Μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού....Μήπως όμως σήμερα μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους;

Σε κάποιο σημείο του αποστολικού αναγνώσματος διαβάζουμε: Εμείς οι Απόστολοι θεωρούμαστε από τους ανθρώπους του κόσμου μωροί και ανόητοι για το όνομα του Χριστού...

 Ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής, το μεγαλύτερο πνευματικό στέφανο το οποίο μπορεί να αξιωθεί κάποιος χριστιανός να φορέσει, εκτός από εκείνο του μαρτυρίου, είναι αυτό. Να σε θεωρήσει ο κόσμος ανόητο και βλάκα επειδή πιστεύεις στον Χριστό.
Και πώς να μη γίνει αυτό;

 Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος αδύναμος, σταυρώθηκε και πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες. Πώς να μη το θεωρήσει αυτό ανοησία ένας κόσμο που ζει, αναπνέει και καταστρέφεται κυνηγώντας τη δύναμη;

 Πιστεύουμε σε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος, γεννήθηκε και έζησε φτωχικά και συναναστράφηκε με ανθρώπους φτωχούς, ανθρώπους του περιθωρίου, ανθρώπους αμφίβολης ηθικής αλλά και ανθρώπους αιρετικούς. Πώς να μη το θεωρήσει βλακεία αυτό ένας κόσμος που θαυμάζει τους πλούσιους, τους διάσημους, τους υψηλά ιστάμενους και τους διανοούμενους;

Έχουμε όπλο τη προσευχή στη μέση της νύχτας όταν ο κόσμος μαγεύεται και υπνωτίζεται από τη τεχνολογία.

Είμαστε τα καθάρματα του κόσμου όταν ο κόσμος κοιτάζει να κάνει όσο πιο καλή εντύπωση με ακριβά ρούχα και αποκτήματα υλικά.

Για σταθείτε όμως...Είμαστε πράγματι όλα αυτά; 

Είμαστε οι χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, όλα όσα αναφέραμε;

 Ή μήπως, αν κοιτάξουμε στις μητροπόλεις και τις εκκλησίες, τους ιερείς και τους πιστούς, θα δούμε πως μοιάζουμε πιο πολύ με τον κόσμο του αποστολικού αναγνώσματος παρά με τους Αποστόλους;

ΕΠΙ ΤΗΝ ΛΥΧΝΙΑΝ Η’ ΥΠΟ ΤΟΝ ΜΟΔΙΟΝ;[Κυριακή Πατέρων Δ’ Οικ.Συνόδου]

«Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ» (Ματθ. 5, 14-15).
«Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κρυφτεῖ πόλη, ποὺ βρίσκεται ἐπάνω σὲ ἕνα βουνό. Οὔτε ἀνάβουν λυχνάρι καὶ τὸ τοποθετοῦν κάτω ἀπὸ τὸ μόδι, ἀλλὰ ἐπάνω στὸν λυχνοστάτη καὶ ἔτσι λάμπει σέ ὅλους, ποὺ βρίσκονται στὸ σπίτι»

Οι χριστιανοί σήμερα καλούμαστε άραγε να δώσουμε μαρτυρία στη δημόσια ζωή ή καλό είναι να λειτουργούμε σιωπηρά και ταπεινά; Υπάρχουν κάποιοι που έχουν θάρρος, δυναμισμό, θεωρούν ότι ο χριστιανός δεν είναι για να κρύβεται, αλλά για να ομολογεί με παρρησία την πίστη του σε όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής.

Αρκετοί έχουν μία ροπή προς το απόλυτο, με επιφύλαξη αν είναι προς τον Απόλυτο. Έχοντας βάλει σε προτεραιότητα την ηθική διάσταση της χριστιανικής μαρτυρίας, βλέπουν στον κόσμο την αμαρτία, το κακό, την κυριαρχία του διαβόλου, με αποτέλεσμα να έχουν μία επικριτική διάθεση για τους πάντες και τα πάντα. Θέλουν από την πολιτική να βλέπει τον κόσμο με τη χριστιανική ματιά, με αποτέλεσμα να φτάνουμε σε τραγελαφικές καταστάσεις, όπως είναι οι πολιτικοί ηγέτες των δύο μεγάλων παγκόσμιων δυνάμεων, οι οποίοι αιματοκυλίζουν τον κόσμο για να επιβάλουν το καλό, που είναι το συμφέρον τους, και χρησιμοποιούν την χριστιανική πίστη ως άλλοθι και βοηθό στις επιδιώξεις τους. Επειδή επικαλούνται τη χριστιανική ιδιότητά τους, θεωρούν πως κάθε έργο τους είναι δικαιολογημένο, διότι ανήκουν στην πλευρά του «καλού».

Αρκετοί πάλι έχουν σχηματίσει στη νοοτροπία τους ένα δίπολο: «πίστη εναντίον κόσμου».

Η Αγία Μαρίνα και η φιλοσοφία του Nietzsche.

Ο Νίτσε οραματίστηκε τον Υπεράνθρωπο ως εκείνον που υπερβαίνει κάθε εξωτερική επιβολή, δημιουργεί ο ίδιος τις αξίες του και αναλαμβάνει με απόλυτη ευθύνη το τίμημα των επιλογών του. Στον αντίποδα τοποθέτησε τον χριστιανό της εποχής του, τον οποίο θεωρούσε φορέα μιας ηθικής που γεννά υποταγή, ενοχή και άρνηση της ζωής. Η κριτική του όμως στρεφόταν κυρίως απέναντι στον ηθικιστικό και αστικό προτεσταντισμό του 19ου αιώνα, τον οποίο γνώριζε άμεσα. Το ερώτημα είναι αν αυτή η εικόνα εξαντλεί πραγματικά το πρόσωπο του χριστιανού.

Η Αγία Μαρίνα μοιάζει να δίνει μια διαφορετική απάντηση. Σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών αντιστέκεται στον πατέρα της, αρνείται την εξουσία του Ρωμαίου επάρχου, απορρίπτει μια ζωή γεμάτη δύναμη και ασφάλεια και επιλέγει συνειδητά το μαρτύριο. Δεν ενεργεί από φόβο ούτε από αδυναμία. Αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη της επιλογής της, γνωρίζοντας το κόστος. Η παράδοση μάλιστα τη θέλει να συντρίβει τον διάβολο που εμφανίζεται ως δράκοντας, μια εικόνα που φανερώνει εσωτερική ελευθερία, γενναιότητα και ανυποχώρητη δύναμη.

Από αυτή την άποψη η Αγία Μαρίνα βρίσκεται πολύ πιο κοντά σε ορισμένα υπαρξιακά χαρακτηριστικά του νιτσεϊκού Υπερανθρώπου από ό,τι στον τύπο του χριστιανού που ο ίδιος ο Νίτσε περιφρονούσε. Όχι επειδή γίνεται νιτσεϊκή ηρωίδα, αλλά επειδή διαψεύδει την εικόνα του φοβισμένου και παθητικού ανθρώπου. Η πίστη της δεν ακυρώνει την ελευθερία της. Την προϋποθέτει. Η υπακοή της στον Χριστό δεν είναι παραίτηση της βούλησής της, αλλά η πιο ελεύθερη έκφρασή της.

Εδώ όμως βρίσκεται και η μεγάλη διαφορά. Ο Υπεράνθρωπος του Νίτσε αντλεί τη δύναμή του από τον εαυτό του και δημιουργεί μόνος του τις αξίες του. Η Αγία Μαρίνα αντλεί τη δύναμή της από τη Xάρη του Θεού και η ελευθερία της γεννιέται μέσα στη σχέση της με τον Χριστό. Δεν έχουμε ταύτιση δύο ιδανικών, αλλά μια εντυπωσιακή ομοιότητα στην τόλμη, στην υπέρβαση και στην άρνηση κάθε συμβιβασμού, ενώ η πηγή και ο προορισμός αυτής της στάσης είναι τελείως διαφορετικοί.

Ο βίος και τα παθήματα του Αγίου Μεθοδίου είναι χρήσιμα σήμερα για να κατανοήσουμε τι σημαίνει «Ομολογητής»

Άγιος Μεθόδιος, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο Ομολογητής.+14 Ιουνίου

Ο Μεθόδιος γεννήθηκε στις Συρακούσες της Σικελίας και σε ηλικία 15 ετών στάλθηκε από την οικογένειά του στην Κωνσταντινούπολη για ανώτερες σπουδές. Στην Πόλη συνδέθηκε με έναν ασκητή και εκάρη μοναχός. Σύντομα κλήθηκε να υπηρετήσει στην Πατριαρχική αυλή. Διετέλεσε Αρχιδιάκονος και αργότερα ως Πρεσβύτερος εστάλη στην Ρώμη ως επικεφαλής Ορθοδόξου Αντιπροσωπείας με αποστολή να ενημερώσει τον Πάπα για το εικονομαχικό ζήτημα.
Ο Μεθόδιος όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, επειδή έμεινε πιστός και ένθερμος υποστηρικτής του Ορθοδόξου Πατριάρχου Νικηφόρου, διώχθηκε, βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε τρείς φορές.

Από το τέλος του 823 μέχρι το τέλος της άνοιξης του 828 παρέμεινε φυλακισμένος στη νήσο Αντιγόνη. Kαταδικάσθηκε σε 700 ραβδισμούς και φυλακίστηκε σε μία υπόγεια φυλακή, έναν τάφο, στην νήσο Αντιγόνη. Για να του κάνουν την ζωή ανυπόφορη φυλάκισαν μαζί του και δύο άξεστους και αγροίκους ληστές. Κατά την διάρκεια του εγκλεισμού εκεί ο ένας ληστής πέθανε και το πτώμα παρέμεινε μέσα στην φυλακή ώστε να προστεθεί και το βασανιστήριο της αποκρουστικής δυσωδίας. Διασώζεται η πληροφορία ότι ο δεύτερος ληστής όταν ήρθε η ώρα να απολυθεί από την φυλακή, αρνήθηκε και παρέμεινε εκεί συνασκούμενος πλέον με τον Μεθόδιο. Με το διάταγμα αμνηστείας του Μιχαήλ Β᾽, ο Μεθόδιος αποφυλακίσθηκε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. 

Ο βιογράφος του αναφέρει ότι όταν ο Μεθόδιος απελύθη ήταν Πνεύματος Αγίου πεπληρωμένος αλλά και με εμφανή τα σημάδια της φυλάκισης. Είχε χάσει όλα τα μαλλιά του, το σώμα του ήταν αποσκελετωμένο, και είχε την όψη νεκρού.

Το 829 με 830 βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε στα Ανάκτορα. Καταδικάσθηκε σε 600 ραβδισμούς, του έσπασαν το σαγόνι, του ξερίζωσαν τα δόντια και τον έριξαν ημιθανή σε μία υπόγεια φυλακή του παλατιού. Κάποιοι Ορθόδοξοι, πιθανόν αξιωματούχοι στο Παλάτι, τον ανέσυραν από την φυλακή και τον μετέφεραν στην οικία τους όπου τον περιέθαλψαν και του έσωσαν την ζωή. Όταν ο αυτοκράτορας έμαθε τι συνέβη κατεδίκασε την οικογένεια που έδωσε άσυλο στον Μεθόδιο και δήμευσε την περιουσία της. Ο Μεθόδιος λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του αφέθηκε ελεύθερος. Παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και εργαζόταν ως αντιγραφέας χειρογράφων.

Τον Οκτώβριο του 831 έχουμε την τρίτη δίωξη για τον Μεθόδιο. Η δικαιολογία ήταν η δημοσιοποίηση μίας «προφητείας» περί θανάτου του Αυτοκράτορα Θεοφίλου η οποία αποδόθηκε στον Μεθόδιο.

"Ευγένιος Ροντιόνωφ: ο νεομάρτυρας του Σταυρού ως τροπαιοφόρος

Η σιωπή του αίματος και η θεολογία της ελευθερίας"

Υπάρχουν πρόσωπα που δεν ανήκουν απλώς στην ιστορία, αλλά εισέρχονται στη μυστική περιοχή του μαρτυρίου, εκεί όπου ο χρόνος παύει να είναι χρονικός και γίνεται αιωνιότητα σε εξέλιξη. Ένα τέτοιο πρόσωπο είναι ο Ευγένιος Ροντιόνωφ, ο νεαρός που έζησε ελάχιστα, αλλά άφησε πίσω του ένα θεολογικό αποτύπωμα δυσανάλογο με τη σύντομη ζωή του.
Δεν πρόκειται για έναν ήρωα με την κοσμική έννοια. Η έννοια του ήρωα ανήκει στον χώρο της ιστορίας, της νίκης, της πράξης που καταγράφεται. Ο μάρτυρας όμως ανήκει αλλού: στην περιοχή όπου η νίκη δεν φαίνεται, όπου η ήττα μεταμορφώνεται σε βασιλεία, και όπου το σώμα γίνεται ο τόπος μιας αόρατης λειτουργίας.

Ο Ροντιόνωφ δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο θυσίας· είναι μια σιωπή που έγινε ομολογία. Εκεί, στο όριο του τρόμου και της βίας, δεν απαντά με κραυγή εξουσίας, αλλά με την εσωτερική σταθερότητα εκείνου που έχει ήδη επιλέξει. Και αυτή η επιλογή δεν είναι ψυχολογική. Είναι οντολογική. Δεν αφορά το «τι αντέχει ο άνθρωπος», αλλά το «που ανήκει ο άνθρωπος».

Στον κόσμο της βίας, η πιο βαθιά πίεση δεν είναι η σωματική, αλλά η πνευματική: η απαίτηση να αρνηθείς αυτό που είσαι για να επιβιώσεις. Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται το θεμέλιο της ελευθερίας. Διότι η ελευθερία δεν είναι απλώς επιλογή μεταξύ δύο δρόμων· είναι η δυνατότητα να παραμείνεις πιστός σε μια αλήθεια ακόμη κι όταν αυτή οδηγεί στον θάνατο.

Μυροφόρες υπάρξεις....

Δίχως να έχουν τα έκδηλα χαρίσματα των μαθητών του Χριστού μα φέροντας στα στήθη μια καρδιά που αγαπούσε τον Χριστό, όχι για αυτά που έκανε αλλά για Εκείνο που είναι,άνοιξαν δρόμο και προχώρησαν εκεί όπου η λογική έβλεπε τέλος!

Τα εμπόδια πραγματικά ήταν πολλά,το σκοτάδι του φόβου, η μανία των Εβραίων,
η κουστωδία των στρατιωτών,η βαριά πέτρα που έκλινε την είσοδο του τάφου.
Στο μυαλό τους υπήρχε όντως ο προβληματισμός
«Τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;»
(ποιός θα καταφέρει να μετακινήσει τον λίθο....).
Οι Μυροφόρες λειτουργούν με πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας,
δεν κινούνται από συναισθηματική παρόρμηση.
Και εδώ βρίσκεται το μεγαλείο της ψυχής τους γιατί ενώ δεν καταργούν τον λογισμό τους ωστόσο δεν τον αφήνουν και να τις ακινητοποιήσει.
Δυστυχώς στην ζωή μας συμβαίνει το αντίθετο.
Εμείς συνήθως περιμένουμε να ανοίξει ο δρόμος για να προχωρήσουμε.
Θέλουμε να είναι όλα έτοιμα, ασφαλή και τακτοποιημένα για να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Η αγάπη όμως δεν κινείται εκ του ασφαλούς κινείται εκ της αληθινής πίστης(εμπιστοσύνης).
Ξέρεις παλιά όταν είχε καιρό να βρέξει κι υπέφερε απ’ την ανομβρία σύμπασα η κτίση έκαναν λιτανείες με τις Εικόνες και τα σεπτά Λείψανα των Αγίων κι ο κόσμος έπαιρνε μαζί του τις ομπρέλες απ’ όταν ξεκινούσαν ....

Η πάλη του Αγίου με τον δράκο, είναι η εικόνα της δικής μας καθημερινής πάλης.

 Όπως κάθε χρόνο την ημέρα της μνήμης του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, επανέρχεται σχεδόν με προβλέψιμο τρόπο η ίδια ειρωνεία απέναντι στην πίστη της Εκκλησίας και απέναντι στην απλή ευσέβεια του λαού μας.

  Άνθρωποι που θεωρούν ότι στέκονται στην πλευρά της λογικής και της προόδου, σπεύδουν να χλευάσουν όσα συνδέονται με τη μορφή του Αγίου, ιδίως τη γνωστή παράσταση του ως δρακοντοκτόνου, παρουσιάζοντας περίπου ως ένδειξη.. «πολιτισμικής καθυστερήσεως» το ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πιστοί που τιμούν τον Άγιο Γεώργιο με πολλή αγάπη, σεβασμό και πίστη. Και το πιο θλιβερό, δεν είναι τόσο η χλεύη αυτή καθαυτή, όσο το ότι πολλές φορές αναπαράγεται εύκολα και άκριτα από νεότερους ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν διδαχθεί ούτε πώς διαβάζεται η εκκλησιαστική παράδοση, ούτε πώς λειτουργεί γενικότερα η συμβολική γλώσσα μέσα στην ιστορία, στην τέχνη, στην ποίηση και στη λαϊκή μνήμη.

 Το πρώτο λοιπόν που χρειάζεται να γνωρίζουμε είναι κάτι πολύ απλό: Η αλληγορία είναι ένας πολύ παλιός και διαχρονικός τρόπος εκφράσεως, με τον οποίο ο άνθρωπος δίνει μορφή σε αλήθειες και βιώματα που δεν αποδίδονται εύκολα με μια απλή περιγραφή. Δεν ανήκει μόνον στον χώρο της Αγίας Γραφής ή της εκκλησιαστικής υμνογραφίας και αγιογραφίας αλλά διαπερνά ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπινου λόγου, της τέχνης και της παραδόσεως. Το βλέπουμε ήδη από την αρχαία ελληνική παράδοση, το βλέπουμε στη λογοτεχνία, στη ζωγραφική, στις λαϊκές αφηγήσεις, παντού όπου ο άνθρωπος αναζητεί έναν πιο βαθύ τρόπο να πει εκείνα που δεν εξαντλούνται σε μια ξερή περιγραφή. Όταν, για παράδειγμα, η δικαιοσύνη εικονίζεται με ζυγαριά ή όταν ο θάνατος αποδίδεται με συγκεκριμένη εικαστική μορφή, κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν στέκεται στην επιφάνεια για να ειρωνευτεί το σχήμα. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι η εικόνα παραπέμπει σε κάποιο συγκεκριμένο νόημα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με πάμπολλες μορφές της εκκλησιαστικής παραδόσεως.

Σήμερα ἔχουμε καταλάβει πόσο ἐπικίνδυνο εἶναι,νά εἴμαστε Χριστιανοί;

  Σήμερα, ἔχουμε καταλάβει πόσο ἐπικίνδυνο εἶναι, νὰ εἴμαστε Χριστιανοί; Ἂν τὸ ἔχουμε καταλάβει, φοβᾶμαι ὅτι οἱ μισοὶ ἀπὸ ἐσὰς, θὰ σηκώνονταν νὰ φύγουνε...!
Ἴσως γι' αὐτὸ ἀκόμη ὁ Χριστὸς ἐπιτρέπει νὰ μὴν τὸ καταλαβαίνουμε! Σᾶς σκεπάζει μὲ ἕνα συννεφάκι γιὰ νὰ μὴν τὸ πάρετε καλὰ-καλὰ χαμπάρι γιατί θὰ κιοτέψετε, θὰ δειλιάσετε. Θὰ ἔχετε πρόβλημα...
Γιατί; Γιατί δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ζήσουμε τὸν Χριστὸ στὴν πράξη. Δὲν εἴμαστε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ σὲ αὐτὰ τὰ στάδια: τοῦ Λόγου, τῆς Πράξης, τῆς Ὁμολογίας, καὶ τῆς Θυσίας... 

π. Γεωργίου Σχοινᾶ

Σύγχρονες γκιλοτίνες

Τα κεφάλια των αθώων συνήθως κόβονται από τις σύγχρονες γκιλοτίνες που τοποθετούν οι επιτήδειοι των διαφόρων παγκόσμιων συστημάτων...
Τα κεφάλια των αθώων σφαγιάζονται στους πολέμους που στήνονται από τα συμφέροντα των ... ηγετών της ανομίας.
Όπως και τα κεφάλια όλων όσων αντιδρούν, κινδυνεύουν να βρεθούν στο χώμα.
Κι αυτό... διότι ο Προδρομικος λόγος πάντοτε ενοχλούσε και πάντοτε εθεωρείτο απειλή.
Ο έλεγχος τρομάζει και η παρρησία εγείρει μίσος και φθόνο...
Σαλευει μυαλά και αλλοιώνει ήθη και πεποιθήσεις... αφού η σκυτάλη έχει πλέον δοθεί στις σύγχρονες Ηρωδιάδες και Σαλωμες...

π.Γ.Πετρ.

Μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου...

 Βρισκόμαστε τώρα μπροστά σ' έναν αδιόρατο κίνδυνο: Να βάλουμε σε γιορτινές κορνίζες τις συνταρακτικές αλή­θειες ζωής, που αποκαλύπτει το χριστιανικό ευαγγέλιο, να μετατρέψουμε το ορόσημο για τη λύ­τρωση του ανθρωπίνου γένους, τη Γέννηση του Σωτήρος, σε γραφική εορτή μιας καταναλω­τικής κοινωνίας, όπου ανταλλάσσουμε μηχανικά αόριστες ευχές.

  Μια χαρούμενη αποδοχή τού χριστουγεννιάτικου μηνύματος δεν οδηγεί σε κάποια μεταφυσική φυγή από την άμεση, σκληρή πραγματικότητα της ζωής μας. Τα ευαγγελικά αναγνώσματα της εορτής δεν περιγράφουν μόνο τη δοξολογική συμμετοχή των αγγέλων, τη λατρευτική προσκύνηση των ποιμένων και των μάγων. Παράλληλα καταγράφουν την παγερή αδιαφορία του περιβάλλοντος, το ανυποψίαστο της κοινωνίας μέσα στην οποία γεννιέται ο Χριστός, η μοναδική ελπίδα του κόσμου. Αποκαλύπτουν μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου. Δεν μιλούν μόνο για ειρήνη, αλλά και για την αμείλικτη δίωξη, που αρχίζει εναντίον του Ειρηνοποιού από τα νηπιακά του χρόνια.

Αυτές οι στάσεις αλλάζουν τις καρδιές και οι καρδιές αλλάζουν την κοινωνία.

Αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος της εποχής:Να νομίσουμε πως πρέπει να "νικήσουμε" πολιτικά, πληροφοριακά, συλλογικά,για να διασωθούμε, με αποτέλεσμα να στρέφεται ο ένας ενάντια στον άλλον.

Όταν μιλάμε ότι ζούμε σε Αντίχριστη εποχή και συνδέουμε την εποχή μας με τον Αντίχριστο και το χάραγμα, δεν εννοούμε (απλώς και μόνο) μια πολιτική ή κοινωνική κατάσταση, ούτε μια συγκεκριμένη κυβέρνηση ή σύστημα.
Είναι μια πνευματική πραγματικότητα, δηλαδή μια δύναμη που κινεί τον κόσμο προς το ψέμα, τον έλεγχο και την απομάκρυνση από Τον Τριαδικό Θεό. Από ότι δηλαδή νοσούμε όλοι.

Γι’ αυτό, η προσπάθεια να νικήσουμε αυτό το πνεύμα με πολιτικές τακτικές, νόμους, διαδηλώσεις ή ή ψηφοφορίες, πιστεύουν κάποιοι άνθρωποι ότι δεν αρκεί και ουρλιάζουν ότι ο πόλεμος είναι πνευματικός και είμαστε άοπλοι.
Η εξουσία του Αντίχριστου ήταν, είναι και θα είναι βαθιά ριζωμένη στην καρδιά και στο πνεύμα του ανθρώπου. Δεν μπορεί να εξοστρακιστεί μόνο με εξωτερικά μέσα.

Το "ένας αριθμός" (Προσωπικός αριθμός) είναι σύμβολο και αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύει είναι η προσπάθεια να ελεγχθεί η ανθρώπινη ζωή σε κάθε επίπεδο, (η ταυτότητα, η ελευθερία, η συνείδηση). Αυτό το πνεύμα συνεπώς δεν περιορίζεται σε ένα τεχνικό μέτρο ή αριθμό, αλλά είναι: 

Πνεύμα ελέγχου (θέλει να διαχειρίζεται, να κατευθύνει, να περιορίζει την ελευθερία του ανθρώπου),

Ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι κυνηγοῦμε τόν διάβολο καί αὐτός μπορεῖ νά εἶναι μέσα στήν ψυχή μας

  Ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, καθώς ὁ Κύριος ἄφησε νά ἐννοηθεῖ ὅτι ὅπου νά ᾿ναι θά ξανάρθει νά κρίνει ζῶντας καί νεκρούς, οἱ πρῶτοι χριστιανοί ζοῦσαν μέ τίς λεγόμενες ἐνθουσιαστικές τάσεις. «Ὁ Κύριος ἐγγύς», «ἰδού ἔρχομαι ταχύ». Καί, φαίνεται, ὄχι μόνο στούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους, στίς πρῶτες δεκαετίες ζοῦσαν οἱ χριστιανοί μέ αὐτή τήν προσδοκία, ὅτι ὅπου νά ᾿ναι θά ἔρθει ὁ Κύριος καί ὅτι ὅπου νά ᾿ναι θά τελειώσει ὁ κόσμος. Καί ἑπομένως, ὅσα κι ἄν περνοῦμε ἐδῶ σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, νά κάνουμε ὑπομονή, διότι ὅπου νά ᾿ναι θά τελειώσουν· θά ξανάρθει ὁ Κύριος καί θά τιμωρήσει ὅλους αὐτούς οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐναντίον του καί ἐναντίον τῶν δικῶν του ἀνθρώπων, καί θά ἀποκαταστήσει πλήρως στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πιστεύουν σ᾿ αὐτόν.

   Κανονικά δηλαδή, ὁ κάθε χριστιανός, ὅσο καιρό κι ἄν ζήσει σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, πρέπει νά ζεῖ μέ αὐτή τήν προσμονή. Ὅποιος δέν εἶναι δεμένος μέ τήν αἰωνιότητα, μέ τήν αἰώνια ζωή, μέ τήν οὐράνια βασιλεία, μέ τό μέρος στό ὁποῖο τελικά θά βρεθοῦμε, ὅποιος δέν ἔχει τέτοια ἐπικοινωνία, τέτοια κοινωνία, τέτοιο ἄνοιγμα μέ τόν οὐρανό, καί ἁπλῶς πασχίζει ἐδῶ σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο νά ζήσει ὡς χριστιανός, δέν θά μπορέσει νά ζήσει ποτέ ὡς ἀληθινός χριστιανός. Ὅλοι ὅσοι εἶναι κολλημένοι στή γῆ, ὅσο καλοί ἄνθρωποι κι ἄν εἶναι, ὅσο κι ἄν πιστεύουν, ὅσο κι ἄν κάνουν ἀγώνα, πνίγονται, φυτοζωοῦν· ἔχει μιά νοθεία ἡ πνευματικότητά τους καί φθίνει· δέν μπορεῖ νά ζήσει αὐτή ἡ πνευματική ζωή.

   Ἀποφεύγει κανείς τήν ἀλήθεια, ἀποφεύγει τήν πραγματικότητα, ἀποφεύγει ἐκεῖνο τό ὁποῖο ἀκριβῶς φανερώνει ὁ Θεός, ἀποκαλύπτει ὁ Θεός, δίνει ὁ Θεός, ἐκεῖνο τό ὁποῖο σέ κάνει ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Καί ἤ χαλαρώνει κανείς καί δέν δίνει καμιά σημασία, ἤ δείχνει ὅτι ξυπνάει, ὅτι ἔχει μιά φροντίδα, μιά ἀνησυχία κτλ., ἀλλά ὄχι γιά νά κάνει ἐκεῖνο τό ὁποῖο πρέπει νά κάνει, τό σωστό δηλαδή: νά μετανοήσει, νά ταπεινωθεῖ, νά ἐμπιστευθεῖ στόν Κύριο, νά τά ἀφήσει ὅλα στόν Κύριο, ὅταν τά ἐπιτρέψει ὁ Κύριος, ὅταν τά δώσει ὁ Κύριος, ὅταν θά ἔρθει ἡ ὥρα τους. Τίποτε. Ἀρχίζει καί ψάχνει πότε θά γίνει, πῶς θά γίνει, τί νά κάνω νά μή μοῦ συμβεῖ αὐτό, νά μή μοῦ συμβεῖ ἐκεῖνο· πού ἔχουν ἐντελῶς μή χριστιανικό χαρακτήρα αὐτά.

 Μή σᾶς φαίνεται παράδοξο.Ὅλη αὐτή ἡ ἀνησυχία πού κάνει τούς ἀνθρώπους νά προβαίνουν σέ ἐνέργειες καί ἐκδηλώσεις πού δέν στέκονται, δέν θά ὑπῆρχε, ἐάν οἱ ἄνθρωποι, οἱ χριστιανοί, εἶχαν μέσα τους τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Τό γνήσιο, τό ἀληθινό, τό ὄντως χριστιανικό, τήν ὄντως πραγματικότητα, τήν ὄντως πνευματική ζωή πού δίνει ὁ Χριστός, δέν τήν ἀντέχουν οἱ ἄνθρωποι.

Όταν ζούμε ως χριστιανοί στον κόσμο αυτό, πειθόμαστε ότι η σκέψη του κόσμου δεν συμπίπτει πουθενά με τον Χριστό

Θα σας πω κάτι φοβερό. Όταν ζούμε ως χριστιανοί στον κόσμο αυτό, πειθόμαστε ότι η σκέψη του κόσμου δεν συμπίπτει πουθενά με τον Χριστό. Και η πορεία της δικής μας σκέψεως δεν συμπίπτει καθόλου με τη σκέψη του κόσμου.

 Πρόσφατα διαβάσαμε στον Βίο του Μεγάλου Παχωμίου ότι, όταν η μία ή η άλλη επιδημία αφαιρούσε πολλές ζωές μοναχών, αυτοί το θεωρούσαν ως συγκομιδή αγίων. Ενώ για άλλους αυτό αποτελεί συμφορά…

Στην αρχή του πολέμου, όταν ήδη υπήρχε απειλή της εισβολής των Γερμανών και των Βουλγάρων στην Ελλάδα, ήρθε στη μνήμη μας κάποια προφητεία, ότι θα έρθουν εχθροί και θα εξολοθρεύσουν όλους τους αγιορείτες μοναχούς. Και τι αντιδράσεις προκλήθηκαν! Ήμουν ακόμη στο μοναστήρι. Όλοι φοβούνταν τον καιρό εκείνο.

O Χριστός δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους

 O Χριστός δεν θέλει τα παιδιά του σαμαρωμένα απ΄το ντουνιά και τους ανθρώπους , καθ' ότι η καλή γνώμη του άλλου καταντάει ένα σαμάρι που σου φοράει και σε καβαλάει όλος αυτός ο ντουνιάς.
Διότι γίνεσαι όπως σε θέλουν, για να έχεις την καλή τους γνώμη. Αν φερθείς ελεύθερα δεν σε θέλουν. 

Γι' αυτό ο Χριστός θέλει ξεσαμάρωτα τα δικά του παιδιά - ελεύθερα, άνετα, και κυρίως, να περιπαίζουν τον ντουνιά και τους εν αυτώ.
Γι αυτό κι όσοι έχουν εμπειρία Θεού, αντιμετωπίζουν με ειρωνεία τον "κόσμο"...
Το μόνο που τους φρενάρει και τους σοβαρεύει είναι ο πόνος των άλλων ανθρώπων.

Αγιος Παϊσιος

Ο Προφήτης Ηλίας δεν ανήκει στο παρελθόν· είναι παρών σε κάθε ψυχή που αρνείται να λατρέψει ψεύτικους θεούς.

 Η μορφή του Προφήτη Ηλία διασχίζει την ιστορία της σωτηρίας με φωτιά, ανεμοστρόβιλους και εκρηκτικές παρουσίες του Θείου, σε μια εποχή που ο Θεός είτε σιωπούσε είτε κρυβόταν. Η πυρφόρος ανάβασις του Ηλία δεν αποτελεί απλώς το τέλος ενός βίου, αλλά είναι μυσταγωγική αποκάλυψη της εσχατολογικής μας ταυτότητας: είμαστε όντα προορισμένα για ανάληψη, αρκεί να περάσουμε από εκεί, που ο Θεός απαντά με φωτιά.

  Η προσωπικότητα του Προφήτη Ηλία φέρει τη σφραγίδα μιας διττής φύσης: ασκητής και κοινωνικός κριτής, μυστικός θεολόγος και δημόσιος φορέας κρίσης, άγριος και τρυφερός, αποκαλυπτικός και σιωπηλός. Η διπλή χάρις που μεταδίδει στον Ελισσαίο διπλή όχι ποσοτικά αλλά υπαρξιακά, είναι η εσωτερική μετάδοση του πνευματικού ήθους: το πνεύμα του προφήτη δεν παραχωρείται με λέξεις αλλά με πυρφόρες πράξεις, με την εγκατάλειψη του εγώ και την ανάληψη του άλλου.

 Ο Θεός, στον Ηλία, δεν αποκαλύπτεται στην τρικυμία ούτε στον σεισμό. Έρχεται μέσα σε ένα αεράκι λεπτό, σχεδόν ψίθυρο. Και όμως, πριν και μετά από αυτή τη σιωπή, εμφανίζεται και ως φωτιά που κατατρώει το θυσιαστήριο. Αυτή η αντίφαση φανερώνει τον Θεό της σχέσης και της ετερότητας: δεν είναι δύναμη ηθικής αυταρχίας, αλλά Θεός του Προσώπου που προσκαλεί σε κοινωνία μέσα από φωτιά και σιωπή.

 Ο Ηλίας, παρών και στην Μεταμόρφωση του Χριστού, γίνεται γέφυρα μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Είναι η παλιά φωνή που δεν σίγησε, αλλά ανανεώθηκε. Δεν πρόκειται για γραμμική συνέχεια, αλλά για πνευματική ενότητα του Θείου Λόγου στον χρόνο, όπως το φώς του ήλιου που πέφτει σε διαφορετικά τοπία μα παραμένει το ίδιο.

 Ο προφήτης, παρά την πνευματική του πληρότητα, κατατρύχεται από υπαρξιακή μοναξιά. 

«Κύριε, έμεινα μόνος», φωνάζει. Η ψυχή του δεν αντέχει τη σιωπή του κόσμου και την απουσία ανταπόκρισης. Εδώ δεν βλέπουμε έναν υπερήρωα της πίστης, αλλά έναν άνθρωπο τραγικά συνειδητοποιημένο: η φλόγα που καίει μέσα του τον αποξενώνει από τον κοινό νου. Κρύβεται, θρηνεί, ζητά θάνατο. Κι όμως, ο Θεός δεν τον απορρίπτει, αλλά τον τρέφει με άρτο και ύδωρ.

..Η ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΟΥ..

"... Μπορείς να διατάξεις ότι θέλεις, θα σε υπακούσω, αλλά η πίστη μου είναι εκτός των δικαιωμάτων σου.
Ως προς αυτήν ένα και μόνο Κύριο αναγνωρίζω, τον Ιησού Χριστό.
Αυτός είναι ο μέγας και παντοτινός μου Κύριος, που εξουσιάζει το σώμα και την ψυχή μου, και ποτέ δε θα τον αρνηθώ."

Αυτή ήταν η απάντηση του Αιμιλιανού στον ειδωλολάτρη άρχοντα και αφέντη του,όταν αυτός απαίτησε να αρνηθεί τον Χριστό.
Τότε ο ειδωλολάτρης άρχοντας με μίσος χαστούκισε τον Αιμιλιανό και αφού τον βασάνισαν, τον έριξαν στη φωτιά, το δε λείψανο του Αγίου, κήδεψε μεγαλοπρεπώς η γυναίκα του άρχοντα ειδωλολάτρη, που ήταν κρυπτοχριστιανή.

Είναι, πλέον, ο Άγιος Αιμιλιανός, η μνήμη του οποίου τιμάται σήμερον 18 Ιουλίου.
Ας το λέμε ομολογιακά κι εμείς στις μέρες μας που τόσο πολύ λοιδωρηθήκαμε και λοιδωρούμαστε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί για τη πίστη μας.

Προσωπικά και οικογενειακά εμείς το βιώσαμε από αναίσχυντα και βρωμερά στόματα.Τί κρίμα!Πώς θα εμφανισθούν ενώπιον του Θεού!
Εκείνοι, βέβαια λένε " δεν υπάρχει Θεός", εμείς τους ρωτούμε " ΚΙ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ;"

Sofia Kalogirou

Πρόσεξε, οι άνθρωποι ετοιμάζονται για μαρτύριο και ‘μεις ετοιμάζουμε τα ψυγεία μας. Αυτή είναι η διαφορά μας.

Αποσπάσματα από ομιλία του Μητροπολίτη Μόρφου Νεοφύτου: «Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί..»*

Ερώτηση: Για την Κύπρο τι είπε ο Άγιος Παΐσιος;
Είσαι φανατική Κυπραία. (γέλιο στο ακροατήριο) Μια ερώτηση αναμενόμενη από Κυπριακό ακροατήριο.
Μου ‘κανε εντύπωση στον Λίβανο, δεν με ρώτησε ούτε ένας. Με συγχωρείς που το λέω τούτο. Δεν με ρώτησε ένας, τι θα γίνει ο Λίβανος; Τί σου είπε ο γέρων Πορφύριος, ο γερων Παΐσιος, ο Ιάκωβος; Και έτρεμα. Λέω, αν με ρωτήσουν να πω ψέματα; Τι θα τους πεις;
Με ρωτούσαν όμως κάποια ωραία. Ποιά είναι η διαφορά του διαλογισμού από την προσευχή; Πως θα ζήσω την μετάνοιά μου; Εάν έρθει ένας τζιχαντιστής πως θα τον αντιμετωπίσω για να πεθάνω Ορθόδοξος;

Πρόσεξε, οι άνθρωποι ετοιμάζονται για μαρτύριο και ‘μεις ετοιμάζουμε τα ψυγεία μας. Αυτή είναι η διαφορά μας. Πρέπει να καταλάβουμε δηλαδή πόσο μεταλλαγμένοι έχουμε γίνει…

Ξέρεις, οι Κύπριοι, πήγαιναν πάρα πολλοί στον Γέροντα Παΐσιο. Εμείς ήμασταν παιδιά τότε που πηγαίναμε. Μετά μεγαλώσαμε βέβαια. Εγώ τον γνώρισα όταν ήμουν 20 χρονών την πρώτη φορά και την τελευταία φορά που πήγα ήμουν ήδη 30. .. Οι πιο πολλοί Κύπριοι -εγώ δεν το ‘κανα προσωπικά παρόλο που είμαι πρόσφυγας και πονεμένος από τον πόλεμο- η μόνη τους ερώτηση ήταν, Γέροντα τι θα γίνει με την Κύπρο; Δεν εβάζαν ερωτήσεις οι Κύπριοι πιο πολύ πνευματικές. Έβαζαν πολιτικές. Αντιμετώπιζαν τον Άγιο σαν μαντείο των Δελφών.
Αποτέλεσμα;
Έχασαν οι ίδιοι μία ευκαιρία να διδαχτούν πνευματική ζωή…

Και ένα τελευταίο παράδειγμα.
Τέλη Αυγούστου φέτος. Στο Χαλέπι. Ξέρετε είναι μεγάλη πόλη της Συρίας. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας. Η μισή τώρα είναι κατεχόμενη από τζιχαντιστές και η άλλη μισή από χριστιανούς, κυβερνητικές μάλλον δυνάμεις της Συρίας. Και έχει πολλούς εκεί χριστιανούς, και στην πόλη και γύρω στα χωριά.
Ένα από τα χωριά το κατέλαβαν οι φανατικοί τζιχαντιστές. Πήγαν σε μία οικογένεια όπου ήταν χριστιανός και ο άντρας και η γυναίκα και τα τρία παιδιά, δύο μεγάλες κόρες και ένας μικρός γιος 12 χρονών. Μόλις αυτοί είδαν την οικογένεια των χριστιανών τους επιτέθηκαν και τους είπαν, για να γλιτώσετε να γίνεται μωαμεθανοί. Ο πατέρας είπε, όχι προτιμούμε να μας σκοτώσετε.Άρχισαν να δέρνουν τον πατέρα και ο πατέρας ήταν ανένδοτος. Είπε, σκοτώστε με αλλά εγώ δεν γίνομαι μουσουλμάνος, δεν πουλώ την πίστη μου.

Εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο

Υπάρχει κάτι ωραίο στη Δεύτερη προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου που λέει: "έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι". Έξω γίνονται μάχες, μέσα μου γίνονται φόβοι. Ανθρώπινο είναι, φυσικό είναι, αλλά ο άλλος Απόστολος ο Ιωάννης ο Θεολόγος λέει: "η τελεία αγάπη έξω βάζει το φόβο". Άρα το πρόβλημά μας είναι η τελεία αγάπη.
Η τελεία αγάπη δεν έρχεται με συναισθηματικούλες και με love story.Τελεία αγάπη είναι δια της μετανοίας και τελεία αγάπη είναι ο Χριστός, ο μόνος που αυτοπροσδιορίστηκε ότι εγώ ειμί η Αγάπη.

 Άρα μέσα έτσι απ' όλη αυτήν την διαδικασία και της μετάνοιας, όπως με εδίδαξαν και προσπαθώ να τη ζήσω κάπως ανεπίδεκτος μαθήσεως θα έλεγα, αλλά και η μελέτη των γεγονότων και τον παρελθόντων και των παρόντων και των μελλόντων, μου βγάζει σαν τελικό συμπέρασμα πατέρες μου και αδελφοί ότι εμείς οι Ορθόδοξοι, και ιδιαιτέρως οι Ορθόδοξοι της Κύπρου και της Ελλάδος, έχουμε μια προστασία, θα έχουμε μια προστασία σ' αυτά τα γεγονότα από την Παναγία για έναν λόγο: γιατί θα κληθούμε, όταν τελειώσει ο πόλεμος που ήδη ξεκίνησε και ο κόσμος ο υπόλοιπος θα έρθει σε επίγνωση και συντριβή όσοι ζήσουν, να κηρύξουμε Ορθοδοξία.

Άρα φροντίστε να είστε καλά κατοχυρωμένοι στο Ορθόδοξό σας φρόνημα.
Είναι πολύ σημαντικό. Αύριο θα σας ρωτούν οι Τουρκοκύπριοι. Πες μου για την Παναγία. Πες μου πως να συγχωρώ. Πες μου πως να προσεύχομαι. Άρα εμείς μια μικρή εμπειρία πρέπει να την έχουμε. Και της προσευχής και της μετάνοιας και της Παναγίας.

Μου λέει ένας Τουρκοκύπριος, φιλόλογος παρακαλώ ελληνιστής, μου λέει, επίσκοπε μου την επόμενη φορά που θα έρθεις φέρε μου μιαν εικόνα της Μεϊρέμ, της Παναγίας. 

Του παίρνω εικόνα της Παναγίας. 

-Μου λέει: αχ δεν σου είπα να μου φέρεις και ένα εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο. 

-Του λέω, τι σημαίνει εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο; Ξέρω εφηρμοσμένα μαθηματικά αλλά εφηρμοσμένο Ευαγγέλιο δεν ξανάκουσα.

 Μου λέει, όταν ένας Χριστιανός πάρει στα σοβαρά την πίστη του Ευαγγελίου και το εφαρμόσει, πως λέγεται αυτός ο άνθρωπος; 

-Του λέω, αυτός λέγεται Άγιος.

Θέλεις να μάθεις ὅτι μέ τή δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος μαρτυροῦν οἱ μάρτυρες;

Θέλεις να μάθεις ὅτι μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος μαρτυροῦν οἱ μάρτυρες; Λέγει στους μαθητές του ὁ Σωτήρας «ὅταν σᾶς ὁδηγήσουν στις συναγωγές καὶ στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, νὰ μὴ μεριμνᾶτε πῶς θὰ ἀπολογηθεῖτε καὶ τί θὰ πεῖτε, διότι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο θὰ σᾶς διδάξει τὴν ὥρα ἐκείνη αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ πεῖτε». 

Διότι εἶναι ἀδύνατο να μαρτυρήσει κάποιος γιὰ τὸν Χριστό, ἂν αὐτὸ δὲν γίνει μὲ τὴ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. 

Γιατί, «ἐφόσον κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ὁμολογήσει τὸν Κύριο Ἰησοῦ, παρὰ μόνο μὲ τὴ χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος», πῶς θὰ δώσει κάποιος τη ζωή του γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ἂν δὲν γίνει αὐτό μέ τή χάρη τοῦ ἁγίου Πνεύματος;

 Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων

(Κατηχήσεις φωτιζόμενων, Κατήχησις ΙΣΤ'.)

ΠΗΓΗ

Στην φωτογραφία η δίκη του Άγίου νεομάρτυρα Βενιαμίν(Καζάνσκι)Μητροπολίτη Αγίας Πετρούπολης(+31 Ιουλίου 1922)

Συνελήφθη και κατα την ημέρα της δίκης του,στις 10 Ιουνίου 1922, 10000 άνθρωποι τον περίμεναν ήσυχα έξω από το δικαστήριο.Μόλις τον είδαν οι άνθρωποι άρχισαν να ψάλλουν«Σώσον Κύριε τον λαό Σου και ευλόγησον την κληρονομία Σου»και τον έβλεπαν κλαίγοντας να τους ευλογεί από το παράθυρο του αυτοκινήτου.

O τελευταίος του λόγος συγκλόνισε πολλούς από τους άθεους ακόμη και κάποιους από τους κατήγορούς του: 

«Δεν ξέρω τι θα αποφασίσετε για μένα :ζωή ή θάνατο .Μα ότι και αν αποφασίσετε , θα το δεχτώ με την ίδια ψυχική άνεση και γαλήνη, στρέφοντας το βλέμμα μου προς τον ουρανό.'Οτι κι αν αποφασίσετε για μένα θα κάνω το σημείο του τιμίου και ζωοποιού σταυρού ( και λέγοντας αυτά έκανε το σταυρό του με ευλάβεια ) και θα πω: Δόξα Σοι , Κύριε. Για όλα. Για όλα».

Καταδικάστηκε μαζί με άλλους ιερείς σε θάνατο και εκτελέστηκε στα τρομερά υπόγεια της ''Λιουμπιάνκα''(μυστική αστυνομία).

Ο δρόμος της σιωπής,η παρακμή της Δημοκρατίας στη σκιά του Ολοκληρωτισμού(Κερκύρας Νεκτάριος)

  Σε καιρούς ψευδούς ελευθερίας και πνευματικής ραθυμίας, οι σπόροι της πλάνης και του πνευματικού ολοκληρωτισμού σπέρνονται σιωπηλά μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Δεν ακούγονται πια ερπύστριες στους δρόμους ούτε κραυγές και διαμαρτυρίες· οι μορφές κυριαρχίας έχουν εκλεπτυνθεί, οι μηχανισμοί πειθάρχησης φορούν τη μάσκα της κανονικότητας. Παρ’ όλα αυτά, η δημοκρατία καταρρέει όχι με θόρυβο, αλλά με έναν ήπιο και σχεδόν αποδεκτό λυγμό.

  Ο σύγχρονος κόσμος, κυριαρχούμενος από δυνάμεις που λειτουργούν έξω από το ήθος του Ευαγγελίου, οδηγεί τον άνθρωπο σε μια πολύμορφη εξάντληση, σωματική, νοητική και πνευματική. Η οικονομική πίεση, η αβεβαιότητα, το άγχος της απόδοσης και τα συσσωρευμένα χρέη συνθέτουν μια πραγματικότητα που φθείρει τον άνθρωπο, όχι μόνο ως πολίτη, αλλά και ως εικόνα Θεού. Παράλληλα, η ατέρμονη ροή πληροφοριών και η φαινομενικά αθώα ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οδηγούν σε διάσπαση του νου, κόπωση της καρδιάς και απώλεια της πνευματικής εγρήγορσης. Ο άνθρωπος δεν έχει πλέον χρόνο να εισέλθει εντός του εαυτού του, να προσευχηθεί, να σιωπήσει, να σταθεί ενώπιον του Θεού.

  Η χειραγώγηση των ανθρώπων από το παγκόσμιο σύστημα και τους τοπικούς εντολοδόχους του στοχεύει στην διατήρηση και την ενίσχυση της εξουσίας και τον έλεγχο πάνω στην κοινωνία. Βασίζεται σε οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές δομές που ευνοούν συγκεκριμένες ελίτ, οι οποίες χρειάζεται να προστατεύσουν το κατεστημένο από αμφισβητήσεις και αναταραχές, ενώ λειτουργεί ως εργαλείο για να κατευθύνονται οι σκέψεις και οι συμπεριφορές των μαζών, ώστε να μην αμφισβητούνται οι υπάρχουσες ανισότητες και δομές εξουσίας. Όμως, και αυτό συχνά μας διαφεύγει, η σύγχρονη χειραγώγηση των ανθρώπων δεν είναι απλώς πολιτική ή οικονομική· είναι βαθέως και πρωτίστως πνευματική.