Μία αλήθεια που αγνοείται από τους θεωρητικούς του ''αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια''

Απόσπασμα άρθρου της εκλιπούσας Αθηνάς Γεωργαντά στο Βήμα …στις . 25/11/2008/ και επισημαίνουμε ότι το τεκμηριωμένο αποκαλυπτικό αυτό άρθρο αγνοήθηκε και αγνοείται από τους θεωρητικούς του αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια, όπως αποσιωπάται η στενότατη συνεργασία του Καποδίστρια με τον, κατά την Γαλλική αστυνομία , Ελβετό επαναστάτη «Γαλάτη αναμορφωτή» Καρμπονάρο Frederick Cesar de La Harpe…

Oπως αποσιωπάτε ότι ,στον επαναστάτη La Harped, συνέστησε τον Καποδίστρια ο Τσάρος Αλέξανδρος ως Κερκυραίο και μαλιστα για αυτό δημοκράτη. /
Παρα το γεγονός ότι ο Μετερνιχ αντιμετωπίζει τον Καποδίστρια και τον La Harpe ως το κατ εξοχήν επαναστατικό απειλητικό για την Ευρώπη δίδυμο η Ελληνική ιστοριογραφία αποφεύγει να ασχοληθεί με αυτή την σχέση. Τα γεγονός ότι ο Τσάρος Αλέξανδρος όταν μπήκε στο Παρίσι συνοδευόταν από τον La Harpe έφιππο με στολή Ρωσου στρατηγού προσπερνάτε από τους ιστορικούς …

 Η Αθηνά Γεωργαντά ήταν διακεκριμένη Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών και στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, εφυγε από την ζωή το 2024.

‘’Έγραφε η Αθηνά Γεωργαντα.“”Αν ο Μέτερνιχ υποψιαζόταν τον Καποδίστρια για συμπάθεια προς τους Καρμπονάρους, οι πληροφοριοδότες των Γάλλων θα επιβεβαίωναν λίγο αργότερα τους φόβους του αυστριακού καγκελάριου.

TO ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ «ΔΕΝΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ» ΠΟΥ ΦΥΤΕΨΑΝ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ.

Να γιατί δεν είναι τυχαία η αποκήρυξη του Ναπολέοντα από τον Ούγκο Φώσκολο ,τον Κάλβο, τον Σολωμό αλλά και τον Μπετοβεν.Να γιατι και ο Ιωάννης Κποδίστριας θεωρούσε την «πραξη» λυδια λιθο της αληθειας και οχι τις διακηρυξεις. Να γιατι ενω αποδεδειγμενα αποδέχτηκε τις βασικές δημοκρατικές αρχες της Γαλλικης επανάστασης στρατευτηκε εναντιον του Ναπολεοντα και των πρακτικών του

Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ
( Με την βοήθεια και της τεχνητής νοημοσύνης)

Ο Καποδίστριας είναι στην Ιταλία όταν ο Ναπολέων κουρσεύει τον πλούτο της, και τον πλούτο της Ελληνικής παροικίας, των ελληνικών ιδρυμάτων και αυτής ακόμα της εκκλησιάς του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων της Βενετίας.
Ο Καποδίστριας, έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Πάδοβα (η οποία ανήκε στην επικράτεια της Βενετίας και είχε ήδη καταληφθεί από τα γαλλικά στρατεύματα), πήρε το πτυχίο του και αναχώρησε από την Ιταλία για την Κέρκυρα στα τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου του 1797.
Συνεπώς, ο νεαρός Καποδίστριας έζησε από πρώτο χέρι, ως φοιτητής τον πανικό, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την τελική πτώση του βενετικού κράτους.
Μάλιστα, όταν το πλοίο του έφτασε στην Κέρκυρα τον Ιούνιο του 1797, βρήκε εκεί τα γαλλικά πολεμικά πλοία υπό τον στρατηγό Ζαντιγί (Gentili), τα οποία είχαν σταλεί από τον Ναπολέοντα για να καταλάβουν τα Επτάνησα αμέσως μετά την πτώση της Βενετίας. Και να τα μετατρεψουν σε νομό της Γαλλίας,
Αυτή η άμεση βίωση της ναπολεόντειας ισχύος και των μεθόδων του Βοναπάρτη στην Ιταλία καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την κατοπινή επιφυλακτική και επικριτική του στάση απέναντι στον Γάλλο ηγέτη.

1. Μιλάνο (Μάιος 1796)
Μετά τη νίκη του στη μάχη του Λόντι, ο Ναπολέων εισέρχεται θριαμβευτής στο Μιλάνο. Αμέσως επιβάλλει στην πόλη μια τεράστια οικονομική εισφορά (20 εκατομμύρια φράγκα) και ξεκινά τη λεηλασία. Από την περίφημη Αμβροσιανή Βιβλιοθήκη (Biblioteca Ambrosiana) αφαιρούνται ανεκτίμητοι θησαυροί, μεταξύ των οποίων ο περίφημος Ατλαντικός Κώδικας (Codex Atlanticus) του Λεονάρντο ντα Βίντσι, καθώς και πολύτιμα χειρόγραφα του Βιργιλίου.

Η απεικόνιση της διάσωσης του Ιωάννη Καποδίστρια από τους Μάρτυρες Τιμόθεο και Μαύρα.

Φυλάσσεται στη Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου -«Ζωοδόχου Πηγής» - στην Αιξωνή Γλυφάδας (ιδιοκτησία ιερέως Μάριου Δαπέργολα).

Το γεγονός συνέβη το Μάιο του 1803 στην Κέρκυρα, όπου ο Ιωάννης Καποδίστριας ζούσε και ασκούσε το επάγγελμα του γιατρού. Ο Ιωάννης Καποδίστριας κατοικούσε λίγο έξω από την πόλη της Κέρκυρας σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από αυτή, στη θέση Κουκουρίτσα.

Την 3η Μαΐου 1803 τον ειδοποίησαν να επισκεφθεί κάποιο ασθενή στην πόλη.
Ανέβηκε αμέσως στο άλογό του και ξεκίνησε. Στο δρόμου ξαφνικά το άλογο αφίνιασε, τινάχθηκε ψηλά και άρχισε να τρέχει με μανία, σέρνοντας δίπλα του τον αναβάτη του που το πόδι του είχε μπλεχτεί στον αναβατήρα.

Δολοφονώντας τον άριστο....

Γιώργος Τασούδης

Η παρουσία του Ιωάννη Καποδίστρια στην ιστορική διαδρομή του νεοσύστατου ελληνικού κράτους υπήρξε όχι απλώς καθοριστική, αλλά σχεδόν σωτηριολογική. Σε μια Ελλάδα εξουθενωμένη από τον Αγώνα και βαθιά διχασμένη, πολιτικά άπειρη και θεσμικά εύθραυστη, η έλευσή του έμοιαζε με δωρεά θείας πρόνοιας· όχι επειδή υπήρξε αλάνθαστος, αλλά διότι ενσάρκωνε εκείνο που έλειπε δραματικά: το μέτρο, την πνευματική ποιότητα της εξουσίας, την ανιδιοτελή διακονία του κοινού καλού.

Ο Καποδίστριας δεν υπήρξε τέκνο συγκυριών. Το κύρος του είχε κατακτηθεί στα μεγάλα ευρωπαϊκά κέντρα της διπλωματίας, εκεί όπου ο λόγος ζυγίζεται και η πολιτική απαιτεί βάθος νου και πλάτος ψυχής. Άνδρας υψηλής μόρφωσης, βαθιάς πίστης και σπάνιας ηθικής ακεραιότητας, δεν προσήλθε στην Ελλάδα ως σωτήρας, αλλά ως υπηρέτης. Η θεοσέβειά του δεν ήταν ρητορική· ήταν βιωματική, μετουσιωμένη σε εγκράτεια, θυσία και αυστηρότητα πρώτα προς τον εαυτό του.

Ακριβώς γι’ αυτό και κατέστη δυσβάστακτος. Διότι ο άριστος, όταν εμφανίζεται, δεν καθησυχάζει· κρίνει. Η παρουσία του απογυμνώνει τις ιδιοτέλειες, αποκαλύπτει τις ανασφάλειες, στερεί τα άλλοθι. Σε έναν τόπο όπου ο εγωισμός συχνά μεταμφιέζεται σε ελευθερία και η φατριαστική βούληση βαπτίζεται πολιτικό δικαίωμα, ο Καποδίστριας δεν μπορούσε παρά να θεωρηθεί απειλή. Όχι επειδή καταπίεζε, αλλά επειδή μετρούσε. Και ό,τι μετριέται, εκθέτει.

Οι δύο δολοφονίες που είχαν στόχο την αρπαγή της γης.

Όχι μόνο ο Ιωάννης Καποδίστριας δολοφονήθηκε για να λεηλατήσουν ορισμένοι τις Γαίες , που μόλις, είχε «προλάβει» να κηρύξει Εθνικές (δηλαδή μη- απαλλοτριώσιμες) αλλά για τον ίδιο λόγο δολοφονήθηκε και ο Υπουργός του επί των Οικονομικών Δημήτριος Περρούκας. Επί Κυβερνήτη έγινε μέλος της Πανελληνίου και Πρώτος Γραμματέας του για τα εσωτερικά και δικαστικά θέματα, μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου,

Ήταν Πρόεδρος του θαλάσσιου Δικαστηρίου, γερουσιαστής και νομοθέτης του νεοσύστατου έθνους. Σε αυτόν οφείλονται οι νόμοι του Δημοσίου Δικαίου και οι Δικαστικοί, και η διοικητική διαίρεση της Πελοποννήσου.

Το πτώμα του βρέθηκε κατακρεουργημένο στους αγρούς του Άργους και οι πραγματικοί ένοχοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ.
Η δίκη κάποιων υπηρετών του, ότι, δήθεν, τον σκότωσαν για κάτι ασημικά, στάθηκε, φαίνεται, προπέτασμα καπνού.
Διότι ένας από αυτούς, πριν εκτελεστεί, αποκάλυψε ότι είχε πάρει «άνωθεν» την εντολή. Ο φάκελος της δικογραφίας σήμερα έχει λεηλατηθεί και τίποτα δεν περιέχει.

Τί έκανε ο Δημήτριος Περούκας και συνάντησε , τη 13η Νοεμβρίου 1851, την ίδια τύχη με τον προϊστάμενό του και αγαπημένο του προστάτη, τον Ιωάννη Καποδίστρια; ( Ήταν ακριβώς ο Περρούκας αυτός ο μαντατοφόρος που μετέφερε τις προσκλήσεις- μυστικά- να κατέβει στην Ελλάδα).

Πρόβαλλε αντιρρήσεις και σθεναρή αντίσταση κατά των εξωφρενικών αξιώσεων πολλών όρνεων που οσμίστηκαν λεία και έτρεξαν πάνω από την αιμόφυρτη και μόλις αναγεννηθείσα Ελλάδα.

Δύο και μόνο συγκεκριμένα παραδείγματα αρκούν για να δώσουν την έκταση ενός σκανδάλου μπροστά στο οποίο τα σημερινά ωχριούν.

Η πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια ΕΔΩ

ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ - Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

 Ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, ο Ιωάννης Καποδίστριας (Κέρκυρα 11 Φεβρουαρίου 1776 - Ναύπλιο 27 Σεπτεμβρίου 1831), είχε στο δωμάτιό του μια λαϊκής τεχνοτροπίας εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου Γλυκοφιλούσας, διαστάσεων 0,40 × 0,54, με εμφανή την επτανησιακή επιρροή. 

 Σ' αυτήν την εικόνα ο ένθεος Ιωάννης Καποδίστριας, όπως επιβεβαιώνεται και από την ιδιόχειρη επιγραφή, που σώζεται όπισθεν της εικόνος, απευθυνόταν προσευχόμενος στην Υπεραγία Θεοτόκο κατά τις ώρες των περιστάσεων και των κινδύνων, τους οποίους συναντούσε στην επίπονη προσπάθειά του να συστήσει και να συγκροτήσει εκ θεμελίων το νεότερο Ελληνικό Κράτος.

 Μετά τη δολοφονία του έξω από τον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Ναυπλίου στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 ο Κορίνθιος υπασπιστής του, πήρε την εικόνα και τη δώρησε στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Πολιούχου Κορίνθου Αποστόλου Παύλου. 

 Αργότερα η εικόνα μεταφέρθηκε στο Εκκλησιαστικό Μουσείο Κορίνθου, όπου και τοποθετήθηκε σε ειδική θέση.

πηγή

Παρά τις αδυναμίες της μεταδίδει, έστω και κατά προσέγγιση, το πνεύμα και το μέγεθος του Ιωάννη Καποδίστρια.

 «Ο αγώνας ανάμεσα στον Καποδίστρια και σε μένα μοιάζει με αγώνα ανάμεσα σε μία θετική και μία αρνητική δύναμη… Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος, και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας»

~Κλέμενς Φον Μέττερνιχ~

Τα λόγια αυτά του Μέττερνιχ, δεν αποτελούν απλώς μια ιστορική μαρτυρία προσωπικής αντιπαλότητας αλλά είναι έστω και ακούσια μια περίτρανη ομολογία θαυμασμού. Διότι σπάνια στην ιστορία συμβαίνει ένας από τους ισχυρότερους άνδρες της Ευρώπης να αναγνωρίζει ότι ο πιο επικίνδυνος αντίπαλός του δεν είναι ένας στρατός ή μια αυτοκρατορία, αλλά ένας απολύτως έντιμος άνθρωπος. Και αυτή ακριβώς η αναγνώριση αποτυπώνει το πραγματικό μέγεθος του Ιωάννη Καποδίστρια ενός ηγέτη που τον σέβονταν και τον φοβούνταν ακόμη και οι μεγαλύτεροι εχθροί του.

Με αυτά τα λόγια στο μυαλό μπήκα ανήμερα Πρωτοχρονιάς στην κινηματογραφική αίθουσα, μαζί με την οικογένειά μου, για να δω την πολυσυζητημένη ταινία «Καποδίστριας». Και θέλω να το δηλώσω εξαρχής, καθαρά και χωρίς αστερίσκους ήμουν από εκείνους που στήριξαν και προώθησαν αυτή την κινηματογραφική προσπάθεια του Σμαραγδή με τον πιο εμφατικό τρόπο. Γιατί θεωρώ πολύτιμο κάθε εγχείρημα που επιχειρεί να φέρει στο προσκήνιο μορφές όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ωστόσο, ακριβώς επειδή η πρόθεση είναι σοβαρή και το εγχείρημα σημαντικό, ως άνθρωπος ειλικρινής απέναντι σε όσους ζήτησαν την κριτική μου αλλά κυρίως συνεπής στον εαυτό μου αισθάνομαι την υποχρέωση να επισημάνω και τις αστοχίες.

Θα ξεκινήσω με κάτι δίκαιο και κατανοητό πιστεύω για όλους,καμία ταινία διάρκειας δύο ωρών δεν μπορεί να χωρέσει την πολυσχιδή και γιγαντιαία προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια. Τον διεθνή διπλωμάτη της Ρωσίας, τον συνδιαμορφωτή της ελβετικής ουδετερότητας, τον πολιτικό στοχαστή και, τέλος, τον Κυβερνήτη μιας χώρας κατεστραμμένης, διχασμένης και συχνά εχθρικής ακόμη και προς τον ίδιο της τον σωτήρα. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι η πληρότητα αλλά η εστίαση.

Και ενα λαμπρό παράδειγμα σαν τον Κοντε Ιωάννη Καποδίστρια, τους ενοχλεί.

Όταν μου λένε για την "αρχαία Δημοκρατία" και την λαμπρότητα της, γνωρίζω αυτομάτως πως αναφέρονται στην Δημοκρατία της Αθηνας, παρ' όλο που υφίσταντο και "θυγατρικά πολιτειακά παραρτήματα" στον αρχαίο κόσμο.
Μιλάνε λοιπόν με έκσταση για ένα πολίτευμα που εχει μπει ως προμετωπίδα του υπερτρισχιλιετούς Ελληνισμού ενώ διήρκεσε μόνο περίπου... 170 χρόνια και με οχι σταθερή μορφη, καθώς υπέστη αλλαγές, από την θεμελίωσή του (Κλεισθένης 508 π.Χ.) ως την καταργησή του (Χαιρώνεια 338 π.Χ.).

Ένα πολίτευμα που συνδέθηκε (περιέργως όχι αρνητικά) με την μεγαλύτερη κλοπή σε συμμαχικό ταμείο σε όλη την ανθρώπινη ιστορία που με σχετικές αναγωγές υπολογίζεται σε μερικά δισεκατομμύρια σημερινά λεφτά, για να δημιουργηθεί αυτό που περήφανα ονομάζουμε σήμερα "χρυσή εποχή" της κλασσικής Αθήνας.
Σημειωτέον, είναι πολύ βολικό για τους υποστηρικτές αυτού του πολιτεύματος πως η Κόρινθος που είχε ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΟ πολίτευμα και απείρου κάλλους μνημεία, πλουσιότερα, περισσότερα και εκτενέστερα από αυτά που χτιστηκαν στην Αθηνα (με την μπάζα από το συμμαχικό ταμείο), καταστράφηκε ολοσχερώς από τον αρχιβάρβαρο Ρωμαίο Λούκιο Μόμμιο και δεν έχουμε να θυμόμαστε αντίστοιχο και λαμπρότερο μεγαλείο από τον αρχαίο κόσμο.

Μιλώντας λοιπόν γι' αυτό το πολίτευμα, την Δημοκρατία, συνεχίζουμε να αγνοούμε επιδεικτικά, πως ο Στρατηγός Μιλτιάδης (ο νικητής Μαραθώνα) καταδικάστηκε σε βαρύ πρόστιμο 50 ταλάντων για δήθεν "απάτη του δήμου" μετά την αποτυχημένη εκστρατεία στην Πάρο (489 π.Χ.)και πέθανε λίγο αργότερα στη φυλακή έχοντας χρέος και θανάσιμα τραύματα από την εκστρατεία.

Ο Θεμιστοκλής (ο νικητής της Σαλαμίνας) εξοστρακίστηκε (~471 π.Χ.), αργότερα κατηγορήθηκε για προδοσία και εξορίστηκε οριστικά και πέθανε στην Περσία!!!
Ο Αριστείδης ο Δίκαιος... εξοστρακίστηκε (~482 π.Χ.), αλλά ευτυχώς επανήλθε αργότερα.

Ο Κίμων (γιος Μιλτιάδη, νικητής Ευρυμέδοντα), εξοστρακίστηκε (461 π.Χ.) λόγω δήθεν φιλολακωνικών τάσεων (δηλαδή ήταν πανελληνιστής και ήθελε να σταματήσει τον εμφύλιο σκοτωμό). Τον καταδίκασαν ερήμην, όταν εκείνος πολεμούσε για τον Ελληνισμό της Κύπρου και πέθανε πάνω στη μάχη.

Μέτρον όλων ο... εαυτούλης,όχι το πρόσωπο.

 Το να φέρνει στην επικαιρότητα, μέσα σε μια τόσο γκρεμισμένη πολιτικά εποχή, τόσο απογοητευτικό κοινοβουλευτικά βιο, τη μορφή του Ιωάννη Καποδίστρια ο Γιάννης Σμαραγδής είναι δώρο!

 Υπενθυμίζει πως Κυβερνήτες υπάρχουν, δε μπορεί,αλλά είναι που ο λαός δύσκολα ανέχεται να τον κυβερνούν πρόσωπα υψηλότερα από το μπόι του,από το μέτριο και πάνω. Ο φθόνος και η μιζέρια επικρατούν,κι ο κόσμος χαίρεται να γκρινιάζει,να έχει να βρίζει εχθρό παρά άξιο να θαυμάζει. Μέτρον όλων ο εαυτούλης, όχι το πρόσωπο.

Μάρω Βαμβουνάκη

Ο Μαρξ για την εξωτερική πολιτική επί Καποδίστρια

 Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΚΛΑΒΟΥΝΟΣ

(Από την αποκήρυξη του Υψηλάντη… στο Καποδιστριακό τελεσίγραφο στον Σουλτάνο.(18/7/1821).Το  πολεμικό τελεσίγραφο που έσωσε την επανάσταση και έμεινε στην ιστορία ως τελεσίγραφο Στρογγάνωφ. )

Οι θέσεις του Μαρξ για την Ρωσική εξωτερική πολιτική και την Ελληνική επανάσταση παραμένουν  αναξιοποίητες από τους μελετητές του 21.

Παραμένουν  θαμμένες στην λήθη ιδιαίτερα από τους παραδοσιακούς Έλληνες Μαρξιστές ( Σκληρό, Κορδάτο, Ζεύγο) αλλά και σύγχρονους  Μαρξίζοντες μελετητές του 21 γενικά και του Καποδίστρια ιδιαίτερα. . Παραβλέπονται συνειδητά   από τους καλλιεργητές του αφηγήματος του «αντεπαναστάτη»,  και «αυταρχικού»  Καποδίστρια .

Στο βιβλίο των Μαρξ-‘Εγκελς <Η Ελλάδα η Τουρκία και το Ανατολικό ζήτημα.>(Εκδόσεις Γνωση1985,Εισαγωγή μετάφραση, υπομνηματισμός Παναγιώτη Κονδύλη), στο κείμενο 118 με τίτλο «Η Εξωτερική πολιτική του Ρώσικου Τσαρισμού», παρουσιάζεται αυτή η πολιτική «διαβολικά» υποστηρικτική των επαναστατικών κινημάτων στην Ευρώπη αλλά και φιλελληνική με τα ακόλουθα λόγια.. 

«..Για να στηριχτεί η Ελληνική εξέγερση έπρεπε να εμποδιστεί η ανάμειξη της Δύσης. Έπρεπε δηλ η Δύση να παραμένει απασχολημένη με τα εσωτερικά της προβλήματα. Για τον σκοπό αυτό είχε προσφέρει λαμπρή προεργασία ο κούφιος λόγος για την νομιμότητα. Οι νόμιμοι κύριοι είχαν γίνει παντού μισητοί, πέρα για πέρα

..Οι προσπάθειες παλινόρθωσης της προ επαναστατικής κατάστασης αναστάτωσαν την αστική τάξη σε ολόκληρη την Δύση. Στην Γαλλία και στη Γερμανία η κατάσταση βρισκόταν σε αναβρασμό. Στην Ισπανία και στην Ιταλία ξέσπασαν ανοιχτές εξεγέρσεις. Η τσαρική διπλωματία είχε βαλμένο το χέρι της σε όλες αυτές τις συνομωσίες και εξεγέρσεις. Όχι ότι τις έκαμε ή έστω τη συνέβαλε ουσιαστικά στη στιγμιαίες τους επιτυχίες τους, όμως με τους επίσημους εκπροσώπους της έκανε ότι μπορούσε για να σπείρει ταραχή στο εσωτερικό των νομίμων συμμάχων της. Όμως προστάτευε άμεσα τα επαναστατικά στοιχεία της Δύσης μόλις αυτά εμφανίζονταν με το προσωπείο του φιλελληνισμού. Και ποιοί άλλοι ήσαν οι φιλέλληνες που μάζευαν χρήματα και έστελναν ολόκληρα ένοπλα επικουρικά σώματα στην Ελλάδα αν όχι οι καρμπονάροι  και άλλοι φιλελεύθεροι  της Δύσης;

Όλα αυτά δεν εμπόδισαν τον πεφωτισμένο Τσάρο Αλέξανδρου να καλέσει τους νομίμους συναδέλφους του στα συνέδρια του Άαχεν, του Τροπάου, του Λαϊμπαχ και της Βερώνας να πάρουν τα πιο ενεργά μέτρα εναντίον των εξεγερμένων υπηκόων τους και να στείλουν στα 1821 τους αυστριακούς στην Ιταλία και στα 1823 τους Γάλλους στην Ισπανία για να καταστείλουν την επανάσταση και ακόμα και να καταδικάσουν φαινομενικά την εξέγερση των ελλήνων ενώ ταυτόχρονα την υποκινούσε ο ίδιος και έβαζε ανθρώπους του να ενημερώσει τους φιλέλληνες της δύσης ώστε να διπλασιάσουν τη δραστηριότητά τους…σελ 474.».

Έγγραφο του 1806 με την υπογραφή του Καποδίστρια, ως Υπουργού Εξωτερικών της Ιονίου Πολιτείας,

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης της ανεξάρτητης Ελλάδας. Οραματιστής και θεμελιωτής του νεοσύστατου κράτους, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα με το έργο και την αφοσίωσή του.
Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους - Αρχείο Κυθήρων σώζεται έγγραφο του 1806 με την υπογραφή του, ως Υπουργού Εξωτερικών της Ιονίου Πολιτείας, μια ζωντανή μαρτυρία της πορείας του πριν αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην Ελλάδα.
Η μνήμη του παραμένει φάρος ευθύνης και προσφοράς προς την πατρίδα.
Ακολουθεί η μετάφραση του εγγράφου ,το οποίο είναι γραμμένο στα Ιταλικά

Γιώργος Λουράντος

Ρενάτα Πανταζίδου

Προς την Εξοχότητά του, Πρύτανη των Κυθήρων
Ο Γραμματέας της Επικρατείας επί των Εξωτερικών Υποθέσεων

Κέρκυρα, 14 Ιουνίου 1806

Αφού επιτέλεσε τις λειτουργίες που του είχαν ανατεθεί για το καλό της δημόσιας υπηρεσίας σύμφωνα με τις διατάξεις και τους νόμους της Πολιτείας, και καθώς τώρα εκλήθη στο Υπουργείο του Σεβαστού Συγκλήτου στο Τμήμα των Εξωτερικών Υποθέσεων και Εμπορίου, ο υποφαινόμενος Βατάτζης οφείλει να γνωστοποιήσει στην Εξοχότητά Σας ότι την 15η του τρέχοντος μηνός ο εν λόγω Γραμματέας της Επικρατείας θα αναλάβει το χαρτοφυλάκιο του υποφαινομένου, παραλαμβάνοντας μαζί και τον λογαριασμό της διοικήσεώς του.

Λόγος Επιτάφιος Εις τον Κυβερνήτην της Ελλάδος Ιωάννην Α. Καποδίστριαν

(Συντεθείς υπό του Εξοχωτάτου Κυρίου Αλ. Στούρζα)

«Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την
Ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού.»
(Ιωάννης ο Ιερός Ευαγγελιστής, κεφ. 15 στιχ.13)
Ως ανεξερεύνητα τα κρίματά Σου, Κύριε Παντοκράτορ! Επότισας ημάς πάλιν οίνον κατανύξεως.

Απέστρεψας το πρόσωπόν Σου από του λαού Σου. Εσαλεύθη και έντρομος εγεννήθη η γη των προγόνων μας διότι παρέδωκας ημάς εις αδόκιμον νουν, και ετελειώθη, κατά παραχώρησιν Σου, η πατροκτονία! Χείρες ανόσιοι, θηρία ανθρωπόμορφα, άνδρες αιμάτων επεβουλεύθησαν την πλέον πολύτιμον ζωήν, και την ύπαρξιν έθνους ολοκλήρου μετά του εκλεκτού Σου συνέκλεισαν εις ένα τάφον. Τω όντι, τά κρίματά Σου, Κύριε, άβυσσος πολλή, και εις το μυστήριον της ανοχής και προνοίας Σου ουδείς δύναται παρακύψαι.

Πενθούντες, ιδού παριστάμεθα έμπροσθεν του θρόνου της μεγαλωσύνης εν υψηλοίς, και, βαρέως στενάζοντες, εκφωνούμεν· Κύριε, έως πότε; Ευχάς και δά­κρυα και δέησιν προσφέρομέν Σοι εκτενή υπέρ αναπαύσεως, εν ταις άγιαις Σου μοναίς, του δούλου Σου Ιωάννου Αντωνίου του Καποδίστρια, όστις, εναθλήσας μέ­χρις αίματος, ηρπάσθη αφ’ ημών, εν τω μέσω των αγώνων και της δόξης του.

Αλλά τί εγκαυχάται εν κακία ο ασεβής, και μίσος χορτάσας το βδελυρόν, νομί­ζει, ότι ενέπαιξε Σε τον Παντοδύναμον Θεόν, ότι εξύβρισε την Ελλάδα και όλην την ανθρωπότητα! 

Γιά τ' ἄλλα δέν γελῶ τόν ἑαυτό μου. Μέ περιμένουν δυσκολίες, πίκρες καί, τέλος, τό μαχαίρι.

 Ο Καποδίστριας ήταν Άγιος με όλη τη σημασία και την ουσία της λέξης. Οι Έλληνες όταν τον δολοφόνησαν δεν διέπραξαν απλα πράξη ισοδύναμη με πατροκτονία. Αλλά όπως ο Χριστός είπε στους συμπατριώτες του Ιουδαίους " Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτέννουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν!" (23,37) Ήταν δολοφονία Προφήτη, Αγίου.

Ο Καποδίστριας ήξερε πάρα πολύ καλά γιατί έλεγε προφητικά λίγες ημέρες πριν τον σκοτώσουν, ότι "θα έλθει κάποτε η μέρα κατά την οποία οι Έλληνες θα εννοήσουν τη σημασία της θυσίας μου". Όσο ο Έλληνας δεν κατανοεί ότι κουβαλάμε το βάρος της δολοφονίας ενός αγίου που μας έφτιαξε κράτος απ' το μηδέν, τότε δεν θα σηκώσουμε ποτέ κεφάλι!

Κι ευτυχώς (!) ο Άγιος Παΐσιος μίλησε για γεγονότα, πείνα , πόλεμο, μετάνοια γιατί τελικά απ' ότι φαίνεται δεν υπάρχει και άλλος τρόπος για να κατανοήσουν οι Έλληνες γιατί ο Καποδίστριας πήγε εθελουσία στο μαρτύριο και θυσιάστηκε...

πηγή

1827. Ἀφοῦ ὁ Καποδίστριας ἐξελέγη Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος, μεταβαίνει στὴν Γενεύη. Ἐκεῖ, ἕνας Φίλος σπεύδει νὰ τὸν συγχαρεῖ.
Ἀτάραχος, τοῦ λέει ὁ Κυβερνήτης.
“(..) Δὲν θέλω νὰ μὲ συγχαρεῖ κανείς. Στήν ἀπόφασή μου μέσα δὲν ὑπάρχει οὔτε χαρά, οὔτε λύπη. Ὁ δρόμος τῆς ζωῆς μας εἶναι γραμμένος καὶ δὲν μένει σὲ ἐμᾶς ἡ ἐκλογή. Τὰ χαντάκια στὰ δύο πλευρὰ τοῦ δρόμου εἶναι τόσο βαθιά καὶ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ προχωροῦμε πάντα μπροστά.
Ἡ καταγωγὴ μου, ἡ ἀγάπη μου γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἡ θέση πού ἔχω ἀντίκρυ ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις καὶ ἡ δύναμη τῶν πραγμάτων, ὅλα βαραίνουν στὴν ἐκλογὴ μου. Νὰ ἀρνηθῶ, θὰ διεκήρυττα μὲ αὐτὸ πώς ἀπελπίστηκα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ πώς προτιμῶ τὸν ἑαυτὸ μου ἀπὸ τὸ Χρέος μου.

Είναι καιροί, Μαυρομιχάλη μου,πού πρέπει να τρώμε όλοι ακρίδες και μέλι άγριο...

 «Κατεβαίνω πολεμιστής είς το στάδιον, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι τον έρωτα των προνομίων πού είναι φυτευμένες είς ψυχές πολλών, τα ονειροπολήματα των λογιωτάτων, ξένων πρακτικής ζωής, το φιλύποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών.

Είναι καιροί, Μαυρομιχάλη μου, πού πρέπει να τρώμε όλοι ακρίδες και μέλι άγριο, να ντυνόμαστε ταπεινά, να φορούμε ζώνη δερματένια,να υπομένωμε την πείναν και την δίψαν,να μην έχωμε φαντασίας,να μην έχωμε φιλοδοξίας,να μην έχωμε φιλαργυρίας, να μην έχωμε φιλονεικίας,να μην έχωμε φιλοτιμίας.

Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση είς την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το Ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.»

«Απόλογα για τον Καποδίστρια» του Γεωργίου Τερτσέτη,
Από την άφιξη του Καποδιστρια στην Αίγινα στις 11 Ιανουαρίου 1828 και την συναντηση του με τον Γιωργακη Μαυρομιχάλη..... ντυμένο με την χρυσοποικιλτη φορεσιά του και οπλισμένο με τα ασημένια ...τα ασημένια του άρματα 

πηγή

Πορτρέτο του Ιωάννη Καποδίστρια

Από τις πολλές ιδιότητες του Ιωάννη Καποδίστρια η λιγότερο γνωστή είναι η ιατρική.
Έτσι το πορτρέτο του βρίσκεται στη Μεγάλη Αίθουσα του Πανεπιστημίου της Πάδοβα στο Palazzo Bo.
Συγκεκριμένα ο πίνακας βρίσκεται στην «Αίθουσα των Σαράντα» (Sala dei Quaranta), που περιλαμβάνει πορτρέτα εμβληματικών σπουδαστών του πανεπιστημίου.
Από την πινακοθήκη των σαράντα ξένων σπουδαστών ο χώρος, που η παράδοση τον συνδέει με τον Γαλιλαίο, ονομάστηκε «Αίθουσα των Σαράντα».

https://catalogo.beniculturali.it/.../Histo.../0500090477-37

Οι δολοφόνοι του Καποδίστρια δεν ησυχάζουν...

                           

Ξέρατε ότι :

● Ο πανίσχυρος Σύλλογος Μανιατών πανηγυρίζει το θάνατο του Ι.Καποδίστρια ανήμερα του άδικου χαμού του;

● Ότι πέτυχε να τοποθετηθεί λαμπρός ανδριάντας του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη (πατέρα των δύο δολοφόνων του Καποδίστρια) στην κεντρική πλατεία του Πειραιά;

● Ότι ο δραστήριος Σύλλογος Κερκυραίων Πειραιά έκανε έκκληση στον δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μόραλη,του οποίου η μητέρα είναι Κερκυραία,να μην προχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση;

● Ότι στην αρνητική απάντηση του Δημάρχου Πειραιά ο Σύλλογος Κερκυραίων έκανε νέα έκκληση τουλάχιστον να μην γίνουν οι προγραμματισμένες φιέστες των αποκαλυπτηρίων, αλλά και πάλι έλαβε αρνητική απάντηση;

● Ότι τα αποκαλυπτήρια συνοδεύτηκαν από γιορτές, πανηγυρισμούς, ομιλίες, μουσικές και παράτες;

● Ότι αγαπημένος φίλος, ο οποίος ήταν παρών στην σκηνή, μου είπε ότι ο Γιάννης Σμαραγδής πάνω στον τάφο του Αγίου της πολιτικής έκλαιγε με αναφιλητά ; (*)

● Ότι αφού γίνει η πρώτη προβολή,η ταινία θα μοιραστεί δωρεάν σε σχολεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού;

● Ότι για 8 χρόνια ο σκηνοθέτης χτυπούσε κλειστές πόρτες,για οικονομική βοήθεια,οι οποίες όμως παρέμεναν ερμητικά κλειστές;

● Ότι τα μισά χρήματα της ταινίας τα έδωσε ανώνυμος Έλληνας του εξωτερικού;;;

● Ότι δύο από τους βουλευτές μας πρότειναν στον πρόεδρο της Βουλής να καθιερωθεί Ημέρα Μνήμης του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, αλλά δεν αξιώθηκαν ούτε μιας απάντησης, έστω και αρνητικής;

Αυτά και πολλά άλλα ζήσαμε, νιώσαμε, βιώσαμε, μάθαμε χτες στην παρουσίαση του ντοκιμαντέρ - προπομπού της ταινίας του βραβευμένου σκηνοθέτη, η οποία θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες ανήμερα τα Χριστούγεννα !

Κείμενο Aleka Mourmouri

(*) Βίντεο του Spyros Sourvinos από την τελευταία επίσκεψη του σκηνοθέτη Γ.Σμαραγδή εις τον τάφο του Κυβερνήτη, εις Ι.Μονήν Υ.Θ.Πλατυτέρας Κερκύρας, 23.8.2025.

Η αλήθεια για τον Καποδίστρια(Γερόντισσα Φιλοθέη)

                               

Γιατί τότε ἔγινε ἡ ἀρχή τοῦ κακοῦ....

Ταχτσόγλου Καλλιόπη, ἠθοποιός

«Ἀγαπημένε μας τρυφερὲ πατέρα. Μὲ τὸν θάνατό σου σκοτείνιασαν ὅλα γύρω μας. Τὰ λουλούδια μαράθηκαν.
Τὰ πουλιὰ σώπασαν. Ὅλα βουβάθηκαν ἀπὸ τὶς δικές μας παιδικὲς καὶ νεανικὲς κραυγές ποὺ τὶς στέλνουμε στὸν ούρανὸ μαζὶ μὲ τοὺς λυγμούς μας. Ἐκείνοι ποὺ σὲ σκότωσαν θὰ εἶναι καταραμένοι. Γιατὶ σκότωσαν τὴν ἐλπίδα μας. Σκότωσαν τἠν παρηγοριά μας. Τὴν δύναμη. Τὸ φῶς γιὰ ἕνα καλύτερο αὔριο. Γιατὶ σκότωσαν ἐσένα, ἀγαπημένε μας Κυβερνήτη-Πατέρα.»
Ὁ θρηνώδης αὐτὸς λόγος, γράφτηκε ἀπὸ τὰ παιδιὰ ποὺ τόσο ἀγαποῦσε καὶ προστάτευε μὲ τὴν πολιτική του καὶ τὴν προσωπικότητά του, ὁ Καποδίστριας.

Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Ὀ μπαρμπα Γιάννης μας τοῦ λαοῦ μας. Ὁ Κυβερνήτης ποὺ σὰν σήμερα σκοτώσανε Ἀγγλογάλλοι ΜΑ ΜΕ χέρι ἑλληνικό !! Χέρι ἀνθρώπων ποὺ ἔβαλαν τὸ προσωπικό τους συμφέρον πάνω ἀπὸ τῆς πατρίδας τὴν προκοπή !!
Καὶ πουλημένοι Δημοσιογράφοι τὸν πολεμοῦσαν μὲ τὴν γνωστὴ μέθοδο τῆς δολοφονίας χαρακτήρων. Καὶ καθηγητὲς ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ τἄχα τὸν θαύμαζαν ἐνῶ τὸν ὑπέσκαπταν καὶ τὸν ἴδιο καὶ Ὅλα ὅσα πρέσβευε. Ὄλα ὅσα ἦταν σύμφωνα μὲ τὸ θεῖο θέλημα καὶ τὸν πόθο καὶ τὴν λακτάρα τοῦ λαοῦ.

Καλύτερα ποὺ ζῶ τώρα, μέσα στὸ βαθὺ σκοτάδι, παρὰ τότε ποὺ τὸ φῶς ἔσβησε καὶ μπροστὰ ἁπλώθηκε νύκτα μεγάλη.
Καλύτερα τώρα, στὸ πιὸ βαθὺ σκοτάδι ποὺ εἶναι πρὶν τὸ ξημέρωμα. Παρὰ τότε ποὺ 'κεῖνα τὰ παιδιὰ ἐνῶ εἶχαν πατέρα ἔμειναν ὀρφανὰ καὶ ἐνῶ εἴχαν φῶς, τὸ ἔχασαν, καὶ σκοτείνιασαν ὅλα γύρω τους. 

Γιατὶ τότε ἔγινε ἡ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ.
Γιατὶ τότε ἔσβησε ἡ ἐλπίδα νὰ ζήσουμε σὰν Ἔλληνες καὶ ὄχι σὰν κακέκτυπα τοῦ ἐαυτοῦ μας, τσαλαπατημένοι, τσαλακωμένοι, ἐξευτελισμένοι καὶ ζήτουλες..
Τὸ πέρασμα ἀπὸ τὸν «τίμιο ἐχθρό μας τὸν Τοῦρκο» στὸν ὕπουλο Φράγκο «ντυμένο φίλο» ἐχθρό μας, ἦταν ἀπελπιστικό, σκοτεινὸ καὶ δυσοίωνο καὶ πολυχρονισμένο. Δὲν θὰ ἤθελα τότε νὰ ζῶ.

Δεν γνώρισε η νεώτερη ιστορία της Ελλάδας άλλον όμοιον του Πολιτικό

Ιωάννης Καποδίστριας, ο Άγιος της Πολιτικής (+ 27 Σεπ 1831)

"Εις μνημόσυνον αιώνιον έσται δίκαιος".

Δεν γνώρισε η νεώτερη ιστορία της Ελλάδας άλλον όμοιον του Πολιτικό.
Αγάπησε πολύ τον Χριστό και όλη η ζωή του ήταν ένα ζωντανό παράδειγμα Αληθινού Χριστιανού.
Αγωνίστηκε "μυστικώ τω τρόπω" στην προσωπική του έρημο- επτά περίπου χρόνια- για την κάθαρση των παθών του και έχουμε πολλές μαρτυρίες ότι έφθασε και στην Θεία Φώτιση (για όσους εννοούν την σημασία αυτών των λόγων).
Σε πολύ νεαρά ηλικία μόλις 21-22 ετών, καθίσταται αριστούχος στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβα ως φαινόμενο της εποχής του.
Οι καθηγητές του, τον αποκαλούν ισότιμα ως καθηγητή ισάξιό τους.
Αναρριχάται γρήγορα στα αξιώματα της Αυτοκρατορικής αυλής και τελικά στο ύπατο αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών της αχανούς Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Από αυτή την θέση του δεν λάμπει το άστρο του μόνο στο διπλωματικό πεδίο αλλά κηρύττει Χριστό με τη ζωή και τα έργα του σε όλα τα έθνη.
Γι’ αυτό οι Ρώσοι τον αποκαλούν προφήτη, οι δε αντίπαλοι του προσωποποίηση του κακού.
Ο φοβερός Καγκελάριος της Αυστρίας Μέττερνιχ λέγει ότι: «Ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας».

Τα όρια της Ελλάδος, ορίστηκαν με αίμα....

«Τα όρια της Ελλάδος, ορίστηκαν με το αίμα που χύθηκε στις σφαγές των Κυδωνιών, της Κύπρου, της Χίου, της Κρήτης, των Ψαρών, του Μεσολογγίου και στις πολυάριθμες ναυμαχίες και μάχες, στις οποίες δοξάστηκε το γενναίο τούτο έθνος».

Κόμης Ιωάννης Καποδιστριας