Η «ευχή» έχει πολλές βαθμίδες:από την απλή προφορά των λέξεων της «ευχής», μέχρι την «ευχή» την θαυματουργική.

Στάρετς Βαρσανούφιος της Όπτινα

Κάποτε μου ήρθε (να εξομολογηθεί) ένας μεγαλόσχημος .Μου είπε:
-Έχω φθάσει , Αββά σε απόγνωση.Δεν βλέπω καμιά αλλαγή στο καλύτερο.
Πως θα βελτιωθώ;Πώς θα πεθάνω για την αμαρτία;Αισθάνομαι την πλήρη αδυναμία μου.Υπάρχει άραγε ελπίδα σωτηρίας.
-Βεβαίως υπάρχει. !Λέγε όσο πιο πολύ μπορείς την ευχή. !Και άφησε τα πάντα στα χέρια του Θεού.
-Και ποία η ωφέλεια από την ευχή όταν δε συμμετέχει ο νους και η καρδιά μου ;
-Τεράστια ωφέλεια.Είναι γνωστό ότι η «ευχή» έχει πολλές βαθμίδες:από την απλή προφορά των λέξεων της «ευχής»,μέχρι την «ευχή» την θαυματουργική.
Μα έστω και στην κατώτατη βαθμίδα να βρισκόμαστε και αυτό για μας είναι ψυχικά πολύ ωφέλιμο και σωτήριο.
Από τον άνθρωπο που λέγει την «ευχή» φεύγουν οι δυνάμεις του εχθρού μας.
Και ο άνθρωπος αυτός γρήγορα ή αργά οπωσδήποτε θα σωθεί.
-Αναστήθηκα!αναφώναξε ο μεγαλόσχημος.!Από δω και πέρα δεν πρόκειται πια να πέσω σε ακηδία και απόγνωση.!
Το λέγω λοιπόν σε όλους και το επαναλαμβάνω:
λέτε την «ευχή» .’Έστω και μόνο με το στόμα.Και ο Κύριος δεν θα σας αφήσει.

Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

 Θα σου δείξω εγώ πως να προσεύχεσαι, και μετά μου λες αν μπορείς ή όχι.
Ακούμπησε το εργόχειρό του δίπλα, σηκώθηκε, τίναξε τα ξυλαράκια απ’ την ποδιά του, και ψηλός, λευκογένειος, ιεροπρεπής πλησίασε τον νιπτήρα λέγοντας:
«Είναι πρωί και σηκώθηκες από τον ύπνο.. »

Άνοιξε ο Γέροντας το νερό και άρχισε με απλές κινήσεις να πλένει τα χέρια και το πρόσωπό του επαναλαμβάνοντας γλυκά και παρακλητικά:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».

Πλησίασε την πετσέτα και σκουπίστηκε συνεχίζοντας και την ευχή.
Μετά στράφηκε με το φωτεινό του πρόσωπο στον νέο και ρώτησε επιτακτικά: 

«Αυτό μπορείς να το κάνεις;»
-Ε!, μπορώ, Γέροντα, ομολόγησε αφοπλισμένος εκείνος.
-Πρόσεχε, όμως, συνέχισε ο Γέροντας. Θα το κάνεις κάθε μέρα. Όχι μια ναι, μια όχι.
Διότι, όπως γράφει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρο: "Μεγάλη δύναμις η μικρά πολιτεία η αεί διαμένουσα" (Έχει μεγάλη δύναμη η μικρή προσπάθεια, που γίνεται όμως πάντοτε).

Πότε να γίνεται η ευχή;

Ας ανοίγουμε και ας κλείνουμε την ημέρα με την ευχή. Συνιστούν οι Πατέρες να προσφέρουμε την «πρωτόνοια» στον Θεό (Κλίμαξ 26 Α’ 76). Δηλαδή η πρώτη σκέψη που θα κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε, να μελετάει τον Θεό. Και αντίστοιχα ν’ αποκοιμόμαστε με την ευχή. Έτσι με την πρωινή ευχή θα ξεκινά και θα αγιάζεται η μέρα, με τη βραδινή η νύχτα.

 Οι μοναχοί, που κύριο μέλημά τους είναι η ευχή, σηκώνονται τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Τότε πριν την πρωινή (κοινή) ακολουθία στον ναό, κάνουν τον «κανόνα» τους, με άλλα λόγια προσεύχονται στο κελλί τους με το κομποσχοίνι.
 Εκείνες λοιπόν τις ώρες οι αδελφοί λένε την ευχή για τον εαυτό τους, για το μοναστήρι τους, για την Εκκλησία, για το Έθνος, για τους αλλόπιστους, ακόμη και για τους ειδωλολάτρες, για τους άθεους, για τον κόσμο – για όλη τη Δημιουργία.

 Ε λοιπόν! Πόσο ωραίο, πόσο ωφέλιμο θα ήταν να ξυπνούσε ο πιστός όχι βέβαια τα μεσάνυχτα, αλλά τουλάχιστον νωρίτερα από τους άλλους στο σπίτι. Και μέσα στην ησυχία, πριν ίσως ξημερώσει, να λέει την ευχή για τον εαυτό του και τους δικούς του που κοιμούνται, και που πιθανόν δεν γνωρίζουν να προσεύχονται. Να προσεύχεται αυτός και για λογαριασμό τους! 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον το παιδί μου».

«Η ευχή θα είναι ο μεγαλύτερος βοηθός κι έπειτα ο άγγελος»

 (Συγκλονιστική διήγηση από τον π. Μάρκελλο Καρακαλληνό)

ΜAΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ: Σάς είπαν δηλαδή κάποιοι Αγιορείται πατέρες, ότι έχουν βιωματική εμπειρία αγγέλων και δαιμόνων;
Γ.ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ: Βεβαίως και πάλεψαν προς τούς δαίμονας! Μα και ό Γέρων Παΐσιος τα λέει αυτά.
Ένας άλλος Γέροντας μου διηγήθηκε ότι βρέθηκε σε έκσταση. Καθώς διάβαζε ένα πατερικό βιβλίο κουράστηκε, μούδιασε το σώμα του κι έγειρε λίγο να ξεκουραστεί, βάζοντας το βιβλίο πού διάβαζε σαν μαξιλάρι. Ο νους του τότε αρπάγη και βρέθηκε στον ουρανό! Εκεί τον πλησίασαν δύο άγγελοι, όπως τους εικονίζει η Εκκλησία μας, με πρόσωπο όμορφο και χαρωπό. Ο Γέροντας έμεινε κατάπληκτος από το κάλλος των Αγγέλων και τούς λέει με θαυμασμό:
-Άγγελοι μου, τι ωραία είναι αυτή ή φορεσιά που φοράτε!
Οι άγγελοι -το διηγείτο αυτό πολύ συγκινημένος- πρόσχαρα του απήντησαν:
-Έτσι θα γίνει και η δική σας φορεσιά στον άλλον αιώνα!
Τα έχασε εκείνος και σαν να έκανε, λέει, μία κίνηση να πάρει φωτογραφική μηχανή -ενώ δεν είχε ποτέ του μηχανή- να τούς φωτογραφίσει.
-Στάσου, του είπαν οι άγγελοι, αυτές οι μηχανές δεν μας παίρνουν εμάς!

Έμεινε αποσβολωμένος. Πέρασαν από μπροστά του οι άγγελοι, του χαμογέλασαν και φεύγοντας του είπαν:
-Κατέβα τώρα να πάς να προσκυνήσεις την Παναγία.

”Καμ­ί­α προσευ­χή δέν πά­ει χα­μέ­νη­”

Τό­νι­ζε τήν με­γά­λη ἀ­ξί­α πού ἔ­χει γι­ά τήν σω­τη­ρί­α τοῦ ἀν­θρώ­που ἡ προ­σευ­χή.

 ”Καμ­ί­α προσευ­χή δέν πά­ει χα­μέ­νη­”, ἔ­λε­γε. 

­”Ὅλες οἱ προ­σευ­χές εἶ­ναι ἅ­γι­ες, ἀλ­λά ἡ νο­ε­ρά προ­σευ­χή εἶ­ναι ἡ σπου­δαι­ό­τε­ρη ἀ­π᾽ ὅ­λες. Κύ­ρι­ε, Ἰ­η­σοῦ Χρι­στέ, ἐ­λέ­η­σόν με. Ἀ­πό αὐ­τή τήν μι­κρή, ἀλ­λά παν­το­δύ­να­μη προ­σευ­χή ξε­κί­νη­σαν ὅ­λοι οἱ ἅ­γιοι πα­τέ­ρες. Νά λέ­γης, παι­δί μου, τήν εὐ­χή αὐ­τή συ­νέ­χεια ἡ­μέ­ρα καί νύ­κτα. 

Ἡ εὐ­χή θά τά φέ­ρη ὅ­λα. 

Ἡ εὐ­χή πε­ρι­έ­χει τά πάν­τα. Αἴ­τη­ση, πα­ρά­κλη­ση, πί­στη, ὁ­μο­λο­γί­α, θε­ο­λο­γί­α κ.λ.π. 

Ἡ εὐ­χή νά λέ­γε­ται συ­νε­χῶς. 

Ἡ εὐ­χή θά φέ­ρη τήν εἰ­ρή­νη, τήν γλυ­κύ­τη­τα, τήν χα­ρά καί τά δά­κρυ­α. Ἡ εἰ­ρή­νη καί ἡ γλυ­κύ­τη­τα θά φέ­ρουν πε­ρισ­σό­τε­ρη εὐ­χή καί ἡ εὐ­χή θά φέ­ρη με­τά πε­ρισ­σό­τε­ρη γλυ­κύ­τη­τα καί εἰ­ρή­νη. 

Ευχή και κατάνυξη...

 Αν στον κανόνα σου έρθει η κατάνυξη και κατάσταση καλή, ακόμη και αν τελειώσεις τα κομποσκοίνια, μη σταματήσεις την ευχή μέχρι να φύγει από μόνη της αυτή η κατάσταση...

Άγιος Διονύσιος της Κολιτσού

Ό,τι είναι μεσα στό νού, είναι καί στήν καρδιά.

Νά προσεύχεσθε στόν Θεό μέ ανοιχτά τά χέρια.  Αυτό είναι τό μυστικό τών αγίων.

Μόλις άνοιγαν τά χέρια τους,τούς επεσκέπτετο ή θεία χάρις.

Οί Πατέρες τής Εκκλησίας χρησιμοποιούν ώς πιό αποτελεσματική τή μονολόγιστη ευχή:

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».Τό κλειδί γιά τήν πνευματική ζωή είναι ή ευχή.

Τήν ευχή δέν μπορεί κανείς νά τή διδάξει,ούτε τά βιβλία, ούτε ό γέροντας, ούτε κανείς.
Ό μόνος διδάσκαλος είναι ή θεία χάρις.Άν σάς πώ ότι τό μέλι είναι γλυκό, είναι ρευστό,
είναι έτσι κι έτσι, δέν θά καταλάβετε,άν δέν τό γευθείτε.

Τό ίδιο καί στήν προσευχή,άν σάς πώ, «είναι έτσι, νιώθεις έτσι» κ.λπ.,δέν θά καταλάβετε, ούτε θά προσευχηθείτε,«εἰ μὴ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι».

Πώς ο σατανάς αντιλαμβάνεται την νοερά προσευχή του ανθρώπου και απομακρύνεται απ' αυτόν...

Κάποιος νέος μοναχός είχε μία απορία:
''Πώς ο σατανάς αντιλαμβάνεται την νοερά προσευχή του ανθρώπου και απομακρύνεται απ' αυτόν, εφόσον δεν έχει τη δύναμη να του διαβάσει το πνεύμα δηλ. δεν γνωρίζει το τι σκέφτεται ο άνθρωπος μέσα του''.

Ένα βράδυ, του παρουσιάζεται μια Αγία στον ύπνο και του λέει:
- Νικόλαε (έτσι τον έλεγαν) έχεις την απορία, πως ο σατανάς αντιλαμβάνεται, όταν ο άνθρωπος προσεύχεται νοερώς, εφόσον τη σκέψη του ανθρώπου, μόνο ο Θεός τη γνωρίζει. Άκουσε λοιπόν: Όπως η σόμπα, που καίει εσωτερικώς ξύλα και δεν φαίνεται η φωτιά, όμως η θέρμανση σε πληροφορεί ότι η σόμπα έχει φωτιά, έτσι και ο σατανάς, μπορεί να μην βλέπει την προσευχή σου, αλλά επειδή καίγεται όταν σε πλησιάζει, αντιλαμβάνεται ότι είσαι ενωμένος με τον Θεό, δια της προσευχής.

(Θ-Κ)

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΟΕΡΑΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

πηγή

Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος μας μεταφέρει τί έλεγε η Γερόντισσα Γαλακτία για τη Νοερά Προσευχή.

Η Γερόντισσα Γαλακτία της Κρήτης έλεγε ότι ο άνθρωπος ο οποίος δεν ολοκλήρωσε πρώτα πρακτικά-πρακτικά τη μετάνοιά του και έπιασε το κομποσκοίνι γρήγορα στα χέρια του, επειδή του είπαν κάποιοι παπάδες, κάποιοι καλόγεροι, επειδή τα πάθη του είναι ζωντανά ακόμα μες την καρδιά του “εμφωλεύουν”, εμφωλεύω σημαίνει είναι μες τις φωλιές της καρδιάς μας. Η καρδιά μας είναι γεμάτη σπήλαια και μέσα είναι κρυμμένα τα πάθη μας, ιδιαιτέρως αυτά που κληρονομήσαμε.

  Καρδιακή προσευχή είναι να ακούς συνεχώς, πέφτεις, κοιμάσαι, ξυπνάς, κάνεις το λουτρό σου, κόβεις τα νύχια σου, τρως, μιλάς, να ακούς μέσα σου το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”, “Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με”. Να σταματά, να ξεκινά, να σταματά, να ξεκινά. Αυτό είναι δώρο. Δεν είναι τεχνική μέθοδος να μου το διδάξει κάποιος. Είναι δώρο. Σε μερικούς έρχεται λίγο και φεύγει, μέχρι να ‘ρθεί μόνιμα.

Η Νοερά προσευχή είναι για όλους μας. Το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με” αλλά πότε; Όταν ασχοληθούμε σοβαρά με τη μετάνοια. Και την τακτική, τακτική, τακτική εξομολόγηση. Όχι πήγα μια φορά και εξομολογήθηκα και συνεχίζω τις αμαρτίες που έκανα πριν να εξομολογηθώ και να πιάνω ένα κομποσκοίνι και να μάχομαι. Δε γίνεται. Γιατί δε γίνεται; 

Θεμέλιος λίθος της καρδιακής προσευχής το Ψαλτήρι

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

  Το Ψαλτήρι είναι ένας πρακτικός τρόπος προσευχής, και μάλιστα πανάρχαιος τρόπος, αρχαιότερος ακόμα και από το “Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με“, τη λεγομένη Ευχή. Που βεβαίως, δεν είναι μόνο για τους μοναχούς. Το Ψαλτήρι είναι μία προσευχή τριών χιλιάδων ετών, αν σκεφτούμε ότι ο Δαυίδ ο βασιλεύς που είναι ο πρώτος συντάκτης του ψαλτηρίου έζησε το 1000 π.Χ. Γιατί έχει τόση σημασία αυτό; Γιατί κατά την πάροδο των χρόνων αγιάστηκαν οι λέξεις.Κάθε λέξη του Ψαλτηρίου, αυτενεργεί στην καρδία.

  Όλοι οι εκκλησιαστικοί άνθρωποι μιλούν για τη Μετάνοια, μα ο Δαυίδ και οι ακόλουθοι μαθητές του, που το συμπλήρωσαν, τα έγραψαν με πόνο και κλάματα, όπως αναφέρει και ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης, καθώς πρόκειται για καρδιακές προσευχές. Και αφού σκοπός του Χριστιανού είναι να μάθει τη Μετάνοια έπειτα και μέσω αυτής να φτάσει στην Εξομολόγηση μετά στη Θεία Κοινωνία και τελικά στην Αγιότητα. Αυτή είναι η σειρά.

 Άρα χωρίς Προσευχή Μετάνοιας δεν υπάρχει δυνατότητα Αγιότητας. Τα υπόλοιπα είναι αγαπολογίες φριχτές και παραμύθια που δυστυχώς ταλαιπωρούν τους νεοέλληνες. Δυστυχώς, στο διαδίκτυο υπάρχουν πολλοί αγαπολόγοι και μερικοί εξ’ αυτών φορούν και ράσα. Την Μετάνοια λοιπόν, την τόση δυσνόητη για το σύγχρονο άνθρωπο τη συναντάμε σεσαρκωμένη μέσα στο Ψαλτήρι, χωρίς να το μεταφράσουμε.

Ας καταλάβεις και μόνο δέκα γραμμές από τις διακόσες που θα διαβάσεις. Εξάλλου και το “Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με” μία γραμμή είναι. Και μία γραμμή από το Ψαλτήρι να καταλάβεις χαρούμενος θα είσαι. Αλλά το θέμα δεν είναι τι θα καταλάβεις εσύ αλλά ο Διάβολος τι θα καταλάβει. Καθώς, αυτός καταλαβαίνει πολύ καλά τι διαβάζεις. Γιατί είναι τα ίδια που διάβαζε ο Μέγας Αντώνιος, ο Άγιος Σάββας, ο προφήτης Δαυίδ, ο προφήτης Ησαΐας, που διάβαζαν όλοι οι Άγιοι, οι Αγίες και οι πρόγονοι μας. Και ξέρει (ο Διάβολος) ότι κάθε λέξη είναι ποτισμένη με δάκρυα, πόνο και αναστεναγμούς. Οπότε έτσι αρχίζει το Μέγα Μυστήριο της Μετανοίας.

Η επιστολή του Οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτη στον παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη

       

“Εν Χριστώ αγαπητέ αδελφέ παπα-Δημήτριε,Χριστός Ανέστη!

… Οι Άγιοι δεν παρακαλούσαν τον Θεόν να τους αφαιρέση τα βάσανα και τας θλίψεις, αλλά να τους δίδη υπομονήν να τα υπομένουν αγογγύστως.
Αι θλίψεις αδελφέ μου και τα βάσανα είναι τα μέσα, τα αυτοκίνητα που θα μας πάνε στον Παράδεισον.

Σε αυτόν τον κόσμον, άλλο μη περιμένης.
Η χαρά και η αγαλλίασις επιφυλάσσεται για την άλλην ζωήν.

Ο Χριστός δεν λέγει στο Ευαγγέλιον «εν τω κόσμω θλίψιν έξεται; Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων; Στενή και τεθλιμένη η οδός;».
Κάθε μέρα τα διαβάζουμε αυτά.
Αν δεν υπήρχαν οι τύραννοι ούτε και μάρτυρας θα είχαμεν.

Η θλίψις γεννά την χαράν.
Θάρρος, λοιπόν, και μην απελπίζεσαι εύκολα.
Καλά, πολύ καλά κάνεις και προσεύχεσαι συχνά και ζητάς βοήθεια από τον Θεόν.
Πάντα έτσι να κάνης.

Καλόν όμως θεωρώ να σου πω, πως πρέπει και να λες την ευχήν, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μεγάλη παρηγοριά θα βρης.

«Η αρχή της σωτηρίας είναι το να αρχίσουμε να έχει επίγνωση του εαυτού του»

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού αρχιμανδρίτου Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα: «ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 25-3-1983]

Τώρα την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, αγαπητοί μου, πολύ συχνά ακούεται η μικρά, εκείνη, κατανυκτική προσευχή του αγίου Εφραίμ, η οποία συνοδεύεται και με γονυκλισία: «Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργίας, φιλαρχίας καί ἀργολογίας, μή μοι δῷς. Πνεῦμα δέ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καί ἀγάπης, χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ. Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τά ἐμά πταίσματα καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου».

Ο όσιος πατήρ αισθάνεται ότι όταν αυτές οι πρώτες τέσσερις κακίες, που είναι το πνεύμα της αργίας, της περιεργείας, της φιλαρχίας και της αργολογίας και εν συνεχεία η επίτευξις των άλλων τεσσάρων αρετών, όπως είναι η σωφροσύνη, η ταπεινοφροσύνη, η υπομονή και η αγάπη, τότε θα επιτύχει κανείς ικανοποιητικά πνευματικά επίπεδα. Σαν κλειδί, όμως, αυτών των τεσσάρων αρετών προς επιτυχίαν και των τεσσάρων κακιών προς αποφυγήν των, προς περικοπήν των, θέτει την αυτογνωσία. Γι'αυτό λέγει: «Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τά ἐμά πταίσματα». «Βοήθησέ με, χάρισέ μου το να μπορώ να ιδώ τα δικά μου τα πταίσματα, και έτσι, με τον τρόπον αυτόν, να αποφύγω και την κατάκριση των άλλων και την δική μου προκοπή».

Η όλη προσευχή, όπως αντιληφθήκατε, αρχίζει με μίαν επίκλησιν προς τον Κύριον της ζωής: «Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου». Πραγματικά έχει πάρα πολλή σημασία αυτό, διότι μόνον ο Κύριος της ζωής είναι ο γνώστης της ανθρωπίνης κατασκευής. Κανείς δεν γνωρίζει, ούτε ο ιατρός, ούτε ο φιλόσοφος, ούτε ο κοινωνιολόγος, ούτε εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου. Κανείς δεν γνωρίζει τόσο, όσο γνωρίζει ο κατασκευαστής μου. Και ο κατασκευαστής μου είναι ο Κύριος της ζωής μου. Είναι Αυτός ο Οποίος με δημιούργησε. Γι΄αυτό αγαπητοί μου, πολλές φορές, όταν αναρωτιόμαστε τι ωφελεί τον άνθρωπο ή τι είναι ικανό να τον κάνει να αρρωστήσει, βεβαίως δεν θέλω να πω ότι θα απορρίψομε την γνώμη μιας πείρας που έχουν οι άνθρωποι, αλλά εφόσον όμως αυτή η πείρα που έχουν οι άνθρωποι, όπως η ιατρική πείρα, η κοινωνική πείρα κ.ο.κ. εφόσον αυτή η πείρα θα έρχεται, θα απορρέει από αυτό το οποίον λέγει και εντέλλεται ο Θεός δημιουργός μου.

Ένα μικρό παράδειγμα. «Πρέπει ή δεν πρέπει -συνηθισμένο ερώτημα για έναν νέον άνθρωπο, κυρίως για τον έφηβο- να μείνω εν παρθενία στα νεανικά μου χρόνια;». Η απάντησις: Ο κόσμος λέγει «Όχι». Πάρα πολλοί ιατροί, όχι όλοι -δόξα τω Θεώ- λέγουν «Όχι». Πολλοί κοινωνιολόγοι και εκπαιδευτικοί και ψυχολόγοι, όχι όλοι ευτυχώς, λέγουν «Όχι». Τι λέγει ο Χριστός; Ο κατασκευαστής μου; Ο κατασκευαστής μου, ο Οποίος γνωρίζει την μάρκα μου και τη δομή μου και την λειτουργία μου όσο κανένας άλλος, μου λέγει: «Θα μείνεις εν παρθενία μέχρι τον γάμο σου». Ποιον θα ακούσω; Προφανώς τον Κύριο της ζωής μου. Συνεπώς αποτείνομαι προς τον Κύριο της ζωής μου. «Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου…». Διότι εσύ μου έδωσες σήμερα την φυσικήν ζωήν, σε Σένα ελπίζω ότι θα μου δώσεις και την πνευματικήν ζωήν, και την αιωνίαν ζωήν. Διότι ποια η αξία το να επιτύχω την φυσικήν ζωήν, την βιολογικήν ζωήν, με τα εντάλματα των ανθρώπων, και χάσω την αιωνίαν ζωήν, που σε Σένα υπάρχει;

Καλό, λοιπόν, θα ήταν να αρχίσομε αυτήν την προσευχήν, από το κλειδί της επιτυχίας της, που είναι η αυτογνωσία. Διότι αν θέλει ο Θεός, στην σειρά των Παρασκευών, της ακολουθίας των Χαιρετισμών προς την Θεοτόκον, θα αναλύσομε αυτήν την προσευχήν. Γι΄αυτό, κάνοντες αρχή από απόψε, ερωτούμε: 

«Από πού θα αρχίσομε;». Προφανώς από το κλειδί της επιτυχίας. Ποιο είναι αυτό; Είναι η αυτογνωσία! «Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοὶ τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα», «δώρισέ μου το δώρο αυτό, το ανεκτίμητο, να μπορώ να δω τα δικά μου τα πταίσματα». Με άλλα λόγια, «βοήθησέ με να έχω αυτήν την αυτογνωσία». Αλλά αυτή η αυτογνωσία, αγαπητοί μου, πράγματι αποτελεί κλειδί.

 Οι αρχαίοι Έλληνες το είχαν κατανοήσει αυτό. Γι΄αυτό και υπήρχε στη μετώπη του μαντείου των Δελφών εκείνο το περίφημο ρητό «γνῶθι σαὐτόν» «γνώριζε τον εαυτό σου». Γιατί πράγματι αποτελεί κόμβον όλων των περιπτώσεων του ανθρώπου και των ενεργειών του. Οι πατέρες έλεγαν τούτο: «Ἀρχὴ σωτηρίας τὸ ἐπιγνῶναι τινὰ ἑαυτόν». «Η αρχή της σωτηρίας είναι σε κάποιον το να αρχίσει να έχει επίγνωση του εαυτού του». Να ξέρει δηλαδή πού ακριβώς βρίσκεται, ποια είναι η όλη του κατάσταση, ποιος είναι αυτός ο ίδιος.

Με την εξομολόγηση αρχίζουμε να ΄΄ξεμπαζώνουμε΄΄.

Θεραπευτική Αγωγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας 

Όσιος Γέροντας Αναστάσιος -Μονή Κουδουμά Κρήτης

Όταν βαπτιστήκαμε λάβαμε το Άγιο Πνεύμα, και το Άγιο Χρίσμα λάβαμε ''πακέτο''όλα τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Πήγε το Φως του Αγίου Πνεύματος μέσα στην βαθεια καρδία, στόν πάτο -πάτο, μέσα εκεί έχουμε ένα Εκκλησάκι πάμφωτο...
Δεν το βλέπουμε, γιατί από τις αμαρτίες είναι τυφλός ο νους, ο οφθαλμός της ψυχής. Οι αμαρτίες είναι μπάζα, που σκεπάζουν αυτό το αναμμένο κάρβουνο που σε όλους υπάρχει, αλλά δεν φαίνεται.

Με την εξομολόγηση αρχίζουμε να ξεμπαζώνουμε. Κατεβαίνει προς την καρδιά, προς τα κάτω η Χάρις και βλέπουμε σαν από προβολέα περισσότερο τον εαυτό μας.
Μας δείχνει η Χάρις και άλλα παλαιά αμαρτήματα, που ήταν στοιβαγμένα εκεί και τα είχαμε ξεχάσει ή δεν τα είχαμε σωστά αξιολογήσει. 

Αυτή την διαδικασία δεν πρέπει να την θεωρούμε σοκαριστική.Είναι ένδειξη πνευματικής υγείας.

 Κατεβαίνει το τρυπάνι και βρίσκει και άλλα στρώματα μέχρι να φτάσουμε στον άνθρακα του βαπτίσματος.

«Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει…»

Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να έχει την καρδιά του σε κατάσταση μετανοίας και συντριβής: «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν’, 19).
Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Δεν χρειάζεται να δώση ο άνθρωπος άλλο τίποτε σάν αντάλλαγμα για την ψυχή του παρά το να γνωρίζη τον εαυτό του πως είναι μηδέν. Και με αυτό θα προσφέρη στον Θεό «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην», η οποία είναι η μόνη θυσία που αρμόζει να προσφέρεται στο Θεό από κάθε ευσεβή άνθρωπο.

Και αυτήν μόνο την θυσία δεν πρόκειται να εξουδενώση ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τον άνθρωπο πως δεν έχει άλλο τίποτε δικό του να του προσφέρη σάν θυσία, καθώς λέγει και ο Δαυΐδ: «Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει».

Με αυτήν την θυσία και σώθηκαν και σώζονται και θα σωθούν βασιλείς, δυνάστες, ευγενείς, δυσγενείς, σοφοί, αμαθείς, πλούσιοι, φτωχοί, ζητιάνοι, άδικοι, πλεονέκτες, άνομοι, ασελγείς, φονιάδες και κάθε είδος αμαρτωλών.
Και το βάθος αυτής της θυσίας πρέπει να μετράται με το μέτρο των αμαρτημάτων δηλαδή κατά τις αμαρτίες που έκανε ο άνθρωπος, ανάλογη να έχη και την ταπείνωσι και την συντριβή.

 Aλλά ακόμη και όσιοι και δίκαιοι και καθαροί τή καρδία και όλοι γενικά διά μέσου αυτής μόνο της θυσίας σώζονται. Και η ελεημοσύνη και η πίστις και η φυγή του κόσμου και αυτός ο μεγάλος αγώνας του μαρτυρίου από τα κάρβουνα αυτής της θυσίας, δηλαδή της συντριβής, παίρνουν φωτιά.
 Και αυτή είναι η θυσία στην οποία δεν βρίσκεται αμαρτία και η οποία νικά την φιλανθρωπία του Θεού. Γι’ αυτήν την θυσία μόνο έρχονται οι αρρώστιες, οι θλίψεις, οι στενοχώριες, τα πταίσματα, τα πάθη τα ψυχικά και τα συνακόλουθα σωματικά για να προσφέρη αυτήν την θυσία στον Θεό κάθε θεοσεβής.

 Διότι εκείνος που θα αποκτήση αυτήν την θυσία, την συντριβή και ταπείνωσι, δεν είναι δυνατόν να πέση από κανένα μέρος, γιατί βρίσκεται πιό κάτω από όλους.
Και ο Θεός δεν κατέβηκε στην γή και δεν ταπείνωσε τον εαυτό του μέχρι θανάτου για τίποτε άλλο παρά μόνο, για να εμφυτεύση σε όσους πιστεύουν σ αυτόν «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην».

 Αν υποθέσουμε ότι κάποιος σκορπίζει όλα του τα υπάρχοντα και τα δίνει σε πτωχούς και νηστεύει και αγρυπνεί και χαμευνεί και προσεύχεται στο Θεό νύκτα και μέρα, και δεν ζητήση από το Θεό να αποκτήση καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη (διότι «πάν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι καταβαίνον εκ του Πατρός των φώτων»), αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται να ωφελήση καθόλου τον εαυτό του.
Πρέπει λοιπόν να επιζητούμε εκείνη και μόνο την οδό διά της οποίας εμφυτεύεται μέσα μας καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη.
Αγ. Συμεών ο νέος Θεολόγος

Ένας άλλος πνευματικός του υιός του είπε: με τις άγιες ευχές σου, Γέροντα, δόξα τω Θεώ, συνήθισα την προσευχή έστω και αν αυτή είναι εξωτερική!
Του απάντησε: Αυτό δεν έχει σημασία! Όσο πιο πολύ φροντίζεις και κάνεις τον κανόνα σου, τόσο πιο πολύ θα μεγαλώνει ο πόθος σου να ασχολείσαι με την προσευχή του Ιησού.
Και τότε θα προσεύχεσαι πολύ περισσότερο από ό,τι ορίζει ο κανόνας σου.

Για την προσευχή του Ιησού ο π. Ιωσήφ έλεγε: Πρέπει να την λέμε αργά και καθαρά. Κάνοντας παύσεις ανάμεσα στις ευχές!
Βέβαια τότε μας έρχονται λογισμοί. Ο διάβολος προσπαθεί να μας αποσπάσει από την προσευχή!
Εμείς οφείλομε να ριχτούμε τότε στην προσευχή με πιο πολύ ζήλο. Και τότε οι λογισμοί, δηλ. ο διάβολος που μας τους φέρει, νικημένος με το φοβερό όνομα του Ιησού θα φύγει.
Είπε ο π. Ιωσήφ: Πολλοί πενθούν αλλ’ όχι για τον θάνατο!
Πολλοί θρηνούν αλλ’ όχι μια τις αμαρτίες τους!
Πολλοί φαίνονται ταπεινοί· αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι!
Αν θέλεις να επιτύχεις στην προσευχή του Ιησού, οφείλεις να είσαι σε όλα ταπεινός: στο βλέμμα. Στο βάδισμα. Στο ντύσιμο. Σε όλη σου την συμπεριφορά.

Η προσευχή του Ιησού δίνει μεγάλη ωφέλεια στην ψυχή αυτού που την λέει.
Πρέπει να συνηθίσωμε να την λέμε.
Και τότε σε καιρό ασθενείας θα μας είναι παρηγορία.
Όταν συνηθίσεις να προσεύχεσαι αδιάλειπτα, δεν θα αισθανθής ποτέ πλήξη.
Η ευχή θα σε παρηγορεί.
Μα αν, τότε που είσαι υγιής, δεν προσεύχεσαι, να το ξέρεις: θα την αναζητήσεις, όταν πια θα βρίσκεσαι σε κατάσταση οδύνης!
Αλλά τότε θα σου είναι πολύ δύσκολο, να μάθεις να προσεύχεσαι.
Γι’ αυτό, όσο και αν το βλέπεις ότι δεν είναι καθαρή η προσευχή σου, μη πάψεις ποτέ να λες με ταπείνωση: Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ με, τον αμαρτωλό και ο Θεός, «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ουκ εξουδενώσει».
Από το βιβλίο “Στάρετς Ιωσήφ”, έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως.

Ποτέ να μην προσεύχεσθε βιαστικά. Να προσεύχεσθε με έντονη συμμετοχή του νου και της καρδιάς στα νοήματα της προσευχής.

“Να λέτε την Ευχή και η ευχή θα τα κανονίσει όλα...(Άγιος Φιλούμενος)

Ο Άγιος Φιλούμενος o Νέος Ιερομάρτυς, αναφέρει η μοναχή Ευπραξία «ήταν πάρα πολύ ολιγόλογος. Όταν όμως πηγαίναμε στο προσκύνημα που διακονούσε, στο πέρας της Θείας Λειτουργίας, πάντοτε έκανε ένα σύντομο και απλό κήρυγμα.

 

Μας έλεγε, για παράδειγμα, να έχουμε ταπείνωση, να έχουμε αγάπη, να ήμαστε ελεήμονες… 

“Να λέτε την Ευχή” μας έλεγε, “και η ευχή θα τα κανονίσει όλα.

 Όταν λέτε την Ευχή, μη φοβείστε τίποτα. 

Αλλά κι ο ίδιος ζούσε την Ευχή, η οποια δεν έλειπε ο από το στόμα του.Περπατούσε και έβλεπες συνεχώς τα χείλη του να κινούνται. 

Εμάς, πού ήμασταν μοναχές, μας έλεγε να διαβάζουμε πολύ και κυρίως πατερικά βιβλία, όπως τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, τον Άγιο Εφραίμ τον Σύρο, την Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, την Αγία Γραφή… Το Ευαγγέλιο, μας έλεγε, να μη σας λείπει από το χέρι σας. Την Καινή Διαθήκη να τη διαβάζετε τακτικά».

Ο πατήρ Φιλούμενος έζησε αθόρυβα και ταπεινά. Η ασκητική ζωή και η ακρίβεια της τήρησης των μοναχικών ιδεωδών, ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά που τον διέκριναν.

πηγή

Τοιαῦτα μέ πόνον φϑεγγόμενος ἦλθεν ἐκεῖθεν μία πνοή ὡς ἀέρας λεπτός ἀπό τόν Ναόν, εὐωδίαν γεμᾶτος

  Γινώσκω ἕνα γνωστὸν ἀδελφόν, ὅπου μίαν ἡμέραν συνήντησε πολλοὺς πειρασμούς· καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐκείνην διῆλϑε μὲ δάκρυα, χωρὶς ποσῶς νὰ γευϑῇ.
Καὶ δύοντος τοῦ ἡλίου, εἰς μίαν πέτραν καϑήμενος, ἔβλεπεν εἰς τὴν κορυφὴν τὸν Ναὸν τῆς Μεταμορφώσεως καὶ κλαίων παρεκάλει μὲ πόνον καὶ ἔλεγε:
''Κύριε, καϑώς μετεμορφώϑης εἰς τοὺς Μαϑητάς Σου, μεταμορφώϑητι καὶ εἰς τὴν ψυχήν μου! Παῦσον τὰ πάϑη, εἰρήνευσον τὴν καρδίαν μου! Δὸς εὐχὴν τῷ εὐχομένῳ, καὶ κράτησον τὸν ἀκράτητον νοῦν μου!''

  Τοιαῦτα μὲ πόνον φϑεγγόμενος ἦλθεν ἐκεῖθεν μία πνοὴ ὡς ἀέρας λεπτὸς ἀπὸ τὸν Ναόν, εὐωδίαν γεμᾶτος· ὅπου, ὡς μοὶ ἔλεγεν, ἐπλήρωσε, τὴν ψυχήν του χαράν, φωτισμόν, θείαν ἀγάπην· καὶ ἤρχισε μέσα του ἀπὸ τὴν καρδίαν νὰ βρύῃ μετὰ μέλιτος ἀδιάλειπτα ἡ εὐχή.
Ὁπότε ἐγερϑεὶς εἰσῆλθεν ἐκεῖ ποὺ ἐκάθητο, διότι ἤδη ἐνύχτωσε· καὶ κύψας τὴν κεφαλὴν εἰς τὸ στῆθος ἤρχισε νὰ ἐσθίῃ τὸν γλυκασμόν, ὅπου ἔρρεεν ἡ δοϑεῖσα εὐχή. Ὅπου εὐθὺς ἡρπάγη εἰς θεωρίαν, ὅλος γενόμενος ἐκτὸς ἑαυτοῦ.
Δὲν περικλείεται ἀπὸ τοίχους καὶ βράχους. Ἔξω πάσης ϑελήσεως. Εἰς μίαν γαλήνην, εἰς ἄπλετον φῶς, ἀπεριόριστον εὕρος. Χωρὶς σῶμα. Καὶ μόνον τοῦτο περιστρέφει ὁ νοῦς του· Νὰ μὴν γυρίσῃ πλέον στὸ σῶμα, ἀλλ᾽ ἐκεῖ ὅϑεν εἶναι νὰ μείνῃ διαπαντός.
Αὐτὴ ἦτον ἡ πρώτη ϑεωρία, ὅπου εἶδεν ἐκεῖνος ὁ ἀδελφὸς καὶ πάλιν ἦλθε στὸν ἑαυτόν του, καὶ ἡγωνίζετο πῶς νὰ σωϑῇ.

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

πηγή

Γέροντα, ξέρεις γιατί ευωδιάζει απ’ το στόμα; Γιατί έλεγε την ευχή συνέχεια μ’ αυτό.

Γέρων Εφραιμ Φιλοθεΐτης

 Όταν κάναμε την εκταφή του Γέροντος[Ιωσήφ], τρία χρόνια μετά την κοίμησί του, τον βγάλαμε κεχριμπάρι, αυτό είναι σημείο αγιότητος. Όλα τα άγια λείψανά του ήσαν όπως το κεχριμπάρι. Στην εκταφή, όλοι οι παραδελφοί έλεγαν, εγώ θα πάρω αυτό, εγώ θα πάρω το άλλο κι’ εγώ έλεγα μέσα μου:

 «Εγώ δεν θα μιλήσω καθόλου, ο,τι μου δώσουν».
Ο πατήρ Αθανάσιος πήρε το χέρι του, λέγοντας:

 -Αυτό το χεράκι με έσωσε, με τις μπαταριές που έτρωγα! Και ενώ όλοι έπαιρναν κάποιο κομμάτι από το άγιο Λείψανό του για ευλογία, εγώ καθόμουν παράμερα. Γυρνάει τότε ο Γερο-Αρσένιος και λέει:
– Την κάρα να την δώσετε στον παπα-Εφραίμ.
– Να ’ναι ευλογημένο. Σ’ ευχαριστώ πολύ.
Άλλος είχε σκοπό να την πάρη, γιατί όλοι της συνοδείας μας είμαστε εκεί. Έτσι δεν έβαλα θέλημα πουθενά και πήρα την κάρα του αγίου Γέροντός μου.

  Στη Νέα Σκήτη την έβαλα στο παρεκκλήσι δίπλα στο κελλί μου. Στην Ιερά Μονή Φιλοθέου την είχα στο κελλί μου και τώρα στην Αριζόνα είναι τοποθετημένη στο παρεκκλήσι του αγίου Παντελεήμονος και ευωδιάζει, από την Νέα Σκήτη μέχρι σήμερα συνεχώς. Και είναι πολύ παράδοξο μυστήριο, ότι όσο περνούν τα χρόνια, ευωδιάζει και περισσότερο. Και ξεκινώντας είτε την αγρυπνία μου είτε την θεία Λειτουργία είτε οποιαδήποτε διακονία, πηγαίνω βάζω μετάνοια, παίρνω την ευχή του και κάνω υπακοή ακόμα και σήμερα.

Κατάλαβε όμως, ότι η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται από ταπείνωση...

Ένας γέροντας, δέχονταν σφοδρό πόλεμο από τον διάβολο, παρότι προσευχόταν συνεχώς με το:
- Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με!...
''Καλά, το όνομα του Ιησού Χριστού, δεν διώχνει τον διάβολο...;'' αναρωτήθηκε.
Κατάλαβε όμως, ότι η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται από ταπείνωση. Προφανώς έλεγε την ευχή χωρίς ταπείνωση. Διότι ο εχθρός δεν είναι βλάκας. Γνωρίζει ποιά προσευχή γίνεται με ταπείνωση και ποιά όχι...

Θυμήθηκε τότε τα λόγια κάποιου άλλου γέροντα, που του είχε πει κάποτε:
- Το να προσεύχεται κάποιος γονατιστός, ταπεινώνεται και η προσευχή αυτή φέρνει αποτελέσματα!
Γονάτισε λοιπόν, προσευχήθηκε θερμά και ο πόλεμος αμέσως υποχώρησε! Πράγματι, το να γονατίσει κάποιος και να προσευχηθεί, αυτό είναι μια μορφή ταπεινώσεως, διότι το σώμα παίρνει ένα ταπεινό σχήμα. Και επειδή η ψυχή παίρνει το σχήμα του σώματος, ταπεινώνεται μαζί μ' αυτό.
Η ταπείνωση αυτή ενεργεί υποστατικά στο νου του διαβόλου και τον καίει και μη αντέχοντας αυτό το ''κάψιμο'', υποχωρεί...

+Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

πηγή

Κάθε μέρα λίγο.Μεγάλη η δύναμη του λίγου

Έλεγε ο Γέροντας Ιωσήφ στα Κατουνάκια (σημ. ο πρώτος υποτακτικός του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη):
«Η μικρή αυτή ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με, μία φορά τη μέρα να την πεις, εφόσον την πεις την ίδια ώρα, την άλλη μέρα η ψυχή περιμένει αυτή τη γλυκύτητα αυτής της ώρας»*.

Μία φορά είναι λίγο να πεις την ευχή. Ή δύο. Μόνον δύο;
Μεγάλη η δύναμις του λίγου.

«Μεγάλη ἡ δύναμις τῆς μικρᾶς πολιτείας τῆς ἀεί γινομένης».
Του λίγου που κάθε μέρα γίνεται.
Αυτή τη φράση του Οσίου Ισαάκ του Σύρου, έλεγε ο Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης στους κοσμικούς αδελφούς, που του έλεγαν συχνά πυκνά ότι δεν προλαβαίνουν.

''Κάθε μέρα λίγο.Μεγάλη η δύναμις του λίγου.
Τριακόσια εξήντα πέντε τριαντάφυλλα, τα φορτώνεις στο τέλος του χρόνου σ’ ένα τρελό φορτηγό σε είκοσι μεγάλες ανθοδέσμες.Τόσο λουλούδι''.

kgpanagopoulos