποι και είχαν τέσσερες κόρες.
Κάποιος Τούρκος βλέποντας την ομορφιά της αγίας κυριεύτηκε από σαρκικό έρωτα και προσπαθούσε να βρει ευκαιρία για να πραγματοποιήσει τον άνομο σκοπό του. Πράγματι μια ημέρα που η αγία πήγε με άλλες γυναίκες στο δάσος να μαζέψει ξύλα, βρήκε και αυτός την ευκαιρία. Πήρε μαζί του κι άλλους Τούρκους φίλους του, την απήγαγαν και την πήγαν στο σπίτι του.

Εκεί πρώτα άρχισε να κολακεύει την αγία με πολλές υποσχέσεις και δώρα, προσπαθώντας να την εξισλαμίσει, τάζοντάς της ότι θα την έπαιρνε γυναίκα του . Από την άλλη πλευρά την απειλούσε πως εάν δεν αποδεχθεί τα λόγια του θα παιδευτεί με πολλά βάσανα. Η αγία ,όνομα και πράγμα Χρυσή , δεν δείλιασε καθόλου , μόνο προσευχόταν νοερά και παρακαλούσε τον Χριστό να την ενισχύσει. Με πολύ θάρρος και γενναιότητα του απάντησε :
Εγώ τον Χριστό μου πιστεύω και προσκυνώ και αυτόν γνωρίζω για νυμφίο μου. Ουδέποτε θα Τον αρνηθώ, ακόμα κι αν μου κάνετε μύρια βάσανα, ακόμα κι αν κόψετε το σώμα μου κομματάκια.

Όταν τ’ άκουσαν αυτά σκέφτηκαν ότι σαν γυναίκα που ήταν θα μπορούσαν καλύτερα να την πείσουν οι γυναίκες τους. Την παρέλαβαν λοιπόν οι Τουρκάλες και για ένα εξάμηνο προσπαθούσαν με χίλιους τρόπους , ακόμη και με μαντείες, να την πείσουν ν’ αρνηθεί τον Χριστό και ν’ αποδεχθεί το Ισλάμ. Μάταια όμως. Δεν κατάφεραν τίποτα.
Κάλεσαν ύστερα τους γονείς και τις αδελφές της και τους φοβέρισαν πως , αν δεν καταφέρουν να την πείσουν να τουρκέψει, εκείνη μεν θα την θανατώσουν αυτούς δε θα τους βασανίσουν. Πήγαν λοιπόν οι δικοί της στην αγία, θέλοντας και μη θέλοντας, και με δάκρυα ,που θα μπορούσαν να μαλακώσουν και τη σκληρότερη πέτρα, και με μύριους άλλους τρόπους προσπαθούσαν να την πείσουν. Της έλεγαν : Αρνήσου φαινομενικά τον Χριστό για να μη χαθούμε όλοι κι Εκείνος είναι εύσπλαχνος, βλέπει την κατάσταση και θα σε συγχωρήσει.

Εσείς που με παρακινείτε ν’ αρνηθώ τον Χριστό μου, τον αληθινό Θεό, απάντησε η αγία , δεν είστε πλέον γονείς μου και αδελφές μου. Ούτε θέλω να σας ξέρω από δω και πέρα. Αντί για σας πατέρα μου έχω τον Χριστό, μητέρα μου την Παναγία και αδέλφια τους Αγίους και τις Αγίες. Και τους έδιωξε. Εδώ εφαρμόστηκε για μια ακόμη φορά ο λόγος του Χριστού «Και εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού» .

Βλέποντας οι αλλόπιστοι ότι δεν κατάφεραν τίποτα με όσα μέσα χρησιμοποίησαν άφησαν κατά μέρος τα λόγια και τις κολακείες και άρχισαν τα βασανιστήρια..
Για τρεις ολόκληρους μήνες κάθε μέρα τη ράβδιζαν. Έπειτα της έβγαλαν λωρίδες από το δέρμα της και τις άφηναν κρεμασμένες μπροστά της , για να λιποψυχήσει, το δε αίμα της έτρεχε ποτάμι και κοκκίνιζε τη γη. Κατόπιν πύρωσαν μια σούβλα και την πέρασαν από το ένα αυτί της αγίας και βγήκε από το άλλο, ο δε καπνός έβγαινε από τη μύτη και το στόμα της.
Η μάρτυς όμως του Χριστού ,μολονότι υπέφερε τόσο φοβερά βάσανα ,υπέμενε με πολλή γενναιότητα και καρτερία, στηριγμένη στη δύναμη του σταυρού και στην αγάπη του Χριστού.

Όταν άκουσε ότι εκεί κοντά βρισκόταν ο πνευματικός της ο παπά Τιμόθεος, προηγούμενος της Ι. Μ. Σταυρονικήτα του Αγίου Όρους, ο οποίος και διηγήθηκε το μαρτύριο στον Άγιο Νικόδημο, του έστειλε μήνυμα με κάποιο Χριστιανό, να προσεύχεται στον Θεό να τελειώσει θεάρεστα τον δρόμο του μαρτυρίου.
Απορώντας οι σκληρόκαρδοι βασανιστές της, οι αγριότεροι και από θηρία, πως η αγία με τόσα βάσανα έμενε ακόμα ζωντανή, εξαγριώθηκαν. Μη υποφέροντας να νικηθούν αυτοί όλοι από μια τρυφερή κοπέλα ,την κρέμασαν σε μια αγριαπιδιά και με τα μαχαίρια τους κατακρεούργησαν το ιερό παρθενικό σώμα της .
Έτσι η Αγία Νεομάρτυς Χρυσή , αφού δοκιμάστηκε σαν τον χρυσό στο καμίνι, με τόσα βάσανα, παρέδωσε την αγία της ψυχή στα χέρια του αθάνατου νυμφίου της και πήρε διπλό στεφάνι, της παρθενίας και της αθλήσεως.
Τα άγια λείψανά της τα πήραν κρυφά κάποιοι Χριστιανοί και τα ενταφίασαν με πολλή τιμή και ευλάβεια.

πηγή/αντιγραφή

Ο Όσιος Πρόχορος του Βράνσκι(+15 Ιανουαρίου)

  Ο Όσιος Πρόχορος του Βράνσκι έζησε στα τέλη του 10ου αιώνα αρχές του 11ου και ήταν μαθητής του μεγάλου αγίου της Βουλγαρίας,του Αγίου Ιωάννου της Ρίλας.Ασκήτεψε στη περιοχή Βράνσκι της Βουλγαρίας κοντά στον ποταμό Πσίνζα. 
  Γύρω του μαζεύτηκαν σιγά-σιγά και άλλοι εραστές της άσκησης και υπό την πνευματική του καθοδήγηση δημιουργήθηκε εκεί ένα μοναστήρι.

   Λέγεται πως τον καιρό που ο Άγιος ασκήτευε σε μια σπηλιά κρύφτηκε εκεί ένα ελάφι το οποίο κυνηγούσε ο Ρωμανός Διγενής(1068-1071).

Όταν έφτασε έξω από την σπηλιά ο Όσιος τον παρακάλεσε να μην σκοτώσει το ελάφι και του προείπε πως θα γίνει αυτοκράτορας του Βυζαντίου.Εις ένδειξη ευγνωμοσύνης ο Ρωμανός έφτιαξε έναν ναό.

Το σπήλαιο που ασκήτεψε ο Όσιος Πρόχορος του Βράνσκι(πηγή)

 Τα σερβικά χρονικά αναφέρουν πως ο ευλαβής βασιλιάς Μιλούτιν(1276-1320)έχτισε έναν ναό προς τιμήν του Αγίου Προχόρου.Η μνήμη του τιμάται στις 15 Ιανουαρίου.

proskynitis

Άγιος νεομάρτυς Ιωάννης ο Βούλγαρος ο χρυσοχόος(+14 Μαίου 1802)

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰωάννης καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Σούμνα τῆς Βουλγαρίας καὶ ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ χρυσοχόου. Ἦταν ὡραῖος στὴν ὄψη καὶ ἐνάρετος. Τὸν Ἰωάννη ἐρωτεύθηκε μία Ὀθωμανίδα, ποὺ κατοικοῦσε κοντὰ στὸ ἐργαστήριό του. Ἐπειδὴ ἀπέτυχε στὴν προσπάθειά της νὰ ἑλκύσει τὸν Ἰωάννη, ἡλικίας δεκαοκτῶ ἐτῶν, τὸν συκοφάντησε ὅτι ἀποπειράθηκε νὰ τὴν βιάσει. Κατόπιν τούτου, συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε στὸν κριτή, ὁ ὁποῖος τὸν πίεζε νὰ ἀλλαξοπιστήσει καὶ νὰ νυμφευθεῖ τὴν δῆθεν βιασμένη ἀπὸ αὐτὸν γυναῖκα. 

Η εικόνα του Αγίου στο τέμπλο του ναού της Αγίας Τριάδος στην πόλη Σούμνα

Ὁ Ἰωάννης, ἀφοῦ ἀντέκρουσε τὴν ἐναντίον του συκοφαντία, δήλωσε πρὸς τὸν κριτὴ ὅτι ἦταν καὶ θὰ παρέμενε μέχρι τέλους πιστὸς στὴν Χριστιανικὴ πίστη του. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ βασανίσθηκε σκληρὰ καὶ κλείσθηκε στὴ φυλακή. Ἡ πίστη τοῦ Νεομάρτυρα ἦταν ἀκατάβλητη.

 Οἱ βασανιστὲς τὸν ἔβαλαν σὲ τροχό, ἔσκισαν τὸ δέρμα αὐτοῦ ἀπὸ τῆς κοιλιᾶς μέχρι τοῦ λαιμοῦ καὶ τὸν ἔκαιγαν μὲ ἀναμμένες λαμπάδες. Τέλος, μὲ διαταγὴ τοῦ μουφτῆ, οἱ δήμιοι τὸν ἀποκεφάλισαν τὸ 1802.

Ἅγιος Βόρις – Μιχαήλ ὁ Ἱσαπόστολος ο πρίγκιπας καὶ Φωτιστης του Βουλγαρικού λαου.(+2 Μαίου)

Ὁ Ἅγιος Ἰσαπόστολος τσάρος Βόρις, ὁ μετονομασθεῖς Μιχαήλ, ἦταν βασιλέας τῆς Βουλγαρίας καὶ γιὰ τὸ ἱεραποστολικό του ἔργο εἶχε προφητεύσει ὁ θεῖος του Ἅγιος Μποϋάν († 28 Μαρτίου).

Μόλις ἀνῆλθε στὸ θρόνο, διαδεχόμενος κατὰ πᾶσα πιθανότητα τὸν Πρεσσιάμ, ἔδειξε ὅτι εἶχε συνείδηση τῶν σκοπῶν του καὶ τῶν μέσων τῆς ἐπιτεύξεώς τους. Ὅμως τὰ πρῶτα χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ Βόριδος, σημαδεύτηκαν ἀπὸ ἀνεπιτυχεῖς ἐκστρατεῖες κατὰ τῶν Κροατῶν καὶ τῶν Σέρβων. Κατόπιν ὅμως διὰ πολιτικῶν ἐνεργειῶν καὶ πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων πέτυχε μερικὲς ἐδαφικὲς ἐπεκτάσεις πρὸς τὰ βορειοδυτικά, ὅταν κατέλαβε καὶ τὴν Ἀχρίδα καὶ πρὸς τὰ νοτιοανατολικά.

Κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς μάχης, ἀπὸ τὶς πολλὲς μεταξὺ τῶν Βουλγάρων καὶ τῶν Ἑλλήνων, αἰχμαλώτισε τὸν ἐπιφανὴ σύμβουλο Θεόδωρο Κουφαρᾶ, ὁ ὁποῖος εἶχε γίνει μοναχός. 

Ἦταν ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ποὺ φύτεψε τὸν σπόρο τοῦ Εὐαγγελίου στὴν ψυχὴ τοῦ Βουλγάρου τσάρου. Σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐκστρατεῖες τῶν Ἑλλήνων, ἡ νεότερη ἀδελφὴ τοῦ τσάρου αἰχμαλωτίσθηκε ἀπὸ τὸν Λέοντα τὸν Ἀρμένιο καὶ γαλουχήθηκε μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη στὴν αὐλὴ τοῦ Βυζαντινοῦ αὐτοκράτορος. Ὅταν ὁ Θεόφιλος πέθανε, ὁ τσάρος Βόρις ἀποφάσισε νὰ ἐκμεταλλευθεῖ αὐτὴ τὴν περίσταση, γιὰ νὰ ἐκδικηθεῖ τοὺς Ἕλληνες γιὰ προηγούμενες ἧττες. Ἔτσι καὶ κάτω ἀπὸ τὴν ἐντύπωση τῆς βυζαντινῆς λάμψεως φιλοδόξησε νὰ καταλάβει τὸ Βυζάντιο. Τὸ 853 ὁ Βόρις νόμισε ὅτι ἦταν δυνατὸν νὰ ἐπωφεληθεῖ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸν θρόνο τοῦ Βυζαντίου κυβερνοῦσε ἡ Θεοδώρα καὶ κήρυξε ἀπότομα πόλεμο. Λέγουν μάλιστα ὅτι ἡ Θεοδώρα ἀπάντησε σὲ αὐτόν: «Ἂν ἐπιτεθεῖς κατὰ τῆς χώρας μου, θὰ σὲ ἀντιμετωπίσω ἐλπίζουσα τὴ νίκη. Ἂν ὅμως νικηθῶ, δὲν θὰ εἶναι μεγάλη ἡ δόξα γιὰ σένα ὅτι νίκησες γυναῖκα».




Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΙΓΚΗΠΟΣ ΜΠΟΡΙΣ

Ἡ θαρραλέα αὐτὴ ἀπάντηση ἄρεσε στὸν Βούλγαρο μονάρχη καὶ δέχθηκε νὰ διαπραγματευθεῖ. Ἄλλωστε, καθὼς ἡ πεῖνα καὶ ἡ πανώλη περιστοίχιζαν τὴν χώρα, ἡ Βουλγαρία ἀντιμετώπισε τρομερὲς δυσκολίες. Ὁ Βόρις εἶδε τὴ σωτηρία τῆς χώρας του, ἡ ὁποία βρισκόταν στὸ σκοτάδι ἐξαιτίας τῆς εἰδωλολατρίας, στὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἔτσι ὁ τσάρος Βόρις συμφώνησε σὲ μία συνθήκη εἰρήνης. Ὁ Θεόδωρος Κουφαρᾶς ἀνταλλάχθηκε μὲ τὴν Βουλγάρα πριγκίπισσα, ἡ ὁποία κατήχησε τὸν Βόριδα ἀναδεικνύοντας τὴν οἰκτρότητα τῶν εἰδώλων καὶ τὸ ὕψος τῆς διδασκαλίας τοῦ Θεανθρώπου. Ἔτσι, πρὸς τὸ τέλος τοῦ 864 μ.Χ. ἢ στὶς ἀρχὲς τοῦ 865 μ.Χ., βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Ἰωσὴφ καὶ μετονομάσθηκε Μιχαήλ.

Ἀμέσως κατηχητὲς ἐστάλησαν παντοῦ πρὸς φωτισμὸ καὶ βάπτισμα τοῦ λαοῦ. Ὁ Πατριάρχης Φώτιος, μετὰ ἀπὸ αἴτηση τοῦ Ἁγίου Μιχαήλ, ἀπέστειλε στὴν Βουλγαρία πολλοὺς κατηχητές. Ὁ Μιχαὴλ ζήτησε ἀκόμη, ὄχι μόνο Ἀρχιεπισκόπους καὶ Ἐπισκόπους, ἀλλὰ καὶ τὴν ἵδρυση Πατριαρχείου. Φιλοδοξοῦσε νὰ περιβληθεῖ ὁ θρόνος του μὲ τὴν ἴδια πολιτική, στρατιωτικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ λαμπρότητα, μὲ τὴν ὁποία ἐπιδεικνυόταν ὁ αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου. Ὁ ἱερὸς Φώτιος ἀπέφυγε κάτι τέτοιο καὶ ὁ Μιχαὴλ στράφηκε πρὸς τῆς Ρώμη.

Ὁ Πάπας Νικόλαος ἀπέφυγε καὶ αὐτὸς νὰ συντελέσει στὴν ἵδρυση αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας, διότι φοβόταν τὴν ἀφομοίωσή της μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ διότι ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν ἦταν ἀντίθετος πρὸς τὴν καισαρικὴ ἀντίληψη περὶ ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας τοῦ Βατικανοῦ. Ἔστειλε μόνο δύο Ἐπισκόπους, τὸν Φορμόζο ντὲ Πόρτο καὶ τὸν Παῦλο τῆς Ποπουλανίας καὶ ἀπάντησε σὲ 106 δογματικὰ καὶ ἄλλα ἐκκλησιαστικὰ ἐρωτήματά του, στὰ ὁποῖα καὶ ὁ ἱερὸς Φώτιος, ἀφοῦ ἐρωτήθηκε, ἀπάντησε.

Κατὰ τὸ 888 ὁ Ἅγιος Βόρις-Μιχαὴλ παραιτήθηκε ἀπὸ τὸν θρόνο καὶ εἰσῆλθε σὲ μοναστήρι, ἀφήνοντας τὸ βασίλειό του στοὺς υἱούς του, Βλαδίμηρο καὶ Συμεών. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ Βλαδίμηρος, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε διαδεχθεῖ, εἶχε ἀποκηρύξει τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἐργαζόταν μαζὶ μὲ τοὺς βογιάρους γιὰ τὴν ἐκρίζωσή του, ὁ Ἅγιος Βόρις – Μιχαὴλ ἐπανῆλθε, συνέλαβε καὶ τιμώρησε τὸν υἱό του. Ἀφοῦ ἔδωσε τὸν θρόνο στὸ νεότερο υἱό του, τὸν Συμεών, ἐπέστρεψε στὸ μοναστήρι.Ὁ Ἅγιος Βόρις – Μιχαὴλ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ 907.

Άγιος Πέτρος τσάρος της Βουλγαρίας

Ο Άγιος Πέτρος ήταν τσάρος της Βουλγαρίας (927 - 967 μ.Χ.) και υιός του βασιλέως Συμεών. Είχε νυμφευθεί την εγγονή του βασιλέως Ρωμανού Λεκαπηνού (920 - 944 μ.Χ.), Μαρία, η οποία μετονομάσθηκε σε Ειρήνη, λόγω της ειρήνης που επικράτησε μεταξύ Βυζαντινών και Βουλγάρων.

Ο Άγιος αγωνίσθηκε εναντίον της αιρέσεως των Βογομίλων ακολουθώντας τη διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου της Ρίλας.

Μετά από έναν ανεπιτυχή πόλεμο με την Ουγγαρία και τη Ρωσία, κοιμήθηκε το έτος 967 .Η μνήμη του τιμάται στις 30 Ιανουαρίου.

Άγιος Κλήμης επίσκοπος Αχρίδος ο Θαυματουργός

Στὶς 22 Νοεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Κλήμεντος τοῦ θαυματουργοῦ, Ἐπισκόπου Ἀχρίδος. Ὁ ἅγιος Κλήμης ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Μιχαὴλ (842) καὶ καταγόταν ἀπὸ τὸ γένος τῶν Βουλγάρων.
Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἀγάπησε τὴν ἐνάρετη ζωή. Κατεῖχε ὅλες τὶς ἀρετές, ἀλλὰ ἰδιαίτερα διακρινόταν γιὰ τὴν ἀδιάκριτη ἀγάπη καὶ τὴν ἀνυπόκριτη ταπείνωσή του.
Διδάχθηκε τὴν θεία Γραφὴ ἀπὸ τοὺς φωτιστὲς τῶν Σλάβων Κύριλλο καὶ Μεθόδιο, στὴν γλώσσα τῶν Βουλγάρων. Ἔγινε ὁδηγὸς εὐσεβείας στὸ ἔθνος του καὶ ὑπέμεινε τοὺς πειρασμοὺς γιὰ τὴν διάδοση τῆς πίστεως μαζὶ μὲ τοὺς διδασκάλους του.
 Ἀφοῦ κοιμήθηκε ὁ ἅγιος Κύριλλος χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν Μεθόδιο, ποὺ εἶχε γίνει ἤδη ἀρχιεπίσκοπος Μωράβου καὶ Βουλγαρίας, Ἐπίσκοπος Ἰλλυρικοῦ, Ἀχρίδος καὶ Γλαβηνίτζας.

Ὁ ἅγιος Κλήμης καθημερινὰ δίδασκε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ ἔτσι ὁδήγησε τὸ βάρβαρο ἔθνος τῶν Βουλγάρων στὴν θεογνωσία.
Μάλιστα κατόρθωσε καὶ βάπτισε τὸν ἄρχοντα τῶν Βουλγάρων Βόριδα καὶ τὸν γιό του, ὁ ὁποῖος ἔγινε ὁ πρῶτος βασιλέας τῶν Βουλγάρων καὶ τοὺς ἔκανε νὰ πολιτεύονται σύμφωνα μὲ τὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου.
Προσείλκυσε τοὺς εἰδωλολάτρες ὄχι μόνο μὲ τοὺς λόγους του καὶ τὴν διδασκαλία του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ θαύματά του.
Ἔτσι διδάσκοντας τὰ θεῖα γράμματα καὶ χειροτονώντας ἱερεῖς, ὁ ἅγιος Κλήμης ἀξιώθηκε νὰ λάβη ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀποστολικὴ χάρη. Ἄν καὶ ἔπασχε ἀπὸ ἀσθένειες καὶ γηρατειὰ ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν διαδόση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἔτσι ἀνεχώρησε πρὸς τὸν Κύριο ὡς κήρυκας τῆς ἀληθείας καὶ ἰσαπόστολος.

  Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φυλ. 1999, 22 Νοεμβρίου 2013/πηγή

Ο Άγιος νεομάρτυς Ονούφριος του Γκάμπροβο(ο εν Χίω μαρτυρήσας+1818)

Ο Όσιος Ονούφριος γεννήθηκε στο χωριό Γκάμπροβο του Μεγάλου Τυρνόβου το 1787 . Ο πατέρας του ονομαζόταν Δέτζιο και αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Δανιήλ. Η δε μητέρα του ονομαζόταν Άννα.

Το πρώτο όνομα του νεομάρτυρα αυτού ήταν Ματθαίος και οι ευσεβείς και πλούσιοι γονείς του τον μεγάλωναν με χριστιανοπρέπεια. Κάποτε λοιπόν, όταν ήταν οκτώ ετών, οι γονείς του τον μάλωσαν για κάποια του αταξία και αυτός θυμωμένος είπε μπροστά σε Τούρκους ότι θα τουρκέψει.

Τότε με χίλια βάσανα οι γονείς του κατόρθωσαν να αποτρέψουν την περιτομή του. Όταν μεγάλωσε ο Ματθαίος πήγε στο Άγιο Όρος στη Μονή Χιλιανδαρίου, όπου χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Μανασσής.

Αλλά οι τύψεις από το παιδικό εκείνο περιστατικό τον έκαναν να αγωνίζεται με αυστηρή νηστεία και προσευχή για να εξιλεωθεί στον Θεό. Αργότερα αποφάσισε να ομολογήσει τον Χριστό μπροστά στους άπιστους και να υποστεί μαρτυρικό θάνατο. Πήγε λοιπόν στη σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, όπου δοκιμάστηκε για 4 μήνες από τον πνευματικό Νικηφόρο και κατόπιν έγινε μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα Ονούφριος.

Έπειτα με την ευλογία του πνευματικού του και αφού πήρε σαν συνοδό του κάποιο Γρηγόριο Πελοποννήσιο, πήγε στη Χίο.

Εκεί αφού και πάλι προετοιμάστηκε κατάλληλα, φόρεσε ρούχα Αγαρηνών και πήγε στο κριτήριο, όπου μπροστά σε πολλούς αγάδες με θάρρος ομολόγησε τον Χριστό και αναθεμάτισε τον μουσουλμανισμό. Και έριξε κάτω το πράσινο σαρίκι που φορούσε.

Τα βασανιστήρια που ακολούθησαν ήταν ανελέητα και φρικτά. Τελικά πέθανε αφού τον μαχαίρωσαν οι βασανιστές του, στις 4 Ιανουαρίου 1818, ημέρα Παρασκευή και ώρα 3 μ.μ. Το Ιερό του λείψανο οι Τούρκοι το έριξαν στη θάλασσα. Ακολουθία και βιογραφία του Αγίου συνέγραψε ο Ονούφριος Ιβηρίτης, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1862.

Άγιος Λάζαρος ο Βοσκός από τη Βουλγαρία

Ο Άγιος Νεομάρτυς Λάζαρος καταγόταν από την πόλη Κάμπροβα της Βουλγαρίας και γεννήθηκε από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους. Αφού αναχώρησε από την Βουλγαρία, ήλθε στην πόλη Σώμα, κοντά στην Πέργαμο και έγινε βοσκός. Κάποια ημέρα που ο Άγιος έβοσκε το ποίμνιό του, αποκοιμήθηκε. Κατά τύχη δε την ώρα εκείνη περνούσε από εκεί μια οθωμανίδα, κατά της οποίας επιτέθηκε το σκυλί της ποίμνης και έσκισε λίγο τα ενδύματά της. Η γυναίκα, μόλις επέστρεψε στο σπίτι της, έδιεξε τα σκισμένα ενδύματά της στον σύζυγό της, συκοφαντώντας τον Λάζαρο ότι δήθεν ήταν αυτός που την βίασε. Ο Τούρκος οργίσθηκε και έτρεξε αμέσως να βρει τον Λάζαρο. Αντί αυτού, βρήκε έναν φίλο του Αγίου, τον οποίο τραυμάτισε. Όταν δε πληροφορήθηκε ο Τούρκος ότι ο τραυματισθείς δεν ήταν ο Λάζαρος, ζήτησε από τον αγά την τιμωρία του Λαζάρου.

Έτσι ο Άγιος συνελήφθη στις 7 Απριλίου του 1802 μ.Χ. και κλείσθηκε στη φυλακή. Η αθωότητά του αποδείχθηκε, αλλά οι συγγενείς της ως άνω γυναίκας υποσχέθηκαν στον αγά χίλια γρόσια στην περίπτωση που θα επετύγχανε τον εξισλαμισμό ή τον θάνατο του Μάρτυρα. Η φιλαργυρία οδήγησε τον άρχοντα στο να υποβάλλει τον Νεομάρτυρα Λάζαρο σε φρικτά βασανιστήρια. Οι δήμιοι πύρωσαν σιδερένια ραβδιά, διά των οποίων κατέκαψαν ένα προς ένα όλα τα μέλη του σώματός του, ενώ τον βίαζαν να ομολογήσει πίστη στον Μωάμεθ.

 Αφού κατέκαψαν τέλος και την γλώσσα του Αγίου Λαζάρου, τον παρακινούσαν - άφωνο πια - να υποδείξει με νεύματα ή με κίνηση της κεφαλής τη συγκατάθεσή του στην επιθυμία τους να αλλαξοπιστήσει. Αλλά ούτε τα φρικώδη βασανιστήρια, ούτε οι βαριές πέτρες που τέθηκαν στο στήθος του, ούτε οι ραβδισμοί στάθηκαν ικανά για να μεταπείσουν τον Μάρτυρα. Έτσι δέχθηκε για την αγάπη του Χριστού τον δι' αγχόνης θάνατο, σε ηλικία είκοσι οκτώ ετών.Η μνήμη του τιμάται στις 23 Απριλίου

Ακολουθία του νεομάρτυρα αυτού, συνέταξε ο Ιερομόναχος Νικηφόρος ο Χίος.
www.saint.gr