«Χριστέ μου,τον(την) αγαπημένο(νη) μου,έχε τον(την) κοντά Σου»!

Εν όψει Ψυχοσάββατου..
Κάποιοι άνθρωποι μόλις ακούσουν περί θανάτου χτυπούν ξύλο, άλλοι φτύνουν στον κόρφο τους,τι δείχνουν όλα αυτά;
Ένα πράγμα...Ανασφάλεια, φόβο!
Ο φόβος όμως αυτός δεν φεύγει όταν κλείσουμε τα μάτια στον θάνατο
(όταν δηλαδή κάνουμε σαν μην υπάρχει),αλλά όταν ανοίξουμε τη σχέση μας με τον Χριστό.
Όταν υπάρχει ζωντανή σχέση με τον Χριστό, ακόμη κι όταν η ζωή μας διασταυρωθεί με τον θάνατο, εκείνος δεν αφήνει πάνω μας τη σκιά του.
Πονάμε, κλαίμε, λυγίζουμε αλλά συνεχίζουμε να ζούμε.

Στην αντίθετη περίπτωση,βλέπεις ανθρώπους που παύουν να ζουν,θα ’λεγε κανείς πως ο θάνατος του ανθρώπου τους σταμάτησε και τη δική τους ζωή.
Και τότε ο θάνατος δεν επισκιάζει απλώς την ζωή τους,δεν γκριζάρει μόνο την καθημερινότητα τους,αλλά(σαν βδέλλα)απομυζά κάθε ικμάδα ζωντάνιας που έχει απομείνει.
Ακούμε συχνά να λένε: «ο καιρός είναι γιατρός».Ναι αλλά ο καιρός από μόνος του δεν θεραπεύει.
Αν ο πόνος θαφτεί,ο χρόνος δεν τον γιατρεύει αλλά απλά τον σκεπάζει.

«Πάτερ, αφού θα πεθάνουμε, γιατί γεννιόμαστε;»

  Το πετραχήλι βρισκόταν ακόμα πάνω στο κεφάλι του μικρού Δημήτρη. Η εξομολόγηση είχε τελειώσει, αλλά το παιδί δεν σηκώθηκε αμέσως. Η σκέψη του ήταν στο μνημόσυνο του παππού του, που θα τελέσουμε σε λίγες ημέρες.

 Με κοίταξε στα μάτια με μια βαθιά απορία και μου έκανε μια ερώτηση που με ξάφνιασε: 

Πάτερ, αφού στο τέλος θα πεθάνουμε, όπως ο παππούς μου γιατί έπρεπε να γεννηθούμε; Γιατί να ξεκινάει κάτι που ξέρουμε ότι θα τελειώσει;

​  Έσκυψα κοντά του και προσπάθησα να του εξηγήσω με απλά λόγια πως η ζωή μας μοιάζει με έναν σπόρο. Όταν ο σπόρος πέφτει στο χώμα, νομίζεις ότι χάθηκε ή ότι καταστράφηκε. Όμως, αυτό που εμείς βλέπουμε σαν τέλος του σπόρου, είναι στην πραγματικότητα η αρχή για να φυτρώσει ένα μεγάλο δέντρο. Δεν γεννηθήκαμε, λοιπόν, για να χαθούμε, αλλά για να εξελιχθούμε σε κάτι πολύ πιο όμορφο.

  ​Του είπα επίσης πως η ζωή εδώ στη γη είναι σαν το σχολείο.

Κυριακή Γ’ Λουκά-Η μάνα και ο Χριστός

«Ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε» (Λουκ. 7, 12-13)

Τὴν ὥρα ποὺ πλησίαζαν στὴν πύλη τῆς πόλης, ἔβγαζαν ἕναν νεκρό, τὸν μονάκριβο γιὸ μιᾶς μάνας, ποὺ μάλιστα ἦταν χήρα. Κόσμος πολὺς ἀπὸ τὴν πόλη τὴ συνόδευε. ῞Οταν εἶδε τὴ χήρα ὁ Κύριος, τὴ σπλαχνίστηκε καὶ τῆς εἶπε· «Μὴν κλαῖς».

  Ας μεταβούμε με τη σκέψη μας στην είσοδο της μικρής πόλης Ναΐν. Ο Χριστός με τους μαθητές Του και με πολλούς ανθρώπους που Τον ακολουθούσαν συναντούν μία πένθιμη πομπή. Ένας νέος άνθρωπος, νεκρός, πηγαίνει προς την τελευταία του κατοικία, να ταφεί έξω από την πόλη. Μαζί του η μάνα. Χήρα. Χωρίς ελπίδα παρηγοριάς από ένα άλλο παιδί, γιατί ο νεκρός ήταν ο μονάκριβος γιος της. Αξιοπρεπής στο πένθος της. Τα δάκρυα στα μάτια της. Και μαζί της όσοι ένιωθαν ότι θα έπρεπε να είναι παρόντες τουλάχιστον τη στιγμή που θα ξεκινούσε η απόλυτη μοναξιά, καθώς μετά την ταφή αυτό θα βίωνε η μάνα στο άδειο σπίτι, στην άδεια καρδιά, στην άδεια ζωή. Κι ακούνε αυτοί τον Χριστό, τον επικεφαλής της χαρούμενης πομπής, να λέει στη μάνα «Μην κλαις». Κι αναρωτιόμαστε: τι άραγε να σκέφτηκε τόσο η μάνα, όσο και εκείνοι που της συμπαρίσταντο στο πένθος και τη μοναξιά της;

Η ΣΤΑΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ ΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΖΩΗΣ

https://ikee.lib.auth.gr/record/349787/files/GRI-2023-40376.pdf

Περπατάς στην πόλη και, ξαφνικά, σε χτυπάει η σκέψη σαν μαχαίρι: όλα αυτά θα συνεχίσουν χωρίς εσένα.

 Περπατάς στην πόλη και, ξαφνικά, σε χτυπάει η σκέψη σαν μαχαίρι: όλα αυτά θα συνεχίσουν χωρίς εσένα. Το σπίτι που ανοίγεις κάθε μέρα, οι δρόμοι που πατάς με τα ίδια σου τα πόδια, το κουμπί του ασανσέρ που ακουμπάς με το δάχτυλο, όλα θα τα αγγίξουν άλλοι. Εσύ θα λείπεις. Και κανείς δεν θα το θυμάται.

Αυτό δεν είναι απλή μελαγχολία. Είναι αλήθεια που σε ξεγυμνώνει: είσαι προσωρινός. Η πόλη δεν σε χρειάζεται. Είναι μια ψυχρή μηχανή που τρώει πρόσωπα και τα ξεχνάει. Το διαμέρισμα που λες «δικό μου» είναι στην πραγματικότητα σκαρίφημα μνήμης που σβήνεται μόλις φύγεις. Σαν να υπήρξες μόνο για να γεμίσεις λίγο τον χώρο και να φύγεις.

Εκείνη τη στιγμή, όλα γύρω αποκτούν ένα πρόσωπο πιο κυνικό από οποιονδήποτε άνθρωπο: ο δρόμος είναι αδιάφορος. Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεν σε ξέρουν, τα μπαλκόνια δεν νοιάζονται για το όνομά σου, η πολυκατοικία δεν έχει ψυχή για να σε πενθήσει. Είσαι μια φευγαλέα σκιά μέσα σε μια μηχανή που έχει φτιαχτεί για να συνεχίζει χωρίς εσένα.

Η ζωή κάνει κύκλους, όχι επειδή είναι δίκαιη. Αλλά επειδή όλα φθείρονται.

Πάνω: Ένα πουλί τρώει μυρμήγκια. Κάθε μέρα. Αδιάφορα. Είναι απλά η φυσική τάξη, έτσι;
Κάτω: Το ίδιο πουλί, νεκρό. Και τα μυρμήγκια , τα “ασήμαντα”, το ξεσκίζουν. Ήρεμα, μεθοδικά. Χωρίς θυμό.

Τίποτα δεν κρατά για πάντα την ισχύ του. Ότι στέκεται στην κορυφή, μια μέρα θα γίνει έδαφος για να πατήσουν άλλοι. Η ζωή κάνει κύκλους, όχι επειδή είναι δίκαιη. Αλλά επειδή όλα φθείρονται. Η δύναμη, η αλαζονεία, η επιβολή, η κυριαρχία… όλα έχουν ημερομηνία λήξης…ΟΛΑ. Όχι απο εκδίκηση…από νομοτέλεια. Η αλαζονεία η εγωπάθεια ξεχνά ότι ο χρόνος δεν έχει αφεντικά. Ότι ανεβαίνει χωρίς ταπεινότητα, θα πέσει χωρίς έλεος.
Μην ξεχνάς ότι η θέση σου στη ζωή δεν είναι τίτλος. Είναι ρόλος. Και όλοι οι νόμοι αλλάζουν ...

πηγή

Ανάληψη σημαίνει Ελευθερία...

Γύρω μας επικρατεί μια ψεύτικη χαρά. Ο θάνατος είναι η μοίρα μας και κανένας δεν αντιδρά, δεν ψάχνει το παρελθόν, το παρόν της αγιότητας.

Το σώμα δεν περιορίζει την ελευθερία της ψυχής, όπως λένε οι Δυτικοί. Την εξασφαλίζει ως ολοκλήρωση. Είναι ολοκλήρωση της ελευθερίας.
Η Δύση νομίζει ότι η εξαφάνιση του σώματος δηλώνει θάνατο. Όχι ελευθερία. Αλλά είναι ήττα αυτό. Είναι απόδειξη ότι δεν νικάει το θάνατο.
Μας βάζει σε πολλούς προβληματισμούς, αλλά η ουσία είναι μια: δε γίνομαι αθάνατος, δε νικάω το θάνατο που με εξαφανίζει χωρίς ελπίδα.

Απαντήσεις ψυχολογικού τύπου δίνει η Δύση. Υποκειμενικό θέμα το χαρακτηρίζει. Προσαρμογή προτείνει στα παιδιά που δίνουν Έκθεση σήμερα.
Κανένας και ποτέ δε μιλάει για θάνατο. Έτσι νομίζουμε ότι θα νιώσουμε αθάνατοι, ευτυχισμένοι, ήρεμοι: με την αδιαφορία.
Ο Χριστός όμως ήρθε στη γη για να κάνει την ύλη του σώματος αιώνια. Γι' αυτό αναστήθηκε. Η Δύση όμως απομακρύνθηκε από την αλήθεια αυτή.

Δε μπορεί να αναστήσει το σώμα, γι' αυτό μιλάει μόνο για τη ζωή αυτή ως μόνη ζωή. Ταυτίζει την Ανάσταση με έναν μύθο, μια ψυχολογική νίκη.
Ο Χριστός όμως ήρθε για να αναστηθεί. Ήρθε για να δώσει Ανάσταση. Είναι απόλυτα σαφής. Γι' αυτό αναστήθηκε σωματικά.
Η Δύση όμως δεν κατανοεί την αποκάλυψη του Θεού. Επικαλείται μόνο την ανθρώπινη λογική, την Επιστήμη, τη μόνη πραγματικότητα.

"Δεν υπάρχει πιο ανόητο πράγμα από το να πεις: «Καλύτερα να πεθάνω ξαφνικά, να μη νιώσω το θάνατό μου!»"

Αγίου Νικολάου Αχριδος.

  O αμαρτωλός δημιουργεί διπλή απώλεια με τον ξαφνικό του θάνατο: πρώτα στον εαυτό του κι έπειτα στην οικογένειά του. Στον εαυτό του επειδή πεθαίνει αμετανόητος. Στην οικογένειά του επειδή αιφνιδιάζει τους συγγενείς του μ’ ένα αναπάντεχο χτύπημα κι αφήνει πίσω του εκκρεμότητες. 

Μακάριος είναι εκείνος που προτού πεθάνει δοκιμάζεται από κάποια αρρώστια, από τον πόνο. Σ’ αυτόν δίνεται η ευκαιρία να κάνει μία ανασκόπηση της ζωής του, να εξετάσει τις αμαρτίες του, να μετανοήσει για όλα τα κακά που έχει κάνει, για όλα τα καλά που δεν έκανε, να θρηνήσει με μετάνοια ενώπιον του Θεού, να καθαρίσει την ψυχή του με δάκρυα και να ζητήσει συχώρεση από το Θεό. Θά ‘χει την ευκαιρία να συγχωρέσει κι αυτός εκείνους που τον πρόσβαλαν, που τον έβλαψαν στη ζωή του, να χαιρετήσει όλους τους φίλους ή εχθρούς του, να θυμήσει στα παιδιά του το φόβο του Θεού, νά ‘χουν στο νου την ώρα του δικού τους θανάτου και να οπλίσουν την ψυχή τους με πίστη, προσευχή και καλά έργα.

Ας δούμε στην Παλαιά Διαθήκη πως πέθαναν οι άνθρωποι που ευαρέστησαν στο Θεό: ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής κι ο Δαβίδ. Προτού πεθάνουν, όλοι τους είχαν αρρωστήσει. Όσο κράτησε η αρρώστια τους, το όνομα του Θεού δεν έλειπε από τα χείλη τους. Άφησαν όλοι καλή κληρονομιά στους απογόνους τους και τους ευλόγησαν. Αυτός είναι θάνατος δίκαιου ανθρώπου.
Ίσως διερωτηθείς: Μα δεν πέθαναν πολλοί από τους δίκαιους στη μάχη, απροετοίμαστοι; Όχι! Οι δίκαιοι ποτέ δεν πεθαίνουν απροετοίμαστοι! Προετοιμάζονται πάντα για το θάνατό τους, περιμένουν από μέρα σε μέρα την αναχώρησή τους απ’ αυτή τη ζωή. Η καρδιά τους βρίσκεται σε διαρκή μετάνοια, εξομολογούνται στο Θεό και τον δοξολογούν. Οι δίκαιοι το κάνουν αυτό σε καιρούς ειρήνης και ευμάρειας. Το κάνουν όμως πολύ περισσότερο σε περιόδους πολέμου, βίας και ταραχών. Η ζωή τους ολόκληρη είναι μια διαρκής προετοιμασία για το θάνατο κι έτσι δεν πεθαίνουν ποτέ απροετοίμαστοι.

Δυο φράσεις, παγιδεύουν τους ανθρώπους… Το «έχεις καιρό ακόμα» και το «έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα».

Δυο φράσεις, παγιδεύουν τους ανθρώπους…
Το «έχεις καιρό ακόμα» και το «έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα».
«Έχεις καιρό ακόμα», σου λέει ο λογισμός… Και έτσι, αφήνεις «ευχαριστώ», «συγγνώμες» και «σ’αγαπώ» ανείπωτα… Και έτσι περνάν οι μέρες, περνάν οι μήνες, περνάν τα χρόνια και πριν καλά -καλά το καταλάβεις, φεύγεις απροετοίμαστος… Ατακτοποίητος. Τόσο σε σχέση με τον Θεό, όσο και με τους Ανθρώπους.
«Έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα», σου λέει ο λογισμός. Και όλα εκείνα τα μικρά, φουντώνουν, γιγαντώνονται και γίνονται θηρία. Και γίνεσαι σκλάβος των παθών σου, σκλάβος των ενορμήσεων και απορείς μετά πώς έγινε και έπεσες τόσο χαμηλά.
Δυο φράσεις, παγιδεύουν τους ανθρώπους…
Το «έχεις καιρό ακόμα» και το «έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα».
Πρόσεχε τες και τις δύο αδερφέ μου.
ΧΡΙΣΤΌΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

ΠΑΣΧΑ, ΛΥΤΡΟΝ ΛΥΠΗΣ

  Το Πάσχα είναι η γιορτή μιας άλλης χαράς: αυτής που μας δείχνει ότι ο θάνατος νικήθηκε και ότι μας περιμένει η βασιλεία του Θεού, στην οποία ο Χριστός συμπεριλαμβάνει τον όλο άνθρωπο, και την ψυχή και το σώμα. Γι’ αυτό και το Πάσχα χαρακτηρίζεται ως «λύτρον λύπης». 

  Ο Χριστός, με τον σταυρό, την ταφή και την ανάστασή Του έδωσε τον εαυτό Του λύτρο στον θάνατο και μας ελευθέρωσε. Με την ενανθρώπησή Του καταστάθηκε ο Θεός που έγινε άνθρωπος, δεν μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο, αλλά ενώθηκαν στο πρόσωπό Του η θεία και ανθρώπινη φύση. Ο Θεός δεν είναι απρόσιτος και αμέθεκτος καθότι άλλης υπόστασης από τον άνθρωπο, αλλά επειδή έγινε άνθρωπος μας δίνει τη δυνατότητα να γίνουμε θεοί κατά χάριν. Και ο τρόπος της θέωσης είναι ο τρόπος της νίκης κατά του θανάτου, διά της αγάπης που γίνεται θυσία. 

 Ερχόμενος στο σκοτάδι του Άδη, ο Χριστός γίνεται το φως και η ζωή των ανθρώπων. Όσοι θέλουν να αγαπήσουν, να ανοίξουν έτσι την ύπαρξή τους στην αγάπη του Θεού, λύνουν το αίνιγμα του θανάτου και ξεκινούν τον τρόπο και τη ζωή της ανάστασης: αρχικά με την ψυχή τους που κοινωνεί τη χάρη του Θεού στο πρόσωπο του Χριστού, εν τω ουρανώ, και μετά την Δευτέρα Παρουσία ψυχοσωματικά, στην πληρότητα της ύπαρξης που θα ζει τον καινούργιο ουρανό και την καινούργια γη, της αιωνιότητας. 

Μπροστά στο θάνατο...

 

πηγή

Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

                         

Ελευθέριος Ελευθεριάδης, ψυχολόγος .KΕΡΚΥΡΑ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ 2023

Ο Χριστός δεν υπόσχεται ζωή εδώ, εκεί υπόσχεται.

Δημητρίου Παναγοπούλου
Ποιος είναι έτοιμος;Ένα δυναμικό κήρυγμα ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

 Η Εκκλησία κάθε βράδυ κλίνει με μια ωραία προ­σευχή, «εν μετανοία και εξομολογήσει παράλαβε». Έτσι δέεται ο ιερεύς για την εκκλησία και ο άνθρωπος ο οποίος δεν είναι εις θέση ανά πάσαν στιγμήν να σταθή εις κρίση δεν μπορεί να πη ότι θρησκεύει απόλυτα. Θέ­τω το ερώτημα στον εαυτό μου πρώτον και έπειτα σε ε­σάς. Αν αυτή την στιγμή πει ο Κύριος STOP, μέχρι ε­δώ, ελάτε για λογαριασμό. Ερωτώ αυτούς που θρησκεύουν, δεν λέγω τους άλλους που δεν ξεκίνησαν ακό­μη ή που παρακολουθούν από μακρυά το γεγονός. Είναι εις θέση να σταθούν ενώπιον του φοβερού βήματος, που θα κρίνει απροσωπόληπτα, που θα κρίνει χωρίς συναι­σθήματα και χωρίς ψευδομαρτυρίες; Είμεθα εις θέση να σταθούμε; Θα πούμε οι περισσότεροι από ταπεινολογία, όχι, και οι υπόλοιποι από ταπείνωση, όχι.

Ποιος είναι αυτός που μπορεί να σταθεί, και γιατί δεν μπορούμε να σταθούμε; Είμεθα αμαρτωλοί, θα δοθή η απάντησις, και τι κάνεις έναντι της αμαρτίας; Και πο­νοκέφαλο έχεις αλλά παίρνεις ασπιρίνη, και πυρετό κά­νεις και παίρνεις αντιβιοτικά, και ασθενής είσαι και πηγαίνεις στο νοσοκομείο. Αναφορικώς, όμως, με την α­μαρτία, τι κάνεις; Ποιο είναι το φάρμακο της αμαρτίας; Έπαθες μια ζημιά από ένα φαγητό, ξανά το τρως; Όχι. Ημάρτησες άπαξ, γιατί ξαναμαρτάνεις; Πού είναι η λογική, η απλή λογική; Άσε την Θεολογία στην άκρη, πού είναι η απλή λογική; Θέλω, λοιπόν, απόψε το βράδυ να μιλήσω για αυτό το θέμα.

Ποιος νομίζει ότι είναι εις θέση απόψε να κριθή; Δεν νομίζω να μπορή κανένας να μου παρουσίαση συμ­βόλαιο από τον Χριστόν ότι αυτός έχει περιθώριο να μετανοήση, ότι έχει περιθώριο να ζήση και να τακτοποίη­ση τα θέματά του, εφόσον αναβάλει σήμερον και δεν ενδιαφέρεται. δεν νομίζω να έχη κανείς να μου επιδείξη, να μου πη:

Κύριε εγώ έχω 20 χρόνια μπροστά μου. Δεν ξέρω τι του λέει ο διάβολος στο κεφάλι. Ο Χριστός τι του λέει. τον ρώτησες τον Χριστό; Ο Χριστός δεν υπόσχεται ζωή εδώ, εκεί υπόσχεται. Υπάρχει ψευδαίσθηση σε πολλούς ανθρώπους ότι έχουν καιρόν. Αυτό είναι ένα μεγάλο τέχνασμα του σατανά, του εμπείρου αυτού προ­σώπου των 8.000 ετών ο οποίος γνωρίζει να κλέβη το παρόν και να υπόσχεται το μέλλον. Να κλέβη το σήμε­ρον και να υπόσχεται την αύριον, και όταν η αύριον γίνη σήμερον, να του την κλέβη και αυτήν και να του υπόσχεται την πάρα κάτω.

 Αναφέρεται εις το Γεροντικόν, ότι κάποτε πήγε ένας σατανάς και ηπείλησε έναν μοναχόν και του είπε:

-Πού θα μου πας, δεν σ' έβαλα στο χέρι μέχρι τώρα, αλλά στα 40 χρόνια που θα ζήσης ακόμα, θα σε βάλω, δεν θα μου γλυτώσης, και έφυγε. Ο μοναχός επήρε στο νου του τα 40 χρόνια. 40 χρόνια ακόμη, τότε έχω περιθώριο. Έχω 40 χρόνια, είναι αρκετά, δεν πάω μέχρι το χωριό να ιδώ, υπάρχει κανένας από τους δικούς μου και έρχομαι; 40 χρόνια ακόμη, πόσο θα κάμω, 5 μέρες, 10 μέρες. Έχω 40 εδώ και 40 ακόμη 80, δεν χάθηκε ο κόσμος για 5-10 μέρες. Ας πάω να δω, μήπως υπάρχει η μητέρα μου, υ­πάρχει κανένας από τους συγγενείς μου, άνθρωποι του Θεού και αυτοί, να τους πω και δυο λόγια, άλλωστε. Δικαιολογία όμορφη του σατανά, να τον βγάλει από τον τόπον του, βέβαιος ότι θα τον βγάλει και από τον τρό­πον του. και δεν έβλεπε πότε να ξημερώση ο γέροντας.
Το πρωί επήρε το σακουλάκι του και το ραβδί του και άρχισε να κατηφορίζη. Ο Θεός τον λυπήθηκε και τον έστειλε έναν άγγελο μπροστά και τον λέγε: 

«Για πού με το καλό;».

 «Να, πηγαίνω κάτω». 

«Γύρισε πίσω, σε λυπή­θηκε ο Θεός και μ' έστειλε να σου πω ότι σ' εξηπάτησε ο σατανάς». 

Ήρθε στον εαυτό του αυτός και επέστρεψε κλαίγοντας για το πάθημα. και την τρίτην ημέραν απέ­θανε. Τα 40 χρόνια του σατανά ήσαν 3 ημέρες στου Θε­ού τον λογαριασμό.

Σου είπε ο γιατρός ότι στέκεσαι καλά. Έκανες τσεκ-απ και είσαι εντάξει, και είσαι τακτοποιημένος κ.τ.λ. και αύριο είσαι για τα κυπαρισάκια. Σου 'πε κανείς; Ένα αυτοκίνητο ήρθε στο πεζοδρόμιο και σε παρέσυρε και ε­σένα και το παιδί σου. Ο θάνατος είναι κλέφτης, εν νυκτί μάλιστα, που δεν ξέρεις πότε θα έρθη, πούθε θα έρθη και πώς θα έρθη. Ουδείς γνωρίζει, είναι δαμόκλειος σπάθη η οποία κρέμεται σε κάθε κεφαλή, πού η λογική αυτή του ανθρώπου, αν απόψε φύγω, εάν με καλέσει μ' ένα δυ­στύχημα, ή με μίαν ασθένειαν εγώ πάω, σε ποια κατά­σταση θα είμαι; Αυτή, λοιπόν, η αμέλεια γύρω από την ετοιμασία της αναχωρήσεως ανά πάσαν στιγμήν όλων των ηλικιών, είναι θανάσιμο αμάρτημα.

Εδώ (σε ένα κουτί)...

 Εδώ (σε ένα κουτί)...συγκεντρώνεται η συνεχής προσπάθεια από εμάς των ανθρώπων να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο,εδώ είναι η σύγχρονη προσπάθεια μας για ” επιτυχία και μια λαμπερή καριέρα “,εδώ είναι όλο το εγώ μας ,όλη η περηφάνια μας , όλα τα γήινα πλούτη και περιουσίες που οπότε μαζέψαμε επιμελώς.
Εδώ συγκεντρώνονται τα πάντα – όλη η τρέλα των ανθρώπων. 

Αντί να πλουτίσουμε πνευματικά ,πλουτίσαμε υλικά.

 Έχουμε σπαταλήσει όλη μας τη ζωή κυνηγώντας τον άνεμο και οι ψυχές μας έχουν μείνει γυμνές και αδύναμες,γεμάτες διαβολικά πάθη και ανάξιες της Βασιλείας των Ουρανών.

 Θεέ,ελέησον!!

πηγή

Ο θάνατος και τα καλά έργα - Η Παραβολή του πανδοχείου.

Μέγας Αντώνιος

  Από αυτούς που μένουν στα πανδοχεία, μερικοί παίρνουν κρεβάτια. Άλλοι όμως που δεν έχουν κρεβάτι, αλλά κοιμούνται χάμω στο έδαφος, παρόλον τούτο ροχαλίζουν όπως ακριβώς αυτοί που κοιμούνται στα κρεβάτια.

  Κι αφού θα περιμένουν να περάσει το σκοτάδι της νύχτας, αφήνουν τα κρεβάτια του πανδοχείου από τα χαράματα και βγαίνουν όλοι μαζί, βαστάζοντας μόνον τα δικά τους πράγματα. 

 Κατά τον ίδιο τρόπο και όλοι όσοι έρχονται στη ζωή και όσοι έζησαν μέτρια και όσοι έζησαν με δόξα και πλούτο, φεύγουν από την ζωή ακριβώς σαν από πανδοχείο, χωρίς να παίρνουν μαζί τους τίποτε από την μαλθακότητα του βίου και τον πλούτο, παρά μόνον τα δικά τους έργα, ή καλά ή κακά, αυτά που έπραξαν στη ζωή τους, οι ίδιοι...

«Νά θυμᾶσαι τά τελευταῖα σου, καί δέν θ' ἁμαρτήσεις στόν αἰώνα»

Προσέχετε, ἀδελφοί μου, καὶ σκεφθεῖτε πόσο εὖτελὴς εἶναι ἡ ζωή μας και πόσο γρήγορα μαραίνεται τὸ ἄνθος της, γιατὶ παρομοιάζεται μὲ σκιὰ καὶ παραβάλλεται μὲ ὄνειρα, καὶ ἀπὸ κανένα ἀπὸ αὐτὰ δὲν βρίσκεται πιὸ μόνιμο.

Γιατὶ ἡ ἐδῶ ζωή, ἐνῶ φαίνεται ὅτι εἶναι παροῦσα, περνᾶ καὶ φεύγει, κι ὅταν περάσει δὲν ἐπιστρέφει, ἀλλὰ μετρούμενη μὲ τὴ χρονικὴ ροὴ καὶ ρέοντας μαζί της, ἔχει καὶ τὴν πάροδο δεμένη μὲ τὴ στάση, καὶ τὴν ὕπαρξη μὲ τὸ ἀνύπαρκτο, καὶ τὴ φθορὰ μὲ τὴ γένεση.

Ἂς σκεφθοῦμε ποιοὶ εἴμαστε καὶ πόσα χρόνια θὰ ζήσουμε ἐδῶ, ποῦ θὰ μεταβοῦμε μετὰ ἀπὸ ἐδῶ, καὶ πῶς θὰ ὑποστοῦμε ἀναπόφευκτα τίς συνέπειες γιὰ τὶς πράξεις μας, καὶ ἂς μὴν περιορίζομε τοὺς ἑαυτούς μας μόνο στὴ ζωὴ αὐτή, ἀλλὰ ἂς φέρομε στὴ μνήμη μας καὶ τὴ μελλοντική. Γιατὶ λέγει ὁ προφήτης· «Νὰ θυμᾶσαι τὰ τελευταῖα σου, καὶ δὲν θ' ἁμαρτήσεις στὸν αἰώνα». (Σοφ. Σειρ. 7, 36).

Ἄγιος Φώτιος ὁ Μέγας

( Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ Τόμος 12 σελ. 55, Όμιλία Β'.)

πηγή

"Ό γάρ ἀποθανών δεδικαίωται ἀπό τῆς ἁμαρτίας".

Andreas Moratos

 Άααααντε πάλι, ξανά-μανά, με το "ὁ ἀποθανὼν δεδικαίωται"... Ίσως δεν υπάρχει πιο παρανοημένο και πιο διαστρεβλωμένο εδάφιο της Αγ. Γραφής από αυτό...

Μα, δεν καταλαβαίνουν όσοι το επικαλούνται ότι, αντί να περισώσουν το κύρος ενός τεθνεώτος, το(ν) θάβουν ακόμη περισσότερο, αφού το (διαστρεβλωμένο) αυτό ρητό χρησιμοποιείται όποτε θέλουν κάποιοι να περιορίσουν (όσο αυτό είναι εφικτό) τις αρνητικές γνώμες για τη βιοτή κάποιου που μόλις άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο; Εκτός κι αν υπάρχει η προσπάθεια να επιβληθεί μια κάποιου είδους... προληπτική λογοκρισία (κάτι σαν το... "δεν... δικαιούσθε [νάτο πάλι το ρήμα "δικαιούμαι"!] διά να ομιλήτε" -- για να θυμηθούμε μια άλλη... προαπελθούσα ψυχή)...

Αν λοιπόν ισχύει το ρητό που επικαλούνται οι... καλοθελητάδες, τότε ένας που θέλει να είναι συνεπής χριστιανός δεν πρέπει να ασχολείται με την Ιστορία (ούτε να τη μαθαίνει, ούτε --πολύ περισσότερο-- να τη σπουδάζει), αφού θα πρέπει, αναπόφευκτα, να εκφέρει αρνητικές κρίσεις για κάποιον που έχει... δικαιωθεί (από ποιον άραγε;), όντας... πεθαμένος; Εκτός κι αν αυτό επιδιώκεται: ΝΑ ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Αλλά, τελικά, υπάρχει τέτοιο ρητό στην Αγία Γραφή; Ναι, υπάρχει, μόνο που δεν υπάρχει... μόνο του, δεν υπάρχει μόνο αυτό! (Αυτό το "δεν υπάρχει μόνο αυτό" έχει πολύ μεγάλη σημασία όταν πρόκειται να ερμηνεύσουμε ανθρώπινο λόγο...). Πρόκειται για την Προς Ρωμαίους Επιστολή του απ. Παύλου, και, συγκεκριμένα, για το Ρωμ. 6:7: "ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας". 

Αυτό το "ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας" δεν μπορούμε να το προσπεράσουμε, διότι (περι)έχει όλο το "ζουμί" του νοήματος, οπότε η όλη φράση πρέπει να κατανοηθεί ως "εκείνος που πέθανε έχει απαλλαγεί/(απ)ελευθερωθεί πλέον από την αμαρτία" (με την έννοια ότι, αφού πέθανε, δεν μπορεί πλέον να αμαρτάνει).

''Τό τέλος ἐγγίζει καί μέλλεις θορυβεῖσθαι''.

''Τό τέλος ἐγγίζει καί μέλλεις θορυβεῖσθαι''. 

Από ημέρα σε ημέρα θα μας καλέσει ο Θεός να πάμε μπροστά Του. Αυτό να κοιτάζουμε! Όχι το πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία και όλα τα άλλα…

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

(✞ 8 Ιανουαρίου εορτή Ανακομιδής Ιερών λειψάνων)

πηγή

Παρατείνεται και σήμερα η ζωή μας. Κάτι να κερδίσουμε πριν σχολάσει το πανηγύρι...

Είδαμε και σήμερα τον ήλιο. Είμαστε και σήμερα στη ζωή. Δόξα Σοι ο Θεός! Σηκωθήκαμε από τον ύπνο, έχουμε τον αέρα, τον ήλιο, τ' αγαθά του Θεού! Παρατείνεται και σήμερα η ζωή μας. Κάτι να κερδίσουμε πριν σχολάσει το πανηγύρι, κάτι να ψωνίσουμε, κάτι να προσθέσουμε στον πλούτο της ψυχής μας. Και τί άλλο; Τη Βασιλεία του Θεού που βιάζεται. Όλα τ' άλλα θα λογιστούν φθαρτά και πρόσκαιρα.

Όσιος Παναής της Λύσης (♰ 30 Δεκεμβρίου 1989)

πηγή

“Θεέ μου, Ἐσύ μπορεῖς νά κάνης θαύματα καί ἀπό τούς γενεαλογικούς καταλόγους

'Ελεγε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος σ'ένα κήρυγμά του:
«Κάποτε ἕνας πιστός προσπαθοῦσε νά πείση κάποιο φίλο του νά πάη σέ μιά αἴθουσα ν᾿ ἀκούση κήρυγμα. Ὁ φίλος του αὐτός ἦταν ἀδιάφορος, ἄπιστος.
Ἀρνιόταν. Ἐπειδή ὅμως εἶχε πολλή ἀγάπη καί πολλές ὑποχρεώσεις στό φίλο του, ἀποφάσισε κάποτε νὰ τοῦ κάνη τό χατήρι.

 "Νά πάρη ἡ εὐχή", λέει, "δέν μου ζητάει καμμιά μεγάλη θυσία. Τόση ὑποχρέωση τοῦ ἔχω, τόσο πολύ μέ πιέζει, τόσο πολύ τό ζητάει. Θα πάω".

  Ὁ ἱεροκήρυκας εἶχε συνήθεια να ερμηνεύη τήν Π. Διαθήκη. Ανέπτυσσε μέ λίγα λόγια τήν Π. Διαθήκη. Εἶχε ξεκινήσει ἀπό τή Γένεση. Τήν ἡμέρα ἐκείνη βρισκόταν στο 11ο κεφάλαιο τῆς Γενέσεως, τό ὁποῖο δέν ἔχει τίποτε ἄλλο παρά γενεαλογικούς πίνακες. Εἶχε πεῖ ὅμως, του φίλου του αὐτός πού δέχθηκε νά πάη στήν ἀκρόαση τοῦ κηρύγματος ὅτι "δέκα λεπτά μόνο διαθέτω. Δέν ἔχω πολύ χρόνο γι' αὐτά τά πράγματα. Ἀφοῦ ὅμως ἐπιμένεις τόσο πολύ, μόνο για δέκα λεπτά θα 'ρθῶ". 

Καί τοῦ εἶπε ὁ ἄλλος: "έλα μόνο για δέκα λεπτά". 

Σας διαβάζω ἕνα μικρό κομμάτι ἀπό τό κείμενο: "Καί ἔζησε Σήμ μετά τό γεννῆσαι αὐτόν τόν Αρφαξάδ ἔτη πεντακόσια καί ἐγέννησεν υἱούς καί θυγατέρας καί ἀπέθανε.
Καί ἔζησεν Αρφαξάδ ἑκατόν τριάκοντα πέντε ἔτη καί ἐγέννησε τόν Καϊνᾶν. Καί ἔζησεν Αρφαξάδ μετά το γεννῆσαι αὐτόν τόν Καϊνᾶν ἔτη τετρακόσια καί ἐγέννησεν υἱούς καί θυγατέρας καί ἀπέθανε" κλπ. (Γεν. 11, 11 κ.έ.) καί προχωρεῖ ὁ κατάλογος καί μέ ἄλλα ὀνόματα.

 Τά δέκα λέπτα, ὅμως, τά ὁποῖα τοῦ εἶχε πῆ, μέχρι νά διαβάση ὁλόκληρο τό κεφάλαιο ὁ ἱεροκήρυκας πέρασαν, καί ἔφυγε αυτός καί τόν συνόδευσε ὁ φίλος του, ὅπως εἶχαν πῆ. 

Ὅταν ἄκουσε τήν ἀνάγνωση τοῦ κεφαλαίου αὐτοῦ ὁ πιστός ἄνθρωπος, πού εἶχε πάει τόν ἄπιστο στήν ὁμιλία, ἀπογοητεύθηκε.

 "Αχ, Θεέ μου! Τόσο κόπο, τόσο μόχθο, τόσες προσπάθειες ἔκανα να φέρω αὐτό τόν ἄνθρωπο ν᾿ ἀκούση τό λόγο Σου καί ῾πέσαμε σήμερα στούς γενεαλογικούς καταλόγους. Ο τάδε γέννησε τόν τάδε, κι ὁ τάδε γέννησε τόν τάδε, κι ὁ τάδε... Σύ πού περί πάντων προνοεῖς, δέν προνοοῦσες καί σήμερα νἄχουμε κάτι ἄλλο, συγκλονιστικό, κάτι ἄλλο πού νά λαλήση μές στην καρδιά του, μήπως αυτό γινόταν ἀφορμή καί ἐπέστρεφε ὁ ἄνθρωπος;".