Έχουμε αγρυπνία και θα προσευχηθούμε αμέσως στον Άγιο Βησσαρίωνα,ο Άγιος θα βοηθήσει,μην απελπίζεστε

Μια κυρία, ἡ Χ.Σ. ἀπό τό Ἴλιον Ἀθηνῶν, σε γράμμα της προς τη Μονη Αγάθωνος , μεταξύ τῶν ἄλλων, μᾶς ἔγραψε τά ἑξῆς:
«Τόν Ἅγιο Βησσαρίωνα τόν πίστευσα ἀπό την πρώτη στιγμή, πού ἄκουσα γιά τό ἄφθαρτο σῶμα του, καί τόν ἐπικαλοῦμαι σε δύσκολες ὦρες μου.
Μέ τήν πρώτη εὐκαιρία ἦλθα καί τόν προσκύνησα καί δέν ἄργησε ὁ Ἅγιος νά μοῦ δείξει τήν ἁγιωσύνη του καί τήν εὐεργεσία του.
Θα περιγράψω πιό κάτω μία ἀπό τίς περιπτώσεις πού ἔτυχα τῆς βοήθειάς του:
-Ήταν Φεβρουάριος του 2008, γύρω στις 20 τοῦ μήνα, ὅταν ὁ πολύ ἀγαπημένος ἐξάδελφός μου ἀρρώστησε ξαφνικά μέ θρόμβωση στο κεφάλι.
Νέος ἄνθρωπος, παντρεμένος καί πατέρας δύο μικρῶν παιδιῶν.
Μεταφέρθηκε στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομεῖο, γιατί ήταν στρατιωτικός.
Μετά ἀπό μία περίπου ἑβδομάδα νοσηλείας, δηλαδή, γύρω στις 26-29 Φεβρουαρίου, ἐνῶ πήγαινε καλύτερα, ξαφνικά, ἀπό τήν ἀκινησία, ἔπαθε θρόμβωση στο πόδι.
Παρότι εἴχαμε ἀνα- φέρει στόν ἰατρό ὅτι πονάει στο πίσω μέρος τῆς κνήμης, δέν ἔδωσε σημασία καί τό κακό ἔγινε.
Ἦταν ἀπόγευμα ἐκείνης τῆς ἡμέρας καί μέχρι το βράδυ ἡ κατάσταση ἔγινε ἀνεξέλεγκτη.
Ἄρχισαν να δημιουργοῦνται πολλοί θρόμβοι και νά ἀνεβαίνουν στους πνεύμονες, στην καρδιά καί στόν ἐγκέφαλο, διότι ἔπασχε από θρομβοφιλία, πού μέχρι τότε δέν τό ήξερε.
Οι γιατροί αἰφνιδιάστηκαν καί τόν μετέφεραν ἐσπευσμένα στήν ἐντατική.
Ἔτυχε ἐκεῖνο τό ἀπόγευμα να πάω νά τόν δῶ καί, ἔτσι, ἔζησα ὅλο τό περιστατικό.
Ήλθαν κατόπιν κι ἄλλοι συγγενεῖς καί φίλοι μαθαίνοντας πόσο ἐπικίνδυνη ἦταν ἡ κατάστασή του.

Κάποια στιγμή βγῆκαν οἱ γιατροί ἀπό τήν ἐντατική καί μᾶς εἶπαν νά μή φύγουμε, διότι δέν μποροῦσαν νά σταματήσουν τους θρόμβους και ὑπῆρχε κίνδυνος νά μή βγάλει τη νύκτα.
Μᾶς ἔπιασε ὅλους ἀπελπισία,γιατί ἀπό τή μιά στιγμή στήν ἄλλη χάναμε τόν ἄνθρωπό μας.Ἡ γυναίκα του ἔκλαιγε και φώναζε πῶς θά τό πεῖ στά παιδιά της.
Ἔξω ἀπό τήν ἐντατική, στόν χῶρο πού καθόμασταν, ὑπῆρχε ἕνα προσκυνητάρι μέ πολλές εἰκόνες καί ἀναμμένο καντηλι.
Ἐκεῖ πῆγα και γονάτισα για πολλή ώρα καί προσευχόμουν να τόν λυπηθεῖ ὁ Θεός, γιατί ἦταν νέος ἄνθρωπος.
Νά λυπηθεῖ τήν οἰκογένειά του καί τήν ἀδελφή του, πού δέν εἶχε στον κόσμο κανέναν ἄλλον.
Παρακαλοῦσα τόν Κύριο, τήν Παναγία μας, τόν Ἅγιο Βησσαρίωνα καί ὅλους τούς Ἁγίους να τρέξουν να βοηθήσουν.
Περίμενα νά ἀνοίξει ἡ πόρτα πάλι καί οἱ γιατροί νά μᾶς δώσουν καποια ἐλπίδα, ἀλλά, όσες φορές ἄνοιγε, τά νέα ηαν ἀπογοητευτηκά.

Ξαφνικά μοῦ ἔρχεται στο μυαλό ἡ σκέψη να πάρω τηλέφωνο σε μοναστήρια, γιά νά προσευχηθοῦν οἱ μοναχοί καί νά βοηθήσουν ὅσο μποροῦν.

Αισθάνθηκε τήν παρουσία κάποιου στό Ἱερό καί ταυτόχρονα μιά γλυκύτατη εὐωδία νά τόν πλημμυρίζει.(Όσιος Βησσαρίωνας)

 Κάποτε ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Φθιώτιδος κυρὸς Δ α μ α σ κ η ν ὸ ς εἶχε καλέσει τὸν μακαριστὸ -ἐπίσης ἀπὸ χθὲς τὰ ξημερώματα- πατέρα Σ τ έ φ α ν ο Ἀναγνωστόπουλο γιὰ νὰ ὁμιλήσει σὲ ἱερατικὴ σύναξη τῆς Μητροπόλεως, στὸν Ἱερὸ Μητροπολιτικὸ Ναό, στὴ Λαμία. 

 Ἐπειδὴ κατέφθασε νωρίς, μέχρι νὰ συναχθοῦν οἱ ἱερεῖς, ὁ πατὴρ Στέφανος μπῆκε στὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ κάθισε σὲ μιὰ πολυθρόνα. Χαμήλωσε τὸ κεφάλι πρὸς τὸ στῆθος καὶ ἄρχισε νὰ λέει τὴν εὐχή, ὥσπου αἰσθάνεται τὴν παρουσία κάποιου στὸ Ἱερὸ καί, ταυτόχρονα μιὰ γλυκύτατη εὐωδία νὰ τὸν πλημμυρίζει.Σήκωσε τὸ κεφάλι καὶ κοίταξε : μόλις ὁ ὅσιος Β η σ σ α ρ ί ω ν εἶχε μπεῖ κατευθυνόμενος πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένο γιὰ νὰ προσκυνήσει ! Ρώτησαν ὁ ἕνας τὸ ὄνομα τοῦ ἄλλου καὶ κεῖ γνωρίστηκαν ! Τὸ γεγονὸς μοῦ διηγήθηκε ὁ ἴδιος προσωπικῶς σὲ συζήτησή μας, ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 90.

 Τὴν ἴδια ἐποχή ἐπίσης, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ὁσίου Βησσαρίωνος σὲ κάποιο σπίτι τῆς περιοχῆς, τότε ποὺ ἔτρεχε μὲ τὴν εἰκόνα καὶ μάζευε φιλανθρωπίες. Τὸ κείμενο ποὺ μοῦ διάβαζε ἦταν γραπτό, ἀπὸ τὴν θυγατέρα τοῦ ζεύγους ποὺ φιλοξένησαν τὸν Ὅσιο. 

 Μεσούσης τῆς νυκτός, γέροι ἄνθρωποι ἦταν, ὁ παππούς σηκώθηκε νὰ πάει στὸ ἀναγκαῖον.

Κορίνθου Παύλος: «Ο Όσιος Βησσαρίων άνοιγε τον δρόμο από το χιόνι»

Στην λευκοφορεμένη από το χιόνι Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Οσίου Αγάθωνος τελέσθηκε ο Πανηγυρικός Εσπερινός για την μνήμη του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου.

 Όπως και τότε, στις 22 Ιανουαρίου του 1991 ημέρα της οσιακής κοιμήσεως του Αγίου, έτσι και φέτος 35 χρόνια μετά, το Μοναστήρι του Αγάθωνα και η οροσειρά της Οίτης ήταν κατάλευκη και βυθισμένη στο χιόνι.

[....]

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΑΘΩΝΟΣ

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορίνθου κ. Παύλος χαρακτηριστικά ανέφερε:
«Ευρισκόμεθα σήμερα σε έναν τόπο, ο οποίος έχει πραγματικά σηματοδοτηθεί από την παρουσία Αγίων, κυρίως από το γεγονός ότι μέσα στους αιώνες διαχρονικά κατοικείται από μοναχούς, οι οποίοι αγωνίζονται τον πνευματικό αγώνα.

Τα θαυμαστά ευρήματα του ιατροδικαστή που εξέτασε το σκήνωμα του Βησσαρίωνα του Αγαθωνίτη

Η συγκλονιστική συνεργασία του σκηνώματος του οσίου Βησσαρίωνα με ιατροδικαστή! Το κείμενο είναι σημείωμα (αντί προλόγου), του Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνού Θ. Ζαχαράκη (†2017), Ηγουμένου Ιεράς Μονής Αγάθωνος, στο βιβλίο του το “Ευαγγέλιο του Γέροντα Βησσαρίωνα”, έκδοση Ιεράς Μονής Αγάθωνος.
Φίλε αναγνώστη την 3ην Μαρτίου του έτους 2006, έγινε ή Ανακομιδή του ιερού Σκηνώματος του Γέροντος Βησσαρίωνος, Ιερομονάχου της Ιεράς Μονής Αγάθωνος. Τότε το σώμα του Γέροντος, το οποίο παρέμεινε για δεκαπέντε ολόκληρα έτη στον τάφο, βρέθηκε άφθαρτο, αδιάλυτο και ευωδιάζον. Από τότε το ιερό σκήνωμα, τοποθετημένο σε λάρνακα, αναλλοίωτο αποτελεί, «σημείο» αναφοράς των πιστών που επισκέπτονται τη Μονή Αγάθωνος, τον τόπο της ασκήσεώς του.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, τότε, προκειμένου να διασφαλίσει την τιμή του Οσίου Γέροντος αλλά και της μονής μας, εκάλεσε τον συνταξιούχον, πρύτανη των ιατροδικαστών, κ. Πάνον Γιαμαρέλλον.

Το Θείον Έλεος και το λαδάκι της ελιάς

Ἕνας σύγχρονος ἅγιος ἀπό τό Πεταλίδι Μεσσηνίας, ὁ Ὅσιος Βησσαρίωνας ὁ Ἀγαθωνίτης, πού διακόνησε στόν νομό Φθιώτιδας γιά 36 χρόνια σέ περίοδο κατοχῆς, πείνας καί δυσκολιῶν, μᾶς διδάσκει μέ τήν συγκλονιστική του θυσία γιά τόν συνάνθρωπο.

Τόν βλέπουμε κάποτε νά ἐπισκέπτεται ἕνα σπίτι. Κρατάει μία εἰκόνα τῆς Παναγίας στό ἕνα χέρι καί ἕνα ἄδειο δοχεῖο στό ἄλλο χέρι.
“Λίγο λαδάκι παρακαλῶ!”. 

Ἡ νοικοκυρά τοῦ σπιτιοῦ δυσανασχετεῖ:
“Τί θέλει αὐτός ὁ διακονιάρης τώρα. Τί ζητᾶ; Εἶναι καί ἡλικιωμένος!”, “Θά τόν στέλνουν ἀπό κανένα μοναστήρι νά ζητιανέψει… Καλά δέν ντρέπεται ὁ Ἡγούμενος νά στέλνει ἕναν γέροντα νά ζητιανεύει;”.
Οἱ ἀρνητικές σκέψεις κατάκρισης κατέκλυζαν τόν νοῦ τῆς νοικοκυρᾶς, ὅταν ὁ ὅσιος τῆς ἀπηύθυνε παρακλητικά πάλι τόν λόγο.
“Παιδί μου, ρίξε δύο σταγόνες λάδι σέ παρακαλῶ, γιά νά εὐλογηθεῖ τό σπίτι σου…” .
Ἡ νοικοκυρά πῆγε, ἔφερε τό δικό της δοχεῖο καί ἔριξε λίγο λαδάκι μέσα στό δοχεῖο τοῦ γέροντα. Ὁ γέροντας ἔφυγε εὐχαριστημένος καί συνέχισε νά χτυπᾶ κι ἄλλες πόρτες ζητιανεύοντας λίγο λαδάκι.

Τό βράδυ ὁ γέροντας πῆγε καί ἐπισκέφθηκε ἕναν φτωχό πολύτεκνο πατέρα. Ἔμεινε τήν νύχτα καί τό πρωί χαιρέτησε καί ἄνοιξε τήν πόρτα γιά νά φύγει.
“Γέροντα ξεχάσατε τό δοχεῖο σας μέ τό λάδι!φώναξε ὁ πατέρας!”
“Αὐτό εἶναι γιά σένα. Σοῦ τό στέλνει ὁ Χριστός! εἶπε μέ ἀγάπη ὁ γέροντας καί ἔφυγε…”

Τό λαδάκι τῆς ἐλιᾶς, τοῦ κατεξοχήν καρποῦ τῆς Ἑλλάδας, ἔχει φέτος λιγοστέψει. Λαδάκι εὐλογημένο πού ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἀκόμη θεωρήθηκε ὡς θεϊκή εὐλογία στήν Πατρίδα μας.
Ἔλαιον! Προϊόν σημαντικό. Προϊόν ἀπαραίτητο. Τό ἴδιο ἰσχύει ὅμως καί γιά τό Ἔλεος.

Τό Ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ἐνδιαφέρον τό πόσο πολύ μοιάζουν οἱ ἰδιότητες τοῦ λαδιοῦ μέ τίς “ἰδιότητες” τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ.
Τό λάδι εἶναι θεραπευτικό-ἐπουλωτικό, μαλακτικό ἐπάνω σέ πληγές, σέ ξηροδερμίες, σέ τραχύτητες. Ἔτσι καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ μᾶς ἐπουλώνει πληγές τῆς ψυχῆς.
Μᾶς δίνει τήν συγχώρηση. Μᾶς μαλακώνει τίς καρδιές, μᾶς γλυκαίνει τίς τραχύτητες τοῦ χαρακτήρα μας.

Το περιστατικό εἶχε νά κάνει μέ ἕναν σκοτωμένο σπίνο, ἕνα πουλάκι-φίλο τῶν πατέρων τῆς Μονῆς Ἀγάθωνος.

Ἄς ἀκούσουμε τὴν ἱστορία, ὅπως τήν διηγεῖται ὁ π. Δαμασκηνός:

«Κάθε πρωί μετά τήν ἀκολουθία, ὁ π. Γερμανός μέ τόν π. Βησσαρίωνα πήγαιναν καί κάθονταν στο τραπέζι πού βρίσκεται στο περιστήλιο τῶν κελλιῶν. Ἐκεῖ ἔπαιρναν τό πρωινό τους. Ἕνα πουλάκι (σπίνος) πετοῦσε ἀπό τά δένδρα τῆς αὐλῆς στό τραπέζι τους καὶ ἔτρωγε τά ψίχουλα, χωρίς καθόλου νά φοβάται τούς πατέρες. Πότε πετοῦσε στόν ἕναν πατέρα καί πότε στον ἄλλον καί πότε καθόταν πάνω στα σκουφιά τους. Οἱ πατέρες τὸ ἀγαποῦσαν πολύ καί κάθε ἡμέρα τό περίμεναν νά ἔλθει στην συντροφιά τους. Εγώ πού τούς πήγαινα το πρωινό τους, ἔβλεπα την όμορφη αυτή σκηνή καί θαύμαζα καί την ημεράδα τοῦ πουλιοῦ καί την χαρά τῶν πατέρων.

»Ένα πρωί μπήκε στην αυλή τῆς μονῆς ἕνα παιδί ἀπό τό διπλανό χωριό, τό ὁποῖο μέ τό ἀεροβόλο κυνηγοῦσε πουλιά. Χωρίς νά τό ἀντιληφθοῦν οἱ πατέρες, το παιδί σημάδεψε τον σπίνο τους καί τον σκότωσε. Αξέχαστη θὰ μοῦ μείνει ἡ ἀντίδραση καί τῶν δύο πατέρων, ὅταν εἶδαν τὸ ἀγαπημένο τους πουλάκι να πέφτει σκοτωμένο στήν αὐλή τοῦ μοναστηριοῦ. Ὁ παπα-Γερμανός ἔβαλε τις φωνές στο παιδί λέγοντάς του: Γιατί μᾶς ἔκανες αὐτό τό κακό; Γιατί μᾶς στέρησες τήν παρηγοριά;”

 Ὁ π. Βησσαρίων, άναστατωμένος καί αὐτός καί πολύ λυπημένος, πῆγε γρήγορα καί πῆρε στά χέρια του τό νεκρό πουλάκι καί τό καταφιλοῦσε, ἐνῶ ἀπό τά μάτια του έτρεχαν καυτά τα δάκρυα τῆς λύπης του.

Τρία πράγματα πρέπει να προσέχεις στή ζωή σου(Όσιος Βησσαρίωνας)

 Όσιος Βησσαρίων ὁ Ἀγαθωνίτης 

Ο Χ.Χ., φανοποιός στο επάγγελμα απότην Παλαιοβράχα Σπερχειάδος, μᾶς ἀνέφερε οτι, ὅταν ἦταν μικρός, στο χωριό του βοηθοῦσε τόν π. Βησσαρίωνα στο έργο του. Κουβαλούσε ταγάρια σιτάρι και καλαμπόκι καί τά πήγαινε στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ καί τά ἄδειαζε σε Ενα σακκί. Ὁ π. Βησσαρίων τοῦ ἔδινε φιλοδωρήματα.
Ἕνα ἀπόγευμα τοῦ εἶπε: «Χρῆστο μου, τρία πράγματα πρέπει να προσέχεις στή ζωή σου.
 Πρῶτον, νά μήν κάνεις στούς ἄλλους αὐτό πού δέν θέλεις νά κάνουν οἱ ἄλλοι σέ ἐσένα.

 Δεύτερον, ὅταν τό βράδυ φτάνεις στο σπίτι σου, πρίν ξεκλειδώσεις την πόρτα, νά κρατᾶς τό κλειδί στα τρία δάχτυλά σου, να γυρίζεις τήν πλάτη σου πρός τήν πόρτα καί ἀφοῦ σηκώσεις το χέρι σου μέ τό κλειδί ψηλά στόν οὐρανό, νά λέγεις αὐτά τά λόγια: Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός και τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὕστερα να γυρίζεις να ξεκλειδώνεις την πόρτα σου καί νά μπαίνεις στο σπίτι.

 Τρίτον, αὐτό πού σοῦ εἶπα, ὡς δεύτερον, νά τό κάνεις περισσότερο, ὅταν μέσα στο σπίτι σου εἶναι ἡ γυναίκα καί τά παιδιά σου. Αν, Χρῆστο μου, κάνεις αυτό που σου λέω, να ξέρεις ότι στη ζωή σου θά πηγαίνεις καβαλάρης σάν τόν Ἅη-Γιώργη».

Επιπλέον, τοῦ εἶπε νά προσέχει τά κακά πνεύματα, περισσότερο τή νύχτα, γιατί, ἄν τά κακά πνεύματα τήν ἡμέρα εἶναι ἕνα ἑκατομμύριο, το βράδυ εἶναι ἑκατό ἑκατομμύρια.

Αὐτό πού ἀκούσατε ἦταν ἡ ἀπάντηση τῆς Παναγίας ὅτι τό αἴτημά σας θα γίνει δεκτό

Ο Όσιος Βησσαρίων ὁ Ἀγαθωνίτης ὁ Ἐλεήμων Πνευματικός και οι εκπαιδευτικοί.

  Τό έτος 1970 επισκέφθηκε την Μονή Αγάθωνος ένα ανδρόγυνο εκπαιδευτικών που δεν είχε παιδιά για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας μας και νά προσευχηθούν θερμά.Τήν ὥρα πού ἦταν γονατιστοί μπροστά στην ἁγία εικόνα και θερμοπαρακαλοῦσαν τήν Παναγία νά τούς χαρίσει ἕνα παιδί, ἄκουσαν νά τρίζουν δυνατά τά παράθυρα τοῦ ναοῦ καί φοβήθηκαν. Βγῆκαν ἔξω καί στήν αὐλή τῆς μονῆς συνάντησαν τόν π. Βησσαρίωνα. Τοῦ εἴπανε γιά τόν θόρυβο πού ἄκουσαν μέσα στήν ἐκκλησία.

«Πάτερ, να κλείνετε καλά τα παράθυρα τοῦ ναοῦ, γιατί θά σᾶς τά σπάσει ὁ ἀέρας». «Βλέπετε να φυσάει κανένας αέρας; Οὔτε φύλλο δέν κουνιέται. Αὐτό πού ἀκούσατε ἦταν ἡ ἀπάντηση τῆς Παναγίας ὅτι τό αἴτημά σας θα γίνει δεκτό», τούς ἀπάντησε.

Σύντομα ἀπέκτησαν τρία παιδιά, ἕνα ἀγόρι καί δύο κορίτσια! Ὁ Γέροντας εἶχε ἀποκρυπτογραφήσει αλάθητα τα «σήματα» πού ἔστειλε ἡ Παναγία ἀνταποκρινόμενη στη θέρμη τῆς προσευχῆς τοῦ ζευγαριοῦ. Ἡ ἀφοσίωσή του στην Παναγία καί ἡ συνέπεια μέ τήν ὁποία διακονοῦσε τούς πιστούς τοῦ ἐπέτρεπαν νά ὁμιλεῖ «ὡς ἔχων ἐξουσίαν».

Από το βιβλίο:Οσιος Βησσαρίων Αγαθωνίτης ο ελεήμων και πνευματικός.

Ιερά Μονή Αγάθωνος.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Γέροντα εὕρισκε τούς τρόπους για νά κάνη τό καλό

«Ἕνα βράδυ,ὁ π. Βησσαρίων βρέθηκε σ' ἕνα σπίτι τῆς Λαμίας. Ἐκεῖ ζήτησε νά τοῦ βράσουν λίγο ρύζι, διότι ἔνοιωθε ἐνοχλήσεις στο στομάχι του.Τό ρύζι κατά τό βράσιμο τό ἁλάτισαν καί ἡ νύφη καί ἡ πεθερά. Οταν κατάλαβαν τό λάθος, ἄρχισαν να μαλώνουν γιά τό διπλό ἁλάτισμα. 

Ὁ π. Βησσαρίων Ἀγαθωνίτης πού ἄκουσε τόν καυγά τῶν δύο γυναικῶν, προκειμένου νά τίς καθησυχάση, ζήτησε νά τοῦ δώσουν τήν ἁλατιέρα, γιά νά προσθέση ἁλάτι στο φαγητό του, προφασιζόμενος ὅτι αὐτός τά φαγητά τά τρώγει ἁλμυρά!
Ἡ ἀγάπη τοῦ Γέροντα εὕρισκε τούς τρόπους για νά κάνη τό καλό. Ἔφερνε τήν ὁμόνοια. Ἔδινε χαρά καί εἰρήνη σε κάθε σπιτικό»

Αρχιμανδρίτη Ιωάννης Κωστώφ. ''Ψιχία από της τραπέζης''

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΖΗΣΑ (ντοκιμαντέρ)

                    

Ντοκιμαντέρ της Χριστιανικής Εστίας Λαμίας σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος. Συναντήσαμε ανθρώπους που έζησαν από πολύ κοντά τον νέο άγιο της Εκκλησίας μας, Βησσαρίωνα τον Αγαθωνίτη. 

Προβλήθηκε για πρώτη φορά στην εκδήλωση «Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης: ο απλούς και φιλόστοργος πατήρ» που πραγματοποιήθηκε στη Χριστιανική Εστία Λαμίας στις 18 Ιουνίου του 2023, με την παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ.κ. Συμεών. 

Για το σκοπό του video χρησιμοποιήθηκε και υλικό από τα κανάλια «iLamia» και «LamiaReport.gr».

 Οι ύμνοι προέρχονται από τον ψηφιακό δίσκο «ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ εἰς τὸν Ὅσιον Βησσαρίωνα τὸν Ἀγαθωνίτην» του Ωδείου της Ι.Μ. Φθιώτιδος «Γερμανός ο Μελωδός» 

Παραγωγή: Χριστιανική Εστία Λαμίας

Synaxarion of Saint Bessarion of Agathonos

 Saint Bessarion Korkoliakos, the Agathonite, was born in Petalidi, Messenia in 1908, where he learned his first letters. His secular name was Andrew. At the age of 18 he went to Kalamata, where he connected with spiritual people and decided to enter the holy clergy. He became a Monk and took the name Bessarion. Then he was ordained a Deacon, Priest and received the office of Archimandrite.

His higher studies were at the Scholarcheio. However, the continuous study of the sacred books, the texts of our Church, the books of the chanter's stand, had made Saint Bessarion a man of broad and profound theological education.

Filled with spiritual supplies in the year 1935, following the invitation of Ezekiel, the Metropolitan of Karditsa of Messenia, Saint Bessarion went to Karditsa, where he devoted himself to the work of the ministry of our Lord. There he practiced the work of philanthropy and within it he spent his entire life to the point where, being in the Sotiria Hospital, shortly before his death, he asked from his bed of pain with tireless concern for the children, the poor, the matters pertaining to the Church and society.

He undertook many and difficult missions. Among them he played an important role in the German occupation, during which he is reported to have helped many patriots and saved children captured by the Germans with his personal intervention.

After the Liberation and the Civil War, Saint Bessarion left Karditsa. Already an Archimandrite with a long ascetic life and rich spiritual and social work, he came to the Agathonos Monastery after 1955, influenced by the fellow Peloponnesian Father Germanos Demakos. There he undertook to serve the spiritual portion of the Monastery. He had an internal ministry within the Monastery, but he also had an external service to the world. Every Monday and Tuesday he went to the Hospitals of Lamia, saw the patients, comforted them and confessed them. With his charismatic personality, his love for people and his sweet and simple way he managed to relieve the pained souls. On the other days he sat in the Monastery, in front of the church, he greeted the people with his friendly smile and listened to their problems. People who came burdened with pain, suffering and anxiety, left the Holy Elder relieved. He also helped many of them financially. Whatever things and money were brought to him by many people who trusted him, the Elder distributed them to the poor and those in need. He kept saying, "Outside people are poor, outside they are hungry, we have to help them."

Every Great Lent he left the Monastery with the blessing of Elder Germanos and traveled from one end of the Prefecture of Fthiotidos to the other.

«Εν νεκροίς ελεύθερος»

Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Γρηγόριος στον εορτασμό της Ανακομιδής του Ιερού Λειψάνου του Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου στην ομώνυμη Ιερά Μονή της Φθιώτιδος

«Εν νεκροίς ελεύθερος»

 Για κοιτάξτε παράδοξο λόγο! Πώς είναι δυνατόν κανείς να είναι νεκρός και να είναι ελεύθερος. Κάποιος βέβαια θα έλεγε ότι ελευθερώθηκε από τα βάσανα της ζωής. Δε το εννοεί έτσι το τροπάριο που ακούσαμε πριν από λίγο, αλλά έχει να κάνει με αυτή την παραδοξότητα, την οποία μας προσέφερε ο Χριστός πρώτα με την Ενσάρκωσή Του και την Ανάστασή Του και στη συνέχεια με αυτή την Χάρη, που δίνει στους ανθρώπους που τον αγάπησαν, στους Αγίους που τους δίνει τη Χάρη.

  «Εν νεκροίς ελεύθερος», είναι αυτός που ανασταίνεται αλλά και αυτός που ενώ έχει πεθάνει προσλαμβάνει την Χάρη του Χριστού και της Βασιλείας και παραμένει αναλλοίωτος, δεν περνούν από πάνω του τα στοιχεία της φθοράς, τα οποία εμείς γνωρίζουμε από τους ανθρώπους τους οποίους τους ενταφιάζουμε και μετά έχουμε την αποσύνθεση του σώματος. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι είναι «ελεύθεροι εν νεκροίς». Αυτή την ελπίδα μας δίνει και εμάς στην προοπτική ακριβώς του να ζούμε την Ανάσταση του Χριστού στη ζωή μας όπως θα τη γιορτάσουμε σε μερικές εβδομάδες καθώς μόλις είναι η πρώτη εβδομάδα που ξεκινήσαμε να γιορτάζουμε το Τριώδιο και πορευόμαστε προς την Ανάσταση του Χριστού.

  Δίπλα σε αυτήν την Ανάσταση που όλοι ελπίζουμε, που είναι για μας η ελπίδα μας, που είναι η δίαυλος από τα αδιέξοδα καθώς η ανθρωπότητα ποτέ δεν έχει υπερβεί

Ο γόνος του Πεταλιδίου Βησσαρίων Κορκολιάκος, ο φιλάνθρωπος Γέροντας

Του Ιωάννου Π. Μπουγά, Θεολόγου

  Ο Ιερομόναχος Βησσαρίων Κορκολιάκος – κατά κόσμον Ανδρέας, γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας, το 1905 όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια.
  Η κουρά του Ανδρέου Κορκολιάκου πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο 1929 στην Ιερά Μονή Δημιόβης Μεσσηνίας όπου και έλαβε το όνομα Βησσαρίων. Του ανατέθηκε το διακόνημα του μαγείρου, κατά τον κανονισμό της Μονής, ως και αυτό του τραπεζάρη.

  Χειροτονείται Διάκονος κατά το έτος 1931 και Πρεσβύτερος στις 15 Σεπτεμβρίου 1933. Το 1936 έχει φύγει από την Μονή και ευρίσκεται στην περιοχή της Καρδίτσας και αργότερα της Λαμίας και εγκαταβιώνει στην Μονή Αγάθωνος από όπου υπηρετεί ως ιερεύς-εφημέριος σε αρκετά χωριά της περιοχής.
  Εκοιμήθη στις 22 Ιανουαρίου 1991. Το σκήνωμα του με έντονα τα σημάδια της αφθαρσίας φυλάσσεται σήμερα στην Ιερά Μονή Αγάθωνος.

  Ο βιος του υπήρξε θαυμαστός, πλήρης έργων αγάπης προς τον συνάνθρωπο και ένεκα τούτου η χάρις του Θεού τον αξίωσε και της αφθαρσίας.

  Η παρακάτω συνέντευξη της Αναστασίας Τζίφα,ανιψιάς τού Γέροντος Βησσαρίωνος Κορκολιάκου, πραγματοποιήθηκε από τον γράφοντα το παρόν άρθρο,τον Μάϊο 2018 στον Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής Πεταλιδίου,όπου φυλάσσεται η Ιερά και Θαυματουργός Εικόνα της Παναγίας της Πεταλιδιωτίσσης.  ΕΔΩ

« Ονομάζομαι Αναστασία Τζίφα εκ πατρός το δε γένος της μητέρας μου ήταν Κορκολιάκου. Ο άνδρας μου ονομάζεται Δημητρόπουλος. Όλα μας τα χρόνια ζούμε εδώ στο Πεταλίδι Μεσσηνίας.

 Όταν γεννήθηκα εγώ το 1935 ο Γέροντας Βησσαρίων ήταν 30 ετών. Ήταν ο πιο αγαπητός θείος μου. Τον ήξερα καλά τον είχα γνωρίσει πολύ. Ο Γέροντας Βησσαρίων ήταν αδελφός της μητέρας μου, άρα θείος μου. Η μητέρα μου ήταν επτά αδέλφια, τρεις αδελφές και τέσσερα αγόρια. Η μάννα μου η Άννα ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του, αυτή τον μεγάλωσε τον μικρό Ανδρέα( Βησσαρίωνα) με μεροκάματα στα σύκα και τον αγαπούσε πολύ. Με τον δεύτερο γάμο ο πατέρας του απέκτησε και άλλα πέντε παιδιά, ήταν δηλαδή δώδεκα αδέλφια.

 Το σπίτι του είναι εδώ κοντά στο Ναό της Παναγίας, έχει γκρεμιστεί βέβαια. Όπως είχα ακούσει από την μάνα μου ερχόταν πολύ συχνά ο Γέροντας εδώ στην Εκκλησία της Παναγίας από μικρό παιδί. 

 Εδώ στην Παναγίτσα όπου είναι η Αγία Εικόνα Της ερχόταν, ντυνόταν παπαδάκι, στεκόταν μπροστά στο εικόνισμα της με καμάρι και έπαιρνε ένα σεντόνι από το

ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΕΤΑΛΙΔΙΩΤΙΣΣΑ(Στην γενέτειρα του Οσίου Βησσαρίωνα)

Το Πεταλίδι είναι η γενέτειρά του Οσίου πατρός ημών Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου.Στο Ναό της Ζωοδόχου Πηγής και ενώπιον της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Πεταλιδιωτίσσης, ο μικρός τότε Ανδρέας Κορκολιάκος και μετέπειτα Όσιος Βησσαρίων, βαπτίσθηκε, γαλουχήθηκε πνευματικά και έμελλε να λάβει την κλήση από τον Κύριο, αφού ο Ναός και το Εικόνισμά Της αποτελούσαν το πνευματικό του καταφύγιο στα παιδικά και νεανικά του χρόνια.

Μεγάλη εὐλογία λαμβάνει ὁ εὐλαβὴς προσκυνητὴς, ὅταν φθάσει στὸν Θεομητορικὸ Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῆς Πεταλιδιωτίσσης καὶ προσκυνήσει στὸν θρόνο της, τὴν ἱερὰ καὶ χαριτόβρυτη Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς.
Τὸ Πεταλίδι εἶναι μία μικρὴ κωμόπολη στά δυτικά τοῦ Μεσσηνιακοῦ κόλπου, ἡ ὁποία σοῦ δίνει τή δυνατότητα νὰ ταξιδεύεις μὲ τὴ σκέψη καὶ τὴ ματιά σου καὶ συγχρόνως σοῦ προσφέρει ἕνα ὄμορφο φυσικὸ περιβάλλον.
Η ἱστορία τοῦ τόπου ἀνάγεται στὴν ὁμηρικὴ ἐποχή, καθώς βρίσκεται κτισμένη ἐπάνω στά ἐρείπια τῆς ὁμηρικῆς Αἰπείας καὶ τῆς ἀρχαίας Κορώνης.
Στήν περιοχή τοῦ Πεταλιδίου, μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἐγκαθίστανται Μανιάτες καὶ ἀπὸ τὸ 1833 οἱ νέοι αὐτοί κάτοικοι ἄρχισαν νὰ κτίζουν τὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας καὶ τὶς πρῶτες κατοικίες τους. Ὁ Ναὸς περατώθηκε καὶ ἐγκαινιάσθηκε, τὸ ἔτος 1835, ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Μεσσήνης Ἰωσήφ. Τὸν λαμπρὸ αὐτὸ Ἱερὸ Ναὸ κοσμοῦν σήμερα τρία ἱερὰ κειμήλια:

 α) ἡ χαριτόβρυτος Εἰκών τῆς Παναγίας τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ἡ ἐπονομαζομένη Πεταλιδιώτισσα,

 β) ἕνα Ἱερὸ Ἀντιμήνσιο τό ὁποῖο χρονολογεῖται ἀπό τὸ ἒτος 1837 καὶ γ) τεμάχιο Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, τὸ ὁποῖο προσέφερεν ὡς εὐλογία, ὁ Ἡγούμενος τῆς
Ἱερᾶς Μονῆς Αἰμυαλῶν τὸ ἒτος 2015.

 Ἰδιαίτερη, ὃμως, τιμὴ ἀποδίδουν οἱ εὐλαβεῖς πιστοὶ στὴν Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου τῆς Πεταλιδιωτίσσης.

Ἡ εἰκών τῆς Παναγίας ἐφιλοτεχνήθη μὲ θαυμαστὸ τρόπο, ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Π. Μαυρομιχάλη κατὰ τὸ ἔτος 1841 καὶ συντηρήθη ἀπὸ ἀρχαιολόγους συντηρητὲς τὸν Ἰούλιο τοῦ ἒτους 2013.
Μαρτυρεῖται ὅτι ἡ αἰτία τῆς δωρεᾶς καὶ τῆς εἰκονογραφήσεώς της, σύμφωνα μὲ τὴ παράδοση, εἶναι ἡ παρακάτω:

 Ὁ Νικόλαος Μουστάκης, κατάγόμενος ἀπὸ τὴ νῆσο Χίο, ἔπλεε μέσα στὸν Μεσσηνιακὸ κόλπο μὲ τὸ πλοιάριό του, τὸ ὁποῖον ἦταν φορτωμένο μὲ ἐμπορεύματα. Ξαφνικά, στὰ ἤρεμα καὶ γαλήνια νερὰ τῆς θάλασσας, ξέσπασε τρομερὴ θαλασσοταραχὴ καὶ κινδύνευσε τὸ πλοιάριο νὰ βυθισθεῖ καὶ ὁ καπετὰν Νικόλας τρομαγμένος ἀφήνει τὸ τιμόνι καὶ γονατιστὸς προσεύχεται στὴν Παναγία λέγοντας:
«Σῶσε τὸ πλοῖο μου καὶ διαφύλαξε τὸ πλήρωμά μου καὶ θὰ Σοῦ προσφέρω ὅ,τι
μοῦ ζητήσεις».

Προσευχή με προσοχή! (Άγιος Βησσαρίωνας Αγαθωνίτης)

 

πηγή

Άγιε Βησσαρίωνα...Φέρε την αγάπη που είναι μέσα σου και στις δικές μας καρδιές

Ο νέος Άγιος της Εκκλησίας μας, Βησσαρίων. Μοναχός της Ιεράς Μονής Αγάθωνος σκορπούσε παντού αγάπη και φιλανθρωπία.

 Περιόδευε τα χωριά, τον φιλοξενούσαν πολλές φορές.

 Σε κάποια τέτοια φιλοξενία ένα φως έβγαινε από το δωματιάκι του αργά τη νύχτα. Από ένα παραθυράκι κοιτάζει η γυναίκα να δει τι συμβαίνει και τον βλέπει να προσεύχεται και να αιωρείται μέσα σε ένα υπερφυσικό φως...

Όταν χρειάστηκε να ανοίξουν τον τάφο του λόγω κάποιου προβλήματος στην πτέρυγα της μόνης όπου τον είχαν θάψει, ήξεραν ότι θα άνοιγαν τον τάφο ενός αγίου. Το σώμα του βρέθηκε άφθαρτο να ευωδιάζει... 

Πλήθη πιστών από όλο τον κόσμο έφταναν στο μοναστήρι. Η αστυνομία δε μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση. Τα κανάλια μιλούσαν για το θέμα και πολλοί αμφισβητούσαν το θαύμα. 

Ο ιατροδικαστής Γιαμαρέλλος ήρθε στο μοναστήρι και εξέτασε το σώμα του Αγίου. Έκπληκτος είπε στη συνέχεια ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θαύμα που η Επιστήμη δε μπορούσε να το εξηγήσει...

Άγιε Βησσαρίωνα, πρέσβευε υπέρ ημών... Φέρε την αγάπη που είναι μέσα σου και στις δικές μας καρδιές. Αμήν...

(Η φωτογραφία από έναν φίλο, που τον γνώρισε προσωπικά και του ζήτησε ευγενικά να τον φωτογραφήσει)

ΠΗΓΗ

Εἶχε τή χάρη ὁ Γέροντας να «βλέπει» καί νά γίνεται ἄγγελος καλῶν εἰδήσεων

 Μιά τριαντάχρονη γυναίκα ἀπό τή Λαμία, ἡ Β.Κ., μᾶς διηγήθηκε πώς τον Σεπτέμβριο τοῦ 1985 πῆγε μιά μέρα στο σπίτι της ὁ π. Βησσαρίων. Μπήκε στο σπίτι, ἔκαμε τόν σταυρό του και κάθησε στον καναπέ. Ἡ γυναίκα τόν ἐρώτησε τί θέλει νά τόν κεράσει. «Μόνο ένα ποτήρι νερό, παιδί μου, θέλω να μοῦ δώσεις, γιατί περπατάω πολλή ώρα και διψασα», τῆς εἶπε. Τοῦ πῆγε τό νερό καί τοῦ εὐχήθηκε στην ὑγειά του. Καί ἐκεῖνος τῆς ἀπάντησε: «Εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου».
«Παπούλη, δέν εἶμαι ἔγκυος», εἶπε αὐτή. Γύρισε, τήν κοίταξε, κούνησε το κεφάλι του και τῆς χαμογέλασε. Ἡ γυναίκα εἶχε δυό μεγάλα παιδιά καί δέν σκόπευε να γεννήσει τρίτο.
Στίς ἀρχές τοῦ ἑπόμενου χρόνου ἡ γυναίκα γέννησε ἕνα ὑγιέστατο αγοράκι, πού τό βάπτισε στη μονή Αγάθωνος, παρόντος τοῦ Γέροντα, καί τό ὀνόμασε Χρυσοβαλάντη.
Εἶχε τή χάρη ὁ Γέροντας να «βλέπει» καί νά γίνεται ἄγγελος καλῶν εἰδήσεων. Η χαρά του γιά τό καλό τῶν «παιδιῶν» του δέν τοῦ ἐπέτρεπε να κρατάει μυστικό αὐτό πού ἔβλεπε. Προέλεγε, γιά νά ἐνισχύει την πίστη τῶν ἀνθρώπων καί νά τούς προετοιμάζει ψυχικά γι' αὐτό πού ἐπρόκειτο νά ἀντιμετωπίσουν. Ἔτσι, γινόταν ὁδηγός καί ἀρωγός στο να βιώσουν ὅσο πιό χριστιανικά γινόταν τα συμβαίνοντα στη ζωή τους.

πηγή

«Θέλουν και οι άλλοι, Πατερ, να εξομολογηθούν, ζητήσαμε πνευματικό στη φυλακή και δεν μας έφεραν».

  Μια φορά ο Αγιος Βησσαριωνας ο Αγαθωνιτης ταξιδευε για την Χαλκίδα. Το λεωφορείο που τον μετέφερε σταμάτησε για αρκετή ώρα στη διασταύρωση προς Θηβα. Εκεί έφτασε μια αστυνομική κλούβα, από την οποία οι αστυνομικοί κατέβασαν τρει κρατούμενους, τον οποίων τα χέρια ήταν δεμένα με χειροπέδες.
Ένας αστυνομικός ανέβηκε στο λεωφορείο από την πίσω πόρτα και παρακάλεσε τους επιβατες των πίσω θέσεων να πάνε μπροστά. Ήθελε στις πίσω θέσεις να βάλει τους κρατούμενους, για να τους ελέγχει καλύτερα. Όλοι σηκώθηκαν στις μπροστινές θέσεις εκτός από έναν, τον πατέρα Βησσαριωνα, ο οποίος παρέμεινε στη θεση του.
«Σήκω και ‘σύ παπούλη, δεν άκουσες τι είπα;» του είπε ο αστυνομικός.
«Εγώ παιδί μου θέλω να καθίσω εδώ, δεν θέλω να σηκωθώ».
«Μα Πατερ μου, πρέπει να σηκωθείς. Υπαρχει λόγος».
«Σε παρακαλώ παιδί μου, μην με ταλαιπωρείς».

  Ο αστυνομικός σεβάστηκε τα γεράματα του και δεν επέμεινε άλλο. Ανέβασε τους κρατούμενους στο λεωφορείο και ένας από αυτούς κάθησε δίπλα στον Γεροντα
Ειδε ο Γέροντας τις χειροπέδες και ερώτησε τον κρατούμενο:

 «Τι είναι αυτά που έχεις στα χέρια σου παιδί μου; Τι κάνατε; Γιατί σας έχουν δεμένους;».
«Σκοτώσαμε έναν άνθρωπο, πατερ, και μας πηγαίνουν στις φυλακές της Χαλκίδας», είπε με λυγμούς ο κρατούμενος.

“Ένας κοινώνησε...”

Όταν μια ομάδα προσκυνητών επισκέφτηκε κάποτε την Ιερά Μονή Αγάθωνος, ένας μοναχός πλησίασε τον σύγχρονο Άγιο γέροντα Βησσαρίωνα, που ήταν κατάκοιτος και του λέει:
“Γέροντα, τι χαρά έχουμε σήμερα! Μας επισκέφτηκε τόσος κόσμος και μάλιστα στη Λειτουργία που έγινε, κοινώνησαν όλοι!”.
Και τότε ο γέροντας έκανε ένα νόημα στο μοναχό για να σκύψει και του λέει στο αφτί:
“Ένας κοινώνησε...”

πηγή

Αυτός πού δεν μπορούσε σχεδόν να μιλήσει, έγινε παγκόσμια φωνή!(Όσιος Βησσαρίωνας)

Ο Γέροντας Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης κοιμήθηκε οσιακά στις 22 Ιανουαρίου του 1991.

  Τους αφανείς εργάτες του αμπελώνος του εμφανώς τους δοξάζει ο Κύριος, που με την παγγνωσία Του προγνωρίζει ότι θα γίνουν όμοιοι της εικόνος Του· αυτούς τους καλεί στην υπηρεσία Του και, αφού τους καθιστά δικαίους τους δοξάζει· «Ους εδικαίωσε τούτους και εδόξασε» (Ρωμ. η΄ 30).

 Τέτοιο αφανή εργάτη στις ημέρες μας, που, αφού ανέβηκε τους αναβαθμούς από το «κατ’ εικόνα» στο «καθ’ ομοίωσιν», τον κατέστησε κληρονόμο της Βασιλείας Του δοξάζοντάς τον ταυτόχρονα με αφθαρσία του σκηνώματός του παρουσίασε ο Κύριος τον Γέροντα Βησσαρίωνα τον Αγαθωνίτη. Μη ξεχνάμε ότι «τα αγενή του κόσμου και τα εξουθενημένα» (Α΄ Κορίνθ. α΄ 28), τους άσημους και περιφρονημένους επιλέγει πάντοτε ο Θεός, για να αποδείξει τιποτένιους και ελάχιστους αυτούς που ο κόσμος θαυμάζει και προβάλλει ως πρότυπα της εφήμερης ζωής τους.

Η κοίμησή του
Ο π. Βησσαρίων ήταν καλά στην υγεία του σε γενικές γραμμές· δεν είχε μεγάλα προβλήματα υγείας. Είχε υποβληθεί σε μία εγχείρηση νεφρού, αλλά ήταν καλά. Στα τελευταία του ήρθαν η κόπωση, τα γεράματα· έπαθε κι ένα κρυολόγημα και νοσηλεύτηκε για λίγο στο Νοσοκομείο της Λαμίας, αλλά επειδή ήταν δύσκολη η κατάστασή του, τον πήγαν στο Νοσοκομείο «Σωτηρία», στην Αθήνα. Εκεί, παρ’ ότι τον βοήθησαν οι γιατροί, δεν μπόρεσε … ο καημένος λόγω των γηρατειών του να ξεπεράσει το πνευμονικό οίδημα· κι έτσι εν Κυρίω και με τη χάρη Του εκοιμήθη στις 22 Ιανουαρίου 1991.

Η είδηση του θανάτου του λύπησε κατάβαθα όλα τα πνευματικά παιδιά του· μάς συγκλόνισε. Εδώ στο μοναστήρι έπεσε μεγάλο πένθος. Όσον καιρό ήταν άρρωστος ο π. Βησσαρίων στην Αθήνα, ο γέροντας Γερμανός αγρυπνούσε δίπλα στο προσκέφαλό του, μέχρι πού του έκλεισε τα μάτια.

Το μοναστήρι εκείνες τις ημέρες ήταν ντυμένο στα λευκά, είχε 50-60 εκ. χιόνι· με δυσκολία ανέβηκε η νεκροφόρα. Όταν έφεραν τον γέροντα στο μοναστήρι, τον βάλαμε στην εκκλησία, όπου τον αφήσαμε δύο ημέρες, καθώς το επέτρεπε ο καιρός. Όλη την νύχτα και όλη την ημέρα περνούσε κόσμος πολύς να χαιρετήσει τον π. Βησσαρίωνα και να κλάψουν, όπως πιθανόν δεν θα έκλαιγαν στον πατέρα τους και την μητέρα τους. Έλαμπε το πρόσωπό του μέσα στο φέρετρο και το σώμα του ευωδίαζε.

Στις 24 Ιανουαρίου εψάλη η εξόδιος ακολουθία, χοροστατούντος του μητροπολίτη Δαμασκηνού. Ολιγόλογος τότε ο δεσπότης, με δάκρυα στα μάτια είπε: 

«Σήμερα κηδεύουμε έναν Άγιο!…». 

Λόγια προφητικά. Ξέρετε, ο δεσπότης εξομολογείτο στον π. Βησσαρίωνα. Τσάκισε η φωνή του, έβαλε τα κλάματα και σταμάτησε.

Αφού λόγω του χιονιού δεν μπορούσαμε να πάμε στο κοιμητήριο για να ενταφιάσουμε τον σεπτό γέροντά μας, πρότεινα στον ηγούμενο να τον κηδεύσουμε στα βαπτιστήρια, όπου υπήρχαν δύο δωμάτια προορισμένα για την εξομολόγηση· να τον πάμε στο εξομολογητήριο τιμητικά, μια και ήταν εξομολόγος. Έτσι βρέθηκε ο π. Βησσαρίων εκεί κάτω. Όλο τον καιρό πού βρισκόταν εκεί ο γέροντας, εμείς γνωρίζαμε ότι εκεί ήταν θαμμένος ένας Άγιος. Είχα γράψει κι ένα ποίημα στον τάφο του, το οποίο τον περιγράφει.

Όλα αυτά τα χρόνια κατέβαιναν εκεί κάτω πολλοί άνθρωποι για να προσκυνήσουν· βρίσκαμε μέχρι και αφιερώματα. Αυτά δείχνουν την ευσέβεια του κόσμου και σε ποια θέση μέσα στην καρδιά τους είχαν τοποθετήσει από την πρώτη στιγμή τον π. Βησσαρίωνα. Αυτοί πού κατέβαιναν στον τάφο του προσεύχονταν και με τα αφιερώματά τους είχαν συνείδηση ότι προσφέρουν κάτι σε Άγιο, χωρίς να περιμένουν οποιοδήποτε σημείο για ν’ αποδείξει την αγιότητά του. Πολλοί άνθρωποι μάς μίλησαν για θαυμαστές εμπειρίες και βιώματα πού είχαν στον τάφο του γέροντα. Πολλοί είχαν ταραχή μέσα στο σπίτι τους, μα είδαν τον π. Βησσαρίωνα στον ύπνο τους και ήρθε η γαλήνη πάλι στην οικογένειά τους, και πολλά άλλα.

Η εκταφή του άφθαρτου λειψάνου του
 Αφού είδαμε ότι ο γέροντας τιμάται στον τάφο του, αποφασίσαμε να μην κάνουμε εκταφή, αλλά να αναβαθμίσουμε λίγο τα βαπτιστήρια, να περιποιηθούμε τον χώρο και να τον διαφυλάξουμε ως τόπο προσκυνηματικό.