Η αρχαιότερη σωζόμενη απεικόνιση της Υπαπαντής

Το ψηφιδωτό της Υπαπαντής του Κυρίου, από την Παναγία Κυριώτισσα (νυν Kalenderhane Camii), Kωνσταντινούπολη, 6oς -7ος αιώνας.
Η αρχαιότερη σωζόμενη απεικόνιση της Υπαπαντής, σήμερα βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Πόλης.

πηγή

ΥΠΑΠΑΝΤΗ -Συγκατάβαση, ὑπακοή καί προσμονή

Ὑπαπαντή τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.(Λουκ. 2, 22 – 40).

 Μεγάλη Δεσποτοθεομητορική ἑορτή πανηγυρίζουμε σήμερα! Εἶναι ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου. Εἶναι γεμάτη ἀπό θεολογικά νοήματα ὑψηλά καί ὠφέλιμα. Ἡ πενία, ὅμως, τῆς ἐμπειρίας καί τῆς γλώσσας δέν εἶναι εὔκολο νά τά ἀποδώσει. Ἔτσι θ’ ἀρκεστοῦμε σέ ὅ,τι ἡ φτωχή μας σκέψη μπορεῖ νά προσεγγίσει. 

Καθώς μελετοῦμε τό γεγονός τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, βλέπουμε πώς τρία εἶναι τά πρόσωπα πού πρωταγωνιστοῦν, ὁ Χριστός, ἡ Κυρία Θεοτόκος καί ὁ Δίκαιος Συμεών ὁ Θεοδόχος. Ἄν θέλαμε ν’ ἀποδώσουμε μέ μία λέξη τόν χαρακτήρα τοῦ καθενός ἀπ’ αὐτά τά τρία πρόσωπα, θά λέγαμε: συγκατάβαση, ὑπακοή καί προσμονή. Συγκατάβαση γιά τόν Χριστό, ὑπακοή γιά τήν Παναγία καί προσμονή γιά τόν Συμεών.

Ἡ συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει μέτρο.
Δέν εἶναι ἀρκετό τό γεγονός ὅτι φοράει τήν ἀνθρώπινη σάρκα. Θέλει «κατά πάντα ὁμοιωθῆναι τοῖς ἀνθρώποις». Ἀκόμη καί στίς παραμικρότερες λεπτομέρειες τοῦ ἀνθρωπίνου βίου προσαρμόζει τό Θεϊκό Μεγαλεῖο. Τώρα, σαράντα ἡμέρες μετά τά Χριστούγεννα, ἔρχεται ὁ Σωτήρας μας νά τηρήσει μία διάταξη τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἀπό ἀκρότατη συγκατάβαση.

 Ὁ Νομοθέτης διαφυλάσσει τόν νόμο, διότι εἶναι Ἐκεῖνος ἀπό τόν ὁποῖο ἀκοῦμε «οὐκ ἦλθον καταλῦσαι τόν νόμον ἤ τούς προφήτας, ἀλλά πληρῶσαι». 

Ἔρχεται νά δείξει ποιός εἶναι ὁ σκοπός τοῦ νόμου. Καί δέν εἶναι δυνατόν νά βρεῖ τόν σκοπό, ἐάν δέν ἐφαρμόσει τόν ἴδιο τόν νόμο, διότι πάντοτε ἡ χρησιμότητα ἑνός νόμου φαίνεται ἀπό τήν ἐφαρμογή του.

 Ὁ νόμος λέει πώς ὅλα τά πρωτότοκα ἀρσενικά ἀφιερώνονται στόν Θεό. Αὐτό τό λέει, διότι κάποιο ἀπ’ αὐτά κάποτε θά γίνει ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής τοῦ λαοῦ Του. Ὁ Θεός ζητάει τά πρωτότοκα, διότι ἀπό τή μητέρα πού θά γεννηθεῖ ὁ Σωτήρας δέν θά ὑπάρξει ἄλλο παιδί. Ἄν ἐπρόκειτο ἡ Μητέρα τοῦ Σωτήρα νά γεννήσει καί ἄλλα παιδιά, τότε ὁ Θεός θά ζητοῦσε νά τοῦ ἀφιερώνονται ὅλα τά ἀρσενικά παιδιά καί ὄχι μόνον τά πρωτότοκα. Τά παιδιά αὐτά ὁ Θεός δέν τά κρατάει κοντά Του, ἀλλά τά ἐπιστρέφει στούς γονεῖς τους. Ὑπάρχει, ὅμως, ἕνα πρωτότοκο, τό ὁποῖο θά ἀφιερωθεῖ ἀποκλειστικά στόν Θεό, διότι θά γίνει ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου. Αὐτό τό πρωτότοκο δέν εἶναι ἀπαραίτητο νά πάει στόν ναό, διότι ἡ ἀφιέρωσή του στόν Θεό εἶναι ἀπό πρίν ἀπόλυτη.

Ο ΣΑΡΑΝΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Σαράντα μέρες μετὰ τὴ Γέννησή του ὁ Χριστὸς παρουσιάστηκε ἀπὸ τὴν Παναγία Μητέρα του στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Αὐτὸ ἔγινε, «ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωυσέως» (Ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς).

Ὁ νόμος αὐτὸς προέβλεπε τὴν καθιερωμένη τάξη γιὰ τὸν καθαρισμὸ τῆς λεχοῦς ἀπὸ τὰ ἐπιλόχεια, ἀπὸ τὸ μεταβατικὸ στάδιο δηλαδὴ τῆς λοχείας ποὺ διαδέχεται τὸν τοκετό, μὲ διάφορα σωματικὰ καὶ ψυχικὰ συμπτώματα γιὰ τὴ μητέρα (ὑστερόπονοι, αἱμορραγίες, ὁρμονικὲς διαταραχές, σταδιακὴ ἀποκατάσταση τοῦ ἀναπαραγωγικοῦ συστήματος, ἐπιλόχεια κατάθλιψη κ. λ. π.).

Ἡ Παναγία ὅμως γέννησε ὑπερφυσικά, μὲ ἀνώδυνο καὶ ἀλόχευτο τοκετό. Ἦταν ἐντελῶς ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὴν κατάσταση τῆς λοχείας. Δὲν εἶχε καμμιὰ «νομικὴ» ἀκαθαρσία, καμμιὰ δική της ἁμαρτία, κανένα ἀπολύτως σύμπτωμα ποὺ νὰ προσιδιάζει στὸν φυσικὸ τοκετό.

«Μετατιθεμένης γάρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καί νόμου μετάθεσις γίνεται»

«Μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται» (Ἑβρ. 7, 12)

«Ὅταν ὅμως ἀλλάζει ὁ φορέας τῆς ἱερωσύνης, τότε ἀναγκαστικὰ ἀλλάζει καὶ ὁ νόμος».

 Στο αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής της Υπαπαντής, κατά την οποία θυμόμαστε τον σαραντισμό του Χριστού στον ναό των Ιεροσολύμων και την ευλόγησή του από τον υπερήλικα ιερέα Συμεών, διαβάζουμε την αναφορά του αποστόλου Παύλου στην ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης και στην ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης. 

 Στην πρώτη, οι ιερείς λαμβάνουν το χάρισμα της ιερωσύνης από τον προπάτορα της ιουδαϊκής φυλής, στην οποία ανήκουν, δηλαδή τον Λευί, γιο του Ιακώβ και εγγονό του Αβραάμ. Σ’ αυτήν ανήκε και ο Ααρών, αδελφός του Μωυσή, ο οποίος κληροδοτεί το χάρισμα αυτό κατ’ εντολήν του Θεού διά του Μωυσή σε όσους από τη φυλή του θα αναλάβουν αυτήν την αποστολή. Είναι και ευλογία και κληρονομιά η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης. Υπάρχει όμως σ’ αυτήν ένα πρόσωπο, ο Μελχισεδέκ, βασιλιάς της πόλης Σαλήμ, ο οποίος συναντά τον Αβραάμ, τον γενάρχη των Εβραίων, μετά από μία μεγάλη μάχη στην κοιλάδα Σιδδίμ, και του προσφέρει άρτους και οίνο, ευλογώντας τον, ενώ ο Αβραάμ του προσφέρει το ένα δέκατο των λαφύρων από τη νίκη του. Ο Μελχισεδέκ χαρακτηρίζεται «απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μήτε αρχήν ημερών μήτε ζωής τέλος έχων (Εβρ. 7,3) και θεωρείται τύπος του Χριστού, καθότι και ο Κύριος είναι «απάτωρ εκ μητρός» (της Παναγίας), «αμήτωρ» (εκ Πατρός, γεννηθείς από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων), «αγενεαλόγητος» (καθότι Θεός), «μήτε αρχή ημερών μήτε ζωής τέλος έχων» (σε ό,τι αφορά την θεότητά Του). Έτσι, η ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης έρχεται ως συνέχεια της ιερωσύνης του Χριστού, που είναι κατά την τάξη Μελχισεδέκ, όχι δηλαδή κατά τα ανθρώπινα μέτρα και πρότυπα, επομένως όχι κληρονομική, ούτε ανήκουσα σε έναν λαό ή σε μία φυλή, αλλά ως απόρροια της σχέσης με τον Χριστό και με την Εκκλησία.

 Ο απόστολος Παύλος επισημαίνει ότι «όταν αλλάζει ο φορέας της ιερωσύνης, τότε αλλάζει αναγκαστικά και ο νόμος» που τη διέπει, όπως και ο νόμος που διέπει τον κόσμο. Η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης λειτουργούσε στην προοπτική της θυσίας για τον εξιλασμό, την άφεση των αμαρτιών των ανθρώπων και τη συμφιλίωση με τον Θεό. Οι ιερείς της Παλαιάς Διαθήκης θυσίαζαν ζώα ή και προσέφεραν τους πρώτους καρπούς της γης, για να υπενθυμίσουν στους ανθρώπους ότι απέναντι στον Θεό δεν ήταν αυτοί που ήθελε Εκείνος, λόγω των αμαρτιών τους. 

Δεν αφήνει ο Χριστός. Μας έχει πληρώσει με το αίμα Του και τη ζωή Του!

Όλοι μια αγκαλιά θέλουνε.
Όλοι μια αγκαλιά γυρεύουνε...
Ε, αυτή είναι του Χριστού η αγκαλιά!
Ο Οποίος τη στήνει στα τρίστρατα της ζωής μας.
Και στα αδιέξοδα περιμένει!
Και τότε, απελπισμένοι απο όλους και απο όλα, και απο τον εγωιστή εαυτό μας, πέφτουμε στην αγκαλιά του Θεού (τουλάχιστον οι καλοπροαίρετοι) άνευ όρων και ορίων!
Και παραδινόμαστε στην αγάπη του Θεού.Και αυτό είναι θαύμα.
Δεν αφήνει τον κόσμο Του ο Θεός!Δεν αφήνει ο Χριστός.
Μας έχει πληρώσει με το αίμα Του και τη ζωή Του!

+π.Ανανιας Κουστενης

Η χρήση του όρου: Ισραήλ.στην εκκλησιαστική ορολογία δεν έχει καμμία σχέση με το εβραϊκό κρατος του Ισραήλ.

  Εξ αφορμής της Δεσποτικής Εορτής της Υπαπαντής του Σωτήρος Χριστού, ας διευκρινίσουμε μια σχετική με την εορτή λεπτομερεια, ως προς την λέξη Ισραήλ, η οποία επιστέφει τη δοξολογική αποφώνηση του Θεοδόχου Συμεών.
Η χρήση του όρου: Ισραήλ.στην εκκλησιαστική ορολογία δεν έχει καμμία σχέση με το εβραϊκό κρατος του Ισραήλ.

  Ισραήλ είναι το όνομα με το οποίο ονόμασε ο Θεός τον Ιακώβ, (όπως καταγράφεται στον 28ο στίχο του 32ου κεφαλαίου του Βιβλίου της Γενέσεως στην Παλαιά Διαθήκη) και κατά κυριολεξία σημαίνει εκείνον που αναδεικνύεται δυνατός εν σχέσει προς τον Θεό. Σε μία πιο ελεύθερη μετάφραση είναι το όνομα του λαού του Θεού, του λαού δηλαδή που είναι ισχυρός με την χάρη και την δύναμη του Θεού.

Οι Εβραίοι είχαν την ευκαιρία να συνεχίσουν να είναι ο λαός του Θεού, αλλά έχασαν αυτό το δικαίωμα, επειδή σταύρωσαν τον Χριστό και δεν Τον αναγνώρισαν ως Μεσσία. Κάτι το οποίο πολλές φορές επεσήμανε ο Κύριος ομιλώντας προς αυτούς.
Έκτοτε ως Ισραήλ, ως λαός του Θεού δηλαδή, θεωρείται ο λαός που πιστεύει στον Χριστό ως Θεό Σωτήρα και Λυτρωτή ανεξαρτήτως φυλής, έθνους, γλώσσας ή άλλης ιδιότητας.

Το απολυτίκιο της σημερινής εορτής αποτελεί μια αριστουργηματική περίληψη της διδασκαλίας της Εκκλησίας

Χαῖρε κεχαριτωµένη Θεοτόκε Παρθένε·
(Η Μαρία είναι Παρθένος=εξαίρεται η καθαρότητα και αγνότητά της. Είναι επίσης Θεοτόκος= κυοφόρησε και έτεκε Θεάνθρωπο, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος που ενανθρώπησε για την δική μας σωτηρία)

ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡµῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει.
(Ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο αναμενόμενος Μεσσίας. Είναι ο Θεός ημών, ο Ήλιος της δικαιοσύνης, Αυτός που ήρθε για να μας λυτρώσει από το σκοτάδι της αμαρτίας και του θανάτου)

Εὐφραίνου καὶ σὺ Πρεσβύτα δίκαιε, δεξάµενος ἐν ἀγκάλαις τὸν ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἡµῶν, χαριζόµενον ἡµῖν καὶ τὴν Ἀνάστασιν.
( Ο Χριστός μας ελευθέρωσε από την αμαρτία, την φθορά και τον θάνατο μέσω της σταυρικής Του θυσίας και μας χάρισε την Ανάστασιν, δηλαδή την μετοχή στη θεϊκή Του δόξα.

Ο Συμεών είναι σύμβολο του κάθε πιστού. Το Πανάγιο Πνεύμα μας οδηγεί στην Εκκλησία όπου εκεί καλούμαστε να συναντήσουμε τον Σωτήρα μας Χριστό.
Επίσης ο Συμεών είναι δίκαιος καί Πρεσβύτης στην ηλικία. Δίκαιος= υπενθύμιση του πνευματικού αγώνα. Πρεσβύτης=ο πνευματικός αγώνας απαιτεί χρόνο, κόπο και υπομονή.
Τέλος, ο υμνογράφος μας προτρέπει «ευφραίνου». Όποιος έχει συναντήσει τον Χριστό έχει στην καρδιά του την δική Του χαρά.)

πηγή

«Άννα η προφήτις η καλώς γηράσασα και ως αετός ανακαινισθήσα».

Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Αναφερόμενος ο Άγιος Αμφιλόχιος Επίσκοπος Ικονίου ο Καππαδόκης, φίλος και συνασκητής του Μεγάλου Βασίλειου και του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, στην εορτή της Υπαπαντής του Σωτήρος Χριστού, στέκεται με ιδιαίτερο θαυμασμό στο πρόσωπο της Αγίας Άννης της Προφήτιδος.
Σ' αυτήν αναφέρεται ο Ιερός Ευαγγελιστής Λουκάς: «Και ην Άννα προφήτις, θυγάτηρ Φανουήλ, εκ φυλής Ασήρ· αύτη προβεβηκυία εν ημέραις πολλαίς, ζήσασα έτη μετά ανδρός επτά από της παρθενίας αυτής, και αυτή χήρα ως ετών ογδοήκοντα τεσσάρων, η ουκ αφίστατο από του ιερού νηστείαις και δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα και ημέραν».1

Α. Ερμηνεύοντας τους παραπάνω λόγους, ο θεολόγος Πατέρας της Εκκλησίας χαρακτηρίζει την Άννα την προφήτιδα ως αετό: «Άννα η προφήτις η καλώς γηράσασα και ως αετός ανακαινισθήσα».

Την ονομάζει ακόμη :
«Γυνή το σχήμα και προφήτις το τάγμα...
Εν χηροσύνη διάγουσα και εν βασιλεία διατρεφομένη...
Ρυτιδωμένη την όψη και διατεταγμένη την φρόνηση...
Συγκύπτουσα το γήραν και ορθοβατούσα την γνώση...
Πεπαλαιωμένη από την πολυετία και γεμάτη σφρίγος από την θεογνωσία...
Νηστεύουσα και μη αδηφαγούσα...
Δεομένη και μη ρεμβομένη...
Σχολάζουσα στο ιερό και μη περιφερομένη σε αλλοτρίους οίκους...
Ψάλλουσα και μη φλυαρούσα...
Προφητεύουσα και μη μυθολογούσα...
Τα θεία μελετώσα και τα άσεμνα μη προξενούσα...»2

Μάλιστα τονίζει ο Ιερός πατήρ πως η Άννα υπερέβαλλε την χήρα εκείνη την οποία μακαρίζει ο Απόστολος Παύλος : "χήρα καταλεγέσθω μη έλλαττον ετών εξήκοντα γεγονυία" 3.

Και καταλήγει ο Ιερός πατήρ: "Ω των παραδόξων πραγμάτων, αυτή η χήρα

Αυτός που «τα σύμπαντα εν τη δρακί περιέχων», καταδέχθηκε να αναπαυθεί στις γεροντικές αγκάλες του δικαίου Συμεών...

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ   Θεολόγου - Καθηγητού

  Η μεγάλη θεομητορική και συνάμα δεσποτική εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου είναι ένας ακόμη σημαντικός εορτολογικός σταθμός του ενιαυτού στην Εκκλησία μας. Κατ’ αυτήν εορτάζεται το γεγονός της εισόδου του Χριστού στον ιουδαϊκό Ναό της Ιερουσαλήμ και της ευλογίας Του από τον άγιο Συμεών και την σεβάσμια γερόντισσα και προφήτιδα Άννα.

  Αυτή η τυπική νομική επίσκεψη του Κυρίου μας στο Ναό του Θεού ενέχει πολύ μεγάλη θεολογική σημασία για την Εκκλησία μας, διότι όπως θα δούμε, εκεί αναγγέλλεται για πρώτη φορά δημόσια η πολυπόθητη για το ανθρώπινο γένος έλευση του Λυτρωτή και ειπώθηκαν από τους προαναφερόμενους δικαίους, Συμεών και Άννα, ύψιστης αξίας προφητικά λόγια, τα οποία φανερώνουν περίτρανα την θεία καταγωγή και τη σωτήρια αποστολή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού στον κόσμο. Γι’ αυτό οι Ορθόδοξοι πιστοί πανηγυρίζουμε λαμπρά αυτή την ιερή ημέρα.

   Η εορτή της Υπαπαντής είναι πολύ παλιά και ανάγεται στους χρόνους ίσως και νωρίτερα του 5ου αιώνα. Καθιερώθηκε κατ’ αρχήν στη Δύση για να αντικαταστήσει τη βάρβαρη και παγανιστική εορτή του προς τιμήν απαίσιου τραγόμορφου θεού των δασών Silvanus, αντίστοιχου του Πάνα της αρχαιοελληνικής θρησκείας, προκειμένου να σταματήσουν τα αισχρά όργια των λατρευτών του ψευτοθεού.

   Σύμφωνα με τη μωσαϊκή θρησκεία όφειλαν οι γονείς να οδηγήσουν στο Ναό και να αφιερώσουν στο Θεό κάθε νεογέννητο παιδί την τεσσαρακοστή ημέρα από τη γέννησή του (Έξοδ.13,1). Για τους πιστούς Ιουδαίους η γέννηση παιδιών θεωρούνταν θείο δώρο και γι’ αυτό φρόντιζαν να ευχαριστήσουν το Θεό, μετά τον καθαρισμό της λεχώνας μητέρας, μετά από σαράντα ημέρες, όπως προέβλεπε η μωσαϊκή νομοθεσία, «όταν αναπληρωθώσιν αι ημέραι καθάρσεως αυτής εφ’ υιώ ή επί θυγατρί, προσοίσει αμνόν άμωμον, εις ολοκαύτωμα, και νεοσσόν περιστεράς ή τρυγόνα περί αμαρτίας επί την θύραν της σκηνής του μαρτυρίου» (Λευιτ.12.6).

  Το ίδιο έκαμαν και οι άγιοι γονείς του Κυρίου μας. Ως ευσεβείς τηρητές της ιουδαϊκής θρησκείας τηρούσαν επακριβώς όλες τις νομικές διατάξεις. Ο απόστολος Παύλος μας βεβαιώνει πως «εξαπέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού γενόμενον υπό γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση» (Γαλ.4,4), διότι «ώφειλε κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι» (Εβρ.2,17). Κάθε λεπτομέρεια της ζωής του Κυρίου έχει μεγάλη θεολογική και σωτηριολογική σημασία, διότι αποδεικνύει την πραγματική ενανθρώπησή Του και κατά συνέπεια τη βεβαία σωτηρία μας!

Η Υπαπαντή του Χριστού - π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

                                

Θεοτόκε ἡ ἐλπίς, πάντων τῶν Χριστιανῶν, Σκέπε, φρούρει, φύλαττε, τούς ἐλπίζοντας εἰς σέ...

 

Θεοτόκε ἡ ἐλπίς, πάντων τῶν Χριστιανῶν, Σκέπε, φρούρει, φύλαττε, τούς ἐλπίζοντας εἰς σέ.
(Θεοτόκε, σύ ἡ ἐλπίδα ὅλων τῶν Χριστιανῶν, σκέπασε, φρούρησε καί φύλαγε ὅλους, ὅσοι ἐλπίζουν σέ Σένα).

Το φως της ρομφαίας

Οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης είναι απ’ τους πιο σοφούς και μεγάλους ανθρώπους της παγκόσμιας ιστορίας. Όχι μόνο επειδή προφήτευσαν τον ερχομό του Χριστού, αλλά και γιατί είπαν πράγματα, που οι σημερινοί άνθρωποι της απαξίωσης των αξιών δεν τολμούν ούτε καν να ψελλίσουν ή έστω να διανοηθούν.

Μεταξύ των προφητών συγκαταλέγεται και ο Συμεών, ο Θεοδόχος, στον οποίο ο Θεός είχε υποσχεθεί ότι θα έβλεπε, πριν φύγει απ’ τη ζωή, τον αναμενόμενο Μεσσία. Και την ημέρα του σαραντισμού το Άγιο Πνεύμα τον οδήγησε στο ναό, όπου εναγκαλίστηκε το μικρό Χριστό, λέγοντας λόγια πανέμορφα, προφητικά και αξιοθαύμαστα για το πνευματικό τους βάθος.

Ονόμασε το Χριστό «φως» της σωτηρίας, που ο Θεός είχε ετοιμάσει για όλους τους λαούς, καθώς θα αποκαλυπτόταν, για πρώτη φορά στους εθνικούς και θα συντελούσε στο να δοξαστεί και ο λαός του Ισραήλ. Δεδομένου ότι, μέχρι την εποχή εκείνη, αλλά και στη συνέχεια ο λαός αυτός γνώρισε, δυστυχώς, αλλεπάλληλους διωγμούς και ταπεινώσεις. Και βέβαια δήλωσε ότι, αφού ο Θεός εκπλήρωσε την υπόσχεσή του, ήταν κι αυτός πλέον έτοιμος να εγκαταλείψει ευτυχισμένος την επίγεια ζωή.

Τα θριαμβευτικά αυτά λόγια του Συμεών, προκάλεσαν θαυμασμό και ενθουσιασμό στον Ιωσήφ και ιδιαίτερα στην Παναγία.Στην οποία, προκειμένου να την προσγειώσει στην πραγματικότητα, έσπευσε Ο Συμεών να προσθέσει, σχετικά με το νεογέννητο, λόγια, που δεν ήταν δυνατόν, παρά να βάλουν την Παναγία σε περίσκεψη. Τονίζοντας ότι αυτό το μικρό παιδί θα γινόταν «σημείο αντιλεγόμενο», που θα συντελούσε στην «πτώση και ανάσταση πολλών».

 Προλέγοντας έτσι όλες τις κοσμοϊστορικές αναστατώσεις και ανακατατάξεις, που θα επακολουθούσαν εξ αιτίας του: Την πτώση, δηλαδή του αρχαίου κόσμου, με τις

Στις 2 Φεβρουαρίου ένας φτωχός Ιησούς…

Βυζαντινή τοιχογραφία της Υπαπαντής στην κρύπτη του αγ. Βλασίου στο Σαλέντο 12ος αιώνας. 

"Σχεδόν σαράντα μέρες μετά τα Χριστούγεννα, γιορτάζεται η Υπαπαντή, δηλαδή το γεγονός ότι η Μαρία και ο Ιωσήφ πήγαν («πρόσφεραν») τον σαρανταήμερο Ιησού στον ναό, όπως όριζε ο θρησκευτικός τους νόμος. Απλή ρουτίνα, ε; Για να δούμε όμως μήπως μια άλλη δυναμική υποφώσκει εδώ…
Πρώτα απ’ όλα, την Υπαπαντή την εξιστορεί μόνο το ευαγγέλιο του Λουκά, το οποίο έχει τη δική του ρετσινιά ως το «ευαγγέλιο των καταπιεζόμενων και των φτωχών». Είναι ενδεικτικό ότι στη γέννηση του Χριστού ο Λουκάς δεν είχε μνημονεύσει τους τρεις Μάγους και τα ακριβά δώρα τους, είχε μνημονεύσει όμως τους τσοπάνηδες.
Ερχόμαστε στην Υπαπαντή. Όταν ο Λουκάς την περιγράφει, γράφει ότι οι γονείς του Ιησού «έπρεπε να προσφέρουν και θυσία ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δυο μικρά περιστέρια». Φράση απλούλα, ε; Κι όμως, γεμάτη δυναμικά συμφραζόμενα: Βάσει του θρησκευτικού νόμου, οι γονείς κανονικά έπρεπε να προσφέρουν άλλα, ακριβότερα πράγματα: ένα χρονιάρικο αμνό κι ένα νεοσσό περιστεράς ή τρυγόνας. Η οικονομικά ευτελέστερη θυσία που πρόσφεραν λοιπόν ο Ιωσήφ και η Μαρία ήταν ακριβώς η θυσία που προβλεπόταν να προσφέρουν οι φτωχοί!
Το ευαγγέλιο δεν κάνει ρεπορτάζ. Φωτίζει ηθελημένα μια συγκεκριμένη θεολογική επιλογή. Καθόσον «ο Ιησούς του Λουκά είναι […] ο μεγάλος εραστής όλων των περιφρονημένων και άκληρων αυτού του κόσμου: των πτωχών, των αμαρτωλών, των Σαμαρειτών..."

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Στήν ὥρα τῆς χαρᾶς ὁ Συμεών προ­­φητεύει τήν ὀδύνη.

«Σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχήν διελεύ­σεται ρομφαία» (Λουκ. 2.35).

  Συνάντηση οὐρανοῦ καί γῆς· συ­νάν­τηση παρόντος καί μέλ­λοντος σήμερα, ἀδελφοί μου, στόν ναό τοῦ Θεοῦ, καί ἐμεῖς θεαταί καί ἀκροαταί τῶν θείων μυστηρίων.
 Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο ὁ Πα­τήρ προσέφερε γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου, προσφέρεται ἀπό τήν κατά σάρκα μητέρα του στόν ναό τοῦ Θε­οῦ.
 Εἰσέρχεται ὁ Χριστός ὡς βρέ­φος τεσσαρακονθήμερο στόν χειρο­ποίη­το ναό τοῦ Θεοῦ γιά νά εἰσο­δεύ­­σει ἐν τῷ προσώπῳ του τή φθαρ­­­τή ἀν­θρώπινη φύση στόν ἀχει­­ροποίη­το ναό τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

 Εἰσάγεται ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἐκεῖ ὅπου εἶναι μο­­­νίμως παρακαθήμενος τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ, καί ὁ πρεσβύτης Συμεών δοξάζει τόν Θεό, γιατί ἀξιώθηκε νά ζήσει τήν ἐκπλήρωση τῆς ὑποσχέ­σεως τοῦ Θεοῦ νά σώσει τόν κόσμο διά τοῦ Υἱοῦ του.

 Ὁ θεοδόχος Συμεών εὐφραίνεται καί ἀγάλλεται γιά τή δωρεά τοῦ Θε­οῦ, ἀλλά καί προφητεύει γιά τόν Ἰησοῦ καί τήν Παναγία Μητέρα του. Προφητεύει γιά τόν Χριστό πού θά ἀναδειχθεῖ «εἰς σημεῖον ἀντι­λε­γόμενον» καί θά γίνει ἡ αἰτία τῆς πτώ­σεως, ὅσων δέν θά τόν πι­στεύ­σουν καί δέν θά τόν ἀποδεχθοῦν, ἀλλά καί τῆς ἀναστάσεως καί σω­τη­­ρίας γιά ὅσους θά ἀκούσουν τῆς φωνῆς του καί θά ἀκολουθήσουν τή διδασκαλία του. Προφητεύει καί γιά τήν Πα­ναγία Μητέρα του καί ἀναφέ­ρε­ται στή ρομφαία πού θά δια­πε­ράσει τήν ἁγία ψυχή της.

Στήν ὥρα τῆς χαρᾶς ὁ Συμεών προ­­φητεύει τήν ὀδύνη. Στήν ὥρα τῆς εὐφροσύνης ὁ Συμεών προφη­τεύει τή θλίψη. Γιατί τό κάνει αὐτό; Ἤ, καλύτερα, γιατί ὁ Θε­ός ὁμιλεῖ μέ αὐτόν τόν τρόπο μέσω τοῦ ἁγίου πρεσβύτου; Ἀνεξιχνίαστες, ἀσφαλῶς, οἱ βου­λές τοῦ Θεοῦ· ὅμως ἐπιτρέπει καί ἐμᾶς τούς χοϊκούς ἀνθρώπους νά ἐπιχειρήσουμε νά τίς προσεγγί­σου­με καί νά τίς ἑρμηνεύσουμε γιά νά ὠφεληθοῦμε ἀπό τήν, ἔστω καί ἐν μέρει, κατανόησή τους.

Ἡ προφητεία τοῦ θεοδόχου Συ­με­ών ἔχει σκοπό νά προετοιμάσει τήν Παναγία γιά

Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ

 

Ψηφιδωτό ΙΑ΄ αιώνα Μονή Αγίου Λουκά Βοωτίας.

Μικρογραφία από το Ψαλτήριο Chludov, 850-875.

Τοιχογραφία Ι΄ αιώνα Μονή Eski Gumus Καππαδοκίας.

Επισμαλτωμένη εικόνα ΙΒ΄ αιώνα Βασιλική Αγίου Μάρκου Βενετίας.

Τοιχογραφία 1290 Πρωτάτο Καρυές Αγίου Όρους.

facebook

Πολλές φορές αναρωτήθηκα πώς θα ’θελα να ’ναι ο θάνατός μου.

  Πολλές φορές αναρωτήθηκα πώς θα ’θελα να ’ναι ο θάνατός μου. Ποια θα ’ναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να ’ναι τα τέλη μου «ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά» και να ’χω «καλήν ἀπολογίαν» μπροστά στο φοβερό το βήμα του Χριστού μου.
  Κατέληγα ομόφωνα (εγώ κι ο εαυτός μου) πως θα 'θελα να γίνει μια Κυριακή πρωί το φευγιό μου. Μετά τη Θεία Λειτουργία. Με το Χριστό μου μέσα μου. Έτσι, ήρεμα και ειρηνικά.
  Μετάλαβα σήμερα. Του Αη Συμιού ανήμερα. Και πήρα το Χριστό μου, όχι στην αγκαλιά μου, μα ολόκληρο μέσα μου. Και τώρα που απόμεινα μόνος και διαβάζω την ευχαριστία της Θείας Μετάληψης, σκοντάφτω εκεί που λέει «Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλον σου Δέσποτα ...».
  Είναι βλέπεις, που δεν υπολόγισα τα σκοινάκια που με κρατούν αιχμάλωτο στη γη και δε μ’ αφήνουν όχι να πετάξω, μα ούτε να τολμήσω μια σπιθαμή ν’ ανεβώ και να πω μ’ όλη μου την καρδιά «Σύ γ'αρ εἶ τό ὄντως ἐφετόν, καί ἡ ἀνέκφραστος εὐφροσύνη τῶν ἀγαπώντων Σε, Χριστέ ...»

Υπ

πηγή

«Δικό σου;», της λέει ο γέροντας.«Του κόσμου όλου»,απαντά το κορίτσι(Εορτή Υπαπαντής)

  π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

Σέρνει τα βήματά του προς τον ναό. Άλλη μια μέρα προσμονής. Από τότε που άκουσε την φωνή να του λέει ότι δεν θα φύγει αν δεν κρατήσει στα χέρια του Αυτόν που περιμένει κι ο ίδιος κι όλος ο κόσμος, μετρά τα βήματά του αργά και τα συνδέει με την προσμονή: «να ‘ ναι σήμερα;». 

 Μια δεύτερη φωνή τού λέει μέσα του: « αν είναι σήμερα, μαζί Του θα φύγεις για πάντα για το άγνωστο. Θα πας σε μια χώρα στην οποία Αυτός που θα αγκαλιάσεις δεν θα σε περιμένει, γιατί θα μείνει πίσω, για να κάνει το έργο Του. Είσαι εδώ κι Αυτός στο αλλού. Θα πας στο αλλού κι Αυτός θα μείνει εδώ. Μόνη σου παρηγοριά η στιγμή. Τι να την κάνεις, αφού ο θάνατος θα σε καταπιεί κι Εκείνος δεν θα μείνει μαζί σου για να σε παρηγορήσει; Καλός κι αυτός ο Θεός σου, συμφέρον δεν έχεις απ’ Αυτόν, κρίμα την υπηρεσία».
Προχωρά. Εισέρχεται στον ναό. Τον χαιρετούν όλοι με σεβασμό. Είναι ο γέροντας. Τους κάνει εντύπωση που έρχεται για την εφημερία του. Άλλοι στην θέση του ξεκουράζονται. Περιμένουν το τέλος με ηρεμία. Μοιράζονται τις στιγμές με τους δικούς τους. Τελευταίες χαρές. Εκείνος όμως επιμένει. Η φωνή του έδωσε το μήνυμα. 

«Δεν θα φύγεις, αν δεν κρατήσεις Αυτόν που περιμένει όλος ο κόσμος». Και ο γέροντας μετρά τα βήματά του, φτάνει στο ιερό, ξεκινά το «Ελέησόν με ο Θεός» και δέχεται τους ανθρώπους. 

«Μια προσευχή, γέροντα, για το παιδί μου». «Μια προσευχή για τον άντρα μου που είναι άρρωστος». «Μια προσευχή, γέροντα, για τον πατέρα μου». «Μια προσευχή, γέροντα, για τον εχθρό μου».
  Ταπεινά βαδίζει προς τον ναό. Κρατά στα χέρια της το αγοράκι της. Σαράντα μέρες, όλες γεμάτες από μνήμες. Ήρθε η ώρα σε έναν τόπο, όπου  κάμαρη δεν υπήρχε, ούτε για την επίτοκο. Ήρθε η ώρα σε έναν τόπο όπου εκατοντάδες άνθρωποι της έλεγαν :

«Τι μας νοιάζει; να περιμένεις την σειρά σου». Είδε να βγαίνει από τα σπλάχνα της η Ζωή ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά. Μόνη της τον έντυσε με τα σπάργανα που κουβαλούσε μαζί της για την ώρα εκείνη. Ο συγγενής της, άνθρωπος γεμάτος υπομονή κι αγάπη, που διακριτικά την είχε στο πλάι του, έτσι ώστε να μην νιώσει κανείς ότι το παιδί ήταν κλεψίγαμο, αφού ήξερε ότι ήταν του Θεού, βοήθησε ώστε το νεογέννητο να μπει στο παχνί. Και την ώρα που μάνα και βρέφος ξεκουράζονταν μετά από το πρώτο κλάμα, το κορίτσι έζησε:

Τις φωνές από τον ουρανό να ψάλλουν «Δόξα», τους απλούς στην καρδιά και στους τρόπους βοσκούς να της προσφέρουν ψωμί, γάλα και λίγο φρεσκομαγειρεμένο κρέας για να πάρει δύναμη, τους άλλους, τους παράξενα ντυμένους σοφούς, να προσκυνούνε το παιδί της και να Του προσφέρουν δώρα μοναδικά.
 Προχωρά. Εισέρχεται στον ναό. Και θυμάται. Τον ιερέα την όγδοη ημέρα που

Το πιο εκπληκτικό βρέφος...

  Κάνε αυτό που θες με όλη σου την καρδιά.Προχώρα το δρόμο σου με επίγνωση στο κάθε σου βήμα.
Και να το απολαμβάνεις όλο αυτό.Και να το ζεις σα γιορτή.
Να χαίρεσαι τα σχέδιά σου,τα έργα σου, τις απόψεις σου.Μα όλα αυτά, κάνε τα για σένα,ως δική σου έκφραση και καταξίωση.
Χωρίς να θες να επιβάλεις σε κανέναν κάτι.Λάμψε, κι αν είναι, θα πείσεις.
Μίλα αν σε ρωτήσουν.Δώσε αν ζητήσουν.Μη περνάς τη γιαγιά απέναντι με το ζόρι,για να κάνεις με το στανιό την ¨καλή πράξη",αφού η γιαγιά
δεν θέλει να περάσει απέναντι!

  Αυτή η ελευθερία του Χριστού,που δεν πίεσε κανέναν για τίποτα,που δεν θέλησε να επιβάλλει με το ζόρι κάτι.
Που μας είπε:κοίτα μέσα σου, μπες στην καρδιά σου,κλείσε την πόρτα του μυστικού σου δωματίου,μην ενοχλείς,μην κρίνεις, μη κρίνεις, μη κρίνεις!,
μη διορθώνεις άτσαλα,μη πετάς πέτρες σε αμαρτωλούς,ζήσε την προσωπική σου έκσταση και έκρηξη,κι όλο αυτό το ηφαίστειο θα δώσει σήμα παντού γύρω του.

  Αν θέλουν, όσοι θέλουν, θα το δουν.Μα κυρίως, εσύ.Εσύ θα είσαι ζεστός, αληθινός,καυτός.Για σένα κυρίως.Όλα θα γίνονται όχι για να πείσεις.Μα για να ζήσεις.Εσύ.Εγώ.Εμείς.

 Αυτό το θείο Μωρό που πήγε στο Ναό η Παναγία μας κι έδωσε στα χέρια του δικαίου Συμεών,ήρθε γι' αυτό το λόγο στον κόσμο μας.
Για όλα τα παραπάνω.Κι άλλα πολλά βέβαια.Πάντως σίγουρα όχι για αιματοχυσίες,φανατισμούς, κακίες,μίση, διαχωρισμούς,ιερά ρόπαλα που ανοίγουν μύτες και σπάνε δόντια.
 Όσοι θέλουν,αυτοί νιώθουν κάτι απ' αυτά,κι εμπνέονται προς αυτή την κατεύθυνση.
Της ανάσας.Όσοι δεν θέλουν,αξίζουν κι αυτοί κάθε σεβασμό κι αγάπη.
Όπως τους αγαπά ο Χριστός.
Αλίμονο όμως αν αυτοί οι άλλοι δίνουν τον τόνο,και παρουσιάζονται ως η ¨βιτρίνα¨και η γνήσια έκφραση του Χριστού.Διότι σίγουρα, δεν είναι.

π.Ανδρέας Κονάνος

Υπαπαντή του Χριστού-«Και σοῦ δε αὐτῆς την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία»

Απὸ τὸ βιβλίο «Δωδεκάορτο. Εἰσαγωγὴ στὴν ὀρθόδοξη Χριστολογία»
Ἱεροθέου, Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου

«Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοὶ» (Λουκ.β´35).

 Προφανῶς ἡ προφητεία αὐτὴ ἀναφέρεται στὸν πόνο καὶ τὴν θλίψη τῆς Θεοτόκου, ὅταν θὰ ἔβλεπε τὸν Υἱό της πάνω στὸν Σταυρό, ποὺ εἶναι ταυτόχρονα Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, νὰ πάσχῃ καὶ νὰ ὑποφέρῃ. Ἡ Παναγία δὲν ὑπέφερε, οὔτε πόνεσε κατὰ τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἀκριβῶς γιατὶ τὸν συνέλαβε ἀσπόρως καὶ τὸν γέννησε ἀφθόρως. Ἔπρεπε, λοιπόν, νὰ πονέσῃ πολὺ κατὰ τὸν καιρὸ τῆς ἐξόδου.

Ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ῥομφαία, ποὺ θὰ διέλθη τὴν ψυχὴ τῆς Θεοτόκου κατὰ τὸν σταυρικὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἀποκαλύψῃ τοὺς διαλογισμοὺς πολλῶν ἀνθρώπων, ποὺ βρίσκονταν κεκρυμένοι στὴν καρδιά τους. Αὐτοὶ ἀμφιβάλλουν ἂν εἶναι γνήσια καὶ ἀληθινὴ μητέρα. Ἀλλὰ ἀπὸ τὸν πόνο ποὺ αἰσθάνθηκε καταλαβαίνουν ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν φυσική του μητέρα.

Αὐτὸ μᾶς ὑπενθυμίζει τὴν περίπτωση τῶν δύο γυναικῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ποὺ διεκδικοῦσαν ἕνα βρέφος καὶ παρουσιάσθηκαν στὸν Σολομῶντα γιὰ νὰ τοὺς λύσῃ τὴν διὰ-φορᾶ. Ὁ Σολομῶν ζήτησε μαχαίρι γιὰ νὰ τὸ τεμαχίσῃ καὶ νὰ δώσῃ ἀπὸ ἕνα μέρος σὲ κάθε μία γυναίκα. Τότε ἡ μία ζήτησε νὰ μὴ τὸ σφάξῃ, ἀλλὰ νὰ τὸ δώσῃ ὁλόκληρο στὴν ἄλλη. Καὶ ἡ ἄλλη ζήτησε νὰ τὸ σφάξῃ, ὥστε νὰ μὴ τὸ πάρῃ καμμιὰ ἀπὸ αὐτές. Ὁ βασιλεὺς ἔδωσε τὸ παιδὶ σὲ αὐτὴν ποὺ προτίμησε νὰ ζήσῃ τὸ παιδί, ἔστω κι ἂν τὸ πάρῃ ἡ ἄλλη γυναίκα. Αὐτὸ ἦταν δεῖγμα ὅτι ἦταν ἡ φυσική του μητέρα. (Γ´ Βασιλ. γ´ 16-28).

Ἔτσι καὶ ὁ πόνος τῆς Παναγίας στὸν Σταυρὸ ἔδειξε ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ μητέρα, ὅτι ἀπὸ αὐτὴν ὁ Κύριος παρέλαβε τὴν σάρκα. Γιατὶ, ἀφοῦ ἡ Παναγία εἶναι ἡ πραγματικὴ μητέρα, σημαίνει ὅτι καὶ ὁ Χριστὸς ἔχει πραγματικὸ σῶμα καὶ δὲν εἶναι ἄνθρωπος κατὰ φαντασία.

Ό Μ. Ἀθανάσιος λέγει ὅτι ἡ φράση «ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν

Ο δίκαιος Συμεών εἶναι ὁ πρῶτος που ἀνήγγειλε στους δέσμιούς του Ἅδου ὅτι ἦλθε ὁ Χριστός

 Μόλις ὁ δίκαιος Συμεὼν ἔλαβε στὴν ἀγκαλιά του τὸν Χριστὸ ἀνεφώνησε: «Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἠτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραὴλ» (Λουκ. β´ 29-31). 

Πρόκειται γιὰ μία μεγαλειώδη φράση, τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία παρέλαβε καὶ ἔθεσε στὸ τέλος τῆς ἀκολουθίας τοῦ Ἑσπερινοῦ, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες ἀκολουθίες, ὅπως τὴν εὐχαριστία μετὰ τὴν μετάληψη τῶν Τιμίων Δώρων. Θὰ ἐπιχειρήσουμε μία μικρὴ ἑρμηνευτικὴ ἀνάλυση αὐτοῦ του λόγου.

Ὁ δίκαιος Συμεὼν ἦταν πληροφορημένος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὅτι θὰ δῇ ὁπωσδήποτε τὸν ἐνανθρωπήσαντα Λόγο τοῦ Θεοῦ πρὶν πεθάνη, καὶ αὐτὸ πραγματοποιήθηκε, ἀφοῦ ἦταν «προφητικῇ χάριτι τετιμημένος» (ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας). Ὅταν εἶδε τὸν Χριστό, ζητᾶ λύση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, ὅποτε γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι οἱ ἅγιοι «δεσμὸν λογίζονται τὸ σῶμα» (Ἱερὸς Θεοφύλακτος), καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν φοβοῦνται τὸν θάνατο.

Τὸ «κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ» δηλώνει ὅτι ζητεῖ τὴν ἔξοδο τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, «διὰ τὸν χρησμὸν ὃν ἔλαβεν» καὶ μάλιστα αὐτὸ θεωρεῖ ἀνάπαυση, γιατὶ τὸ «ἐν εἰρήνῃ» ἰσοῦται μὲ τὸ «ἐν ἀναπαύσει» (Ἱερὸς Θεοφύλακτος). Ἡ ἀνάπαυση ἔχει σχέση καὶ μὲ τὴν εἰρήνη τῶν λογισμῶν, γιατὶ ὅσο περνοῦσαν οἱ ἡμέρες ὁ δίκαιος Συμεὼν τὸ ἀνέμενε «ἀεὶ φροντίζων πότε ἐλεύσεται» (Ἱερὸς Θεοφύλακτος). Καί, βέβαια, τὸ σωτήριο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἐνανθρώπηση, τὴν ὁποία ἑτοίμαζε ὁ Θεὸς πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. Πραγματικά, προετοιμαζόταν τὸ μυστήριο τοῦ Χριστοῦ «καὶ πρὸ αὐτῆς τῆς τοῦ κόσμου καταβολῆς» (ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας).