ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

Σαράντος Καργάκος-Ο χαμογελαστός αγωνιστής για την παιδεία και την Μακεδονία

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων
Σχετική εικόνα
 Την Τετάρτη 16.1.2019 πολυάριθμοι φίλοι αποχαιρετήσαμε τον σπουδαίο δάσκαλο Σαράντο Καργάκο. Ο Ιερός Ναός του Αγίου Αντωνίου στα Άνω Πατήσια ήταν ο τόπος τελέσεως της Εξοδίου Ακολουθίας. Μανιάτες και Μανιάτισσες με τοπικές φορεσιές αποτελούσαν την τιμητική φρουρά. Οι Μητροπολίτες Σπάρτης Ευστάθιος και Μάνης Χρυσόστμος εκπροσώπησαν την Εκκλησία, την οποία ο εκλιπών σεβόταν και στήριζε. Δίπλα στη σύζυγό του Γιάννα στέκονταν συγκινημένα τα δύο παιδιά του, η Ρωξάνη και ο Γιάννης.

Ο Σαράντος Καργάκος δημιουργεί την εξαίρεση στον κανόνα που λέει ότι «ουδείς αναντικατάστατος». Όσοι τον γνωρίσαμε το βεβαιώνουμε: Θα παραμείνει αναντικατάστατος. Διότι συνδύαζε πολλές αρετές, διαφορετικά χαρίσματα, σπάνια τάλαντα.

 Ο αείμνηστος φίλος Σαράντος, τον οποίο γνώρισα προ 30 ετών στα πρώτα βήματα της Εκκλησιαστικής Ραδιοφωνίας, ήταν δάσκαλος με την πραγματική σημασία του όρου. Δίδασκε με τα γραπτά του, με τις ομιλίες του, με το ήθος του, με το χιούμορ του, με την ευρύτητα του πνεύματος, με την ταπεινοφροσύνη του. Δίδαξε θάρρος ακόμη και με τη χριστιανική υπομονή, την οποία επέδειξε κατά τα δύο τελευταία δύσκολα χρόνια. Όταν ένας κακοήθης εισβολέας, όπως έλεγε ο ίδιος, είχε διαβρώσει την υγεία του και τον οδήγησε στην τελική πτώση. Πολέμησε ως γνήσιος απόγονος των Σπαρτιατών και των Μανιατών. Έπεσε όρθιος και χαμογελαστός.

Έδωσε ωραίες μάχες για να γαλουχηθεί η νεολαία μας με ιδανικά Ορθόδοξα, πατριωτικά, δημοκρατικά και αξιοκρατικά. Διαφώνησε με τις ψευδοπροοδευτικές αλλαγές στη γλώσσα και στην παιδεία. Υπήρξε υπέρμαχος της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών και του παραδοσιακού τονικού συστήματος (πολυτονικού).

Γνώριζε άριστα όλες τις περιόδους της Ελληνικής και Παγκόσμιας Ιστορίας. Έγραψε γλαφυρά, επιστημονικά και τεκμηριωμένα βιβλία που ανυψώνουν το εθνικό φρόνημα και πληροφορούν με ευχάριστο τρόπο για τα γεγονότα, για τα πρόσωπα, για τα μεγάλα επιτεύγματα, αλλά και για τα ελαττώματα του Έθνους μας. Αντιτάχθηκε με σθένος στους αποδομητές της Ιστορίας και της εθνικής μας ταυτότητας.

Ξεκίνησε από τη νεολαία της Αριστεράς, αλλά είχε το θάρρος να μετακινηθεί από τις νεανικές του απόψεις σε πολλά θέματα. Δεν έχασε όμως τους νεανικούς φίλους του. Αντιθέτως αυξανόταν συνεχώς ο αριθμός των φίλων του, διότι άκουγε με σεβασμό όλες τις απόψεις. Στα βιβλία του παραθέτει τα επιχειρήματα και των μεν και των δε, αλλά καταλήγει με παρρησία στα δικά του συμπεράσματα. Υπεύθυνα και νηφάλια.

Αγάπησε ιδιαιτέρως τη Μακεδονία, στην οποία άλλωστε υπηρέτησε ως στρατιώτης. Από το 1992 με το βιβλίο του «Από το Μακεδονικό Ζήτημα στην Εμπλοκή των Σκοπίων» προειδοποιούσε να μην παραχωρήσουμε το όνομα Μακεδονία στα Σκόπια ούτε καν με επιθετικό προσδιορισμό.

Αιωνία η μνήμη του αξέχαστου πνευματικού ανδρός Σαράντου Καργάκου!

Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 20.1.2019

Θεοφάνεια στο Σολοβέτσκι



Και άλλες φωτογραφίες facebook.com/solovkymonastyr

Άγιος Ευγένιος πολιούχος Τραπεζούντας(+21 Ιανουαρίου)


  Στὰ τέλη τοῦ 3ου αἰώνα,μία ἐποχή, ὑπὸ την αυτοκρατορία τῶν Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ, ὅπου ὁ χριστιανισμός ἐμφανίστηκε κι ἄρχισε νὰ ἐξαπλώνεται στὸν Πόντο, ὁ Ἅγιος Εὐγένιος ἔζησε καί μαρτύρησε στὴν Τραπεζούντα.
Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 290,σὲ μία περίοδο σκληρῶν διωγμῶν ἀπέναντι στοὺς Χριστιανούς, ὅταν οἱ ἔπαρχοι τῆς Καππαδοκίας καὶ Ἀρμενίας, Λυσίας καὶ Ἀγρικόλαος, ἔκαναν πράξη τὸ διάταγμα νὰ θανατώνουν κάθε πιστό τῆς νέας θρησκείας, ὁ Ἅγιος Εὐγένιος μαρτύρησε μαζὶ μὲ τοὺς Κάνινδο, Οὐαλεριανὸ καὶ Ἀκύλα μαχόμενος ὑπὲρ τῆς βαθιᾶς τους πίστης στον Χριστό.
   Κάτοικοι καταγγέλλουν στὸ Λυσία τους τέσσερις συναθλητὲς μὲ τὴν κατηγορία ὅτι διδάσκουν τὸ λόγο τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ κρύβονται σὲ δασώδη περιοχή. Οἱ διῶκτες ὁδηγοῦνται στὴ σύλληψη τοῦ Κανιδίου, ἀρχικά, κι ἔπειτα τοῦ Οὐαλεριανοῦ καθ’ ὑπόδειξη τοῦ Ἀκύλα, ὁ ὁποίος εἶχε ἤδη ὁμολογήσει τὴν πίστη του στὸ Χριστό. Οἱ τρεῖς συναθλητὲς περνούν τή νύχτα στὴ φυλακὴ προσευχόμενοι. Τὸ πρωὶ τῆς επομένης ἡμέρας καλοῦνται νὰ ἐμφανισθοῦν μπροστὰ στὸ Λυσία, ἀνακρίνονται καὶ γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ, ὁμολογοῦν τὴν πίστη τους. Ἡ παραδοχὴ τῆς πίστης τους φέρνει τὸ μαστίγωμά τους κι ἀφού ὑποβάλλονται σὲ βασανιστήρια, ἐπιστρέφουν στὴ φυλακή.
  Ἐν τῷ μεταξύ, στὸν Ἅγιο Εὐγένιο, ὁ ὁποῖος ὁλόκληρο το διάστημα αὐτὸ κρυβόταν σὲ μία σπηλιὰ μέσα στὸ δάσος, παρουσιάζεται ὁ Χριστός. Τὸν παροτρύνει νὰ φανερωθεῖ καὶ νὰ ἀναγγείλει τὴν πίστη του. Καί πράγματι, ὁ Ἅγιος ψάλλει καὶ...
ὑμνεῖ τὸ Θεό. Οἱ προσευχὲς του ἀκούγονται καί προδίδουν τὴν παρουσία του σὲ μία γυναίκα ποὺ περνᾶ, τυχαία, ἀπὸ ἐκεῖ. Στὸ ἄκουσμα τῶν προσευχῶν του τρέχει ταραγμένη στὴν πόλη καὶ τόν καταδίδει Ὁ Ἅγιος συλλαμβάνεται καὶ κακοποιημένος ὁδηγεῖται στὴ φυλακὴ καὶ τὴν ἑπόμενη μέρα μπροστὰ στό Λυσία ὁμολογεῖ τὴν πίστη του. Ὡστόσο, ὁ Λυσίας τὸν προτρέπει νὰ προσφέρει θυσία στοὺς θεοὺς τῶν εἰδωλολατρῶν μέ ἀντάλλαγμα τὴ ζωή του.

  Ὁ Εὐγένιος προσποιεῖται ὅτι δέχεται καὶ μαζὶ μὲ πλῆθος κόσμου νὰ τὸν ἀκολουθεῖ, εἰσέρχεται σὲ εἰδωλολατρικὸ ναό. Ἐνῶ ὁ Ἅγιος προσεύχεται στὸ Χριστό, τὸ συγκεντρωμένο πλῆθος παρακολουθεῖ ἔκπληκτο τρία εἰδωλολατρικὰ ἀγάλματα να

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Αν προχωρήσω, ακολουθείστε με…Αν υποχωρήσω, σκοτώστε με…Αν σκοτωθώ, εκδικηθείτε με…

Επιστολή του Παύλου Μελά προς νεαρό Εύελπι


«Η ζωή είναι πόλεμος. Η γη σου είναι φρούριο και χρέος σου η ΝΙΚΗ. Μη μιλάς, να σκέπτεσαι, ν’ αγαπάς, να μην πονάς. Ένας είναι ο σκοπός σου: ο ΠΟΛΕΜΟΣ. Πολέμα για τα ιδανικά σου, για τα Ελληνικά ιδανικά του ανθρωπισμού. Πολέμα για τη μεγάλη ΕΛΛΑΔΑ.
Άνδρες που περπατούν στη ζωή ευθυτενείς και με γαλήνη, μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν, να νικούν χωρίς να θριαμβολογούν, να νικώνται χωρίς να μοιρολογούν. Αυτοί είναι οι πραγματικοί άνδρες, θεμέλια γενεών. Αυτοί είναι οι Ευέλπιδες, οι αυριανοί ηγήτορες του Έθνους.

Νεαρέ Εύελπι μάθε και εξασκήσου να είσαι απλός, ολιγόλογος, συγκρατημένος, σεμνός. Λίγα λόγια, πολλά έργα. Ανθρωπιά μεγάλη, πειθαρχία, πείσμα, αντοχή. Όποιος σε κοιτά, τα μάτια να γεμίζουν παλικάρι.
Περισσότερο να προσβάλλεσαι όταν σε κυριεύει ο πόνος. Μη θυμώνεις, χειρότερα είναι να κτυπήσεις, έστω και αν μόλις κρατιέσαι με έναν κόμπο στο λαιμό.

Να φύγεις είναι δειλία. Μόνος σου αποφάσισες να γίνεις Αξιωματικός. Απελπισία, ύστερα γελάς και από τη μία μέρα στην άλλη γίνεσαι άνδρας, δηλαδή μαθαίνεις να κρατάς μέσα σου τον πόνο και την απορία, έτσι, χωρίς να φαίνεται, αλλά να επιμένεις πάντα στο σκοπό σου, στα όνειρά σου…»
Αν προχωρήσω, ακολουθείστε με…
Αν υποχωρήσω, σκοτώστε με…
Αν σκοτωθώ, εκδικηθείτε με…
  

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (ή Μίκης Ζέζας) Ανθ/λγός Πυροβολικού

Ο Μανόλης Ανδρόνικος διηγείται το χρονικό της ανακάλυψης του τάφου του Φιλίππου Β΄ στη Βεργίνα

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο
 Ο Μανόλης Ανδρόνικος διηγείται το χρονικό της ανακάλυψης του τάφου του Φιλίππου Β΄ στη Βεργίνα:

 «Πήρα το τσαπάκι της ανασκαφής, που έχω μαζί μου από το 1952, έσκυψα στο λάκκο και άρχισα να σκάβω με πείσμα και αγωνία το χώμα κάτω από το κλειδί της καμάρας. Ολόγυρα ήταν μαζεμένοι οι συνεργάτες μου. (…) Συνέχισα το σκάψιμο και σε λίγο ήμουν βέβαιος. Η πέτρα του δυτικού τοίχου ήταν στη θέση της, απείραχτη, στέρια. (…) -Είναι ασύλητος! Είναι κλειστός! Ήμουν ευτυχισμένος βαθιά. Είχα λοιπόν βρει τον πρώτο ασύλητο μακεδονικό τάφο. Εκείνη τη στιγμή δεν ενδιαφερόμουν για τίποτε άλλο.

  Εκείνη τη νύχτα -όπως και όλες τις επόμενες- στάθηκε αδύνατο να κοιμηθώ περισσότερο από δυο τρεις ώρες. Γύρω στις 12, τα μεσάνυχτα, πήρα το αυτοκίνητο και πήγα να βεβαιωθώ αν οι φύλακες ήταν στη θέση τους. Το ίδιο έγινε και στις 2 και στις 5 το πρωί.

  Οπωσδήποτε, συλλογιζόμουν, μέσα στη σαρκοφάγο πρέπει να κρύβεται μια ωραία έκπληξη. Η μόνη δυσκολία που συναντήσαμε ήταν πως την ώρα που ανασηκώναμε το κάλυμμα, είδαμε καθαρά πια το περιεχόμενο και έπρεπε να μπορέσουμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας και να συνεχίσουμε τη δουλειά μας, μόλο που τα μάτια μας είχαν θαμπωθεί απ’ αυτό που βλέπαμε και η καρδιά μας πήγαινε να σπάσει από συγκίνηση. Μέσα στη σαρκοφάγο υπήρχε μια ολόχρυση λάρνακα. Επάνω στο κάλυμμά της ένα επιβλητικό ανάγλυφο αστέρι με δεκάξι ακτίνες, και στο κέντρο του ένας ρόδακας.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
  Με πολλή προσοχή και περισσότερη συγκίνηση ανασήκωσα το κάλυμμα με το αστέρι πιάνοντάς το από τις δυο γωνίες της μπροστινής πλευράς. Όλοι μας περιμέναμε να δούμε μέσα σ’ αυτήν τα καμένα οστά του νεκρού. Όμως αυτό που αντικρίσαμε στο άνοιγμά της μας έκοψε για μιαν ακόμη φορά την ανάσα, θάμπωσε τα μάτια μας και μας πλημμύρισε δέος: πραγματικά μέσα στη λάρνακα υπήρχαν τα καμένα οστά. (…) Αλλά το πιο απροσδόκητο θέαμα το έδινε ένα ολόχρυσο στεφάνι από φύλλα και καρπούς βελανιδιάς που ήταν διπλωμένο και τοποθετημένο πάνω στα οστά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί τέτοια ασύληπτη εικόνα.

  Μπορώ να φέρω στη συνείδησή μου ολοκάθαρα την αντίδραση που δοκίμασα καθώς έλεγα μέσα μου: “Αν η υποψία που έχεις, πως ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο, είναι αληθινή -και η χρυσή λάρνακα ερχόταν να ενισχύσει την ορθότητα αυτής της υποψίας- κράτησες στα χέρια σου τη λάρνακα με τα οστά του. Είναι απίστευτη και φοβερή μια τέτοια σκέψη, που μοιάζει εντελώς εξωπραγματική”. Νομίζω πως δεν έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου τέτοια αναστάτωση, ούτε και θα δοκιμάσω ποτέ άλλοτε»
Aποσπάσματα από το βιβλίο του ΜΑΝΟΛΗ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ “ΤΟ 
ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΒΕΡΓΙΝΑΣ” Εκδόσεις ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ"



Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2019

Ο "Στάθης" γράφει για τον Σαράντο Καργάκο

Αποτέλεσμα εικόνας για Σαράντος Καργάκος.
  Ο Σαράντος Καργάκος. Κατ’ αρχάς ένας γλυκός άνθρωπος. Που νοιαζόταν για τους μαθητές του, τους ανθρώπους, την πατρίδα μας. Πολυμαθέστατος και πολυγραφότατος, με τον αέρα της Μάνης στην καρδιά και τους ορίζοντες του κόσμου στο βλέμμα. Μειράκιο είχα την τύχη να με προετοιμάσει στα αρχαία ελληνικά για τις εξετάσεις μου στο Πανεπιστήμιο. Τότε αντιλήφθηκα για πρώτη φορά την αξία του περιεχομένου σε ένα κείμενο, διότι ο δάσκαλος για να μας διδάξει τη μετάφραση ή το συντακτικό, τα πραγματολογικά στοιχεία ή το νόημα ενός «αγνώστου» κειμένου που πιθανόν να «έπεφτε» στις εξετάσεις, το επανατοποθετούσε στο σώμα του έργου στο οποίο ανήκε, ώστε να καταλάβουμε το πνεύμα του κειμένου που θα έπρεπε να επεξεργασθούμε. Δεν διόρθωνε τα λάθη μας μόνο, αλλά τα εξηγούσε. Φιλόλογος περιωπής.

  Χρόνια πολλά μετά αντάμωσα πάλι τον παλιό μου δάσκαλο υπό νέο πρίσμα: της πολιτικής του διαδρομής, του συγγραφικού του έργου και της συνεισφοράς του στη διαμόρφωση του ελληνικού πολιτισμού. 
Με την ευκαιρία να σας συστήσω τα τρία τρίτομα έργα του Σαράντου Καργάκου για την Ιστορία των Αθηνών, την Ιστορία της Σπάρτης και την Ιστορία του 1821.      Για αρχή, διότι στα 72 έργα που έχει εκδώσει καταπιάνεται με πλήθος πτυχών της ελληνικής Ιστορίας καθώς και του ελληνικού πολιτισμού, στην οικουμενικότητά τους, έτσι που ο αναγνώστης να μετατρέπεται σε γνώστη και εν τέλει σε μύστη.
   Στις ιστορικές του μελέτες (μονογραφίες, δοκίμια και σύνολα έργα) ο Καργάκος είναι γλαφυρός ως προς την αφήγηση, ακριβής ως προς τις πηγές και καθόλου δογματικός ως προς τα συμπεράσματά του. 
«Η έρευνα μόνον αναθεωρεί την Ιστορία – κι όχι οι θεωρίες» μου έλεγε «διότι η αλήθεια βασίζεται σε αποδείξεις». 
  Πραγματεύθηκε το σύνολο του ιστορικού σώματος του ελληνισμού, την Αρχαϊκή Εποχή, τους Κλασικούς Χρόνους, την Ελληνιστική Εποχή (στην επιστημονική προσέγγιση της οποίας συνέβαλε και ως συγγραφέας και ως ερευνητής), το Βυζάντιο, την Επανάσταση του 1821 και τα Νεώτερα Χρόνια. 
  Υπέροχος αφηγητής όλων αυτών και δια ζώσης και δια της γραφίδος, εν τέλει εύθυμος όπως όλοι όσοι γνωρίζουν τα ανθρώπινα, ευρύστερνος, Χριστιανός στην πίστη αλλά και στην απόλαυση του βυζαντινού πολιτισμού, όσον και αυστηρός με τις ελαφρότητες που μας καταδυναστεύουν. 
  Ο Σαράντος Καργάκος οίκτιρε και περιφρονούσε τους ιδιοτελείς εκ των αμαθών, κι άλλοτε αισθανόταν θλίψη. Το έργο του αντέκρουε την τρέχουσα κυριαρχία των φληναφημάτων από μόνο του, αλλά συχνά αισθανόταν την

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ 10 ΛΕΠΡΩΝ-Το «ελέησον»που λυτρώνει.

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Απήντησαν αυτώ δέκα λεπροί άνδρες, οι έστησαν πόρρωθεν και αυτοί ήραν φωνήν»
 (Λουκ. 17, 12-13)
«Τον συνάντησαν δέκα λεπροί, οι οποίοι στάθηκαν από μακριά και του φώναξαν δυνατά»
Αποτέλεσμα εικόνας για cei zece leprosi
  Μία από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες που περιγράφονται στα Ευαγγέλια είναι αυτή της θεραπείας των δέκα λεπρών από τον Χριστό. Τον συναντούν στην είσοδο ενός χωριού. Οι λεπροί είναι απόβλητοι της κοινωνίας. Στην είσοδο του χωριού πιθανότατα οι συγγενείς τους τούς άφηναν τροφή και τα χρειώδη, αλλά η μόνη κοινωνία που είχαν ήταν μεταξύ τους. Ένα γκέτο ήταν η κοινότητά τους. Δεν τους συνέδεε η επιλογή, αλλά η ανάγκη της συνύπαρξης, επειδή κανείς από αυτούς δεν μπορούσε να συναντήσει τους δικούς του. Αναγκαστική η συνύπαρξη των εννέα, που ήταν Ιουδαίοι, με τον δέκατο που ήταν Σαμαρείτης. Η αρρώστια και ο πόνος κάνουν την θρησκευτική διαφορετικότητα να τεθεί στην άκρη. Μία μικρή τραγωδία ουσιαστικά. Να μην πρέπει να συνυπάρξεις και να μην μπορείς να κάνεις αλλιώς.
 Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο πόνος αλλάζει την ψυχή και τον χαρακτήρα του ανθρώπου. Ο εγωκεντρισμός, το αίσθημα ότι ο κόσμος υπάρχει για μένα θα συνοδέψει τους εννέα και μετά την θεραπεία. Μόνον ο ένας, ο Σαμαρείτης, ο αλλογενής, θα έχει διαφορετική θέαση του κόσμου: ευχαριστιακή, ευγνώμονα. Μόνο αυτός φαίνεται ότι έχει μαλακώσει από την περιπέτεια. Αυτός, ο περιθωριοποιημένος από την κοινότητα των Ιουδαίων, κρατά την αγάπη. Βλέπει την αλήθεια του Θεανθρώπου και σπεύδει να δείξει την ευγνώμονα καρδιά του μετά το θαύμα.
 Απέναντι σ’ αυτήν την απομόνωση, την περιθωριοποίηση, τον πόνο, το αίσθημα του θανάτου που έχει ξεκινήσει σε κοινωνικό επίπεδο και θα φτάσει στο βιολογικό, ο Χριστός θα απαντήσει με το θαύμα. Θα ακούσει την δυνατή φωνή που ζητά για ευσπλαχνία και θα εκπληρώσει το αίτημα που είναι το έλεος. Δεν ζητούν από τον Χριστό να τους θεραπεύσει οι λεπροί, αλλά να τους ελεήσει. Και το έλεος του Χριστού είναι η επιστροφή τους στην κοινότητα των ανθρώπων, αλλά και στην κοινότητα της ζωής. Θα πάνε βεβαίως οι ίδιοι να δείξουν την δωρεά που λαμβάνουν, για να κοπιάσουν κι αυτοί. Όμως το θαύμα δεν τους αλλάζει, όπως σπάνια μας αλλάζουν τα επιζητούμενα θαύματα. Οι εννέα θα ζητήσουν την κοινότητα χωρίς τον Χριστό. Ο ένας θα ζητήσει τον Χριστό και μετά θα πορευθεί στην κοινότητα.
 Ο Χριστός και η πίστη μας δείχνουν την οδό της Εκκλησίας. Η Εκκλησία δεν είναι ένα άθροισμα διατάξεων, παραδόσεων, αιτημάτων, ένας χώρος που ανήκουμε για να ρυθμίζεται κοινωνικά η ζωή μας. Αυτά έπονται. Δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζονται, καθώς είναι τα όρια μέσα στα οποία η αλήθεια επαναπαύεται και μπορούμε να αισθανόμαστε ασφάλεια στην πορεία της ζωής μας. Όμως η Εκκλησία ξεκινά από το πρόσωπο του Θεανθρώπου. Σε Εκείνον απευθύνεται η πίστη μας. Σε Εκείνον καλούμαστε να απευθυνθούμε κραυγάζοντας το «ελέησον». 
Αυτό δεν είναι αποτελεί απλώς έκφραση του πόνου και της αγωνίας μας για τις περιστάσεις της ζωής, κυρίως για τον θάνατο τον οποίο βιώνουμε, είτε ως μοναξιά, είτε ως αδυναμία επικοινωνίας, είτε ως εχθρότητα, είτε ως βιολογικό τέλος. Το «ελέησον» είναι έκφραση εμπιστοσύνης στον Θεάνθρωπο Λυτρωτή, ο   Οποίος γνωρίζει καλύτερα από τον καθέναν τι πραγματικά χρειαζόμαστε. «Ελέησον» είναι η κραυγή προς τον γενναιόδωρο βασιλιά από τους μικρούς και καθημερινούς ανθρώπους. 
Είναι η κραυγή του αμαρτωλού έναντι Εκείνου που μπορεί να τον ευσπλαχνιστεί και να τον συγχωρέσει.
 Είναι η κραυγή του κουρασμένου από την πορεία της ζωής.
 Είναι η κραυγή αυτού που δεν βλέπει φως στις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους, είτε λόγω της δικής του ιδιορρυθμίας είτε επειδή όσοι βρίσκονται

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

Τα Λειτουργικά Βιβλία της Εκκλησίας μας

  Î‘ποτέλεσμα εικόνας για λειτουργικα βιβλια ακολουθιες
  Το πολύτιμο καταφύγιο της προσευχής των αγίων βάση της πνευματικής ζωής στην Ορθοδοξία είναι η λειτουργική κοινωνία των πιστών. Με κορυφαία στην κλίμακα τη θεία Λειτουργία, οι ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας μας διανθίζουν, σύμφωνα με το τυπικό των Αγίων Πατέρων, όλο το εικοσιτετράωρο κάθε ημέρας, με σκοπό την συνεχή και αδιάλειπτη επικοινωνία του πιστού με τον Θεό...

  Και αν η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, με τις πολυσχιδείς απασχολήσεις, επιβάλλει ωράρια που αναστέλλουν συχνά ή διακόπτουν τον προγραμματισμό της πνευματικής μας ζωής, δεν παύει να γεννιέται συνεχώς στην ψυχή μας η επιθυμία να μιλήσουμε με τον Κύριο, μέσα από τον κόπο της ημέρας, τις μικρές χαρές, τη δημιουργία και τη δυσκολία, με ένα βαθύ «ευχαριστώ» ή «Κύριε ελέησον» ή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».

  Ωστόσο η γνώση και η μελέτη των καθ' ημέραν ακολουθιών της Εκκλησίας μας μπορεί να καταστεί ιερό κίνητρο για την εξεύρεση χρόνου —έστω και λίγου— ώστε η ημέρα μας να αγιασθεί με την ανάγνωση μιας ή περισσοτέρων ακολουθιών. Επιπλέον, στις δύσκολες περιστάσεις, αλλά και στις ενάρξεις μιας δημιουργίας επαγγελματικής, επιμορφωτικής ή σε περιπτώσεις επικίνδυνων καιρικών φαινόμενων, στη συμμετοχή μας στην παγκόσμια αγωνιά για την ειρήνη του κόσμου και σε άλλες ποικίλες προσωπικές και κοινές περιστάσεις, ως μέλη της Εκκλησίας του Χριστού και κοινωνοί του Σώματος Αυτού, έχουμε καθήκον να γνωρίζουμε πως οι Άγιοι Πατέρες συνεκρότησαν ακολουθίες που καλύπτουν κάθε περίσταση και εναποθέτουν στα Άγια Χέρια του Κυρίου μας κάθε προσπάθεια, κάθε αγωνία, κάθε πόνο ή χαρά μας.

Το σύνολο των βιβλίων της Εκκλησίας μας που περιέχουν όλες τις ακολουθίες, τις καθ' ημέραν και για τις ειδικές περιστάσεις, ονομάζονται ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ. -Αναφέρουμε τα κυριώτερα:


• Πρωτίστως «ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΚΑΙ ΙΕΡΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ» και ο «ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ», που περιέχουν τις ευαγγελικές και αποστολικές περικοπές που αναγινώσκονται κάθε ημέρα του έτους.
Σχετική εικόνα
• Ακολουθεί το ΩΡΟΛΟΓΙΟΝ, το οποίο περιέχει τις μικρές καθημερινές ακολουθίες που άρχονται από το Μεσονυκτικό και τον Όρθρο, συνεχίζει με τις ακολουθίες των ΩΡΩΝ —από τις οποίες προήλθε και η ονομασία του βιβλίου— τις προσευχές πριν και μετά το «άριστον και το δείπνον», τον Εσπερινό, το Απόδειπνο, τον Ακάθιστο Ύμνο, τον Μεγάλο και Μικρό Παρακλητικό Κανόνα στην Υπεραγία Θεοτόκο, ικετηρίους Κανόνες στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, στον Άγιο Άγγελο και σε όλους τους Αγίους. Περιέχει επίσης τα Απολυτίκια και τα Κοντάκια των Αγίων όλου του έτους, του Τριωδίου και του Πεντηκοσταρίου, τα Αναστάσιμα Απολυτίκια των οκτώ ήχων, Ύμνους Τριαδικούς, τις εννέα Ωδές και τα Εξαποστειλάρια όλης της εβδομάδας.

Ένα άλλο επίσης σπουδαιότατο βιβλίο για την εκκλησιαστική ζωή μας είναι το ΛΕΙΤΟΥΡΠΚΟΝ, το οποίο περιέχει τις τρεις εν χρήσει θείες Λειτουργίες, του M. Βασιλείου, του Ι. Χρυσοστόμου και των Προηγιασμένων.

Ακολουθούν τα MHNAIA. Οι 12 τόμοι τους, εκ των οποίων ο καθείς αντιστοιχεί σε ένα μήνα του έτους, περιέχουν τις ακολουθίες των εορταζομένων Αγίων, κατά τον Εσπερινό και τον Όρθρο, κάθε ημέρας του μήνα και των δεσποτικών και θεομητορικών εορτών.

Για την κατανυκτικότερη και λαμπρότερη περίοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που αρχίζει με το Τριώδιο και λήγει με την Πεντηκοστή, έχουμε τα λειτουργικά βιβλία του ΤΡΙΩΔΙΟΥ και ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΑΡΙΟΥ, τα οποία αντίστοιχα περιέχουν το μεν Τριώδιο τις ακολουθίες από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι του M. Σαββάτου, το δε Πεντηκοστάριο τις ακολουθίες από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την Κυριακή των Αγίων Πάντων.

Σχετική εικόνα
Η ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΗ ή ΟΚΤΩΗΧΟΣ (βίβλος) είναι ένα ακόμη πολύτιμο λειτουργικό βιβλίο. Αρχικά αποτελούσαν δύο ξεχωριστά βιβλία. Η μεν Παρακλητική, που αποδίδεται ως προς τη συγκρότησή της στον Άγιο Ιωσήφ τον Υμνογράφο, περιείχε τις ακολουθίες των οκτώ ήχων όλων των ημερών της εβδομάδας, ενώ η Οκτώηχος, που αποδίδεται στον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, περιείχε τις ακολουθίες των οκτώ ήχων όλων των Κυριακών από της Κυριακής των Αγίων Πάντων μέχρι και της αρχής του Τριωδίου. Σήμερα αποτελούν ένα βιβλίο με πιο συνηθισμένη την ονομασία «Παρακλητική».

Εκτός από τα παραπάνω Λειτουργικά βιβλία των οποίων η χρήση είναι πολύ συχνή από τους πιστούς, υπάρχουν και άλλα που αφορούν κυρίως τους κληρικούς και αποτελούν απαραίτητο εφόδιό τους:
  Το Ιερατικόν και το Διακονικόν, που περιέχουν όσα πράττουν και εκφωνούν οι Ιερείς και οι Διάκονοι κατά την τέλεση όλων των ακολουθιών.

Σχετική εικόνα
  Το Εύχολόγιον ή Αγιασματάριον, το οποίο περιέχει τις ακολουθίες των Μυστηρίων του Ευχελαίου, του Γάμου, της Βαπτίσεως, της Παρακλήσεως στην Θεοτόκο και ποικίλες άλλες για διάφορες περιστάσεις. Η δεύτερη ονομασία του προήλθε από την ακολουθία του Αγιασμού, η οποία είναι και η πιο συχνή σε χρήση από τους ιερείς.

 Η μεγάλη σημασία που απέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας στη συγκρότηση των λειτουργικών βιβλίων επιβεβαιώνει τον πρωτεύοντα ρόλο τους στη ζωή του πιστού λαού, και κατά Εκκλησίας και η κοινωνία με αυτά ανάγει τον πιστό σε μία πρόγευση του αγγελικού βίου, στον οποίο οι Άγιοι Άγγελοι δοξολογούν και υμνούν τον Τριαδικό Θεό στην Αιώνια Βασιλεία Του «εν μια φωνή», «ακαταπαύστοις στόμασι, ασιγήτοις δοξολογίας». Και αποτελούν το παρήγορο καταφύγιο της προσευχής για όλους τούς πιστούς όλων των εποχών.

Περιοδικό "Η Δράσις μας", Τεύχος 427 - ΜΑΡΤΙΟΣ 2005

«Ό Θεός ηµών πυρ καταναλίσκον»

Αποτέλεσμα εικόνας για FOC CERESC HRISTOS
-Γέροντα, τι σηµαίνει αυτό πού λέει ό Απόστολος Παύλος «Ό Θεός ηµών πυρ καταναλίσκον»
- Σε ένα καµίνι άµα πετάξεις χαρτιά, σκουπίδια, τι θα γίνουν; ∆εν θα καούν; Έτσι και στον πνευµατικό άνθρωπο, ότι και αν τού πετάξη ό πειρασµός,καίγεται.

«Πύρ καταναλίσκον
  Όταν άνάψη στον άνθρωπο ή θεία φλόγα, όλα καίγονται. ∆έν κολλούν οι άσχηµοι λογισµοί µετά. ∆ηλαδή δέν παύει ό διάβολος νά τού πετάη άσχηµους λογισµούς, άλλα ό πνευµατικός άνθρωπος είναι «πύρ» καί τους καίει. Όποτε κουράζεται µετά ό διάβολος καί σταµατάει.

Γι' αυτό καί ό Απόστολος Παύλος πάλι λέει:«Πάντα καθαρά τοις καθαροίς».
  Στους καθαρούς είναι όλα καθαρά· δέν υπάρχει τίποτε ακάθαρτο. Τους καθαρούς καί µέσα στον βούρκο νά τους ρίξης, θά παραµείνουν καθαροί σάν τις ακτίνες τού ήλιου πού, όπου καί αν πέσουν, παραµένουν φωτεινές καί καθαρές.


Ό πνευµατικός άνθρωπος άπό τόν άγιο αλλοιώνεται µέ τήν καλή έννοια καί άπό τόν σαρκικό άνθρωπο δεν ερεθίζεται. Τόν βλέπει, τόν πονάει,άλλα δεν παθαίνει κακό. 

Ένας άνθρωπος σέ µέση πνευµατική κατάσταση άπό έναν πνευµατικό άνθρωπο αλλοιώνεται προς το καλό· άπό έναν σαρκικό άνθρωπο αλλοιώνεται πάλι, άλλα προς το κακό. 
Ό σαρκικός άνθρωπος τόν άγιο δεν τόν καταλαβαίνει καί άπό τόν σαρκικό ερεθίζεται. Και ενώ ό δαιµονισµένος βλέπει τόν άγιο καί φεύγει, ό σαρκικός άνθρωπος πάει προς τόν άγιο, για νά τόν πειράξη καί νά τόν σκανδαλίση. Ένας πού έχει φθάσει σέ κατάσταση Σοδοµιτών σκανδαλίζεται καί άπό τους Αγγέλους ακόµη
Ό ταπεινός άνθρωπος, ακόµη καί άπειρος πνευµατικά νά είναι, διακρίνει τόν Άγγελο του Θεού άπό τόν δαίµονα, γιατί έχει πνευµατική καθαρότητα καί συγγενεύει µέ τόν Άγγελο. 

Ένώ ό εγωιστής καί σαρκικός, εκτός πού πλανιέται εύκολα άπό τόν πονηρό διάβολο, µεταδίδει καί αυτός πονηριά καί προκαλεί µέ την σαρκικότητά του καί βλάπτει τις φιλάσθενες ψυχές µέ τά πνευµατικά του µικρόβια.-

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη Λόγοι Β΄


Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Ο Μέγας Αντώνιος και η αίρεση του Αρείου...

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Σε ηλικία 100 ετών (!), ο Μέγας Αντώνιος εγκατέλειψε το ερημητήριο του, και κατέβηκε στην Αλεξάνδρεια, για να αντιμετωπίσει την αίρεση του Αρείου. Δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος και μόνο προσευχόμενος, μπροστά στο πρόβλημα...

Αποστρεφόταν την αλλίωση της Ορθόδοξης πίστης, απο όπου και αν προερχόταν... Δίδασκε οτι η φιλία και η συναναστροφή με όσους εισάγουν καινοτομίες είναι βλάβη, και φθορά πρός απώλεια της ψυχής. Πολεμούσε την αίρεση, και έλεγε σε όλους ούτε να τούς πλησιάζουν, ούτε να δέχονται τήν κακή τους πίστη.

Όταν τον επισκέφθηκαν κάποτε Αρειανοί, αφού συζήτησε μαζί τούς και κατάλαβε πως είναι ασεβείς, και επιμένουν στήν πλάνη τούς, τους έδιωξε απο το όρος που ασκήτευε, λέγοντας οτι τα λόγια τούς, ειναι χειρότερα και απο το δηλητήριο των φιδιών...

Έρχεται καιρός που οι άνθρωποι θα παραλογίζονται...

Η εικόνα ίσως περιέχει: τον Manolis Papadopoulos, κείμενο

Σχόλιο στον βίο του Αγίου νεομάρτυρος Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων

«Τον πανεύφημον Μάρτυν Χριστοῦ Γεώργιον…»
του Γιάννη Σαΐνη από το Άρδην τ. 107-8
Αποτέλεσμα εικόνας για Η πρώτη φορητή εικόνα του Αγίου Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων, η οποία έγινε στις 30 Ιανουαρίου 1838
Η πρώτη φορητή εικόνα του Αγίου Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων, η οποία έγινε στις 30 Ιανουαρίου 1838 – 13 ημέρες μετά το μαρτύριο του Αγίου – «δια χειρός Ζήκου Χιοναδίτου» και με έξοδα του ιερομόναχου Χρύσανθου Λαϊνά.

 Γεννήθηκε στο χωριό Τσούρχλι Γρεβενών το 1808. Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς και έτσι για να επιβιώσει μπαίνει στην υπηρεσία ενός Τούρκου αγά ως ιπποκόμος. Ο συγχρωτισμός με τους Τούρκους έχει ως αποτέλεσμα να του δώσουν το όνομα Χασάν. Όχι και τόσο ασυνήθιστο ακόμη και στις μέρες μας. Σκεφτείτε πώς αποκαλούσαμε και εμείς τους ξένους εργάτες στη χώρα μας, την εποχή που υπήρχαν ακόμη δουλειές. Μέχρις εδώ ο βίος του είναι τυπικός ενός φτωχού παιδιού της εποχής του.

Όμως τα πράγματα αλλάζουν άρδην λίγα χρόνια μετά. Κάποια στιγμή υποπίπτει στην αντίληψη κάποιου Τούρκου ότι ο «Χασάν» είναι Χριστιανός και τον κατηγορεί δημόσια ότι αλλαξοπίστησε. Στην «ανεκτική» Οθωμανική Αυτοκρατορία η αλλαξοπιστία μουσουλμάνου σε χριστιανό επισύρει τη θανατική καταδίκη. Η παρεξήγηση δεν αργεί να λυθεί καθώς οι αρχές κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο Γεώργιος προσάγεται βιαίως στον κατή, ο οποίος διαπιστώνει ιδίοις όμμασι ότι ο Γεώργιος δεν είναι περιτετμημένος. Ως αποτέλεσμα, η κατηγορία καταπίπτει και αφήνεται ελεύθερος.

Το περιστατικό αυτό στο βίο του Αγίου δεν υπακούει στο γενικά επαναλαμβανόμενο μοτίβο των βίων των νεομαρτύρων. Η πλειοψηφία των νεομαρτύρων πράγματι είχε αλλαξοπιστήσει και είχε μεταστραφεί στον μωαμεθανισμό, είτε οικειοθελώς είτε μετά από πιέσεις. Ακολούθως, οι μάρτυρες αυτοί μετανιώνουν για την επιλογή τους και επιστρέφουν στον χριστιανισμό. Και ενώ στις περισσότερες των περιπτώσεων η μεταστροφή δεν γίνεται αντιληπτή από τους Οθωμανούς, αυτοί οι ίδιοι επιλέγουν να διατρανώσουν δημόσια την επιστροφή τους στην Ορθοδοξία, επιδιώκοντας το μαρτύριο.

Η διαφορά στον βίο του Αγίου Γεωργίου είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Η ιστορία μπορεί να τελείωνε εδώ και με τη λήξη της παρεξήγησης να αποτελούσε απλώς μια ψυχωφελή διήγηση στα πλαίσια μιας ρομαντικής αντίληψης περί πολυπολιτισμικότητας της μικρής μας πόλης. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Λίγα χρόνια μετά παντρεύεται μια χριστιανή, η οποία του χαρίζει και ένα παιδί. Λίγους μήνες μετά τη γέννα το βαφτίζει και λίγες μέρες μετά κατηγορείται πάλι ως μουσουλμάνος που μεταστράφηκε στον χριστιανισμό. Γιατί συκοφαντείται για δεύτερη φορά; Τι μεσολάβησε; Αυτό ίσως δεν θα το μάθουμε ποτέ. Για καλή του όμως τύχη, θα μπορούσε να πει κάποιος, ο κατής που τον ανακρίνει είναι ο ίδιος που τον ανέκρινε και την πρώτη φορά. Ο Άγιος επιμένει ότι ήταν πάντα χριστιανός και τονίζει στον κατή ότι τον απάλλαξε πριν από μερικά χρόνια, αφού δεν τον βρήκε περιτετμημένο. Παραδόξως, ο κατής τώρα είναι ανένδοτος. Γιατί; Μεγάλη αναταραχή ξεσπάει στο κουρμανιό (αγορά). Οι Τούρκοι της πόλης διαπληκτίζονται με τους χριστιανούς. Η απόφαση όμως έχει παρθεί και είναι τελεσίδικη: O Γεώργιος πρέπει να ομολογήσει δημόσια ότι είναι μουσουλμάνος ή αλλιώς θα θανατωθεί. Γιατί; Τι εξυπηρετεί μια τόσο οφθαλμοφανής διαστρέβλωση της αλήθειας; Θα επιχειρήσουμε μια απόπειρα εξήγησης.

«Ἰωαννίνων τό κλέος καί πολιοῦχον λαμπρόν»
Αποτέλεσμα εικόνας για Η πρώτη φορητή εικόνα του Αγίου Γεωργίου του εξ Ιωαννίνων, η οποία έγινε στις 30 Ιανουαρίου 1838
Ποιοί είναι αυτοί οι Τούρκοι που διαπληκτίζονται με τους χριστιανούς στο κουρμανιό; Το συναξάρι δεν αναφέρεται καθόλου σε αυτούς. Δε χρειάζεται, είναι

Ο Ιησούς πειραζόμενος υπό του διάβολου

 Î‘ποτέλεσμα εικόνας για ispitirea domnului
Ας αναλογιστούμε την αναχώρηση του Κυρίου προς το Όρος του Πειρασμού :
Πώς μετά από τη βάπτισή Του οδηγείται αμέσως και εκουσίως στη νηστεία και την προσευχή-πώς ο διάβολος πειράζει με τις μεθοδείες του κάθε βαπτισμένο άνθρωπο και ιδιαιτέρως κατά την περίοδο της νηστείας και της προσευχής-πώς όμως Εκείνος -άκακος σαν αρνί, άλλα αποφασιστικός ως Δεσπότης και Κύριος- αποκρούει όλους τούς πειρασμούς τού διαβόλου.


Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Μη λογαριάζετε σαν μηδαμινά τα μικρά αμαρτήματα,αλλά σαν μεγάλα


«Μήν τά παίρνετε καί τά λογαριάζετε σάν μηδαμινά καί μικρά, (τα ἁμαρτήματά) ἀλλά σάν μεγάλα. Διότι αὐτός πού πέφτει μέ τή θέλησή του στά μικρά ἁμαρτήματα, ἀλλά ἀποφεύγει τά μεγάλα, θά κατακριθεῖ περισσότερο, διότι ἄν καί νίκησε στά μεγαλύτερα, ἐξουσιάσθηκε ἀπό τά μικρότερα. Διότι εἶναι ἀρκετό γιά τήν ἀπώλειά μας καί ἕνα μόνο πάθος...»

Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

Αν έχεις κάποιο λόγο συνετό να πεις, αποκρίσου...


«Για τα λόγια σου φτιάξε ζυγαριά και μέτρο,και για το στόμα σου θύρα που να το κρατά κλειστό.
 Αν έχεις κάποιο λόγο συνετό να πεις, αποκρίσου στον πλησίον σου· αν όχι, κλείσε καλύτερα το στόμα σου με το χέρι σου. 
Ο Σολομών ευχόταν στον Θεό να βάλει φίμωτρο στο στόμα του και να σφραγίσει τα χείλη του».

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Οι ψηφιακές προκλήσεις και το ποιμαντικό έργο των ιερέων

Ο κ.Ηλίας Λιαμής στην Ιερατική σύναξη της Μητροπόλεως Κερκύρας
“Οι ψηφιακές προκλήσεις και το ποιμαντικό έργο των ιερέων”. (VIDEO)

Ο Άγιος Νεκτάριος και η 15η Ιανουαρίου

  
 15 Ιανουαρίου 1847, δέχθηκε στην γενέτειρά του, την Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης, το ιερό μυστήριο της βάπτισης, και έλαβε το όνομα Αναστάσιος.

 15 Ιανουαρίου 1877 χειροτονείται διάκονος με το όνομα Νεκτάριος, στον Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Μηνά, Βίκτωρος & Βικεντίου της πόλης της Χίου, από τον επιχώριο Μητροπολίτη Γρηγόριο.( Είχε προηγηθεί η Μοναχική κουρά του κατά την οποία είχε λάβει το όνομα Λάζαρος) .
 15 Ιανουαρίου 1889, ημέρα Κυριακή, χειροτονείται Μητροπολίτης της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Μητροπόλεως Πενταπόλεως. 
 Η χειροτονία έγινε στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου Καΐρου, από τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο, συλλειτουργούντων αυτώ και των Αρχιεπισκόπων πρώην Κερκύρας Αντωνίου και Σιναίου Πορφυρίου του Α΄. 

  15 Ιανουαρίου 1998, επί Πατριάρχου Αλεξανδρείας Πέτρου του Ζ΄, έγινε η αποκατάσταση του Αγίου από την εκδιώξασαν Αυτόν Αλεξανδρινή Εκκλησία.

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Ο μοναχός με το ιαματικό χάρισμα

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑ

  Θεωρούμε κατάλληλη τη στιγμή, χάριν νουθεσίας, να παραθέσουμε τη διήγηση για κάποιο μοναχό ό όποιος υπέταξε το δικό του θέλημα στο θέλημα τού Θεού και απόλαυσε μεγάλη ειρήνη στην ψυχή του, λαμβάνοντας από τον Θεό το ιαματικό χάρισμα.
Πολλοί ασθενείς γίνονταν καλά μόνο με το άγγιγμα τού ενδύματος του. Παντού συναντούσε μεγάλο σεβασμό για το πρόσωπο του.
Μεταξύ αυτών, οι αδελφοί της μονής εκπλήττονταν πολύ με όσα γίνονταν από το συμμοναστή τους, επειδή δεν παρατηρούσαν σ' αυτόν κανένα ιδιαίτερα εξέχον ασκητικό αγώνισμα, ούτε αυστηρή νηστεία, ούτε υπερβολικούς κόπους, ούτε κάτι άλλο.Ζούσε όπως όλοι οι άλλοι.
Ένα μόνο πράγμα κρατούσε με αυστηρότητα. Όλα όσα τού συνέβαιναν τα δεχόταν πρόθυμα και ευχαριστούσε γι' αυτά τον Θεό. Ένα τον διέκρινε: Είχε παραδοθεί ολοκληρωτικά στο θέλημα τού Θεού.
  Κάποτε πού ό μοναχός αυτός θεράπευσε κάποιους άρρωστους χωρίς κανένα ιατρικό μέσο διά της ζώσης εν αύτω χάριτος και δυνάμεως, ό προεστώς τού κοινοβίου τον ρώτησε ποιά ήταν ή αιτία της θεραπείας, γιατί οι προσερχόμενοι σ' αυτόν λαμβάνουν την ίαση.
- Και εγώ ό ίδιος εκπλήττομαι πού μπορώ να τούς δίνω την υγεία τους, απάντησε ό μοναχός. Ντρέπομαι πού τα ενδύματα μου έχουν ιαματική δύναμη, γιατί εγώ ούτε με τη νηστεία, ούτε με άλλα ασκητικά, μοναστικά αγωνίσματα, αξιώθηκα να λάβω τέτοιο δώρο από τον Θεό.
- Αυτό είναι αλήθεια, είπε ό προεστώς. Εμείς βλέπουμε ότι είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος και σε σένα δεν υπάρχει τίποτα πού να σε ξεχωρίζει από την τάξη των υπολοίπων πατέρων.

 Ό προεστώς της μονής αποφάσισε πάση θυσία να αποκαλύψει την πραγματική αιτία του ζωντανού ιαματικού χαρίσματος πού είχε ό μοναχός. Έκανε μακρές συζητήσεις μαζί του, προσπαθώντας να μάθει όλα τα καλά στοιχεία του και να ξεσκεπάσει το μυστικό της καρδιάς του. Στα ερωτήματα τού ηγουμένου ό μακάριος μοναχός είπε:
- Θυμήθηκα κάτι σχετικό με το έλεος πού μού δόθηκε από τον Θεό: Εγώ σταθερά, σε όλα συντονίζω το θέλημά μου με το Θείο θέλημα. Ποτέ και τίποτα δεν φέρνω στην σκέψη μου πού θα εναντιωνόταν στο θέλημα τού Θεού. Ποτέ δεν τρομάζω μπροστά σε απρόβλεπτα γεγονότα, τα οποία θα μπορούσαν να κλονίσουν το νου μου και να εξασθενίσουν την καρδιά μου.
 Ποτέ και για τίποτε δεν παραπονέθηκα στους άλλους ούτε τους φανέρωσα τη θλίψη μου. Το ίδιο, και όσα ευτυχή συμβάντα λάχουν στην ζωή μου, δεν με ευχαριστούν σε τέτοιο βαθμό πού να ευθυμώ περισσότερο από ό,τι τον υπόλοιπο καιρό. Όλα τα δέχομαι εξίσου, σαν σταλμένα από το χέρι τού Θεού, τόσο τα ευχάριστα όσο και τα δυσάρεστα για μένα.
 Δεν προσεύχομαι στον Θεό για να πραγματοποιηθούν όλα σύμφωνα με την επιθυμία μου, άλλα θέλω σε όλα να γίνεται το άγιο θέλημά Του. Μ' αυτόν τον τρόπο τίποτε δεν με ευχαριστεί ιδιαίτερα, τίποτε δεν με συντρίβει και δεν με συγχύζει και τίποτε δεν με κάνει ευτυχισμένο, όπως μόνο αυτό το ίδιο το θέλημα τού Θεού. Γι' αυτό σε όλες μου τις προσευχές για ένα μόνο παρακαλώ τον Θεό: Να γίνεται πάντοτε και ολοκληρωτικά σε μένα και σε όλα τα πλάσματά Του το Θείο θέλημα.

Ό ηγούμενος τού κοινοβίου παρά πολύ θαύμασε τα λόγια τού μοναχού και απευθυνόμενος σ' αυτόν τον ρώτησε:
- Αγαπημένε μου αδελφέ! Πες μου τί αισθάνθηκες χθες την ώρα πού συνέβη πυρκαγιά στο μοναστήρι μας; Στ' αλήθεια δεν λυπήθηκες μαζί με όλους τους άλλους, όταν ό κακός άνθρωπος έβαλε φωτιά στα μοναστηριακά οικοδομήματα και κάηκε πολύ από το σιτάρι μας;
- Δεν θα κρύψω, απάντησε ό μοναχός, ότι όλη αυτή ή ζημιά του μοναστηριού δεν μού προκάλεσε την παραμικρή θλίψη, επειδή έχω τη συνήθεια για όλα, και για τα θλιβερά και για τα ευχάριστα, να ευχαριστώ τον Θεό και ήσυχα να δέχομαι και τούτο και το άλλο. Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό πού συνέβη σε μας, συνέβη σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ό Οποίος κατευθύνει τα πάντα προς ψυχική ωφέλεια.
Γι' αυτό ακριβώς δεν μεριμνώ και δεν σκέπτομαι τίποτε σχετικά μ' αυτό. Λίγο ή πολύ εμείς έχουμε το ψωμί μας και τα υπόλοιπα για τη διατροφή μας, γιατί πιστεύω δυνατά ότι ό Θεός μπορεί καθέναν από εμάς να τον χορτάσει τόσο με ένα ψίχουλο όσο και με ένα ολόκληρο ψωμί. Έτσι λοιπόν εγώ ήρεμα, χωρίς καμιά σύγχυση, περνώ τη ζωή μου.

 Κατάπληκτος από τα λόγια τού μοναχού ό ηγούμενος για πολύ ακόμη καιρό συζητούσε μαζί του, προσπαθώντας να αναγκάσει τον αδελφό πιο καθαρά ακόμη να παρουσιάσει τον τρόπο σκέψεώς του, τις απόψεις του και να αποκαλύψει την πνευματική του κατάσταση.
Μεταξύ πολλών απαντήσεων πού έδωσε ό ταπεινός μοναχός στον προεστώτα είπε

Πρόταση θεραπείας της χρονοφοβίας μας

Του Δημητρίου Γ.Μεταλληνού
Αποτέλεσμα εικόνας για Timp,vreme,Hristos
Εν Χρ(όνω)2019 μ.Χ. 
Άλλη μια χρονιά προσμετράται στην ηλικία της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά και στην προσωπική μας… Ευκαιρία να προσεγγίσουμε τα ουσιώδη, την ουσία του ιστορικού μας βίου (προσωπικού και κοινωνικού). Αφορμή για ενδοσκόπηση, για ενσυναίσθηση (πόσο μάλλον όταν είσαι παντελώς «αναίσθητος»…), για αλλαγή στάσης ζωής.

 «Ωραία λόγια», θα μου πει κάποιος από εσάς. Λέξεις, λόγια, πολυλογία … βερμπαλισμός. Μάθαμε τόσο καλά τα ελληνικά, όπως κι άλλες γλώσσες, αλλά δεν κατανοούμε πλέον την ουσία των νοημάτων. Οι «ειδικοί», αποδεικνύουμε την τραγικότητα αυτή. Έτσι, ο ψυχολόγος ομιλεί περί συμπτωμάτων, σπάνια όμως περί ψυχής. Ο θεολόγος, περί αμαρτημάτων και ηθικής, σπάνια περί του Θεού «καθώς εστί». Ο ιατρός, περί θεραπειών, σπάνια περί της όντως, της «κατ’ άμφω», υγείας. Ο πολιτικός, περί της «δημοκρατίας» ΤΟΥ, σπάνια περί της δημοκρατίας ΜΑΣ…
 Τα χρόνια περνούν. Το κοντέρ της (παγκόσμιας) ιστορίας καταγράφει. Κι όμως, κοινωνικά δεν αλλάζουμε. Αντίθετα, συνηθίζουμε να εμμένουμε ως γνήσιοι υπάνθρωποι στα ίδια λάθη, εμμονές και μικρότητες των προγόνων μας. Χθες, σήμερα, αύριο, συνεχώς τα ίδια. Το ατομικό μας συμφέρον πάνω απ’ όλα. Με άλλα λόγια μια ατομιστική προσέγγιση του χρόνου. Όχι αντικειμενική, κοινωνική, υπεριστορική. Απλά και σταράτα, υποκειμενική προσέγγιση του χρόνου. Υποκείμενη, όμως, σε τι; Στα πάθη μας! Μεγάλα ή μικρά, δεν έχει σημασία. Πάθη, μου μας μεταμορφώνουν από «εικόνες Θεού» σε εμπαθή πλάσματα, που δεν έχουν όρια. Ακριβώς, όπως και ο χρόνος, που φαινομενικά θεωρείται να μην έχει όρια… Κι όμως, ο χρόνος έχει τέλος (σκοπό). Σε κάποιο σημείο του θα σταματήσει, διαφορετικά θα λεγόταν ά-χρονος. Θα σταματήσει, χωρίς όμως να σταματήσει κι ο όντως Άχρονος Δημιουργός του. Υπάρχει τελικά, καμία πρόταση θεραπείας από αυτή τη χρονοφοβία μας; Ασφαλώς και υπάρχει εδώ και 2019 χρόνια εμφανώς, συμπυκνωμένη στην κωδική ονομασία «μ.Χ.», δηλ. «μετά Χριστόν». «Μετά», που υποδηλώνει αφενός χρονική ακολουθία, δηλ. μετά τη Γέννηση του Χριστού και αφετέρου σκέτη ακολουθία, δηλ. μαζί με τον Χριστό…
 Μου λένε συχνά κάποιοι φίλοι, να «εκσυγχρονιστώ» και να μην αναφέρομαι σε ξεπερασμένα ζητήματα, όπως ο Χριστός, ιδιαίτερα σήμερα, στην εποχή της θρησκευτικής «ουδετερότητας». Τους απαντώ εμπειρικά, ότι προσπαθώ εδώ και τριάντα πέντε χρόνια περίπου να εξοστρακίσω τον Χριστό από τη ζωή μου κι ενώ το’ χω κατορθώσει πολλές φορές, ανακαλύπτω ότι όσο Τον διώχνω, τόσο η Αγάπη Του με ακολουθεί. Σχεδόν όπως κάθε συνειδητοποιημένος γονιός, που «τρώει πόρτα» από τα ατίθασα παιδιά του, αλλά συνεχίζει όλο και περισσότερο να τα αγαπά και να αγωνιά. Κι όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί απλούστατα πραγματοποιούνται «εν Χρ(όνω)»…

Εφημερίδα «Κέρκυρα Σήμερα»

Ἅγιος Εφραίμ ο Σύρος – Έργα του Άπαντα

Ἅγιος Εφραίμ ο Σύρος – Έργα του Άπαντα, Τόμοι 1-7
Αποτέλεσμα εικόνας για efrem sirul

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Παϊσίου του Οσίου το Ανάγνωσμα

Αγιοκατάταξη Οσίου Παϊσίου. - 13 Ιανουαρίου 2015 

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα
Φώτο Εδώ

Λόγοι Οσίου Παϊσίου

" Να αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να κερδίσουμε τον παράδεισο. 
Είναι πολύ στενή η πύλη και μην ακούτε αυτούς που σας λένε ότι όλοι θα σωθούμε".
*
"Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που αντελήφθη καλώς
ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής 
και σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα εις τα σφάλματα και ελαττώματά του". 
*
"Η εμπιστοσύνη στον θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή
που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του θεού εκεί που χρειάζονται 
και την ώρα που χρειάζονται" 

"Να αναθέτουμε το μέλλον μας στο Θεό. 
Η απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό, έχει μητέρα την πίστη,
με την οποία προσευχόμαστε
και απολαμβάνουμε τους καρπούς της ελπίδας"


"Η πλήρης ανάθεση της ζωής μας στο Θεό, 
είναι μια λύτρωση από την ανασφάλεια που φέρνει η πίστη στο εγώ, 
και μας κάνει να χαρούμε τον παράδεισο από αυτή τη ζωή" 

"Όταν, από φιλότιμο, κάνουμε τον Θεό να χαίρεται με τη ζωή μας,
τότε Εκείνος δίνει άφθονες τις ευλογίες του στα φιλότιμα παιδιά του" 

"Όταν αγωνίζεται με ελπίδα ο άνθρωπος, 
έρχεται η θεία παρηγοριά και 
νιώθει έντονα η ψυχή τα χάδια της αγάπης του Θεού"
*
"'Οσο περισσότερο ζει κανείς την κοσμική ζωή, 
τόσο περισσότερο άγχος κερδίζει. 
Μόνο κοντά στο Χριστό κανείς ξεκουράζεται 
γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για το Θεό" 

"Η ανώτερη χαρά βγαίνει από τη θυσία. 
Μόνον όταν θυσιάζεται κανείς συγγενεύει με τον Χριστό, 
γιατί ο Χριστός είναι θυσία" 

"Ο Θεός από εμάς θέλει μόνο την προαίρεση και την αγαθή διάθεση 
που θα την εκδηλώνουμε με το λίγο φιλότιμο αγώνα μας
και την συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας.
Όλα τα άλλα μας δίνει εκείνος" 


"Όποιος κουράζεται για τον πλησίον του από καθαρή αγάπη, 

Ο μακαριστός μητροπολίτης Σιατίστης και ο Άγιος Ιάκωβος

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, άτομα στέκονται και γένι
''Πέταξες σάν ἀνάλαφρο ἀερόστατο ἀεικίνητε πάτερ,
να συναντήσεις στούς οὐρανούς τον ἀγαπημένο σου ἅγιο''...

Ὑ.Γ. στή μνήμη τοῦ μακαριστοῦ Σιατίστης Παύλου Ἰωάννου
(π. Στ. Τρικ., 14 / 01 / 2019)

Ομιλίες και κηρύγματα του μακαριστού μητροπολίτου Παύλου

Ομιλίες και κηρύγματα του μακαριστού μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Παύλου
Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, γένι και εσωτερικός χώρος

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2019

Πώς να έλθει σε εμάς η χάρη των δακρύων; (Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος)

 Μέσα στά θεόπνευστα κείμενα τοῦ ὁσίου Συμεών τοῦ Στουδίτη, ἀνάμεσα στίς ἄλλες θαυμάσιες διδαχές του, βρέθηκε γραμμένο καί τοῦτο: 
«Ἀδελφέ, νά μήν κοινωνήσεις ποτέ σου τά Ἄχραντα Μυστήρια χωρίς δάκρυα». 
Αὐτό τό φύλαξε ὁ ἴδιος σ᾿ ὅλη του τή ζωή, γι᾿ αὐτό τό δίδαξε καί σέ μᾶς. Ἀλλά μόλις τ᾿ ἄκουσαν μερικοί, ὄχι μόνο λαϊκοί ἀλλά καί μοναχοί ὀνομαστοί στήν ἀρετή, παραξενεύτηκαν καί εἶπαν: “Ἐμεῖς λοιπόν πρέπει νά μένουμε σχεδόν πάντα ἀκοινώνητοι, γιατί εἶν᾿ ἀδύνατο νά κοινωνοῦμε κάθε φορά μέ δάκρυα”.
 Ἀκούγοντας τους ἐγώ ὁ ἄθλιος, ἀποτραβήχθηκα κι ἔκλαψα πικρά. Ἀλλοίμονο στή τύφλωση καί τήν ἀναισθησία τους! Ἄν φρόντιζαν νά ἔχουν ἀδιάλειπτη μετάνοια, δέν θά τό ἔλεγαν ἀδύνατο. Ἄν εἶχαν καρπούς πνευματικούς, δέν θά ἦταν ἀμέτοχοι σ᾿ αὐτό τό θεῖο χάρισμα. Ἄν ἀποκτοῦσαν γνήσιο φόβο Θεοῦ, θά παραδέχονταν πώς μπορεῖ κανείς νά κλαίει ὄχι μόνο ὅταν κοινωνεῖ, ἀλλά πάντα.
“Καί ὅμως”, λένε ἐκεῖνοι, ''δέν εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εὐκολοκατάνυκτοι''. Ὑπάρχουν πολλοί, πού ἔχουν μιά φυσική σκληρότητα. Αὐτοί δέν κλαῖνε οὔτε ὅταν τούς δέρνουν. Πῶς λοιπόν μποροῦν νά μεταλαβαίνουν πάντα μέ δάκρυα;”.

  Ἀλλά, ρωτάω κι ἐγώ, πῶς συμβαίνει νά εἶναι ἄλλος δυσκολοκατάνυκτος καί ἄλλος εὐκολοκατάνυκτος; 
Πῶς ἔγινε ἔτσι ὁ πρῶτος καί ἀλλιῶς ὁ δεύτερος; Ἀκοῦστε: 
Ὁ δυσκολοκατάνυκτος ἔγινε τέτοιος ἀπό προαίρεση κακή, ἀπό λογισμούς πονηρούς καί ἀπό ἔργα ἁμαρτωλά. 
Ὁ εὐκολοκατάνυκτος, ἀντίθετα, ἀπό προαίρεση καλή, ἀπό λογισμούς ἀγαθούς καί ἀπό ἔργα ἀρετῆς. Σκέψου καί θά δεῖς, ὅτι πολλοί ἄνθρωποι πού ἦταν καλοί, ἔγιναν κακοί διαμέσου αὐτῶν τῶν τριῶν: τῆς προαιρέσεως, τῶν λογισμῶν καί τῶν ἔργων. Καί ἄλλοι, πού ἦταν κακοί, ἔγιναν καλοί πάλι μ᾿ αὐτά. Ὁ Ἑωσφόρος ἀπό ποῦ ἔπεσε; Δέν ἔπεσε ἀπό προαίρεση καί λογισμό πονηρό; Ὁ Καίν ἀπό ποῦ ἔγινε ἀδελφοκτόνος, ἄν ὄχι ἀπό κακή προαίρεση καί πονηρούς λογισμούς φθόνου κατά τοῦ Ἄβελ; Καί ὁ Σαούλ ἀπό ποῦ παρακινήθηκε νά σκοτώσει τό Δαβίδ, πού τιμοῦσε καί ἀγαποῦσε πρωτύτερα; Ἀπό τή φύση του ἤ ἀπό τήν κακή του προαίρεση; Ἀσφαλῶς ἀπό τή δεύτερη, γιατί κανένας δέν ἔγινε ἀπό τό Θεό πονηρός. Ἀλλά τί θά ποῦμε καί γιά τούς ληστές, πού σταυρώθηκαν μαζί μέ τό Χριστό; Ὁ ἕνας, πού εἶχε ἀγαθή προαίρεση, πίστεψε καί παρακαλοῦσε μετανοημένος τόν Κύριο νά τόν πάρει μαζί Του στή βασιλεία Του. Καί ὁ ἄλλος, πού εἶχε πονηρή προαίρεση, ἀπιστοῦσε καί Τόν ὀνείδιζε.
Ἑπομένως ὁ καθένας γίνεται εἴτε εὐκολοκατάνυκτος καί ταπεινός εἴτε δυσκολοκατάνυκτος καί ὑπερήφανος ἀπό τήν αὐτεξουσιότητα τῆς προαιρέσεώς του. 

  Γιά νά τό καταλάβετε ὅμως καλύτερα, ἀκοῦστε καί τό παρακάτω παράδειγμα. Δύο ἄνθρωποι, ἴσως καί σαρκικοί ἀδελφοί, εἶναι συνομήλικοι, ὁμότεχνοι, ὁμόγνωμοι, ὅμοιοι σέ ὅλα. Συμβαίνει μάλιστα νά εἶναι καί οἱ δύο κακοί, ἄσπλαχνοι, φιλάργυροι, ἀκόλαστοι – μέ δυό λόγια, βουτηγμένοι μέσα στό βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. 
 Αὐτοί λοιπόν οἱ δύο ἀδελφοί πᾶνε σέ μοναστήρι καί γίνονται μοναχοί. Ὁ ἕνας

Κατάθεση φακέλου στην Ιερά Σύνοδο για την Αγιοκατάταξη του Γέροντος Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου


Αποτέλεσμα εικόνας για γεροντας βησσαριων λαμια
Πλήρη φάκελο κατέθεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Νικόλαος την Πέμπτη 10 Ιανουαρίου στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, περί της αγιοκατατάξεως του Ιερομονάχου Γέροντος Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου του Ελεήμονος Πνευματικού.

Ο φάκελος περιέχει λεπτομερή, πολυσέλιδη Εισήγηση του Ποιμενάρχου μας για την οσιακή ζωή, το μεγάλο φιλανθρωπικό και πνευματικό έργο του Γέροντος , αλλά και για τα γεγονότα, τα οποία επηκολούθησαν της εμφανίσεως του αφθάρτου και ευωδιάζωντος Ιερού λειψάνου του, το οποίο η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εχαρακτήρισε ως: «Σημείον του Ουρανού».

 Ο φάκελος επίσης περιέχει και πολλά άλλα στοιχεία συνηγορούντα εις την αγιοκατάταξη του π. Βησσαρίωνος, όπως: Βιβλία, Επίσημα Έγγραφα, Δελτία Τύπου, Μαρτυρίες , Θεοσημεία, Θαύματα, Εμφανίσεις, Δημοσιεύματα, Λειτουργικούς Ύμνους και Ποιήματα.
 Ήδη με την κατάθεση του φακέλου εις την Αρχιγραμματεία της Ιεράς Συνόδου, το θέμα έχει περιέλθει εις την Συνοδική Επιτροπή Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και η Ιερά Σύνοδος θα δρομολογήσει όλες τις νόμιμες και απαραίτητες διαδικασίες εις το Οικουμενικό Πατριαρχείο δια την Αγιοκατάταξη του π. Βησσαρίωνος και την αναγραφή του ονόματός του, εις τας Αγιογραφικάς Δέλτους της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ-Ό,τι μας λείπει,ο Χριστός το αναπληρώνει

Από τότε ήρξατο ο Ιησούς κηρύσσειν και λέγειν. «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 4, 17)
«Από τότε άρχισε κι ο Ιησούς να κηρύττει και να λέει: Μετανοείτε, γιατί έφτασε η βασιλεία του Θεού»

   Αναζήτηση της γης ή του τρόπου ή των προσώπων της ευτυχίας είναι το ταξίδι της ζωής μας. Και η ευτυχία νοείται στον παρόντα κόσμο. Ο πολιτισμός μας άλλωστε επισημαίνει τους τρόπους με τους οποίους σήμερα, εδώ και τώρα, μπορούμε να ευτυχήσουμε. Αν έχουμε την οικονομική άνεση για να μπορούμε όχι μόνο να καλύπτουμε τις ανάγκες μας, αλλά για να καταναλώνουμε ό,τι θεωρείται πρότυπο, αν μπορούμε να ικανοποιούμε τις σαρκικές επιθυμίες μας, διότι δικαιούμαστε τον έρωτα και όχι μόνο τον δεσμευτικό, αλλά κυρίως τον σωματικό με όποιον ή όποια θέλουμε, αν έχουμε ασφάλεια στην πορεία μας, χωρίς κανείς να μας θίγει, αν δεν έχουμε στενοχώριες, είτε με την μορφή της ασθένειας και του θανάτου είτε με την μορφή της απόρριψής μας από τους άλλους, αν μπορούμε να ζήσουμε χρόνια πολλά και καλά με την βοήθεια της επιστήμης, τότε έχουμε εισέλθει στην οδό της ευτυχίας. Κλειδί είναι το ΕΓΩ. Η ευτυχία είναι υπόθεση προσωπική. Οι άλλοι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε οφείλουν να μας συνδράμουν στην προσπάθεια αυτή, αν, όπως ισχυρίζονται, μας αγαπούνε. Κι εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτούς, αν και συχνά η ίδια η παρουσία μας είναι πολλαπλώς ευεργετική γι’ αυτούς. Εμείς όμως προηγούμαστε, όχι εκείνοι. 
 Στην πορεία αυτή η ήττα και ο θάνατος κρύβονται. Γι’ αυτό και η χριστιανική παράδοση δυσκολεύει ιδιαίτερα τους ανθρώπους των καιρών μας. Η πίστη συνοδεύεται από αυτό που ονομάζουμε ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ. Κάθε τι που κάνουμε στα πλαίσια της ζωής της Εκκλησίας έχει μέσα του ένα προσδοκώμενο. Αυτό της βασιλείας των Ουρανών για την οποία αξίζουν και ο κόπος και η υπομονή. Και η Βασιλεία των Ουρανών δεν είναι αφηρημένη υπόθεση, αλλά έχει να κάνει με την κοινωνία με τον ΧΡΙΣΤΟ στην ζωή της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
 Νηστεύουμε για παράδειγμα διότι προσδοκούμε τον Νυμφίο των καρδιών μας

Εμπρός λοιπόν, λαμπροί των αθλητικών κατορθωμάτων ζωγράφοι

Aγίου Βασιλείου του Μεγάλου
'' Εις τον μάρτυρα Βαρλαάμ''
Αποτέλεσμα εικόνας για sfanta mucenic
 Εμπρός λοιπόν, λαμπροί των αθλητικών κατορθωμάτων ζωγράφοι. 
Εξυψώστε με την τέχνη σας την εικόνα του μάρτυρα που εγώ περιέγραψα με τα λόγια μου.
 Με τη δική σας σοφία δώστε λάμψη με χρώματα στον αθλητή που εγώ παρουσίασα με θολό τρόπο. 
 Yποχωρώ νικημένος από την εικόνα σας, που περιγράφει τα κατορθώματα του μάρτυρα. Χαίρομαι όμως γιατί σήμερα θα νικηθώ από τη δύναμή σας!


Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Απαντήσεις σε ψυχολογήματα της εποχής


π. Σπυρίδων Σκουτής 

Διάβάζουμε στο διαδίκτυο διάφορα άρθρα του τύπου : «Βγάλε τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή σου», «Η πολλή καλοσύνη βλάπτει», «Να αγαπάς όποιους σε αγαπάνε»,και άλλες τέτοιες ηθικολογικές «αγαπούλες» που τελικά δεν προάγουν πνευματικά τον άνθρωπο αλλά τον κλείνουν χειρότερα στον ναρκισσισμό του. Ο Σταυρός δεν υπάρχει πουθενά. Η δυσκολία , η άσκηση, η πάλη , η υπομονή , ο αγώνας δεν υπάρχουν. Να περνάω καλά χωρίς να κουνήσω το δακτυλάκι μου, όλα να μου πηγαίνουνε ωραία και να έχω τις ευλογίες του Θεού.
Ξεχνάμε όμως ότι «Τα αγαθά κόποις κτώνται και πόνοις κατορθούνται». Τίποτα δεν μας χαρίζεται ακόμα και η χάρις του Θεού που είναι δωρεά στον άνθρωπο, θέλει κόπο και αγώνα για να κρατηθεί. Θεραπεία χωρίς αγώνα δεν υπάρχει. Χρυσό μετάλλιο σε αγώνισμα με φαγοπότι από τον καναπέ δεν υπάρχει. Το μετάλλιο δεν το παίρνει ο θεατής που πίνει μπύρες παρακολουθώντας το άθλημα αλλά αυτός που στερήθηκε πολλά πράγματα.

Ας δώσουμε κάποιες απαντήσεις στα ηθικολογικά ψυχολογήματα :
«Βγάλε τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή σου»
Μήπως τελικά είμαι εγώ τοξικός για κάποιους άλλους; Αυτή την πλευρά θα τη δούμε κάποια στιγμή ; Γιατί να βλέπω τιξικότητα παντού ενώ μπορεί να έχω και εγώ θέμα σε σχέση με τους άλλους . Αλλά για να το δω χρειάζεται ταπείνωση. Αν όμως δε με διακρίνει πνεύμα ταπεινώσεως, τότε θα θεωρώ πάντα ότι δεν έχω εγώ το πρόβλημα αλλά ο άλλος κι εγώ θα καμαρώνω για κάποια δήθεν αναμαρτησία.
Πριν λοιπόν κοιτάξουμε τον άλλον και ανοίξουμε την σκανδάλη της γλώσσας ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον διαγνωστικό πνευματικό καθρέφτη μήπως αρχίζουμε και βλέπουμε κάποια πράγματα και γίνει έστω κάποια μικρή πνευματική αρχή.


«Η πολύ καλοσύνη βλάπτει»
 Τότε κακώς οι Άγιοι αγάπησαν και θυσιάστηκαν μέχρι θανάτου. Από πότε η αρετή , η αγάπη, το αγαθό μπαίνει σε μπουκαλάκια και θερμόμετρα ; Για να μην πάθει κάτι ο εγωϊσμός μου; Η αγάπη δεν έχει τέλος , αλλιώς δεν είναι αγάπη είναι κάτι άλλο. Η καλοσύνη ως έξοδος αρετής αν της βάλεις όρια μόλις τη δολοφόνησες φρικτά. Όχι! Θα αγαπάμε μέχρι τέλους! Θα αγαπάμε μέχρι θανάτου ! Θα αγαπάμε ότι κι αν συμβεί ! Θα μοιράζουμε αγκαλιές και ας μας φτύνουν , θα αγαπάμε και ας μας βρίζουν . Δεν θα βάλουμε την ανθρωπολογική

Ὁ άγιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης και το κοινόβιό του στην Παλαιστίνη


  Βρίσκεται ἀνατολικά τῆς Βηθλεέμ, στὴν ἀρχὴ τῆς Ῥέμου καὶ πάνω στὸν ἀρχαῖο κεντρικὸ δρόμο ποὺ ὁδηγοῦσε στὴν καρδιὰ τῆς ἐρήμου τῆς Ἰουδαίας καὶ στὴ Νεκρὰ Θάλασσα. Τὸ σημερινὸ μοναστήρι εἶναι χτισμένο στὴ θέση τοῦ ἀρχαίου κοινοβίου, ποὺ ἵδρυσε ὁ μέγας Κοινοβιάρχης τοῦ μοναχισμοῦ τῆς Ἁγίας Γῆς, ὁ Ἅγιος Θεοδόσιος, τὸν 5ο αἰώνα.

  Στὸν περίβολο τοῦ μοναστηριοῦ βλέπει κανεὶς μωσαϊκὰ δάπεδα μὲ ἑλληνικὲς ἐπιγραφές, μαρμάρινα κιονόκρανα καὶ κολῶνες, στέρνες καὶ ἐρείπια κτιρίων.
Ἡ σπηλιὰ-προσκύνημα εἶναι τὸ πιὸ ἐνδιαφέρον τμῆμα τοῦ μοναστηριοῦ. Εἶναι φυσική, μὲ λίγα λαξευτὰ σημεῖα καὶ κατὰ τὴ μακραίωνη ἱστορία τῆς μονῆς χρησιμοποιήθηκε ὡς κοιμητήριο τῶν ἡγουμένων καὶ τῶν ἐπιφανῶν της μοναχῶν. Στὶς λάρνακες κατὰ μῆκος τῶν τοίχων τῆς σπηλιᾶς εἶναι ἐνταφιασμένοι, μεταξὺ ἄλλων, ὁ ἱδρυτὴς τοῦ μοναστηριοῦ Ἅγιος Θεοδόσιος, ὁ Ἅγιος Σωφρόνιος, διάδοχος τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου καὶ μετέπειτα ὀνομαστὸς πατριάρχης τῆς Ἱερουσαλήμ, ὁ Ἅγιος Κόπρης, ἡ Ἁγία Θεοδότη, ἡ μητέρα τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων καὶ ἄλλες ἐξέχουσες μορφὲς τοῦ μοναχισμοῦ τῆς Παλαιστίνης.

  Ἡ ἱστορία τοῦ μοναστηριοῦ αὐτοῦ εἶναι ἀπὸ τὶς ὡραιότερες, ἀλλὰ καὶ δραματικότερες τῶν μοναστηριῶν τῆς Παλαιστίνης. Ἱδρύθηκε τὸ 465 ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεοδόσιο καὶ ἀμέσως ἔγινε τὸ σπουδαιότερο κέντρο τοῦ ἀνατολικοῦ Ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ, τὸ σχολεῖο τῶν μοναχῶν, ὅπως τὸ ἔλεγαν. Ἐκεῖ μέσα ἔφθασε ὁ μοναχισμὸς στὴν πιὸ τέλεια καὶ ὀργανωμένη του μορφή, καλλιεργήθηκε ἡ ὑπακοὴ καὶ ὁ ἄνθρωπος ὡς μία ψυχοσωματικὴ ἑνότητα θεραπευόταν ψυχοσωματικὰ ζώντας σύμφωνα μὲ τὶς Εὐαγγελικὲς ἐντολές.
  Στὶς μέρες τὶς ἀκμῆς του, τὸ κοινόβιο τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου (στὸ χρονικὸ διάστημα ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του μέχρι τὸ 700 περίπου μ.Χ.) ἔφτασε νὰ ἔχει μέχρι 700 μοναχούς, διαφόρων ἐθνοτήτων. Μέσα στὴ μονὴ ὑπῆρχαν ἐργαστήρια, Ἐκκλησίες, πτωχοκομεῖα, φροντιστήρια, γηροκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖο, ξενῶνες κ.ἂ. Ὅλα αὐτὰ ἔκαναν τὸ μοναστήρι νὰ μοιάζει μὲ μικρὴ πολιτεία ὄχι μόνον ἀνθρώπων τοῦ πνεύματος καὶ τῆς προσευχῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐργασίας καὶ προσφορᾶς.

  Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ τὸ κοινόβιο τοῦ Ἁγίου Θεοδοσίου δὲν ἔβγαλε μόνο ἁπλοϊκοὺς Ἁγίους ἀλλὰ καὶ σοφούς, ὅπως τὸν περίφημο Ἰωάννη Μόσχο, τὸν Ἅγιο Μόδεστο καὶ τὸν Ἅγιο Σωφρόνιο, τοὺς μετέπειτα Πατριάρχες τῶν Ἱεροσολύμων καὶ πολλοὺς ἄλλους.
Ἡ περσικὴ εἰσβολὴ καὶ στὴ συνέχεια ἡ ἀραβικὴ κατάκτηση ἀνέκοψαν τὴν πρόοδο τοῦ μοναστηριοῦ καὶ σκόρπισαν τοὺς μοναχούς του. Μὲ λίγους μοναχοὺς καὶ μὲ τὸν διαρκή κίνδυνο σφαγῶν καὶ λεηλασιῶν ἀπὸ τοὺς Βεδουίνους, τῆς ἐρήμου, ἐπέζησε τὸ μοναστήρι μέχρι τὸν 15ο αἰώνα. Τότε ἦταν ποὺ ἐγκαταλείφθηκε.


  Στὰ 400 περίπου χρόνια τῆς ἐγκατάλειψης καὶ λησμονιᾶς χρησιμοποιήθηκαν τὰ κτίριά του ὡς στάνες καὶ ἄσυλα τῶν μουσουλμάνων τῆς φυλῆς Ἰμπιν-Ἀμπέντ, γι' αὐτὸ καὶ μέχρι σήμερα εἶναι γνωστὸ στὰ ἀραβικὰ ὡς Δὲρ-Ἰμπιν-Ἀμπέντ. Τὸ 1858 τὰ ἐρείπιά του ἀγοράσθηκαν ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Πατριαρχεῖο, ἔγιναν ἐργασίες ἀναστήλωσης καὶ ἀνακαίνισης καὶ τὸ μοναστήρι ἐπαναλειτούργησε ἀποκτώντας τὴ σημερινή του μορφή.

Η Νέα Τάξη και ο ...Χιονάνθρωπος

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Χθες όλη νύχτα χιόνιζε. Και σήμερα εγώ...

8:00 Έφτιαξα χιονάνθρωπο.
8:10 Ήρθε η γειτόνισσα φεμινίστρια και με ρώτησε γιατί δεν έφτιαξα και μια χιονογυναίκα.
8:15 Έφτιαξα και γυναίκα από χιόνι.
8:17 Ο άλλος γείτονας παραπονέθηκε πως η χιονογυναίκα έχει πολυ μεγάλα στήθη και προβάλει λάθος πρότυπο.
8:20 Γκεϊ-ζευγάρι από απέναντι φωναζαν πως οι χιονάνθρωποι θα έπρεπε να είναι δυο άνδρες διότι νιώθουν μειονεκτικά.
8:22 Τρανς που μένει στο τέλος του δρόμου με ρώτησε γιατί δεν έφτιαξα δυο χιονοσώματα με αφαιρούμενα μέλη.

8:25 Οι βίγκαν από άλλο τέλος του δρόμου είπαν πως το καρότο είναι η διατροφή τους και δεν επιτρέπουν να χρησιμοποιείται σαν μέρος του χιονάνθρωπου.
8:28 Μαύροι με αποκαλούν ρατσιστή διότι ο χιονάνθρωπος είναι λευκός.
8:31 Ο μουσουλμάνος από απέναντι απαιτεί να καλύψω την χιονογυναίκα με σεντόνι.
8:40 Ήρθε αστυνομία και είπαν πως κάποιος ένιωσε προσβεβλημένος και με κατήγγειλε.

8:42 Ήρθε πάλι η φεμινίστρια και απαίτησε να αφαιρέσω την σκούπα από την χιονογυναίκα διότι συμβολίζει την αστική οικογενειακή της σκλαβιά.
8:43 Ήρθε ο πρόεδρος του συλλόγου για την ισότητα και με απείλησε με μηνύσεις.

8:45 Με δείχνουν σε όλες τις τοπικές ειδήσεις όπου με ρώτησαν αν ξέρω διαφορά μεταξύ χιονανθρώπου και χιονογυναίκας. Απάντησα «Χιονόμπαλες».
Με αποκαλούν «καταραμένος φασίστας και σεξιστής».
9:00 Είμαι πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια σαν τρομοκράτης, ρατσιστής, ομοφοβικός, εγκληματίας και με κατηγορούν για δημιουργία επικίνδυνων καταστάσεων με αφορμή την κακοκαιρία. 

9:10 Με ανακρίνουν για να ανακαλύψουν αν λειτουργούσα μόνος μου η αν έχω συνεργάτες. Κοινωνικοί λειτουργοί πήραν τα παιδιά μου.
9:29 Στον δρόμο περνάει όχλος με πυρσούς από εκείνους που έχω προσβάλλει. Απαιτούν τον αποκεφαλισμό μου.