Ο Άγιος Νεομάρτυς και ομολογητής ΓΕΩΡΓΙΟΣ(Λαβρόφ)

Παιδική ηλικία
O Γκεόργκι (Λαβρόφ) (κατά κόσμον Γεράσιμ Ντμιτρίβιτς ) γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1868 στο χωριό Κασίμοβκα, στην περιοχή Γέλετς, στην επαρχία Οριόλ, από οικογένεια αγροτών. Ο πατέρας του ήταν ο Ντμίτρι Αμπράμοβιτς, η μητέρα του η Θέκλα Αρχίποβνα και είχε δύο μεγαλύτερους αδελφούς, τον Αλεξέι και τον Πιότρ. Κατά τη διάρκεια ενός από τα ταξίδια του σε ιερούς τόπους, στη Λαύρα της Αγίας Τριάδας του Αγίου Σεργίου, ο νεαρός Γεράσιμος έλαβε μια αποκάλυψη στον τάφο του Αγίου Σεργίου ακούγοντας το εξής:
Πηγαίνετε στην Όπτινα

Στην Όπτινα ο νεαρός Γεράσιμος έγινε δεκτός από τον γέροντα Αμβρόσιο και έλαβε ευλογία για την επερχόμενη μοναστική του πορεία .

Όπτινα Πούστιν
Το 1890, ο Γεράσιμος έφτασε στην Όπτινα Πούστιν , όπου υπηρέτησε ως δόκιμος για οκτώ χρόνια και έγινε δεκτός στην αδελφότητα της μονής στις 10 Οκτωβρίου 1898. Στις 23 Ιουνίου 1899, εκάρη μοναχός με το όνομα Γεώργιος προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου. Στις 24 Οκτωβρίου 1902, χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος.

Ηγούμενος
Στις 2 Ιανουαρίου 1914, μεταφέρθηκε στη Μονή του Αγίου Γεωργίου στο Μεσχόφσκ . Την 1η Ιανουαρίου 1916, χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Η χειροτονία τελέστηκε από τον Επίσκοπο Καλούγκα και Μπόροφσκ, Γεώργιο, στον Αρχιεπισκοπικό Ναό της Υψώσεως του Σταυρού στην Καλούγκα.Έπειτα έγινε ηγούμενος της Μονής.  Στο Μεσχόφσκ, ο Ιερομόναχος Γεώργιος γνώρισε τον Νικηφόρο Τερεντιέεβιτς Μαλανίτσεφ (Μακάριο Νικηφορούσκα). Ο μακάριος προέβλεψε πολλά μελλοντικά γεγονότα στη ζωή του Γεωργίου.

Καθ'οδόν προς το Μαρτύριο ,έψαλλαν μόνοι τους την νεκρώσιμη ακολουθία.!

Ο ιερομάρτυρας Μητροπολίτης Σεραφείμ (Τσιτσάγκωφ) 

Ιερομάρτυς Σεραφείμ Τσιτσάγκωφ με την οσία Πάσσα Ιβάνοβνα την δια Χριστόν σαλή.

Ο π. Σεραφείμ δεν ήταν ένας συνηθισμένος ιερέας. Πριν γίνει μοναχός και έπειτα επίσκοπος Τβερ, ήταν διακεκριμένος αξιωματικός του πυροβολικού, ήρωας του Ρωσοτουρκικού πολέμου και ένας από τους πιο μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του. Ο π.Σεραφείμ ήταν ο τελετάρχης της ανακομιδής και τής αγιοκατατάξεως τού οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ.
​
​Το 1937, ο π Σεραφείμ ήταν πλέον 81 ετών, βαριά άρρωστος και καθηλωμένος στο κρεβάτι. Οι πράκτορες της μυστικής σταλινικής αστυνομίας πήγαν στο σπίτι του για να τον συλλάβουν. Επειδή ήταν αδύνατο να περπατήσει, δεν τον άφησαν ούτε καν να πεθάνει στο σπίτι του.
Τον μετέφεραν έξω από το σπίτι πάνω σε ένα φορείο και τον έβαλαν σε ένα ασθενοφόρο, γιατί δεν μπορούσε να καθίσει ούτε στο περιπολικό.
​Παρά τους πόνους και τον εξευτελισμό, ο γέροντας Μητροπολίτης διατήρησε μια απίστευτη γαλήνη.
​Στη φυλακή Ταγκάνκα, τον ανέκριναν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο. Δεν λύγισε, δεν κατέδωσε κανέναν και δεν αποκήρυξε την πίστη του.

Πρίν την θανάτωση του στις 11.12.1937,μαζί με άλλους ιερωμένους στο κρεματόριο του Μπούτοβο, έψαλλε μόνος του την νεκρώσιμη ακολουθία στη διάρκεια της μεταφοράς τους στον τόπο του μαρτυρίου τους...

Ξεκίνησε ο π.Σεραφείμ Τσιτσάγκωφ και συμμετείχαν όλοι οι επιβαίνοντες μελλοθάνατοι, ψάλλοντας την δική τους εξόδιο ακολουθία.

Αναφέρεται πως οι φρουροί τους φώναζαν να πάψουν αλλά αυτοί συνέχιζαν....σκεφτείτε στη χειμωνιάτικη Μόσχα ένα καμιόνι να αντηχεί το «Άμωμοι εν οδώ...» καθ οδόν προς τον τόπο εκτέλεσης ..

Επειδή δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, τον εκτέλεσαν ενώ ήταν ξαπλωμένος στο φορείο του.

Ο βίος του ΕΔΩ

Και όταν ξεκίνησε αυτή η ατμόσφαιρα προσευχής, όλοι ξέχασαν ότι ήταν φυλακισμένοι...

Ο ομολογητής πατέρας Crăciun Oprea (1925-2012).

 «Ήμασταν 20 άτομα στο κελί, όλοι μαθητές ή φοιτητές. Μας πετούσαν τρία καρβέλια ψωμί για να τα μοιραστούμε. Το έκαναν επίτηδες, για να τσακωθούμε για το φαγητό. Υπήρχαν πάντα διαφωνίες, επειδή ο ένας είχε μια μεγαλύτερη φέτα, ο άλλος μια μικρότερη... 

 Σε μια συγκεκριμένη ώρα, το βράδυ, μας κλείδωναν μέσα. Και αν πέθαινες, δεν άνοιγαν την πόρτα μέχρι το πρωί. 

Την πρώτη μέρα, μετά τη βραδινή κατάκλιση, κάλεσα τους άλλους αδέλφους να προσευχηθούμε. Διάβασα τον Ακάθιστο της Παναγίας. Εκείνη την εποχή, είχαμε και ένα μικρό προσευχητάρι. Και προσευχόμασταν. Μόλις ξεκινήσαμε αυτή την τάξη προσευχής, τη θρησκευτική περισυλλογή, δεν υπήρχε πια διχασμός. Και όταν ξεκίνησε αυτή η ατμόσφαιρα προσευχής, όλοι ξέχασαν ότι ήταν φυλακισμένοι, όλοι έγιναν ξανά αδέρφια. Για μήνες έμεινα έτσι, τόσο που δεν σκεφτόμουν καν πότε θα έβγαινα από τη φυλακή. Αυτή η χαρά της Χάρης ήταν πιο δελεαστική μετά τη θυσία μας από τη σκέψη της απελευθέρωσης».

 Πατήρ Crăciun Oprea

Στις (κομμουνιστικές) φυλακές άντεξαν αυτοί που είχαν πίστη...

«Στις (κομμουνιστικές) φυλακές άντεξαν αυτοί που είχαν πίστη και αυτοί όχι όλοι....Αυτοί που είχαν πίστη χωρίς όρια.Ad absurdum !

Να σε καταδικάζουν άδικα,να σε χτυπούν,να σε κρατούν στο κρύο πεινασμένο,να σε δυσφημούν,να σε ταπεινώνουν με κάθε τρόπο και ωστόσο να Πιστεύεις...
Αυτή είναι η πίστη χωρίς όρια...»

π.Αθανάσιος Ștefănescu ο ομολογητής

(30.09.1919 - 29.02.2008)

Από το 1941 μέχρι το 1964 ήταν έγκλειστος στις πιο σκληρές φυλακές

Ο Φίλιππος έγινε «άγνωστος μάρτυρας», αλλά γνωστός στον Ουρανό.

Ήταν μόλις 20 ετών. Νέος, όμορφος, με καρδιά καθαρή και βλέμμα στραμμένο ψηλά. Ο Φίλιππος Τσανής δεν ήταν μοναχός, δεν ήταν ιερέας, δεν ήταν άγιος σε εικόνα—ήταν άγιος μες στην καθημερινότητα, μες στον αγώνα να μείνει πιστός σ’ Εκείνον που πρώτος τον αγάπησε. Στη μακρινή Γερμανία, μακριά από την πατρίδα του, βρέθηκε σε τελετή βράβευσης της αδελφής του. Η οικογένεια χαρούμενη, συγκινημένη· και ο Φίλιππος, πάντα διακριτικός, μαρτυρούσε την πίστη του όχι με λόγια, αλλά με τη ζωή του. Πάντα φορούσε τον σταυρό του—εξωτερικά, φανερά, με περηφάνεια. Δεν τον έβγαλε ποτέ. Ήταν το σημάδι του Χριστού, το βάπτισμά του, το καύχημά του.

Μα κάποιοι δεν άντεχαν αυτό το φως. Ένας Σύριος και δύο Γερμανοί, νεαροί και εκείνοι, τον περικύκλωσαν. Του ζήτησαν να αφαιρέσει τον σταυρό. Ο Φίλιππος, με ήρεμη δύναμη, απάντησε:
«Αυτός είναι η ζωή μου. Ούτε τον αρνούμαι, ούτε τον βγάζω.»
Οι λέξεις του έγιναν πυρ στο σκοτάδι της ψυχής τους. Τον έριξαν κάτω. Άρχισαν να τον κλοτσούν στο κεφάλι, να τον χτυπούν. Εκείνος δεν φώναξε, δεν έβρισε, δεν αντέδρασε. Έκλεισε τα μάτια και προσευχόταν.
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ, ἐλέησόν με... Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου...»
Και ο Χριστός τον εθύμισε.

Το αίμα του αγίασε το ψυχρό πεζοδρόμιο της πόλης. Κανείς δεν ήξερε τότε πως γεννήθηκε άλλος ένας μάρτυρας. Μα η Παράδοση δεν σταματά. Ο Χριστός, που γεννήθηκε σε φάτνη, που έλαμψε στο Σταυρό, δεν σταματά να μαρτυρείται – ούτε στη Γερμανία, ούτε στο 2024, ούτε ποτέ. Ο Φίλιππος έγινε «άγνωστος μάρτυρας», αλλά γνωστός στον Ουρανό. Το ματωμένο του πουκάμισο έγινε σαν άμφιο, το μαύρο του παντελόνι σαν χιτώνας δικαιοσύνης. Ο σταυρός που δεν έβγαλε, έγινε το στεφάνι του

Κείμενο Ζαχαρίας Δημητριάδης

πηγή

Ὁ σύγχρονος κόσμος εἶναι μεστός μιᾶς βαβυλώνιας αἰχμαλωσίας...

Ἰωάννης Ἰανωλίδε, 1985

 Σ᾿ αὐτόν τόν αἰῶνα ὁ ἡρωϊσμός νικήθηκε ἀπό τήν δειλία, ἡ ποιότητα γιά τήν ζωή ἀντικαστάθηκε ἀπό τήν ποσότητα, ὁ ἄνθρωπος ὑποτάχθηκε ἀπό τήν τεχνοκρατία, τό πνεῦμα ὑποδουλώθηκε ἀπό τήν ὕλη, ἡ ἀλήθεια παρεξηγήθηκε διαλεκτικά, τό καλό λησμονήθηκε μέ πολλή κακία καί οἱ χριστιανοί διώχθηκαν ἀπό τούς ψευδοχριστιανούς.

Ὁ σύγχρονος κόσμος εἶναι μεστός μιᾶς βαβυλώνιας αἰχμαλωσίας, διότι οἱ βασικότεροι συντελεστές του κάνουν τήν ζωή του ἀβίωτη.

 Οἱ πλούσιοι δέν χορταίνουν πιά ἀπό τά πλούτη τους καί θέλουν νά κυριαρχοῦν σ᾿ ὅλη τήν γῆ καί οἱ ἰσχυροί αὐτοῦ τοῦ κόσμου δέν ἔχουν ὅρια τῆς δεσποτοκρατίας τους καί πνίγουν κάθε ἀντίδραση τοῦ κόσμου. 

Ἡ τεχνολογία μᾶς ὑποδουλώνει συνεχῶς καί ἐμᾶς καί τήν φύση καί μᾶς ἔγινε ἕνας τραγικός ἐφιάλτης. Δέν θέλουν οὔτε νά πεθάνουμε πιά καί γι᾿αὐτό τόν λόγο δολοφονοῦμε τούς τοκετούς τῶν μητέρων, πού ἀναγγέλλουν τήν ἐμφάνισή τους πρίν μποῦν ποτέ στήν ζωή.
Μισοῦμε ἀλλήλους τόσο πολύ, ὥστε ἐγίναμε ἀναίσθητοι στήν ἀμοιβαία θλίψη πού μόνοι μας τήν προκαλοῦμε. Οἱ διεστραμμένες αἰσθήσεις μας εἶναι ἐξεγερμένες καί καταβεβλημένες. Ἔχουν κυριέψει τόν νοῦ καί τήν καρδιά τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἀξίες αὐτοῦ τοῦ κόσμου πηγάζουν ἀπό ἐγωϊσμό, ὑλισμό καί ἀθεϊσμό. Ἕνας κόσμος χωρίς Θεό καί χωρίς ψυχή.

Στά μάτια του Θεοῦ τό παιδάκι αὐτό θεωρήθηκε μάρτυρας καί ὁμολογητής.

Σ ἕνα χωριό τῆς Κύπρου,ζούσαν καί Τουρκοκύπριοι καιἙλληνοκύπριοι.
Τά παιδιά καθημερινά ἔπαιζαν μαζί.
Μία μέρα ἔπαιξαν ἕνα παιχνίδι πού εἶχε τήν ἑξῆς ἰδιομορφία:
Ὅποιον ἔπιαναν τά τουρκάκια τοῦ ἔλεγαν νά γίνη μουσουλμάνος. Ὅποιον ἔπιαναν τά ἑλληνάκια τοῦ ἔλεγαν νά γίνη Χριστιανός.
Τά τουρκάκια ἔπιασαν ἕνα παιδάκι δώδεκα χρονῶν.
Ἔπεσαν ὅλα πάνω του καί τοῦ ἔλεγαν νά γίνη μουσουλμάνος.
Ἐκεῖνο ἀρνήθηκε λέγοντας πώς εἶναι Χριστιανός.
Τά τουρκάκια ἐπέμεναν καί πάνω στό παιχνίδι ἔπεσαν πάνω του.Το παιδί δέν μποροῦσε νά ἀναπνεύση.Τα τουρκάκια δέν κατάλαβαν τόν κίνδυνο καί δυστυχῶς τό παιδί πέθανε ἀπό ἀσφυξία.
Ὅλοι λυπήθηκαν, ἀλλά δέν ἔγινε καμμία φασαρία, διότι οἱ ἄνθρωποι ἦταν τότε ἀγαπημένοι στά χωριά καί γνώριζαν ὅτι δέν ἔγινε μέ κακό σκοπό.
Ηταν ἕνα τυχαῖο γεγονός πάνω στό παιχνίδι.
Μετά ἀπό τρία χρόνια, ὅταν ἄνοιξαν τόν τάφο γιά νά κάνουν ἐκταφή, τά λείψανά του ἐξέπεμπαν μία ἄρρητη εὐωδία πού εὐωδίασε ὅλο τό κοιμητήριο.
Στά μάτια του Θεοῦ τό παιδάκι αὐτό θεωρήθηκε μάρτυρας καί ὁμολογητής.
Δέν δέχθηκε νά ἀρνηθῆ τή Χριστιανική Πίστι οὔτε καί στό παιχνίδι.

Μητρ. Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος

πηγή

Ο Όσιος πατήρ Λάζαρος Αμβροσιάδης ο ομολογητής † 3 Ιανουαρίου 1951

Ο Όσιος πατήρ Λάζαρος Αμβροσιάδης ο ομολογητής

 † 3 Ιανουαρίου 1951 από το χωριό Πασλάχ της Κερασούντος του Πόντου

 

  Ο πατήρ Λάζαρος Αμβροσιάδης γεννήθηκε το έτος 1872 στο χωριό Πασλάχ της Κερασούντος του Πόντου. Βλέποντας την δύσκολη κατάσταση με τους Τουρκους, απεφάσισε να φύγη για την Ελλάδα. Όλη του η ζωή ήταν μία θυσία, γεμάτη θλίψεις, φτώχεια, συχνούς θανάτους συγγενών του. Όμως ποτέ δεν γόγγυσε. Από τους φτωχούς ενορίτες του δεν ζητούσε ποτέ αμοιβή για τα Μυστήρια που τελούσε. Ο π. Λάζαρος ήταν πολύ ευαίσθητος στον ανθρώπινο πόνο, διότι ο ίδιος πόνεσε πολύ στην ζωή του. Προγνώρισε την κοίμηση του. Ο παπα-Λάζαρος αφού απεχαιρέτησε και έδωσε την ευχή του στους παριστάμενους συγγενείς του εκοιμήθη ειρηνικά στις 3 Ιανουαρίου το έτος 1951.

  Η κόρη του Δέσποινα συχνά τον έβλεπε στον ύπνο της και της έλεγε:

 «Να με πάρης από δώ. Να με βάλης στο ιερό. Εδώ δεν είναι το μέρος μου».
Έτσι απεφάσισαν μετά από χρόνια να τον «ξεσταυρώσουν», όπως λένε οι Πόντιοι, δηλαδή να κάνουν την ανακομιδή. Αλλά έμελλε να δοκιμάσουν εκπλήξεις μεγάλες, γιατί ο Θεός ήθελε να δοξάση τον εκλεκτό λειτουργό του.

  Η κόρη του Δέσποινα, ο ανεψιός της Δημήτριος και ο γείτονας τους Ιωάννης Μαυρίδης ενώ έσκαβαν τον τάφο, αισθάνθηκαν έντονη ευωδία. Μόλις βρήκαν τα λείψανα, το δεξί του χέρι ήταν ακέραιο με τις σάρκες και το επιμάνικο δεμένο και σε στάση ευλογίας.
Όλα τα λείψανα του ευωδίαζαν. Από άγνοια η κόρη του προσπάθησε να βγάλη το δέρμα, και έτσι το ξέσχισε.
Αφού έπλυναν τα οστά με κρασί τα έβαλαν σε μία σακκούλα και τα τοποθέτησαν στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Η κόρη του Δέσποινα το ίδιο βράδυ τον είδε στον ύπνο της μαζί με τον Άγιο Σάββα να την μαλώνη γιατί του κατέστρεψε το χέρι.
Την συγχώρεσε αφού του ζήτησε επανειλημμένως συγχώρηση, και της είπε να ψάξη στον τάφο να βρή και τα υπόλοιπα λείψανα του.

Βρήκε πράγματι το αριστερό χέρι, ενωμένη την παλάμη με τα δάχτυλα..

Εορτάζει στις 3 Ιανουαρίου

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ΄.
«Ἐν σοὶ Πάτερ ἀκριβῶς, διεσώθη τὸ κατ’ εἰκόνα· λαβὼν γὰρ τὸν Σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καὶ πράττων ἐδίδασκες, ὑπερορᾶν μὲν σαρκός· παρέρχεται γάρ, ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτου· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὅσιε Λάζαρε τὸ πνεῦμά σου.»

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ΄.

«Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας διδάσκαλε, καὶ σεμνότητος, τῆς οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν μοναζόντων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Λάζαρε σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας. Λύρα τοῦ Πνεύματος, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.»

(ΠΗΓΗ : Ασκητές μέσα στον κόσμο, τόμος Β΄, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσης Χαλκιδικής, 2012.)

Ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για να εξαλείψει τα βάσανα.

"Ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για να εξαλείψει τα βάσανα. Ο Χριστός δεν ήρθε καν στον κόσμο για να τα εξηγήσει. Αντίθετα, ήρθε για να γεμίσει με την παρουσία Του τον ανθρώπινο πόνο." 
π.ΓΚΕΟΡΓΚΕ ΚΑΛΤΣΙΟΥ-ΝΤΟΥΜΙΤΡΕΑΣΑ

'Οταν τα λόγια αυτά ακούγονται από το στόμα αυτού του μεγάλου  Ομολογητή  τότε αποκτούν άλλη διάσταση!

Άγιος Νέος Ιερομάρτυς Αλέξανδρος Νικολάεβιτς (Αρχάγγελσκι)

  Ο ιερομάρτυς Αλέξανδρος γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1874 στο χωριό Σόσκα της επαρχίας Λιπέτσκ. Ήταν γιος του ιεροψάλτη Νικολάου Αρχάγγελσκι.

  Το 1896 αποφοίτησε από το Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Ταμπώφ και την ίδια χρονιά διορίστηκε ιεροψάλτης σ’ έναν ναό της πόλης. 

Εκεί γνώρισε και νυμφεύθηκε την κόρη του πρωτοπρεσβυτέρου π. Καπίτωνος Αλεξέγιεφ Αικατερίνα. Η οικογένεια του π. Καπίτωνος ήταν μεγάλη και πολύ ευσεβής. Όλοι οι γιοι του έγιναν αργότερα ιερείς.

  Κάποτε η Αικατερίνα αρρώστησε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Ταμπώφ. Τότε ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να πάρει στο σπίτι του μια ορφανή κοπέλα που ήταν κουφή, τη Μαρία, για να τον βοηθάει στις δουλειές.

  Κάποια μέρα ο Αλέξανδρος και η Μαρία μίσθωσαν μιαν άμαξα και κίνησαν για το νοσοκομείο. Στον δρόμο συνάντησαν ένα μικρό πλήθος πιστών ιερέων και λαϊκών, που λιτάνευαν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Καζάν. 

 Ο Αλέξανδρος είπε στον αμαξά να σταματήσει. Κατέβηκε από την άμαξα και, πλησιάζοντας τους πιστούς που μετέφεραν την εικόνα, τους παρακάλεσε ν’ αφήσουν και το κουφό κορίτσι να την κρατήσει για λίγο. Εκείνοι δέχτηκαν πρόθυμα. Ύστερα έψαλαν όλοι μαζί Παράκληση. Μόλις τελείωσαν, ο Αλέξανδρος και η Μαρία ανέβηκαν πάλι στην άμαξα και συνέχισαν τον δρόμο τους. Καθώς περνούσαν από μια γέφυρα, ένα αστροπελέκι έσχισε τον μολυβένιο ουρανό και σχεδόν αμέσως μια δυνατή βροντή ακούστηκε. Η Μαρία τρόμαξε και άρχισε να σταυροκοπιέται.
– Τι συμβαίνει, Μαρία; τη ρώτησε με έκπληξη ο Αλέξανδρος. Μήπως άκουσες τη βροντή;
– Ναι, την άκουσα! Τώρα ακούω! Ακούω πολύ καλά! απάντησε η κοπέλα ολόχαρη.
Δόξασαν και οι δύο τον Θεό για το θαύμα που είχε κάνει με τη μεσιτεία της Παναγίας Μητέρας Του.

  Σε ηλικία τριάντα χρονών ο Αλέξανδρος χειροτονήθηκε διάκονος και διορίστηκε στον ναό του χωριού Στοροζεβί Βισέλκι της επαρχίας Βορονέζ. Δύο χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Ήδη τότε είχε επτά παιδιά. Ωστόσο, πονόψυχος καθώς ήταν, όταν πέθανε ένα ανδρόγυνο της ενορίας του, πήρε στο σπίτι του τα δύο ορφανά παιδιά τους.

  Σ’ όλες τις μεγάλες γιορτές πλήθος πιστοί κατέφθαναν στο Στοροζεβί Βισέλκι από τα γύρω χωριά. Πολλοί απ’ αυτούς φιλοξενούνταν στο σπίτι του π. Αλεξάνδρου. Ο καλός ιερέας έστρωνε σανό στο πάτωμα και εκεί κοιμόντουσαν οι προσκυνητές, ο ένας δίπλα στον άλλον. Η Αικατερίνα, πάλι, μολονότι ήταν φιλάσθενη, τους διακονούσε όλους με χαρά και αγάπη.

  Κάποτε ο π. Αλέξανδρος πήγαινε με άμαξα στην πόλη Ούσμαν, στο γυμνάσιο της οποίας φοιτούσαν μερικά από τα παιδιά του. Περνώντας από ένα χωριό, είδε ένα

Αυτός, ο Αντίχριστος, δεν αρκείται στην απιστία σου

''Αυτός, ο Αντίχριστος, δεν αρκείται στην απιστία σου.Θέλει την απιστία όλων.Θα ησυχάσει μόνο όταν θα καταφέρει να ''ξεριζώσει'' τον Θεό από το μυαλό και του τελευταίου πιστού και να τον πετάξει ως μία μισητή προκατάληψη''

4 Απριλίου

-50 χρόνια από την κοίμησή του ομολογητή Τούντορ Ποπέσκου(1893-1973).Πέρασε από την φριχτή ''επαναδιαπαιδαγώγηση'' των κομμουνιστών χωρίς όμως να μπορέσουν να τον αλλάξουν.Ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Ρουμάνους ιστορικούς

Η μακαριστή Ομολογήτρια και Διδασκάλισα του Γένους Αθηνά Αγγελοπούλου (+1990) και θαυμαστά σημεία από τον βίο της

Η μακαριστή Ομολογήτρια και Διδασκάλισα του Γένους Αθηνά Αγγελοπούλου (+1990)

Εκείνο το πρωινό έφθασαν οι εργάτες έξω από την εκκλησία και ετοίμασαν τις σκάλες. Η διαταγή από τον σύντροφο Εμβέρ Χότζα ήταν σαφέστατη. Μιας και επισήμως κάθε θρησκεία εξοβελιζόταν από το κράτος της Αλβανίας, οι ναοί δεν είχαν λόγο ύπαρξης. Κάθε εκκλησία μπορούσε να μετατραπεί σε κάτι "χρήσιμο": κινηματογράφο, τυροκομείο, στάβλο, ελαιοτριβείο.

Η Άκρα Ταπείνωση της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αλβανία(λεπτομέρεια τοιχογραφίας από τον Ι.Ν. Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου στο Βούνο [ή Βουνό] - χωριό πλησίον των Δρυμμάδων - ο οποίος μετατράπηκε σε αποθήκη - Αρχείο Νικολάου Μάννη)

Οτιδήποτε δηλαδή εξυπηρετούσε τον άνθρωπο, του οποίου τον ορισμό είχε δώσει ο ...μέγας φιλόσοφος σύντροφος Εμβέρ: "Άνθρωπος είναι το ζώο, που μπορεί να κατασκευάζει εργαλεία".
Οι εργάτες ανέβηκαν στις σκαλωσιές και άρχισαν να βγάζουν ένα ένα τα κεραμίδια των Αγίων Θεοδώρων. Τα πέταγαν κάτω, στο μικρό προαύλιο. Σιγά σιγά δημιουργήθηκε μια στίβα από αυτά, τα περισσότερα σπασμένα από το πέταγμα. Το μεσημέρι οι εργάτες είχαν τελειώσει. Καταϊδρωμένοι, κατέβηκαν από τις σκάλες και μάζεψαν τα εργαλεία τους. Θα ερχόντουσαν ξανά αύριο, να τελειώσουν το γκρέμισμα.
***
Σε ένα μικρό δωματιάκι, ένα επί δύο, το οποίο βρισκόταν κολλητά στο ιερό του ναού, ζούσε η κυρία Αθηνά Αγγελοπούλου, γεννηθείσα το 1900 περίπου στην Κέρκυρα.

Η κυρία Αθηνά είχε διατελέσει δασκάλα στο ελληνικό σχολείο των Δρυμάδων και πλέον εργαζόταν στο νοσοκομείο Αυλώνας. Ήταν ουσιαστικά ο φύλακας-άγγελος της εκκλησίας και στο δωμάτιό της φύλαγε την μεγάλη εικόνα των Αγίων Θεοδώρων, ενώπιον της οποίας φώτιζε ακοίμητο το καντηλάκι.
Παρά την απόφαση για μετατροπή του ναού των Αγίων Θεοδώρων σε πυροσβεστικό σταθμό, εκείνη δεν ήθελε να φύγει από το δωματιάκι (και πού αλλού να πάει), ελπίζοντας σε ένα θαύμα. Και το θαύμα έγινε...

Την επόμενη ημέρα, όταν οι εργάτες ήλθαν να συνεχίσουν το έργο τους, βρήκαν τα κεραμίδια πίσω στη θέση τους, στην στέγη, ακέραια και κολλημένα. Και μη σκεφτεί κανείς ότι μπορούσε η κυρία Αθηνά, να ανέβει, μέσα σε ένα βράδυ, στη στέγη και να ξανατοποθετήσει στη θέση τους τα εκατοντάδες σπασμένα κεραμίδια, που χρειάστηκαν τόσοι άνδρες όλη την ημέρα για να τα ξεκολλήσουν! Ολοφάνερα επρόκειτο για θαύμα.

Επειδή όμως ο νους του ανθρώπου που βρίσκεται μακριά από τον Θεό είναι επιρρεπής στο να εφευρίσκει δικαιολογίες, κάποια από αυτές σίγουρα βρέθηκε για να δικαιολογήσει το απίστευτο αυτό γεγονός. Οι εργάτες επανέλαβαν ακριβώς ό,τι και την προηγούμενη ημέρα. Έλα όμως που το επόμενο πρωί τα κεραμίδια ήταν πάλι στη θέση τους!

Όταν και την τρίτη ημέρα επαναλήφθηκε το σημείο, ο ναός απλά σφραγίστηκε, για να μη μπαίνει κόσμος μέσα και προσεύχεται, οι εργάτες έφυγαν και ο πυροσβεστικός σταθμός έγινε σε άλλο σημείο...

Ο Ιερός Ναός Αγίων Θεοδώρων στην Αυλώνα Αλβανίας.

***
 Η κυρία Αθηνά δεν ήταν παντρεμένη και έζησε εν παρθενία όλη της την ζωή. Την επισκέπτονταν πολλοί χριστιανοί της περιοχής, με χίλιες προφυλάξεις, και ζητούσαν τις συμβουλές της, αλλά και τις προσευχές της (μαρτυρούνται και αρκετά θαύματα). Καθόταν ολομόναχη στο δωματιάκι της, μπροστά στο καντηλάκι της και ολημερίς προσευχόταν. Ιερέας δεν υπήρχε.

Τα χέρια του νεομάρτυρα Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ 2 εβδομάδες μετά την δολοφονία του

Ο Χιλιανός νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (+1997)και η μυροβλύζουσα εικόνα της Παναγίας της Πορταίτισσας

Τα χέρια του αδελφού Χοσέ(χωρίς ταρίχευση)δύο εβδομάδες μετά την δολοφονία του,δεν δείχνουν αλλοίωση ενώ είναι φανερά τα σημάδια του μαρτυρικού του θανάτου

Ο Έλληνας ιατροδικαστής διαπίστωσε ότι η δολοφονία του Χοσέ ήταν επαγγελματική και μεθοδική,από δύο ή τρία χειροδύναμα άτομα για να προκαλέσουν όσο μεγαλύτερο πόνο

Brother Jose's hands, with no embalment and two weeks after his murder, showing no corruption but clear signs of his torturous death, The Greek Medical Examiner testified that Jose's murder was done professionally and methodically, likely by 2 or 3 strong individuals, in order to cause the greatest amount of suffering.

πηγή

Ο Άγιος Στάρετς Σεβαστιανός(Φόμιν) της Καραγκάντα

 ΟΣΜΟΝΤΕΜΙΑΝΣΚ λεγόταν το χωριό της επαρχίας Ορλώφ, όπου γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1884 ο ομολογητής Σεβαστιανός. Στο άγιο Βάπτισμα ονομάστηκε Στέφανος. Οι αγρότες γονείς του Βασίλειος και Ματρώνα Φόμιν είχαν άλλους δύο γιούς, μεγαλύτερους από τον Στέφανο, τον Ιλαρίωνα και τον Ρωμανό.

  Το 1888 πέθανε ο Βασίλειος και τον επόμενο χρόνο η Ματρώνα. Οι τρεις αδελφοί έμειναν ορφανοί στις ηλικίες των δεκαεπτά, έντεκα και πέντε ετών. Έπειτα από λίγο ο μεγαλύτερος, ο Ιλαρίων, νυμφεύθηκε. Ό δεύτερος, ο Ρωμανός, αναχώρησε το 1892 για τη Μονή της ’Όπτινα και έγινε δεκτός ως δόκιμος μοναχός στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου. Ο Στέφανος, πολύ μικρός ακόμα, έμεινε μαζί μέ τον Ιλαρίωνα και το βοηθούσε στις δουλειές του.

 Όταν ο Στέφανος έγινε είκοσι πέντε χρόνων, αποφάσισε να μιμηθεί το παράδειγμα του αδελφού του Ρωμανού και ν’ ακολουθήσει το στενό μονοπάτι της μοναχικής πολιτείας. Εγκατέλειψε, λοιπόν, κάθε εγκόσμιο δεσμό και πήγε κι αυτός στη Μονή της Όπτινα, πού την εποχή εκείνη ήταν φημισμένη για τη φιλοκαλική της παράδοση και τούς μεγάλους γέροντες (στάρετς).

 Εκεί ο νεαρός δόκιμος ορίστηκε διακινητής του πνευματοφόρου στάρετς Ιωσήφ (Λιτόφκιν) . Ζούσα μέ τον στάρετςθυμόταν αργότερα, “όπως το παιδί μέ τον πατέρα του. Είχε άλλον ένα διακινητή, τον Πέτρο. Προσευχόμασταν και οι τρεις μαζί, τρώγαμε και οι τρεις μαζί, διαβάζαμε και οι τρεις μαζί. Και συχνά απολαμβάναμε τις πνευματικές νουθεσίες του”.
Δύο χρόνια μετά την έλευση του Στεφάνου στην Όπτινα, στις 9 Μαΐου του 1911, ο στάρετς Ιωσήφ κοιμήθηκε οσιακά και στο κελί του εγκαταστάθηκε ο στάρετς Νεκτάριος (Τύχονωφ) , ο οποίος και τον διαδέχθηκε. Ο Στέφανος και ο Πέτρος διακόνησαν μέ την ιδία προθυμία και τον νέο στάρετς.
Πολυάριθμοι πιστοί έρχονταν καθημερινά στον στάρετς Νεκτάριο, προκειμένου να πάρουν την ευλογία του και να τον συμβουλεύουν. Αυτοί, λοιπόν, είχαν δώσει στον Στέφανο το παρωνύμιο “καλοκαίρι”, επειδή ήταν ευγενικός και σπλαχνικός, και στον Πέτρο το παρωνύμιο “χειμώνας”, επειδή ήταν απότομος και αυστηρός.

Συχνά οι επισκέπτες, καθώς περίμεναν πολλές ώρες έξω από το κελί, αδημονούσαν και στενοχωρούνταν. Τότε ο στάρετς έστελνε τον Στέφανο, για να τούς καθησυχάσει. ’Αν, όμως, άρχιζαν να φωνάζουν και να κάνουν θόρυβο, έστελνε τον Πέτρο, πού μέ την αυστηρότητα του επέβαλλε την τάξη.

Όταν έβγαινε ο Στέφανος, οι συγκεντρωμένοι πιστοί του έλεγαν:
– Πες στον γέροντα ότι τον περιμένουμε ώρες. Πολλοί, μάλιστα, αναγκάστηκαν
να φύγουν.
Όταν ο Στέφανος το έλεγε στον στάρετς, εκείνος αποκρινόταν:
– Ετοιμάζομαι. Θ’ αλλάξω ρούχα και θα βγω.

Ωστόσο, καθυστερούσε πολύ ακόμα. Όταν, επιτέλους, έβγαινε, έλεγε στον Στέφανο μπροστά σε όλους:
– Τόσος κόσμος μέ περιμένει. Γιατί δεν μού το είπες;
Ο Στέφανος, αντί για άλλη απάντηση. έβαζε βαθιά μετάνοια και ζητούσε συγχώρηση από τον γέροντα.
Στο μεταξύ, ο Ρωμανός, πού είχε ήδη γίνει μοναχός μέ το όνομα Ραφαήλ, προσβλήθηκε από φυματίωση. Κοιμήθηκε ειρηνικά την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου, στις 13 Απριλίου τού 1913, λίγο μετά την κουρά του σε μεγαλόσχημο.

Ο Στέφανος έγινε μοναχός το 1917 και ονομάστηκε Σεβαστιανός. Τη χρονιά αυτή πού για τον νέο μοναχό ξεκινούσε μια φωτεινή περίοδος της ζωής του για τη Ρωσία άρχιζε η σκοτεινή και μεγάλη νύχτα των διωγμών.
  Το Σάββατο, παραμονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρας του 1923, στις 2 μ., εμφανίστηκαν στην Όπτινα εκπρόσωποι της σοβιετικής εξουσίας και πρόσταξαν τούς μοναχούς να εγκαταλείψουν το μοναστήρι μέσα σε δύο ήμερες.
  Οι πατέρες άρχισαν τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής στις 12 τά μεσάνυχτα. Στις 6 το πρωί εξαγριωμένοι άνδρες της Γκε- Πε-Ου έκλεισαν και σφράγισαν τούς ναούς και τά κτίρια της Όπτινα. Μέ αβάσταχτη θλίψη οι αδελφοί εγκατέλειψαν τον τόπο της μετάνοιας τους και σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην πόλη Κοζέλσκ. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο Σεβαστιανός, ο οποίος εκείνο τον χρόνο είχε γίνει διάκονος. 

  Το 1928, αφού χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, διορίστηκε στον Ναό του Προφήτου Ήλιου της πόλης Κοζλώφ, στην επαρχία Ταμπώφ. Από το 1929, όμως, λόγω των διώξεων και των συλλήψεων, πήγαινε σπάνια στον ναό. Τελούσε τις ιερές ακολουθίες και τη θεία Λειτουργία στο διαμέρισμα, όπου έμενε, μέ τη βοήθεια των μοναζουσών Φεβρωνίας, Αγριππίνας και Βαρβάρας. Οι μοναχές αυτές είχαν εξαναγκαστεί από τις σοβιετικές αρχές να εγκαταλείψουν τά μοναστήρια τους και βρήκαν καταφύγιο κοντά στον ευσεβή ιερομόναχο.

 Στις 25 Φεβρουάριου του 1933, καθώς ο διωγμός της Εκκλησίας συνεχιζόταν μέ αμείωτη ένταση, ο π. Σεβαστιανός και οι τρεις μοναχές συνελήφθησαν και κλείστηκαν στη φυλακή του Ταμπώφ.
 Για μιαν ολόκληρη νύχτα άφησαν τον γέροντα όρθιο στην αυλή της φυλακής, μέσα στη χειμωνιάτικη παγωνιά, ζητώντας του ν’ αρνηθεί την πίστη. Εκείνος, όμως, μέ τη χάρη του Θεού, ούτε τον Χριστό πρόδωσε ούτε αρρώστησε. Το πρωί τον οδήγησαν στον ανακριτή, ο οποίος του είπε στεγνά:
– Αφού δεν αρνήθηκες τον Χριστό, πήγαινε στη φυλακή.

«Όσο και να με βασανίσετε,δεν πρόκειται να απαρνηθώ τον Χριστό»

Μου έκαψαν με πυρωμένο σίδερο τις πατούσες,μου ξερίζωσαν τα γένια,με χτύπησαν αλύπητα,τους είπα όμως:«Όσο και να με βασανίσετε,δεν πρόκειται να απαρνηθώ τον Χριστό»

π.Κωνσταντίνος Σίρμπου(1905-1975)o ομολογητής και μάρτυρας

Διαβάστε και- Έρχεται η εποχή που δεν θα υπάρχουν ιερείς,οι πόρτες θα είναι κλειδωμένες....

Χριστιανικό μαρτύριο στο Ισραήλ.Σκότωσε την μητέρα του επειδή από μουσουλμάνα έγινε χριστιανή.

  Μία γυναίκα από το βόρειο Ισραήλ σταγγαλίστηκε από τον ίδιο της τον γιό τον περασμένο μήνα επειδή εγκατέλειψε την μουσουλμανική πίστη και έγινε Ορθόδοξη χριστιανή,σύμφωνα με την σελίδα Times of Israel

  Σύμφωνα με τους ανακριτές,η δολοφονία της 46χρονης Rasha Muklasha ήταν προμελετημένη από τον 27χρονο γιό της Muad Hib.Κανόνισε μία συνάντηση μαζί της στην Ναζαρέτ,στις 5 Αυγούστου,με σκοπό να την σκοτώσει

 Οι τρεις γιοί της και ένας συγγενής συνελήφθησαν,αλλά τελικά μετά τις ανακρίσεις αποδείχθηκε ότι ο δολοφόνος ήταν ο μεσαίος γιός.Οι υπόλοιποι αφέθησαν ελεύθεροι,αναφέρει η Jerusalem Post.

 ''Αφού μπήκε η μητέρα του στο αυτοκίνητο την στραγγάλισε με ένα σχοινί ή με γυμνά χέρια,μόνος ή με κάποιον συνεργό,με σκοπό να την δολοφονήσει'',ανέφεραν οι ανακριτές.

 Έπειτα κατευθύνθηκε προς τον Ιορδάνη ποταμό όπου έθαψε την μητέρα του.Το σώμα της βρέθηκε μετά από μία ημέρα στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού

proskynitis

... η ζωή μας μετατράπηκε σε σκόνη από το φύσημα της βουλήσεως του Θεού, που μας εγκατέλειψε πρόσκαιρα και παιδαγωγικά

Στην τελευταία πασχαλινή εγκύκλιό του προς το πλήρωμα της Εκκλησίας της Περμ ο άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος (ΕΔΩ) έγραφε:

 «Πέρασε ένας χρόνος αφ' ότου η ζωή μας μετατράπηκε σε σκόνη από το φύσημα της βουλήσεως του Θεού, που μας εγκατέλειψε πρόσκαιρα και παιδαγωγικά. Με τέτοιους σκληρούς τρόπους συνέτιζε ο Κύριος το γένος μας από τα πανάρχαια χρόνια. Μέσα στα πιο τρομερά γεγονότα της ζωής, μέσα στις πιο μεγάλες συμφορές, όχι μόνο ορισμένοι άνθρωποι αλλά και λαοί ολόκληροι συναισθάνονταν την αδυναμία τους, αναγνώριζαν την αμαρτωλότητά τους και επέστρεφαν στον παντοδύναμο Προνοητή...

 »Ας παραδεχθούμε την ενοχή μας ενώπιον του Θεού, ας παραδεχθούμε πως Εκείνος μόνο έχει τη δύναμη να μας σώσει, και ας ζητήσουμε ολόψυχα τη βοήθειά Του. Βλέπουμε ήδη, άλλωστε, ότι μας ευλογεί το παντοκρατορικό Του χέρι. Κοιτάξτε πόσο μας ωφέλησαν, πόσο μας αφύπνισαν, πόσο μας ψύχωσαν τα διατάγματα για την πίστη και την Εκκλησία, που εκδόθηκαν πρόσφατα στη χώρα μας. Η θύελλα σκορπίζει τον βαρύ, πυρωμένο και πνιγερό αέρα... Μπροστά στον κίνδυνο της στερήσεως της ελευθερίας τους, της ελευθερίας να πιστεύουν και να προσεύχονται, οι ορθόδοξοι Ρώσοι απέκτησαν πιο θερμή πίστη και πιο θερμή αγάπη προς την Εκκλησία...

 »Υπήρξαν αρχιερείς, ιερείς και μοναχοί που αναδείχθηκαν μάρτυρες και ομολογητές. Και οι πιστοί λαϊκοί με αυτοθυσία όρθωσαν το ανάστημά τους για την υπεράσπιση της πίστεως και της αγίας Εκκλησίας. Ήδη πολλοί, σε διάφορους τόπους, θυσίασαν και τη ζωή τους για την πίστη. Ο Κύριος ας αναπαύσει τις ψυχές τους και ας ελεήσει με τις προσευχές τους κι εμάς και τη Ρωσία».

Ο άθεος πολίστας της Ρωσίας, που έγινε μοναχός και μαρτύρησε στην Όπτινα

 Ο Ιγκόρ, μετέπειτα π. Βασίλειος, εξαίρετος υμνογράφος, ήταν ένας από τους τρεις νεαρούς καλόγερους (οι άλλοι δύο ήταν ο Θεράπων και ο Τρόφιμος) που δολοφονήθηκαν ανήμερα το Πάσχα του 1993 στο ιστορικό μοναστήρι όπου βαφτίστηκε όλη του η κάποτε κομμουνιστική οικογένεια

18 Απριλίου 1993-Δολοφονούνται οι τρεις νεομάρτυρες της Όπτινα

Οι τρεις Πασχάλιοι μάρτυρες της Όπτινα

 Ο μάρτυρας που θυσιάζεται δεν χαρίζεται σε ψεύτικες καταστάσεις. Έχει έναν μυστικό τρόπο να φανερώνει την αγάπη του Θεού στους ανθρώπους χωρίς να τους πληγώνει. Τους επιτρέπει να τον πληγώσουν, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος τούς διδάσκει αναίμακτα με απλότητα, απαλά, αλλά με απόλυτο τρόπο όπως ακριβώς έκανε ο Χριστός. Στο μοναστήρι της Όπτινα στη Ρωσία την ημέρα του Πάσχα του 1993 τρεις νεαροί μοναχοί, ο Βασίλειος, ο Θεράπων και ο Τρόφιμος αφήνουν την τελευταία τους πνοή φεύγοντας από το μαχαίρι ενός ανθρώπου που τους δολοφόνησε. Σήμερα η συγκλονιστική ιστορία τους κάνει τον γύρο του κόσμου και το πέρασμα τους από τη γη παραμένει ζωντανό και Αναστάσιμο και λόγω της ημέρας της βίαιης κοίμησής τους.

 Το ερημητήριο της Όπτινα είναι αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ιδρύθηκε από έναν μετανοημένο ληστή, τον Όπτα. Σε κάθε περίπτωση, τα πρωιμότερα αρχεία που έχουν βρεθεί, χρονολογούνται από το 1630. Από το 1825 θα αρχίσει στην Όπτινα, η εποχή των μεγάλων στάρετς, για τους οποίους διαβάζουμε και στα έργα του Ντοστογιέφσκι. Το 1821 είχε μετακινηθεί εκεί ο στάρετς Μωυσής, που έγινε μοναχός στα δεκάξι του χρόνια με την ευλογία του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ. Το μοναστήρι έγινε μεγάλο στήριγμα για τον ρωσικό λαό. Το 1850 είχε 300 μοναχούς. Η συμπόνια των μοναχών για τους φτωχούς ήταν απεριόριστη. Κατά τη διάρκεια ενός λιμού η μονή ανέλαβε δυσανάλογα μεγάλα έργα για να δώσει δουλειά στους άνεργους χωρικούς που λιμοκτονούσαν .

 Το 1923 το μοναστήρι έκλεισε από το κράτος και επιστράφηκε στην Εκκλησία το 1987 σε κακή κατάσταση. Όταν έφτασαν σε αυτό οι πατέρες Βασίλειος, Θεράπων και Τρόφιμος το βρήκαν ερείπιο. Συμμετείχαν στην ανοικοδόμηση και την αναγέννηση της Όπτινα και είδαν τον λαό να συρρέει στις ακολουθίες που τελούνταν εκεί.

 Ο Βασίλειος ήταν ένας νέος που ξεχώριζε. Εκάρη μοναχός το 1990. Προερχόταν από μια ιδιαίτερα ευλαβή οικογένεια. Ο πατέρας του αρχικά είχε ενταχθεί στο κομμουνιστικό κόμμα, αλλά βλέποντας την αλλοίωση που είχε γίνει στις αρχές για τις οποίες ο λαός είχε αγωνιστεί, παρέδωσε την κομματική του ταυτότητα, αγνοώντας τις απειλές ότι αυτό θα είχε αντίκτυπο στη ζωή του γιου του. «Δεν μπορείς να συμβιβάζεσαι με την απάτη», έλεγε στον γιο του Ιγκόρ, τον μετέπειτα πατέρα Βασίλειο, που στην εφηβεία του ήταν άθεος. Ήταν όμως ένα ευαίσθητο παιδί με μεγάλη συμπόνια, που χάριζε τα δώρα που του έκαναν οι γονείς του στους φτωχότερους συμμαθητές του. Στα 18 του χρόνια ο ξαφνικός θάνατος του πατέρα του, τον έφερε αντιμέτωπο με τη σκληρή πραγματικότητα.

ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΝΝΑ Η ΕΚ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ

ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΝΝΑ Η ΕΚ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ (+ 4 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013)

Η Άννα Βερντεντόνσκαγια Καλογιάν είναι μία νεομάρτυς του χορού των νέων μαρτύρων της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, των ανθρώπων αυτών που υπέφεραν για τον Χριστό στη νεώτερη, μετασοβιετική εποχή. Η Άννα Καλογιάν γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1987 μέσα σε μία οικογένεια Κούρδων Yezidi. Οι Yezidi είναι μία κουρδική εθνο - θρησκευτική ομάδα που μιλά την κουρδική διάλεκτο της Kurmanji και σαν επίσημη θρησκεία έχουν τον Ζωροαστρισμό.
Ζούσε στο χωριό Bazkovskaya Sholokhov στην περιοχή του Rostov, με την οικογένειά της και τα αδέλφια της.

Το φθινόπωρο του 2012, το κορίτσι γνώρισε την Ορθόδοξη Πίστη, πίστεψε στον Χριστό και ασπάστηκε την Ορθόδοξία. Το μυστήριο του βαπτίσματος έλαβε χώρα στο ναό Sretensky του χωριού Bazkovskaya και τελέσθηκε από τον ιερέα της εκκλησίας, Πρωτοπρεσβύτερο Valery Kharitonov. Η Άννα γίνεται αμέσως ενεργή ενορίτισσα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Παρά τις απειλές των συγγενών της και της κοινότητας των Yezidi, περνάει όλο τον ελεύθερο χρόνο της στην εκκλησία προσπαθώντας να βοηθήσει, αναλαμβάνοντας οποιαδήποτε εργασία στο ναό. Οι γονείς της, η οικογένειά της και η κοινότητα των Yezidi προσπαθούν να μεταπείσουν την Άννα να αποκηρύξει τον Χριστό και να επιστρέψει στον Ζωροαστρισμό, αλλά όλες οι προσπάθειες, οι οποίες συνοδεύονταν από βασανιστήρια με ηλεκτρικό ρεύμα, ξυλοδαρμούς και μυριάδες απειλών είναι ανεπιτυχείς.

Πλησιάζει η Γέννηση του Χριστού και η Άννα συμμετέχει όσο πιο συχνά στα Μυστήρια της Εξομολόγησης και της Θείας Κοινωνίας προετοιμάζοντας έτσι τον εαυτό της για τις Άγιες ημέρες των Χριστουγέννων. Ωστόσο, δεν ήταν προορισμένη η Αγία να γιορτάσει τα Χριστούγεννα αυτά.

Τη νύχτα της 22ας Δεκεμβρίου / 4ης Ιανουαρίου 2013 το κορίτσι βασανίστηκε μέχρι θανάτου από τους γονείς της και τα αδέλφια της. Για αρχή της έσπασαν και τα δύο πόδια έτσι ώστε να μην μπορεί να ξεφύγει. Τότε ο πατέρας της άρχισε να την χτυπά με ένα όπλο σε όλο το σώμα της και η μητέρα της με ένα κούτσουρο στο κεφάλι. Κάθε χτύπημα συνοδευόταν και από μια απαίτηση της οικογένειάς της να αποκηρύξει τον Χριστό, όμως η Μάρτυς του Χριστού απαντούσε με ένα βροντερό ΟΧΙ.

Επιπλέον οι αδελφοί της Άννας είχαν επίσης προηγουμένως αποπειραθεί να σκοτώσουν την αδελφή τους, πνίγοντάς την στο ποταμό Ντον, αλλά η Μάρτυς κατάφερε να δραπετεύσει. Έτσι, στο οικογενειακό συμβούλιο αποφασίστηκε να σκοτώσουν την Άννα, αρχικώς σπάζοντας και τα δύο πόδια της ώστε να μην μπορέσει η Μάρτυς να δραπετεύσει ξανά (Αρχιερέας Vasiliy Hadykin).
Έτσι, την ημέρα που η Αγία μας Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας, που μαρτύρησε για τον Χριστό από τα χέρια των δικών της γονέων, μαρτύρησε και η Άννα Καλογιάν από τα χέρια της δικής της οικογένειας. Ο πατέρας της μάρτυρος ανέλαβε όλη την ευθύνη για τη δολοφονία της κόρης του και καταδικάστηκε σε 7 χρόνια. Η μάρτυρας θάφτηκε στο νεκροταφείο των Yezidi κοντά στο χωριό Verkhnetokinsky, μακριά όμως από τους τάφους των Yezidi. Ο τάφος της μάρτυρος Άννας αποτελεί προσκυνηματικό τόπο για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

Ο Αρχιεπίσκοπος Vasily Khadykin, αναφέρει ότι η Αγία Μάρτυς Άννα Καλογιάν τιμάται ήδη στο Ντον ως μάρτυς και ως πρόεδρος της Επιτροπής για την Αγιοκατάταξη των Τοπικών Αγίων, ο Αρχιεπίσκοπος Vasily Khadykin συλλέγει υλικό για την Μάρτυρα Άννα Καλογιάν προκειμένου η Εκκλησία να προχωρήσει στην επίσημη αγιοκατάταξη της νέας αυτής Μάρτυρος του Χριστού της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Η συγκλονιστική ομολογία πίστης και το μαρτυρίο του Franz Jägerstätter στον Β'Παγκ.Πόλεμο

 Γράφει ο Απόστολος Δοξιάδης*

Σήμερα είδα στην Αγγλία το A Hidden Life, την τελευταία ταινία του Τέρενς Μάλικ. Ό,τι και να πω είναι λίγο. 

Είχα χρόνια πολλά να θυμηθώ ότι το σινεμά μπορεί να είναι όχι απλώς τέχνη, αλλά μεγάλη τέχνη, ισότιμη σε αποτέλεσμα με τα μεγάλα κλασικά έργα της λογοτεχνίας, της μουσικής ή της ζωγραφικής.

Το θέμα της είναι πραγματικό. Βασίζεται στη ζωή, το μαρτύριο και τον θάνατο ενός νεαρού αυστριακού χωρικού, του Franz Jägerstätter (Γιέγκερστετερ) φτωχού αγρότη και καντηλανάφτη στο μικρό ορεινό χωριουδάκι όπου έμενε. 

Το έγκλημά του ότι αρνήθηκε να πολεμήσει ως στρατιώτης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επειδή έβρισκε ότι αυτό αντιτίθεται στην χριστιανική του πίστη, στο «ου φονεύσεις» και στην άρνηση του όρκου απόλυτης πίστης σε έναν άνθρωπο, τον Χίτλερ. 

Έδειξε τέτοιο ηθικό μεγαλείο που ντρόπιασε όλη την αυστριακή εκκλησία, τόσο που όσο ήταν στη φυλακή επιστρατεύθηκαν λυτοί και δεμένοι, από τον παπά του χωριού ως τον τοπικό αρχιεπίσκοπο, δικηγόροι και δικαστές, να τον πείσουν ότι δεν κάνει καλά, με διάφορες σοφιστείες – και αυτό γιατί η στάση του τους έδειχνε τι θα πει πραγματικά γενναίος άνθρωπος, πραγματικός πιστός, και άρα τη δική τους ηθική έκπτωση.

Του έταζαν να του χαρίσουν τη ζωή αν άλλαζε γνώμη, αν υπηρετούσε έστω σε ένα νοσοκομείο, ώστε να μη φέρει όπλα – αλλά αφού δώσει τον όρκο τυφλής πίστης στον Χίτλερ που έδινε κάθε στρατιώτης.

 Το αρνήθηκε. Η δίκη του καθυστέρησε επί ένα εξάμηνο, μήπως τον πείσουν. 
Και συνέχισαν να προσπαθούν μέχρι την εκτέλεση.
Αλλά δεν τα κατάφεραν.

Η ιστορία του Γιέγκερστετερ είναι όντως συγκλονιστική, η απλότητα, η γλύκα, η καλοσύνη, και το υπεράνθρωπο θάρρος αυτού του ανθρώπου, όπως και της νεαρής γυναίκας του, που, αν και υπέστη μύριους εξευτελισμούς και ταλαιπωρίες, στάθηκε κοντά του, λέγοντάς του στα γράμματά της στη φυλακή ότι η αγάπη της επιβάλλει να στηρίξει την κάθε του απόφαση. 

(Τη γυναίκα αυτή είχα την τιμή να τη γνωρίσω, στα 80 της, πριν γίνει ευρύτερα γνωστή η ιστορία του άντρα της, στο μικρό χωριουδάκι όπου έμεινε με τα παιδιά της την υπόλοιπη ζωή της – πήγα γυρεύοντάς την και τη βρήκα.) 

Αλλά αυτό που κάνει ο Μάλικ με αυτήν την ιστορία, το βάθος και η πνευματικότητα που πετυχαίνει, σου εμπνέουν πραγματικό δέος, σου κόβουν την ανάσα, σε αναστατώνουν ψυχικά, σου φέρνουν τον κόσμο πάνω κάτω. 

Μαζί με τον “Λόγο” του Ντράγιερ και την “Θυσία” του Ταρκόφσκι, και ίσως παραπάνω από αυτά τα δυο αριστουργήματα, δεν έχω δει άλλη ταινία που να προκαλεί με τέτοιον τρόπο ιερό δέος, μαζί υπερβατικό και βαθιά ανθρώπινο.

 Πρωτόμαθα για τον Γιέγκερστετερ στα εικοσι-τόσα μου, βρίσκοντας τυχαία ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον αμερικάνο κοινωνιολόγο Γκόρντον Ζαν. 

Mαθαίνοντας εκείνος από έναν αυστριακό φίλο την άγνωστη στους πάντες, εκτός από τους συντοπίτες του, ιστορία του Γιέγκερστετερ, ταξίδεψε στο χωριό του και