Εκεί όπου πέρασε η λόγχη, αναδύεται ευωδία. Εκεί όπου φάνηκε ο θάνατος, η πίστη μαρτυρεί τη ζωή.

[...]Ο Άγιος Δημήτριος δεν αρνήθηκε τον Κύριό του μπροστά στην απειλή του θανάτου. Παρέμεινε πιστός, ακόμη κι όταν η ομολογία της πίστεώς του τον οδήγησε στο μαρτύριο. Οι λόγχες διαπέρασαν το σώμα του, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την ψυχή του. Η ανθρώπινη βία άγγιξε τη σάρκα του, όχι όμως την ελεύθερη παράδοσή του στην αγάπη του Θεού.
Και τότε η λόγχη του μαρτυρίου γίνεται για εμάς κάτι περισσότερο από ένα ιστορικό γεγονός. Γίνεται μια γέφυρα που μας οδηγεί στον Γολγοθά, εκεί όπου η λόγχη άνοιξε την πλευρά του Εσταυρωμένου Χριστού.
Από την πληγωμένη πλευρά του Κυρίου ανέβλυσε αίμα και ύδωρ. Η Εκκλησία βλέπει σε αυτό το γεγονός ένα βαθύ σημείο του μυστηρίου της σωτηρίας, μια μαρτυρία της αγάπης του Θεού που προσφέρεται στον άνθρωπο μέχρι τέλους.

Ο Χριστός δεν απάντησε στο μίσος με μίσος ούτε στη βία με εκδίκηση. Πάνω στον Σταυρό, μέσα στην απόλυτη ταπείνωση, φανέρωσε τη δύναμη μιας αγάπης που δεν καταργείται από τον πόνο. Η λόγχη δεν έγινε η τελευταία λέξη της ζωής Του. Η τελευταία λέξη ανήκει στην Ανάσταση.

Ο Άγιος Δημήτριος, μιμούμενος το Πάθος του Κυρίου του, έγινε μάρτυρας αυτής της αγάπης. Το μαρτύριό του δεν εξισώνεται με τη μοναδική λυτρωτική θυσία του Χριστού· αποτελεί, όμως, ομολογία πίστεως και ελεύθερη προσφορά ολόκληρης της ύπαρξής του στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Κύριο.
Κι εγώ, μπροστά σε αυτή τη μαρτυρία, αναρωτιέμαι: πόσες λόγχες κρατώ μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω;

Τη λόγχη της πικρίας, όταν αρνούμαι να αφήσω πίσω μου όσα με πλήγωσαν. Τη λόγχη της υπερηφάνειας, όταν δεν βρίσκω το θάρρος να ζητήσω συγγνώμη. Τη λόγχη της κατάκρισης, όταν κρίνω έναν άνθρωπο χωρίς να γνωρίζω τον αγώνα του. Και κάποτε, τη λόγχη της σιωπής, όταν δεν σωπαίνω από αγάπη, αλλά για να τιμωρήσω με την απουσία μου.

Πόσο εύκολα θυμάμαι τις πληγές που δέχθηκα και πόσο δύσκολα αντικρίζω εκείνες που προκάλεσα.

Μπροστά στον Σταυρό, όμως, δεν μπορώ να κρυφτώ πίσω από δικαιολογίες. Ο Χριστός γνωρίζει όχι μόνο τις αδικίες που υπέμεινα, αλλά και τις αδικίες που διέπραξα· όχι μόνο τις στιγμές που πόνεσα, αλλά και εκείνες που έγινα αιτία να πονέσει κάποιος άλλος.

Μάνα, το παιδί σου δεν είναι λάθος του Θεού

Ένας λόγος για εκείνες τις μητέρες που, μαζί με τη γέννηση του παιδιού τους, γέννησαν μέσα τους κι ένα μεγάλο «γιατί»Υπάρχουν γεννήσεις που γεμίζουν το δωμάτιο γέλια.
Και υπάρχουν γεννήσεις όπου, για λίγα δευτερόλεπτα, το δωμάτιο παγώνει.
Η μητέρα περιμένει να ακούσει:
«Είναι καλά».
Και αντί γι’ αυτό βλέπει τα βλέμματα των γιατρών να αλλάζουν.
Κάποιος πλησιάζει.Κάποιος προσπαθεί να βρει τις σωστές λέξεις.
«Το παιδί σας…»
Και από εκείνη τη στιγμή ο κόσμος χωρίζεται στα δύο:στη ζωή πριν από αυτή τη φράση και στη ζωή μετά.
Η μητέρα κοιτάζει το μωρό της.Είναι τόσο μικρόΤόσο αθώο.
Τα χεράκια του ψάχνουν την αγκαλιά της χωρίς να γνωρίζουν τίποτε από διαγνώσεις, εξετάσεις, ποσοστά και προγνώσεις.
Κι εκείνη το παίρνει στην αγκαλιά της.Το φιλά.
Και κάπου βαθιά μέσα της γεννιέται μια κραυγή που ίσως δεν τολμήσει να πει σε κανέναν:
«Γιατί, Θεέ μου;Γιατί το παιδί μου;»
Μάνα…Μην ντραπείς γι’ αυτό το «γιατί».Μην πιστέψεις ότι είναι αμαρτία.
Η Αγία Γραφή είναι γεμάτη ανθρώπους που φώναξαν στον Θεό μέσα από τον πόνο τους.
Και επάνω στον Γολγοθά ακούστηκε ακόμη και από τα χείλη του Χριστού:
«Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;»
Ο Θεός δεν φοβάται τις ερωτήσεις σου.Δεν σκανδαλίζεται από τα δάκρυά σου.
Δεν παύει να σε αγαπά επειδή μια νύχτα, εξαντλημένη, χτύπησες το μαξιλάρι και Του είπες:«Δεν μπορώ άλλο».
Ίσως εκείνη ακριβώς τη στιγμή να βρίσκεται πιο κοντά σου απ’ όσο υπήρξε ποτέ.
Γιατί ο Θεός μας δεν είναι Θεός που παρατηρεί τον ανθρώπινο πόνο από ασφαλή απόσταση.Είναι Θεός που έκλαψε.
Στάθηκε κάποτε μπροστά στον τάφο ενός φίλου Του.
Ήξερε ότι σε λίγο θα φώναζε:«Λάζαρε, δεῦρο ἔξω».
Ήξερε ότι ο θάνατος δεν θα είχε την τελευταία λέξη.
Και όμως…«Ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς».Δύο λέξεις.

«Θεέ μου, σε μισώ» — Όταν ο πόνος ζητά να δικάσει τον Θεό

Γεώργιος Αποστολάκης

«Θεέ μου, σε μισώ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μου το κάνεις αυτό».
Δεν είναι εύκολο (και ίσως δεν είναι καν δίκαιο) να κρίνει κανείς αυτά τα λόγια, όταν βγαίνουν από το στόμα ενός ανθρώπου, που μέσα σε μία στιγμή έχασε δύο αδέλφια του και μαζί ανθρώπους που αποτελούσαν τη μισή του οικογένεια. Ο 31χρονος Κλάιντ Χότζα, όπως περιγράφει το δημοσίευμα, έφθασε στην Αθήνα για να βρεθεί μπροστά σε μια πραγματικότητα που ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να χωρέσει. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και μια γυναίκα πέντε μηνών έγκυος.

Μπροστά σε τέτοιο πόνο ο χριστιανός δεν σηκώνει το δάχτυλο για να επιπλήξει. Σιωπά πρώτα. Συμπάσχει. Και ύστερα, αν χρειαστεί να μιλήσει, προσπαθεί να ξεκαθαρίσει μια μεγάλη παρανόηση: Δεν «το έκανε» ο Θεός.Δεν κατέρριψε ο Θεός το κτίριο

Η έκρηξη της Πλάκας ερευνάται ακόμη. Το επικρατέστερο μέχρι στιγμής σενάριο αφορά διαρροή φυσικού αερίου, ενώ εξετάζονται επίσης η εγκατάσταση του κτιρίου, πιθανές μετατροπές και οι συνθήκες που οδήγησαν στην ολοκληρωτική κατάρρευσή του. Δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η έρευνα ώστε να αποδοθούν συγκεκριμένες ευθύνες.
Όμως, αυτό ακριβώς είναι το πρώτο κρίσιμο σημείο: η φυσική αιτία ενός δυστυχήματος πρέπει να αναζητείται στον κόσμο των φυσικών αιτίων και, όπου υπάρχει, στην ανθρώπινη πράξη ή παράλειψη.
Ο Θεός δεν ανοίγει μια βαλβίδα αερίου. Δεν παραλείπει έναν τεχνικό έλεγχο. Δεν κατασκευάζει πλημμελώς ένα κτίριο. Δεν παραβιάζει κανόνες ασφαλείας.
Και εδώ το Ευαγγέλιο είναι εκπληκτικά επίκαιρο.

Κάποτε έπεσε ο πύργος του Σιλωάμ και σκότωσε δεκαοκτώ ανθρώπους. Ο Χριστός ρώτησε: «Εκείνοι οι δεκαοκτώ, ἐφ’ οὓς ἔπεσεν ὁ πύργος… δοκεῖτε ὅτι οὗτοι ὀφειλέται ἐγένοντο παρὰ πάντας ἀνθρώπους; Οὐχί, λέγω ὑμῖν» (Λουκ. 13, 4-5). Δηλαδή: νομίζετε ότι αυτοί που σκοτώθηκαν από την κατάρρευση ήταν περισσότερο ένοχοι από τους άλλους; Όχι, απαντά ο Χριστός.
Δεν είπε ότι ο Θεός έριξε τον πύργο για να τους τιμωρήσει.

Η ομοιότητα με μια σημερινή κατάρρευση κτιρίου είναι εντυπωσιακή.
Ο Θεός δεν είναι τιμωρός που περιμένει να εκδικηθεί

Ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης

  Ο Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα έλεγε πως κανένας Άγιος δεν πέρασε από τη ζωή χωρίς θλίψεις και δοκιμασίες.

 Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης· να πονάς και να μη νομίζεις πως ο Θεός σε ξέχασε. 

 Γιατί ο Σταυρός δεν είναι η απουσία Του. Είναι η σιωπηλή παρουσία Του μέσα στη δοκιμασία. 

 Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε δρόμο χωρίς αγκάθια. Μας έδειξε πρώτος τον δρόμο του Σταυρού. 

Κι όταν η ζωή βαραίνει στους ώμους μας, ας μη ρωτάμε μόνο «γιατί;». 

Ας ψιθυρίζουμε μέσα από τα δάκρυά μας: 

«Κύριε, αφού Εσύ περπάτησες πρώτος αυτόν τον δρόμο, κράτησέ με κι εμένα να μη λυγίσω.»

 Γιατί κάποτε θα καταλάβουμε πως πίσω από κάθε σταύρωμα που αντέξαμε με πίστη, κρυβόταν μια Ανάσταση που ακόμη δεν είχαμε δει.

«Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν»

Πότε έγινε συντρίμματα η καρδιά μας;
Μετά από έναν χωρισμό; Μια ασθένεια; Ένα αδιέξοδο; Μια αποτυχία; Μια απώλεια που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε;
Και καρδιά δεν είναι μόνο το συναίσθημα. Είναι το κέντρο της ύπαρξής μας. Η θέληση, οι προθέσεις, οι μνήμες, ο νους, ο βαθύτερος εαυτός μας. Όταν αυτή η εσωτερική ενότητα διαταράσσεται, ολόκληρο είναι μας κλονίζεται.

Τότε μπορεί να μας αγγίξει η ευχή της Ακολουθίας του Όρθρου:
«Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν».
Και έρχεται η Αγάπη του Θεού και μας γλυκαίνει εκεί όπου έχουμε σκληρύνει, μας μαλακώνει εκεί όπου έχουμε παγώσει, μας δίνει δύναμη όταν οι δικές μας δυνάμεις εξαντλούνται. Μας χαρίζει την εσωτερική ανάπαυση, τη χαρά και την ειρήνη με την αισθητή Παρουσία της Χάριτος.
Τα κατάγματα και τα συντρίμμια της ψυχής θεραπεύονται με τη Χάρη. Γινόμαστε ολόκληροι, σώοι, σωσμένοι.

Είναι τα συντρίμματα της καρδιάς που μας ανοίγουν τον δρόμο της σωτηρίας.
Μια πορεία που ξεκινά κάθε μέρα, κάθε στιγμή, από την πλήρη αδυναμία και τελειώνει* στην πληρότητα της Χάριτος.
«Ἴασαι, Κύριε,Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν ».
--------
*(γίνεται τέλεια)

Νικήτας Καυκιός

Ο Χριστός μας αφήνει να γευθούμε για λίγο το Φως, ώστε να μπορέσουμε να κατεβούμε ξανά μέσα στο σκοτάδι χωρίς να απελπιστούμε.

«Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι».Είναι ωραία εδώ, λέει ο Πέτρος.Ας μείνουμε. Ας στήσουμε σκηνές.Ας κρατήσουμε τη στιγμή για πάντα.
Ποιος θα ήθελε να φύγει από έναν τόπο όπου δεν υπάρχει φόβος, αγωνία και πόνος;
Ποιος δεν θα ήθελε μια πίστη που να του προσφέρει μόνο γαλήνη, ασφάλεια και παρηγοριά;

Όμως ο Χριστός δεν τους αφήνει να μείνουν στο βουνό, στο όρος Θαβώρ όπου έχει μεταμορφωθεί και έχει φανερώσει την θεία φύση και δόξα Του.
Τους κατεβάζει πάλι κάτω. Εκεί όπου τους περιμένει ο πόνος του ανθρώπου. Η αρρώστια, η απόγνωση, η αποτυχία, ο φόβος και ο θάνατος.
Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος της πνευματικής ζωής δεν είναι μόνο η αμαρτία αλλά η φυγή.
Να χρησιμοποιήσεις τον Θεό για να μην αντικρίσεις τη ζωή. Να κάνεις την προσευχή καταφύγιο από τον άνθρωπο. Να θέλεις το Φως, αλλά όχι τις πληγές που περιμένουν να φωτιστούν.

Ο Χριστός δεν μας ανεβάζει στο Θαβώρ για να εγκατασταθούμε εκεί μόνιμα. Μας αφήνει να γευθούμε για λίγο το Φως, ώστε να μπορέσουμε να κατεβούμε ξανά μέσα στο σκοτάδι χωρίς να απελπιστούμε.
Η αληθινή πνευματικότητα δεν είναι απλά να αισθάνεσαι όμορφα κοντά στον Θεό. Είναι να επιστρέφεις πάντα στον πονεμένο άνθρωπο.Να σκύβεις πάνω στα βάσανα του.Να μπαίνεις στη νύχτα του.Να στέκεσαι δίπλα του, όταν όλοι οι άλλοι έχουν φύγει.
Γιατί το Φως του Θεού δεν μας δόθηκε για να ξεχάσουμε τον κόσμο αλλά να τον μεταμορφώσουμε.

-π. Λίβυος-

«Μαιμάσσει η ψυχή μου»

Το διάβασα σήμερα και με αιφνιδίασε! Ήξερα πως ο Δαβίδ είναι ο μέγας τραγωδός της Βίβλου αλλά και ο Ιερεμίας ξέρει από πόνο:
"Άχ! Πονούν, πονούν και συγκλονίζονται τα σπλάγχνα μου, όπως και της γυναίκας που κοιλοπονεί. Πονεί, σπαράσσεται η καρδιά μου, όλος ο εσωτερικός μου κόσμος. Η ψυχή μου συνταράσσεται από την αγωνία που την έχει κυριεύσει. Σπαράσσεται και καταξεσχίζεται η καρδιά μου από τον φόβο!

Ελεύθερη απόδοση
Απόδοση, Παναγιώτη Τρεμπέλα
Τα λόγια του προφήτη Ιερεμία (Δ' 19) πριν από 2.600 περίπου χρόνια αποτελούν μία από τις πιο συγκλονιστικές και αρχετυπικές εκφράσεις της ανθρώπινης οδύνης.
Ο πόνος δεν περιγράφεται απλώς ως ένα συναίσθημα αλλά ως μια εμπειρία που διαπερνά ολόκληρη την ύπαρξη, το σώμα, την καρδιά και την ψυχή.
Η αγωνία, ο φόβος και η εσωτερική συντριβή αποδίδονται με εικόνες τόσο έντονες ώστε ξεπερνούν τα όρια μιας προσωπικής δοκιμασίας και αγγίζουν μια πανανθρώπινη πραγματικότητα.

Είναι η κραυγή κάθε ανθρώπου που βρίσκεται αντιμέτωπος με το αβάσταχτο βάρος της απώλειας, της απειλής και της υπαρξιακής αγωνίας.
---
"τήν κοιλίαν μου, τήν κοιλίαν μου ἀλγῶ, καί τά αἰσθητήρια τῆς καρδίας μου· μαιμάσσει ἡ ψυχή μου, σπαράσσεται ἡ καρδία μου"

«Μη με αφήσεις να σκληρύνω»

Από την σελίδα στο Facebook του Manos Lambrakis

Μανώλη μου,δεν ξέρω αν αυτό που κάνω λέγεται γράμμα ή εξομολόγηση. Εδώ στο χωριό, όταν περνά η ώρα μετά τις έντεκα, τα πράγματα αλλάζουν όνομα. Το σπίτι γίνεται βάρος. Η σιωπή δεν γίνεται ήχος που σου τρώει το κεφάλι. Και η νύχτα είναι ένας διάδρομος που πρέπει να τον περπατήσεις μέχρι να ξημερώσει χωρίς να τρελαθείς. Σου γράφω από την κουζίνα, με το μικρό φως πάνω από τον νεροχύτη αναμμένο, γιατί φοβάμαι να ανάψω το μεγάλο. Το μεγάλο φως δείχνει πολύ καθαρά ποιος λείπει.

Από τότε που χάσαμε το παιδί, το σπίτι σταμάτησε ακριβώς εκείνη την ώρα. Σαν να κόπηκε το ρεύμα μέσα στον χρόνο. Ακόμα ακούω καμιά φορά μηχανάκι να ανεβαίνει από τον κάτω δρόμο και σηκώνομαι χωρίς να το καταλάβω. Μέχρι να θυμηθώ. Αυτό το «μέχρι να θυμηθώ» είναι όλη μου η ζωή πια. Το μπουφάν του κρέμεται ακόμα πίσω από την πόρτα. Τα παπούτσια του είναι κάτω από το κρεβάτι. Το ποτήρι του στο ντουλάπι. Δεν τα πειράζω. Νιώθω πως αν τα μετακινήσω, θα είναι σαν να παραδέχομαι ότι δεν θα ξαναγυρίσει. Κι υπάρχουν μέρες που ακόμα περιμένω να ανοίξει η πόρτα και να μπει μέσα βρίζοντας για τη βροχή, πεινασμένος, ζωντανός.

Ο Γιώργος χειροτερεύει. Η σκλήρυνση κατά πλάκας τον σβήνει λίγο λίγο, αλλά το χειρότερο είναι πως το καταλαβαίνει. Κάποτε ήταν άνθρωπος που έφτιαχνε μόνος του σκεπές, μάντρες, ποτίστρες. Τώρα δυσκολεύεται να κουμπώσει ένα κουμπί. Τον γυρίζω στο κρεβάτι σαν παιδί. Του δίνω τα φάρμακα. Του κόβω το ψωμί μικρά κομμάτια γιατί τρέμουν τα χέρια του. Κι αυτός κάθεται στο παράθυρο και κοιτάει τον στάβλο σαν εξόριστος άνθρωπος που βλέπει από μακριά τη ζωή του χωρίς να μπορεί να την πλησιάσει. Δεν κλαίει ποτέ μπροστά μου. Μόνο τα βράδια, όταν νομίζει ότι κοιμάμαι, τον ακούω να λέει μέσα από τα δόντια του το όνομα του παιδιού μας. Σαν προσευχή. Σαν τιμωρία.

Η αρρώστια κουράζει το σώμα, αλλά οι λογισμοί κουράζουν πιο πολύ την ψυχή.

… Μη νομίσεις πως έχω να σου πω κάτι μεγάλο. Ένας φτωχός μοναχός είμαι. Μα όταν ένας άνθρωπος περνά τόσο βαριά δοκιμασία, καμιά φορά δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Χρειάζεται μόνο να αισθανθεί πως κάποιος τον θυμάται ενώπιον του Θεού και παρακαλεί την Παναγία να τον σκεπάζει.

Τώρα, παιδί μου, να μη βασανίζεις τον νου σου με πολλούς λογισμούς. Η αρρώστια κουράζει το σώμα, αλλά οι λογισμοί κουράζουν πιο πολύ την ψυχή. Έρχονται σαν τη μύγα στην πληγή και δεν την αφήνουν να ησυχάσει. Να τους αφήνεις να περνούν και να λες σιγά: «Χριστέ μου, κράτησέ με». Αυτό, όταν βγαίνει από πόνο, είναι μεγάλη προσευχή.

Ο κόσμος σε αγάπησε πολύ. Έδωσες χαρά, φως, γλυκύτητα σε ανθρώπους που ίσως δεν γνώρισες ποτέ. Αυτό ο Θεός το βλέπει αλλιώς απ’ ό,τι το βλέπουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι θυμούνται τα φώτα, τα χειροκροτήματα, την ομορφιά, την λάμψη. Ο Θεός όμως βλέπει τον κόπο της καρδιάς, την κούραση που κρύφτηκε πίσω από το χαμόγελο, την ψυχή που έδωσε χαρά ενώ και η ίδια πολλές φορές θα είχε ανάγκη από παρηγοριά.

Υπσρχουν άνθρωποι που χαμογελούν αλλά μέσα τους κλαίνε

Μέσα από μηνύματα εδώ στη σελίδα, από απλούς ανθρώπους βλέπω πόνο. Βλέπω δοκιμασίες. Βλέπω σταυρούς.Και μετά κοιτάζω τις φωτογραφίες τους και χαμογελούν. Και στέκομαι και σκέφτομαι:Τι περνάνε αυτοί οι άνθρωποι και όμως χαμογελούν;Πόσα κουβαλούν μέσα τους και δεν φαίνεται τίποτα.
Πόσες νύχτες έκλαψαν σιωπηλά και το πρωί βγήκαν στον κόσμο σαν να μην συνέβη τίποτα.
Σήμερα για αυτούς θέλω να γράψω.
Για εκείνους που δεν μιλάνε εύκολα, αλλά μέσα τους σηκώνουν έναν ολόκληρο Γολγοθά.Να τους δώσω μια μικρή, ταπεινή σταγόνα παρηγοριάς στον πόνο τους.
Υπάρχουν άνθρωποι που τους βλέπεις και λες:Αυτός είναι καλά… χαμογελάει.
Και όμως μέσα τους γίνεται πόλεμος.Ένας πόλεμος σιωπηλός.Χωρίς φωνές. Χωρίς μάρτυρες.Μόνο νύχτες βαριές και μια ψυχή που παλεύει να κρατηθεί όρθια.
Χαμογελούν για να μη ρωτήσεις.Αστειεύονται για να μη φανεί η ρωγμή.
Στέκονται όρθιοι μπροστά σε όλους και καταρρέουν όταν μείνουν μόνοι.Κουβαλούν βάρη που δεν περιγράφονται.

Η ένωση με τον Χριστό δεν αλλάζει τα πράγματα γύρω μας, αλλά αλλάζει εμάς τους ίδιους...

 Βυθιζόμαστε κάποιες φορές στο σκοτάδι του δικού μας προσωπικού Άδη όπως ο Ιωνάς βρέθηκε στην κοιλία του κήτους. Ο πόνος, το αδιέξοδο και η οδύνη μοιάζουν με μια ασφυκτική φυλακή, όμως αυτή ακριβώς η κατάσταση μπορεί να γίνει ένας τόπος συνάντησης. 

Μέσα από τη βαθιά θλίψη του, ο Ιωνάς στράφηκε στον Θεό:

"Μέσα στη θλίψη μου φώναξα στον Κύριο και με άκουσε, από τα βάθη του Άδη φώναξα και άκουσες τη φωνή μου. Με έριξες στα βάθη της θάλασσας και με κύκλωσαν τα ρεύματα, όλα τα κύματα και οι θύελλες πέρασαν από πάνω μου. Τα νερά με σκέπασαν ως τον λαιμό, η άβυσσος με περικύκλωσε και το κεφάλι μου τυλίχθηκε με φύκια. Βυθίστηκα ως τις ρίζες των βουνών και η γη έκλεισε πίσω μου τα παντοτινά της δεσμά, αλλά Εσύ ανέβασες τη ζωή μου από τη φθορά. Όταν η ψυχή μου με εγκατέλειπε, θυμήθηκα τον Κύριο και η προσευχή μου έφτασε σε Σένα".

Η παράδοση της ύπαρξής μας στον Χριστό δεν αποτελεί μια γρήγορη λύση που απλώς τακτοποιεί τις δυσκολίες. Η ουσία βρίσκεται στη βαθιά κοινωνία μαζί Του. Καθώς μετέχουμε στη δική Του ζωή, η μέθεξη αυτή μας εισάγει σε μια άλλη διάσταση. Η οδύνη, ο σωματικός πόνος, το άγχος, οι φοβίες και οι θλίψεις που βιώνουμε μπορεί να συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά παύουν πλέον να μας συνθλίβουν.

ΠΟΘΕΝ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ; (Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως)

   Αναρωτιόμαστε συνήθως οι άνθρωποι, γιατί να έχουμε τόσα βάσανα στη ζωή μας, γιατί να σηκώνουμε συνέχεια σταυρούς. Και απευθύνουμε αυτό το «γιατί» προς τον Θεό με παράπονο, πολλές φορές και με πικρό γογγυσμό. Ξεχνάμε όμως ότι ζητάμε τον λόγο από ένα Θεό που βρίσκεται ο ίδιος καθηλωμένος (καρφωμένος) σε σταυρό, που του τον ετοιμάσαμε εμείς. Και θα έπρεπε όχι εμείς, αλλά Εκείνος να μας ρωτάει, πώς καταφέραμε να του προσφέρουμε ό,τι χειρότερο μπορούσαμε, πικρό σταυρό στον Βασιλέα της Δόξης (Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως).

Ξεχνάμε ακόμα κάποια πολύ σημαντική συμβουλή των αγίων Πατέρων μας. Ποια είναι η συμβουλή αυτή; Να θεωρούμε ως αιτία των κακών που μας βρίσκουν τις αμαρτίες μας και μόνο. Μας θυμίζουν δηλαδή, ότι για τους σταυρούς μας δεν φταίνε κάποιοι άλλοι, ούτε ευθύνεται γι’ αυτούς ο Θεός, αλλά τους δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι με τον τρόπο της ζωής μας. 

 Λέει ο αββάς Δωρόθεος: Οτιδήποτε κακό και αν μας συμβεί, συμβαίνει «διά τας αμαρτίας ημών». Στο ίδιο πνεύμα ευθυγραμμίζεται και ο αββάς Σισώης: Ο άνθρωπος, όποιον πειρασμό (δυσκολία, βάσανο) και αν συναντήσει, να λέει: «Διά τας αμαρτίας μου τούτο συνέβη». Πραγματικά, συνεχίζει ο αββάς Δωρόθεος, οτιδήποτε πάθουμε, από τις αμαρτίες μας το παθαίνουμε.

57 ψυχές ζητούν δικαίωση

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος δεν κυλά· ραγίζει. Και μέσα από τη ρωγμή του αναδύεται η φωνή της ανθρώπινης οδύνης, όχι ως κραυγή εκδίκησης, αλλά ως μνήμη που απαιτεί νόημα. Πενήντα επτά χαμένες ψυχές· ένας αριθμός που αρνείται να παραμείνει αριθμός, που επιμένει να μετασχηματίζεται σε πρόσωπα, σε ονόματα, σε βλέμματα που δεν πρόλαβαν να γεράσουν.

Η απώλεια, όταν είναι συλλογική, γίνεται μυστήριο. Δεν είναι απλώς η απουσία ενός σώματος, αλλά το ρήγμα στην ίδια την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ο άνθρωπος ζει επειδή πιστεύει ότι ο δρόμος θα τον οδηγήσει στον προορισμό του, ότι η νύχτα θα παραδώσει τη θέση της στην αυγή, ότι το αύριο δεν θα είναι προδοσία του σήμερα. Όταν αυτή η πίστη τραυματίζεται, η ψυχή στέκεται γυμνή μπροστά στο ερώτημα του Ιώβ: «Γιατί;»

Η πίστη δεν ακυρώνει τον πόνο. Του αφαιρεί την απόλυτη εξουσία

Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν αντέχει άλλο. Όχι επειδή είναι ανεπαρκής, αλλά επειδή είναι άνθρωπος. Κουράζεται, φοβάται, νιώθει τα όριά του να στενεύουν και ανησυχεί μήπως ραγίσει. Αυτή όμως η κατάσταση δεν είναι πτώση. Είναι αποκάλυψη. Μαρτυρεί ότι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να σηκώνουμε βαριά φορτία μόνο με τη δική μας δύναμη.

Η ζωή συχνά πιέζει σκληρά. Κι όμως, δεν καταρρέουμε. Μπερδευόμαστε χωρίς να χανόμαστε. Πονάμε χωρίς να σβήνουμε. Αυτό δεν είναι κατόρθωμα. Είναι ένδειξη μιας μυστικής Παρουσίας που μας κρατά όρθιους όταν το κουράγιο μας εξαντλείται. Μιας Παρουσίας πάνσοφης και παντοδύναμης, που δεν εγκαταλείπει.

Η θεραπεία της ψυχής αρχίζει όταν σταματήσουμε να παριστάνουμε τους άτρωτους. Όταν παραδεχθούμε ότι δεν ελέγχουμε τα πάντα, ότι είμαστε γεμάτοι ελαττώματα και αδυναμίες. Αυτή η αλήθεια δεν μας μικραίνει. Μας ανοίγει. Εκεί που λυγίζει η αυτάρκεια, εγείρεται η Ζωή.

Η πίστη δεν ακυρώνει τον πόνο. Του αφαιρεί την απόλυτη εξουσία. Και τότε η ταλαιπωρία δεν εξαφανίζεται, αλλά αγιάζεται. Γίνεται ευχαριστία. Και ο άνθρωπος στέκεται ήσυχος, όχι ως νικητής, αλλά ως μέτοχος μιας ζωής που ξεπερνά τον φόβο και ανοίγεται στην προοπτική της Χαριτωμένης αιωνιότητας.

Νικήτας Καυκιός

Μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου...

 Βρισκόμαστε τώρα μπροστά σ' έναν αδιόρατο κίνδυνο: Να βάλουμε σε γιορτινές κορνίζες τις συνταρακτικές αλή­θειες ζωής, που αποκαλύπτει το χριστιανικό ευαγγέλιο, να μετατρέψουμε το ορόσημο για τη λύ­τρωση του ανθρωπίνου γένους, τη Γέννηση του Σωτήρος, σε γραφική εορτή μιας καταναλω­τικής κοινωνίας, όπου ανταλλάσσουμε μηχανικά αόριστες ευχές.

  Μια χαρούμενη αποδοχή τού χριστουγεννιάτικου μηνύματος δεν οδηγεί σε κάποια μεταφυσική φυγή από την άμεση, σκληρή πραγματικότητα της ζωής μας. Τα ευαγγελικά αναγνώσματα της εορτής δεν περιγράφουν μόνο τη δοξολογική συμμετοχή των αγγέλων, τη λατρευτική προσκύνηση των ποιμένων και των μάγων. Παράλληλα καταγράφουν την παγερή αδιαφορία του περιβάλλοντος, το ανυποψίαστο της κοινωνίας μέσα στην οποία γεννιέται ο Χριστός, η μοναδική ελπίδα του κόσμου. Αποκαλύπτουν μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου. Δεν μιλούν μόνο για ειρήνη, αλλά και για την αμείλικτη δίωξη, που αρχίζει εναντίον του Ειρηνοποιού από τα νηπιακά του χρόνια.

Ο πόνος είναι μεγάλος δάσκαλος

 Με έναν καρκίνο ούτε «ομολογίες» θα μας ένοιαζαν, ούτε θα πασχίζαμε να πείσουμε ότι είμαστε ορθοδοξότεροι από τους ορθόδοξους.
 Όταν ο θάνατος όχι απλά σου κτυπά την πόρτα αλλά την ανοίγει με ορμή τότε σταματάς να ασχολείσαι με μικρότητες, με τις ζωές των άλλων, με ψευτοευλάβειες, με γκρίνιες και εγωισμούς.
 Μόνο η μετάνοια και η προσευχή θα είχε θέση στην ζωή μας. Μόνο η δίψα για συγχώρεση θα υπήρχε μέσα μας.
Θέλει όμως μαγκιά να αποκτήσεις μετάνοια και προσευχή όταν είσαι καλά.
Τότε θα σιωπούσαμε,τώρα κακαρίζουμε.
Τότε θα συμφιλιωνόμασταν,τώρα διαβάλουμε και χωριζόμαστε...
Ο πόνος είναι μεγάλος δάσκαλος...

Αρχιμανδρίτης Paulos Papadopoulos

Η απουσία Σταυρού...Αυτή είναι η αιτία τής βαθειά και βαρειά άρρωστης εποχής μας...

Θές να κάνεις σώμα ;Σταύρωσε τον εαυτό σου στο γυμναστήριο !

Θες να μπεις στο Πανεπιστήμιο ;Σταύρωσε τον εαυτό σου στο διάβασμα !
Θές να μην πεθάνεις από παχυσαρκία ;Σταύρωσε τον εαυτό σου στην νηστεία !
Όχι...·αντ'αυτών...,οι έμποροι των εθνών,θα σου πουν με την παραπλανητική διαφήμιση τους,...θα τρώς, θα κοιμάσαι,θα κοπροσκυλιάζεις, δεν θα σταυρώνεις τίποτα, και παίρνοντας, τό τάδε, το "σούπερ ουάου" χάπι, θ'αδυνατίζεις...ή παίρνοντας αυτή την σκόνη, θα κάνεις μύες...Άκόπα...Ανώδυνα...
-Τόσο ψέμμα!-
Χωρίς προσπάθεια...Χωρίς ιδρώτα...Χωρίς όλα αυτά,που πλουμίζουν το ταξίδι τής ζωής με ουσία,με άλας, και αλήθεια .
Η απουσία Σταυρού...αυτή είναι η αιτίατής βαθειά και βαρειά άρρωστης εποχής μας...
Και πάνω σ'αυτό πάτανε,όσοι πουλάνε, "ευκολία",πουλώντας "ασφάλεια"σε μιά ανθρωπότητα που θέλει τον κάθε τοκετό ανώδυνο·κι έχει ξεμάθει να κουράζεται ευεργετικά,έχει ξεμάθει να σταυρώνεται,τον μόνο τρόπο δηλαδή για ν'ανθίζει με δύναμη,
με ευωδιά και γεύση αλήθειας....
Δύο άξονες, οδηγός γιά κάθε άνθρωπο, ορίζουν τα πάντα στο Σύμπαν.
Ο Κάθετος (Θεός-Άνθρωπος)καί ο Οριζόντιος(οι Άλλοι).
Ναί κύριοι και κυρίες,με τον Σταυρό στο χέρι,φθάνεις.Τελικά φθάνεις.
Όλα τα άλλα... ανεμομαζώματα... διαβολοσκορπίσματα..."πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν"...

Georgios Kakis Konstantinatos

Ένας πόνος μπορεί να γιατρέψει μεγάλες αμαρτίες...

 πηγή

Ο μυστικός σταυρός!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Η ενασχόληση με την προσωπική δυσκολία ή αναπηρία μας, που στην εκκλησιαστική ορολογία ονομάζεται σταυρός, μπορεί να προκαλέσει εσωτερικό παράπονο, καρδιακό πόνο, καθώς θα συνειδητοποιούμε την αδυναμία να τον υπερβούμε.

Αυτό το «γιατί;» γίνεται «δίστομη ρομφαία» που το ξέσπασμα σε κλάμα ανακουφίζει την πληγή της πραγματικότητας. Τότε, μόνη παρηγοριά μένει ο Σταυρός του Κυρίου, καθώς γνωρίζουμε από το Ευαγγέλιο πως κι Εκείνος πόνεσε, έκλαψε, παραπονέθηκε. Δεν είναι ο δικός μας Θεός ξένος από τις δικές μας δυσκολίες. Δεν είναι απαθής κι απόμακρος από τη ζωή μας. Γνωρίζει τι σημαίνει να σηκώνεις μόνος το σταυρό, χωρίς συμπαράσταση από ανθρώπους – ακόμα κι από αυτούς που αγάπησες, που πόνεσες.
 Τότε, νιώθεις πως ο Εσταυρωμένος Χριστός συμπορεύεται, κι ας κρύβεται…

 Τότε, το «γιατί;» δεν είναι παράπονο, δεν είναι αντίδραση. Είναι η απορία «τι ακολουθεί το σταυρό; Τι να σημαίνει η παραχώρησή του αυτή; Πού καταλήγει η άρση του σταυρού; Γιατί το επιτρέπει;»

Για να κατανοήσεις τον πονεμένο θα πρέπει να πονέσεις.

Αδοκίμαστος, απείραστος άνθρωπος είναι σαν ένα καραβάκι που δεν ξέρεις ακόμη αν μπορεί να πλεύσει.

Αν το όνειρο τού κάτω πλοίου, δεν είναι να γίνει το επάνω, κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

~Μέσα, στο αποστειρωμένο θερμοκήπιο,τής μη πραγματικής, τής ανυπόστατης,
τής εκτός τόπου και χρόνου επίπλαστης "πνευματικής" ζωής που μας έχει διολισθήσει η αγαπολογία, η ψευτό-ταπεινολογία...

~Η έλλειψη, αρετής και θάρρους,που βαπτίζεται υποκριτικά, σύνεση...
Ο φόβος και η φοβολογία,για τα πάντα...

~Η απόκλιση προς τον υποκριτικό ψευτό-ουμανισμό• η ευγενικολογία που πολύ απέχει από την αληθή ευγένεια και ευγενικότητα...

Η αποθέωση μιάς ευτυχίας που δεν υπάρχει (ενώ κάποια άλλη, ναί).

~Η μαλθακοποίηση, ο πλήρης εξορισμός τού Σπαρτιατισμού.

Η προσβολή τού Θεού μέσ'τα μούτρα με τη "jumbo"-ποίηση των Χριστουγέννων Του, τής αδρής, Θεανδρικής Γέννας Του,μέσα σ' ένα σταύλο,πάνω σε μιά φάτνη ζώων...

~Ο απατηλός εξορισμός τού πόνου κ τού θανάτου μέσω αίολων ευχολογίων,που δεν επικοινωνούν, ούτε με τη Γη,ούτε με τον Ουρανό...

όλα αυτά...

...Δεν ετοιμάζουν τον Άνθρωπο για την πραγματικότητα,μιά πραγμάτικότητα απείρως πιό μυθική,πιό πραγματικά παραμυθένια,ένα πραγματικό ταξίδι~Οδύσσεια,που σμιλεύει τον Άνθρωπο