Ἐάν ὁ ἄνθρωπος ζήσει μέ νηστεία καί πεῖνα, οἱ ἐχθροί πού εἶναι στήν ψυχή του χάνουν τή δύναμη τους...

 «Ἐὰν ἕνας βασιλιὰς θελήσει νὰ καταλάβει μία ἐχθρικὴ πόλη, πρῶτα δεσμεύει τὸ νερὸ καὶ τὴν τροφή. Καὶ ἔτσι οἱ ἐχθροὶ κινδυνεύοντας νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα ὑποτάσσονται σ᾿ αὐτόν. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ σαρκικὰ πάθη. Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ζήσει μὲ νηστεία καὶ πεῖνα, οἱ ἐχθροὶ ποὺ εἶναι στὴν ψυχή του χάνουν τὴ δύναμη τους».

Aββᾶς Ἰωάννης ὁ Κολοβός

Η νηστεία ανεβάζει την προσευχή στον ουρανό

Οι άγιοι του Θεού άνθρωποι για τη νηστεία εκφράζονται ως εξής:

α) «Ας αγαπήσουμε τη νηστεία, διότι είναι μητέρα της σωφροσύνης και πηγή κάθε φιλοσοφίας» (Χρυσόστομος).

β) «Η νηστεία γεννά Προφήτες, ενισχύει τους δυνατούς· η νηστεία δίνει σοφία στους νομοθέτες· είναι αγαθό φυλακτήριο της ψυχής, ασφαλής σύνοικος για το σώμα, όπλο για τους αρίστους, γυμναστήριο για τους αθλητές· αυτό αποκρούει τους πειρασμούς, αυτό ενισχύει στους αγώνες της ευσέβειας· είναι σύνοικος της νήψεως, δημιουργός της σωφροσύνης· στους πολέμους ανδραγαθεί, στην ειρήνη γαληνεύει» (Μ. Βασίλειος).

γ) «Το λάδι παχύνει τον αθλητή, ενώ η νηστεία δυναμώνει τον ασκητή της ευσέβειας· ώστε, όσο αφαιρείς από τη σάρκα, τόσο θα κάνεις την ψυχή να λάμπει από την πνευματική ευεξία… επιπλέον όλο τον χρόνο η νηστεία είναι ωφέλιμη σ’ αυτούς που την διαλέγουν· διότι ούτε οι δαίμονες τολμούν να πειράξουν αυτόν που νηστεύει, αλλά και οι φύλακες της ζωής μας άγγελοι παραμένουν με μεγαλύτερη προθυμία στους καθαρμένους με τη νηστεία» (ο ίδιος).

Κανείς ὅμως νά μήν καταπατῆ τήν καθιερωμένη νηστεία γιά τήν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς.

Ἱερομάρτυς Άγιος Άνθιμος ο Ίβηρας(1650-1716)

​Στήν ἀρχή τῆς Μεγάλης Νηστείας ἐδίδασκε ὡς ἑξῆς τά πνευματικά του παιδιά:
​«Καθένας νά φυλάγεται ἀπό τά ἁμαρτήματα πού διαπράττει μέ τήν συγκατάθεσή του (συνειδητά καί ἑκούσια) ἐπειδή αὐτά, κάθε ἡμέρα ὅλο καί περισσότερο, θά τόν ὁδηγοῦν στόν θάνατο. Διότι χειρότερος θάνατος δέν ὑπάρχει ἀπό τό νά ἀποχωρισθῆ κανείς ἀπό τόν Θεό λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν του, ὅπως λέγει ὁ Ἰωάννης: "ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστίν, ὅτι ἀπ' ἀρχῆς ὁ διάβολος ἁμαρτάνει" (Α΄ Ἰωάν. 3,8)

 
​ Ὅλες τίς ἡμέρες τοῦ ἔτους καθένας νά τρώγη τά ἀπαραίτητα γιά τή διατροφή τοῦ σώματος, μέ διάκριση, δίχως δόλο. Κανείς ὅμως νά μήν καταπατῆ τήν καθιερωμένη νηστεία γιά τήν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς. Ἀπ' τή συνείδησή μας ἐξαρτᾶται ἐάν τήν τηροῦμε σωστά. Αὐτός πού νηστεύει, νά ξέρη ὅτι τήν ἡμέρα πού θά χαλάση τή νηστεία, θά καταδικαστῆ σέ θάνατο, ἀφοῦ παραβαίνει τοῦ Θεοῦ τήν ἐντολή. Προτιμώτερο νά πεθάνη, παρά νά παραβῆ τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Διότι θά ἐκδιωχθῆ ἀπό τόν Κῆπο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί ὁ Ἀδάμ ἀπό τόν παράδεισο.»

​Ἀπό τό βιβλίο: Ρουμάνικο Γεροντικό.
ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 1985. σελ. 118-119.
Μετάφραση-ἐπιμέλεια: ὑπό ἀδελφῶν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου, Ἁγίου Ὄρους.

Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη.

"Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη. Η ψυχή δεν θα ταπεινωθεί, αν η σάρκα δεν στερηθεί το ψωμί. Η αχόρταγη κοιλιά, είναι η ρίζα και η αιτία κάθε κακού. Και όσο συνηθίζεις στο πολύ φαγητό, τόσο το σώμα σου ζητάει περισσότερο. Ενώ όποιος συνηθίζει να τρώει λίγο, μαθαίνει το σώμα του στο λίγο."

Όσιος Παϊσιος Βελιτσκόφκυ

«Aν έχουμε πίστη τι χρειάζεται η νηστεία;»

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Aν έχουμε πίστη τι χρειάζεται η νηστεία;»
«Χρειάζεται, γιατί και η νηστεία μαζί με την πίστη προσφέρει πολύ μεγάλη δύναμη. Γιατί χαρίζει μεγάλη ευσέβεια και φιλοσοφημένη σκέψη και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε άγγελο, ώστε να μπορεί να αγωνίζεται εναντίον των πονηρών ασωμάτων δυνάμεων. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει μόνη της η νηστεία, αλλά χρειάζεται και προσευχή και μάλιστα η προσευχή είναι πρώτη. Αυτός που νηστεύει είναι ανάλαφρος και έχει φτερά και προσεύχεται με άγρυπνο πνεύμα και σβήνει τις πονηρές επιθυμίες και εξευμενίζει το Θεό και ταπεινώνει την ψυχή που υπερηφανεύεται».

 Η νηστεία είναι μητέρα και της εξαιρετικής υγείας.Ποιος μπορούμε να πούμε ότι ζει περισσότερο απολαυστικά; Εκείνος που τρώει λάχανα και είναι υγιής και δεν παθαίνει τίποτα δυσάρεστο ή εκείνος που διαθέτει πλούσιο τραπέζι και είναι γεμάτος από άπειρες αρρώστιες.

Είναι γλυκύς και ευχάριστος ο καιρός της νηστείας, η πνευματική άνοιξη των ψυχών, η αληθινή γαλήνη των λογισμών. 

Καταπραΰνει τα κύματα των αλόγων επιθυμιών.Απομακρύνει από τη σκέψη μας την τρικυμία των παθών.Είναι η γαλήνη των ψυχών μας, το στόλισμα και η ευπρέπεια των γερόντων, η παιδαγωγός των νέων, ο δάσκαλος των συνετών και σωφρόνων.Είναι η τροφή της ψυχής.

πηγή 

Απανωτές εκπλήξεις περιμένουν τον πιστό στο πρώτο τροπάριο του Εσπερινού της πρώτης Προηγιασμένης....

Απανωτές εκπλήξεις περιμένουν τον πιστό στο πρώτο τροπάριο του Εσπερινού της πρώτης Προηγιασμένης τής Μεγ. Τεσσαρακοστής. Σ’ αυτό, όπως θα δούμε, η έμφαση δίνεται στο “πνευματικῶς” της νηστείας (θυμίζοντας τη ρήση του Ρώσου στοχαστή Νικολάι Μπερντιάεφ ότι η φροντίδα για το ψωμί μου είναι υλικό ζήτημα, η φροντίδα όμως για το ψωμί του συνανθρώπου μου είναι πνευματικό ζήτημα -- προσωπικά, δεν αποκλείουμε να εμπνεύστηκε ο Μπερντιάεφ τη φράση του αυτή από το συγκεκριμένο τροπάριο...).

Το τροπάριο είναι βασισμένο σε απόσπασμα από τον προφήτη Ησαΐα το οποίο αναφέρεται στη νηστεία (Ησ. 58:3-12). Πρόκειται για ένα εκπληκτικό κείμενο, που σε λίγες γραμμές και με απλά, αλλά πολύ δυνατά, πολύ μεγάλης λογοτεχνικής έντασης λόγια, αποκαλύπτει πώς μέσα στο σκοτάδι της ζωής σου ανατέλλει για σένα το φως και πώς το σκότος μεταβάλλεται σε λαμπρότητα μεσημεριού… (“τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημβρία”, Ησ. 58:10).

Το τροπάριο έχει ως εξής:
“Νηστεύοντες, ἀδελφοί, σωματικῶς, νηστεύσωμεν καὶ πνευματικῶς· λύσωμεν πάντα σύνδεσμον ἀδικίας· διαρρήξωμεν στραγγαλιὰς βιαίων συναλλαγμάτων· πᾶσαν συγγραφὴν ἄδικον διασπάσωμεν· δώσωμεν πεινῶσιν ἄρτον καὶ πτωχοὺς ἀστέγους εἰσαγάγωμεν εἰς οἴκους, ἵνα λάβωμεν παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ τὸ μέγα ἔλεος”.

"Ἡ πρώτη Καθαρά Δευτέρα τοῦ Γέροντα"

Τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

Ὁ γέροντας Ἰωσὴφ καθόταν στὸ κελί του ἐκείνη τὴν Καθαρὰ Δευτέρα, θυμούμενος τὴν πρώτη του σαρακοστὴ πρὶν ἑξῆντα χρόνια.
Τότε ἦταν δεκαπέντε, γεμᾶτος φόβο καὶ ἀμφιβολίες. 

"Πῶς θὰ ἀντέξω σαράντα μέρες νηστεία;" ρώτησε τὸν γέροντά του μὲ δάκρυα.
Ὁ γέρων του χαμογέλασε μὲ ἀπέραντη τρυφερότητα. 

"Παιδί μου," τοῦ εἶπε ἁπαλά, "δὲν νηστεύουμε γιὰ νὰ τιμωρηθοῦμε. Νηστεύουμε γιὰ νὰ ἀδειάσουμε τὸν ἑαυτό μας, ὥστε νὰ χωρέσει μέσα μας ὁ Θεός."

Ἐκείνη τὴ μέρα, ὁ γέρων τὸν πῆρε στὸ χέρι καὶ ἀνέβηκαν σὲ ἕνα λόφο. Ἐκεῖ, ἀπὸ ἕνα μεγάλο δοχεῖο, ἄδειασε νερὸ στὸ χῶμα. 

"Βλέπεις;" τοῦ εἶπε. "Τὸ δοχεῖο τώρα εἶναι ἄδειο, ἀλλὰ ἕτοιμο νὰ γεμίσει μὲ τὸ νερὸ τῆς βροχῆς τοῦ Θεοῦ."

40 Μέρες πείνας για τον κόσμο και λαχτάρα για Ουρανό . .

Ξεκινάει μια ιδιαίτερη περίοδος για την εκκλησία. Στο άκουσμα της νηστείας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής ακούμε διάφορα.
"Ότι η νηστεία δεν έχει σημασία και ότι αρκεί να κάνουμε το καλό και όλα θα είναι καλά ." Ο κόσμος ζει σε μια επικίνδυνη, σαθρή και παρακμιακή πνευματικότητα. Κάνουμε μια διατροφή, ακολουθούμε και έναν life coach ώστε να μας δίνει συμβουλές και όλα καλά. Μια πνευματικότητα του μηδενός, του τίποτα και του εγωιστικού εαυτού. Να είμαι καλά εγώ μόνος μου και ας πεθάνουν οι άλλοι.

 Η νηστεία είναι μια υπαρξιακή στάση ζωής. Είναι ένας αγώνας σχέσης με το πρόσωπο του Χριστού ξεκινώντας από τα υπόγεια του εαυτού μου. Δεν κάνουμε νηστεία για να μας έχει καλά ο Θεός, ούτε για να Του αποδείξουμε ότι είμαστε καλοί μαζί Του, σαν να Τον λαδώνουμε.

 Φυσικά δεν νηστεύουμε για σωματική αποτοξίνωση, άσχετα αν αυτή έρχεται σαν αποτέλεσμα του αγώνα μας. 

Η νηστεία μπορεί να σε οδηγήσει σε μια ειδωλολατρική σχέση με τον Χριστό αν την δεις ως συναλλαγή. Αν όμως τη δεις ως ασκητική και θεραπευτική της αγάπης, τότε τα πράγματα αλλάζουν. 

Οι τριμερήτες μοναχοί του Αγίου Όρους – Μια ιστορία χάριτος για την Σαρακοστή!

*Μια ιστορία για την τριήμερη -απόλυτη- νηστεία που τηρούν οι πατέρες όταν ξεκινά η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Τα χείλη του μουδιασμένα ζητούσαν νερό. Είχε τρεις μέρες να φάει και να πιει κάτι. Ακολουθίες πολύωρες, μετάνοιες, μελέτη, ο κανόνας στο κελί του, η κατα μόνας αγρυπνία. Όλα μαζί του δίνανε μια μικρή γεύση από την άσκηση των μεγάλων ασκητών της ερήμου που ζούσανε έτσι όχι για μερικές ημέρες αλλά σχεδόν όλη τους την ζωή.

Ήταν τυπικό του μοναστηριού του να κρατούνε τριήμερη -απόλυτη- νηστεία οι πατέρες μέχρι την πρώτη Προηγιασμένη. Ήταν παράδοση να κάνουνε ένα γερό ξεκίνημα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Δίψα. Αυτό το αίσθημα ήταν φοβερό. Ήταν πλέον Τετάρτη απόγευμα. Η Προηγιασμένη έφτανε στο τέλος της. Έφτανε η στιγμή που μετά από σχεδόν τρεις ημέρες πλήρους νηστείας θα άνοιγε το στόμα του για να φάει. Ο ιερέας κάλεσε τους πιστούς. «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε».

Μια μικρή ζαλάδα τον έκανε να πιάσει την κολόνα του ναού. Ένας ένας οι μοναχοί σαν πουλάκια άνοιγαν το στόμα τους περιμένοντας την μάνα τους Εκκλησία να τα ταΐσει. Ήρθε η σειρά του. Άνοιξε το στόμα του.

Στην είσοδο της Μ.Τεσσαρακοστής,δεν ζητείται απλώς εγκράτεια τροφών,αλλά μετατόπιση καρδιάς.

  Η Κυριακή της Τυρινής στέκει στο κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής σαν λεπτή, αλλά αποφασιστική γραμμή ανάμεσα σε δύο τρόπους υπάρξεως: τον εξωτερικό και τον εσωτερικό, τον επιφανειακό και τον ουσιώδη. 

 Το ευαγγελικό ανάγνωσμα (Ματθ. 6,14-21) δεν προτείνει απλώς ηθικές οδηγίες· αποκαλύπτει μια ολόκληρη οντολογία σχέσεων, έναν τρόπο υπάρξεως που θεμελιώνεται στη συγχώρηση, την αφάνεια και την εσωτερική μετατόπιση της καρδιάς.

 Η συγχώρηση των άλλων καθίσταται προϋπόθεση της θείας συγχώρησης. Δεν πρόκειται για μια νομική ανταπόδοση, αλλά για πνευματικό νόμο. Ο άνθρωπος που αρνείται να συγχωρήσει κλείνεται σε έναν εσωτερικό χώρο ασφυξίας. Η μνησικακία γίνεται ένας ιδιότυπος εγκλεισμός στο παρελθόν, μια διαρκής ανακύκλωση τραύματος που δεν επιτρέπει στην ύπαρξη να κινηθεί προς το μέλλον.

Η συγχώρηση, αντίθετα, δεν είναι απλή λήθη. Είναι μεταμόρφωση της μνήμης. Δεν αναιρεί το γεγονός της αδικίας, αλλά το απογυμνώνει από τη δύναμη να καθορίζει την ταυτότητα. Έτσι, η συγχώρηση δεν απελευθερώνει μόνο τον άλλον· πρωτίστως απελευθερώνει εκείνον που συγχωρεί. Του χαρίζει την ικανότητα να ζει όχι ως φορέας πληγής, αλλά ως φορέας ελπίδας.

 Σε βαθύτερο επίπεδο, η συγχώρηση αποτελεί μίμηση του τρόπου της θείας αγάπης: μια αγάπη που δεν λογίζεται το κακό, που δεν μετρά, αλλά δωρίζει. Όποιος δεν συγχωρεί, αρνείται να μετέχει σε αυτή τη δωρεά. Και όποιος δεν μετέχει, δεν μπορεί να δεχθεί. Η καρδιά που κλείνεται, δεν μπορεί να γεμίσει.

"Πόθος πρός Θεόν ολικώς τεταμένος"

 ...Τόσο τό κίνητρο, όσο καί ή ίδια ή νηστεία ώς πρακτική ένέργεια καί έκφραση τού ανθρώπου στή σχέση του μέ τό Θεό πρέπει νά είναι "πόθος πρός Θεόν ολικώς τεταμένος". 

 Τότε παρά τόν κόπο καί τή δυσκολία πού συνεπάγεται ή εφαρμογή της, λόγω τής "παλαιότητος" καί τής "χοϊκότητος" τού "έν ημίν" παλαιού Αδάμ, θά είναι ή νηστεία "φαιδρά" καί "εύχαρις" εργασία, καθότι σύμφωνη μέ τό ευαγγελικό "αλείψαί σου τήν κεφαλήν καί τό πρόσωπόν σου νίψαι" (Ματθ.στ΄17), νηστεία δηλαδή μέ βάθος εσωτερικό, χωρίς ίχνος κανένα εξωτερικού καταναγκασμού, ή σκοτεινών κινήτρων, όπως ή ανθρωπαρέσκεια. 

 Άν θέλουμε νά ζούμε σωστά μέσα στό πνεύμα τής ορθόδοξης πνευματικότητας, χρωστούμε νά αναθεωρούμε από καιρό σέ καιρό καί αυτή τή σημαντική πρακτική έκφραση τής πνευματικότητας, τή νηστεία, ώστε νά τήν απαλλάσσουμε από στοιχεία ξένα γι΄αυτήν, πού τή νοθεύουν. Νηστεύοντας άς έχουμε όλο τόν πόθο στραμμένο στόν Κύριο τής αγάπης μας. 

Άς αποτελεί δηλαδή ή νηστεία μας τή σωματική έκφραση τού θείου πόθου, αφού καί τό σώμα μας καλείται από τώρα νά μετάσχει στό υπερφυές πανηγύρι τής θέωσης τής φύσης μας.

(Από τό βιβλίο τού π. Ευσεβίου Βίττη, "ΕΠΙΨΑΥΣΕΙΣ ΑΚΡΩ ΔΑΚΤΥΛΩ")

Ο πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ...(ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ)

«Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ» (Ματθ. 6,17-18)

«᾿Εσύ, ἀντίθετα, ὅταν νηστεύεις, περιποιήσου τὰ μαλλιά σου καὶ νίψε τὸ πρόσωπό σου, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ στοὺς ἀνθρώπους ἡ νηστεία σου, ἀλλὰ στὸν Πατέρα σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις· καὶ ὁ Πατέρας σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις, θὰ σοῦ τὸ ἀνταποδώσει φανερά». 

  Η νηστεία είναι μια ευλογημένη συνήθεια στην παράδοση της Εκκλησίας. Είναι εντολή του Θεού από την Παλαιά Διαθήκη. Νηστεία έπρεπε να κάνει ο πρώτος άνθρωπος στον Παράδεισο. Δεν θέλησε. Νηστεία έκαναν οι Εβραίοι στην έρημο πριν λάβουν στο Σινά τις Δέκα Εντολές. Νηστεία γινόταν και γίνεται σε εορτές, σε εβδομαδιαία βάση (δύο φορές, όπως έλεγε ο Φαρισαίος στη γνωστή παραβολή). Νηστεία έκανε ο Χριστός επί 40 ημέρες μετά τη Βάπτισή Του. Νηστεία έχει ορίσει η Εκκλησία την Τετάρτη και την Παρασκευή, καθώς και σε περιόδους προετοιμασίας μας για μεγάλες γιορτές, όπως το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, η Κοίμηση της Θεοτόκου, η εορτή των Αγίων Αποστόλων. 

  Η νηστεία είναι μία απόφαση στέρησης από ό,τι μας ευχαριστεί, αλλά και περίοδος πένθιμη, με την έννοια της επίγνωσης των αμαρτιών μας, δηλαδή της αποτυχίας μας να είμαστε κοντά στον Θεό, εξαιτίας λαθών μας, που ξεκινούν από την παράβαση των εντολών του Θεού. Πένθος διότι δεν αγαπούμε όσο μπορούμε, ούτε συνειδητοποιούμε την έλλειψη. Γι’ αυτό και η νηστεία είναι μία περίοδος στην οποία τα πολλά γίνονται λίγα, για να γίνουν τα λίγα πολλά στη χαρά της γιορτής, της σχέσης με τον Θεό, της πνευματικής μας ανάστασης.

Οἱ κακές ἕξεις καί ἡ θεραπεία τους

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

  Α’. Ἐξέτασε, ἀδελφέ, τὶς κακὲς ἕξεις καὶ συνήθειες ποὺ ἀπέκτησες μὲ τὴ ζωὴ ποὺ ἔκανες, ἂν εἶναι παλιές χρειάζεται περισσότερος κόπος γιὰ νὰ καταστραφοῦν, ἂν εἶναι καινούργιες λιγότερος· ὅπως ἕνα παλιὸ καὶ ἕνα μεγάλο δένδρο, περισσότερο κόπο χρειάζεται γιὰ νὰ κοπεῖ καὶ νὰ ξεριζωθεῖ ἀπὸ ἕνα νέο καὶ μικρό.

  Β’. Ἐξέτασε τὶς θεραπεῖες ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιήσεις γι’ αὐτὲς τὶς κακές σου ἕξεις καὶ συνήθειες, ἀπὸ τὶς θεραπεῖες αὐτὲς ἡ πρώτη εἶναι τὸ νὰ θέλεις νὰ διορθωθεῖς, ὄχι ἀμφιβάλλοντας ἀλλὰ ἀποφασιστικά.

  Διότι οἱ σωματικὲς ἀσθένειες μποροῦν νὰ θεραπευθοῦν καὶ χωρὶς τὴν θέλησή μας, οἱ ἀσθένειες ὅμως τῆς ψυχῆς, χωρὶς νὰ τὸ θέλουμε, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ θεραπευθοῦν. Διότι καὶ γι’ αὐτὲς χρειάζεται μία ἀποφασιστικὴ θέληση τοῦ ἀσθενῆ, γιὰ νὰ ἰατρευθεῖ καὶ νὰ χρησιμοποιήσει τὰ μέσα καὶ τὰ ὄργανα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι κατάλληλα γιὰ τὴ θεραπεία. Τὰ μέσα, λοιπόν, καὶ τὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα μπορεῖς νὰ χρησιμοποιήσεις γιὰ νὰ θεραπεύσεις τὶς κακές σου συνήθειες καὶ ἕξεις εἶναι ἐκεῖνα τὰ δυὸ τὰ ὁποῖα μᾶς φανέρωσε ὁ Κύριος, ὅταν ἐλευθέρωσε ἐκεῖνον ποὺ ἦταν δαιμονισμένος ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία, λέγοντας «Τὸ γένος αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ βγεῖ μὲ κανένα ἄλλο μέσο παρὰ μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία» (Μάρκ. 9,29).

Γ’. Ἐξέτασε, λοιπόν, τὸν ἑαυτό σου, πῶς κάνεις τὴν προσευχὴ σου• διότι πρέπει νὰ προσεύχεσαι ὄχι μὲ καρδιά, ποὺ νὰ περιπλανιέται ἐδῶ κι ἐκεῖ καὶ μὲ διασκορπισμένο νοῦ, ἀλλὰ νὰ προστρέχεις στὸ Θεὸ καὶ νὰ προσεύχεσαι μὲ τόση μεγάλη ταπείνωση καὶ καρδιακὴ συντριβὴ καὶ μὲ τόση μεγάλη προσοχὴ τοῦ νοῦ καὶ μὲ τόση μεγάλη καρτερία καὶ ὑπομονή, ὅπως θὰ προσευχόσουν ἂν βρισκόσουν σὲ μία μεγάλη θαλασσοταραχή, ὅπου δὲν θὰ ὑπῆρχε ἄλλη ἐλπίδα σωτηρίας παρὰ μόνο ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Διότι σὲ τέτοια συντετριμμένη καὶ ταπεινὴ προσευχὴ ὁ Θεὸς δὲν ἀρνεῖται κανένα πράγμα ἀλλὰ δίνει, ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴ σωτηρία, διότι Αὐτὸς μόνο εἶπε: 

«Ζητᾶτε καὶ θὰ σᾶς δοθεῖ, ἐρευνᾶτε καὶ θὰ βρεῖτε, κτυπᾶτε καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχθεῖ ἡ πόρτα. Διότι καθένας ποὺ ζητά, λαμβάνει καὶ καθένας ποὺ ἐρευνᾶ, βρίσκει» (Μάτθ. 7,7-8).

Ας νοιώσουν ντροπή όλοι οι κοιλιόδουλοι, σαν βλέπουν την εγκράτεια των θηρίων.

Aγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

 Τα θηρία ξέρουν να σέβονται τους φίλους του Θεού. Και όταν ακόμα τα θερίζει η πείνα, γίνονται σεβαστικά.

 Ας νοιώσουν ντροπή όλοι οι κοιλιόδουλοι, σαν βλέπουν την εγκράτεια των θηρίων. Λιοντάρια είδαν τον Δανιήλ και έδειξαν εγκράτεια.
Εμείς βλέπουμε τον Υιό του Θεού να έρχεται σε μας, και δεν σεβόμαστε.

 Τα λιοντάρια προτίμησαν να πεθάνουν από την πείνα, παρά να αγγίξουν το σώμα του αγίου. 

Εμείς βλέπουμε γυμνό το Χριστό,να περιφέρεται απ' εδώ και απ' εκεί και να λιώνει από την πείνα,και δεν του προσφέρουμε ούτε τα περιττά. Ζούμε πλουσιοπάροχα και περιφρονούμε τους αγίους, τους αδελφούς μας που πεινάνε.

πηγή

Άγιοι που ἀπέφευγαν νά λαμβάνουν τό γάλα τῆς μητέρας τους Τετάρτη καί Παρασκευή

Ο εκ Ζελίου Λοκρίδος Όσιος Σεραφείμ,γνωστός ως μοναστής της Δομβούς Βοιωτίας γεννήθηκε τό 1527. 

Κατά τή βρεφική του ἡλικία, γράφουν οἱ βιογράφοι του, μολονότι δέν εἶχε κάν ἐπίγνωση τοῦ χρόνου καί τῶν ἡμερῶν τῆς ἑβδομάδας, τηροῦσε τή νηστεία τῆς Τετάρτης καί τῆς Παρασκευῆς, ἀποφεύγοντας ὁλημερίς τό θηλασμό ἀπό τή μητέρα του, καί μονάχα ἐλάχιστα θήλαζε τό βράδυ ἐκείνων τῶν δύο ἡμερῶν. Ἦταν προφανές ὅτι τό Ἅγιον Πνεῦμα, προγινώσκοντας τή μελλοντική πορεία του, καθοδηγοῦσε τό παιδί νά τιμᾶ τίς ἡμέρες τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου. Ἡ θεία τούτη ἐπενέργεια κατά τή βρεφική ἡλικία τοῦ Ἁγίου δέν εἶναι ἡ μοναδική στήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία. 

Γιατί οἱ ἄνθρωποι αὐτοί «οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδέ ἐκθελήματος σαρκός, οὐδέ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν» (Ἰω α´, 13).

 Καί ἄλλοι Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στή βρεφική τους ἡλικία ἀπέφευγαν νά λαμβάνουν τό γάλα τῆς μητέρας τους Τετάρτη καί Παρασκευή, ὅπως ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ὁ Ἅγιος Βασίλειος τῆς Μόσχας, σύγχρονος τοῦ Ὁσίου Σεραφείμ, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Οὐστιάγκα (15ος αἰώνας), ὁ πατέρας Συμεών ὁ Θαυμαστορείτης (4ος αἰώνας), ὁ Ὅσιος Θεόφιλος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου (19ος αἰώνας), ὁ γέροντας Ἀμφιλόχιος (20ός αἰώνας), ὁ Ἅγιος Ἰωακείμ τῆς Ἰθάκης κ. ἄ.

Δεν έχει κόπο η νηστεία όταν αγαπούμε τον Θεό...

 

πηγή

Αργεί η κρίση και ο Κριτής είναι ο μόνος Δίκαιος.

Αδερφέ, αρχίζει ένα νέο στάδιο, της νηστείας των Χριστουγέννων.
Κάνε Εσύ ό,τι μπορείς και άσε τον άλλο να κάνει ό,τι θέλει.
Σήμερα, στο Ευαγγέλιο, ο Χριστός λέει τον Ηρώδη αλεπού.
Άλλος είναι ο κριτής και η κρίση αργεί ακόμα.
Ό,τι βλέπεις δεν ξέρεις αν είναι αλήθεια και ό,τι ακούς μην το καταπίνεις αμάσητο.
Εσύ αγωνίσου γιά την αγάπη του Χριστού. Αυτός ας είναι ο Κύριός σου.
Ο Άγιος παπαΔημήτρης ο Γκαγκασταθης έλεγε: όπου θα εργαστείς, εκεί θα πληρωθείς.
Ο Όσιος Ιωάννης ο Σιναΐτης γράφει: άλλοι χύνουν ποτάμια δακρύων κ άλλος στάζει ένα δάκρυ που είναι σαν αίμα.
Οι άγιοι σαλοί κορόϊδευαν τον κόσμο και τους σαλούς όλοι τους κατακρίνουν.
Το λείψανο του Αγίου Παλαμά βγήκε άφθορο, και οι κακοί λέγαν ότι είναι άλυτο.
Ας μην βιαζόμαστε γιά συμπεράσματα. Αργεί η κρίση και ο Κριτής είναι ο μόνος Δίκαιος.
Καλή Δύναμη στον αγώνα μας, ο καθένας.

π.Πορφύριος Μπατσαράς

Ἡ νηστεία πρό τῆς Θείας Κοινωνίας.

Δεύτερη Συνάντηση Επιμορφωτικού Σεμιναρίου Κλήρου: Ἡ νηστεία πρὸ τῆς Θείας Κοινωνίας.

Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Ἰωακεὶμ

(Προευχαριστιακὴ καὶ εὐχαριστιακὴ νηστεία)

 Τὸ θέμα, ποὺ θὰ μᾶς ἀπασχολήσει στὴ σημερινή μας συνάντηση, εἶναι ἀρκετὰ ἐνδιαφέρον ἀλλὰ καὶ ἐκτεταμένο, γι’ αὐτὸ καὶ θὰ προσπαθήσουμε στὰ περιορισμένα ἐκ τῶν πραγμάτων χρονικά μας πλαίσια νὰ κάνουμε μία διαχρονικὴ ἀναδρομὴ σ᾽ αὐτό, σκιαγραφῶντας τὶς σημαντικώτερες πτυχές του. Θὰ πρέπει ἐξαρχῆς νὰ ποῦμε, πὼς τὸ θέμα τῆς προευχαριστιακῆς νηστείας συζητήθηκε ἔντονα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν 18ο αἰῶνα καὶ ἑξῆς, καὶ ἐξακολουθεῖ μέχρι σήμερα νὰ ἀπασχολεῖ, τόσο κληρικοὺς καὶ πfνευματικοὺς πατέρες, ὅσο καὶ μοναχούς, καθὼς καὶ ἀρκετοὺς λαϊκοὺς πιστούς.

 Παρόλο δέ, ποὺ εἰσέτι ἐκκρεμεῖ μία ἀποκρυσταλλωμένη ἐπίσημη Πανορθόδοξη Συνοδικὴ ἐπὶ τοῦ θέματος ἐκκλησιαστικὴ ἀπόφαση, οἱ σχετικὲς συζητήσεις καὶ ἀπόψεις, ποὺ κατὰ τὰ τελευταῖα κυρίως χρόνια διατυπώθηκαν, συνετέλεσαν σὲ μία ὀρθὴ προσέγγιση τοῦ ζητήματος, τόσο ἀπὸ θεολογικῆς πλευρᾶς, ὅσο καὶ σὲ πρακτικὸ ἐπίπεδο. Κι ἀσφαλῶς ἐδῶ δὲν θὰ καταλήξουμε σὲ μία δική μας ἀπόφανση, ἀλλὰ θὰ παρουσιάσουμε στὸ τέλος τὶς διάφορες τάσεις καὶ τοποθετήσεις τῶν ἡμερῶν μας.

Τὸ βασικὸ ἐρώτημα, ποὺ θὰ πρέπει ἀπὸ τὴν ἀρχὴ νὰ τεθεῖ, σχετικὰ πρὸς τὸ θέμα μας, εἶναι: Ἡ προευχαριστιακὴ νηστεία ἐντάσσεται ὄντως στὶς προϋποθέσεις προσελεύσεως στὴ θεία Κοινωνία, ὅπως αὐτές, σαφῶς καὶ ἀπεριφράστως, τίθενται στὴν Καινὴ Διαθήκη, στοὺς ἱεροὺς Κανόνες Τοπικῶν καὶ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, στὰ ἔργα τῶν Θεοφόρων Πατέρων μας καὶ στὴν ἀρχαιότατη ἐκκλησιαστικὴ πράξη, δηλαδή, τελικά, στὴν αὐθεντικὴ Ὀρθόδοξη Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας;

  Κι ὅταν μιλᾶμε γιὰ προϋποθέσεις, ἐννοοῦμε βεβαίως αὐτές, πέραν τῶν ἀπολύτως ἀπαραιτήτων καὶ ἐξ ὧν οὐκ ἄνευ, γιὰ τὴ δυνατότητα μετοχῆς στὴν Εὐχαριστία, ὅπως ἡ διὰ τοῦ Βαπτίσματος καὶ Χρίσματος ἰδιότητα τοῦ πιστοῦ καὶ ὁλοκληρωμένου μέλους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ βέβαιη καὶ ἀκράδαντη πίστη ὅτι διὰ τῆς θείας Κοινωνίας μετέχει ὁ πιστὸς αὐτοῦ τοῦ Σώματος καὶ αὐτοῦ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἐν ἐπιγνώσει ἐνσυνείδητη Μετάληψη ἀπὸ ζῶντες καὶ ὄχι κοιμηθέντες ἢ μὴ ἔχοντες συνείδηση ἐπιθανατίους καὶ ἡ τέλεση τοῦ Μυστηρίου ὀρθοδόξως ἀπὸ τὴ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀποκλειομένων τελείως τῶν αἱρετικῶν, σχισματικῶν καὶ ἀκοινωνήτων.

Ἀλλά, ἂς δοῦμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἡ παράδοση «τῶν καθ᾽ ἡμᾶς φρικτῶν Μυστηρίων» ἀπὸ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν γίνεται «δείπνου γενομένου» (Ἰω. 13,2), κατὰ τὸ ἔσχατο ἐκεῖνο δεῖπνο τῆς ἐπὶ γῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ μας μὲ τοὺς μαθητές Του στὸ ἀνώγαιο τῆς Σιών. Ἐνῶ δηλ. ἔτρωγαν («ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν»[Ματθ.26,26]), ὁ Κύριος, ἐκφωνῶντας τοὺς μέχρι σήμερα ἐπαναλαμβανόμενους ἱδρυτικοὺς τοῦ Μυστηρίου λόγους, «λάβετε, φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου…», «πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου…» (Ματθ.26,26-27), παρέδωσε στοὺς ἀποστόλους καὶ δι᾽ αὐτῶν στὴν Ἐκκλησία τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. 

Τί ζήτησε τότε ἀπὸ τοὺς Μαθητές Του; Τὴν καθαρότητα. Τὴν ἠθικὴ καθαρότητα τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς. Γιὰ τοῦτο, πρὶν τὴν παράδοση καὶ κοινωνία τῶν θείων Μυστηρίων, ἀνεγνώρισε πὼς ἦσαν καθαροί: «καὶ ὑμεῖς καθαροί ἐστε, ἀλλ᾽ οὐχὶ πάντες» (Ἰω.13,11), ἐννοῶντας μὲ τὴν τελευταία φράση τὸν Ἰούδα, ποὺ ἦταν σπιλωμένος μὲ τὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας σὲ τέτοιο βαθμό, ποὺ τυφλώθηκε καὶ πρόδωσε τὸν Διδάσκαλο. 

 Τότε, γιατί, θὰ ἐρωτήσει κάποιος, ὁ Κύριος πρόσφερε τὰ ἄχραντα Μυστήρια καὶ στὸν Ἰούδα. Ἀσφαλῶς, «τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου, ἢ τίς σύμβουλος Αὐτοῦ ἐγένετο;» 

Ἀλλά, θὰ μπορούσαμε ἐν προκειμένῳ νὰ ἀπαντήσουμε, ὅτι, καταρχήν, γιὰ νὰ μὴν βρεῖ ἀφορμὴ ὁ Ἰούδας ὅτι, «ἐμένα δὲν μὲ κοινώνησε», καὶ νὰ ἔχει ἄλλοθι γιὰ τὴν προδοσία. Κυρίως ὅμως, διότι, «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί», καὶ σέβεται τὴν ἐλευθερία τοῦ κάθε ἀνθρωπίνου προσώπου. Καί, παρόλο ποὺ γνώριζε καὶ προγνώριζε τὸ ἀδιόρθωτο τῆς γνώμης τοῦ προδότη μαθητῆ (δὲν τὸ γνώριζε ἐξάλλου ἤδη, ὅταν τὸν καλοῦσε καὶ τὸν ἐνέτασσε στὴ χορεία τῶν δώδεκα;), τοῦ δίνει μία τελευταία εὐκαιρία, νὰ κάνει αὐτοκριτική, νὰ ἔλθει σὲ συναίσθηση, νὰ εἰπεῖ, “δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ κοινωνήσω τῶν φρικτῶν τούτων Μυστήριων”, νὰ πληγωθεῖ ἀπὸ τὴν ἄκρα τούτη συγκατάβαση καὶ ἀγάπη τοῦ Κυρίου, νὰ μετανοήσει. Πρᾶγμα, ποὺ δὲν ἔπραξε! Καί, τέλος, νὰ παραμείνει ἐλεεινὸ ὑπόδειγμα τιμωρίας τῶν ἀναξίως κοινωνούντων. Γιατί, γνωρίζουμε τὶς συνέπειες: « καί, μετὰ τὸ ψωμίον, τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς» (Ἰω.13,27), δαιμονίστηκε δηλονότι πλήρως. Καὶ κατόπιν, ἁπλῶς “μετεμελήθη”, δὲν μετανόησε δηλαδὴ πραγματικά, καὶ «ἀπελθών, ἀπήγξατο» (Ματθ.27,5). Αὐτοκτόνησε!

 Ἡ τέλεση τῆς θείας Εὐχαριστίας συνημμένως σὲ δεῖπνο συνεχίστηκε στὴν ἀποστολικὴ καὶ μεταποστολικὴ Ἐκκλησία τῶν πρωτοχριστιανικῶν χρόνων, καθὼς ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, «τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Λουκ.22,19) ἐξελήφθη κατὰ γράμμα. Ἀσφαλῶς, τὸ δεῖπνο δὲν ἦταν συστατικὸ στοιχεῖο τοῦ Μυστηρίου. Ἄρα, μέχρις ἐδῶ, δὲν ὑπῆρξε κἂν θέμα ὁποιασδήποτε νηστείας πρὸ τῆς θείας Κοινωνίας. Παράσταση δὲ στὴν τέλεση τῆς θείας Εὐχαριστίας χωρὶς συμμετοχὴ σ᾽ αὐτὴ ἦταν ἀδιανόητη κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες. Τῆς θείας Κοινωνίας ἀποκλείονταν μόνον ὅσοι εἶχαν ὑποπέσει σὲ σοβαρὰ ἁμαρτήματα. Τὸ θέμα τοῦτο ἤδη τίθεται ἀπὸ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος, μεταξὺ τῶν ἄλλων ἔργων του, μὲ ὁδηγὸ τὴν θεόπνευστη κατευθυντήρια ρήση του, «πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν γινέσθω» (Α΄ Κορ.14,40), ἀγωνίσθηκε νὰ ὀργανώσει ποικιλότροπα τὰ ἐσωτερικὰ τῶν ἀρτισυστάτων τότε τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, μάλιστα δὲ καὶ τὰ τῶν λειτουργικῶν τους εὐχαριστιακῶν συνάξεων.

  Ἄριστο σχετικὸ δεῖγμα γραφῆς τὸ 11ο κεφάλαιο τῆς Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῆς του. Ἐκεῖ θίγει καὶ τὸ θέμα τῶν ἀναξίως κοινωνούντων καὶ τῶν ἀναποδράστων συνεπειῶν: «διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι καὶ κοιμῶνται (=πεθαίνουν) ἱκανοί»(στ.30). 

Ἐκεῖ θέτει καὶ τὶς προϋποθέσεις γιὰ ἐπάξια συμμετοχὴ στὴ θεία Μετάληψη, μὲ μία κλασικὴ διατύπωση: «δοκιμαζέτω δὲ ἄνθρωπος ἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω» (στ.28), γιὰ νὰ ἐπεξηγήσει στὴ συνέχεια, ὅτι ἡ δοκιμασία αὐτὴ ἔγκειται στὴ διερεύνηση ἀπὸ τὸν καθένα τῆς συνειδήσεώς του πρὶν κοινωνήσει: ἂν τὸν ἐλέγχει γιὰ σοβαρὰ ἁμαρτήματα, νὰ μετανοεῖ καὶ ἐξομολογεῖται, κι ἀφοῦ ἔτσι διορθωθεῖ καὶ καθαρισθεῖ, τότε νὰ προσέρχεται μὲ καθαρὴ συνείδηση. Καὶ πάλιν λοιπὸν οὐδεμία ἀναφορὰ στὴν ἀνάγκη προευχαριστιακῆς νηστείας. Τὸ ζητούμενο εἶναι καὶ πάλιν ἡ καθαρότητα τῆς συνειδήσεως. 

 Ἐπειδὴ ὅμως σὺν τῷ χρόνῳ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν εὐχαριστιακῶν τούτων δείπνων, τῶν λεγομένων καὶ ἀγαπῶν, ἄρχισαν νὰ παρατηροῦνται παρέκτροπα, τὰ ὁποῖα ἤδη στηλιτεύει στὸ αὐτὸ κεφάλαιο τῆς πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῆς ὁ μέγας Παῦλος, ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴ διακριτική της ἐξουσία ἀποδέσμευσε τὴν τέλεση τῆς Εὐχαριστίας ἀπὸ τὸ συνημμένο δεῖπνο καὶ καθιέρωσε τὴν πρωινή της τέλεση κεχωρισμένως, μάλιστα κατὰ τὴν ἀναστάσιμη ἡμέρα τῆς Κυριακῆς, μαζὶ μὲ ψαλμικὰ κ.ἄ. ἀναγνώσματα καὶ λειτουργικὲς εὐχές. Τότε ἄρχισε νὰ παρουσιάζεται σταδιακὰ καὶ τὸ ἔθιμο τῆς ἀποχῆς ἀπὸ κάθε τροφὴ ἀπὸ τὸ δεῖπνο τῆς προτεραίας ἡμέρας ἢ τὸ μεσονύκτιο, μέχρι τὴν ὥρα τῆς θείας Κοινωνίας, ἡ λεγομένη εὐχαριστιακὴ νηστεία, στὴν ὁποία θὰ ἐπανέλθουμε.

 Ἀναφέραμε ἤδη, ὅτι, ἀπὸ τὴ φύση τοῦ Μυστηρίου τῆς Εὐχαριστίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἱερολογία τῶν λειτουργικῶν εὐχῶν, ἡ τέλεσή του χωρὶς τὴ συμμετοχή σ᾽ αὐτὸ τῶν παρισταμένων ἦταν ἀδιανόητη κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες. Ἡ ὀρθὴ αὐτὴ πράξη καὶ τάξη ἄρχισε νὰ διασαλεύεται κατὰ τὴ μετὰ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο ἐποχή: τότε ἔχουμε ὁμαδικὲς Βαπτίσεις καὶ ἀθρόα ἔνταξη ἐθνικῶν στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, ὁπόταν εἰσέρχονται σ᾽ αὐτὴν καὶ ἄνθρωποι χωρὶς ἰδιαίτερες πνευματικὲς ἀναζητήσεις, πολλοὶ τῶν ὁποίων παρίσταντο στὶς λειτουργικὲς συνάξεις, χωρὶς ὅμως νὰ μεταλαμβάνουν.

 Γιὰ τὴν περιστολὴ τῆς ἐκτροπῆς αὐτῆς ἐργάζονται οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ διατυπώνονται σχετικοὶ ἱεροὶ Κανόνες. 

Χαρακτηριστικοὶ ἐν προκειμένῳ εἶναι οἱ Η΄ (8ος) καὶ Θ΄ (9ος) Ἀποστολικοὶ καὶ ὁ Β΄ (2ος) τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου (τοῦ ἔτους 341), οἱ ὁποῖοι ἐπισείουν τὴν ποινὴ τοῦ ἀφορισμοῦ, τόσο γιὰ τοὺς κληρικούς, ὅσο καὶ τοὺς λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι δὲν παραμένουν μέχρι τὸ τέλος καὶ δὲν μεταλαμβάνουν, τελουμένης προσφορᾶς (Λειτουργίας), χωρὶς σοβαρὸ λόγο (κώλυμα). 

Ἐδῶ νὰ σημειωθεῖ, ὅτι στὶς κατὰ τόπους ἀρχαῖες Ἐκκλησίες, ὅπως ἐπισημαίνει ἡ σύγχρονη λειτουργιολογικὴ ἐπιστήμη, ἐτελεῖτο ἡ θεία Λειτουργία τουλάχιστον τρεῖς ἢ τέσσερεις φορὲς τὴν ἑβδομάδα. Τοῦτο ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἀναφορικὰ μὲ τὴ συχνότητα προσέλευσης στὴ θεία Κοινωνία στὴν ἐπαρχία του: « Καὶ τὸ κοινωνεῖν καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν καὶ μεταλαμβάνειν τοῦ ἁγίου σώματος καὶ αἵματος τοῦ Χριστοῦ καλὸν καὶ ἐπωφελές…Ἡμεῖς μέντοιγε τέταρτον καθ᾽ ἑκάστην ἑβδομάδα κοινωνοῦμεν· ἐν τῇ Κυριακῇ, ἐν τῇ Τετράδι, ἐν τῇ Παρασκευῇ καὶ τῷ Σαββάτῳ καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις ἡμέραις, ἐὰν ᾗ μνήμη ἁγίου τινός.» (Ἐπιστολὴ 93, Πρὸς Καισαρίαν Πατρικίαν).

Γι᾽ αὐτὴ ὅμως τὴ συχνότατη καὶ ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Μυστήριο, τοὺς ἱεροὺς Κανόνες καὶ τοὺς θεόπνευστους Πατέρες ἐπιβεβλημένη προσέλευση στὴ θεία Μετάληψη, τί προϋποθέσεις ἐτίθονταν; 

Μέ τόν Τίμιο Πρόδρομο νά μήν τά βάλετε ποτέ σας! Νά τοῦ σεβαστεῖτε τήν ἡμέρα τῆς Ἀποτομῆς του (29 Αυγούστου).

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

πηγή

  Ο Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος εἶναι συμπαθής Ἅγιος, ἀλλά εἶναι καί "αὐστηρός" Ἅγιος.Μέ τόν Τίμιο Πρόδρομο νά μήν τά βάλετε ποτέ σας! Νά τοῦ σεβαστεῖτε τήν ἡμέρα τῆς Ἀποτομῆς του (29 Αυγούστου).
Ἄν εἶναι δυνατόν, νά μήν φᾶτε τίποτα! Εἶναι πένθιμος ἡ μέρα. Φᾶτε φροῦτα. Δέν ὑπάρχει καλύτερο πρᾶγμα.
Μία ἡμέρα, δέν χάθηκε ὁ κόσμος... Πιεῖτε ἕνα τσάϊ, φᾶτε λίγα παξιμαδάκια, χίλια πράγματα ἔδωσε ὁ Θεός.
Τιμῆστε τήν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου... Μεγάλη εὐλογία θά ἔχετε!!

Ἀφῆστε τά ψέματα τά συνηθισμένα, ἀφῆστε τίς ἀσέβειες, διότι μπορεῖ νά σᾶς κάνει λαχτάρα ὁ Ἅγιος, πού δέν θά μπορεῖτε νά κρατιέστε ἀπό πουθενά...

Παράδειγμα 1ο: Στήν Ἀγιά τῆς Λαρίσης, συνέβη τό ἑξῆς περιστατικό:
Ἦταν τοῦ Τιμίου Πρόδρομου (ἡ ἀποτομή τοῦ Προδρόμου - ἡμέρα νηστείας) 29 Αὐγούστου. Ἦταν ἕνας νεαρός ἀπ’ αὐτούς τούς δικούς μας τούς «τακουνάκηδες», ὁ ὁποῖος ἦρθε στό σπίτι 3 τά ξημερώματα ἀπό τό γλέντι.
Ἡ μάνα του μιά χηρούλα πῆγε τό πρωΐ στήν Ἐκκλησία.
Σηκώνεται αὐτός κατά τίς 9 - 10 τό πρωΐ καί λέει στή μάνα του:
- Τί θά φάω; Φέρε μου γάλα νά πιῶ!
- Παιδί μου, σήμερα εἶναι τοῦ ἀφέντη τοῦ Ἀη - Γιάννη, δέν τρῶνε σήμερα τίποτα...
- Δέν ξέρω... Ἐγώ θά φάω!! Θά μοῦ φτιάξεις γάλα!...
Καί ἄρχισε νά βλασφημάει.
Τά μάζεψε ἡ καημένη ἡ χηρούλα καί μπροστά στό νά μή βλασφημεῖτε ὁ Χριστός ἡ Παναγία καί ὁ Τίμιος Πρόδρομος, πηγαίνει καί ἀρμέγει τήν γίδα καί τοῦ φέρνει σέ ἕνα πήλινο μπόλ, γάλα καί τοῦ ἀφήνει πάνω στό ξύλινο τραπέζι τοῦ φτωχοῦ σπιτιοῦ τους. Καί τοῦ ἄφησε καί μισό καρβέλι ψωμί.
Τό ταβάνι ἀπό πάνω ἦταν μέ καλάμια (τά παλαιά τά σπίτια) καί ἀπό πάνω ἡ σκεπή καί τά κεραμίδια.

Κατά έναν τρόπο όμως και το ''φαΐ ''είναι μια από τις βασικες αιτίες της αδικίας

Λέγεται ότι ' 'δεν σταυρωσαν τα αυγά και το τυρί τον Χριστό, αλλά η προδοσία και η αχαριστία'' και άρα συνεπώς δεν χρειάζεται η νηστεία από τις τροφές. 

Κατά έναν τρόπο όμως και το ''φαΐ ''είναι μια από τις βασικες αιτίες της αδικίας. Όχι το φαΐ καθ' εαυτό, γιατί είναι καθαρό, αλλά αυτό που αντιπροσωπεύει . 

 Κοιτάξτε, αυτοί που σταύρωσαν τον Χριστό, το έκαναν γιατί ξεβολεύτηκαν , γιατί ότι δίδαξε ο Χριστός ήταν ενάντια στην καλοπέραση, στην θωπεια του εαυτού και ότι γενικά αφορά μια ήρεμη συμβατική ζωή, χωρίς μεγάλες αποφάσεις, θυσίες και έλεος για τα βάσανα του κόσμου.Ήταν συγκλονιστικό το Ευαγγέλιο και επικίνδυνο για την τάξη και την ηθική. Γι' αυτό θέλησαν να Τον βγάλουν από την μέση, γιατί ξεβολεύτηκαν.

 Δείτε τον Πρόδρομο! Ζούσε στην ύπαιθρο, ήταν ντυμένος με απλά φυσικά ενδύματα, τα οποία του πρόσφερε η φύση και ο κύκλος της ζωής .