ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2020

Όταν τα σχολικά βιβλία περιέχουν κείμενα που περιγράφουν αποπλάνηση ανηλίκου...

Για να σωθεί η Πατρίδα: Σχολεία πατριδογνωσίας. Ένα σε κάθε ενορία.
ΤΑ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΑΠΟΔΟΜΟΥΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ :: Ιερός ...

"Έσκασε σαν βόμβα στην γειτονιά". "Έπεσαν από τα σύννεφα οι κάτοικοι της περιοχής". "Δεν έδωσε ποτέ δικαιώματα". Είναι οι γνωστές αφόρητες κοινοτοπίες που εκτοξεύουν οι…δαιμόνιοι απεσταλμένοι των καναλιών, όταν καλύπτουν ένα αποτρόπαιο, ειδεχθές έγκλημα και μάλιστα όταν σχετίζεται με παιδιά.

Ξεβράστηκαν τελευταία δύο υποθέσεις παιδεραστίας. Θύματα μικρά, ανήλικα κορίτσια. Στο άκουσμα τέτοιων φρικτών πράγματι ειδήσεων, η οργισμένη αντίδραση του κόσμου συνοδεύεται με προτροπές ποινών όπως: κρέμασμα, εκτελεστικό απόσπασμα, ευνουχισμός και πολλά άλλα που δεν μπορούν να καταγραφούν…

 Όμως, γιατί δεν υπάρχει καμμία αντίδραση, όταν σε σχολικά βιβλία προωθείται και διαφημίζεται, αυτό που όλοι μετά βδελυγμίας καταδικάζουν; 
Διαβάζω ότι το υπουργείο "Παιδείας" παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις υποθέσεις, γιατί εμπλέκονται εκπαιδευτικοί - τι να πει κανείς; - και σίγουρα θα λάβει αυστηρότατα μέτρα. Γιατί δεν επιδεικνύει την ίδια στάση και στο θέμα των βιβλίων; 
Γιατί ανέχεται σε σχολικά βιβλία να υπάρχουν κείμενα, που περιγράφουν με εντελώς αθώο, σχεδόν παροτρυντικό τρόπο, το έγκλημα της παιδεραστίας; 
(Και ποιος δεν σκέφτεται ότι ίσως τα παιδιά "εμπνεύστηκαν" από τα σχολικά κείμενα; "Αφού το γράφουν τα βιβλία Γλώσσας και το επαινούν, γιατί να μην το δοκιμάσω"; (Το έχω ξαναγράψει και ξανατονίσει ότι όλοι οι ειδικοί και επιστήμονες που ασχολούνται με την γλώσσα και την διδακτική της, γνωρίζουν πως δεν υπάρχουν αθώα παραμυθάκια και ότι κάθε γλωσσικό κείμενο-κυρίως αυτά που απευθύνονται σε ανώριμα και αθώα παιδιά του Δημοτικού-ακόμα και ένα πρόβλημα μαθηματικών, προάγει συγκεκριμένες αξίες και στάσεις ζωής). Μήπως αυτό ονομάζεται, δεν είμαι νομικός, ηθική αυτουργία; Άρα, "διά να δικαιούται να ομιλεί", πρώτα να καθαρίσει το υπουργείο την" κόπρο" των βιβλίων που φέρουν την υπογραφή του και κατόπιν να τιμωρήσει.

Συγκεκριμένα, για του λόγου το αληθές, παραθέτω κείμενο, το οποίο περιέχεται στο «τετράδιο εργασιών» του μαθήματος «Νεοελληνική Γλώσσα», Α’ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδή απευθύνεται σε παιδιά 12-13 ετών, που μόλις εγκατέλειψαν το δημοτικό σχολείο. Τίτλος του «Οσάκις»
Υποτίθεται ότι αποσκοπεί στην γλωσσική και πνευματική καλλιέργεια μαθητών της Α’ Γυμνασίου:

Ο καθηγητής της φιλολογίας έριχνε κάθε μέρα το μπαλάκι. Όλη η τάξη το έπιανε σαν ένα γαργαλιστικό μήνυμα. Το πετούσε ο ένας στον άλλον. Χαράς ευαγγέλια. «Οσάκις…» άρχισε τη φράση του ο φιλόλογος.

«Ναι. Ναι. Ο Σάκης! Ο Σάκης!» φώναζαν όλες μαζί οι μαθήτριες γελώντας. Κι ο καθηγητής τρελαινόταν. «Οσάκις…» επαναλάμβανε τονίζοντας τη λέξη σαν να έλεγε «σκάστε».«Ο Σάκης! Ο Σάκης!» ακουγόταν πάλι από κάτω και το γέλιο έδινε κι έπαιρνε.

Ο καθηγητής δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιες από τις μαθήτριες ήταν οι δράστες. Η λέξη – μπαλάκι κυλούσε ακαριαία σε κλάσμα δευτερολέπτου μέσα από τα χείλια τους που ήταν κρυμμένα στο κάτω μέρος του σκυμμένου τους κεφαλιού. Νόμιζε πως απλώς επαναλάμβαναν τη λέξη. Πως τις ερέθιζε αυτή η λέξη. Δεν ήταν όμως έτσι. Άλλο πράγμα το «Οσάκις» κι άλλος άνθρωπος «Ο Σάκης».

Ο Σάκης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 με 25 ετών. Τα είχε φτιάξει με την Αλέκα. Μια από τις μαθήτριες της τάξης. Ψηλή κι αδύνατη, με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια, μακρύ λαιμό και μακριά χέρια και πόδια, κάπως ξερακιανή, αλλά ζόρικη. Στα 15-16, όπως όλες τους. Η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μήνες τώρα. Ο Σάκης την περίμενε το μεσημέρι στην άλλη γωνία κι οι άλλες μαθήτριες έτρεχαν από πίσω της να τον δούνε. Τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. Ήταν ο πρώτος έρωτας της τάξης.

Ο καθηγητής φώναξε την πρώτη μαθήτρια, τη Μαρία, στο γραφείο του και τη ρώτησε. «Τι συμβαίνει με το «Οσάκις»; Γιατί αυτή η αντίδραση;»

«Δεν ξέρω, κύριε. Στο δικό μου θρανίο δεν ξέρουμε τίποτα. Το πήραν έτσι φαίνεται και το διασκεδάζουν» του απάντησε. Ρώτησε κι άλλες μαθήτριες. Μερικές δεν κρατήθηκαν και γελούσαν. Ο καθηγητής προσπάθησε να βγάλει από το λεξιλόγιό του τη λέξη «Οσάκις». Αυτή όμως αντιστεκόταν. Του έβγαινε αυθόρμητα, έστω και με κάποια καθυστέρηση. Τότε, όμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σαν να την είχε στερηθεί η τάξη και ξεσπούσε «Ο Σάκης! Ο Σάκης!», φώναζαν ακόμα πιο δυνατά και γελούσαν με την καρδιά τους. Γιατί ήταν υπόθεση καρδιάς και όχι γραμματικής».

Ερωτώ: Τι διαβάζουμε εδώ; Περιγράφει ή δεν περιγράφει το κείμενο αποπλάνηση ανηλίκου;

Ερωτώ: Όπως παρουσιάζει το κείμενο αυτήν την σχέση, σαν κάτι το φυσιολογικό, το ακίνδυνο, δεν αποτελεί έμμεση παρότρυνση για επιδίωξη

Οἱ ψευδόσοφοι και η ἀνάπηρη δικαιοσύνη τους

Ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς

Ἡ Δικαιοσύνη καὶ ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἐνοχλοῦν τοὺς ἀνόμους, ἐνοχλοῦν αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἀνήμποροι ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ἐνοχλοῦν ὅλους ὅσοι εἶναι μεθυσμένοι ἀπὸ τὰ διάφορα πάθη. Μήπως καὶ σήμερα δὲν κραυγάζουν οἱ Χριστομάχοι: σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν! Μήπως καὶ σήμερα δὲν ζητοῦν τὴν κεφαλὴ τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ;
 Ὦ ναί, ὅταν οἱ ἄνθρωποι τρελαθοῦν ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια, ὅταν ἀλλοφρονήσουν ἀπὸ τὴν αὐταρέσκεια, τότε δὲν τοὺς χρειάζεται ὁ Θεός, δὲν χρειάζονται τὴν Δικαιοσύνη Του ἀφοῦ ἀνακηρύσσουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ Θεό. Προτείνουν τὴν ἐλάχιστη καὶ ψεύτικη ἀλήθεια τους ὡς τὴν μεγάλη, τὴν σωτήρια ἀλήθεια.Ἀνακηρύσσουν ἀκόμα, τὴν ἐλάχιστη γήϊνη, δική τους ἀνάπηρη δικαιοσύνη ὡς τὴν μέγιστη δικαιοσύνη: δὲν μᾶς χρειάζεται ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Χριστοῦ, δὲν θέλουμε τὴν Δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ.

 Οἱ ἄνθρωποι, μὲ τυφλωμένο τὸν νοῦ καὶ τὴν ψυχή, δὲν βλέπουν μά καὶ δὲ θέλουν νὰ δοῦν ὅτι σὲ τοῦτο τὸν κόσμο ὁ ἄνθρωπος -ὁ γνήσιος ἄνθρωπος- δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ δίχως τὸν Θεό. Γιατὶ ἄραγε αὐτό; Μὰ ἐπειδὴ ὁ κόσμος αὐτὸς εἶναι γεμάτος ἀπὸ Ἠρῶδες, γεμάτος ἀπὸ Φαρισαίους. Οἱ Ἠρῶδες ζητοῦν τὴν κεφαλὴ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, ζητοῦν τὶς κεφαλὲς ὅλων τῶν δικαίων τῆς γῆς. Καὶ οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ψευδεῖς Γραμματεῖς καὶ οἱ ψευδοσοφοὶ τοῦ κόσμου αὐτοῦ ἀπαιτοῦν τὸν θάνατο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.

 Μπροστὰ στὸν θάνατο οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀδύναμοι σὰν τὰ κουνούπια, σὰν τὰ πετραδάκια. Γιὰ ποιὸ πρᾶγμα καυχᾶσθε ὦ ἄνθρωποι; Γιὰ τὸν πλοῦτο, τὴν ἐπιστήμη, τὴν φιλοσοφία καὶ τὴν κουλτούρα; Ὅλα αὐτὰ εἶναι σκύβαλα – σὺ καὶ ἐγὼ δοῦλοι τοῦ θανάτου! Κάθε ἄνθρωπος εἶναι δοῦλος τοῦ φόβου, δοῦλος τοῦ θανάτου. Μπορεῖ νὰ γίνει ἄνθρωπος σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο μὲ χαρά; Ὄχι δὲν μπορεῖ.

 Ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ ἀντικρίσει σοβαρὰ τὸν ἑαυτό του καὶ μὲ σοβαρότητα θὰ κοιτάξει τὸν θάνατο σὰν τὸν ἔσχατο σταθμὸ αὐτῆς τῆς ζωῆς, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει χαρὰ σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο, δὲν ὑπάρχει γι’ αὐτὸν καμιὰ ἀπόλαυση ἐδῶ. Ὅλες οἱ ἀπολαύσεις εἶναι ἕνα ψέμα, ἐὰν ὁ θάνατος ἀποτελεῖ γιὰ μένα καὶ γιὰ σένα τὸν τελευταῖο σταθμὸ αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2020

Πώς να είναι αιωνία η μνήμη αφού η ζωή μας είναι τόσο μικρή;

Του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη
  
  «Θα συνωμοτήσει το σύμπαν» λένε. Γιά εμάς το σύμπαν αυτό είναι η Αγία Τριάδα, η Παναγία, οι άγιοι, οι άγγελοι, αυτοί είναι που «συνωμοτούν». Αυτοί αποτελούν την Ιερά Μνήμη, και μαζί με τους πιστούς αποτελούν την Εκκλησία. Μέσα στην Εκκλησία ακούμε πολλά και δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικά είναι,όπως γιά παράδειγμα την ευχή «αιωνία η μνήμη».

 Πώς να είναι αιωνία η μνήμη αφού η ζωή μας είναι τόσο μικρή; Πόσα χρόνια να ζήσει κάποιος για να θυμάται αυτόν που αναχώρησε για τα ουράνια. Όσα και να είναι τα έτη της ζωής, είναι ελάχιστα μπροστά στην αιωνιότητα. Άλλο εύχεται ο ιερέας εκείνη την ώρα. Η έννοια είναι βαθύτερη.
 
 Για να την κατανοήσουμε, ας χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Το βασικό μέρος του είναι η μνήμη του. Εκεί υπάρχουν όλα τα δεδομένα, τα προγράμματα, τα στοιχεία κτλ. Τα άλλα μέρη του, οθόνη και πληκτρολόγιο, είναι αναγκαία, αλλά δευτερεύοντα. Η πολύτιμη μνήμη του βρίσκεται θωρακισμένη με ειδικά υλικά, για να προστατεύεται και δεν είναι επισκέψιμη από όλους παρά μόνο από τον χρήστη. Με βάση αυτήν την εικόνα ας δούμε την ύπαρξη της Εκκλησίας. 

 Η βάση της Εκκλησίας είναι ο Θεός και ό,τι υπάρχει πέριξ και κύκλῳ αυτού. Ο Πατήρ ως άναρχος, ο Υιός ως συνάναρχος και το άγιο Πνεύμα, ως ομοούσιο με τα άλλα δύο πρόσωπα, είναι ο πυρήνας. 
 Τα πρόσωπα της Παναγίας, των προφητών, των αποστόλων, των αγίων βρίσκονται πλησίον του πυρήνα και οι άγγελοι δορυφορούν κύκλῳ αυτών. Αυτό ας το ονομάσουμε μνήμη, ιερή μνήμη.
 Όταν στην Εκκλησία ευχόμαστε «αιωνία η μνήμη» δηλώνουμε την θέλησή μας ο

Ο Θεός ζητάει από τον καθένα μία φορά.Τότε είναι ο καιρός Του. Όποιος Τον απέρριψε και δεν Τον άκουσε τότε,σπάνια συμβαίνει να ακούσει έπειτα την φωνή.

Părintele Constantin Sârbu – Mărturisitor în temnițele comuniste ...
«Ω,αδελφέ,όποιος δεν είναι έτοιμος τώρα,όποιος δεν είναι έτοιμος τη στιγμή που χρειάζεται,εκείνος δεν θα είναι ποτέ έτοιμος!
Όποιος δεν έρχεται όταν τον καλούν,αυτός ποτέ δεν θα έλθει
Ο Χριστός σου ζητάει τώρα,όχι αργότερα. Περιμένει να έλθεις σήμερα,όχι αύριο. Αύριο θα κληθούν άλλοι. Ο Θεός ζητάει από τον καθένα μία φορά. Τότε είναι ο καιρός Του. Όποιος Τον απέρριψε και δεν Τον άκουσε τότε,σπάνια συμβαίνει να ακούσει έπειτα την φωνή.

 Δεν είστε ακόμη έτοιμοι; Ακόμη κοιτάτε πίσω σας; Έχετε ακόμη νεκρούς να θάψετε; Έχετε ακόμη μία γλυκειά φωλιά για την οποία λυπάστε;. Μείνετε! Μην έλθετε! Αύριο,έτσι και αλλιώς,η φωτιά θα σας τα κάψει και μαζί και εσάς!

Κύριε,εαν αυτή είναι η στιγμή της μεγάλης απόφασης,ιδού,και εγώ είμαι έτοιμος! Φώναξε και κάλεσέ με! Είμαι έτοιμος αυτήν τη στιγμή! Τους λογαριασμούς μου τους έκανα: δεν επιθυμώ τίποτα, δεν μετανιώνω για κάτι!

Ούτε ένα ψίχουλο της καρδιάς μου δεν είναι δεμένο με κάτι γήϊνο. Οι αποσκευές μου είναι έτοιμες. Έχω τόσο λίγα να πάρω μαζί μου! Ότι είχα πιο πολύτιμο το έστειλα μπροστά,ότι είχα πιο βαρύ το πέταξα πίσω μου. Το μόνο που επιθυμώ είναι να μη μείνω χωρισμένος από Εσένα ποτέ,Ιησού,Γλυκύτατε σωτήρα μου και μεγάλε μου Θεέ»

π.Κωνσταντίνος Σίρμπου(1905-1975)o ομολογητής και μάρτυρας


Διαβάστε και -Έρχεται η εποχή που δεν θα υπάρχουν ιερείς,οι πόρτες θα είναι κλειδωμένες

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

WILLIAM BUTLER YEATS
Η "Απόκρυφη Ιστορία" - Βυζάντιο 6ος αιώνας - Εισαγωγή
Αυτή δεν είναι χώρα για τους γέρους.
Αγκαλιασμένοι νέοι, πουλιά στα δέντρα
- ετούτες οι φθαρτές γενιές- γεμάτες
με ψάρια θάλασσες, θηράματα και σάρκες
υμνούν ο, τι γεννιέται και πεθαίνει κι όλοι,
στην μουσική πιασμένοι των αισθήσεων,
του αγέραστου νου τα μνημεία καταφρονούνε.

Ο γέρος είναι κάτι τιποτένιο,
ένα κουρέλι πάνω στο μπαστούνι,
εκτός κι αν η ψυχή χειροκροτήσει,
και μ’ όλη την πνοή της τραγουδήσει
για κάθε σκίσιμο στο γήινο ένδυμά της.

Κι αυτό δεν είναι ωδείο αλλά μελέτη
πια των μνημείων του δικού της μεγαλείου.
Για αυτό ταξίδεψα στις θάλασσες και πήγα
στην Άγια πολιτεία του Βυζαντίου.

Σοφοί στην Άγια μέσα φλόγα του Θεού,
σαν τα χρυσά ψηφιδωτά του τοίχου,

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2020

Τότε είσαι ελεύθερος!

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Γίνεσαι ελεύθερος από κάτι αν το κυριαρχήσεις,
όχι αν το αποφύγεις.Τότε είσαι ελεύθερος!
Επειδή ξέρεις την μικρότητά του και την μικρότητα της χρήσεώς του..

+π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

ΕΝΑ ΠΙΑΤΟ ΦΑΪ́ ΠΟΥ ΣΕ «ΣΤΟΙΧΙΩΝΕΙ...»!

Ένας άντρας... προσπαθεί να "σκοτώσει" την ελπίδα σου! Για το καλό ...
 Φεβρουάριος 1980, η αδερφή μου πηγαίνοντας στο σχολείο -λύκειο- είχε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Κάποιος νεαρός, πήρε ένα αμάξι και πήγε να πειράξει τις κοπέλες.
Κωλιές,μαγκιές, επιτόπιες στροφές κλπ Αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο του αυτοκινήτου,να ανεβεί στο πεζοδρόμιο και να τραυματίσει οκτώ παιδιά.
Δυστυχώς η πιο άσχημα τραυματισμένη απ όλα τα παιδιά, η αδερφή μου.
Οι γιατροί δεν ήξεραν αν θα ζήσει ή θα πεθάνει.
Είπαν στη μητέρα μου, δύσκολα τα πράγματα. Αν δεν περάσει 48ωρο δεν ξέρουμε καν αν θα ζήσει. Το παιδί πρησμένο, μη αναγνωρίσιμο, σε αφασία, με ακατάσχετη αιμορραγία, ένα πόδι σμπαραλιασμένο, που ποτέ δεν επανήλθε, παρ' όλη την δωδεκάμηνη παραμονή στο νοσοκομείο και τελικά μετά από ένα χρόνο νοσηλείας, ο ακρωτηριασμός στο Λονδίνο έδωσε τη λύση.

  Στο διάστημα που μεσολάβησε, εγώ μαθητής της ΣΤ΄του δημοτικού, έζησα την απόλυτη φρίκη, την απόλυτη μοναξιά την απόλυτη ψυχική και σωματική ανασφάλεια και τον τρόμο.
Η μητέρα μου, επί ένα χρόνο στο νοσοκομείο δίπλα στην αδελφή μου δεν κούνησε. Τα βράδια «κοιμόταν» σ'ένα σκαμνί δίπλα στο κρεβάτι της.
Ο αδελφός μου, μεγαλύτερος από μένα, παράτησε το Γυμνάσιο και ξημεροβραδιαζόταν κι αυτός στο νοσοκομείο,μαζί με τη μητέρα μου και τα βράδια επειδή το νοσοκομείο ήταν στον Χολαργό, κοιμόταν σ ένα φίλο του στους Αμπελοκήπους για να βρίσκεται κοντά αν χρειαζόταν που είχε και τηλέφωνο.
Εγώ, μόνος στο σπίτι στο Περιστέρι.
Λογικά ήμουν υπό την «προστασία» κάποιων θείων αλλά κ αυτοί εργάζονταν, οπότε η προστασία ήταν τυπική αφού πιότερο απ όλα, είχα ανάγκη την φυσική παρουσία και την προστασία κάποιου ανθρώπου.
Όμως αντί προστασίας, αφέθηκα έρμαιο του φόβου, της μοναξιάς, της απελπισίας, της αβεβαιότητας, πολλές φορές της πείνας και της «ελεημοσύνης» και τέλος της απόγνωσης.
Όλα αυτά, πολύ βαριά για τον ευαίσθητο ψυχισμό ενός παιδιού που βιώνει μια ακούσια εγκατάλειψη, στιγματίζουν αν όχι καθορίζουν, την μετέπειτα ζωή του, θέλοντας και μη.

 Οσο η κατάσταση της αδελφής μου παρέμενε κρίσιμη, σταθερά δλδ επι ένα ετος, εγω καθημερινά ρωτούσα να μάθω τι γίνεται, πήγαινα στο περίπτερο και έπαιρνα τηλέφωνο στο νοσοκομείο, περίμενα κ εγώ ένα διπλό θαύμα. Από την μια την πλήρη ίαση της αδελφής μου και από την άλλη την οριστική «επανένωση» της οικογένειας, που τόσο μου έλειπε.
Το θαύμα όμως δεν ερχόταν και ο εφιάλτης συνεχίζονταν.
Μπορώ μέχρι και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες, να ανακαλέσω με απόλυτη ακρίβεια στη μνήμη μου τα συναισθήματά που ένιωθα μπαίνοντας σε ένα σπίτι εντελώς άδειο, έρημο, κρύο κυριολεκτικά κ μεταφορικά.
Ναι ήμασταν οι πιο φτωχοί αλλά κάποτε αυτό το ίδιο σπίτι έσφυζε από ζωή και θαλπωρή. Υπήρχε η μάνα.
Αχ αυτή η μάνα! Ηρωας σωστός!

Όταν φοβόμαστε τόν θάνατο καί δέν φοβόμαστε τήν αμαρτία, έχουμε παιδικό φόβο

Το λυχνάρι του σώματος είναι τα μάτια. Αν λοιπόν τα μάτια σου ...
Όταν φοβόμαστε τόν θάνατο καί δέν φοβόμαστε τήν αμαρτία,έχουμε παιδικό φόβο. Τά μικρά παιδιά φοβούνται τίς μάσκες, δέν φοβούνται όμως τή φωτιά.

Άν τύχει νά βρεθούν κοντά σέ αναμμένο λυχνάρι, απλώνουν απερίσκεπτα τό χέρι τους στό λυχνάρι καί στή φλόγα του. Τήν μάσκα τήν φοβούνται, αλλά τήν πραγματικά φοβερή φωτιά δέν τή φοβούνται.

Έτσι κάνουμε καί εμείς. Φοβόμαστε τόν θάνατο, ο οποίος μοιάζει μέ τήν ευκαταφρόνητη μάσκα, αλλά τήν αμαρτία δέν τή φοβόμαστε, αυτή πού είναι πράγματι φοβερή καί ως φωτιά κατατρώει τή συνείδησή μας. Κι αυτό συμβαίνει όχι εξαιτίας τής φύσεως τών πραγμάτων, αλλά από τή δική μας απερισκεψία. Γιατί άν ξέραμε τί είναι ο θάνατος καθόλου δέν θά τόν φοβόμασταν.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Η εκπαίδευση στην Βόρεια Ήπειρο κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Η εκπαίδευση στην Βόρεια Ήπειρο κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
(Διδακτορική Διατριβή)
Η εκπαίδευση στη Βόρεια Ήπειρο κατά την ύστερη περίοδο της ...

Άγιος Ιερομάρτυρας και Εθνομάρτυρας Μελχισεδέκ Επίσκοπος Κισσάμου και Σελίνου


  Ο Μελχισεδέκ Δεσποτάκης καταγόμενος από το Ηράκλειο της Κρήτης σε νεαρή ηλικία γίνεται μοναχός και μεταβαίνει στις παραδουνάβειες ηγεμονίες. Στo Ιάσιο της Μολδαβίας μαθητεύει κοντά στον διδάσκαλο Κλεόβουλο. Τον Ιανουάριο του 1818 εχειροτονήθηκε επίσκοπος της επισκοπής Κισσάμου και Σελίνου διαδεχόμενος τον Ιωαννίκιο. Γενναίος και με ακμαίο εθνικό φρόνημα είχε μυηθεί εις τα της Φιλικής Εταιρείας υπό του εκ Κίου της Μικράς Ασίας Πάγκαλου Βαρνάβα. Αναδείχθηκε πρωτεργάτης της επαναστάσεως του 1821. Γενναίου και ατρόμητου χαρακτήρα, ο επίσκοπος απέκρουε απτόητα πολλές και άδικες απαιτήσεις των Τούρκων Γενιτσάρων.

ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ
  Κατά τα μέσα περίπου του Μαϊου του 1821 οι Τούρκοι των Χανίων γνωρίζοντας ήδη τις κινήσεις του Επισκόπου στην επαρχία του Σελίνου μόλις αυτός επέστρεψε στην έδρα της Επισκοπής του που τα χρόνια εκείνα ήταν το χωριό Επισκοπή Κισσάμου με μητροπολιτικό ναό την αρχαία Εκκλησία της Ροτόντας (Μιχαήλ Αρχάγγελλος) παρουσιάστηκαν εις τον Τούρκο διοικητή των Χανίων τον Σερίφ Πασά και απαίτησαν την σύλληψη και την φυλάκιση του επισκόπου. 
  Ο πασάς υπακούοντας στις απαιτήσεις του όχλου διέταξε να συλληφθεί ο επίσκοπος με την κατηγορία ότι «περιήρχετο την επαρχία του, κινών τον λαόν των Χριστιανών εις αποστασίαν». 
  Στις φυλακές των Χανίων που τον οδήγησαν τον έκλεισαν στο φρούριο της Σπλάντζιας (Τουρκικής συνοικίας τότε) μαζί με τον Ιεροδιάκονο Καλλίνικο, Βεροιέα την καταγωγή, τον οποίον μισούσαν οι Τούρκοι δια τον νέο τρόπο διδασκαλίας που εφάρμοζε και εμπαικτικώς τον αποκαλούσαν (Νιζαμζετιτλήν). Αυτόν συνέλαβαν εις το χωριό Περιβόλια Κυδωνίας και εις την οικία του Κωνσταντίνου Γερακάκη.

  Εις τους φυλακισμένους επίσκοπο και διάκονο οι Τούρκοι αποφάσισαν να δώσουν το πρώτο σημείο των μελετηθέντων κατά των Χριστιανών της Κρήτης

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Μόνο από τις ρίζες μας μπορούμε ν΄αντλήσουμε τη δύναμη που μας χρειάζεται για ν΄αντιμετωπίσουμε τη σημερινή λαίλαπα

Με τόσον µεγάλην προθυµίαν ἂς προσερχώµεθα και ἐµεῖς εἰς την τράπεζαν αὐτήν και εἰς την θηλήν τοῦ πνευµατικοῦ ποτηρίου

decembrie | 2019 | Mulțumesc
Δὲν βλέπετε τὰ βρέφη µὲ πόσην προθυµίαν ἁρπάζουν τὸν µαστόν;
Μὲ πόσην ὁρµὴν µπήγουν τὰ χείλη τους εἰς τὴν θηλήν;
Μὲ τόσον µεγάλην προθυµίαν ἂς προσερχώµεθα καὶ ἐµεῖς
εἰς τὴν τράπεζαν αὐτὴν καὶ εἰς τὴν θηλὴν τοῦ πνευµατικοῦ ποτηρίου
ἢ µᾶλλον, µὲ πολὺ πιὸ µεγάλην προθυµίαν ἂς ἑλκύσωµεν, ὡσὰν θηλάζοντα νήπια,
τὴν χάριν τοῦ Πνεύµατος.

Καὶ µία δι’ ἡµᾶς ἂς ὑπάρχῃ θλῖψις,τὸ νὰ µὴ µετέχωµεν εἰς τὴν τροφὴν αὐτήν.
Δὲν εἶναι ἔργα ἀνθρωπίνης δυνάµεως ὅσα προτίθενται.
Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔκαµεν αὐτὰ τότε εἰς ἐκεῖνο τὸ Δεῖπνον,αὐτὸς τελεῖ καὶ τώρα τὰ µυστήρια αὐτά.
Ἐµεῖς ἐπέχοµεν θέσιν ὑπηρετῶν ἐνῷ ἐκεῖνος ποὺ τὰ ἁγιάζει καὶ τὰ µεταβάλλει εἶναι Αὐτός


Προσερχώμεθα εἰς τὴν τράπεζαν
Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Τεῦχος 326, Ἰούνιος 2020

Οι Αγίες Κυριακή,Βαρβάρα,Αικατερίνη,Μαρίνα

Οι Αγίες Κυριακή, Βαρβάρα, Αικατερίνη, Μαρίνα από την τοιχογραφία του Ναού του Αγίου Αθανασίου Μοσχοπόλεως (Μοσχόπολις 1995)
Οι Αγίες Κυριακή,Βαρβάρα,Αικατερίνη,Μαρίνα
Ιερός ναός Αγίου Αθανασίου Μοσχοπόλεως

ΟΡΩ CE ΤΑΦΕ ΔΕΙΛΙΩ (C)OY ΤΗΝ ΘΕΑΝ ΚΑΙ ΚΑΡΔIOCTA|ΛΑΚΤΟΝ ΔΑΚΡΥΟΝ ΧΕΩ

Η εικονογράφηση του Οσίου Σισώη ενώπιον του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτελεί μία παράσταση της μεταβυζαντινής αγιογραφίας.

Η παρακάτω επιγραφή τοιχογραφίας του Αγίου Σισώη, βρίσκεται στην εξωτερική επιφάνεια του δυτικού τοίχου στο παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Μονή της Παναγίας Μαυριώτισσας στην Καστοριά.
 Είναι αγιογραφημένη το 1522 από τον ιερέα και πρωτονοτάριο Ευστάθιο,έχει λευκά γράμματα στο κυανό φόντο της τοιχογραφίας και αναγράφει τα ακόλουθα:
+ ος ουδέποτε εωρακώς άν(θρωπον) /νεκρόν συμβιωτευούσης μόνης / εv τη ησύχω καί μακαρίας ερήμου, δι' ο /λοκλήρου της ζωής αυτού, /κατά δε συγ /- κυρίαν οι /κονομικής /τυχών ηρίον, εν ω άν(θρωπ)ος τέθαπτο. Ιδών γούν /και εκπλαγείς και έκθαμ/βος γεγονώς, έφη: + ΟΡΩ CE ΤΑΦΕ ΔΕΙΛΙΩ (C)OY ΤΗΝ ΘΕΑΝ ΚΑΙ ΚΑΡΔIOCTA|ΛΑΚΤΟΝ ΔΑΚΡΥΟΝ ΧΕΩ/ΧΡΕΟC ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ ΦΡΙ/ΤΤΩΝ2 EIC ΝΟΥΝ ΛΑΜΒΑ /ΝΩ ΠΩC ΓΑΡ ΔΙΕΛΘΩ ΠEPAC BABAI /τοιούτον αι αι/θάνατε, τις δύναται φυγείν σε

Άλλο να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο και άλλο να σε χρησιμοποιεί εκείνο!

10 (Almost) Effortless Ways to Boost Facebook Engagement
Τα social media μας εκπαίδευσαν να ανταγωνιζόμαστε με τις ζωές μας.
Δεν εκτιμούμε ορθά αυτά που έχουμε.
Το μόνο που μας νοιάζει είναι να αποδεικνύουμε (διαδικτυακά τουλάχιστον) ότι είμαστε καλά ή καλύτερα από τους άλλους· είτε οικονομικά, είτε συναισθηματικά, είτε κοινωνικά, είτε πνευματικά.
Και μετά απορούμε γιατί σχεδόν όλοι έχουμε επεισόδια κατάθλιψης.
Μην απορούμε, διότι αργά ή γρήγορα η πραγματικότητα μας κτυπά και δυστυχώς δεν μπορούμε να την διαχειριστούμε.

Αντί να τα βρούμε με τον εαυτό μας, προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους ότι τα έχουμε βρει.Και αυτή η υποκρισία μας, μας στοιχειώνει.

Αντί λοιπόν με εμμονή να προσπαθούμε διαδικτυακά να υποκρινόμαστε κάτι που δεν είμαστε, καλό θα ήταν να δούμε την πραγματικότητα της ζωής μας και να την αποδεχτούμε. Δεν είναι κακό να υστερούμε σε κάτι από τους άλλους. Ολοι μας έχουμε διαφορετικές ζωές.
Κακό είναι όταν ενοχοποιούμε τον εαυτό μας επειδή δεν είναι η ζωή μας όπως των «πετυχημένων influencers” του διαδικτυακού κόσμου που έχουμε αναγάγει ως πρότυπα-είδωλα ζωής.
Άλλο να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο και άλλο να σε χρησιμοποιεί εκείνο!

Ἅγιος Ἰωάννης Πρόδρομος «Λυκοτριχιώτης»

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες
 Ο σημερινός ἐνοριακός ναός τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου στήν Κρύα ἦταν μοναστήρι τό ὁποῖο ὀνομαζόταν Ἅγιος Ἰωάννης Πρόδρομος «Λυκοτριχιώτης».


Η ιστορία και η παράδοση 

- Σύμφωνα μέ ἀναφορές κατοίκων ἀλλά καί μέ ἱστορικές πηγές, ὁ σημερινός ἐνοριακός ναός τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου στήν Κρύα ἦταν μοναστήρι τό ὁποῖο ὀνομαζόταν Ἅγιος Ἰωάννης Πρόδρομος «Λυκοτριχιώτης». Τό ὄνομα «Λυκοτριχιώτης», σύμφωνα πάντοτε μέ τήν παράδοση, σχετίζεται μέ ἕνα γεγονός τό ὁποῖο συνέβη τήν παραμονή τῆς πανηγύρεως τοῦ μοναστηριοῦ. Ὁ μοναχός πού κατοικοῦσε σέ αὐτό πῆρε τό ἀλέτρι του μαζί μέ τό ζευγάρι βοδιῶν γιά νά κάνει χωράφι· τότε τό ἕνα ἀπό τά βόδια φαγώθηκε ἀπό λύκο καί ὁ μοναχός δέν κατάφερε νά τελειώσει τό ὄργωμα τοῦ χωραφιοῦ· γύρισε, λοιπόν, πίσω στό μοναστήρι καί εἶδε στόν ὕπνο του τόν Ἅγιο Ἰωάννη νά τοῦ λέει: «πήγαινε νά κάνεις χωράφι καί ἐκεῖ θά βρεῖς ζεμένο τό λύκο»· ὁ μοναχός πῆγε τήν ἄλλη μέρα καί βρῆκε ὄντως ζεμένο στό ἀλέτρι του τό λύκο· ἔκανε ἔπειτα μία μέ δύο σποριές χωράφι καί τότε ὁ λύκος ψόφησε. Ἐξ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος τό μοναστήρι πῆρε αὐτό τό ὄνομα.


Ἡ μονή τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη κτίστηκε κατά τόν ἱστοριοδίφη Ἀραβαντινό τό 1508 ἀπό γνωστούς μοναχούς Ἀψαράδες, ἐνῷ κατά τόν ἱστοριοδίφη Σούλη τό 1454. Ἡ μονή πλαισιώνεται ἀπό ἕνα ψηλό πέτρινο τεῖχος, ἐνῷ στό ἐσωτερικό της – πάνω δεξιά ὅπως εἰσέρχεται κανείς – ἀντικρίζει μισογκρεμισμένα τά κελιά τῶν μοναχῶν

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2020

…καί ἵνα μή, ἐπί πολύ ἀφιστάμενος τῆς κοινωνίας σου, θηριάλωτος ὑπό τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι.


Λύκε , λύκε ...
Ναι,είναι οξυγόνο η Θεία Μεταλαβιά! Χωρίς οξυγόνο επέρχεται ασφυξία και νέκρωση . Ιδού οι νεκροζώντανοι που περιέγραψε ο Χριστός μας στο Ευαγγέλιό Του .
 Όταν το οξυγόνο του Ζωντανού Θεού αφαιρείται απ την ψυχή μας , τότε όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σε μια από τις ευχές της Θείας Μεταλήψεως ,θα γίνουμε βορρά στα δόντια του νοητού λύκου , δηλαδή του διαβόλου, όταν απέχουμε πολύ καιρό από την Θεία Κοινωνία …καί ἵνα μή, ἐπί πολύ ἀφιστάμενος τῆς κοινωνίας σου, θηριάλωτος ὑπό τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι.

Έλεγε ο Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων αυτός ο μεγάλος και ανυποχώρητος Πατέρας της Ορθοδοξίας ότι η Θείας Κοινωνία δωρήθηκε από τον Θεό στον άνθρωπο για καθημερινή συμμετοχή και κατήντησε ενιαύσιος…Δόθηκε για κάθε μέρα !Τον Άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον ! Να ο Άρτος της αιωνίου Ζωής που φτάσαμε στο σημείο να λαμβάνουμε για το καλό δυο,τρείς φορές τον χρόνο …

 Υπό αυτήν την συχνότητα διόλου δεν ενοχλεί κάποιους αυτό το… δια νόμου αφιστάμενοι . Μα από την άλλη πως είναι δυνατόν να κηρύττεται και να διδάσκεται ότι προορισμός του ανθρώπου είναι ο αγιασμός χωρίς την αδιάλειπτη μετοχή στο μυστήριο που αγιάζει και Θεοποιεί;
Και φυσικά δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε ως παράδειγμα κορυφαίους στις χορείες των Αγίων που μετέλαβαν μια φορά στην ζωή τους .
Επειδή χρησιμοποιήθηκε πλειστάκις το παράδειγμα της άπαξ Θείας Μεταλήψεως της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας , ας αναρωτηθούμε όλοι, εμείς αφενός αν έχουμε βιώσει έργω έστω και ένα δευτερόλεπτο απ τα 47 αδιάλειπτα χρόνια μετανοίας της Αγίας Μαρίας και αφετέρου όπως επισημαίνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης , αν η Αγία είχε ανεμπόδιστη πρόσβαση σε Άρτο Ζωής αιωνιζούσης φυσικά και δεν θα στερείτο ούτε μια μέρα των αχράντων μυστηρίων.
Μια διαρκής προτροπή με την χάρη του Αγίου Θεού τούτη η εκπομπή, να σπεύδουμε στο πετραχήλι του πνευματικού και με την ευχή του να μεταλαμβάνουμε όσο πιο συχνά , θαρρούντες τω ελέει Του Φιλανθρώπου Χριστού μας .
Μόνο που σε τούτους τους καιρούς αποκτά μια αλλιώτικη διάσταση αυτή η σειρά των εκπομπών .
Καθημερινά πληροφορούμαστε ότι προστίθενται ολοένα και άλλες χώρες στην «παγκόσμια γειτονιά» μας που νομοθετούν την καθολική απαγόρευση του μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας . Γερμανία , Λουξεμβούργο …
Μικρό κράτος θα πουν κάποιοι , ελάχιστοι εκεί οι Ορθόδοξοι …
Κατ αρχάς έστω και ένας να στερείται το οξυγόνο αυτό της ψυχής , εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να κλαίμε και να πονάμε όπως όταν διαβάζουμε τον βίο ενός και μόνο μάρτυρος , στο ευλογημένο συναξάρι .

 Για εκείνους όμως που κάπως γνωρίζουν τα της Ε.Ε , το Λουξεμβούργο δεν είναι διόλου αμελητέα μονάδα μέσα στο Ευρωπαϊκό Ενωσιακό γίγνεσθαι …Το αντίθετο μάλιστα ! Είναι ακρογωνιαίος λίθος …Οπότε Γερμανία , Λουξεμβούργο…βγάλτε συμπέρασμα για που οδηγείται το πράγμα …
Ένας δεσμευτικός κανονισμός αρκεί …Μη γένοιτο !

Νώντας Σκοπετέας
από σειρά εκπομπών με τίτλο : "Στην σειρά για το εμβόλιο της Ζωής".

ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΑΝΩΝΥΜΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ


ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΑΝΩΝΥΜΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ. Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΩΝ ΤΙΜΑΤΑΙ ΣΤΙΣ 19 ΜΑΪΟΥ




Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μπούσια

ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

ΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ
Cartile liturgice CrestinOrtodox.ro

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2020

Μνημονεύοντας ψυχές σε ένα ταπεινό αγιορειτικό κελάκι…

π.Θωμάς Ανδρέου 
Αυτός μας θυμάται και μάς βοηθάει σε κάθε λειτουργία" - Ορθοδοξία ...
Πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα στο Άγιον Όρος παρακολουθώντας μια αξέχαστη Θεία Λειτουργία σε ένα ταπεινό κελλάκι, με λειτουργό, ευλαβή Ιερομόναχο, αγιασμένη ψυχή που πλέον αυλίζεται εις τόπους, ένθα των δικαίων τα πνεύματα αναπαύονται…
Νέος παπάς ο γράφων, άγευστος ακόμα της μεταμορφωτικής εμπειρίας του πολιού και σεβασμίου λειτουργού, που κρυμμένος σχεδόν μέσα στο μισοσκόταδο, στέκονταν ευθυτενής παρά το βάρος του χρόνου που αγόγγυστα στους ώμους του κουβαλούσε και τον έβλεπα να μνημονεύει ψυχές...
με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του που έτρεμαν προφέροντας σχεδόν μυστικά τα ονόματα των ανθρώπων…
Το μοναδικό κερί που είχε κοντά του, του προσέφερε μια οριακή ματιά σε αυτό που μπορούσε ο καθένας μας να δει όσο το φως του κεριού που τρεμόπαιζε, πολεμούσε να αποδιώξει το μεταμεσονύκτιο σκοτάδι.
Εκείνος, κυπαρίσσι που ο αγέρας της ζωής δεν κατάφερε να ρίξει στην γη, έστεκε κοιτώντας το δισκάριο και μνημόνευε για ώρες, διακόπτοντας μόνο όπου η ακολουθία επέβαλλε την διακοπή για τις εκφωνήσεις. Τον κοίταζα με προσοχή, να διαβάζει ατέλειωτα ονόματα και κάπου, κάπου έβλεπα δάκρυα να κυλούν από τα μάτια του. Πλησίασα αθόρυβα κοντά του, από την μια να καταστώ κοινωνός αυτής της δωρεάς του Θεού, μνημονεύοντας ονόματα δικά μου και από την άλλη να παρακολουθήσω αυτό που εκείνος, την στιγμή αυτή ζούσε. Με κοίταξε σε κάποια στιγμή και μου είπε:
-Παπά -Θωμά, καλύτερα να θυμάσαι πιο πολύ τους κεκοιμημένους παρά τους ζωντανούς….
Δεν πολυκατάλαβα το νόημα του λόγου του, συνέχισα να μνημονεύω, χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ τι ζούσε εκείνος! Σε κάποια στιγμή, η μνημόνευση ολοκληρώθηκε, έτσι νόμιζα τουλάχιστον. Πήγα, δειλά- δειλά κοντά του, με την αναζήτηση του αρχαρίου που αποζητά να μάθει και τον ρώτησα:
-Γιατί γέροντα περισσότερο τους κεκοιμημένους;
Την ώρα εκείνη δεν μου απάντησε. Και αυτό, ήταν μια επιβεβαίωση της δικής μου απειρίας, να τον ρωτήσω, πράγματα που βλέποντας τα, δεν μπορείς να τα καταλάβεις. Ωστόσο, τελειώνοντας η Θεία Λειτουργία, ο σεβάσμιος Γέροντας, με πλησίασε και μου είπε:
«Όταν πρωτόρθα, στ” Αγιονόρος , πριν από πολλά χρόνια, μικρότερος από σένα στην ηλικία, είχα την ευλογία να έρθω κοντά στον μακαριστό Πνευματικό Παπά- Τύχωνα. Έτυχε, κάποια στιγμή, ένας από τους πατέρες ενός διπλανού κελλίου να κοιμηθεί αιφνιδίως. Ο παπά- Τύχωνας, θέλησε να τον σαρανταλειτουργήσει. Κάθε μέρα, τελούσε την Θεία Λειτουργία μνημονεύοντας ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ιδιαίτερα όσων δεν είχαν πλέον κανέναν να τους θυμάται, αλλά πρώτα του αδελφού που πέρασε την πύλη του Ουρανού.
Τελειώνοντας το σαρανταλείτουργο, στην τελευταία λειτουργία, το είδα αυτό που σου λέω, λίγο πριν βάλει το «δι ευχών» στάθηκε κοιτώντας την προσκομιδή. Η περιέργεια με οδήγησε να κοιτάξω και γω με τρόπο, να δω τι κοιτούσε. Και είδα ξεκάθαρα τον κοιμηθέντα να στέκει γονατιστός μπροστά στον Παπά- Τύχωνα, να βάζει μετάνοια, σαν να του λέει ευχαριστώ και ξάφνου να χάνεται από μπροστά του… Το είδα παιδί μου, και αυτό δεν έφυγε ποτέ από την μνήμη μου. Κάθε φορά που στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον Γέροντα και την ψυχή που ήρθε να τον ευχαριστήσει…»
Πέρασαν χρόνια από τότε. Και στην σειρά των παλαιών που ολοκλήρωσαν την αποστολή τους στο Άγιο Βήμα, μπήκαμε οι νεότεροι…
Και όταν στέκω μπρος στην προσκομιδή, θυμάμαι τον ευλαβή λειτουργό του Θεού, θυμάμαι την απέριττη Θεία Λειτουργία, στο Αγιορείτικο Κελί και ευχαριστώ τον Θεό γιατί μέσα στις πολλές δωρεές, έδωσε και τούτη τη Χάρη. Να στέκεις μεταξύ ουρανού και γης και να ενώνεις δυο κόσμους, των φθαρτών και των αιωνίων….
AΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

«Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΕΛΟΠΟΙΪΑ»

«Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΕΛΟΠΟΙΪΑ»(Διπλωματική Εργασία)
Ο Άγιος Σπυρίδων και η Κύπρος | Διακόνημα

Νά μετανοοῦμε καί δέν ἔχουμε νά φοβηθοῦμε καμιά κινδυνολογία

Μποροῦμε καί ὅταν ἔρθει ἡ πλήρης καταστροφή, νά μᾶς προστατέψει ὁ Θεός καί νά μήν πάθουμε τίποτα. Ἐδῶ εἶναι, θά λέγαμε, τό μεγάλο στοίχημα. Νά στοχεύσουμε στόν Χριστό, στήν Ἁγιότητα. Νά κάνουμε ἰδανικό τῆς ζωῆς μας τόν Χριστό...
Πότε ὅμως; Ὅταν ζήσουμε ἐν μετανοία. Τό μήνυμα εἶναι αὐτό: νά μετανοοῦμε καί δέν ἔχουμε νά φοβηθοῦμε καμιά κινδυνολογία, καμιά καταστροφή. Ἡ ἀπάντηση εἶναι μετάνοια...
Αναρωτιοῦνται καί ἀνησυχοῦν τί θά γίνει. Δέν μέ ἐνδιαφέρει τί θά γίνει. Τί θά γίνει μέ μένα; Ἄν ἐγώ αὔριο πεθάνω, ποῦ θά πάω; Τό ἔχουμε σκεφτεῖ αὐτό; Εἴμαστε ἕτοιμοι ἀδελφοί μου; Ἔχουμε τακτοποιημένη τήν συνείδησή μας ἤ ἀκόμα μέσα μας μᾶς ἐλέγχει;...

Αρχιμ. Σάββας Αγιορείτης

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'ΜΑΤΘΑΙΟΥ-Η συναίσθηση της αναξιότητας


Pin on Culture-Spirituality and Religion-Modern
 Κάνουν συγκλονιστική ἐντύπωση τά λόγια τοῦ ἑκατόνταρχου, ὅταν ὁ Κύριος τοῦ λέει ὅτι θά πάει στό σπίτι του γιά νά θεραπεύσει τόν ὑπηρέτη του: «Κύριε, δέν εἶμαι ἄξιος νά σέ δεχτῶ στό σπίτι μου, πές ὅμως μόνο ἕνα λόγο καί θά γιατρευτεῖ ὁ δοῦλος μου».

 Νά τό πρῶτο βῆμα τῆς λυτρώσεως: ἡ συναίσθηση τῆς ἀναξιότητας, τό ξεγύμνωμα τοῦ ἑαυτοῦ μας ἀπό ὅλα τά ὀχυρά πού χτίζουμε συνήθως γιά νά σταθοῦμε μέ πολλές ἀξιώσεις μέσα στήν ζωή, νά δείξουμε στούς ἄλλους τήν δύναμή μας, νά πείσουμε γιά τήν ὑπεροχή μας.

 Καί ὅλα αὐτά τά ὀχυρά ὄχι μόνο μᾶς κάνουν νά συμπεριφερόμαστε διαφορετικά ἀπ΄ ὅτι εἴμαστε στήν πραγματικότητα, ἀλλά ἐμποδίζουν τήν πραγματική ἐπικοινωνία μας μέ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους. Δημιουργοῦν αὐταπάτες πού ἀποβαίνουν πολλές φορές ὀλέθριες.

 Τό δεύτερο βῆμα εἶναι ἡ μεγάλη πίστη τοῦ ἑκατόνταρχου, πού προκαλεῖ τό θαυμασμό τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος λέει ὅτι «θά ἔρθουν πολλοί ἀπό τήν ἀνατολή καί δύση καί θά καθίσουν μαζί μέ τόν Ἀβραάμ καί τόν Ἰσαάκ καί τόν Ἰακώβ στό τραπέζι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐνώ οἱ κληρονόμοι της βασιλείας θά πεταχτοῦν ἔξω στό σκοτάδι».

 Ἡ προειδοποίηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι σκληρή ἀλλά καί κατηγορηματική καί δέν ἀπευθύνεται μόνο στούς ἰσραηλίτες ἀλλά καί σέ κάθε χριστιανό πού ἔχει τήν ψευδή βεβαιότητα τῆς πνευματικῆς αὐτάρκειας.

 Εἶναι τρομερή ἡ ἀντιστροφή τῶν πραγμάτων, τήν ὁποία προαναγγέλει τό Εὐαγγέλιο μέ τούς παραπάνω λόγους τοῦ Κυρίου. Εἶναι τραγικό νά ζοῦμε μέ τήν αὐτάρεσκη βεβαιότητα τῆς πνευματικῆς αὐτάρκειας τοῦ τέλειου πνευματικοῦ ἀνθρώπου, νά κρίνουμε τούς ἄλλους, νά περιγράφουμε τίς μελλοντικές τιμωρίες τῶν ἁμαρτωλῶν καί συγχρόνως νά λησμονοῦμε ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι βρισκόμαστε κάτω ἀπό τήν κρίση τοῦ Θεοῦ καί, τό σπουδαιότερο, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε ἀνάγκη τῆς λυτρώσεως πού προσφέρει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

  Οἱ ἁμαρτωλοί πού συναισθάνονται τή γύμνια τους δέχονται τήν σωστική χάρη τοῦ Θεοῦ πολύ πιό εὔκολα ἀπό τούς εὐσεβεῖς πού δημιούργησαν τεῖχος ἀνάμεσα στόν ἑαυτό τους καί τήν πραγματικότητα.

  Ἡ συζήτηση τοῦ Χριστοῦ μέ τόν Ἑκατόνταρχο εἶναι ἀποκαλυπτική γιά ὅλους τούς Χριστιανούς κάθε ἐποχῆς, ὄχι μόνο ἐξ ἀφορμῆς τῆς προειδοποιητικῆς σημασίας πού ἔχουν τά λόγια Του, ἀλλά καί γιά τήν ὑποδειγματική αὐτοσυναίσθηση τῆς ἀναξιότητας πού ἐκφράζει ἡ ὁμολογία τοῦ ρωμαίου ἀξιωματικοῦ: «Κύριε, δέν εἶμαι ἄξιος νά ἔλθεις στό σπίτι μου».

Ο άγιος Ανδρέας αρχιεπίσκοπος Κρήτης μας καλεί να γίνουμε «μετανάστες» μιμούμενοι τον Αβραάμ

 Canonul Sfântului Andrei Criteanul – Parohia “Sf. Nectarie ...
Ο άγιος Ανδρέας αρχιεπίσκοπος Κρήτης (δεύτερο ήμισυ 7ου αι.-740) διακρινόταν για τη μόρφωσή του αλλά και για το λογοτεχνικό του χάρισμα. Άφησε στην Εκκλησία πολλά δογματικά συγγράμματα και ομιλίες, κυρίως όμως «αρμονικά μελωδήματα» (Θεοφάνης), τα οποία τον ενέταξαν στους σπουδαίους υμνογράφους της Εκκλησίας, «καθώς προκαλεί ευχαρίστηση στις καρδιές με την υμνολόγηση της Αγίας Τριάδος, των ταγμάτων των αγίων και της αχράντου Παρθένου». 
 Το λαμπρότερο όμως πόνημά του με το οποίο κατανύσσει τις καρδιές των ορθοδόξων πιστών κάθε χρόνο οδηγώντας τους σε μετάνοια είναι ο Μέγας Κανόνας του, ο οποίος ψαλλόμενος την πέμπτη εβδομάδα των νηστειών της Αγίας Σαρακοστής, αποτελεί μία σύνοψη όλης της θείας οικονομίας, Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Κατά τον υμνογράφο του Θεοφάνη το έργο αυτό σφραγίζει τον άγιο, γι’ αυτό στο συναξάρι του (4 Ιουλίου) σημειώνει: «Πέθανε και βρήκε μεγάλο στεφάνι των κόπων του ο ποιμένας της Κρήτης, του οποίου έργο ήταν ο Μέγας Κανών».

  Από το εκτενές αυτό έργο (250 περίπου τροπάρια), που θα ήταν καλό να αποτελεί εντρύφημα των χριστιανών συχνά πυκνά κατά τη διάρκεια του έτους, επιλέγουμε ένα τροπάριο (από την γ΄ ωδή σε νεοελληνική απόδοση), που νομίζουμε ότι έχει ξεχωριστή σημασία και για την εποχή μας, την τόσο αλλοπρόσαλλη και παράδοξη, καθώς πορεύεται δυστυχώς εκεί που συναντά το «τίποτε» ως απουσία νοήματος ζωής. Και δικαιολογημένα: πορευόμαστε οι άνθρωποι κατά το θέλημά μας και όχι κατά το θέλημα του Θεού.
«Άκουσες, ψυχή μου, για τον Αβραάμ που εξαρχής εγκατέλειψε την πατρική του γη και έγινε μετανάστης. (Λοιπόν) να μιμηθείς τη διάθεση και την προαίρεσή του».
 Τον Αβραάμ προβάλλει ο άγιος ως πρότυπο προκειμένου να τον μιμηθεί και στη δική του ζωή. Τον Αβραάμ που η Αγία Γραφή συχνά (με αποκορύφωμα τον απόστολο Παύλο στην προς Ρωμαίους επιστολή: πρβλ. 4, 11εξ.) τον θεωρεί ως το κατεξοχήν υπόδειγμα αληθινής πίστεως στον Θεό. Γιατί; Διότι όλη η ζωή του υπήρξε ένα «ναι» στο θέλημα του Θεού, ο Οποίος μιλώντας μυστικά στην καρδιά του τον καλούσε να κάνει πράγματα πέρα από κάθε λογική και φυσική αίσθηση.
Στον υπόψη ύμνο ο Αβραάμ προβάλλεται ως πρότυπο για το πρώτο μεγάλο γεγονός αλλαγής της ζωής του: τον ξεριζωμό του· να φύγει και να γίνει μετανάστης, όχι γιατί τον ανάγκασε κάποια ιδιαίτερη δυσκολία, αλλά γιατί τον σπρώχνει μία εσωτερική φωνή, την οποία εμπιστεύεται ως Θεού φωνή και η οποία τελικώς δεν τον απογοητεύει. Πώς όμως ο άγιος Ανδρέας καλεί την ψυχή του (αλλά και τη δική μας) ώστε να γίνουμε «μετανάστες» μιμούμενοι τον Αβραάμ; Τι σημαίνει να μεταναστεύει κανείς, προφανώς για να μπορεί να παραμένει χριστιανός;
Η απάντηση είναι απλή αλλά και δύσκολη. Απλή, γιατί ο χριστιανός, εν αντιθέσει όπως είπαμε προς ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία που ζει, καλείται ανά πάσα στιγμή στη ζωή του να φεύγει από το δικό του θέλημα, το εγωιστικό και αμαρτωλό και θεμελιωμένο στα ψεκτά πάθη του, προκειμένου να βρίσκεται στο θέλημα του Θεού, πάνω στις εντολές του Χριστού, σε κοινωνία δηλαδή με τον Ίδιο που είναι «η Οδός»!
Δύσκολη, γιατί η προσκόλληση του ανθρώπου στα πάθη και στον εγωισμό του – ακόμη και για τον βαπτισμένο πιστό που έχει λάβει τη δύναμη και τη χάρη απεμπλοκής από τα πάθη – είναι συχνά τόσο μεγάλη, ώστε πρέπει όντως να καταβάλει σκληρή προσπάθεια για να στραφεί προς τον Θεό και να ξεκινήσει τη σωτήρια και απαραίτητη «μετανάστευση». 
Κι εδώ έγκειται βεβαίως η πνευματική άσκηση και ο αγώνας κάθε χριστιανού, γεγονός που τον διαφοροποιεί ποιοτικά από κάθε άλλον συνάνθρωπό του.

Κυριακή Δ’ Ματθαίου: Για τον εκατόνταρχο (Αρχιεπίσκοπος Ταυρομενίου Θεοφάνης ο Κεραμεύς)

ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: Αγίου Νικολάου Αχρίδος: Η μεγάλη ...
  Ο πονηρός εναντιώνεται στα αγαθά έργα, επιζητώντας να βλάπτει πάντοτε τα άριστα. Γι’ αυτό, λοιπόν, και σήμερα, ξεσηκώνοντας την καταδικασμένη φιλονικία, έσπευδε να φέρει σύγχυση στη σύναξή μας και να καταργήσει τον λόγο τής διδασκαλίας, μπαίνοντας ολόκληρος μέσα σ’ εκείνον τον άτακτο και μισοβάρβαρο άνδρα. Όμως εσείς φανήκατε να έχετε γνώση των πανουργιών του και με περισσότερη σύνεση αντικρούσατε την επινόησή του. Τρέχοντας προς την εκκλησία, και αφήνοντας μόνο του να δαιμονίζεται εκείνον που άκαιρα φώναζε και φλυαρούσε, δείξατε την προσοχή σας στον διδασκαλικό λόγο.

Κατά τον καιρό εκείνο «μόλις μπήκε ο Ιησούς στην Καπερναούμ, Τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος» (Ματθ. η’ 5). Επειδή ο Κύριος, γεμίζοντας την Ιουδαία με θαύματα, άναβε περισσότερο τον εναντίον Του φθόνο στις ψυχές των αγραμμάτων, «αυτών που θέτουν το φως για σκοτάδι, και το γλυκό για πικρό», σύμφωνα με τον λόγο του Ησαΐα (ε’ 20), μεταδίδει, λοιπόν, τη χάρη των θαυμάτων και στα έθνη.

Δείχνοντας από τη μια ότι ήλθε για τη σωτηρία όλου του κόσμου, και από την άλλη ελέγχοντας ολοφάνερα την απιστία των Ιουδαίων με την πίστη που έδειξαν τα έθνη. Διότι τα έθνη είναι κάπως πιο έτοιμα και συγκατανεύουν πολύ στο να πιστέψουν στον Χριστό. Βλέπε και το διαμετρικά άνισο της απείθειας των Ιουδαίων και της προθυμίας των εθνών. Διότι, ενώ οι Ιουδαίοι Τον έδιωχναν με βρισιές, η εθνική Συροφοινίκισσα όμως ονόμαζε τον εαυτό της ανάξιο της χάριτος, και παρακαλούσε να καταταχθεί στη μοίρα των σκυλιών και να μετέχει στα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των Ιουδαίων, το οποίο εκείνοι ολότελα απαρνούνταν (Ματθ. ιε’ 26). Αλλά κι αυτός ο εκατόνταρχος κρίνει τον εαυτό του εντελώς ανάξιο για να δεχτεί κάτω από τη στέγη του τον Κύριο. Γι’ αυτό και οι Ιουδαίοι θέρισαν την ανταμοιβή τής απιστίας τους, και οι εθνικοί δέχτηκαν τη χάρη, και σώθηκαν με την πίστη. Αλλά ας κάνουμε αμέσως την αρχή τής διηγήσεως.
  Κατά τον καιρό εκείνο «μόλις μπήκε ο Ιησούς στην Καπερναούμ, τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος και τον παρακαλούσε μ’ αυτά τα λόγια» (Ματθ. ε’ 5). Βέβαια ο θεόπνευστος Λουκάς, αφηγούμενος αυτό εδώ το θαύμα, δεν λέει πως ο εκατόνταρχος ήλθε αυτοπροσώπως, αλλά πως έστειλε Ιουδαίους πρεσβυτέρους,

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2020

Ο χριστιανισμός αρχίζει από την στιγμή που ο Χριστός είναι ο Θεός.


Ιησούς Χριστός - Βιογραφία - Σαν Σήμερα .gr
  Αυτή η δυσκολία να δούμε τον Θεό στον Χριστό, είναι το άλλο μεγάλο πρόβλημα των ανθρώπων. Είναι ο Χριστός Θεός; Θυμάμαι όταν ήμουν εκτός εκκλησίας δεν είχα πρόβλημα να δέχομαι τον Χριστό σαν ένα διδάσκαλο, εντάξει, που είπε μερικά πράγματα, βέβαια το παράκανε λίγο, σε ορισμένες περιπτώσεις, η φαντασίωση περί του εαυτού του ήταν μεγαλύτερη από τις δυνάμεις του προφανώς. Αλλά πάντως τον δεχόμουν έτσι, δίπλα στον Βούδα, στον Μωάμεθ, έ, βάλτον και αυτόν.

  Και κάποια στιγμή που άρχισα να ενδιαφέρομαι έτσι για τον χριστιανισμό περισσότερο, θυμάμαι είχα συζήτηση με έναν πολύ μεγάλο άνθρωπο του Θεού, ήταν μαθητής του πατρός Πορφυρίου, και του λέω:

 «Κοίταξε, εγώ δεν έχω πρόβλημα για τον Χριστό, εντάξει μπορώ να διαβάσω Καινή Διαθήκη, να τα βάλω αυτά μέσα σε ό,τι λέει ο Πλάτωνας», και μου λέει αυτό, -και θυμάμαι τότε πόση εντύπωση μου έκανε αυτό-:
 «Όχι, (μου λέει), δεν είναι εκεί το θέμα, το θέμα είναι ότι ο Χριστός είναι ο Θεός» μου λέει. Εκεί, κατάλαβα ότι δεν πίστευα!


Του λέω: «Αυτό είναι ο χριστιανισμός;»

 Μου λέει; «Αυτό είναι, ο χριστιανισμός αρχίζει από την στιγμή που ο Χριστός είναι ο Θεός. Τα άλλα όλα δεν λέγονται χριστιανισμός». 
Και όντως, διαβάστε Καινή Διαθήκη όσο θέλετε. Βγάλτε την πίστη στον Χριστό ως Θεό, πέστε ότι η Ανάσταση είναι μια παρεξήγηση των μαθητών από την αγάπη τους, πέστε ότι τα θαύματα είναι μια υπερβολή... Τελείωσε! δεν είσαι πια χριστιανός.

 Την Καινή Διαθήκη μπορεί να την διαβάζεις. Έτσι μας έλεγαν και οι μουσουλμάνοι σήμερα; «Τον ανεχόμαστε τον Χριστό ως προφήτη» Δεν έχουν κανένα πρόβλημα. «Μη μας λέτε ότι είναι κι ο Θεός όμως. Ο Θεός δεν έχει γιο, δεν στέλνει... στέλνει προφήτες κτλ, δε μπαίνει ο Θεός στην ανθρώπινη συνθήκη». Λοιπόν ο χριστιανισμός αρχίζει από την στιγμή που ο Χριστός είναι ο Θεός. Από την στιγμή που αντικρίζω την θεότητα του Χριστού μες την ανθρωπότητά του, από εκείνη την στιγμή και μόνο τότε, αρχίζει ο Χριστιανισμός να είναι η εκκλησία του Χριστού.

Όλα μεταβάλλονται, όλα έρχονται και παρέρχονται, εκτός από τον Αιώνιο Θεό και την Αιώνια Δόξα Του


 Η δόξα των ανθρώπων σου στερεί την Δόξα του Θεού. Μην γλυκαίνεσαι με την τιμή του κόσμου τούτου, για να μην πικραθείς ξαφνικά κι αναπάντεχα από την ατίμωση του κόσμου τούτου. 
Γιατί, σ’ αυτή την γη την δόξα ακολουθεί συνήθως η ατίμωση. Μετά την ευδαιμονία έρχεται η δυστυχία, μετά την ευφροσύνη η θλίψη, μετά την χαρά ο πόνος, μετά την ζωή ο θάνατος.
 Όλα μεταβάλλονται, όλα έρχονται και παρέρχονται, εκτός από τον Αιώνιο Θεό και την Αιώνια Δόξα Του.

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ.

Όταν ο άνθρωπος εγκαταλείπει τον Θεό...

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες, κείμενο που λέει ""Οταν ό άνθρωπος έγκαταλείπει τόν Θεό τότε έχουμε πολλά κακά ώ్ς έπακόλουθα. Ή ψυχή έγκαταλείπει τόν Θεό, τό σώμα έγκαταλείπει τήν ψυχή, ή κτίση όλη, ή φύση όλη, έγκαταλείπει ή καί έπιτίθεται στό σώμα καί στόν όλο άνθρωπο. Τότε ή ψυχή άρρωσταίνει καί τό σώμα άρρωσταίνει καί ή φύσις όλη άρρωσταίνει. Αϊρεται ή φρούρηση Τού Θεού κατά θεία Δικαιοσύνη καί έχουμε τότε τήν τραγική είκόνα τής έρημώσεως είτε σέ άνθρωπο μεμονωμένα, είτε σέ πόλη, είτε σέ χώρα όλόκληρη. IePOC NAOC ΑΓΙΑς ΑΙΚΑΤΕΡΙΝиς λapicиc + Γέροντας Άθανάσιος Μυτιληναίος"

Ἡ νέα κανονικότητα!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος
Νέα κανονικότητα»: Το πολιτικό ασυνείδητο του λόγου για τον ...
Ὥς τώρα, καλοί μου φίλοι, ἐκεῖνο ποὺ ἀκούγαμε πολὺ καὶ μὲ ἔμφαση ἦταν ἡ λεγόμενη «νέα ἐποχή». Στὶς μέρες μας ἦρθε νὰ προστεθεῖ καὶ κάτι ἀκόμη. Ἡ λεγόμενη «νέα κανονικότητα»!
Ἡ νέα κανονικότητα ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν κορωνοϊό. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἐντελῶς καινούργια ὁρολογία. Ποὺ σημαίνει ἐπιστροφὴ στὴν κανονικότητα, δηλαδὴ ἐκείνη ποὺ ἦταν πρὸ τοῦ κορωνοϊοῦ. Ὅμως ἂν προσέξουμε θὰ δοῦμε ὅτι δὲν λέει «ἐπιστροφὴ στὴν κανονικότητα», ἀλλὰ λέει ἐπιστροφὴ στὴ «νέα κανονικότητα»! Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ διαφορά; Θὰ πεῖτε. Ἀλλ’ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους…

  Ἐκεῖνο ποὺ προηγήθηκε τῆς «νέας κανονικότητας» εἶναι βέβαια ἡ κρίση. Ἡ κρίση τοῦ κορωνοϊοῦ. Καὶ δὲν μπορεῖ αὐτὴ νὰ μὴ ἦταν κρίση, ὅταν ἔκλεισαν καὶ ἀδρανοποιήθηκαν τὰ πάντα, γεγονὸς πρωτοφανὲς στὴν ἱστορία. Τὸ ἂν αὐτὸ ἦταν δικαιολογημένο ἢ ὄχι, προσχεδιασμένο ἢ μή, εἶναι θέμα χρόνου νὰ ἀποδειχθεῖ. Ἤδη καθημερινὰ ἔρχονται πάρα πολλὰ στὸ φῶς …
Τόσο πολὺ πάγωσε κάθε μας δραστηριότητα (lockdown), ποὺ ἦταν πλέον ἐπιβεβλημένη ἡ ἐξασφάλιση τῆς κυβερνητικῆς ἄδειας, γιὰ νὰ κάνουμε κάτι ἐκτὸς σπιτιοῦ! Ἦταν ἑπόμενο πλέον οἱ ἐπιπτώσεις νὰ εἶναι πολὺ μεγάλες καὶ ἀνυπολόγιστες στὴν οἰκονομία, στὶς δουλειές, στὶς ζωὲς καὶ στὸ μέλλον μας.

Ἡ ἔμφαση στὸ πρόβλημα εἶναι πάρα πολὺ μεγάλη καὶ ἐν πολλοῖς ὑπερβολική. Ὅπως καὶ τὰ μέτρα ποὺ ἐλήφθησαν. Κι αὐτὸ γιὰ νὰ εἶναι καὶ ἡ κρίση ἀνάλογη, βλέπετε. Ἔφθασαν στὸ σημεῖο νὰ τὴν παρουσιάζουν (ἢ νὰ ἐπιδιώκουν νὰ γίνει;) σὰν αὐτὴ τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου! Ἐκείνου ποὺ πραγματικὰ ἄλλαξε τὸν ροῦ τῆς ἱστορίας. Μάλιστα ἡ φράση «γιὰ πρώτη φορά μετὰ τὸ Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο» ἀκούστηκε πάρα πολὺ καὶ μὲ ἔμφαση ἐπίσης!

  Μόνο ποὺ ἡ κρίση τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ τὴν λεγόμενη «πανδημία» τοῦ κορωνοϊοῦ, ἀφοῦ ἐκείνη ἰσοπέδωσε τὰ πάντα (οἰκονομίες, ἔθνη, ἀνθρώπινες ζωὲς κ.λπ.), πέραν τοῦ ὅτι οἱ πολεμικὲς συγκρούσεις του διήρκεσαν

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

Παρόλο πού έχω πεθάνει,είμαι άκόμα ζωντανός..!”

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα
Πείτε στόν κόσμο:
Παρόλο πού έχω πεθάνει,είμαι άκόμα ζωντανός..!”



 Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+19 Ιουνίου/2 Ιουλίου 1966)

Εικόνα της Θεοτόκου των Χαρίτων από την βυζαντινή μας Απουλία. 14ος αιώνας.

Εικόνα της Θεοτόκου των Χαρίτων από την βυζαντινή μας Απουλία. 14ος αιώνας.

Νομίζω πως τίποτα δεν εἶναι πιο δύσκολο ἀπό την προσευχή


Ἀββᾶς Ἀγάθων

ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑΝ πάλι οἱ ἀδελφοί
- Πατέρα, ποιά ἀρετὴ ἔχει τὸν περισσότερο κόπο;

Ἐκεῖνος τοὺς λέει
- Συγχωρῆστε με, νομίζω πὼς τίποτα δὲν εἶναι πιὸ δύσκολο ἀπὸ τὴν προσευχή. Γιατὶ πάντοτε, ὅταν θέλει νὰ προσευχηθεῖ ὁ ἄνθρωπος, οἱ ἐχθροὶ θέλουν νὰ τὸν σταματήσουν· ἐπειδὴ ξέρουν πὼς τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς ἐμποδίσει, παρὰ μόνον ἡ προσευχὴ στὸν Θεό.
Καὶ ἀκόμα, ὁποιαδήποτε ἄσκηση κι ἂν ἀκολουθήσει κανείς, ἂν τὴν ἀντέξει μὲ ὑπομονή, στὸ τέλος ἀναπαύεται· ἡ προσευχὴ ὅμως χρειάζεται ἀγῶνες ὣς τὴν τελευταία ἀναπνοή.
 Γεροντικόν