Ὅποιος δέν ἔχει τήν πίστη μέσα στήν καρδιά του, τί ἐλπίδα μπορεῖ νἄ'χει;Ὅπου ν᾿ ἀκουμπήσει ὅλα εἶναι σάπια.

Ἀλλοίμονο! Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιὸ πολλοὶ σήμερα, τώρα ποὺ ἔπρεπε νὰ προσπέσουμε μὲ δάκρυα καυτερὰ στὴν Παναγία καὶ νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸ Θεόδωρο Δούκα τὸ Λάσκαρη, ποὺ σύνθεσε μὲ συντριμένη καρδιὰ τὸν παρακλητικὸ κανόνα:

«Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου μὲ ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε». 

«Σὰν τὰ μελίσσια ποὺ τριγυρίζουνε γύρω στὴν κερήθρα, ἔτσι κ᾿ ἐμένα μὲ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καὶ πέσανε ἀπάνω στὴν καρδιά μου καὶ τὴν κατατρυπᾶνε μὲ τὶς φαρμακερὲς σαγίτες τους.Ἄμποτε, Παναγιά μου, νὰ σὲ βρῶ βοηθό, νὰ μὲ γλύτωσεις ἀπὸ τὰ βάσανα». 

Μὰ ποιὸς ἀπό μας γυρεύει βοήθεια ἀπὸ τὴν Παναγία, ἀπὸ τὸν Χριστὸ κι᾿ ἀπὸ τοὺς ἁγίους;
Γυρεύουμε βoήθεια ἀπὸ τὸ κάθε τί, παρεκτῶς ἀπὸ τὸ Θεό. Ἀλλὰ τί βοήθεια μποροῦνε νὰ δώσουνε στὸν ἄνθρωπο τὰ εἴδωλα τὰ λεγόμενα «ἐπιστήμη» καὶ «τέχνη»;

Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ ἀναχωρητὴς λέγει: «Σ᾿ ὅλους τοὺς δρόμους ποὺ πορεύονται οἱ ἄνθρωποι σὲ τοῦτον τὸν κόσμο δὲv βρίσκουνε σὲ κανένα τὴν εἰρήνη, ὡς ποὺ vα σιμώσουμε στὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ.Μὰ ἀλλοίμονο οἱ πιὸ πολλοὶ ἄvθρωποι εἶναι «οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» ὅπως λέγει ὁ Παῦλος.Ὅποιος δὲν ἔχει τὴν πίστη μέσα στὴν καρδιά του, τί ἐλπίδα μπορεῖ νἄχει;Ὅπου ν᾿ ἀκουμπήσει ὅλα εἶναι σάπια.

Γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ ὑμνογράφος ποὺ εἴπαμε, λέγει στὴν Παναγία: 

«Ἀπορήσας ἐκ πάντων, ὀδυνηρῶς κράζω σοι· πρόφθασον, θερμὴ προστασία, καὶ τὴν βοήθειαν δός μοι τῷ δούλῳ σου τῷ ταπεινῷ καὶ ἀθλίω».

«Ὅλα, λέγει τὰ δοκίμασα, μὰ κανένα πράγμα δὲ μπόρεσε vα μὲ ξαλαφρώσει. Γιὰ τοῦτο φωνάζω Ἐσένα μὲ θρῆνο πικρόν, καὶ λέγω:
Πρόφταξε καὶ δόσε τὴ βοήθειά σου σὲ μένα τὸν ταπεινὸ κι᾿ ἄθλιο δοῦλο σου».

Φώτης Κόντογλου

(Ἀπό τὸ περιοδικὸ «Ἑλληνικὴ Δημιουργία», τ. 37, 1949).

Λες συχνά,κάποιες φορές, τήν ἀνόητη φράση -μέ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός.

 Λες συχνά,κάποιες φορές, τὴν ἀνόητη φράση -μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός. Καὶ συμβαίνει κάποτε ὄντως νὰ ἤσουν μακρυὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Τώρα ἐξομολογεῖσαι, ἀγωνιζόμενος πέφτεις και σηκώνεσαι, προσέχεις, προσεύχεσαι, κοινωνᾶς. Τὸν φωνάζεις μὲ τὴ ζωή σου.

 Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ σὲ ἐγκατέλειψε τότε ποὺ τὸν εἶχες "ἐγκαταλείψει" ἐσὺ μὲ τὴ ζωή σου, καὶ νὰ σὲ ἐγκαταλείπει τώρα ποὺ Τὸν φωνάζεις; Στέκει αὐτὴ ἡ σκέψη; Ὄχι. 

 Γι' αὐτὸ νὰ περιφρονεῖς τέτοιες σκέψεις τοῦ πονηροῦ ποὺ θέλουν νὰ γεννήσουν ἀπελπισία μέσα σου, καὶ πιὸ ξένοιαστα νὰ φωνάζεις συνεχῶς τὸ Χριστό μας, τρέχοντας ἀπὸ πίσω Του. Μὲ κέφι καὶ ὄρεξη πνευματική. Καὶ μὴ φοβᾶσαι καθόλου. Αὐτὲς οἱ σκέψεις σὰν καπνὸς θὰ χαθοῦν. Γιατί, "καπνιὰ" τοῦ πονηροῦ εἶναι.

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

ΠΕΡΑΝ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ

Η προς μητρός μάμμη μου, αρχόντισσα κτηματίας στη Λοκρίδα, κάθε φθινόπωρο μετά τη συγκομιδή, άνοιγε το μυστικό προσωπικό της σεντούκι, έβγαζε το νυφικό της και το σιδέρωνε. Ήταν αυτό που κατ’ επιθυμίαν της θα την κάλυπτε και νεκρή. Μέσα στο σεντούκι είχε και δύο μικρά μπουκαλάκια. Το ένα με λάδι, το άλλο με κρασί. Τα άδειαζε στο νεροχύτη και τα γέμιζε με προϊόντα της νέας σοδειάς. Ήταν οι μέλλουσες χοές της. Οι προσφορές κατά την ώρα της ταφής.

Αυτή η ίδια μακάρια γριούλα μας είχε μάθει να μην πετάμε τη φέτα, το ψωμί με λάδι ή με ζάχαρη που μας έδινε, όταν βγαίναμε στο δρόμο για παιχνίδι. Έπρεπε, όταν χορταίναμε και δεν θέλαμε άλλο, να ανεβαίνουμε με προσοχή στη μάντρα ή στα κεραμίδια της αποθήκης και να αφήνουμε το κομμάτι το ψωμί για να το φάνε τα πετεινά του ουρανού. Πριν το ακουμπήσουμε στη μάντρα έπρεπε να το ασπαστούμε.

Αυτές οι μικρές τελετές ευσέβειας με ακολουθούν έως σήμερα και με παρηγορούν μέσα στο χαώδη κόσμο, τον σκόρπιο, τον ανερμάτιστο που ζούμε. Αυτές οι δύο συνταρακτικές στη σοφία τους και στην απλότητά τους τελετές ερμηνεύουν το ήθος μιας άλλης γενιάς, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν πρότυπα βίου στον απορφανεμένο κόσμο μας.

H πορεία προς Εμμαούς δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος αλλά ο δικός μας δρόμος.

Τρίτη του Πάσχα και η αναφορά του Ευαγγελίου στην λεγομένη ''Πορεία προς Εμμαούς''....
Δύο μαθητές φεύγουν από την Ιερουσαλήμ,φεύγουν από τον τόπο της ελπίδας τους
γιατί δεν άντεχαν την διάψευση των προσδοκιών τους με τον θάνατο του Διδασκάλου τους...
Κατευθύνονται προς την Εμμαούς, δεν είναι πορεία θριάμβου αλλά απογοήτευσης.
Δεν φεύγουν απλώς από έναν τόπο αλλά φεύγουν από μια σχέση...
Και ενώ φεύγουν, ενώ η καρδιά τους βαραίνει και ο νους τους είναι γεμάτος σύγχυση ο Χριστός τους πλησιάζει και αρχίζει να περπατά μαζί τους,
δίχως όμως να Τον αναγνωρίζουν....
Μιλούν για τον Διδάσκαλο τους στο ''Άγνωστο'' συνοδοιπόρο χωρίς να καταλαβαίνουν ότι μιλούν μπροστά Του.
Αυτή είναι η πνευματική μας τραγωδία, να μιλάμε για τον Θεό αλλά να μην Τον ζούμε,να έχουμε λόγια αλλά να μην έχουμε σχέση....
Τι είναι αυτό που κρατά τους οφθαλμοί τους κλειστούς και δεν αναγνωρίζουν
στον πρόσωπο του συνοδοιπόρου τον Χριστό;
Η θλίψη που γεννά η απογοήτευση των προσδοκιών τους....
Τότε ο Χριστός δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό,δεν αποκαλύπτεται αμέσως, δεν επιβάλλεται,αλλά αρχίζει να τους θερμαίνει λίγο την καρδιά με τον λόγο Του.
Φτάνουν στο χωριό και ο Χριστός κάνει πως θέλει να προχωρήσει,
γιατί; δεν κάνει νάζια....Περιμένει τώρα την ελευθερία της πρόσκλησης....
Αφού γλυκάθηκε η καρδιά τους με την παρουσία Του, Του λένε:
‘’Μείνε μαζί μας, γιατί βραδιάζει.’’

Και μένει και εκεί στο τραπέζι,καθώς κόβει τον άρτο,ανοίγονται τα μάτια τους και Τον αναγνωρίζουν.

Μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου...

 Βρισκόμαστε τώρα μπροστά σ' έναν αδιόρατο κίνδυνο: Να βάλουμε σε γιορτινές κορνίζες τις συνταρακτικές αλή­θειες ζωής, που αποκαλύπτει το χριστιανικό ευαγγέλιο, να μετατρέψουμε το ορόσημο για τη λύ­τρωση του ανθρωπίνου γένους, τη Γέννηση του Σωτήρος, σε γραφική εορτή μιας καταναλω­τικής κοινωνίας, όπου ανταλλάσσουμε μηχανικά αόριστες ευχές.

  Μια χαρούμενη αποδοχή τού χριστουγεννιάτικου μηνύματος δεν οδηγεί σε κάποια μεταφυσική φυγή από την άμεση, σκληρή πραγματικότητα της ζωής μας. Τα ευαγγελικά αναγνώσματα της εορτής δεν περιγράφουν μόνο τη δοξολογική συμμετοχή των αγγέλων, τη λατρευτική προσκύνηση των ποιμένων και των μάγων. Παράλληλα καταγράφουν την παγερή αδιαφορία του περιβάλλοντος, το ανυποψίαστο της κοινωνίας μέσα στην οποία γεννιέται ο Χριστός, η μοναδική ελπίδα του κόσμου. Αποκαλύπτουν μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου. Δεν μιλούν μόνο για ειρήνη, αλλά και για την αμείλικτη δίωξη, που αρχίζει εναντίον του Ειρηνοποιού από τα νηπιακά του χρόνια.

«Η ελπίδα στην αιώνια ζωή καθιστά ανώδυνο το θάνατο εκείνου που βαδίζει προς αυτόν.

Άγιος Νεκτάριος

«Η ελπίδα στην αιώνια ζωή καθιστά ανώδυνο το θάνατο εκείνου που βαδίζει προς αυτόν.Αυτή και τον απογοητευμένο που καταρρέει παρηγορεί και τον ανδρείως μαχόμενο ενισχύει και αυτόν που έχει καταδικαστεί σε θάνατο, καταπραΰνει και εκείνον που ζει σε ελεεινή κατάσταση στηρίζει και τον αγωνιζόμενο για την αρετή, την αλήθεια, το δίκαιο, το καλό και το αγαθό, τον καθιστά ανυποχώρητο και ανίκητο.

Η ελπίδα είναι πρόοδος, ανάπτυξη και εξέλιξη.
Αν αποσύρεις την ελπίδα από τον κόσμο, ο κόσμος θα αφανιστεί.
Η ελπίδα είναι η αρχική δημιουργική δύναμη όλων των αγαθών.
Η ελπίδα καθοδηγεί τον σοφό και επιστήμονα στις έρευνές του και του δίνει δύναμη να αντέχει χίλιους κόπους και αγώνες.
Η ελπίδα επιβιβάζει τους ναυτικούς πάνω σε ξύλινη σχεδία για να πλεύσουν στη σκοτεινιασμένη θάλασσα.
Η ελπίδα παρακινεί τους πάντες στις κάθε είδους ενέργειες τους.
Η ελπίδα τρέφει και ζωογονεί.
Αυτή αναγεννά τον άνθρωπο που έχει διαφθαρεί από την αμαρτία και τον αναδεικνύει αληθινά ενάρετο και χρήσιμο άνθρωπο.
Μεγάλο πράγματι και θείο δώρο ελπίδα!»

Η νίκη της πίστης!

Τού Αρχιμ. Νεκτάριου Πόκκια, Ηγούμενου τής Ι. Μονής Θάρρι Ρόδου

Τόν τελευταίο καιρό μέ όλα αυτά πού συμβαίνουν γύρω μας, πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει τού θάρρος καί τήν ελπίδα τους. Σύν τοίς άλλοις, κλονίζεται συθέμελα καί ηυ πίστη τους.
Ποιά πίστη όμως;
Ή επιφανειακή και επιδερμική.
Ή πίστη χωρίς ουσία καί περιεχόμενο.
Ή πίστη πού δέν στοιχίζει.
Ή πίστη πού δέν είναι θυσιαστική.

Λέει ό Ευαγγελιστής Ιωάννης:
«Αύτη ή νίκη ή νικήσασα τόν κόσμον, ή πίστις ημών», δίνοντας μία άλλη νέα διάσταση.
Τήν στρέφει στό χώρο τού πνεύματος καί έτσι ταυτίζει αυτά τά δύο μεγέθη. Κάνει τήν πίστη καί τήν νίκη δύο όψεις τού ιδίου νομίσματος.

Τό ερώτημα όμως πού προβάλλει σύμφωνα μέ τόν παραπάνω συλλογισμό είναι το εξής: Ποιόν κόσμο μπορεί νά νικήσει η πίστη;

Υπάρχει ελπίδα γιατί ο Χριστός είναι το κέντρο της ζωής της εκκλησίας μας και το κέντρο της δικής μας της ζωής!»(+Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος)

"Την αγάπη δεν την εκφράζει κανείς με λουλούδια, την εκφράζει με έργα, μερικές φορές με σιωπή, με αποδοχή του κόπου της αδικίας, της παραγκωνίσεως, της καχυποψίας. Το τελικό μήνυμα για όλους μας είναι ότι υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει ελπίδα όχι γιατί τα πράγματα θα έρθουν καλά, τίποτα δεν έρχεται μόνο του καλά. Υπάρχει ελπίδα γιατί ο Χριστός είναι το κέντρο της ζωής της εκκλησίας μας και το κέντρο της δικής μας της ζωής!»

Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιος.

Την ευχή του να έχουμε.Αιωνία του η μνήμη

πηγή

Ο Χριστός η μόνη μας ελπίδα

 

Η πρώτη εντολή του Θεού είναι να αγαπήσεις τον Θεό με όλη σου την ύπαρξη. Από τη στιγμή που δεν εφαρμόζεται αυτό το πράγμα, έχουμε παρενέργειες.

Όταν βλέπουμε την απελπισία να μας στραγγαλίζει, να πνιγόμαστε και να φτάνουμε σε σημείο καταστροφής, γιατί απογοητευτήκαμε απ’ όσα είναι γύρω μας ακόμη και από τα πιο ευγενικά στοιχεία που μας περιτριγυρίζουν, τότε κρίνεται πού δώσαμε όλη τη δύναμη της υπάρξεώς μας. Αν τηρήσουμε την εντολή του Θεού, τότε με πολλή καρτερία και ανοχή αντιμετωπίζουμε τα πάντα.

Δεν απελπιζόμαστε, γιατί δεν είχαμε την ελπίδα μας σε έναν άνθρωπο, έστω αν ήταν ο εαυτός μας, το παιδί μας , ο/η σύζυγός μας, αλλά την είχαμε στον Θεό και ο Θεός είναι ο μόνος που ποτέ δεν απογοητεύει τον άνθρωπο. Αντίθετα παραμένει μόνη ελπίδα του, και ακόμη και την ώρα του θανάτου του η μόνη ελπίδα του ανθρώπου είναι ο Θεός, ενώ τα άλλα όλα μένουν άπρακτα, κανένας δεν μπορεί να τον βοηθήσει εκείνη την ώρα, ούτε ο σύζυγος, ούτε το παιδί, ούτε ο εαυτός του, ούτε τα χρήματα ούτε η θέση του σ’ αυτή τη ζωή.

Μόνο ο Θεός μπορεί να συμπαρασταθεί στον άνθρωπο. Άρα ο Θεός είναι η ακαταίσχυντος ελπίδα μας, είναι η ελπίδα που ποτέ δεν θα μας αφήσει. Έτσι όταν ο άνθρωπος βιώσει αυτή την πίστη, τότε μετά είναι πολύ άνετη η ζωή του, και δεν τρομάζει και δεν φοβάται.

...αν σου σταύρωσαν την ελπίδα,μυρίζει Ανάσταση!

-.... έχασες το θάρρος σου....;Γιατί ;...Αφού μυρίζει Ανάσταση!«Τι έχεις;», σε ρωτώ.
-«Δεν είμαι καλά, πνίγομαι, απελπίστηκα», μου απαντάς.
-Γιατί έχασες το θαρρος σου;Άφησες την παγωνιά του χειμώνα να κυριεύσει την ψυχή σου.
-Μα τόσα προβλήματα έχουν πέσει επάνω μου.Τα οικονομικά χάλια, ασθένειες πολλές, σύγχυση παντού.
-Δεν μπορείς να μιλήσεις με άνθρωπο παρηγοριά πουθενά.
-Όταν απελπίζεσαι, και σε πιάνει πανικός και απόγνωση,ρίξε το βλέμμα σου στο Σταυρό,αν σου σταύρωσαν την ελπίδα,μυρίζει Ανάσταση! 

πηγή

«Στον απόηχο του Αποδείπνου…»

  Όλες αυτές τις μέρες της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στις εκκλησιές διαβάζουμε το Μέγα Απόδειπνο, μια κατανυκτική αρχαία ακολουθία που συνοδεύει τους Χριστιανούς στους αιώνες, στην πορεία προς το Γολγοθά και την Ανάσταση! Ωραία λόγια, γεμάτα υψηλά και μεγάλα νοήματα, που αγγίζουν θαρρείς σαν απαλές νότες εύηχης κιθάρας την ψυχή, ημερεύοντας το νου, ξεκουράζοντας την κουρασμένη από τα πολλά σκέψη, καθαρίζοντας τον λογισμό τ΄ ανθρώπου, κάνοντας το λιοντάρι αυτό, αρνάκι άκακο του Θεού!

 Βλέπεις στο μισοσκόταδο, καρδιές καθαρές να ψελλίζουν τα ‘’τραγούδια του Θεού‘’ όπως θά'λεγε και ο κυρ- Αλέξανδρος… 

 Αφουγκράζεσαι τους καημούς τα πάθη και τις θλίψεις που φέρνει μαζί του ο ταλαιπωρημένος άνθρωπος αυτής, της άλλης εποχής. Νιώθεις την ελπίδα να ξεχειλίζει σαν το γιομάτο ποτήρι με το γάργαρο κρύο νερό που το αναζητάς στο λιοπύρι του καλοκαιριού! Αυτό το ξεχείλισμα της ελπίδας το ακούς στ’ αυτιά σου και το νιώθεις στα βάθια της ψυχής σου… 

Τι φοβάσαι ; Ποιος θα σε βλάψει; Τι νομίζεις ,μόνος είσαι σε τούτη τη ζωή; 

Ακούς τον Προφητάνακτα Δαυίδ, που μπόρεσε και τα έβαλε με το θηριόμορφο Γολιάθ και σε εμπνέει εμπιστοσύνη: 

“Αι θλίψεις τής καρδίας μου επληθύνθησαν, εκ τών αναγκών μου εξάγαγέ με.

Ίδε τήν ταπείνωσίν μου, καί τόν κόπον μου, καί άφες πάσας τάς αμαρτίας μου, Ίδε τούς εχθρούς μου, ότι επληθύνθησαν, καί μίσος άδικον εμίσησάν με…’’.

Και αυτός πονεμένος, θλιμμένος σαν και μας ήτανε… είχε τους δικούς του ‘’ ανεκλάλητους στεναγμούς’’ της καρδιάς του. Και όμως! Δεν σταματά να ενθαρρύνει κείνον που με θέρμη ψελλίζει τα δικά του λόγια:

 ‘’ Εγώ δέ επί τώ Κυρίω ήλπισα, αγαλλιάσομαι καί ευφρανθήσομαι επί τώ ελέει σου. Ότι επείδες επί τήν ταπείνωσίν μου, έσωσας εκ τών αναγκών τήν ψυχήν μου’’.

Τα πάντα μες στην Εκκλησία μετασχηματίζονται, τα πάντα μεταμορφώνονται.

  Όταν νιώθουμε πικραμένοι και διαβάζουμε το «Θεοτοκάριο» του Αγίου Νικοδήμου ή τον «Ικετήριο Κανόνα» στον Ιησού Χριστό, η πίκρα αυτή αλλάζει. Δεν αλλάζουν οι συνθήκες της ζωής μας, ούτε βρίσκουμε απαραίτητα αυτό που θέλουμε, απλά αλλάζει η ύπαρξή μας γιατί την σκεπάζει η Χάρη του Θεού. Και μπορεί να πάρουμε αντικαταθλιπτικά και η πίκρα να είναι πίκρα και τίποτε να μην έχει νόημα. Γιατί τα φάρμακα καταστέλλουν τα συμπτώματα της ασθένειας και βοηθάνε, αλλά η ουσιαστική θεραπεία γίνεται μέσα στην Εκκλησία με τη Χάρη του Θεού.

  Τη στιγμή που νιώθουμε ότι μας έχει αδικήσει όλος ο κόσμος, τη στιγμή που νιώθουμε ότι το σύμπαν ολόκληρο έχει συνωμοτήσει εναντίον μας να σκεφτούμε Ποιον προσκυνάμε και λατρεύουμε. Αυτόν που Τον αδίκησαν όλοι. Κάτω από τον Σταυρό στάθηκε μόνο η Παναγία και ο αγαπημένος μαθητής, κανείς άλλος. Να πάρουμε κουράγιο και να πούμε ότι εμείς δεν πάθαμε και τόσο μεγάλο κακό και να παρακαλέσουμε: «Χριστέ μου, που σε σταυρώσανε, βοήθησε κι εμένα που σταυρώνομαι, εν τινί μέτρω, μήπως βρω κι εγώ Ανάσταση». Αλλάζει η ύπαρξή μας την ώρα εκείνη.

  Αρρωσταίνουμε και φοβόμαστε ότι θα πεθάνουμε. Και αμέσως σκεφτόμαστε ότι ζούμε μες στην Εκκλησία και λέμε τόσο ωραία πράγματα γύρω από την Ανάσταση. Παίρνουμε κουράγιο και θυμόμαστε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος και ότι δεν ζούμε για να ζήσουμε σε αυτή τη ζωή. Κάνουμε το κρεβάτι του πόνου άμβωνα,

Σβήσε τις λύπες και σκόρπισε ελπίδα...

Λέει η γόμα στο μολύβι:

-Πώς είσαι φίλε μου;
Το μολύβι απαντά θυμωμένο:
-Δεν είμαι φίλος σου... Σε μισώ ...λέει, με κατάπληξη και θλίψη!
-Γιατί;
-Γιατί ότι γράφω σβήνεις...
-Σβήνω μόνο λάθη, είμαι γόμα και αυτή είναι η δουλειά μου.
- Αυτό δεν είναι δουλειά.

-Η δουλειά μου είναι τόσο χρήσιμη όσο και η δική σου.
-Κάνεις λάθος  γιατί αυτός που γράφει είναι καλύτερος από αυτόν που σβήνει...
-Το να σβήνεις το λάθος ισοδυναμεί με το να γράφεις το σωστό...

Το μολύβι μένει σιωπηλό για μια στιγμή, μετά λέει με μια κάποια θλίψη:
-Μα σε βλέπω να μειώνεσαι μέρα με τη μέρα...
Εκείνη απαντά:
-Γιατί θυσιάζω κάτι από τον εαυτό μου κάθε φορά που διαγράφω ένα λάθος...
Το μολύβι λέει με θλιμμένη φωνή:
- Και νιώθω μικρότερος από ότι ήμουν...

ΚΥΡΙΑΚΗ Α' ΛΟΥΚΑ-Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που λείπει ο Χριστός. Γι' αυτό τα έργα μας μοιάζουν μάταια.

"Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ᾿Επιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον" (Λουκ. 5,5)
῾Ο Σίμων τοῦ ἀποκρίθηκε· «Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα παιδευόμασταν καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε· ἐπειδὴ ὅμως τὸ λὲς ἐσύ, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ».

  Μία αναγνώριση που αποκαλύπτει μια επίγνωση διατυπώνει ο απόστολος Πέτρος, όταν ο Χριστός του ζητά να ρίξει το δίχτυ στη θάλασσα. "Όλη νύχτα παιδευόμασταν και δεν πιάσαμε τίποτα". Ο άνθρωπος που μοχθεί για να επιβιώσει, για να θρέψει την οικογένειά του, με τον τρόπο που είναι η εργασία του, διαπιστώνει ότι κοπιάζει, αλλά μάταια. Και το αναγνωρίζει.

  Πόσες φορές στη ζωή μας δεν συμβαίνει αυτό; Να κοπιάζουμε, είτε στην εργασία, είτε στις σχέσεις μας με τους άλλους, είτε με τα παιδιά μας, είτε με τους στόχους που έχουμε βάλει, και να διαπιστώνουμε ότι ο κόπος μας δεν έχει αποτελέσματα; Άλλοτε, παραιτούμαστε. Άλλοτε, επιμένουμε εν γνώσει μας ότι το πιο πιθανό είναι η ήττα, η αποτυχία να συνεχιστούν. Άλλοτε, απογοητευόμαστε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Άλλοτε, αλλάζουμε κατεύθυνση.

  Ας αναρωτηθούμε όμως κατά πόσον μπορούμε να ξαναδούμε αλλιώτικα τη ζωή, τον κόπο μας, τις σχέσεις μας, τους στόχους μας με τον Χριστό παρόντα; Ο Πέτρος έκανε τον αγώνα του, χωρίς αποτέλεσμα. Το πρωί συναντά τον Χριστό και του δίνει την άδεια να ανεβεί στο πλοίο του και να κηρύξει το Ευαγγέλιο στους ανθρώπους. Και στην εντολή που του δίνει να ρίξει το δίχτυ και πάλι, αφήνει κατά μέρος όποιες άλλες σκέψεις και υπακούει.

Σε μας μένει μόνο ένα "ναι".Το ΝΑΙ της πίστεως.

Η εμπειρία της Εκκλησίας μας δίνει αυτό το "χειροπιαστό" ότι:
«μή φοβοῦ, ἰδού ἐγώ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας της ζωής σας»,
λέει ο Χριστός.«ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος».Μέχρι της συντελείας του αιώνος!
Άρα αφού Εγώ είμαι μαζί σας μέχρι το τέλος του αιώνος,δεν υπάρχει τίποτα το οποίομπορεί να μας φοβίσει!

Ο χρόνος και τα εργαλεία του χρόνου,ο θάνατος και τα εργαλεία του θανάτου καταργούνται και εκμηδενίζονται.
Σε μας μένει μόνο ένα "ναι".Το ΝΑΙ της πίστεως.
Και η πίστις είναι η νίκη,η νικήσασα τον κόσμο.

Γι'αυτό λοιπόν με πολλή χαρά να εορτάζουμε το πέρασμα των χρόνων,όχι λέγοντας συνθήματα κοσμικά αλλά ελπίζοντας εις τον Χριστό.
Και βλέποντας σαν τέλος του χρόνου τον ίδιο τον Χριστό, το πρόσωπο του Χριστού. Και σαν αρχή του αιωνίου χρόνου, της αιωνίου Βασιλείας, ακριβώς αυτόν το ίδιον τον γλυκύτατον Ιησού Χριστό.
Διότι είπε:«Εγώ είμαι η αρχή και το τέλος».

Αὐτῶ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

π.Αθανάσιος Λεμεσού

https://youtu.be/hJZt08w6GN8

πηγή

Σοφία, Αγάπη, Πίστη, Ελπίδα

  Είναι από μόνη της ολάκερη η Ορθοδοξία μας, μια σωστική πυξίδα προσανατολισμού για την κάθε πορεία καθενός μας, τη ζωή, τις σκέψεις, τα διλήμματα τις αποφάσεις μας!
Αφετηρία κάνει πολύ σοφά την πρώτη της Ινδίκτου με πρώτη πανήγυρη γιορτή της Παναγίας μας τη Γέννηση, ημέρες μόνο μετά την Κοίμησή Της στο κλείσιμο του εκκλησιαστικού έτους!
Ακολουθεί η Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού με τον μοσχομυριστό βασιλικό να δίδει σημάδι ύπαρξης του Σταυρού!

Ακολουθούν οι Αγίες έπειτα:
Σοφία, Αγάπη, Πίστη, Ελπίδα!
Τα δικά μας εφόδια πορείας έπειτα:
Σοφία, Αγάπη, Πίστη, Ελπίδα
Να έχουμε σοφία!

Η ελπίδα είναι σαν τη φλόγα του καντηλιού μέσα στο σκοτάδι της ταλαιπωρίας.

Όποιος ελπίζει, αυτός και αγωνίζεται. Μόνο αυτός που έχει ελπίδα νικάει!
Η ελπίδα είναι το θάρρος που έχει κάποιος, όταν ζει δύσκολες στιγμές. 

Η ελπίδα είναι σαν τη φλόγα του καντηλιού μέσα στο σκοτάδι της ταλαιπωρίας. Έλπιζε το καλό και το καλό δεν θα σου λείψει. 

Η ελπίδα είναι η σκάλα, που ενώνει την ψυχή σου με τον Ουρανό και μ’ αυτήν την σκάλα, θα σου έρθει η νίκη και η σωτηρία.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μάθαμε να ζούμε με σκιές

Μάθαμε να ζούμε με σκιές. Επάνω σε σκιές φτιάχνουμε τον κόσμο μας.
Η σκιά κινείται πάντα στο περιθώριο της ζωής. Είναι υποκατάστατο.
Η παρουσία της έχει μόνο αυτό το νόημα: είναι πάντα δίπλα στην ουσία (παρ- ουσία).
Αγαπάμε συνήθως τις σκιές. Μας ξεκουράζουν. Δεν έχουνε ευθύνες και στόχους.
Χαιρόμαστε με τις ψεύτικες χαρές, τα άδεια νοήματα, το χάσιμο του χρόνου..
Βολευόμαστε όλοι πίσω από μάσκες χαράς - χωρίς κόστος. Μένουμε στο περιθώριο.
Έτσι επιβιώνουμε. Κανείς όμως δε χαίρεται. Γιατί η χαρά βρίσκεται μόνο στο φως της επιλογής.
Τότε μόνο υπάρχει ελπίδα κι από απλή αναμονή γίνεται όπλο και δύναμη.
Τότε μόνο έχει αξία η ελπίδα. Αλλιώς γίνεται συναίσθημα, άμυνα, φυγή, δραπέτευση...
Η ελπίδα έχει νόημα μόνο σε μια μάχη. Εκεί που όλα χάνονται μένει μόνο η ελπίδα.
Δεν είναι εγωιστικό συναίσθημα. Το αντίθετο. Το κέντρο βάρους αλλάζει. Δεν είναι πια το εγώ.
Η ελπίδα έχει επαφή με τον πόνο. Γίνεται προσευχή, δάκρυ, δύναμη ανάστασης.
Σαν τον Τελώνη και τον Άσωτο που έχασαν το Θεό τους και τον ξαναβρήκαν...
Εμείς όμως αντί να κατεβάσουμε τις μάσκες, τις φορέσαμε...Χτίζουμε την ελπίδα μας στη σκιά και στο σκοτάδι.
Σαρακοστή σημαίνει αποχή από τις σκιές της ύλης και της σωματικής ευχαρίστησης.
Σημαίνει εκούσιο πένθος για την ουσία που χάθηκε και έντονη ελπίδα για Ανάσταση.
Σαρακοστή σημαίνει άγιο αυτομίσος και έντονη αγάπη χωρίς ίχνος αυτοδικαίωσης.
Σημαίνει ότι χρωστάς πολλή αγάπη και ότι ξεχρεώνεις.
Σαρακοστή σημαίνει χώρος για τον άλλο, για το Θεό, για τη φύση, για τη Ζωή χωρίς συμφέρον.
Μακριά από την αποκριάτικη αφέλεια των ημερών ας ξεγυμνωθούμε μπροστά στο Θεό.
Μόνο έτσι θα μας ντύσει με την αγάπη Του.

Βασίλης Φράγκος

Αλήθεια, τί είναι ετούτο το «μαζί» που στοιχειώνει πάντα τα όνειρά μας;

   Στο φως του ήλιου όλα παίρνουν χρώμα,τα μάτια κοιτούν διαφορετικά,στολίζονται με εικόνες που γλυκαίνουν την ψυχή.
Και από την άλλη είναι το αγέρι,αυτό το απαλό χάδι που παίρνει μακριά την θλίψη,
σαν λιτανεία ιερή που ξορκίζει το κακό.

 Ακόμα και τότε που οι δοκιμασίες ξεπουπουλιάζουν την ελπίδα χρειάζεται να καταλάβεις ότι αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να βγάλεις ξανά φτερά, πιο δυνατά, πιο όμορφα, πιο μεγάλα.
Αυτό το αίσθημα ότι τίποτα ακόμα δεν χάθηκε.
Τα πάντα να σου μιλούν, να προσπαθήσεις ξανά,να σκίσεις τα τελεσίγραφα της απελπισίας.
Και τότε νιώθεις εκείνο το ρίγος να διαπερνά την θύμησή σου,για όλους εκείνους που δεν θέλεις να ξεχάσεις,που αγάπησες βαθιά και θέλεις να ξαναζούσες έστω μια στιγμή μαζί τους.
Μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα κοίταγμα, μια κουβέντα...

Αλήθεια, τί είναι ετούτο το «μαζί» που στοιχειώνει πάντα τα όνειρά μας;
Μήπως είναι το νόημα αυτής της ζωής;
Μήπως είναι του ανεκπλήρωτου ο γλυκόπικρος σταυρός;
Μήπως είναι της αγάπης μας ο καημός;
Και μια φωνή σου ψιθυρίζει την αλήθεια σου,για να μην ενδώσεις στις πλάνες του "εγώ".
Και τα δακρυσμένα μάτια σου βλέπουν πιο καθαρά.
Έκαψε η αλμύρα όλες εκείνες τις ψευδαισθήσεις.Είδες και γεύτηκες της νύχτας την μοναξιά.Είδες όμως και την αυγή· τον ήλιο που ενώνει ουρανό και γη.
Εάν δεις φωτιά, μην σκεφτείς τις στάχτες.Δες κάτι καινούργιο να ανασταίνεται.
Όπως μετά τον σταυρό ήρθε η λύτρωση.Και μέσα από έναν τάφο βγήκε η ζωή...

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Για να πλεύσει ο άνθρωπος προς τον Ουρανό, χρειάζεται η βάρκα του δύο κουπιά

Για να πλεύσει ο άνθρωπος προς τον Ουρανό, χρειάζεται η βάρκα του δύο κουπιά. Την Πίστη και την Αγάπη.
Εάν συνέβαινε σε κάποιο ναυάγιο, να χάσει το ένα από αυτά, θα ήταν προτιμότερο να του μείνει η Αγάπη. Γιατί μέσα στην Αγάπη θα του μείνει κάτι από την Πίστη. Ενώ εάν χάσει την Αγάπη, που κατά τον Παύλο είναι «μείζων», τι να την κάνει την Πίστη; Και ο διάβολος πιστεύει και φρίττει. «Πίστις άνευ έργων νεκρά εστίν».

 Αλέξανδρος Τσιριντάνης