Το ξέρετε ότι υπάρχουν συγγενείς που τσακώνονται για τη Θεία Κοινωνία στα νοσοκομεία ή αν καλέσεις ιερέα;

Το είδαμε να συμβαίνει με έναν τρόπο που σου ραγίζει την καρδιά, πίσω από μια μισόκλειστη κουρτίνα ενός θαλάμου, και ήταν από εκείνες τις σκηνές που σου σφίγγουν το στομάχι περισσότερο και από την ίδια την αρρώστια.

​Δεν ήταν ο πόνος του ασθενούς που έκανε την ατμόσφαιρα ασήκωτη εκείνη τη στιγμή· ήταν η ύβρις των ζωντανών που ξέχασαν τον άνθρωπό τους για να υπερασπιστούν τον εγωισμό τους.

Τα δύο του παιδιά είχαν μετατρέψει την ιερή στιγμή της μετάβασης σε πεδίο μάχης.

«Είναι δικαίωμά του, είναι η πίστη του!» φώναζε η κόρη, τρέμοντας από θυμό, θεωρώντας χρέος της να φέρει τον ιερέα έστω και την τελευταία στιγμή.

«Είναι μεσαίωνας αυτό που κάνεις! Θα τον τρομάξεις, θα νομίζει ότι τον ξεγράφουμε και πεθαίνει» ανταπάντησε ο γιος, οχυρωμένος πίσω από μια άκαμπτη λογική που εκείνη την ώρα έμοιαζε με σκληρότητα.

Το δικό Του χέρι είναι πάντα απλωμένο και διαθέσιμο.

 

 Κυριακή του Παραλύτου σήμερα στο κινητό εορτολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και ενώ την έχουμε γιορτάσει και ψάλει τόσες φορές, για πρώτη φορά συσχετίζω τον επί ‘τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη κείμενον ἐπί κραβάτῳ’ παράλυτο της ευαγγελικής περικοπής με συγκεκριμένα πρόσωπα, και δη συναδέλφους, που βρίσκονται σε ανάλογη θέση.

  Ένας με ημιπληγία μετά από σοβαρή εγκεφαλική αιμορραγία, ένας τετραπληγικός επί δέκα έτη από πτώση και τραυματισμό, ένας πλήρως παράλυτος εδώ και δυο χρόνια από ανίατο νευρολογικό νόσημα.

  Και πόσοι ακόμη, γνωστοί και άγνωστοι, όλοι με τα κοινά και τα ιδιαίτερα προβλήματα της κάθε περίπτωσης, οι περισσότεροι με κάποιους δίπλα τους που φέρουν αγόγγυστα το σωματικό και ψυχικό βάρος της αποκλειστικής φροντίδας, αποταμιεύοντας έτσι την αντιμισθία του Κυρηναίου Σίμωνος που σήκωσε τον σταυρό του Κυρίου. 

Ως προς το σημείο αυτό διαφέρουν από τον παράλυτο του ευαγγελίου, που έλεγε ότι ‘ἄνθρωπον οὐκ ἔχω’. 

Όμως στον καθένα απ’ αυτούς και στους φροντιστές τους ο Κύριος απευθύνει το εύστοχο ερώτημα που ‘ποιητικῇ ἀδείᾳ’ του αποδίδει ο υμνογράφος:

 «Διά σέ ἄνθρωπος γέγονα, διά σέ σάρκα περιβέβλημαι, καί λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω;»

 Το δικό Του χέρι είναι πάντα απλωμένο και διαθέσιμο. Ας θυμόμαστε κι εμείς να το αποζητούμε, είτε πάσχουμε οι ίδιοι είτε συμπάσχουμε με άλλους. Είτε απλώς τους γνωρίζουμε.

antonispapagiannis / ιατρός

«Γιά νά φύγουν, κ. Κώστα, πρέπει νά ἐξομολογηθεῖς».

Κάποια μέρα ἔρχεται στὸ Νοσοκομεῖο, ποὺ ὑπηρετοῦσα ὡς νοσοκομειακὸς ἱε­ρέ­ας, ἕνας γνωστός μου καὶ μοῦ λέει: 

«Πάτερ, στὸν τάδε θάλαμο νοσηλεύεται ὁ θεῖος μου ὁ Κώστας. Θὰ ἤθελα νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖτε, μὴ τυχὸν καὶ τὸν καταφέρετε νὰ ἐξομολογηθεῖ καί νὰ κοινωνήσει. Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ σᾶς πῶ καὶ τοῦτο· Ὁ θεῖος μου εἶ­ναι καλὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ δὲν εἶχε καλὲς σχέσεις μὲ τὴν ἐκκλησία καὶ τοὺς ἱερεῖς, δὲν ἐκκλησιαζότανε, δὲν ἔχει ἐξ­ομολογηθεῖ οὔτε καὶ ἔχει κοινωνήσει ποτέ, ὅμως σᾶς τὸ ξαναλέω ὅτι εἶναι καλὸς ἄν­θρωπος».

Πράγματι τὴν ἄλλη μέρα πῆγα στὸν θάλαμο καί, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ ὅτι πῆγα εἰδικὰ γι᾽ αὐτόν, ἄρχισα πρῶτα νὰ συνομιλῶ μὲ τοὺς ἄλλους ἀ­σθενεῖς. Ἐν συνεχείᾳ πῆγα καὶ στὸ δικό του τὸ κρεβάτι. Πρὶν καλά – καλά τὸν χαιρετήσω ἀντέδρασε –μὲ ὄχι κα­λὴ συμπεριφορά– καὶ δὲν ἤ­θε­λε ὄχι νὰ τὸν χαιρετήσω ἀλλ᾽ οὔτε κἂν νὰ τὸν πλησιάσω. «Φύγε – φύγε, παπᾶ, δὲν σᾶς ζήτησα καὶ δὲν σᾶς θέλω, δὲν ἔχω σχέσεις μὲ παπᾶ­δες». Ἐγώ, πρὶν φύγω ἀπὸ κοντά του, τοῦ λέω ὅτι εἶμαι ὁ ἱερέας τοῦ νοσοκομείου, βρί­σκομαι ὅλο τὸ εἰκοσιτετράωρο στὸ νοσοκομεῖο κι ἂν θέλει κάποια ἐξυπηρέτηση μπορῶ νὰ τοῦ τὴν προσ­φέρω, καὶ ἔτσι ἔφυγα ἄπρακτος. 

 Με­τὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες σκέ­φθη­κα καὶ πάλι νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ. Ὅταν μὲ εἶδε νὰ τὸν πλησιάζω, ἤθελε –καί μάλιστα πάλι μὲ ἄσχημο τρόπο– νὰ ἀπομακρυνθῶ. Μὲ τὴν σκέ­ψη ὅτι εἶναι συγγενὴς τοῦ γνωστοῦ μου καὶ καλοῦ ἐκείνου ἀνθρώπου, θέλησα μετὰ ἀπό λίγες ἡμέρες νὰ προσπαθήσω γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ νὰ τὸν πλησιάσω. Μπαίνοντας μέσα στὸ θάλαμο καὶ βλέποντας τοὺς ἄλλους ἀσθενεῖς τόλ­μησα καὶ πάλι νὰ τὸν πλη­σιάσω. Ἡ συμπεριφορά του ἀ­πέναντί μου δὲν περιγράφεται. Ἐγὼ κάπως, νὰ τὸ πῶ, θυ­­μωμένος ἀπὸ τὴν ἀχαρακτήριστη συμπεριφορά του, ἔ­φυγα καὶ τὸ περίεργο εἶναι ὅτι ἔφυγε καὶ αὐτὸς τελείως ἀπὸ τὸ μυαλό μου. Ἄν τὸν θυ­μόμουνα, ἴσως καὶ πάλι νὰ τὸν ἐπισκεπτόμουνα.

Έτσι...να τους αρπάξει…η Αγάπη Σου...

 

«Πάτερ θα ήθελα να εξομολογηθώ……εάν μπορείτε και τώρα……μια ζωή κολυμπάω στα σκ@τ@....ξέρετε κουράστηκα…..κοντεύω να συνηθίσω την γεύση τους…..έχω σιχαθεί τον εαυτό μου….
Θα ήθελα από κάπου να πιαστώ……όχι μόνο για μένα…μα και για τους ανθρώπους που έχω δίπλα μουβλέπετε….όπου ακουμπώ…..λερώνω……»
 Αυτά είναι τα λόγια του Mike(Μιχάλης)ενός παλικαριού που οι περιπέτειες της ζωής
ήταν ζωγραφισμένες στο κορμί του(και με τατουάζ)…..
Τον πέτυχα να καθαρίζει την άρρωστη μάνα του(!!)Έστεκε άγρυπνος φύλακας δίπλα στο κρεβατάκι της…..
Δυστυχώς…..9 στους 10 ασθενείς(νοσοκομείου)στην εξομολόγησηεπιδεικνύουν το κατάστιχο της καλή διαγωγής(ότι πηγαίναν εκκλησία, νήστευαν,ότι μοίρασαν δίκαια την περιουσία στα παιδιά τους κ.ο.κ)
Και όμως αυτό το παλικάρι με το βρώμικο λεξιλόγιο έκανε μία από τις πιο καθαρές εξομολογήσεις……
Πώς να μην αγκαλιάσεις τέτοιες ψυχές,όχι τέλειες….. μα αληθινές…….
Άλλωστε Χριστέ μου για αυτούς δεν έκανες τόσα ματωμένα βήματα…..
Γι΄ αυτούς που δεν έπαψαν να ελπίζουν πως θα σε δουν ακόμα και στις πιο επικίνδυνες στροφές της ζωής τους…..
Έτσι.....να τους αρπάξει….η Αγάπη Σου…..

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Τα λόγια είναι εύκολα αλλά άχρηστα όταν βρίσκεσαι μπροστά σε μυστήρια.

  Πολλοί πιστεύουν και θρησκεύουν συνειδητά και σ' αυτό συντελεί φυσικά και η δοκιμασία τους. Άνθρωποι που πονούν και ταλαιπωρούνται για χρόνια δηλώνουν ότι κατάφεραν να ανακαλύψουν τον βαθύτερο εαυτό τους καθώς και το πρόσωπο του Χριστού.
 Εκεί που δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα όμως είναι με τη διανοητική καθυστέρηση. Ίσως φανεί παράδοξο αλλά πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους αναπτύσσουν βαθιά θρησκευτικότητα. Φαίνεται διότι εμπιστεύονται το Θεό σαν παιδιά, δεν παρεμβάλλουν τις διανοητικές επιφυλάξεις και τις νευρώσεις που αναπτύσσουμε εμείς οι υγιείς.
 Το ίδιο και με την ηθική: είχε γραφτεί ότι κατά τους ειδικούς ολυμπιακούς αγώνες ένας αθλητής σταμάτησε και σήκωσε έναν συναθλητή του που είχε πέσει. Γι' αυτόν δεν λειτουργούσαν δύο ηθικές στάσεις, μια στην καθημερινή ζωή και μία για την ώρα του ανταγωνισμού.

  Κάποτε λειτουργούσα σε μία πόλη για πρώτη φορά αναπληρώνοντας τον εφημέριο και ένας ενήλικος με σύνδρομο Ντάουν στεκόταν κοντά μου στο ιερό. Μου έκανε εντύπωση ότι και στο «Πιστεύω» και στο «Πάτερ ημών» πλησίασε στην Αγία Τράπεζα και απήγγειλε (ή τουλάχιστον προσπαθούσε) και αυτός, με έκδηλη αφοσίωση στο πρόσωπό του. Κατόπιν επανερχόταν στη θέση του. Αισθάνθηκα πως έτσι δήλωνε με τις δικές του δυνάμεις ότι αποτελούσε μέλος του σώματος του Χριστού.

Τα λόγια είναι εύκολα αλλά άχρηστα όταν βρίσκεσαι μπροστά σε μυστήρια. Πράγματι ο Θεός φαίνεται ανίσχυρος μπροστά στις ατέλειες της ανθρώπινης φύσης. Δεν πρόκειται όμως για αληθινή αδυναμία αλλά για μυστηριώδη συστολή της δυνάμεως Του κατά το πρότυπο του Χριστού. Αδύναμος φάνηκε ο Θεός Πατέρας όταν δεν προφύλαξε τον Υιό Του από ατιμωτικό θάνατο. Αδύναμος φάνηκε κατά τα ανθρώπινα φάνηκε και ο Υιός την ώρα εκείνη. Και η τελική έκβαση είναι να εμφανίζεται «γεμάτος από μώλωπες και εν τούτοις πανίσχυρος».

Τα ερωτήματα αυτά θα απαντηθούν στη Βασιλεία του Θεού, όπου ποιος ξέρει πως θα μας εμφανιστούν τα άτομα με ειδικές ανάγκες! Το μόνο που καλούμαστε να κάνουμε εμείς εν το μεταξύ είναι να σηκώνουμε λίγο βάρος, όσο μπορούμε, από τον Σταυρό του Χριστού. Ανακουφίζοντας αυτούς ανακουφίζουμε τον Ίδιο.

π. Βασίλειος Θερμός

Διαδρομές αγάπης και γνώσης

εκδόσεις Αρχονταρίκι

Κι ἂν Σταυρὸ ὑπομένει-καλή μου κάνε ὑπομονή-προσδοκᾶ μέ πόθο νά γιορτάσει Ἀνάσταση.

Τῆς γιαγιᾶς τῆς Μαρίας ὁ τόπος.Δυὸ χέρια σταυρωμένα ποὺ ὁ χρόνος τὰ ὄργωσε·
λὲς πὼς μένουν ἄπραγα.
Ἕνα στόμα κλειστὸ ποὺ οἱ λέξεις τοῦ τέλειωσαν·λὲς πὼς μένει κλειστό.

Δυὸ μάτια ἀπλανὴ ποὺ νὰ βλέπουν κουράστηκαν·λὲς πὼς μένουν σκοτεινά.

Ἕνα πρόσωπο χαμένο ποὺ λόγους δὲν κατανοεῖ·λὲς πὼς μένει ἀκοινώνητο.

Μὴ περιμένετε πολλά,μοῦ εἶχαν πεῖ,ἔχει ἄνοια.

Στέκομαι μπροστά της μ’ ἕνα μούδιασμα καὶ μιὰ θλίψη γιὰ τὴν ἀπολεσθεῖσα ὀμορφιὰ
αὐτοῦ τοῦ ὀγδοντάχρονου κοριτσιοῦ.
Μὲ φωνὴ χθαμαλὴ τῆς ἀπευθύνω τὸ κάλεσμα:
«Μετὰ φόβου Θεοῦ πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε».

Μὰ ἐγὼ φοβάμαι περισσότερο πὼς δὲ θὰ ἀνταποκριθεῖ,πὼς δὲ θὰ καταλάβει,
πὼς δὲ θὰ συνεργαστεῖ,πὼς δὲ θ’ ἀνοίξει τὸ στόμα γιὰ νὰ λάβει τὴ θεία ἐπίσκεψη.
Βρίσκω λίγο θάρρος καὶ βουτῶ τὴ λαβίδα μέσα στὸ Ποτήριο καὶ μιὰ μερίδα ἐλάχιστη λαμβάνω μὲ προσοχὴ καὶ προφύλαξη· ἔπειτα στὴ γιαγιὰ ἀπευθύνομαι:
«Μεταλαμβάνει ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Μαρία…»…καὶ τὰ σταυρωμένα χέρια
στρέφονται σὲ στάση ἱκεσίας·καὶ τὸ κλειστὸ στόμα ἀνοίγει νὰ δεχθεῖ τὴ μεταλαβιά·
καὶ τὰ ἀπλανὴ μάτια δακρύζουν πλημυρισμένα ἀπὸ κατάνυξη·
καὶ τὸ χαμένο πρόσωπο κοινωνεί μυστικὰ μὲ τὸ Χριστὸ καὶ μὲ τὸν κόσμο ὁλάκερο.

Καὶ ὁ χαμένος ἐγώ,ποὺ νόμιζα πὼς ἔχωτοῦ νοῦ τὴ διαύγεια,γιὰ μια στιγμὴ ἀξιώνομαι να δῶ πίσω ἀπὸ τὴν ἀσθένεια, τὸ μέρος ποὺ εἶναι κρυμμένη ἡ γιαγιὰ ἡ Μαρία
τὸ τόπο ποὺ ὑπάρχει ὁλόκληρη, μὲ νοήματα κι αἰσθήματα,μὲ πληγές καὶ μνήμες,
μὲ πίστη καὶ ἀγάπη, μὲ ἀλήθεια καὶ φῶς.
Κι ἂν Σταυρὸ ὑπομένει-καλή μου κάνε ὑπομονή-προσδοκᾶ μὲ πόθο νὰ γιορτάσει Ἀνάσταση.

π.Μιλτιάδης Ζέρβας

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΩΝ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ

 Τώρα πια που οδηγούμαστε προς μία «κανονικότητα», πιστεύουμε ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να τοποθετηθούμε αναφορικά με ένα άκρως σοβαρό και εξαιρέτως πνευματικό θέμα και εμείς οι κάτωθι προσυπογράφοντες κληρικοί που διακονούμε στα νοσηλευτικά ιδρύματα ανά την Ελληνική Επικράτεια. Το θέμα της συμμετοχής των ασθενών/πιστών στο Μυστήριο της Ζωής δεν είναι ορθό να αντιμετωπίζεται από τους μη μυημένους τόσο επιπόλαια· άλλωστε κανένας ανθρώπινος νους δεν ελευθερώνεται, δεν βλέπει καθαρά και δεν διακρίνει με διαύγεια τα πράγματα αν δεν έχει φῶς Χριστοῦ, όσο μεγάλη και σπουδαία και αν είναι η κατάρτισή του, γιατί ο νους του ανθρώπου όταν αποστατήσει από τον Θεό, όπως λέει και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης», παραβιάζει τα φυσικά του όρια και αλλοτριώνεται παρασυρόμενος από την φιλοχρηματία, την φιλοδοξία και την φιληδονία.

 Στην εποχή που τα ανθρώπινα δικαιώματα μονοπωλούν την καθημερινότητά μας είναι θλιβερό να καταπατάται το δικαίωμα της Θρησκευτικής Ελευθερίας, το οποίο είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένο. Σύμφωνα με το άρθρο 3 και το άρθρο 13 του Ελληνικού Συντάγματος, κάθε άνθρωπος εντός της Ελληνικής Επικράτειας έχει το δικαίωμα του θρησκεύειν.

 Μάλιστα, η θρησκευτική ελευθερία κατοχυρώνεται και σε επίπεδο υπερεθνικών διατάξεων. Το άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως εγγυάται την ελευθερία της θρησκείας. Επίσης, στο άρθρο 10 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορίζεται ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας.
  Όλοι οι ασθενείς/πιστοί που αισθάνονται την ανάγκη πνευματικής και ψυχικής στήριξης, καταφεύγουν στην επικοινωνία με τον Θεό, όχι επειδή κάποιος τους εξανάγκασε, αλλά με πλήρη συνείδηση της επιλογής τους αυτής και στο πνεύμα της ρήσης του Αποστόλου Παύλου: ὑμεῖς γάρ ἐπ’ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε.

  Η σημερινή προσέγγιση της αντιμετώπισης της ασθένειας εστιάζει, όπως είναι γνωστό και παγκοίνως αβασάνιστα αποδεκτό, στην σύγχρονη ιατρική και τις εξ ολοκλήρου «κοσμικές» μεθόδους της, που επιθυμούν να θέσουν υπό διαχείριση την ζωή και τον θάνατο. Δεδομένης ωστόσο της άποψης που ολοένα κερδίζει περισσότερο έδαφος στην σύγχρονη επιστήμη σχετικά με την ψυχοσωματική προέλευση της ασθένειας –ότι δηλαδή η ανθρώπινη υγεία είναι άμεσα εξαρτώμενη από τον τρόπο διαβίωσης και πως στις περισσότερες περιπτώσεις ασθενειών η σωστή μέθοδος ίασης θα απαιτούσε από τον άρρωστο ριζικές αλλαγές στην ζωή του, ίσως ακόμη και αναθεώρηση της κοσμοθεωρίας του, και όχι απλώς μια ιατροφαρμακευτική θεραπεία– επισημαίνεται ένα έλλειμμα συνεργασίας τόσο από την πλευρά των ιατρών που φοβούνται ότι θα απωλέσουν την επιστημονικότητά τους αν μιλήσουν για πίστη, όσο και από την πλευρά των ιερέων που φοβούνται την «εκκοσμίκευση» αν αποδεχθούν τα επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης, λησμονώντας οι δεύτεροι μερικές φορές την Παλαιοδιαθηκική ρήση:

 ''Τίμα ἰατρόν πρός τάς χρείας αὐτοῦ τιμαῖς αὐτοῦ, καί γάρ αὐτόν ἔκτισεν Κύριος. Παρά γάρ Ὑψίστου ἐστίν ἴασις'' (…). 

 Τίθεται λοιπόν το ζήτημα, αφενός της εμπορευματοποίησης της έννοιας της

Στην Θεία Κοινωνία δεν χρησιμοποιούμε κουταλάκι αλλά «Αγία Λαβίδα», δεν χρησιμοποιούμε ποτήρι αλλά «Άγιο Ποτήριο». Αυτό είναι που κάνει τη διαφορά!

Θεία Κοινωνία και κορωνoϊός. Κατάθεση ψυχής ενός νοσοκομειακού ιερέα

Του Αρχιμ. Συμεών Αναστασιάδη

 Στην επικαιρότητα, λόγω Κορωνoϊού, βρίσκεται συν τοις άλλοις και η Θεία Κοινωνία. Πολλά γράφονται και λέγονται αυτές τις ημέρες. Επιστήμονες και μη λένε την άποψή τους. Ευτυχώς, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος τοποθετήθηκε γρήγορα και θεολογικά επί του θέματος.

Θεωρώ καθήκον μου να καταθέσω και εγώ δύο λόγια στην αγάπη σας μέσα από την εμπειρία του νοσοκομειακού ιερέα, που εδώ και δέκα χρόνια διακονώ στο παρεκκλήσι του Γεν. Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Άγιος Παύλος».

Καταρχήν, κατανοώ τις θέσεις όσων φοβούνται, ότι μέσω της Θείας Κοινωνίας μεταδίδονται ασθένειες. Και τους κατανοώ απολύτως για το λόγο ότι αυτοί δεν πιστεύουν, τους δικαιολογώ διότι η Θεία Κοινωνία είναι θέμα Πίστεως και όχι ζήτημα επιστημονικού πειράματος.

Η διακεκριμένη Καθηγήτρια Παθολογίας-Λοιμωξιολογίας κα Ελένη Γιαμαρέλλου τοποθετήθηκε δημοσίως στον Real FM λέγοντας ότι «η θεία κοινωνία είναι ένα μυστήριο, όταν πηγαίνεις να λάβεις τη θεία κοινωνία δεν την παίρνεις από συνήθεια, τη λαμβάνεις γιατί είναι σώμα και αίμα Χριστού.
Ή το πιστεύεις και κοινωνείς κανονικά ή δεν το πιστεύεις. Δεν υπάρχουν μεσοβέζικες λύσεις, κουταλάκια κλπ. Είμαι τελείως εναντίον αυτών.
Αν το πιστεύουμε, δεν προκαλούμε την τύχη μας. Αν πιστεύω ότι αυτό μπορεί να με μολύνει, τότε δεν πιστεύω στο μεγαλύτερο μυστήριο.

Τα άτομα που θέλουν να κοινωνήσουν δεν πρέπει να φοβούνται ότι από τη θεία κοινωνία μπορεί να μεταδοθεί ποτέ μικρόβιο». Μετά από αυτές τις δηλώσεις της κάποιοι συνάδελφοί της «έπεσαν κυριολεκτικά να τη φάνε».
Αν λοιπόν η κα Γιαμαρέλλου δεν είχε δίκιο, τότε θα έπρεπε όλοι οι ιερείς της Ελλάδος (χωρίς υπερβολή) να είχαν νοσήσει λόγω της καθημερινής καταλύσεως,

Μοῦ παίρνετε τον παράδεισο, ἄν μοῦ πάρετε το παιδί!

Τοῦ π. Διονυσίου Τάτση

 Ὑπάρχουν σύγχρονοι μάρτυρες ποὺ βιώνουν φοβερὲς καταστάσεις μέσα στὰ σπίτια τους καὶ ἔχουν βαθιὰ πίστη στὸ Θεό. Ἐννοῶ τοὺς ἄνθρωπους ποὺ περιποιοῦνται ἀνάπηρους συγγενεῖς τους γιὰ δεκαετίες καὶ παρόλες τὶς δυσκολίες μένουν σταθεροὶ στὸ ἔργο τους. Οἱ ἀδελφοὶ αὐτοὶ εἶναι ἀληθινοὶ μάρτυρες καὶ ὁ Θεὸς τοὺς δίνει ξεχωριστὴ δύναμη. Δὲν ἔχουν λέξεις νὰ μιλήσουν στοὺς ἄλλους γιὰ τὸ μαρτύριο ποὺ περνοῦν οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ἀσθενεῖς συγγενεῖς τους.

 Τὸ μαρτύριο αὐτὸ εἶναι ἀναίμακτο καὶ καθημερινὰ παίρνει καινούριες διαστάσεις. Εἶναι ἀνανεούμενο καὶ δὲν ἔχει τέλος. Ἡ πίστη ὅμως στὸν οὐράνιο Πατέρα ὁπλίζει τοὺς μάρτυρες αὐτοὺς μὲ ἀπέραντη ὑπομονή, ποὺ μοιάζει μὲ φωτεινὴ στενωπὸ καὶ ἔχει τέρμα ἕνα ὁλάνθιστο κῆπο, ὅπου ὅλα εἶναι ὡραῖα καὶ εὐώδη. Ἡ σημερινὴ διέλευση ἀπὸ τὴ στενωπὸ εἶναι μαρτυρική, τὸ αὐριανὸ ὅμως τέρμα εἶναι παραδείσιο. Ἐδῶ πόνος, ἐκεῖ μακαριότητα. Καὶ ὅποιος ἔχει ἀντίρρηση εἶναι ἕνας ἀνάξιος χριστιανός.

 Τὸ ἀναίμακτο μαρτύριο, γιὰ τὸ ὁποῖο μιλᾶμε, δὲν μπορεῖ νὰ τὸ περιγράψει κάποιος ἐπαρκῶς, ἂν δὲν ἔχει προσωπικὴ ἐμπειρία. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἰδιαίτερα ἐνδιαφέρον νὰ δοῦμε τὴν ἀπάντηση ποὺ ἔδωσε μία μητέρα – ποὺ περιποιόνταν γιὰ πολλὰ χρόνια τὸ ἀνάπηρο παιδί της, τὸ ὁποῖο ἦταν τελείως κατάκοιτο- στὴν ἐρώτηση τοῦ γέροντα Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου μήπως κουράστηκε καὶ θέλει νὰ φροντίσει ὁ ἴδιος νὰ βάλουν τὸ παιδὶ σὲ κάποιο ἄσυλο, γιὰ νὰ μὴ ταλαιπωρεῖται ἡ ἴδια ἐπὶ 24ώρου βάσεως. Ἀπάντησε, λοιπόν, ἡ μητέρα ὡς ἑξῆς:

 «Ἄχ, πάτερ μου, καὶ τί θὰ δώσω ἐγὼ στὸ Θεὸ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως, ἂν φύγει ὁ Βασίλης ἀπὸ κοντά μου; 

Μὲ αὐτὸ τὸ παιδὶ θὰ παρουσιαστῶ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως καὶ θὰ τοῦ πῶ:

 «Κύριέ μου, αἴ, γιὰ τοὺς κόπους, γιὰ τοὺς μόχθους, γιὰ τὴν ταλαιπωρία αὐτή, βάλε με σὲ μία ἀκρούλα τοῦ παραδείσου».

 Θὰ μοῦ τὸ πάρετε αὐτό; Μοῦ παίρνετε τὸν παράδεισο! Μοῦ παίρνετε τὸν παράδεισο, ἄν μοῦ πάρετε τὸ παιδί! Ἂν πεθάνω, φροντίστε το. Ὅ,τι σᾶς φωτίσει ὁ Θεός, κάνετε. Ἀλλὰ ὅσο ζῶ, ὄχι. Ἐκεῖ θὰ κάθομαι ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ δίπλα του».

Θαυμάζουμε τὴ μητέρα αὐτὴ ποὺ δὲν θέλησε νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸ καθημερινό της μαρτύριο. Ἂν ἔλεγε ναί, θὰ ἔχανε τὸν παράδεισο! Ἀπέραντη ἡ ἀγάπη της γιὰ τὸ παιδί της. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ γέροντας Ἐπιφάνιος τῆς ἔβαλε «ἄριστα μὲ τόνο!».

πηγή

‘’Μα παππούλη φοβόμαστε μήπως σας δει και νομίζει ότι θα πεθάνει’’!

Ελπίζω να αφουγκραστείς την έγνοια και την αγωνία μου ως ποιμένας……
Βρες μου έναν λόγο που περιμένεις να φθάσει ο άνθρωπος σου
στο ‘’δι’ ευχών’’ της επιγείου ζωής του για να μιλήσεις σε έναν παππούλη…..

‘’Μα παππούλη’’(μου αναφέρεις)φοβόμαστε μήπως σας δει και νομίζει ότι θα πεθάνει’’!
Μα με συγχωρείς,στα χέρια μου δεν κρατώ δρεπάνι(δεν είμαι ο Χάρος),
στα ανάξια χέρια μου κρατώ Εκείνον που είναι η Ζωή!
Εσύ όταν(;;;) έρχεσαι να Κοινωνήσεις μεταλαμβάνεις Θάνατο;
Γιατί λησμονάς που πριν κάμποσα χρόνια ήταν εκείνος-εκείνη που σε έφερνε στο παππούλη να λάβεις τον Χριστούλη και η ‘’νοστιμιά’’ Του ήταν ‘’τέτοια’’ που ήθελες κι άλλο……
Σε παρακαλώ μη το αμελείς……
Υπάρχουν ακόμα απλήρωτα ‘’γραμμάτια αγάπης’’για τον άνθρωπο δίπλα σου...
Κι αν εσύ έχεις όλη την καλή διάθεση να περιποιηθείς(μέσω του παππούλη)
και της ψυχής του της ‘’κατακλίσεις’’μα ο άλλος δεν θέλει,‘’τσιμπάει’’ η καρδιά του,‘’κλωτσάνε’’ τα πάθη του……
  Μη αποκάμεις κάνε την έγνοια,την αγάπη σου προσευχή και έχει ο Θεός….
Ας λάβει το φιλότιμο σουο Θεός σαν βάλσαμο στις πληγές της ψυχής του……

Σαν Ιερέας του Χριστού(της Ζωής)έχω κοινωνήσει μερικές ψυχούλες γεμάτες φρεσκάδα, ζωντάνια κρυμμένες(πολύ καλά)σε κορμιά που το αλέτρι
του χρόνου,του κόπου,του πόνου,της αρρώστιαςνα έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του.
Όμως σου εξομολογούμαι,φεύγοντας, μου αφήνουν στο χέρι που μου φιλούν την ευωδιαστή πνοή μιας ψυχής που δεν έπαψε ποτέ να λαχταρά την Ζωή(Εκείνον)……
Από την στιγμή λοιπόν που Εκείνος φώναζε από τον Σταυρό κιόλας και κραταιά από τον άδειο Τάφο ‘’φτου ξελευθερία για όλους’’(Ανάσταση)μη φοβάσαι……
Γεννηθήκαμε για να Ζήσουμε!!!

π.Ioannis Papadimitriou

Σε ευχαριστώ απείρως, Κύριε μου!(Προσευχή του Γέροντα Ευσέβιου Γιαννακάκη)

Σε ευχαριστώ απείρως, Κύριε μου! Είναι ευλογία ιδιαίτερη για μένα τον ουτιδανό και ελάχιστο, με τις τόσες ελλείψεις και τα τόσα ελαττώματα, να υπηρετώ τους πονεμένους συνανθρώπους μου.

Σε ευχαριστώ, Κύριε, γιατί μου εμπιστεύεσαι ψυχές δικές Σου· με αξιώνεις να διακονώ ανθρώπους που βρίσκονται στο κρεββάτι του πόνου…

Φώτιζέ με, Κύριε, να προσέρχομαι οπλισμένος πνευματικά στις ψυχές των πονεμένων Σου, για να ωφελούνται με την παρουσία μου και τα λόγια μου. 

Το πέρασμά μου, Κύριε, από τις κλίνες και τους θαλάμους των δοκιμαζομένων να προσφέρη και να κηρύττη Εσένα. Εσένα, που είσαι ο μεγάλος Ιατρός ψυχών και σωμάτων, ο Σωτήρας μας και η Ζωή μας.

Προσευχή του Γέροντα Ευσέβιου Γιαννακάκη(+19/6/1995) ο οποίος τριανταπέντε σχεδόν χρόνια υπηρέτησε ως εφημέριος στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών.

facebook

Περί Θείας Κοινωνίας των ασθενών και γενικότερα

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Περί Θείας Κοινωνίας των ασθενών και γενικότερα [ΒΙΝΤΕΟ 2017]

πηγή