Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από όσα συγκέντρωσε, αλλά από όσα μοίρασε.

  Πριν από κάθε φιλοσοφία, πριν από κάθε θεολογία, πριν από κάθε ανθρώπινη σοφία, υπάρχει μια αλήθεια που συνοδεύει σιωπηλά τον άνθρωπο από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι την τελευταία του αναπνοή: η ζωή είναι ένα ταξίδι με προορισμό την αιωνιότητα. Όσο κι αν ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να απομακρύνει από τη σκέψη του το μυστήριο του θανάτου, εκείνος παραμένει η μοναδική βεβαιότητα της επίγειας ύπαρξης. Δεν έρχεται ως τιμωρία, ούτε ως τραγικό ατύχημα της φύσης, αλλά ως το κατώφλι μιας άλλης πραγματικότητας, ως η στιγμή κατά την οποία καταρρέουν όλες οι ψευδαισθήσεις και αποκαλύπτεται η αληθινή αξία όσων αγαπήσαμε και υπηρετήσαμε.

Μια παλαιά σοφή διήγηση αναφέρει ότι κάθε άνθρωπος έχει τρεις φίλους. 

Ο πρώτος τον εγκαταλείπει κατά την ώρα του θανάτου, ο δεύτερος τον συνοδεύει μέχρι τον τάφο και ο τρίτος τον ακολουθεί πέρα από αυτόν. 

Ο πρώτος είναι τα υλικά αγαθά, ο δεύτερος οι φίλοι και οι συγγενείς και ο τρίτος τα καλά έργα. Μέσα σε αυτή τη λιτή αλλά συγκλονιστική εικόνα συμπυκνώνεται ολόκληρη η τραγωδία αλλά και το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο άνθρωπος από τη φύση του αναζητά ασφάλεια. Θέλει να κρατηθεί από κάτι σταθερό μέσα στη ρευστότητα του κόσμου. Συχνά πιστεύει ότι αυτή η ασφάλεια βρίσκεται στον πλούτο, στην εξουσία, στην κοινωνική αναγνώριση, στην κατοχή πραγμάτων. Αγωνίζεται μια ολόκληρη ζωή να αποκτήσει περισσότερα, να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες, να διευρύνει τα όρια της δύναμής του. Και όμως, όταν έρθει η ύστατη ώρα, όλα όσα συγκέντρωσε με κόπο, αγωνία και θυσίες παραμένουν πίσω. Τα σπίτια, οι τραπεζικοί λογαριασμοί, οι τίτλοι, οι διακρίσεις, τα αποκτήματα, δεν μπορούν να διαβούν το κατώφλι του θανάτου. Παραμένουν βουβά μνημεία μιας ζωής που πέρασε. Εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα που θεωρούσε αναντικατάστατα ήταν τελικά προσωρινοί συνοδοιπόροι. Υπηρέτησαν ανάγκες της επίγειας ζωής, αλλά δεν είχαν τη δύναμη να νικήσουν τη φθορά.

«Μη με αφήσεις να σκληρύνω»

Από την σελίδα στο Facebook του Manos Lambrakis

Μανώλη μου,δεν ξέρω αν αυτό που κάνω λέγεται γράμμα ή εξομολόγηση. Εδώ στο χωριό, όταν περνά η ώρα μετά τις έντεκα, τα πράγματα αλλάζουν όνομα. Το σπίτι γίνεται βάρος. Η σιωπή δεν γίνεται ήχος που σου τρώει το κεφάλι. Και η νύχτα είναι ένας διάδρομος που πρέπει να τον περπατήσεις μέχρι να ξημερώσει χωρίς να τρελαθείς. Σου γράφω από την κουζίνα, με το μικρό φως πάνω από τον νεροχύτη αναμμένο, γιατί φοβάμαι να ανάψω το μεγάλο. Το μεγάλο φως δείχνει πολύ καθαρά ποιος λείπει.

Από τότε που χάσαμε το παιδί, το σπίτι σταμάτησε ακριβώς εκείνη την ώρα. Σαν να κόπηκε το ρεύμα μέσα στον χρόνο. Ακόμα ακούω καμιά φορά μηχανάκι να ανεβαίνει από τον κάτω δρόμο και σηκώνομαι χωρίς να το καταλάβω. Μέχρι να θυμηθώ. Αυτό το «μέχρι να θυμηθώ» είναι όλη μου η ζωή πια. Το μπουφάν του κρέμεται ακόμα πίσω από την πόρτα. Τα παπούτσια του είναι κάτω από το κρεβάτι. Το ποτήρι του στο ντουλάπι. Δεν τα πειράζω. Νιώθω πως αν τα μετακινήσω, θα είναι σαν να παραδέχομαι ότι δεν θα ξαναγυρίσει. Κι υπάρχουν μέρες που ακόμα περιμένω να ανοίξει η πόρτα και να μπει μέσα βρίζοντας για τη βροχή, πεινασμένος, ζωντανός.

Ο Γιώργος χειροτερεύει. Η σκλήρυνση κατά πλάκας τον σβήνει λίγο λίγο, αλλά το χειρότερο είναι πως το καταλαβαίνει. Κάποτε ήταν άνθρωπος που έφτιαχνε μόνος του σκεπές, μάντρες, ποτίστρες. Τώρα δυσκολεύεται να κουμπώσει ένα κουμπί. Τον γυρίζω στο κρεβάτι σαν παιδί. Του δίνω τα φάρμακα. Του κόβω το ψωμί μικρά κομμάτια γιατί τρέμουν τα χέρια του. Κι αυτός κάθεται στο παράθυρο και κοιτάει τον στάβλο σαν εξόριστος άνθρωπος που βλέπει από μακριά τη ζωή του χωρίς να μπορεί να την πλησιάσει. Δεν κλαίει ποτέ μπροστά μου. Μόνο τα βράδια, όταν νομίζει ότι κοιμάμαι, τον ακούω να λέει μέσα από τα δόντια του το όνομα του παιδιού μας. Σαν προσευχή. Σαν τιμωρία.

Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς

Μια γιατρός είχε πει κάποτε ότι δίνει τον «Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς» στους φοιτητές της όχι ως μάθημα ιατρικής, αλλά ως μάθημα για το τι σημαίνει να μετατρέπεσαι σιγά σιγά σε «περιστατικό». Να περνάς από άνθρωπος σε φάκελο. Μου είχε φανεί υπερβολικό, μέχρι που διάβασα τη νουβέλα του Τολστόι σε μια αίθουσα αναμονής νοσοκομείου, ανάμεσα σε ανθρώπους που κοιτούσαν το πάτωμα περιμένοντας να ακουστεί το όνομά τους.

Ο Τολστόι γράφει τη νουβέλα ύστερα από τη δική του υπαρξιακή κρίση, και από την πρώτη κιόλας σελίδα κάνει κάτι σχεδόν βίαιο: δεν ξεκινά από τη ζωή, αλλά από τον θάνατο. Ο Ιβάν Ιλίτς είναι ήδη νεκρός.
Οι συνάδελφοί του στέκονται δίπλα στο φέρετρο και σκέφτονται ποιος θα πάρει τώρα τη θέση του, ποιος θα προαχθεί, ποια κοινωνική υποχρέωση τούς χάλασε το απόγευμα. Ο θάνατός του δεν τους συγκλονίζει· απλώς διαταράσσει προσωρινά τη ρουτίνα τους.
Και μετά ο Τολστόι γυρίζει πίσω.

Ο Ιβάν δεν είναι ένας διεφθαρμένος άνθρωπος ούτε ένας κακός χαρακτήρας. Αυτό είναι που κάνει τη νουβέλα τόσο ανησυχητική. Είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που έζησε «όπως έπρεπε».
Έγινε δικαστής, παντρεύτηκε σωστά, κινήθηκε με προσοχή μέσα στην κοινωνία, διακόσμησε το σπίτι του με γούστο, έπαιζε χαρτιά τα βράδια, φρόντιζε να μη δυσαρεστεί κανέναν ισχυρότερο από εκείνον. Ολόκληρη η ζωή του βασίζεται στην ευπρέπεια και στην εικόνα. Όλα είναι τακτοποιημένα, καθαρά, κοινωνικά αποδεκτά — και ταυτόχρονα νεκρά από μέσα.

Ο Τολστόι δεν τον καταδικάζει με κραυγές. Τον αφήνει να αποκαλυφθεί μόνος του μέσα από τις λεπτομέρειες: την αγωνία του για τις κουρτίνες του σαλονιού, την έμμονη ανάγκη να φαίνεται επιτυχημένος, την αμηχανία του μπροστά σε οτιδήποτε χαλά τη βολική επιφάνεια της ζωής του. Ο Ιβάν δεν αναρωτιέται ποτέ τι θέλει πραγματικά. Απλώς ακολουθεί το μονοπάτι που του έδειξαν.
Και τότε, σχεδόν γελοία, αρχίζει το τέλος.

Ένα μικρό ατύχημα. Γλιστρά ενώ τακτοποιεί τις κουρτίνες του σπιτιού του και χτυπά στο πλευρό. Ένας πόνος που δεν φεύγει. Εξετάσεις, γιατροί, αόριστες διαγνώσεις, ψυχρές λέξεις. Οι γιατροί μιλούν γι’ αυτόν σαν να μην βρίσκεται στο δωμάτιο. Αναλύουν συμπτώματα, πιθανότητες, λειτουργίες οργάνων, αλλά κανείς δεν τολμά να πει καθαρά αυτό που ο ίδιος αρχίζει να καταλαβαίνει: πεθαίνει.
Και τότε η προσεκτικά χτισμένη ζωή του αρχίζει να καταρρέει.

«Μετά των αγίων ανάπαυσον»

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Ο φόβος του θανάτου προέρχεται από τη βιασύνη, τη φασαρία, την τύρβη και όχι από την ευτυχία. Όταν κάποιος γυροφέρνει πολυάσχολος και ξαφνικά θυμηθεί τον θάνατο, ο θάνατος τότε του φαίνεται εντελώς παράλογος, απαίσιος.

Όταν όμως φτάσεις στην ησυχία, στην ευτυχία, στοχάζεσαι τον θάνατο και τον αποδέχεσαι με αρκετά διαφορετικό τρόπο.

Επειδή ο ίδιος ο θάνατος βρίσκεται σ’ ένα ανώτερο, «σημαντικό» επίπεδο, φαίνεται τρομακτικός μόνον όταν συνδέεται με τη συνηθισμένη, κατώτερη, αχρείαστη πολυπραγμοσύνη.

Στην ευτυχία, στη γνήσια ευτυχία, αισθανόμαστε την παρουσία της αιωνιότητας στην καρδιά μας, έτσι ώστε η ευτυχία να ανοίγεται στον θάνατο. Και τα δύο μοιάζουν μεταξύ τους, και τα δύο αγγίζουν την αιωνιότητα. Στην πολυπραγμοσύνη δεν υπάρχει αιωνιότητα και γι’ αυτό η τύρβη απορρίπτει τον θάνατο.

«Μετά των αγίων ανάπαυσον» σημαίνει εν τω θανάτω, όπως τον αντιλαμβάνεται ο ευτυχισμένος άνθρωπος.

πηγή

Έγκυψον τοις τάφοις... ει δυνήση διακρίναι...

(Μεγάλου Βασιλείου, Περί θανάτου, Λόγ. ια'3 PG 32, 1261B)

 «Έγκυψον τοις τάφοις (σκύψε μέσα στους τάφους), ει δυνήση (εάν μπορέσεις) διακρίναι τις ο οικέτης (ποιός είναι ο υπηρέτης) και τις ο δεσπότης (ο κύριος), τις ο πτωχός και τις ο πλούσιος. Διάκρινον, ει τις σοι δύναμις (ξεχώρισε, εάν σου είναι δυνατόν), τον δέσμιον από του βασιλέως, τον ισχυρόν» από τον αδύνατο,«τον ευπρεπή από του δυσειδούς»(τον ωραίο από τον άσχημο)

πηγή

Άν αντέχεται η απώλεια και το πένθος είναι γιατί υπάρχει η Ανάσταση.

«Οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη»

Αν αντέχεται η απώλεια και το πένθος είναι γιατί υπάρχει η Ανάσταση.
Η προσδοκία της συνάντησης των ψυχών που συνδέθηκαν στα επίγεια, σε έναν άλλο κόσμο, με μια άλλη μορφή ύπαρξης.

Η Ανάσταση είναι η προοπτική της συνέχειας κάθε στιγμή της ζωής που το μαύρο και η απόγνωση μοιάζει να κερδίζουν το παιχνίδι.

Και είναι η ανατροπή του τρομακτικού τέλους του θανάτου.

Δεν γίνεται να τελειώνουν όλα εδώ και να θάβονται στη γη, ένας Θεός έγινε άνθρωπος για να μας δείξει πως το ταξίδι στο φως συνεχίζεται.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

πηγή

Ο Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο «κοίμηση». Τι άρρητη ανάπαυση είναι αυτό για εμάς!

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος».

Ο Κύριος της ζωής ονομάζει τον θάνατο «κοίμηση». Τι άρρητη ανάπαυση είναι αυτό για εμάς! Ω τι γλυκιά είδηση για τον κόσμο! Ο φυσικός θάνατος, επομένως, δεν σημαίνει τον αφανισμό του ανθρώπου, αλλά μόνο έναν ύπνο, από τον οποίο μόνο Εκείνος μπορεί να ξυπνήσει τον άνθρωπο. Αυτός που με το λόγο Του εμφύσησε την ζωή στο πρώτο χώμα.

 Όταν ο Κύριος κραύγασε: “Λάζαρε!” (Ιωάννης 11:43), ο νεκρός άνθρωπος ηγέρθη και έζησε. Ο Κύριος γνωρίζει το όνομα του καθενός από εμάς. Εφόσον ο Αδάμ γνώριζε τα ονόματα κάθε πλάσματος του Θεού, πως ο Κύριος δεν θα γνωρίζει καθέναν από εμάς με το όνομα μας; Όχι μόνο γνωρίζει, αλλά μας καλεί επίσης με το όνομα μας. Ω, η γλυκιά και ζωοποιός φωνή του μοναδικού Εραστή της ανθρωπότητας! Αυτή η φωνή μπορεί να δημιουργήσει από τις πέτρες τέκνα του Θεού. Τότε πως δεν μπορεί να μας ξυπνήσει από τον αμαρτωλό ύπνο μας;

Δεν είναι απτά σημάδια αυτά της ολιγοπιστίας ή και της απιστίας μας ακόμη;

 «Τήν ἀνάστασιν καί ζωήν ἔχουσαι Γυναῖκες προσφιλῆ, τί ἀποδύρεσθε πικρῶς; Παραγίνεται καί ζωώσει τόν γνήσιον φίλον, τῆ αὐτοῦ ἀναστάσει, τήν ἔγερσιν πάντων προμηνύων ὁ πάντων εὐεργέτης» (ωδή η΄ Τριωδίου).

(Γυναίκες (Μάρθα και Μαρία), έχοντας την ανάσταση και ζωή, δηλαδή τον Κύριο, φίλο και αγαπητό σας, γιατί κλαίτε πικρά; Έρχεται και θα δώσει ζωή στον γνήσιο φίλο του τον Λάζαρο, προμηνύοντας με εκείνου την ανάσταση την ανάσταση όλων ο ευεργέτης όλων).

 Την ανάσταση του Λαζάρου προβάλλει ο άγιος Ιωσήφ ο υμνογράφος, μία ανάσα προ της ημέρας της αφιερωμένης σ’ αυτόν. Κι αυτό για να τονίσει ότι εκείνου η ανάσταση αποτελεί προμήνυμα της Αναστάσεως του Κυρίου και συνεπώς της αναστάσεως όλων των ανθρώπων – ο Κύριος ανασταίνεται για να αναστηθεί σύμπαν το ανθρώπινο γένος (ό,τι εικονίζει και η εικόνα της εις Άδου καθόδου του Κυρίου). 

Οι ύμνοι της Εκκλησίας μας με καταιγιστικό τρόπο εξαγγέλλουν την αλήθεια αυτή με αφθάστου κάλλους ποιητική δύναμη. Για παράδειγμα στην ίδια ωδή: «Καθώς ερχόσουν Κύριε προς Βηθσφαγή, ο αποτρόπαιος Άδης αισθάνθηκε τον κρότο των ποδών Σου και άγγιξε τα πόδια του Λαζάρου λέγοντάς του: Αν πρόκειται να σε φωνάξει η Ζωή, μην αργήσεις, αλλά βγες έξω. Διότι γνωρίζω την καταστροφή μου που έρχεται γρήγορα».

Το κόλλυβο δεν είναι απλώς έθιμο· είναι θεολογία σε μορφή σπόρου...

Φώτο

Υπάρχουν πράγματα ταπεινά που κρατούν μέσα τους μια μυστική βασιλεία. Ένας κόκκος σιταριού, σιωπηλός και μικρός, γίνεται στο ορθόδοξο κόλλυβο σύνορο και γέφυρα· γίνεται μεθόριο, εκεί όπου ο χρόνος ακουμπά την αιωνιότητα και η μνήμη ανθίζει σαν άνθος που δεν μαραίνεται. Το κόλλυβο δεν είναι απλώς έθιμο· είναι θεολογία σε μορφή σπόρου, φιλοσοφία σε γεύση γλυκιά, ποίηση σπαρμένη με ζάχαρη άχνη πάνω στο μυστήριο του θανάτου.

Η Εκκλησία, από τους αποστολικούς χρόνους, μνημονεύει τους κεκοιμημένους με προσευχή και ελπίδα. Στην πράξη του κολλύβου συνοψίζεται ο λόγος του Κυρίου: «ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει». Ο κόκκος που βράζει και μαλακώνει, που σπάζει την αυτάρκεια του για να γίνει κοινό φαγητό, είναι εικόνα της ταπείνωσης· είναι εικόνα του ίδιου του Χριστού που κατέρχεται στον Άδη για να τον φωτίσει εκ των έσω. Έτσι, κάθε πιάτο κολλύβου γίνεται μικρό κήρυγμα αναστάσεως· μικρή πασχαλινή σπίθα μέσα στο πένθος.

Το κόλλυβο είναι ομολογία ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η διάβαση. Η Εκκλησία δεν μνημονεύει για να κρατήσει τους νεκρούς δεμένους στη γη, αλλά για να τους συνοδεύσει με την προσευχή στο φώς. Η μνήμη δεν είναι ψυχολογική ανακύκλωση του παρελθόντος· είναι λειτουργική πράξη, κοινωνία αγίων, άρρηκτη συνομιλία μεταξύ Εκκλησίας στρατευομένης και θριαμβευούσης. Όταν ο ιερεύς μνημονεύει ονόματα στην Αγία Πρόθεση, δεν προφέρει ήχους· ανοίγει παράθυρα. Το κόλλυβο, ευλογημένο και θυμιατισμένο, γίνεται ορατό σημείο αυτής της αόρατης ανταλλαγής.

57 ψυχές ζητούν δικαίωση

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος δεν κυλά· ραγίζει. Και μέσα από τη ρωγμή του αναδύεται η φωνή της ανθρώπινης οδύνης, όχι ως κραυγή εκδίκησης, αλλά ως μνήμη που απαιτεί νόημα. Πενήντα επτά χαμένες ψυχές· ένας αριθμός που αρνείται να παραμείνει αριθμός, που επιμένει να μετασχηματίζεται σε πρόσωπα, σε ονόματα, σε βλέμματα που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.

Η απώλεια, όταν είναι συλλογική, γίνεται μυστήριο. Δεν είναι απλώς η απουσία ενός σώματος, αλλά το ρήγμα στην ίδια την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο άνθρωπος ζει επειδή πιστεύει ότι ο δρόμος θα τον οδηγήσει στον προορισμό του, ότι η νύχτα θα παραδώσει τη θέση της στην αυγή, ότι το αύριο δεν θα είναι προδοσία του σήμερα. Όταν αυτή η πίστη τραυματίζεται, η ψυχή στέκεται γυμνή μπροστά στο ερώτημα του Ιώβ: «Γιατί;»

«Χριστέ μου,τον(την) αγαπημένο(νη) μου,έχε τον(την) κοντά Σου»!

Εν όψει Ψυχοσάββατου..
Κάποιοι άνθρωποι μόλις ακούσουν περί θανάτου χτυπούν ξύλο, άλλοι φτύνουν στον κόρφο τους,τι δείχνουν όλα αυτά;
Ένα πράγμα...Ανασφάλεια, φόβο!
Ο φόβος όμως αυτός δεν φεύγει όταν κλείσουμε τα μάτια στον θάνατο
(όταν δηλαδή κάνουμε σαν μην υπάρχει),αλλά όταν ανοίξουμε τη σχέση μας με τον Χριστό.
Όταν υπάρχει ζωντανή σχέση με τον Χριστό, ακόμη κι όταν η ζωή μας διασταυρωθεί με τον θάνατο, εκείνος δεν αφήνει πάνω μας τη σκιά του.
Πονάμε, κλαίμε, λυγίζουμε αλλά συνεχίζουμε να ζούμε.

Στην αντίθετη περίπτωση,βλέπεις ανθρώπους που παύουν να ζουν,θα ’λεγε κανείς πως ο θάνατος του ανθρώπου τους σταμάτησε και τη δική τους ζωή.
Και τότε ο θάνατος δεν επισκιάζει απλώς την ζωή τους,δεν γκριζάρει μόνο την καθημερινότητα τους,αλλά(σαν βδέλλα)απομυζά κάθε ικμάδα ζωντάνιας που έχει απομείνει.
Ακούμε συχνά να λένε: «ο καιρός είναι γιατρός».Ναι αλλά ο καιρός από μόνος του δεν θεραπεύει.
Αν ο πόνος θαφτεί,ο χρόνος δεν τον γιατρεύει αλλά απλά τον σκεπάζει.

«Πάτερ, αφού θα πεθάνουμε, γιατί γεννιόμαστε;»

  Το πετραχήλι βρισκόταν ακόμα πάνω στο κεφάλι του μικρού Δημήτρη. Η εξομολόγηση είχε τελειώσει, αλλά το παιδί δεν σηκώθηκε αμέσως. Η σκέψη του ήταν στο μνημόσυνο του παππού του, που θα τελέσουμε σε λίγες ημέρες.

 Με κοίταξε στα μάτια με μια βαθιά απορία και μου έκανε μια ερώτηση που με ξάφνιασε: 

Πάτερ, αφού στο τέλος θα πεθάνουμε, όπως ο παππούς μου γιατί έπρεπε να γεννηθούμε; Γιατί να ξεκινάει κάτι που ξέρουμε ότι θα τελειώσει;

​  Έσκυψα κοντά του και προσπάθησα να του εξηγήσω με απλά λόγια πως η ζωή μας μοιάζει με έναν σπόρο. Όταν ο σπόρος πέφτει στο χώμα, νομίζεις ότι χάθηκε ή ότι καταστράφηκε. Όμως, αυτό που εμείς βλέπουμε σαν τέλος του σπόρου, είναι στην πραγματικότητα η αρχή για να φυτρώσει ένα μεγάλο δέντρο. Δεν γεννηθήκαμε, λοιπόν, για να χαθούμε, αλλά για να εξελιχθούμε σε κάτι πολύ πιο όμορφο.

  ​Του είπα επίσης πως η ζωή εδώ στη γη είναι σαν το σχολείο.

Κυριακή Γ’ Λουκά-Η μάνα και ο Χριστός

«Ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε» (Λουκ. 7, 12-13)

Τὴν ὥρα ποὺ πλησίαζαν στὴν πύλη τῆς πόλης, ἔβγαζαν ἕναν νεκρό, τὸν μονάκριβο γιὸ μιᾶς μάνας, ποὺ μάλιστα ἦταν χήρα. Κόσμος πολὺς ἀπὸ τὴν πόλη τὴ συνόδευε. ῞Οταν εἶδε τὴ χήρα ὁ Κύριος, τὴ σπλαχνίστηκε καὶ τῆς εἶπε· «Μὴν κλαῖς».

  Ας μεταβούμε με τη σκέψη μας στην είσοδο της μικρής πόλης Ναΐν. Ο Χριστός με τους μαθητές Του και με πολλούς ανθρώπους που Τον ακολουθούσαν συναντούν μία πένθιμη πομπή. Ένας νέος άνθρωπος, νεκρός, πηγαίνει προς την τελευταία του κατοικία, να ταφεί έξω από την πόλη. Μαζί του η μάνα. Χήρα. Χωρίς ελπίδα παρηγοριάς από ένα άλλο παιδί, γιατί ο νεκρός ήταν ο μονάκριβος γιος της. Αξιοπρεπής στο πένθος της. Τα δάκρυα στα μάτια της. Και μαζί της όσοι ένιωθαν ότι θα έπρεπε να είναι παρόντες τουλάχιστον τη στιγμή που θα ξεκινούσε η απόλυτη μοναξιά, καθώς μετά την ταφή αυτό θα βίωνε η μάνα στο άδειο σπίτι, στην άδεια καρδιά, στην άδεια ζωή. Κι ακούνε αυτοί τον Χριστό, τον επικεφαλής της χαρούμενης πομπής, να λέει στη μάνα «Μην κλαις». Κι αναρωτιόμαστε: τι άραγε να σκέφτηκε τόσο η μάνα, όσο και εκείνοι που της συμπαρίσταντο στο πένθος και τη μοναξιά της;

Η ΣΤΑΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ ΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΖΩΗΣ

https://ikee.lib.auth.gr/record/349787/files/GRI-2023-40376.pdf

Περπατάς στην πόλη και, ξαφνικά, σε χτυπάει η σκέψη σαν μαχαίρι: όλα αυτά θα συνεχίσουν χωρίς εσένα.

 Περπατάς στην πόλη και, ξαφνικά, σε χτυπάει η σκέψη σαν μαχαίρι: όλα αυτά θα συνεχίσουν χωρίς εσένα. Το σπίτι που ανοίγεις κάθε μέρα, οι δρόμοι που πατάς με τα ίδια σου τα πόδια, το κουμπί του ασανσέρ που ακουμπάς με το δάχτυλο, όλα θα τα αγγίξουν άλλοι. Εσύ θα λείπεις. Και κανείς δεν θα το θυμάται.

Αυτό δεν είναι απλή μελαγχολία. Είναι αλήθεια που σε ξεγυμνώνει: είσαι προσωρινός. Η πόλη δεν σε χρειάζεται. Είναι μια ψυχρή μηχανή που τρώει πρόσωπα και τα ξεχνάει. Το διαμέρισμα που λες «δικό μου» είναι στην πραγματικότητα σκαρίφημα μνήμης που σβήνεται μόλις φύγεις. Σαν να υπήρξες μόνο για να γεμίσεις λίγο τον χώρο και να φύγεις.

Εκείνη τη στιγμή, όλα γύρω αποκτούν ένα πρόσωπο πιο κυνικό από οποιονδήποτε άνθρωπο: ο δρόμος είναι αδιάφορος. Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεν σε ξέρουν, τα μπαλκόνια δεν νοιάζονται για το όνομά σου, η πολυκατοικία δεν έχει ψυχή για να σε πενθήσει. Είσαι μια φευγαλέα σκιά μέσα σε μια μηχανή που έχει φτιαχτεί για να συνεχίζει χωρίς εσένα.

Η ζωή κάνει κύκλους, όχι επειδή είναι δίκαιη. Αλλά επειδή όλα φθείρονται.

Πάνω: Ένα πουλί τρώει μυρμήγκια. Κάθε μέρα. Αδιάφορα. Είναι απλά η φυσική τάξη, έτσι;
Κάτω: Το ίδιο πουλί, νεκρό. Και τα μυρμήγκια , τα “ασήμαντα”, το ξεσκίζουν. Ήρεμα, μεθοδικά. Χωρίς θυμό.

Τίποτα δεν κρατά για πάντα την ισχύ του. Ότι στέκεται στην κορυφή, μια μέρα θα γίνει έδαφος για να πατήσουν άλλοι. Η ζωή κάνει κύκλους, όχι επειδή είναι δίκαιη. Αλλά επειδή όλα φθείρονται. Η δύναμη, η αλαζονεία, η επιβολή, η κυριαρχία… όλα έχουν ημερομηνία λήξης…ΟΛΑ. Όχι απο εκδίκηση…από νομοτέλεια. Η αλαζονεία η εγωπάθεια ξεχνά ότι ο χρόνος δεν έχει αφεντικά. Ότι ανεβαίνει χωρίς ταπεινότητα, θα πέσει χωρίς έλεος.
Μην ξεχνάς ότι η θέση σου στη ζωή δεν είναι τίτλος. Είναι ρόλος. Και όλοι οι νόμοι αλλάζουν ...

πηγή

Ανάληψη σημαίνει Ελευθερία...

Γύρω μας επικρατεί μια ψεύτικη χαρά. Ο θάνατος είναι η μοίρα μας και κανένας δεν αντιδρά, δεν ψάχνει το παρελθόν, το παρόν της αγιότητας.

Το σώμα δεν περιορίζει την ελευθερία της ψυχής, όπως λένε οι Δυτικοί. Την εξασφαλίζει ως ολοκλήρωση. Είναι ολοκλήρωση της ελευθερίας.
Η Δύση νομίζει ότι η εξαφάνιση του σώματος δηλώνει θάνατο. Όχι ελευθερία. Αλλά είναι ήττα αυτό. Είναι απόδειξη ότι δεν νικάει το θάνατο.
Μας βάζει σε πολλούς προβληματισμούς, αλλά η ουσία είναι μια: δε γίνομαι αθάνατος, δε νικάω το θάνατο που με εξαφανίζει χωρίς ελπίδα.

Απαντήσεις ψυχολογικού τύπου δίνει η Δύση. Υποκειμενικό θέμα το χαρακτηρίζει. Προσαρμογή προτείνει στα παιδιά που δίνουν Έκθεση σήμερα.
Κανένας και ποτέ δε μιλάει για θάνατο. Έτσι νομίζουμε ότι θα νιώσουμε αθάνατοι, ευτυχισμένοι, ήρεμοι: με την αδιαφορία.
Ο Χριστός όμως ήρθε στη γη για να κάνει την ύλη του σώματος αιώνια. Γι' αυτό αναστήθηκε. Η Δύση όμως απομακρύνθηκε από την αλήθεια αυτή.

Δε μπορεί να αναστήσει το σώμα, γι' αυτό μιλάει μόνο για τη ζωή αυτή ως μόνη ζωή. Ταυτίζει την Ανάσταση με έναν μύθο, μια ψυχολογική νίκη.
Ο Χριστός όμως ήρθε για να αναστηθεί. Ήρθε για να δώσει Ανάσταση. Είναι απόλυτα σαφής. Γι' αυτό αναστήθηκε σωματικά.
Η Δύση όμως δεν κατανοεί την αποκάλυψη του Θεού. Επικαλείται μόνο την ανθρώπινη λογική, την Επιστήμη, τη μόνη πραγματικότητα.

"Δεν υπάρχει πιο ανόητο πράγμα από το να πεις: «Καλύτερα να πεθάνω ξαφνικά, να μη νιώσω το θάνατό μου!»"

Αγίου Νικολάου Αχριδος.

  O αμαρτωλός δημιουργεί διπλή απώλεια με τον ξαφνικό του θάνατο: πρώτα στον εαυτό του κι έπειτα στην οικογένειά του. Στον εαυτό του επειδή πεθαίνει αμετανόητος. Στην οικογένειά του επειδή αιφνιδιάζει τους συγγενείς του μ’ ένα αναπάντεχο χτύπημα κι αφήνει πίσω του εκκρεμότητες. 

Μακάριος είναι εκείνος που προτού πεθάνει δοκιμάζεται από κάποια αρρώστια, από τον πόνο. Σ’ αυτόν δίνεται η ευκαιρία να κάνει μία ανασκόπηση της ζωής του, να εξετάσει τις αμαρτίες του, να μετανοήσει για όλα τα κακά που έχει κάνει, για όλα τα καλά που δεν έκανε, να θρηνήσει με μετάνοια ενώπιον του Θεού, να καθαρίσει την ψυχή του με δάκρυα και να ζητήσει συχώρεση από το Θεό. Θά ‘χει την ευκαιρία να συγχωρέσει κι αυτός εκείνους που τον πρόσβαλαν, που τον έβλαψαν στη ζωή του, να χαιρετήσει όλους τους φίλους ή εχθρούς του, να θυμήσει στα παιδιά του το φόβο του Θεού, νά ‘χουν στο νου την ώρα του δικού τους θανάτου και να οπλίσουν την ψυχή τους με πίστη, προσευχή και καλά έργα.

Ας δούμε στην Παλαιά Διαθήκη πως πέθαναν οι άνθρωποι που ευαρέστησαν στο Θεό: ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής κι ο Δαβίδ. Προτού πεθάνουν, όλοι τους είχαν αρρωστήσει. Όσο κράτησε η αρρώστια τους, το όνομα του Θεού δεν έλειπε από τα χείλη τους. Άφησαν όλοι καλή κληρονομιά στους απογόνους τους και τους ευλόγησαν. Αυτός είναι θάνατος δίκαιου ανθρώπου.
Ίσως διερωτηθείς: Μα δεν πέθαναν πολλοί από τους δίκαιους στη μάχη, απροετοίμαστοι; Όχι! Οι δίκαιοι ποτέ δεν πεθαίνουν απροετοίμαστοι! Προετοιμάζονται πάντα για το θάνατό τους, περιμένουν από μέρα σε μέρα την αναχώρησή τους απ’ αυτή τη ζωή. Η καρδιά τους βρίσκεται σε διαρκή μετάνοια, εξομολογούνται στο Θεό και τον δοξολογούν. Οι δίκαιοι το κάνουν αυτό σε καιρούς ειρήνης και ευμάρειας. Το κάνουν όμως πολύ περισσότερο σε περιόδους πολέμου, βίας και ταραχών. Η ζωή τους ολόκληρη είναι μια διαρκής προετοιμασία για το θάνατο κι έτσι δεν πεθαίνουν ποτέ απροετοίμαστοι.

Δυο φράσεις, παγιδεύουν τους ανθρώπους… Το «έχεις καιρό ακόμα» και το «έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα».

Δυο φράσεις, παγιδεύουν τους ανθρώπους…
Το «έχεις καιρό ακόμα» και το «έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα».
«Έχεις καιρό ακόμα», σου λέει ο λογισμός… Και έτσι, αφήνεις «ευχαριστώ», «συγγνώμες» και «σ’αγαπώ» ανείπωτα… Και έτσι περνάν οι μέρες, περνάν οι μήνες, περνάν τα χρόνια και πριν καλά -καλά το καταλάβεις, φεύγεις απροετοίμαστος… Ατακτοποίητος. Τόσο σε σχέση με τον Θεό, όσο και με τους Ανθρώπους.
«Έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα», σου λέει ο λογισμός. Και όλα εκείνα τα μικρά, φουντώνουν, γιγαντώνονται και γίνονται θηρία. Και γίνεσαι σκλάβος των παθών σου, σκλάβος των ενορμήσεων και απορείς μετά πώς έγινε και έπεσες τόσο χαμηλά.
Δυο φράσεις, παγιδεύουν τους ανθρώπους…
Το «έχεις καιρό ακόμα» και το «έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα».
Πρόσεχε τες και τις δύο αδερφέ μου.
ΧΡΙΣΤΌΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

ΠΑΣΧΑ, ΛΥΤΡΟΝ ΛΥΠΗΣ

  Το Πάσχα είναι η γιορτή μιας άλλης χαράς: αυτής που μας δείχνει ότι ο θάνατος νικήθηκε και ότι μας περιμένει η βασιλεία του Θεού, στην οποία ο Χριστός συμπεριλαμβάνει τον όλο άνθρωπο, και την ψυχή και το σώμα. Γι’ αυτό και το Πάσχα χαρακτηρίζεται ως «λύτρον λύπης». 

  Ο Χριστός, με τον σταυρό, την ταφή και την ανάστασή Του έδωσε τον εαυτό Του λύτρο στον θάνατο και μας ελευθέρωσε. Με την ενανθρώπησή Του καταστάθηκε ο Θεός που έγινε άνθρωπος, δεν μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο, αλλά ενώθηκαν στο πρόσωπό Του η θεία και ανθρώπινη φύση. Ο Θεός δεν είναι απρόσιτος και αμέθεκτος καθότι άλλης υπόστασης από τον άνθρωπο, αλλά επειδή έγινε άνθρωπος μας δίνει τη δυνατότητα να γίνουμε θεοί κατά χάριν. Και ο τρόπος της θέωσης είναι ο τρόπος της νίκης κατά του θανάτου, διά της αγάπης που γίνεται θυσία. 

 Ερχόμενος στο σκοτάδι του Άδη, ο Χριστός γίνεται το φως και η ζωή των ανθρώπων. Όσοι θέλουν να αγαπήσουν, να ανοίξουν έτσι την ύπαρξή τους στην αγάπη του Θεού, λύνουν το αίνιγμα του θανάτου και ξεκινούν τον τρόπο και τη ζωή της ανάστασης: αρχικά με την ψυχή τους που κοινωνεί τη χάρη του Θεού στο πρόσωπο του Χριστού, εν τω ουρανώ, και μετά την Δευτέρα Παρουσία ψυχοσωματικά, στην πληρότητα της ύπαρξης που θα ζει τον καινούργιο ουρανό και την καινούργια γη, της αιωνιότητας.