ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

Κι αυτούς τώρα άστους να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο..!

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και κείμενο

Ο "Παπα – Πρόσφυγας"

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και καπέλο
Ο Δημήτριος Θωματζίδης ή "Παπα – Πρόσφυγας", ιερέας της εκκλησίας Αγίας Παρασκευής Λευκάδας καταγόμενος από τη Σαμψούντα της Μικράς Ασίας.
Στις 15 Ιουνίου 1944 κάνει στάση στην Λευκάδα η δεύτερη αποστολή Εβραίων της Κέρκυρας (500 άτομα) με προορισμό την Αθήνα. Οι Γερμανοί φρουροί αποβίβασαν τους Εβραίους στην παραλία της Λευκάδας. Οι κάτοικοι του νησιού υποδέχθηκαν τους αιχμαλώτους με αίσθημα βαθιάς συμπόνιας και συγγενούς αλληλεγγύης. Ανάμεσα στους πρώτους που προσέτρεξαν για βοήθεια στο χώρο της Παραλίας ήταν και ο παπά Δημήτρης.
Ο παπάς ήρθε σ’ επαφή με τον Ιούλιο Γιοχανά του Δανιήλ, έμπορο από την Κέρκυρα, ηλικίας 45 ετών, και του έδωσε ένα τσιγάρο. Ο Γερμανός φρουρός που είδε τη σκηνή ανάγκασε τον Γιοχανά να γονατίσει τον πυροβόλησε και τον σκότωσε, τραυμάτισε 2-3 άλλους Εβραίους, και έρριξε κάτω τον παπα – πρόσφυγα και τον ποδοπάτησε, σύμφωνα και με την προφορική αφήγηση του αυτόπτη μάρτυρα Σπύρου Κομπίτση.
πηγή

Λόγοι περί εγκρατείας του Οσίου Εφραίμ του Σύρου

Αποτέλεσμα εικόνας για ПРЕПОДОБНЫЙ ЕФРЕМ СИРИН
Για την εγκράτεια
Είναι αληθινά μακάριος και τρισμακάριος εκείνος που τηρεί εγκράτεια, διότι πραγματικά η εγκράτεια είναι μεγάλη αρετή. Αλλά ας ως ποιο σημείο και σε πόση έκταση και σε ποια θέματα αναφέρεται ή θεωρείται ή εξετάζεται η εγκράτεια.
 Είναι λοιπόν εγκράτεια στη γλώσσα το να μην παρασύρεται κανείς σε λόγια πολλά και ανώφελα, το να συγκρατεί κανείς τη γλώσσα του και να μην κακολογεί, το να μην μιλάει υβριστικά, το να μην καταριέται, το να μην λέει χωρίς σκοπό αυτά που δεν πρέπει, το να συγκρατεί τη γλώσσα του και να μη συκοφαντεί τον ένα στον άλλο, να μην κατηγορεί τον αδελφό, το να μην ξεσκεπάζει τα μυστικά των άλλων, το να μην ασχολείται με ξένες υποθέσεις.

 Είναι εγκράτεια και στην ακοή το να την ορίζει κανείς και να μην παρασύρεται από ανώφελα ακούσματα. Είναι εγκράτεια και στους οφθαλμούς το να ορίζει κανείς την όραση του και να μην κοιτάζει ή να περιεργάζεται όλα τα ευχάριστα, και αυτά που δεν πρέπει. Είναι εγκράτεια στο θυμό το να νικά κανείς την οργή του και να μην ανάβει γρήγορα. Είναι εγκράτεια στη φιλοδοξία το να ορίζει κανείς το νου του και να μη θέλει να δοξάζεται, το να μην επιδιώκει τη δόξα, να μην υψώνει τον εαυτό του, να μην επιδιώκει την τιμή, ώστε να φουσκώνει από υπερηφάνεια, να μην υπερηφανεύεται από τους επαίνους.

 Είναι εγκράτεια των λογισμών, και αυτούς χρειάζεται να τους κατακρίνει κανείς με το φόβο του Θεού, το να μη συγκατατίθεται κανείς ή να τέρπεται από λογισμό που θέλγει ή ερεθίζει τον άνθρωπο. Είναι εγκράτεια στις τροφές το να ορίζει κανείς τον εαυτό του και να μην επιδιώκει τροφές υπερβολικές ή φαγητά πανάκριβα, το να μην τρώγει κανείς πριν από τον κατάλληλο καιρό ή πριν από την ώρα, το να μην κυριεύεται από το πνεύμα της γαστριμαργίας, το να μην είναι αχόρταγος στα ωραία φαγητά, το να μην επιθυμεί το ένα φαγητό ύστερα από το άλλο.

 Είναι εγκράτεια στο ποτό το να ορίζει κανείς τον εαυτό του και να μην κάθεται μαζί με άλλους σε οινοποσίες ή σε απολαύσεις οίνων, το να μην πίνει οίνο άφοβα, το να μην επιδιώκει τις ποικιλίες των ποτών και τις απολαύσεις των παρασκευασμένων κραμάτων, το να μην πίνει χωρίς μέτρο, όχι μόνο το κρασί, αλλά αν είναι δυνατό, ακόμη και το νερό.

 Είναι εγκράτεια στην πονηρή επιθυμία και ηδονή, το να ορίζει κανείς τις

Ο Άγιος Αρσένιος σώζει τον πατέρα του Αγίου Παϊσίου και το χωριό από τους Τούρκους


 Επίσης διηγήθηκε ο ίδιος [ο Πρόδρομος Εζνεπίδης, πατέρας του Αγίου Παϊσίου και πρόεδρος του χωριού] ότι μια άλλη φορά είχαν πάει πολλοί Τούρκοι (Τσέτες), για να πατήσουν τα Φάρασα. Στο χωριό οι άνδρες έλειπαν, άλλοι στα μακρινά κτήματα και άλλοι στα ταξίδια.
Αναγκάστηκε τότε να μαζέψη τα μικρά παιδιά, μόνο για να δείξουν στόχο γύρω από το Κάστρο ότι είναι πολλοί, και μετά τα έδιωξε, για να κρυφθούν.
 Μερικοί γέροι που ήταν, και αυτοί σκόρπισαν, και τελικά έμεινε μόνος του με την απόφαση να σκοτωθή καλύτερα παρά να δη του Τούρκους στο χωριό. Είχαν τελειώσει όμως οι σφαίρες του και μετά τον έπιασαν ζωντανό οι Τούρκοι.
 Αφού τον έδεσαν γερά, τον πήγαν στο σπίτι του και τον ανέβασαν στο δώμα (ταράτσα), όπου είχαν στήσει τη κρεμάλα του. Εκεί τον βασάνιζαν, για να τους δώση ότι είχε και μετά να τον τελειώσουν.

Εκείνη τη στιγμή όπου τον βασάνιζαν, δεν ξέρει πως του ήρθε, είπε στου Τούρκους:
«Ό,τι έχω, τα έχω στον Χατζεφεντή» [στον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη].
 Οι Τούρκοι δεν χασομερούν και τον πηγαίνουν στον Πατέρα Αρσένιο. Όταν άνοιξε την πόρτα του ο Πατήρ και είδε αυτή τη σκηνή, πολύ πληγώθηκε, και μάλιστα μάλωσε τους Τούρκους, που τον είχαν δεμένο, για να τον ελευθερώσουν γρήγορα, και μάλιστα τους είπε και «παλιότουρκους».
 Ο αρχηγός τους θύμωσε και τράβηξε το χατζάρι του, για να κόψει τον Χατζεφεντή. Ο Χατζεφεντής τότε λέγει στον Τούρκο Καπετάνιο:
-Γρήγορα κατέβασε το χέρι σου κάτω ξερό. Ω του θαύματος! Το χέρι του Τούρκου κατέβηκε ξερό κάτω αγκυλωμένο και το χατζάρι του έπεσε κάτω καταγής. Όταν είδαν αυτό οι άλλοι Τούρκοι της συμμορίας, άρχισαν να τρέμουν από φόβο και ο αρχηγός με κλάματα να παρακαλή να του κάνη καλά το χέρι του. Ο Πατήρ Αρσένιος τότε του σταύρωσε το χέρι του και το θεράπευσε.
 Και αφού έλυσαν και τον Πρόεδρο, τους μάλωσε, για να μην ξαναπατήσουν στο χωριό. Πράγματι από εκείνη τη συμμορία δεν είχε ξαναπατήσει κανείς στα Φάρασσα.

Από το βιβλίο του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη, “Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης”.
Έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγου”, Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020

Μέ μιά λέξη ἄλλαξε ὅλη τήν ἱστορία τῆς ζωῆς του

Σχετική εικόνα
...Ἕνα «ἥμαρτον» δικό μας, ἕνα δάκρυ δικό μας καί μία σταγόνα ἀπό τό Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξαφανίζει τήν ἁμαρτία καί μᾶς χαρίζει τόν Παράδεισο.

 Μήν ἀπογοητεύεσθε ἀπό τό κακό πού μᾶς περικυκλώνει, ἀλλά νά θυμόμαστε τόν ἕνα πού εἶπε μία λέξη, μία φράση: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθης ἐν τῇ Βασιλεία σου». «Ἀληθινά σοῦ λέγω ὅτι σήμερα μαζί μου θά εἶσαι στόν παράδεισο», θ’ ἀκούσουμε κι ἐμεῖς. Μέ μιά λέξη ἄλλαξε ὅλη τήν ἱστορία τῆς ζωῆς του, καί εἶναι αὐτός ὁ κλέφτης, ὁ ληστής, πού κέρδισε τόν Παράδεισο.
Αποτέλεσμα εικόνας για talhar cruce
 Αὐτόν τόν Παράδεισο θά τόν πάρουμε μέ τόν ἀγῶνα μας καί μέ τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ. Τόν διεκδικοῦμε, μᾶς ἀνήκει καί μᾶς τόν χαρίζει ὁ Κύριός μας μέ ὅλη τήν ἀγάπη καί μέ ὅλη τήν στοργή πού δείχνει στόν καθένα ἀπό μᾶς. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

π. Γρηγόριος Κρουγκ. Ο μεγάλος άγνωστος της ρωσικής διασποράς

Η εικόνα ίσως περιέχει: 6 άτομα, , τα οποία χαμογελούν

 12 Ιουνίου 1969. Στη μικρή σκήτη του Αγίου Πνεύματος, κοντά στις Βερσαλλίες, πεθαίνει ένας από τους σημαντικότερους αγιογράφους της ρωσικής διασποράς στη Γαλλία που με το έργο του συντέλεσε στην αναγέννηση της εικονογραφικής παράδοσης της ρωσικής Εκκλησίας τον 20ό αιώνα. Ο π.Γρηγόριος Κρουγκ, προσωπικός φίλος του άλλου μεγάλου ρώσου θεολόγου-εικονογράφου της διασποράς, του Λεωνίδα Ουσπένσκυ, παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του γνωστός σ'ένα στενό κύκλο ανθρώπων, ακόμη και στην ίδια τη Γαλλία.
Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, χαμογελάει, κοντινό πλάνο
 Η προσωπικότητα και το σπάνιο εκκλησιαστικό ήθος του π.Γρηγορίου ανιχνεύεται και αποκαλύπτεται σήμερα μέσα από το ζωγραφικό του έργο, το οποίο αριθμεί περί τις 550 εικόνες και τοιχογραφίες.
Ειπώθηκε πως στο έργο του συνυπάρχουν η αυστηρότητα και ο δυναμισμός των μορφών του Θεοφάνη του Έλληνα με την ευαισθησία, τη χάρη και το εσωτερικό φως των μορφών του Αντρέι Ρουμπλιέφ. Για τον μοναχό Γρηγόριο Κρουγκ η εικόνα είναι άσκηση, είναι προσευχή αλλά κυρίως είναι αναζήτηση και φανέρωση της εν Χριστώ ανακαινισμένης κτίσεως. Η άρτια θεολογική κατάρτιση, η ασκητική ζωή και η πίστη συναντούν στο πρόσωπο του Κρουγκ τη δύναμη του πηγαίου ταλέντου που καταξιώνει τον πραγματικό δημιουργό.
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

 Στην εικόνα του αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ ανιχνεύουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας τέχνης που πηγάζει από την παράδοση της εκκλησιαστικής ζωγραφικής και συγχρόνως την ανανεώνει˙ εντάσσεται σ'αυτήν χωρίς να στερείται δημιουργικής πνοής˙ την διατηρεί εν τέλει ζωντανή και παρούσα στο σήμερα. Οι αυστηρές φόρμες, η απλότητα της γραμμής, τα ξεκάθαρα χρώματα, η συγκρατημένη κίνηση και η εικαστική απόδοση της σωτηριολογικής δύναμης της προσευχής τόσο στην έκφραση του σώματος και του προσώπου, αλλά κυρίως των χεριών του αγίου, αποκαλύπτουν στο πλήρωμα της Εκκλησίας την ίδια Αλήθεια που υπηρετεί ο θεολογικός λόγος. 
Από την άποψη αυτή ο π.Γρηγόριος Κρουγκ αποδεικνύεται αυθεντικός θεολόγος. Έτσι το λευκό που κυριαρχεί στο ένδυμα και τη μορφή του αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ δεν ανταποκρίνεται μόνο στην ιστορική πραγματικότητα, αλλά, από κοινού με το υπόλευκο του βάθους της εικόνας, αποκαλύπτει τη ζώσα πίστη του αγίου που βίωσε τη χαρά, το φως και τη λάμψη της Αναστάσεως. Κι αν το βλέμμα μας δεν έχει ακόμη αλλοιωθεί απ'αυτά που συνήθως βλέπουμε γύρω μας, ίσως μπορέσουμε ν'αφουγκραστούμε το μυστικό μήνυμα της εικόνας που συνοψίζεται στον συνήθη χαιρετισμό του αγίου: Χριστός Ανέστη, χαρά μου!
ΜΑΡΙΑ ΝΑΝΟΥ

Πλάνες και ερωτήματα σχετικά με την Θεία Κοινωνία


π.Σπυρίδων Σκουτής

-Θα πάω το Πάσχα να μεταλάβω για το καλό: Η Θεία Κοινωνία δεν είναι κάποιο έθιμο, αλλά ένα πραγματικό γεγονός, είναι ό ίδιος ό Χριστός προσωπικά, το Σώμα και το Αίμα του. 'Οπότε οφείλουμε να μεταλαμβάνουμε με κάποια προετοιμασία τα άχραντα μυστήρια, δηλαδή κατόπιν ευλογίας από τον πνευματικό μας, αλλιώς η Θεία Κοινωνία «άνθραξ γαρ έστί τους άναξίους φλέγων».


-Θα νηστέψω κάποιες μέρες, όσες μπορώ και θα πάω να μεταλάβω:
 Δεν νηστεύουμε όπως και όποτε θέλουμε, αλλά σύμφωνα με τις συμβουλές του πνευματικού-εξομολόγου μας. Από την άλλη, για τη μετοχή στη Θεία μετάληψη δεν αρκεί η νηστεία από την τροφή αλλά χρειάζεται νηστεία όλων των αισθήσεων και σκληρός πνευματικός αγώνας, ώστε να ενωθούμε με τον Χριστό.


-Μεταλαμβάνω Χριστούγεννα, Πάσχα και Δεκαπενταύγουστο:
Ό Χριστός δεν είναι μόνο για τρεις φορές τον χρόνο. Η σχέση με τον Χριστό είναι ένα βιωματικό γεγονός που δεν μπαίνει σε καλούπια και ημερομηνίες. Κάθε Κυριακή ό Χριστός γίνεται θυσία σε κάθε Θεία Λειτουργία και προσφέρεται σε όλους. Οπότε οφείλουμε να προσερχόμαστε συχνά στα Άχραντα μυστήρια, πάντα με την εντολή του πνευματικού μας.


-Είναι μεγάλη ευλογία να μεταλάβεις Πάσχα, Χριστούγεννα και Δεκαπενταύγουστο:
 Η Θεία Κοινωνία οποιασδήποτε Κυριακής η ημέρας του έτους δε διαφέρει από τις μεγάλες εορτές. Σε κάθε Θεία Λειτουργία έχουμε Χριστούγεννα, Ανάσταση, Σταύρωση, Ανάληψη. Η Θεία Κοινωνία είναι η ίδια σε κάθε Θεία Λειτουργία. Δε διαφέρει σε «ποσότητα ευλογίας» από τις μεγάλες εορτές.


Θα εξομολογηθώ τη Μεγάλη Εβδομάδα και θα μεταλάβω:
 Καταρχήν δε γνωρίζουμε αν θα μας το επιτρέψει αυτό ό πνευματικός. Δεν πάμε στην εξομολόγηση με το αίσθημα της αυτοδικαίως. Από την άλλη δε μας ωφελεί να πάμε τελευταία στιγμή να εξομολογηθούμε. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή έχει διάρκεια 40 ήμερων. Οφείλουμε λοιπόν να ετοιμαστούμε από την αρχή να πάρουμε τον κανόνα μας από τον πνευματικό ώστε να βαδίσουμε με αίσθημα αγάπης και θυσίας στο Άγιο Σαρανταήμερο και να πορευθούμε μαζί με τον Χριστό στον δρόμο του Γολγοθά με αποκορύφωμα την Ανάσταση. Δεν είναι σωστό να περιμένουμε την τελευταία στιγμή και από την άλλη να ταλαιπωρούμε τους πνευματικούς που στις περιόδους μεγάλων εορτών είναι αρκετά φορτισμένοι.


-Δε χρειάζεται εξομολόγηση θα τα πω στην Εικόνα η στην προσευχή μου και αρκεί:
 Άλλη μια πλάνη! Δεν είναι δυνατόν να λεγόμαστε Χριστιανοί ’Ορθόδοξοι και να αρνούμαστε κάποιο άπό τα Μυστήρια της ’Εκκλησίας, διότι τότε ανοίγουμε την κερκόπορτα της αίρεσης. Ιδρυτής του Μυστηρίου είναι ό Κύριος ήμών ’Ιησούς Χριστός, όταν μετά την Ανάστασή Του χορηγεί στους Μαθητές Του την έξουσία της συγχωρήσεως των άμαρτιών με τους λόγους: «Λάβετε Πνεύμα 'Αγιον, αν τινών άφήτε τας άμαρτίας, άφίενται αυτοίς, αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται» (Ιωαν. κ,19-31).
Και με απλά λόγια: Σ' όποιους ανθρώπους συγχωρείτε εσείς τις αμαρτίες τους, θα είναι συγχωρημένες και άπό τον Θεό Πατέρα. Σ' όποιους όμως τις κρατάτε άλυτες και ασυγχώρητες - διότι δεν ήρθαν να σας ζητήσουν συγχώρηση και συγνώμη - θα μείνουν αιώνια ασυγχώρητες.

- Είναι ευλογία η Θεία Μετάληψη!
 Πολλοί θεωρούν ότι θα πάνε να μεταλάβουν το Πάσχα για το καλό της χρονιάς,

Η αγιότητα δεν είναι απλά ορθότητα ή τιμιότητα...

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

  Η αγιότητα δεν είναι απλά ορθότητα ή τιμιότητα, για την οποία οι ηθικοί θα ανταμειφθούν στην Ουράνια Βασιλεία του Θεού. Είναι εκείνο το ύψος, κατά το οποίο οι άνθρωποι είναι πλημμυρισμένοι με τη Χάρη του Θεού, η οποία διοχετεύεται από αυτούς προς όλους όσους τους συναναστρέφονται.
 Η αγιότητά τους προέρχεται από την άμεση και συνεχή σκέψη της Δόξας του Θεού.Είναι επίσης γεμάτοι από την αγάπη για τον πλησίον, η οποία προέρχεται από την αγάπη που έχουν στο Θεό και γι' αυτό ανταποκρίνονται σε κάθε ανθρώπινη ανάγκη. Και σε κάθε ανθρώπινο αίτημα του πλησίον τους, ενεργούν σαν μεσολαβητές και πρεσβευτές ενώπιον του Θεού.

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

Η Εικόνα της Παναγίας Παραμυθίας στο κελί του Γέροντα Αμβρόσιου

Εικόνα της Παναγίας Παραμυθίας. Αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας η οποία φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Αυτή η εικόνα βρισκόταν στο κελί του Γέροντα Αμβροσίου Λάζαρη και ήταν η αγαπημένη του.

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

Ψηφιακή… χαμοζωή;

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος
Αποτέλεσμα εικόνας για διαδικτυο κακη χρηση
 Ἡ ψηφιακὴ χαμοζωή, καλοί μου φίλοι, αὐτὴ ποὺ διενεργεῖται στὶς ὀθόνες καὶ στὸν λεγόμενο «εἰκονικὸ κόσμο», ἔρχεται πάντοτε ὡς συνέχεια τῆς πραγματικῆς χαμοζωῆς! Εἶναι τὸ μόνο εἶδος ζωῆς ποὺ δὲν ἔχει καμμία διαφορὰ εἴτε αὐτὸ βρίσκεται στὸν εἰκονικὸ εἴτε στὸν πραγματικὸ κόσμο!
Καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει διαφορετικά, ξέρετε. Καὶ τοῦτο γιατί …
Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ὅραμα στὴ ζωή του, πῶς περιμένουμε νὰ ἔχει ἐκεῖ στὶς διάφορες ἠλεκτρονικὲς ὀθόνες ποὺ χρησιμοποιεῖ;
Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἰδανικά, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ κινεῖται μὲ ἀνώτερο τρόπο στὸν ψηφιακὸ κόσμο;
Αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ὑψηλοὺς σκοποὺς καὶ στόχους, πῶς θὰ κατορθώσει νὰ τοὺς ἀποκτήσει στὶς ὀθόνες;

 Ὁπότε ὁ εἰκονικός του κόσμος, εἶναι ἡ ἐπέκταση τοῦ πραγματικοῦ. Δηλαδὴ τὸ ἴδιο χαμερπής, τελματωμένος, ἁμαρτωλός! Τίποτα τὸ μεγάλο, τὸ ὑψηλό, τὸ πνευματικό. Μάλιστα, τόσο πολὺ συμβαίνει αὐτό, ὥστε κάλλιστα νὰ μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι ἡ ψηφιακή του ζωή, εἶναι ἡ ἐπέκταση τῆς πραγματικῆς του ζωῆς. Καὶ πὼς ἡ μία ζωή ἀποκαλύπτει τὴν ἄλλη. Πέραν τοῦ ὅτι καὶ τροφοδοτεῖ ἡ μία τὴν ἄλλη.

 Τί κι ἄν οἱ ὀθόνες ἔγιναν 3D καὶ οἱ ταχύτητες 4G ἢ καὶ 5G; Τί κι ἂν τὰ laptops ἔγιναν tablets; Τί κι ἂν ὅλα ἔγιναν πανεύκολα καὶ προσβάσιμα; Τόσο τὸ χειρότερο! Γι’ αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει ὁράματα καὶ ὑψηλοὺς στόχους στὴ ζωή του, ὅλα αὐτὰ τοῦ δίνουν τὴ δυνατότητα νὰ ζήσει ἀκόμη πιὸ πολύ, πιὸ γρήγορα καὶ πιὸ ἀποτελεσματικὰ στὸ ψηφιακὸ τέλμα!
 Μὲ τὸ μαχαίρι μπορεῖς νὰ κόψεις τὸ ψωμί, μπορεῖς ὅμως καὶ νὰ σκοτώσεις! Μὲ τὸ αὐτοκίνητο μπορεῖς νὰ πᾶς σὰν ἄνθρωπος στὴ δουλειά σου, μπορεῖς ὅμως νὰ τρέχεις, γιὰ νὰ τρέχεις, νὰ κάνεις κόντρες γιὰ τὴ «χαρὰ» τῆς ἐπίδειξης καὶ τῆς ταχύτητας, ἀδιαφορώντας γιὰ τὶς συνέπειες …
 Βλέπετε ἡ τεχνολογία εἶναι ἐργαλεῖο καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ μᾶς πῶς θὰ τὴν χρησιμοποιήσουμε. Κι αὐτοὶ ποὺ βρίσκονται σὲ τέλμα, τὸ μόνο ποὺ θὰ σκεφτοῦν εἶναι πῶς θὰ τὴν χρησιμοποιήσουν ὄχι γιὰ νὰ βγοῦν ἀπ’ αὐτό, ἀλλὰ πῶς νὰ «περνοῦν καλὰ» μέσα σ’ αὐτό! Καὶ ἡ τεχνολογία εἶναι ἀλήθεια πὼς τοὺς δίνει πολὺ μεγάλες δυνατότητες γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό. Δυστυχῶς!

 Τὸ διαδίκτυο, ἂς ποῦμε, τὸ βλέπουν ὡς τὸ τελειότατο μέσο γιὰ νὰ ἐπεκτείνουν τὸν … βοῦρκο τους!! Μὲ τὸ τί θὰ δοῦν, τί θὰ ἀκούσουν, τί ἀκριβῶς θὰ ἐπισκεφτοῦν, τί θὰ

Ἔνας ἐπίκαιρος λόγος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο
Ἔνας ἐπίκαιρος λόγος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου διὰ τὴν σημερινὴν κατάστασιν εἰς τὸν Ὁρθόδοξη χριστιανική κοινωνία

Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος(Τοιχογραφία 14ος αιώνας)

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
'Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Στην ερειπωμένη σήμερα Ιερά Eλληνορθόδοξο Μονή του Αγίου Σωτήρος στο Σαννικόλα του Σαλέντο. (14ος αιώνας).

Η καλή μεταβολή του βίου [Κυριακή ΙΕ’ Λουκά]

Αποτέλεσμα εικόνας για pilda lui zaheu
  Οι τρεις τελευταίες Κυριακές της περιόδου του Λουκά μάς μιλούν, αδελφοί χριστιανοί, για την μετάνοια και αποτελούν γέφυρα ανάμεσα στην πρόσφατη εορτή των Θεοφανίων και στην επερχόμενη περίοδο του Τριωδίου. 

Ας δούμε όμως τί μάς λέει σήμερα ο ευαγγελιστής Λουκάς. Εκείνο τον καιρό, λέει, διέσχιζε ο Ιησούς την Ιεριχώ και κάποιος άνθρωπος ονόματι Ζακχαίος, ο οποίος ήταν αρχιτελώνης και πολύ πλούσιος, ήθελε να δει ποιός τέλος πάντων είναι ο Ιησούς αλλά δεν μπορούσε, γιατί ήταν κοντός. Έτρεξε λοιπόν πιο μπροστά στον δρόμο κι ανέβηκε σε μια συκομορέα για να τον δει, καθώς επρόκειτο να διέλθη από εκεί. Όταν ο Ιησούς βρέθηκε στο σημείο εκείνο, ανασήκωσε το βλέμμα του και είπε: «Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα γιατί σήμερα θα μείνω στο σπίτι σου». Κατέβηκε εκείνος βιαστικά και τόν υποδέχτηκε με χαρά, ενώ όλοι με δυσφορία σχολίαζαν ότι στο σπίτι αμαρτωλού ανδρός εισήλθε να καταλύσει. Στάθηκε τότε ο Ζακχαίος και είπε στον Κυριο, «Ιδού, Κύριε, δίνω τα μισά υπάρχοντά μου στους φτωχούς και αν κάποιον αδίκησα τού ανταποδίδω τα τετραπλάσια». Είπε τότε προς αυτόν ο Κύριος ότι «Σήμερα σωτηρία έγινε σε τούτο το σπίτι, καθότι και αυτός παιδι του Αβραάμ είναι. Γιατί ο υιός του ανθρώπου ήλθε να αναζητήσει και να σώσει εκείνο (το πρόβατο) που είχε χαθεί».

 «Σήμερα έγινε σωτηρία σε τούτο το σπίτι», λέει ο Χριστός, επαινώντας όχι απλά την διάθεση μετανοίας αλλά την έμπρακτη μετάνοια. Αν ο Κύριος με τόση ευκολία συγχωρεί και σώζει τον τελώνη, που η ζωή του ήταν συνυφασμένη με την αδικία, αντιλαμβανόμαστε ότι με την ίδια ευκολία σώζει και τον κάθε άνθρωπο που μετανοεί ειλικρινά και έμπρακτα. Γιατί όταν λέει ότι «και αυτός παιδί του Αβραάμ είναι», είναι σαν να λέει «και αυτός παιδί του Θεου είναι και αδελφος μου», αφού ο Υιός και Λόγος του Θεου με την σάρκωσή του έγινε απόγονος του Αβραάμ, ο οποίος είναι παιδί του Αδάμ, κι ο Αδάμ του Θεού
1
Καλεί, επομένως, ο Χριστός με τα λόγια αυτά όλον τον κόσμο σε μετάνοια που μεταφράζεται σε έργα. Στο πρόσωπο του Ζακχαίου, καλεί κάθε άνθρωπο που η συνείδησή του ή οι ψίθυροι του κόσμου τόν κατακρίνουν ως αμαρτωλό.

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

Προς ἑσπέραν θρῆνος.

ΆΓΙΟΣ Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός

Σε γέλασα, Λόγε, εσένα την αλήθεια,
ενώ σου είχα τάξει αγνή τη σημερινή μέρα.
Η νύχτα δε με υποδέχτηκε ολοφώτεινο.
Προσευχήθηκα ωστόσο κι αυτό περίμενα.
Είναι όμως που κάπου σκόνταψαν τα πόδια μου,
γιατί ήρθε το σκοτάδι που φθονεί τη σωτηρία. Φάνου και πάλι, Χριστέ μου, και λάμψε φως για μένα.

***
Ἐψευσάμην σε τὴν ἀλήθειαν, Λόγε,
Σοὶ τὴν παροῦσαν ἡμέραν καθαγνίσας.
Οὐ πάντα φωτεινόν με νὺξ ἐδέξατο.
Ἦ μὴν προσηυξάμην τε καὶ τοῦτ᾽ ὠιόμην·
Ἀλλ᾽ ἔστιν οὗ μοι καὶ προσέπταισαν πόδες.
Ζόφος γὰρ ἦλθε βάσκανος σωτηρίας.
Λάμποις τὸ φῶς μοι, Χριστὲ, καὶ πάλιν φανείς.

Η Κυρά των Αγγέλων και του Γράμμου

 Ο Γράμμος, είναι ένα μικρό χωριουδάκι με νεόκτιστες εξοχικές κατοικίες και μη μόνιμους κατοίκους σήμερα σε υψόμετρο. Στην ακριβή θέση του υπήρχε η ιστορική Γράμμουστα, η βλάχικη πόλη των 3000 οικογενειών (15000 κατ.) που καταστράφηκε και ερημώθηκε το 1789 κατά τις επιδρομές των Τουρκαλβανών στα Ορλωφικά. 
Έκτοτε και μέχρι το 1945 που εγκαταλείφθηκε οριστικά, η άλλοτε ακμάζουσα ορεινή πολιτεία ήταν απλά ένα κτηνοτροφικό χωριό μερικών εκατοντάδων. Μοναδικό εμφανές απομεινάρι της παλιάς δόξας του οικισμού ήταν η μέχρι πρότινος ερειπωμένη εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μιας από τις τρεις ενορίες της πόλης. 

Η μεγαλοπρεπής λίθινη βασιλική του 18ου αιώνα ανακατασκευάστηκε με κόπους τα τελευταία χρόνια και είναι πλέον σε χρήση, φιλοξενώντας τους θερινούς μήνες την Ιερά Εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας της Γράμμουστας, ένα μοναδικό κειμήλιο 400 ετών που εικονογραφήθηκε στη Βενετία. Ένα βίντεο με το ιστορικό της αποκατάστασης του ναού.

Η αμαρτία της γλώσσας είναι η συνηθέστερη και η πιο συχνή αμαρτία

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η αμαρτία της γλώσσας είναι η συνηθέστερη και η πιο συχνή αμαρτία. «Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ», λέει ο Απόστολος Ιάκωβος (Ιακ. 3,2).
 Όταν ένας μετανοημένος άνθρωπος ξεκινά να βαδίσει τον δρόμο του Θεού – όταν αρχίζει να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού – πρέπει να πασχίζει να αποφύγει να αμαρτήσει με τη γλώσσα.
Αυτός ήταν ο κανόνας που έβαλε στον εαυτό του ο μετα­νοημένος προφήτης Δαβίδ. Ιδιαιτέρως μάλιστα υποσχέθηκε να παραμείνει σιωπηλός ενώπιον των εχθρών του: «Αποφάσισα να βάλω φραγμό στο στόμα μου και να μη μιλώ όταν ο αμαρτωλός βρεθεί μπροστά μου» (Ψαλ. 38,1).

Να ένας θαυμάσιος κανόνας για όποιον θέλει να θεραπευτεί από την αμαρτία του. Όταν τον κατηγορούν, εκείνος δεν απαντά· όταν συκοφαντείται, παραμένει σιωπηλός.
Πράγματι, ποιο το νόημα αν μιλήσεις σε έναν εξοργισμένο άνθρωπο ο οποίος δεν έχει δίκαιο και δεν αγαπά τον Θεό περισσότερο απ’ τον εαυτό του; Αν του μιλήσεις για το κακό, θα τον εξοργίσεις ακόμη, περισσότερο. Αν του μιλήσεις για το καλό, θα τον κάνεις χλευαστή των ιερών και των οσίων.
Μπροστά στον Πιλάτο ο Χριστός παρέμεινε ολωσδιόλου σιωπηλός. Ο Πιλάτος του είπε: «Ουκ αποκρίνη ουδέν;» (Μάρκ. 15,4).
Τί μπορεί να απαντήσει Εκείνος σε σένα, όταν δεν έχεις αυτιά να τον ακούσεις, ή νου για να τον κατανοήσεις;
Να, λοιπόν, η σιωπή του δικαίου μπροστά στον άδικο έχει τη δύναμη να επηρεάσει κατά τον καλύτερο τρόπο. Ο τελευταίος απομένει μόνος, για να ερμηνεύσει τη σιωπή του δικαίου και έχει τη δυνατότητα να δώσει ερμηνεία που ωφελεί την ψυχή του· ενώ οποιαδήποτε άλλη καλή ή κακή απάντηση, θα την παρανοήσει προς το χειρότερο, καταδι­κάζοντας άλλους και δικαιώνοντας τον εαυτό του.
Μακάριος ο άνθρωπος ο οποίος μαθαίνει, εγκρατευόμενος, να κυριαρχεί στη γλώσσα του.
Ιησού Χριστέ, Κύριε και Θεέ μας, Συ ο οποίος μας έδειξες με το παράδειγμά Σου πως και πότε πρέπει να μιλούμε, Συ μας έδειξες με το παράδειγμά Σου επίσης πως και πότε πρέπει να παραμένουμε σιωπηλοί. Βοήθησέ μας, διά του Αγίου Σου Πνεύματος, να μην αμαρτάνουμε με τη γλώσσα.

  Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Οκτώβριος, εκδ. Άθως

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

Θεέ μου, σώσε μας με την ευχή του γέροντα Παρθενίου και ό,τι φορτίο έχει το καράβι θα το πάμε στο μοναστήρι του.

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul partenie chios
«Ο αέρας σφύριζε δυνατά μια παγερή νύκτα και άγρια κύματα ξεσπούσαν πάνω σ’ ένα χιώτικο καράβι. Κάθε ελπίδα σωτηρίας είχε πια χαθή! Το καράβι σαν καρυδότσουφλο ανέβαινε και κατέβαινε κάνοντας διαρκώς νερά.
Στο μοναστήρι του αγίου Μάρκου γινόταν ακολουθία. Οι ναυτικοί που κινδύνευαν, ήταν από τους πιο μεγάλους φίλους της μονής αυτής του οσίου Παρθενίου του Χίου (1815-1883).

Ο καπετάνιος Ζανάρας από τον Βροντάδο, γνωστός του οσίου Παρθενίου του Χίου, είπε με σφιγμένη την καριδά:
Θεέ μου, σώσε μας με την ευχή του γέροντα Παρθενίου και ό,τι φορτίο έχει το καράβι θα το πάμε στο μοναστήρι του.
Ο όσιος εκεί που διάβαζε τον κανόνα μένει ξαφνικά ακίνητος! Καρφώνει τα μάτια του στην εικόνα του Χριστού, σηκώνει τα χέρια του σε στάση προσευχής

Άσε την προσευχή αυτή να γλυστρήσει απο τα χείλη σου: "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με".


 Όλη η τέχνη είναι αυτή ακριβώς. Είτε περπατάς, είτε κάθεσαι, είτε στέκεσαι, είτε εργάζεσαι, είτε βρίσκεσαι στην Εκκλησία, άσε την προσευχή αυτή να γλυστρήσει απο τα χείλη σου: "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με". Με την προσευχή αυτή στην καρδιά σου, θα βρείς εσωτερική ειρήνη και γαλήνη σώματος και ψυχής.
Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ 

Όσο θα περνάν τα χρόνια, και θα έρχεται ο Αντίχριστος, όλο και πιο πολλούς μοναχικούς ανθρώπους θα έχουμε


 «Σήμερα έχουμε πάρα πολλούς μοναχικούς ανθρώπους... 
Και όσο θα περνάν τα χρόνια, και θα έρχεται ο Αντίχριστος, όλο και πιο πολλούς μοναχικούς ανθρώπους θα έχουμε. 
Που δεν ταιριάζουν με κανέναν και δεν τους θέλει και κανένας.
 Γιατί ακριβώς δεν έχουνε μάθει να ζούνε τον Χριστό. Προσπαθούν να αναπαύσουν τον εαυτό τους. Αντί να αναπαύσουν τους άλλους και τον Χριστό. Και όπως έλεγε ένας Γέροντας, ότι ο Αντίχριστος λέει θα έρθει, όταν τελικά οι άνθρωποι δεν θα έχουνε μονοπάτι για τον γείτονα. Τόσο πολύ μοναχικοί θα γίνουν δηλαδή. Τόσο ακοινώνητοι. Τόσο αταίριαστοι, ο ένας με τον άλλο, που δεν θα υπάρχει ούτε πόρτα και ούτε και διάδρομος, ούτε δρόμος για τον γείτονα.
Φοβερό πράγμα. Κι αυτό είναι κόλαση. 

Η κόλαση είναι πλήρης ακοινωνησία. Ενώ ο δρόμος για την αληθινή κοινωνία περνάει μέσα από την υπακοή. Μέσα απ' την ταπείνωση, μέσα απ' την εκκοπή του θελήματος. Και αυτό ακριβώς σε μαθαίνει ο γάμος και ο μοναχισμός...»

 Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης (Ὁμιλία 18-8-2017 (Σύναξη) Ἡ πιστή σύζυγος, τά παιδιά τῶν διαλυμένων οἰκογενειῶν καί τό δίκαιο τῶν συζύγων

Επιτύμβια πλάκα η οποία αναγράφει ιεραρχικά όλα τα ονόματα των Μαχητών του ‘’Συντάγματος Χωροφυλακής-Μακρυγιάννη’’

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο
Επιτύμβια πλάκα η οποία αναγράφει ιεραρχικά όλα τα ονόματα των Μαχητών του ‘’Συντάγματος Χωροφυλακής-Μακρυγιάννη’’ που βρήκαν ηρωικό θάνατο, μαχόμενοι κατά της ανταρσίας των κομμουνιστών τον Δεκέμβριο του 1944 στην Αθήνα, προασπίζοντας την Πατρίδα και την Δημοκρατία. Η εν λόγω πλάκα βρίσκεται σήμερα στον ίδιο χώρο όπου θυσιάστηκαν τότε τα στελέχη της ‘’Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής’’.

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

Ποιο το αποτέλεσμα μετά από τόσα χρόνια στην Εκκλησία;

  

Χρόνια πολλά μέσα στην Εκκλησία.Νηστείες, αγρυπνίες, επισκέψεις σε μοναστήρια,συζητήσεις με γέροντες, παρακολούθηση ομιλιών...
Ποιο το αποτέλεσμα;Μετά από τόσα χρόνια...τί;
Τηρούμε τον Νόμο.Ε και; Αυτό είναι χριστιανική ζωή; Ο νόμος;
Ξέρουμε για τον Χριστό, αυτό είναι όλο;
Ξέρουμε ιερείς, αρχιερείς, γέροντες και γερόντισσες,αυτά μας καθιστούν καλούς χριστιανούς;
 Σαν να έχουμε πολλά μουσικά όργανα αλλά δεν παίζουμε κανένα!Καμία μελωδία δεν ακούγεται στην ζωή μας κανένα τραγούδι.Καμαρώνουμε που κατέχουμε μουσικά όργανα αλλά από την άλλη δεν παράγουμε μουσική.

  Είναι αυτές οι παύσεις της σκληροκαρδίας μας.Καμία νότα ανοχής, πραότητας, συγχωρετικότητας,αδελφοσύνης, ομόνοιας, αλληλοπεριχώρησης.
Νηστευτές, μα χορτάτοι από το είδωλό μας.
Αγρυπνούντες, μα κοιμισμένοι μέσα στους λογισμούς.
Εκκλησιαζόμενοι, μα με αντιεκκλησιαστικό φρόνημα.
Χρεωμένοι, μα χωρίς ίχνος συναίσθησης του χρέους μας.
Χριστιανοί, μα χωρίς Χριστό.
Είναι δυνατόν να μου συμβαίνει αυτό;Ίσως. Πρέπει να δω την ζωή μου.
Να την δω μέσα από τον Χριστό, μέσα από τους Αγίους και όχι μέσα από την εμπάθειά μου.
 Όλοι μιλούμε για αδικία.Για την αδικία που έχουμε υποστεί από τους άλλους.Για τα χρέη που έχουνε οι άλλοι σε εμάς.
Κι όμως, ξεχνούμε τα δικά μας χρέη σε όλους, στον Θεό, στην γυναίκα ή στον άνδρα, στο παιδί μας, στους γονείς μας, στους δασκάλους μας, στους μαθητές μας, στους συνεργάτες μας, στους υπαλλήλους μας, στα αφεντικά μας, στον πνευματικό μας, στους ιερείς μας...

 Το μεγαλύτερο χρέος μας,η μεγαλύτερη αδικία μας είναι ότι παρουσιάζουμε τον χριστιανισμό που ζούμε ως μία θεάρεστη ζωή ενώ στην ουσία είναι μία πνευματική αποστασία.
"... άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών..."
 Εάν η χριστιανική ζωή μας δεν έχει αποτέλεσμα την συγχώρεση τότε "εις μάτην εκοπιάσαμεν". Εάν η χριστιανική ζωή μας δεν έχει άρωμα σταυρού, εάν δεν έχει την αρχοντιά της θυσίας, εάν δεν έχει την χαρά της εκούσιας ήττας για χάρη της αγάπης τότε η ασκητική μας έχει αποτύχει και η καθαρή ζωή μας όζει όπως εκείνη του Φαρισαίου…
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Άγιος Ιωάσαφ Φωτιστής της Αλάσκας

Αποτέλεσμα εικόνας για Иоасаф Аляска
Ο Άγιος Ιωάσαφ (Μπολότωφ) γεννήθηκε στη Ρωσία τον 18ο αιώνα. Από αγάπη στον Θεό έγινε ιερέας και εργάσθηκε ιεραποστολικά στην Αλάσκα. Έφθασε στη νήσο Κόντιακ στις 24 Σεπτεμβρίου 1794 . Εκεί, παρά τις τεράστιες και αφάνταστες δυσκολίες, διακονεί το κήρυγμα του Ευαγγελίου με όλες του τις δυνάμεις. 
Τον Ιούλιο του έτους 1796  η Σύνοδος της Ρώσικης Εκκλησίας ανακήρυξε την Αλάσκα σε Επισκοπή του Ιρκούτσκ της Σιβηρίας και ο Άγιος Ιωάσαφ εξελέγη επίσκοπος. Σε μια ιεραποστολική περιοδεία το πλοίο ναυάγησε στα παγωμένα νερά του ωκεανού, παρασύροντας στον βυθό τον Άγιο Ιωάσαφ μαζί με όλο το πλήρωμα.Εορτάζει στις 22 Ιανουαρίου

Τα ιερά λείψανα του Αγίου Αποστόλου Τιμοθέου

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, εσωτερικός χώρος
Τα ιερά λείψανα του Αγίου Αποστόλου Τιμοθέου φυλάσσονται στο καθεδρικό της πόλης Termoli της Ν Ιταλίας από το 1204 μετά την τέταρτη σταυροφορία όταν οι Λατίνοι τα κλέψανε από την Πόλη.

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

Όταν, Γέροντα, μου ζητήσουν να κάνω προσευχή για ένα θέμα, πόσον καιρό πρέπει να προσευχηθώ;


-Γέροντα, γράφω τα ονόματα των ανθρώπων που ζητούν προσευχή κατά περιπτώσεις: υπέρ υγείας, υπέρ φωτισμού κ.λπ., αλλά τα ονόματα συνεχώς αυξάνονται.Πόσον καιρό πρέπει να τα κρατώ και να προσεύχομαι για τους ανθρώπους αυτούς;
– Να κάνης πρώτα προσευχή για τα νέα ονόματα και μετά να λές: 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τους δούλους σου και τον κόσμον σου άπαντα», για να μη φεύγη η αμαξοστοιχία με λίγους επιβάτες.
– Όταν, Γέροντα, μου ζητήσουν να κάνω προσευχή για ένα θέμα, πόσον καιρό πρέπει να προσευχηθώ;
Εξαρτάται από το πρόβλημα που έχει ο άλλος, αλλά και από το πόσο τον έχεις πονέσει εσύ.
Μπορεί να μην έχη μεγάλο πρόβλημα, αλλά, επειδή τον πόνεσες, να εύχεσαι γι’ αυτόν χρόνια. Μπορεί όμως να κάνης και μόνον ένα κομποσχοίνι.


Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Η σειρά των βαθμίδων στις οποίες ανυψώνεται ο πιστός κατά τη Θεία Λειτουργία(Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής)

Η σειρά των βαθμίδων στις οποίες ανυψώνεται ο πιστός κατά τη Θεία Λειτουργία

Ο Άγιος Μάξιμος εκθέτει τα επιμέρους τμήματα της Θείας Λειτουργίας, περιγράφοντας την αναγωγή, το ανέβασμα, της πορείας του πιστού στο καθένα απ’ αυτά.

Κατά την «πρώτη είσοδο» (τη λεγόμενη Μικρή Είσοδο), ο πιστός «αποβάλλει την απιστία, αυξάνει την πίστη, ελαττώνει την κακία, προοδεύει στην αρετή και εξαφανίζει την άγνοια με την προσθήκη της γνώσης». Αυτό συμβαίνει διότι κατά την πρώτη είσοδο εμφανίζεται συμβολικά ανάμεσά μας ο ίδιος ο Χριστός, που είναι η πηγή της αρετής και της πίστης.

Ακολουθεί η ακρόαση του Ευαγγελίου, όπου δηλώνονται όλες οι πλευρές της πίστης, της αρετής και της γνώσης. Ο Άγιος Μάξιμος σημειώνει ότι το περιεχόμενο του Ευαγγελίου είναι «η συντέλεια του γήινου φρονήματος». Δηλαδή, περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που έχει ανάγκη ο άνθρωπος, ώστε να εγκαταλείψει τις γήινες σκέψεις και να προσβλέψει προς τον ουρανό.
Η τάση αυτή του ανθρώπου να ανυψωθεί προς τον ουρανό, δηλώνεται και με το κλείσιμο των Ουρών του ιερού βήματος. Συμβολίζεται, έτσι. η ανάγκη «να κλείσει» ο πιστός τις αισθήσεις του προς την αμαρτία.

Η «είσοδος των αγίων μυστηρίων» (η Μεγάλη Είσοδος) υπενθυμίζει στον πιστό τη θεϊκή οικονομία για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η σωτηρία αυτή πραγματοποιήθηκε με τη σταυρική θυσία, την οποία συμβολίζει η Μεγάλη Είσοδος

Ακολουθεί ο ασπασμός της αγάπης. Πρόκειται για την εκδήλωση και την κατοχύρωση της ομόνοιας και της αγάπης μεταξύ των χριστιανών κλήρου και λαού. Χωρίς τις αρετές αυτές είναι αδύνατη η συμμετοχή του πιστού στο υπόλοιπο της Θείας Λειτουργίας.

Το «Σύμβολο της Πίστεως» που ακολουθεί, θυμίζει στους πιστούς όλες τις ευεργεσίες του Θεού προς τον άνθρωπο: τη δημιουργία, τη σωτηρία από το Χριστό, τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος, τη ζωή του αγιασμού μέσα στην Εκκλησία.

Ο Τρισάγιος Ύμνος εκφράζει τη μεγάλη αλήθεια, ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι ισότιμη με τους αγγέλους στο θέμα της δοξολογίας του Θεού. Το στοιχείο αυτό είναι σημαντικότατο, διότι συνειδητοποιούμε την ένωση του υλικού κόσμου (άνθρωποι) με τον πνευματικό κόσμο (άγγελοι) κατά τη Θεία Λειτουργία.

Η Κυριακή Προσευχή διαδηλώνει την υιοθεσία του ανθρώπου από το Θεό. Τονίζεται, έτσι, ότι με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος οι πιστοί αξιώνονται ν’ αποκαλέσουν το Θεό πατέρα και να αισθανθούν την οικειότητα της ένωσής τους με το Θεό.

Η ενότητα του πιστού με το Θεό κορυφώνεται με τη «μετάληψη των αχράντων και ζωοποιών μυστηρίων».
Όπως σημειώνει ο Άγιος Μάξιμος, με τη Θεία Μετάληψη ο άνθρωπος αξιώνεται να γίνει Θεός κατά χάριν. Αυτό σημαίνει ότι η Θεία Λειτουργία οδηγεί τον άνθρωπο στο δρόμο της θέωσης, δηλαδή της ανύψωσης του προς την τελική ενότητα και ταυτότητα με το Θεό.
Σχετική εικόνα
Μυσταγωγία, ΚΔ’, 19-51, έκδοση Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 1989, σελ. 227-229.

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

Ο ''Άγιος Τρομοκράτης'' Θεόδωρος του Κούζμιτς Ο βίος ενός μυστηριώδους αγίου

Ο Άγιος Τρομοκράτης, η Αληθινή Αντίσταση
Αποτέλεσμα εικόνας για федор кузьмич
Ακούστε σ' ένα βίντεο 14' μόλις λεπτών, μια εξαιρετική προσέγγιση Ανατροπής κατά του Συστήματος, ίσως και τελειότερη, για σκεφθείτε το! «Η Εκκλησία φτιάχνει τρομο-κράτες»! Η Αλήθεια του Χριστού είναι αενάως εν δυνάμει επικίνδυνη.
Απόσπασμα ομιλίας του π. Κων/νου Στρατηγόπουλου με θέμα το συναξάρι του αγίου τσάρου Αλεξάνδρου του Α'* ο οποίος αρνήθηκε τη δόξα και τα πλούτη για να ζήσει άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Αγίασε και είναι γνωστός σαν άγιος Θεόδωρος Κουζμίτς.
Η μνήμη του τιμάται στις 20 Ιανουαρίου.

Οι αταίριαστοι στο σύστημα κάνουν την ανατρεπτική διάφορα. Οι άλλοι όσοι έξυπνοι και αν είναι, απλώς συντηρούν το κατεστημένο ή το πολύ να το κάνουν κάπως καλύτερο αλλά παροδικά. Οι λίγοι, οι αταίριαστοι και οι αενάως κυνηγημένοι τραβούν την ανθρωπότητα μπροστά, ποτέ οι πολλοί. Κάπου σε κοινά μετερίζια συνοριογραμμών, συναντιώνται οι λίγοι.
Πολλοί προχωρούν στην ζωή τους παράλληλα με την ζωή Του Κυρίου, λες και είναι σε άλλο Μονοπάτι η Επαναστατική Ζωή Του Χριστού και όχι στην απλή καθημερινότητά μας!
Portrait of Grand Duke Alexander Pavlovich by V.Borovikovsky 1800
Portrait of Grand Duke Alexander 
Pavlovich by V. Borovikovsky 1800

Σύντομος Βίος (παρακάτω εκτενής)
Το 1836 η αστυνομία στην Σιβηρία συνέλαβε έναν άνθρωπο σαν ύποπτο μιάς τρομοκρατικής ενέργειας. Ήταν ντυμένος με τριμμένα ρούχα, αλλά με ένα ευγενές, αριστοκρατικό παρουσιαστικό και χωρίς κανένα έγγραφο που να αποδεικνύει την ταυτότητά του. Το μόνο που είπε στους αστυνομικούς ήταν το όνομά του. Θεόδωρος.
Τον έστειλαν λοιπόν σε ένα χωριό της Σιβηρίας όπου ζούσε σε ένα κελί που του έφτιαξαν οι χωριανοί σε απόλυτη ένδεια προσευχόμενος διαρκώς και διακονώντας τους κατοίκους. H απόλυτη αποδοχή των συνανθρώπων του, η αμέριστη συμπαράσταση του σε κάθε πάσχοντα, η ήρεμη και γαλήνια στάση του και η βαθειά αγάπη για όλους, επηρέασε σιγά σιγά την ζωή των κατοίκων. Μια γενική μεταστροφή όλων άρχισε να συντελείται κι οι άνθρωποι να επιζητούν το βαθύτερο νόημα της ζωής τους, αδιαφορώντας για κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις που τους απασχολούσαν παλιότερα. Έτσι γίνεται για άλλη μια φορά ο άγιος άνθρωπος στόχος, πρώτα της εκκλησίας και μετά των κρατικών παραγόντων.

Κάποια στιγμή αρρωσταίνει βαριά και λίγο πριν πεθάνει, αποκαλύπτει στον άνθρωπο που του συμπαραστεκόταν την ταυτότητα του! Ήταν ο τσάρος Αλέξανδρος ο Α' !!! Ήταν αυτός ο περίεργος τσάρος, ο εσωτεριστής, ο μυστικιστής, ο «τελείως τρελός» για τον Μέτερνιχ, ο «εκνευριστικός» για τον Ναπολέοντα [με παρόμοια επίθετα τον στόλιζαν κι όλες οι γνωστές προσωπικότητες της εποχής του]!
Κανείς δεν είχε καταλάβει το όραμα που είχε για την Ρωσία και τον κόσμο, ίσως ούτε κι ο ίδιος δεν το είχε ξεκάθαρο στον νού του! Τον θάνατο του Αλέξανδρου (υποτίθεται πώς πέθανε σε μάχη στην Κριμαία) ούτως η άλλως κάλυπτε κάποιο μυστήριο. Οι άνθρωποι πάντως τον αγάπησαν σαν Θεόδωρο και ανακηρύχτηκε Άγιος της Ορθοδοξίας.
Λέγεται πώς όταν έψαξαν το κελί του, βρήκαν αλληλογραφία με το παλάτι και με κάποιους κυβερνητικούς παράγοντες. Άρα κάποιοι γνώριζαν κι ο ίδιος ποτέ δεν έπαψε να νοιάζεται για το μέλλον της πατρίδας του. Λέγεται επίσης, πώς ο πνευματικός καθοδηγητής του ήταν ο ίδιος ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ (1759 - 1833).

Αλέξανδρος Α' της Ρωσίας 
23 Δεκεμβρίου 1777 - 1 Δεκεμβρίου 1825

 Ο Αλέξανδρος Α' Παύλοβιτς ήταν τσάρος της Ρωσίας από τις 23 Μαρτίου 1801 έως την 1 Δεκεμβρίου 1825 και Βασιλιάς της Πολωνίας από το 1815 έως το 1825, καθώς επίσης και πρώτος Μέγας Δουξ της Φινλανδίας. Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη, γιος του Μεγάλου Δούκα Παύλου Πέτροβιτς, αργότερα Αυτοκράτορος Παύλου Α', και της Μαρίας Φεοντόροβνας, κόρης του Φρειδερίκος Β' Ευγένιος, δούκας της Βυρτεμβέργης. Ο Αλέξανδρος διαδέχθηκε στο θρόνο τον πατέρα του μετά τη δολοφονία του και κυβέρνησε τη Ρωσία κατά τη χαοτική περίοδο των Ναπολεοντίων Πολέμων.

 Κατά το πρώτο ήμισυ της βασιλείας του, ο Αλέξανδρος προσπάθησε να εισαγάγει φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, ενώ κατά το δεύτερο ήμισυ ακολούθησε έναν πιο τυχαίο τρόπο διακυβέρνησης, που οδήγησε στην εγκατάλειψη πολλών από τις προηγούμενες μεταρρυθμίσεις. Στην εξωτερική πολιτική ο Αλέξανδρος είχε συγκεκριμένες επιτυχίες, έχοντας κερδίσει πολλές εκστρατείες. Ιδιαιτέρως υπό την ηγεσία του η Ρωσία κατέλαβε τη Φινλανδία και μέρος της Πολωνίας. Οι περίεργες διακυμάνσεις του χαρακτήρα του έκαναν τον Αλέξανδρο έναν από τους πιο ενδιαφέροντες Τσάρους.

Αποτέλεσμα εικόνας για федор кузьмич

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΕΝΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Ἀλέξανδρος Α’ τῆς Ρωσίας (1801 - 1825)
Καθηγητοῦ Ἀντωνίου Μάρκου


ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 Τήν 20ή Ἰανουαρίου 1864 κοιμήθηκε εἰρηνικά στό Τόμσκ τῆς Σιβηρίας ἕνας πτωχός προσκυνητής, ἕνας ξένος χωρίς διαβατήριο καί ἄδεια μετακινήσεως πού δήλωσε ὅτι ὀνομάζεται Θεόδωρος Κούσμιτς, χωρίς νά δώσει ἄλλα στοιχεία ταυτότητος.

Ὁ Θεόδωρος Κούσμιτς ἐμφανίσθηκε στό ἱστορικό προσκήνιο τό 1836, ὅταν ἕνας ξένος πού ἔμοιαζε πτωχός προσκυνητής, συνελήφθη ἀπό τήν Ἀστυνομία τοῦ Κρασνουφίμσκ, στό Πέρμ τῆς Σιβηρίας. Ὁ ξένος ὅταν στάλθηκε μέ ἀστυνομική συνοδεία στό Ζάρκαλυ τοῦ Τόσμκ, ἐγκαταστάθηκε σέ ἕνα παλιό ἀποστακτήριο καί ἔζησε ἐκεῖ ἀσκητικά μέχρι τό 1842. Τότε ἕνας εὔπορος Κοζάκος τοῦ πρόσφερε ἕνα κελλί στό χωριό Μπελοζάρσκ.

Σταυρωμένη πατρίδα μες στα μάτια σου είδα, αχ είδα της Ανάστασης φως


«...Σταυρωμένη πατρίδα μες στα μάτια σου είδα, αχ είδα της Ανάστασης φως.
Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα ώσπου να ’βρω νερό γιατί ανήκω εδώ....»

''Τα καράβια μου καίω'' - Πορτοκάλογλου Νίκος

Σε κάθε προσπάθειά σου, βάλε αρχή τον Θεό


Σε κάθε προσπάθειά σου, βάλε αρχή τον Θεό που είναι η αρχή κάθε αγαθού,για να γίνει κατά Θεόν εκείνο που αποφάσισες να κάνεις

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020

Ποιο νόημα ζωής μπορεί να μας δώσει δύναμη, ώστε να ξεπεράσουμε την λύπη που ο θάνατος φέρνει;


Ίσως η πιο δύσκολη κατάσταση στη ζωή μιας οικογένειας, όπως και κάθε ανθρώπου, είναι ο θάνατος, είτε με την μορφή της εξόδου από τον κόσμο είτε με την μορφή της οριστικής απώλειας μιας σχέσης που έχει περάσει κρίση. Στην πρώτη περίπτωση χάνεται κάθε ελπίδα. Στην δεύτερη μπορεί να διατηρείται στο πίσω μέρος του μυαλού ένα αίσθημα ότι κάπου, κάπως, κάποτε η σχέση θα επανέλθει, ωστόσο η διαχείριση έχει να κάνει με το “τώρα”.
 Ποιο νόημα ζωής μπορεί να μας δώσει δύναμη, ώστε να ξεπεράσουμε την λύπη που ο θάνατος φέρνει; Επιτρέπεται, αν θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί, να είμαστε λυπημένοι; Είναι σώφρον να προσπαθούμε να διαχειριστούμε μόνοι μας το γεγονός ή καλό είναι να το μοιραζόμαστε;

 Ας λάβουμε υπόψιν μας ότι είναι δύσκολο για κάποιον που δεν έχει περάσει αντίστοιχη δοκιμασία, να βοηθήσει, όχι γιατί δεν έχει τις θεωρητικές προϋποθέσεις, αλλά γιατί η στάση του έρχεται εκ του ασφαλούς
Πόσο πιστευτός μπορεί να γίνει ένας ιερέας ο οποίος, ασφαλώς από πίστη και ευλάβεια, διακηρύσσει ότι ο Θεός ορίζει την ζωή και τον θάνατο του ανθρώπου και επομένως είναι συναίτιος που ένα αγαπημένο πρόσωπο φεύγει και ότι είναι αρκετό να εμπιστευθούμε Κάποιον που μας κάνει να πονάμε τόσο πολύ; 
Πόσο πιστευτός μπορεί να γίνει ένας ψυχολόγος όταν διακηρύσσει ότι η απώλεια είναι μέρος της ζωής, ότι πρέπει εξορθολογισμένα να την αντιμετωπίσουμε, ότι η ζωή συνεχίζεται και ότι πρέπει να συμφιλιωθούμε με το γεγονός και να το αποδεχθούμε και αυτός που πονά νιώθει ότι οι λόγοι προέρχονται από κάποιον που δεν ζει τον πόνο του;

 Ακόμα και στην απώλεια του έρωτα ή της φιλίας για διαφόρους λόγους, πόσο ενθαρρυντικό μπορεί να είναι το γεγονός ότι στο μέλλον θα ξαναερωτευθούμε, θα κάνουμε άλλες παρέες και μπορεί και να αφήσουμε τον χρόνο να γίνει ο καλύτερος γιατρός, όταν πονάμε και πενθούμε για την αγάπη που φαίνεται ότι έχει χαθεί;

Είναι γιατρικά λοιπόν η πίστη, ο εξορθολογισμός, η συμφιλίωση με την απώλεια,

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020

Αμάρτημα εξομολογημένο και μισημένο σβήνεται από το βιβλίο της δικαιοσύνης του Θεού


 Αμάρτημα εξομολογημένο και μισημένο σβήνεται από το βιβλίο της δικαιοσύνης του Θεού. Έτσι, δεν θα καταλογιστεί στην τελική Κρίση. Αυτό έχοντας στο νου μας, ας φρονηματίζουμε πάντα τη ψυχή μας με την ελπίδα της σωτηρίας, διατηρώντας όμως αμείωτο μέσα μας το αίσθημα της αμαρτωλότητος. Ο Χριστός, με τη σταυρική του θυσία, έσκισε το χρεόγραφο όλων των ανομιών μας. Από μας ζητάει ζωντανή πίστη, ειλικρινή Εξομολόγηση, αγώνα εναντίον της αμαρτίας και μίσος για το κακό.”

 Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
(Χειραγωγία στην πνευματική ζωή, Ι. Μ. Παρακλήτου)

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

Το θαύμα και η πράξη (Κυριακή των 10 λεπρών)

Κυριακή των  10 λεπρών -ΙΒ’ Λουκά
Σχετική εικόνα
 Συνεχίζοντας την σειρά της αναγνώσεως του κατά Λουκάν Ευαγγελίου, έπειτα από την περίοδο που περικλείει το Άγιο Δωδεκαήμερο, διαβάζουμε σήμερα, αδελφοί χριστιανοί, την περικοπή των δέκα λεπρών. 
 Καθώς έμπαινε, λέει, ο Χριστός σε κάποιο χωριό, τον προϋπάντησαν δέκα λεπροί άνδρες, οι οποίοι στάθηκαν από μακριά και φώναξαν λέγοντας «Ιησού αρχηγέ, ελέησέ μας».
 Αφού τούς είδε, είπε «Πηγαίνετε και δείξτε τους εαυτούς σας στους ιερείς». Καθώς μεν αυτοί πορεύονταν, καθαρίστηκαν. 
Ένας δε από αυτούς, σαν είδε ότι θεραπεύτηκε, επέστρεψε δοξάζοντας τον Θεό με μεγάλη φωνή, και έπεσε με το πρόσωπο στα πόδια του Χριστού, ευχαριστώντας τον. Κι αυτός μάλιστα ήταν Σαμαρείτης. Αποκρίθηκε ο Ιησούς και είπε «Δεν καθαρίστηκαν οι δέκα; οι δε εννέα πού είναι; δεν βρέθηκαν να επιστρέφουν δοξάζοντας τον Θεό, παρά μόνο τούτος ο αλλογενής;» και είπε σε αυτόν «Ανασηκώσου και πήγαινε, η πίστη σου σε έσωσε».
  Πολλά είναι τα νοήματα με τα οποία μάς διδάσκει τούτη η παραβολή.
 Μας λέει ότι ο Χριστός είναι ο σωτήρ του κόσμου, ο ιατρός ψυχών και σωμάτων. Γιατί, αν ο Θεός, ο οποίος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι και εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»1, με τόση αγάπη και προθυμία σπεύδει και θεραπεύει το φθαρτό σώμα, με την ίδια τουλάχιστον φροντίδα επιμελείται και την αθάνατη ψυχή μας, το δεύτερο συστατικό της ανθρώπινης φύσης. 
 Όπως καθάρισε την λέπρα του σώματος, το ιδιο γρήγορα καθαρίζει και την λέπρα της ψυχής, την αμαρτία. Κι όπως δεν ήταν αρκετή η πίστη των δέκα λεπρών για να καθαριστούν, αλλά το θαύμα πραγματοποιήθηκε όταν το είπε ο Χριστός, έτσι και η άφεση των αμαρτιών είναι θαύμα και γι' αυτό μυστήριο, το οποίο επιτελεί η χάρις του Θεού όταν με γνήσια μετάνοια τόν επικαλούμαστε λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησέ μας».
 Και στην επίκληση αυτή την πυρωμένη από την φλόγα της πίστεως ανταποκρίνεται ο Χριστός στους άσημους τυφλούς, στον εκατόνταρχο, στον αρχισυνάγωγο, στον τελώνη, στην πόρνη και στον ληστή και επιτελεί το θαύμα. 

 Ένα άλλο που μάς διδάσκει η σημερινή περικοπή, είναι η ανάγκη ευχαριστίας