ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2021

Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης κι ο άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος.

 

Ο Όσιος Γεώργιος ο Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901, στην Αργυρούπολη (Γκιουμούς Χανέ) του Πόντου.Από πολύ μικρό παιδί έχασε τους γονείς του κι ανέλαβε να τον προστατέψει η πιστή γιαγιά του. Αυτή του ενέπνευσε την αγάπη προς τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας.
Σύντομα ό­μως και η γιαγιά του ανεχώρησε για τον ουρανό. Μόνον ένας μεγαλύτερος αδελφός του έμεινε, που και αυτός τον βασάνιζε και τον τυραννούσε. Έτσι στην ηλικία των 7-8 χρονών έφυγε κρυφά, για να γλιτώσει από την περιφρόνηση και την τυραννία.Αισθάνεται μέσα του βαθιά δίψα για τον Θεό.
 Ξεκινά μια χιονισμένη νύχτα λοιπόν μόνος το μεγάλο του ταξίδι με όπλο του την πίστη, έχοντας μαζί του έκτος από την εικόνα της Παναγίας δώρο της γιαγιάς του, ένα σταυρό, ένα θυμιατό και το πιστοποιητικό της γεννήσεως του. Διήνυσε περιπετειώδη πορεία μέσα από δύσβατα μονοπάτια και χιονισμένες εκτάσεις του Καυκάσου. Ο Κύριος τον προστάτευε συνεχώς.

 Μια μέρα όπως ήταν μόνος και προσεύχοταν, του παρουσιάστηκε ένας νέος και πανέμορφος καβαλλάρης και τον πήρε μαζί του. Του μίλησε στοργικά, του είπε που θα πάει και τι να κάνει όταν τον αφήσει. Τον πήγε πράγματι πολύ μακριά, στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Ο νέος συνοδός του ήταν ο Άγιος Γεώργιος του οποίου το όνομα θα έπαιρνε και θα γινόταν ο προστάτης του… Οδηγείται από την θεία Πρόνοια στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής. Ενδύεται το τίμιο του μοναχού ένδυμα στην ηλικία μόλις των εννέα ετών. Κατά την ώρα της κουράς του λέγεται πως οι καμπάνες σήμαιναν μόνες τους. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1925 χειροτονήθηκε ιερεύς στη Μτσχέτα κι ονομάσθηκε Γεώργιος όπως του είχε προείπει ο άγιος Γεώργιος, που τον είχε δει καβαλάρη στην παιδική του ηλικία. Με το όνομα αυτό θα δοξάσει το Θεό τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του. Υπέμεινε μεγάλες και φρικτές κακουχίες με ελπίδα στον Θεό.

 Όλη η ζωή του κυλά μέσα σ΄ ένα συνεχές θαύμα.Συλλειτουργούσε με αγίους. «Σπάνια λειτουργώ μόνος μου», έλεγε ο Γέροντας .Είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Παναγία, στον Τίμιο Πρόδρομο και τον άγιο Γεώργιο! Οι εκκλησιαζόμενοι άκουγαν διαφόρους ήχους στο ιερό βήμα από ουράνιους επισκέπτες του. Γονάτιζαν κι έψαλλαν το «Κύριε ελέησον».Ο π. Γεώργιος για να δυναμώνει την πίστη του ποιμνίου του, τους έλεγε ότι αν έχουν πίστη, και στη φωτιά να πέσουν, δε θα καούν γιατί ο Θεός θα τους γλυτώσει.
Μια Κυριακή πρωί, εθεάθη κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας, να μην πατάει στη γη αλλά να είναι μετάρσιος.


 Οι κακουχίες της φυλακής της Γεωργίας τον είχαν αφήσει ημιπαράλυτο, πολύ αδύναμο και πολλές φορές δυσκολευόταν πολύ να περπατήσει, και σε αυτό τον βοηθούσε συχνά ο άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος. Αγαπούσε τα παιδιά. Ήταν ταπεινός κι αγαπούσε ιδιαίτερα να μιλά για την αγία ταπείνωση. Ζούσε σε μια ιερή μοναξιά. Οι πολλοί των ανθρώπων δεν τον κατανοούσαν και μερικοί μάλιστα τον παρεξηγούσαν. Λίγοι μπορούσαν να καταλάβουν καλά το βάθος της πνευματικότητος του.Ο Θεός τον χαρίτωσε με μεγάλο διορατικό και προορατικό χάρισμα. Προείδε και προείπε το μακάριο τέλος του. Κοιμήθηκε στις 4 Νεομβρίου 1959.

 Η μητέρα του κ. Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου, κατοίκου Σίψας, τα χαράματα της 4ης Νοεμβρίου 1959 βγήκε στην αυλή του σπιτιού της για κάποια δουλειά και αντίκρυσε θέαμα εξαίσιο. Φωτεινή στήλη κατέβαινε από τον ουρανό και κατέληγε πίσω από το ιερό βήμα του ναού της Αναλήψεως στο μοναστήρι. Μπήκε συγκινημένη στο σπίτι και είπε στους δικούς της: «ο Γέροντας έφυγε για τον ουρανό».

Ο Άγιος Σάββας εν Καλύμνω υπήρξε Εκείνος που ζωγράφισε την πρώτη εικόνα του Αγίου Νεκταρίου!


Ο Άγιος Σάββας εν Καλύμνω υπήρξε Εκείνος που ζωγράφισε την πρώτη εικόνα του Αγίου Νεκταρίου!Το έτος 1918 πηγαίνει στην Αίγινα, όπου διακονεί τον Άγιο που εορτάζουμε σήμερα μέχρι την κοίμησή Του.Η συγκαταβίωσή του με τον Άγιο Νεκτάριο συνέβαλε πολύ στην περαιτέρω πνευματική πρόοδο του Οσίου.
Γνώρισε την αυστηρή άσκηση του Αγίου μας, τους πολέμους των μικρών ανθρώπων, αλλά και την παροιμιώδη ταπείνωση και απλότητά Του.
 Είδε τη θεία κοίμησή του, η οποία βεβαίωσε την ευαρέσκεια προς αυτόν του Παναγάθου Θεού με τα έκδηλα σημεία του Αγίου Μύρου και της ευωδίας, αλλά κυρίως της θαυματουργικής χάριτος.

Ό Άγιος Σάββας μέχρι τότε μόναζε στα Ιεροσόλυμα αλλά ερχόμενος στην Αθήνα για υλικά Αγιογραφίας, (για το εργόχειρο που τόσο αγαπούσε), πληροφορείται ότι τον ΑΝΑΖΗΤΕΙ ο Άγιος Νεκτάριος, Μητροπολίτης Πενταπόλεως.
Μεταβαίνει στην Αίγινα και διακονεί τον Άγιο μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς Του!!!
Έζησε το πρώτο θαύμα του Αγίου, όταν μετά την κοίμησή του είδε τον Άγιο να κλίνει την κεφαλή του προκειμένου να του φορέσει το πετραχήλι του και να επανέρχεται κατόπιν στην θέση της.
Επί τρεις συνεχείς ημέρες οι αδελφές της μονής στην Αίγινα άκουγαν συνομιλίες από τον τάφο του Αγίου, όταν δε πλησίασαν, είδαν εκεί τον Όσιο Σάββα να συνομιλεί με τον Άγιο Νεκτάριο.

Ο Όσιος έμεινε έγκλειστος στο κελί του για σαράντα ημέρες.
Κατά την τεσσαρακοστή ημέρα βγήκε από το κελί του κρατώντας μία εικόνα του Αγίου Νεκταρίου, την οποία ενεχείρησε στην ηγουμένη με την εντολή να την τοποθετήσει στο προσκυνητάρι!
Η ηγουμένη απάντησε ότι αυτό δεν ήταν δυνατό να γίνει, διότι ο Άγιος δεν είχε αναγνωρισθεί επίσημα από την Εκκλησία και μια τέτοια ενέργεια ίσως να έθετε τη μονή σε διωγμό.
Τότε ο Όσιος Σάββας της είπε επιτακτικά: «Οφείλεις να κάνεις υπακοή. Να πάρεις την εικόνα, να την βάλεις στο προσκυνητάρι και τις βουλές του Θεού να μην τις περιεργάζεσαι».

Ας έχουμε
την ευχή Του!

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑ

 Στὸ Ἀπολυτίκιο τοῦ Σαββάτου τοῦ Λαζάρου ψάλλουμε: «Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ Σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστὲ ὁ Θεός. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, Σοὶ τῷ Νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ Ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

 Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ δοξολογεῖ ἡ Ἐκκλησία μας τὴν Ἀνάσταση τοῦ ἐδῶ τιμωμένου Ἁγίου Λαζάρου. Καὶ ταυτόχρονα φανερώνει μὲ αὐτὰ τὸ βαθύτερο νόημα καὶ τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεώς του καὶ τῆς ἑορτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ποὺ σχετίζεται μὲ αὐτό. Ὅτι δηλαδὴ τὸ θαῦμα αὐτὸ τοῦ Κυρίου δὲν εἶναι μόνο ἕνα γεγονὸς τῆς ζωῆς τοῦ Λαζάρου, ἀλλὰ καὶ προτύπωση τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως ὁλοκλήρου τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων.
 Τὴν ἴδια ὅμως ἀλήθεια ποὺ ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴν θεολογικὴ ποίηση καὶ τὴν δοξολογικὴ μουσική της, τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἐκφράζει καὶ μὲ μίαν ἄλλη γλώσσα, μὲ τὴν ζωγραφικὴ γλώσσα τῆς εἰκονογραφίας. Τὸ πώς, μὲ ποιοὺς τρόπους, ἡ ζωγραφικὴ ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα τιμᾶ καὶ ὑμνεῖ τὸν τιμώμενο καὶ στὸ παρὸν συμπόσιο Ἅγιο Λάζαρο θὰ ἀποτελέσει τὸ θέμα τῆς εἰσηγήσεώς μας.

Ἡ ὀρθόδοξη εἰκονογραφία ἔχει ἀφιερώσει στὸν Ἅγιο Λάζαρο δύο εἰκονογραφικὰ θέματα. Τὸ ἕνα ἀναφέρεται στὴν ὑπὸ τοῦ Κυρίου Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου. Τὸ ἄλλο εἶναι ἡ ἰδιαίτερη προσωπικὴ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Λαζάρου ὡς ἱεράρχου. Θὰ περιγράψουμε τὰ δύο αὐτὰ θέματα καὶ στὸ τέλος θὰ δοῦμε συνολικὰ τὴ θέση καὶ τὴ σημασία τοῦ Ἁγίου Λαζάρου στὴν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία καὶ στὴ θεολογία τῆς Ἀναστάσεως.


Α΄ Τὸ Εἰκονογραφικὸ θέμα τῆς «Ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου»

Τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι εὐαγγελικὸ καὶ ἱστορικό. Βασίζεται σὲ διηγήσεις τῶν Εὐαγγελίων (Ἰω. 11, 1–44), καὶ δὲν εἶναι κατ’ ἀρχὴν συμβολικὴ παράσταση. Ἀποτελεῖ ἀπεικόνιση γεγονότος ἱστορικοῦ ποὺ ἔλαβε χώραν σὲ συγκεκριμένο τόπο καὶ χρόνο. Στὴ Βηθανία. στὸν τόπο ὅπου ἔμενε ὁ φίλος τοῦ Κυρίου μὲ τὶς ἀδελφές του λίγες ἡμέρες πρὸ τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου. Περιέχει, λοιπόν, ἡ εἰκόνα τῆς «Ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου» συγκεκριμένα ἱστορικὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα εἶναι τὰ ἀκόλουθα:


1) Τὰ τελούμενα συμβαίνουν ἔξω τῆς Βηθανίας, ἡ ὁποία φαίνεται στὸ βάθος. 2) Φαίνεται ὁ τάφος, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἄνθρωποι ἀφαιροῦν τὴν πλάκα. 3) Ὁ Λάζαρος φαίνεται μέσα στὸ μνημεῖο ὄρθιος ἢ νὰ ἀνακάθεται, τυλιγμένος μὲ τὰ σάβανα. 4) Ἕνας εἰκονιζόμενος φέρνει τὸ μανίκι του στὴ μύτη γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν δυσοσμία ποὺ ὅλοι περιμένουν ἀπὸ ἕναν τετραήμερο νεκρό. 5) Αὐτὸς ποὺ φέρει τὴν πλάκα τοῦ τάφου φαίνεται νὰ καταβάλλει μεγάλη μυϊκὴ δύναμη γιὰ νὰ σηκώσει τὸ βάρος τῆς πέτρας.
6) Φίλοι, γείτονες καὶ μαθητὲς παρακολουθοῦν ἔκθαμβοι. 7) Ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία προσκυνοῦν τὸν Κύριο καὶ τοῦ φιλοῦν τὰ πόδια μὲ εὐγνωμοσύνη. 8) Ὁ Ἰησοῦς εἶναι παρὼν καὶ ἀπευθύνει τὸ κάλεσμα πρὸς τὸν Λάζαρο εὐλογώντας τον μὲ τὸ δεξί του χέρι. Εἶναι τὸ κυριαρχοῦν στὴ σύνθεση πρόσωπο, τὸ ὁποῖο προσδίδει στὴν ζωγραφικὴ καὶ κάποιους ἄλλους χαρακτῆρες ποὺ ξεπερνοῦν τὰ ἱστορικὰ δεδομένα καὶ ἀνάγουν τὴν εἰκόνα σὲ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο θὰ ἀναφερθοῦμε σὲ λίγο. Πάντως ἤδη σ’ αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα τῆς εἰκόνος καταβάλλεται προσπάθεια νὰ φανεῖ πὼς ὁ Ἰησοῦς εἶναι πηγὴ δυνάμεως καὶ ζωῆς.


Ἡ ζωγραφικὴ ὡς τέχνη τῆς ὁράσεως καὶ ὄχι τῆς ἀκοῆς, ὡς τέχνη τοῦ χώρου καὶ ὄχι τοῦ χρόνου, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει κίνηση καὶ δράση, οὔτε νὰ μᾶς βάλει νὰ ἀκούσουμε τὸ «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω». Ὅμως μπορεῖ ἀντ’ αὐτοῦ νὰ βρεῖ τὴ γόνιμη στιγμή, ὅπου ὁ Ἰησοῦς ἔχει πάρει τὴν παντοκρατορικὴ στάση σὰν Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου καὶ κοιτάζοντας πρὸς τὸν νεκρὸ φίλο Του μὲ ἀστραφτερὴ ματιά, ἁπλώνει δυναμικὰ τὸ χέρι καὶ τὸν εὐλογεῖ, κι αὐτὴ ἡ χάρη ποὺ τοῦ δίνει εἶναι καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Λαζάρου.

Πρώτη και Δεύτερη Ανάσταση - Πρώτος και Δεύτερος Θάνατος


Οι Ορθόδοξες έννοιες τών Αγιογραφικών αυτών φράσεων

Το θέμα τής ανάστασης μπερδεύει πολλούς ανθρώπους που αγνοούν τη διδασκαλία τής Εκκλησίας. Διαβάζουν στην Αγία Γραφή για πρώτο και δεύτερο θάνατο, ή για πρώτη και δεύτερη ανάσταση, και οι απόψεις που διατυπώνονται είναι πολλές. Εδώ θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε περιληπτικά αυτό το ζήτημα, σύμφωνα με τη διαχρονική εμπειρία των αγίων.
1. Πνευματικός Θάνατος και Πνευματική Ανάσταση
Όταν ο Θεός έκανε "καθ' ομοίωσιν" τον άνθρωπο, τον προειδοποίησε ότι δεν έπρεπε να φάει από ένα συγκεκριμένο δένδρο. Του είπε: "Τη μέρα που θα φας απ' αυτό, θα πεθάνεις εξάπαντος". (Γένεση 2/β΄ 17).
Κι όμως, ο Αδάμ έζησε πολλά χρόνια αφού έφαγε. (Γένεση 5/ε΄ 5). Τι έγινε λοιπόν; Ψέματα τού είπε ο Θεός; Ή μήπως μιλούσε για ένα άλλο είδος θανάτου, και όχι για το γνωστό μας βιολογικό θάνατο;
Στη Γένεση 2/β΄ 7, λέει για τη δημιουργία τού ανθρώπου: "Και ενεφύσησεν εις τους μυκτήρας αυτού πνοήν ζωής, και έγεινεν ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν".
Γιατί άραγε λέει: "ψυχήν ζώσαν"; Υπάρχει και νεκρή ψυχή; Κι αν ναι, πότε μία ψυχή είναι νεκρή;
Οι άγιοι πατέρες, διδάσκουν ότι το παραπάνω εδάφιο δεν σημαίνει ότι ο Θεός έδωσε ζωή σε ένα νεκρό σώμα, αλλά ότι έδωσε στον Αδάμ το Άγιο Πνεύμα, που τον ζωοποίησε πνευματικά.
Όταν λοιπόν ο Αδάμ έφαγε από τον απαγορευμένο καρπό, έχασε το Άγιο Πνεύμα που τον ζωοποιούσε, και έγινε πλέον "Πνευματικά νεκρός", μια "νεκρή ψυχή".
Εκεί εντοπίζεται και το νόημα τού Χριστιανικού βαπτίσματος, που καθιστά τον άνθρωπο και πάλι ζωντανή ψυχή, όπως ήταν ο Αδάμ πριν από την πτώση του. Αυτό φαίνεται και στο χωρίο Εφεσίους 2/β΄ 5,6: "Και ενώ ήμασταν νεκροί για τα αμαρτήματα, μας ζωοποίησε με το Χριστό... και μας ανέστησε μαζί του..."
Αυτά τα λόγια όμως, ο απόστολος Παύλος τα λέει χωρίς να έχει πεθάνει ακόμα σωματικά. Δε μιλάει λοιπόν για σωματική ανάσταση, αλλά για πνευματική.
"΄Η αγνοείτε, ότι όσοι εβαπτίσθημεν εις Χριστόν Ιησούν, εις τον θάνατον αυτού εβαπτίσθημεν; συνετάφημεν ουν (λοιπόν) αυτώ δια τού βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα (έτσι ώστε) ώσπερ ηγέρθει Χριστός εκ νεκρών δια τής δόξης τού Πατρός ούτως και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν.
Ει γαρ (επειδή εάν) σύμφυτοι γεγόναμεν τω ομοιώματι τού θανάτου αυτού, αλλά και της αναστάσεως εσόμεθα. Τούτο γινώσκοντες, ότι ο παλαιός ημών άνθρωπος συνεσταυρώθει, ίνα καταργηθεί το σώμα τής αμαρτίας, του μηκέτι δουλεύειν ημάς τη αμαρτία... ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ, πιστεύομεν ότι και συζήσωμεν αυτώ". (Ρωμαίους 6/ς΄ 3 - 8).

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2021

Ο Χριστός ήξερε ότι εβαδίζει προς τον Σταυρό αλλά δεν έκανε διπλωματία.



 Ο Χριστός ήξερε ότι εβαδίζει προς τον Σταυρό αλλά δεν έκανε διπλωματία. Ο Χριστιανός δεν έχει διγλωσσία, δεν έχει διψυχία, δεν έχει διπλωματία, λέει το σωστό κι αν δεν πει το σωστό, είτε από φόβο είτε από άλλες σκοπιμότητες, είναι προδότης της αλήθειας. Εάν σκέπτονταν έτσι οι Χριστιανοί των παρελθόντων αιώνων, αλλά και της εποχής μας, που μαρτύρησαν, δεν θα μαρτυρούσαν. Θα έλεγαν, εμείς δεν έχουμε σχέση με τον Χριστό. Θα έλεγαν -μυστικά- τον έχουμε στην καρδιά μας τον Χριστό, ας πούμε ότι δεν (Τον) έχουμε μην μας κυνηγούν και μας σφαγιάζουν. Δεν θα είχαμε Μάρτυρες και Αγίους εάν σκέφτονταν έτσι.

 Νικόλαος Σωτηρόπουλος,θεολόγος

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι...



Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
"Δώστε τη χούντα στο λαό".
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και "απόψεις".
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Μανόλης Αναγνωστάκης  ''Φοβάμαι'' | Ποιήματα | εκδόσεις Νεφέλη 

Αντιλαμβανόμενος το τι σημαίνει να σταθείς συνοδοιπόρος με τον Χριστό θα διακρίνεις και ποιο είναι το τίμημα...



 Ένα πολύ έξυπνο σκίτσο από τον πολύ ταλαντούχο και γνωστό αμερικανο-αυστραλό σκιτσογράφο-εικονογράφο των δεκαετιών 70-80, μακαρίτη πια Ron Cobb: Κάποιος από τον οργισμένο όχλο αποκαλεί, υβριστικά, τον πορευόμενο προς τον Γολγοθά Χριστό ‘εθνικό’ (goy: εθνικός στα Εβραϊκά). Και αυτό ενώ η επίσημη διαταγή της σταύρωσης έχει δοθεί από τους εθνικούς (από τους Ρωμαίους... παρ’ότι με την παρώθηση του τότε εβραϊκού θρησκευτικού κατεστημένου)!
Ο Χριστός είναι το αρχετυπικό πρόσωπο του ‘δεδιωγμένου πανταχόθεν’ ένεκα της προσκόλλησης στην όλως αμερόληπτη αλήθεια και δικαιοσύνη του Θεού. Είναι ο ‘μέγας προδότης’ του ‘πνεύματος του κόσμου τούτου’. Για τους Εβραίους είναι ‘προδότης του έθνους’ και για τους Ρωμαίους ‘επικίνδυνος για το κράτος’ (ή, σύμφωνα με τις αντιλήψεις των ντόπιων εδώ στην Ελλάδα φυλετιστών των ημέρων μας, ‘κατασκεύασμα εβραϊκού τερτιπιού προς καταστροφή του Ελληνισμού’). Είναι αυτός που δεν έχει ‘δικούς του’ και ‘ξένους’. Επειδή είναι με την Αλήθεια.
Πολλοί νομίζουν πως το να’σαι Χριστιανός είναι να ακολουθείς μια δεδομένη συνταγή ζωής, να’χεις βαπτιστεί από τους γονείς σου ως μια εθιμοτυπική πράξη προς ένταξη σε κάποια συλλογικότητα (κάτι σαν να’χεις περιτμηθεί δηλαδή), να’σαι ένας τακτικά ή μη εκκλησιαζόμενος, 'καθωσπρέπει' πολίτης. Ένας καθ'όλα προβλέψιμος μικροαστός, με άλλα λόγια.
Το να’σαι μαθητής του Χριστού, όμως, δεν έχει καμιά σχέση με όλα αυτά. Είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Κάτι τρομακτικά ριζοσπαστικό. Τόσο που αν το αντιληφθεί κανείς, το πρώτο που θα αισθανθεί θα’ναι κάποιας μορφής βαθύς τρόμος. Και αυτό διότι αντιλαμβανόμενος το τι σημαίνει να σταθείς συνοδοιπόρος με τον Χριστό θα διακρίνει και ποιο είναι το τίμημα. Ένα τίμημα που είναι αδύνατον να ανταπεξέλθει στα της πληρωμής του κανείς δια των δικών του ανθρωπίνων, μόνο, δυνάμεων.

Αν όμως,βρεις άλλον έναν σαν εσένα...(Ντοστογιέφσκι)

 


Τρίτη, 20 Απριλίου 2021

Λειτουργικές αταξίες!



Μέσα στην γενικότερη λειτουργική παρακμή που ζούμε, τους τελευταίους αιώνες, η Εκκλησία από μόνη της, σε καιρό ειρήνης και πάντοτε "χάριν του λαού..." και "κατ'οικονομία", έφερε πολλές φορές τα πάνω κάτω στην λειτουργική της ζωή.
Η δικαιολογία πάντοτε η ίδια. "Οι ποιμαντικές ανάγκες του λαού".
Ιδιαίτερα η λειτουργική αυτή αταξία φαίνεται μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα. Έχουμε ορθρινές ακολουθίες το απόγευμα, εσπερινούς το πρωί, διπλές θείες λειτουργίες την Μεγάλη Πέμπτη (για να κοινωνήσουνε οι εργαζόμενοι), λειτουργίες στο κουβούκλιο του Επιταφίου (για να "δει" ο φιλοθεάμον λαός!). 
 Την Μεγάλη Πέμπτη, την ώρα που έγινε ο Μυστικός Δείπνος εμείς τελούμε την Σταύρωση, το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής που ο Χριστός βρίσκονταν ακόμα στο Πραιτόριο εμείς κάνουμε ήδη την Αποκαθήλωση. 
  Το Μέγα Σάββατο το πρωί τελούμε τον Αναστάσιμο εσπερινό και την εσπερινή λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου.
   Ο Εσπερινός της Αγάπης, (Οὔσης ὀψίας... όπως διακηρύττουμε σε όλες τις γλώσσες) τελείτε το πρωί της Κυριακής, (για να φάει ο κόσμος ελεύθερα το αρνί) κλπ. Ουδεμία δηλαδή τήρηση του χρονικού των Παθών και της Αναστάσεως.

 Το ίδιο έγινε και εκτός Μεγάλης Εβδομάδος. Μετάθεση των ακολουθιών της Υψώσεως του Σταυρού και της τελετής της Αναστηλώσεως των εικόνων την Κυριακή της Ορθοδοξίας από το τέλος του όρθρου στο τέλος της Λειτουργίας (για να προλάβει ο λαός), μετάθεση του εωθινού Ευαγγελίου πριν την Τιμιωτέρα, παράλειψη κατηχουμένων "χάριν συντομίας" (για να μην κουράζεται ο λαός), μετάθεση του κηρύγματος στο Κοινωνικό (για να ακούσουν οι αργοπορημένοι χριστιανοί το κήρυγμα του Ευαγγελίου που δεν άκουσαν), μετάθεση των αρτοκλασιών από τον εσπερινό στο τέλος της λειτουργίας (γιατί έτσι μας βολεύει), μετάθεση των μνημοσύνων τις Κυριακές και των γάμων τα Σάββατα (γιατί έτσι μας αρέσει), ιδιωτικά μυστήρια και ακολουθίες ανά πάσα ώρα και στιγμή και ένα σωρό άλλες παρεκτροπές που αν τα έβλεπαν οι Πατέρες μας, τουλάχιστον θα ανατρίχιαζαν...
Όλα χάριν του λαού! Για τις ανάγκες του κόσμου!
Τώρα που ήρθε η ώρα της μετάθεσης της Αναστάσεως, όλοι εξανίστανται! Όλοι αντιδρούν! Και όμως! Ήταν φυσικό επακόλουθο πως κάποια μέρα θα συνέβαινε και αυτό!
Όταν ξεκινάς την κατρακύλα στο γκρεμό δεν ξέρεις που θα μπορέσεις να σταματήσεις...
Σε καιρούς παρακμής δεν κάνεις καινοτομίες...
Κάνεις υπομονή...

Ήταν για μένα ο συνώνυμος Άγιος της αγάπης και της παρηγοριάς(Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης)

«Αναμνήσεις του Π.Σ., αγαπητού πνευματικού τέκνου του Αγίου Ιακώβου» 


  Το 1985 επισκέφτηκα για πρώτη φορά το μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ με την οικογένειά μου και γνώρισα τον Άγιο Ιάκωβο. Ήταν η ώρα του εσπερινού. Ο Όσιος γέροντας καθόλη τη διάρκεια της ακολουθίας ήταν γονατισμένος μπροστά στην εικόνα του Χριστού πάνω σε ένα πλεκτό χαλάκι. Έβλεπα τα δάκρυά του να τρέχουν αδιάκοπα από τα μάτια του. Έφταναν μέχρι το δάπεδο.

Μετά τον εσπερινό ζητήσαμε από τον Άγιο να εξομολογηθούμε. Τότε μας είπε: «Εσείς φαίνεστε καλοί άνθρωποι». (Όλους έτσι τους έβλεπε.)
 «Γιατί ήρθατε σε μένα τον αγράμματο και δεν πάτε στους πνευματικούς μέσα στον κόσμο που είναι καλύτεροι από μένα;».
  Από τότε, όσες φορές πήγαινα στο Μοναστήρι είχα μέσα μου τόση χαρά ώστε δεν ήθελα να φύγω από κοντά του. Όλους μας δεχόταν με αβραμιαία φιλοξενία. Έδειχνε αγάπη και κατανόηση στα προβλήματά μας. Μας έλεγε να κάνουμε όσες μετάνοιες μπορούμε. Να κάνουμε λειτουργίες, ελεημοσύνες, να συγχωρούμε, να προσευχόμαστε με σύντομες και απλές προσευχές. Να διαβάζουμε «χύμα» τους Χαιρετισμούς της Παναγίας και την Παράκληση. Μας έλεγε ότι όσο κουρασμένοι και να είμαστε πότε να μην πέσουμε για ύπνο χωρίς να πούμε πρώτα το «Πάτερ ἡμῶν».
 Ο Γέροντας όταν διάβασε αγιασμό στο αυτοκίνητό μου σταύρωσε προσεχτικά και τις τέσσερις ρόδες του. Μας συμβούλευε να μην πηγαίνουμε για ξεμάτιασμα σε διαφόρους ανθρώπους. Να παίρνουμε ένα μπουκάλι νερό, να λέμε τρεις φορές το

O Μέγας Βασίλειος «πέθανε» 49 χρονών. Μπορεί να ήταν επειδή δεν τηρούσε τις αποστάσεις υγειονομικής ασφαλείας στην ''Βασιλειάδα''




O Μέγας Βασίλειος «πέθανε» 49 χρονών.
Μπορεί να ήταν επειδή δεν τηρούσε τις αποστάσεις υγειονομικής ασφαλείας από τους βαριά ασθενείς που ήταν πεταμένοι σαν μολυσματκά ανθρώπινα σκουπίδια και αυτός τούς περισυνέλεγε στο νοσοκομείο - το πρώτο στην ανθρώπινη ιστορία- τής Βασιλειάδας που ίδρυσε.
 Και τους υπηρετούσε με τα χέρια του, έπλενε τις πληγές τους, σκούπιζε τα σάλια τους, σφούγγιζε τα δάκρυα τους και τον ιδρώτα τους , τους τάιζε στο στόμα και τους έπλενε απ τις ακαθαρσίες τους...
Αν ζούσε σήμερα ο Μ.Βασίλειος και έκανε τα ίδια , θα ήταν κάμποσοι , δυστυχώς μεταξύ αυτών και ιερωμένοι , που θα επέχαιραν με την εκδημία του γιατί δήθεν η πρόωρη αναχώρηση του απ αυτή τη μάταιη πλάση , επιβεβαιώνει τις δικές τους φοβίες ...
«Είδες τι έπαθε ο π.Βασίλειος», θα έλεγαν, «δεν πρόσεχε με τους λεπρούς (κορωνιασμένους) και την πάτησε...Σχεδόν αυτοκτόνησε ...κι οι αυτόχειρες δεν πάνε σε καλό τόπο»
Αυτές τις λίγες σκέψεις ήθελα να γράψω ξαναβλέποντας ένα δηλητηριώδες σχόλιο κληρικού για την εκδημία του π.Νικολάου Μανώλη ...
Κείμενο από το Facebook του Misha

" Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης, σκεπάζει τον Χριστιανό όλον τον χρόνο "!



Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης: " Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης, σκεπάζει τον Χριστιανό όλον τον χρόνο "!
Την Μεγάλη Πέμπτη του 2002 είχα την μεγάλη ευλογία να μεταφέρω τον άγιο Πατέρα, από το Νοσοκομείο Σερρών όπου νοσηλευόταν, στην Θεσσαλονίκη, στο σπίτι της κόρης του. Ήταν μαζί μας και η ευλογημένη πρεσβυτέρα του Πολυξένη. Στην διάρκεια της διαδρομής, ο π. Ιωάννης μού είπε: «Η Θεία Κοινωνία της Μεγάλης Πέμπτης σκεπάζει τον χριστιανό όλον τον χρόνο, γιατί είναι η Κοινωνία του μαρτυρίου του Χριστού. Εάν δεν έχουμε την ευλογία από τον πνευματικό να κοινωνούμε και την Μεγάλη Πέμπτη και την Ανάσταση, τότε να προτιμούμε να κοινωνούμε την Μεγάλη Πέμπτη"!
Σκεπτόμενος τους λόγους αυτούς του Γέροντος, ενθυμήθηκα ότι και η Εκκλησία μας την ημέρα αυτή κρατάει, για όλη την χρονιά, Σώμα και Αίμα Χριστού για να μεταλαμβάνουν οι πιστοί, σε έκτακτες περιπτώσεις! Επίσης ότι η αγία Μαρία η Αιγυπτία ζήτησε από τον άγιο Ζωσιμά να την κοινωνήσει, την επόμενη χρονιά που είχαν συμφωνήσει να ξανασυναντηθούν, την ημέρα της Μεγάλης Πέμπτης! Τέλος και οι αόρατοι ασκητές του Αγίου Όρους, όπως διαβάζουμε στο Γεροντικό, ζητούν από κάποιους ενάρετους Αγιορείτες να τους μεταδώσουν την Θεία Κοινωνία, την ίδια ημέρα!
Άγιοι Γέροντες, όπως ο άγιος Πατέρας μας Ιωάννης Καλαΐδης, μας άφησαν τις πολύτιμες αυτές παρακαταθήκες!
Να μας σκεπάζει πάντοτε η αγία ευχή τους! Αμήν!
Τσεσμετζής Μιλτιάδης-εκπαιδευτικός

Αυτά δεν είναι αφελείς και φολκλορικοί συμβολισμοί που κατ'οικονομίαν μπορούμε να μεταφέρουμε και να παραλλάσουμε αλλά τα όσια και τα ιερά μας !



Ο Χριστός μας έμεινε επί 33 ώρες στον Άδη από την ενάτη ώρα , (3 το απόγευμα τής Παρασκευής οπότε και παρέδωσε το πνεύμα Του) , έως τα μεσάνυχτα τού Σαββάτου, όσα ήταν δηλαδή τα χρόνια τής επίγειας ζωής Του.
Τριήμερος ανέστη !
Την δωδεκάτη ώρα της Παρασκευής ( 6 το απόγευμα ) ολοκληρώθηκε η πρώτη ημέρα( συμφώνως με τον Εβραϊκό τρόπο μέτρησης του χρόνου).
Έως την δωδεκάτη ώρα του Σαββάτου ( 6 το απόγευμα του Σαββάτου) συμπληρώθηκε η δεύτερη μέρα.
Και τα μεσάνυχτα της τρίτης μέρας αναστήθηκε !
Δεν αναστήθηκε μετά από τρεις μέρες ( όπως κάποιοι εξ αγνοίας πιστεύουν και απορούν διατυπώνοντας ενστάσεις ) αλλά στην διάρκεια της τρίτης μέρας εξ ου και Τριήμερος !
Και όλα αυτά δεν είναι αφελείς και φολκλορικοί συμβολισμοί που κατ οικονομίαν μπορούμε να μεταφέρουμε και να παραλλάσουμε αλλά τα όσια και τα ιερά μας !
Χριστέ μας άραγε πόσες ώρες θα σου επιτραπεί φέτος να κατέλθεις και να παραμείνεις στα κατώτατα της γης ;

Νώντας Σκοπετέας

ΦΥΛΑΞΟΝ ΜΕ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΠΗ ΣΟΥ (Αληθινή Ιστορία)



Διηγείται ο Μητροπολίτης Λεμεσοῦ Αθανάσιος
‘’Ὅταν ἤμουν στή Μονή Μαχαιρᾶ ἡγούμενος, ἦρθε ἕνας ἄνθρωπος ἀπό μία παραλιακή πόλη τῆς Κύπρου. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἤθελε νά μέ συναντήσει γιά νά ἐξομολογηθεῖ. Ἤθελε νά ἔρθει εἰδικά σέ μένα, καί θά σᾶς πῶ τόν λόγο. Ἦρθε λοιπόν καί μοῦ διηγήθηκε ἕνα θαυμαστό γεγονός.

 Αὐτός ἦταν ἕνας πολύ ζωηρός ἄνθρωπος, νέος στήν ἡλικία 37-38 χρόνων, ὄχι ἄθεος ἀλλά ἀδιάφορος. Ἦταν καί λίγο εἴρωνας καί εἰρωνευόταν τούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας. Εἶχε μία γειτόνισσα, ἡ ὁποία δέν ξέρω πῶς, ἄκουγε κάποιες ὁμιλίες μου καί τοῦ ἔλεγε συνέχεια «ὁ π. Ἀθανάσιος εἶπε ἔτσι κι ἔτσι» καί τήν κοροΐδευε. Ἀθανασία τήν ἔλεγε. «Ἐσεῖς οἱ Ἀθανασίες ὅλο ἀπ’ αὐτά λέτε», τῆς ἔλεγε. Ἀναφερόμενος σέ μένα βέβαια. 
 
 Μία φορά τοῦ πῆρε ἕνα ἀπ’ αὐτά τά μπρελόκ, πού βάζουμε τά κλειδιά πάνω. Γέλασε μόλις τό ἔπιασε, γιατί εἶχε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας πάνω.
Τῆς λέει: «Ὁ Ἀθανάσιος σοῦ τό ἔδωσε αὐτό;» 
Τοῦ λέει: «πάρ’ το καί βάλε τά κλειδιά σου». 
Πράγματι, ἐκείνη τή μέρα εἶχε σπάσει τό δικό του καί τό πῆρε καί ἔβαλε τά κλειδιά του πάνω. Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας μπροστά καί πίσω ἔγραφε «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». Δέν ἔδωσε καμμιά σημασία, τό ἔβαλε στήν τσέπη τοῦ παντελονιοῦ του, ἀλλά τοῦ κόλλησε μέσ᾽ στόν νοῦ αὐτή ἡ φράση «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου».

 Τό ἀπόγευμα πῆγε ψάρεμα μαζί μέ ἕνα φίλο του καί τό παιδί του. Ἀνοίχθηκαν στή θάλασσα κι ἐκεῖ ἄρχισε ἡ περιπέτεια. Ἦταν Μάρτιος μήνας, καλός καιρός, ἀλλά δυστυχῶς ἐνῶ βρίσκονταν ἀνοικτά στή θάλασσα, κατάλαβαν ὅτι ἡ βάρκα εἶχε μία ρωγμή καί ἔβαζε νερά. Κι ἀποφάσισαν νά γυρίσουν πίσω. Πῆγαν νά τραβήξουν τό σχοινί νά ξεκινήσει ἡ μηχανή, ἀλλά δέν δούλευε. Λέει, τότε, νά πάρουμε τηλέφωνο νά ᾽ρθοῦν νά μᾶς βοηθήσουν. Πάει νά πάρει τό τηλέφωνό του, τοῦ γλιστράει καί πέφτει στή θάλασσα. Καταλαβαίνετε τόν πανικό πού ἔπαθε ὁ ἄνθρωπος. Ἔπεσε τό τηλέφωνό του στή θάλασσα, ἄρχισε νά σκοτεινιάζει, ἡ βάρκα γέμισε νερά κι ἄρχισε νά βουλιάζει. Μήν τά πολυλογοῦμε, μία φρικιαστική κατάσταση.

Έχουν μεγάλη δύναμη οι Ψαλμοί του Δαβίδ,παιδί μου,όταν με πόνο ψυχής προφέρονται

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2021

Εδώ όμως η γαλήνη και η βεβαιότητα ρέουν σαν ψίθυρος ασωμάτων αγγέλων...

Μάρω Βαμβουνάκη

Xθες το απόγευμα βρέθηκα μπροστά σε μια εκκλησία στις δυτικές γειτονιές. Δεν ήξερα αν ήταν ανοιχτή, τι ίσχυε χθες με τα μέτρα. Ήταν. Μπήκα και από το ημίφως της χτύπησε στα μάτια μου λάμψη, μια μεγάλη εικόνα χρυσοποίκιλτη της Παναγίας του'' Άξιον Εστί'', αντανακλούσε απογευματινό ήλιο από την πόρτα αλλά και ανάβλυζε φως. Κεριά λίγα στο μανουάλι, πάλι ημίφως και καντήλια, λουλούδια στις εικόνες των ακλόνητων αγίων, πάντα εκεί. Στο Ιερό ο Ιησούς Χριστός πάντα σταυρωμένος.
 Ο ιερέας στο βάθος χαμηλά ψέλνει την ποίηση του Εσπερινού σε ελάχιστους πιστούς. Μοιάζουμε με πρώτους χριστιανούς έτσι διωκόμενοι από απρόσωπο διώκτη, τον φόβο, τον αόριστο, τον αμφίβολο, τον χειρότερο.
Εδώ όμως η γαλήνη και η βεβαιότητα ρέουν σαν ψίθυρος ασωμάτων αγγέλων, σαν έκτη αίσθηση. Πόση ανάγκη τούτη η διάσταση! Πόση θεραπεία! Όχι, δεν έπλασε ο άνθρωπος τον Θεό όπως προσπαθούν να μας πείσουν. Εκείνος έπλασε τον άνθρωπο, το αισθάνεσαι καλά άμα μπαίνεις σε ναούς, στο πατρικό σπίτι σου. Κι αυτό το "αισθάνεσαι" ξεπερνά τις μίζερες λογικές εξηγήσεις μας, ανώτερο, ανώτατο απ' αυτές. Ακόμα και οι "άθεοι" ψυχαναλυτές το λένε. "Η ψυχή του ανθρώπου είναι χριστιανή", έγραφε ο Καρλ Γιουνγκ.

Γίνεται μια δισύλλαβη αόριστη λεξούλα να κουβαλάει τόσον πόνο; Γίνεται....“Εκεί”.

Ήρθαν από τη Σμύρνη με την καταστροφή.Σε πλοίο στοιβαγμένοι -από τους τυχερούς- η οικογένεια της μικρούλας τότε γιαγιάς, με τον στρατό για να μην τον στρατολογήσουν οι Τούρκοι, παλικαράκι, ορφανός και μόνος, ο παππούς.
Γνωρίστηκαν κι ερωτεύτηκαν στην πόλη μου με το βλέμμα, στην κοινή αυλή όπου έβλεπαν τα χαμοκαμαράκια τους· κάθε οικογένεια είχε από ένα για σπίτι.
Ο παππούς της εξομολογήθηκε τον έρωτά του με ένα σημείωμα κάτω από μια πέτρα.
Παντρεύτηκαν.Η ζωή τους ήταν δουλειά, δουλειά και δουλειά.
Χτίσαν σπιτάκι, με πλυσταριό και αυλή με λουλούδια, έκαναν παιδιά πολλά.

Σαν πρόσφυγες ένιωσαν στο πετσί τους και το ρατσισμό των Ελλαδιτών. Κι ας μην “έδιναν δικαίωμα” που λέμε.
Μα δε μίλησαν ποτέ γι αυτά. Λέξη. Μιλούσαν ελάχιστα έτσι κι αλλιώς.

Ούτε για τη χαμένη πατρίδα μιλούσαν.
Καμιά φορά μόνο έλεγαν, μέσα σε μιαν άλλη φράση, τη λέξη: “Εκεί”.
Γίνεται μια δισύλλαβη αόριστη λεξούλα να κουβαλάει τόσον πόνο; Γίνεται.
Η αξιοπρέπεια συχνά ζυμώνεται με σιωπή, αντοχή, και μια γλυκιά σοφία. Τα βράδια, μετά τη δουλειά της ημέρας η γιαγιά έπαιρνε το πλεχτό της κι έβγαινε να καθίσει με τις γειτόνισσες στο πεζοδρόμιο μπροστά απ’ τις αυλίτσες τους.
Έλεγαν καμιά κουβεντούλα για την ημέρα τους.
Μόλις όμως ακουγόταν κάποιο κουτσομπολιό, η γιαγιά η Βασιλεία έλεγε: “Συγγνώμη έχω να μαγειρέψω”, ή όποια άλλη δουλειά σκαρφιζόταν, κι έφευγε.
Αυτό το μάθημα της το χρωστάω.
Έρχονταν στο σπίτι μας θυμάμαι, τα μεσημέρια της Κυριακής, για φαγητό. Η καλύτερή μας.
Η γιαγιά με κάτασπρα μαλλάκια κότσο και την καλή της ρομπίτσα, ο παππούς μ ένα λεβέντικο γιλέκο κι ένα ρολόι με αλυσίδα κρεμασμένο, που του είχε χαρίσει η μάνα μου και πολύ το καμάρωνε.
Κάθονταν στον καναπέ -αργούσε ακόμα η ώρα του τραπεζιού- και μου έλεγαν: “Θα μας βάλεις εκείνη την πλάκα;” Η πλάκα ήταν ένας δίσκος βινυλίου με μικρασιάτικα τραγούδια. Τον άκουγαν σιωπηλοί, πιασμένοι χέρι χέρι. Ολόκληρο. Κάθε φορά.
Ο μεγάλος γιός της γιαγιάς μου, ο θείος μου, έφυγε ξαφνικά ένα καλοκαίρι.
Εκεί που ήμασταν όλοι μαζεμένοι στο σπιτάκι των παππούδων, ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο.

Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού..


Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού..

Μοναχός Αγάθων, ένας απο τους κρυφούς ασκητές του Αγίου Όρους (Σπάνια φωτογραφία)


 Μοναχός Αγιος Αγάθων ένας απο τους κρυφούς ασκητές του Αγίου Όρους .
Σε μια σπάνια φωτογραφία κατα την κάθοδο του στην Αγία Άννα για να κοινωνήσει το 1925 μετά
που βγήκε πάλι στον Άθωνα κάνεις δεν τον ξαναείδε ποτέ ...
Σπάνια έτρωγε φαγητό , ντυνόταν μονο με κομμάτια από δέρματα ζώων.
Ποτέ δεν άφησε απο το μυαλό του την νοερά προσευχή,πάντα κοιτούσε κάτω με κλειστά τα μάτια ,και ποτέ δεν κοίταζε τον συνάνθρωπο του στο πρόσωπο, γιατι έλεγε οτι δεν είμαι άξιος να δω ούτε τον ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ,ούτε το δημιούργημα ΤΟΥ ΘΕΟΥ που ειναι ο συνάνθρωπος.
Από μακριά εξέπεμπε μια αύρα αγιοσύνης ,και όλοι που τον έβλεπαν για λίγο πήγαιναν κοντά του σαν τις διψασμένες μέλισσες να πιούν
πνευματικό νερό από την πηγήΜε τα λιγοστά πνευματικά  λόγια, που έλεγε,γιάτρευε
.

Μέγα Θαύμα!Ο Όσιος Βησσαρίωνας ο Αγαθωνίτης

                     

 Ο ιατροδικαστής κύριος Γιαμαρέλλος για να πιστοποιήσει το θαύμα της αφθαρσίας του σκηνώματος του Γέροντος Βησσαρίωνος ενώπιον του ηγουμένου της Μονής π. Δαμασκηνού και των λοιπών της μονής πατέρων κουνούσε τα χέρια και τα πόδια του Γέροντος με μεγάλη δύναμη, όπως οι ορθοπεδικοί γιατροί τα μέλη των ασθενών τους, για διαπίστωση τυχόν αυτών δυσκαμψίας.
  Ο π. Δαμασκηνός φοβούμενος διαμελισμό του σκήνους από τις απότομες αυτές κινήσεις παρακάλεσε τον ιατροδικαστή να είναι πιό προσεκτικός. Εκείνος με επιστημονική κατάφαση απάντησε ότι δεν μπορούσε να υπογράψει το ορώμενο θαύμα αν δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος γι’ αυτό. Στο τέλος έκανε το σταυρό του και είπε. Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που με αξίωσες στη δύση της σταδιοδρομίας μου να δω τα θαυμάσιά Σου! 


 Ο θαυμασμός του για το υπερφυσικό θέαμα ενισχυόταν επίσης από το ότι το σκήνος του οσίου βάσταζε το ιερό ευαγγέλιο, που του έβαλαν μετά την απομάκρυνση του μεγάλου κατά την ταφή, πολύ σφιχτά, παρ’ όλο που το χέρι μετά από τόσες ημέρες (τρεις ημέρες βρισκόταν σε λαϊκό προσκύνημα με το μεγάλο Ευαγγελίο) θα έπρεπε να εφαπτόταν μόνο του ιερού ευαγγελίου. Επίσης ότι το σκήνος δεν είχε περάσει την κατάσταση του τυμπανισμού, όπως όλα, αλλά πέρασε απ’ ευθείας στην κατάσταση της αφυδατώσεως.


Κυριακή, 18 Απριλίου 2021

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης και η θαυμαστή εμφάνιση των αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης!



Σε μια επίσκεψή μας στον π. Ιωάννη, μας διηγήθηκε πώς γνώρισε τους τρεις νεοφανείς αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη και από τότε η ζωή του συνδέθηκε ολοκληρωτικά μαζί τους!
 Μας είπε: " Το 1987, όταν ήμουν στο Νεοχώρι, υπέφερα από κολικό του νεφρού! Έλαβα τότε έναν φάκελο, χωρίς αποστολέα, ο οποίος περιείχε το βιβλίο ( Σημείον Μέγα) του Φώτη Κόντογλου, για την ζωή των τριών νεοφανών Αγίων και τα θαυμαστά γεγονότα της εύρεσης των αγίων λειψάνων τους! Διαβάζοντάς το έμεινα έκπληκτος από το συγκλονιστικό μαρτύριό τους και επικοινώνησα με την ηγουμένη της Ιεράς Μονής στην Μυτιλήνη. Της ζήτησα λαδάκι από τις κανδήλες των Αγίων, αγίασμα και κάποια βιβλία με τα θαύματά τους! Η ηγουμένη Ευγενία μου τα έστειλε και άρχισα να σταυρώνομαι με αυτές τις ευλογίες, καθώς και να διαβάζω τα βιβλία των Αγίων!( Ο π. Ιωάννης διάβαζε πάντοτε όρθιος τα ιερά βιβλία)!Επίσης όταν γίνονταν οι παρακλήσεις του αγίου Ραφαήλ, στο τέλος της ακολουθίας, διάβαζα στους πιστούς τα θαύματα των Αγίων!

  Μια μέρα ήμασταν με την πρεσβυτέρα στο καθιστικό του σπιτιού, στον καναπέ και βλέπω δύο ιερείς να μπαίνουν στο δωμάτιο και να μας θυμιάζουν! Μέχρι να σηκωθώ, όπως ήμουν ξαφνιασμένος, οι ιερείς έφυγαν προς την πόρτα και χάθηκαν! 
Είπα τότε:" Ποιοι ιερείς ήταν αυτοί; Βρε οι Άγιοι ήταν"! (Ραφαήλ και Νικόλαος). Μετά από αυτό το συγκλονιστικό γεγονός σε μία εβδομάδα και ενώ διάβαζα, εμφανίστηκε στο ίδιο μέρος ένα κοριτσάκι με λευκό φόρεμα και κοτσίδες! Μου είπε: " Πάτερ Ιωάννη, τι έχεις";
 Της είπα ότι υποφέρω από κολικό νεφρού και ότι οι πόνοι ήταν αφόρητοι! Τότε μου είπε:" Έλα στη Μυτιλήνη και θα γίνεις καλά κι εγώ εκεί μένω"! 
Τότε κατάλαβα ότι ήταν η τρίτη των νεοφανών Αγίων, η αγία παρθενομάρτυς Ειρήνη!
 Μετά από λίγες ημέρες πήγαμε με τους ενορίτες μας στην Μυτιλήνη και είδαμε πολλά και συγκλονιστικά θαύματα που έκαναν οι τρεις νεοφανείς Άγιοι"!


Ο π. Ιωάννης θεραπεύτηκε και δεν υπέφερε ποτέ ξανά από το ίδιο πρόβλημα! Έκανε συνολικά 20 προσκυνήματα στην Μυτιλήνη με τους ενορίτες του και με άλλους πιστούς και το 2001 που μας αξίωσε ο Θεός να τον ακολουθήσουμε, συγκεντρώθηκε οπτικοακουστικό υλικό, το οποίο και θα δημοσιευτεί σε μελλοντικές αναρτήσεις. ( Ήδη, οι ομιλίες του και το προσκύνημα στον άγιο Ταξιάρχη του Μανταμάδου, έχουν δημοσιευτεί).
Ας έχουμε την αγία ευχή του, καθώς και των τριών θαυματουργών αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - Εκπαιδευτικός, Σέρρες
ekklisiaonline.gr/

«Πώς θα γιορτάσουμε το Πάσχα;»

Andreas Moratos

  «Πώς θα γιορτάσουμε το Πάσχα;», ρωτούν συνεχώς με έκδηλα προσποιητή αγωνία οι δημοσιογράφοι. Κι όσο πλησιάζει το Πάσχα, τόσο εντείνεται η αγωνία και, κυρίως, η προσποίηση… Και θα πρέπει, τώρα, μια επιτροπή ειδικών σε ιατρικά θέματα να απαντήσει σε έναν ολόκληρο λαό πώς γιορτάζεται το Πάσχα, όταν τέτοια ερωτήματα απαντιώνται με έναν και μοναδικό τρόπο: κοιτάζοντας στα μάτια τον καθρέφτη… Ο οποίος, καθρέφτης, το πιθανότερο είναι να πει στον τύπο που ακουμπά φαρδιά-πλατιά την αφεντομουτσουνάρα του πάνω στην ψυχρή μα αδιάψευστη επιφάνειά του: «Μεγάλε, άσε τα ψόφια. Κοίτα πρώτα να δεις κατάματα (όπως τώρα εμένα), μπας και γειάνεις, το “πάσχω” που κουβαλάς μέσα σου σαν το σαλιγκάρι, και άσε τις (ψευτο)αγωνίες για τους (ψευτο)εορτασμούς που ονομάζεις “Πάσχα”. Κόψε λοιπόν το κρυφτούλι με την Αυτού Μεγαλειότητα τον αυτοκράτορα εαυτούλη σου, προβάλλοντας στους απέξω προσχηματικές υπαρξιακές αγωνίες, ενώ την Απάντηση και την Οδό την ξέρεις μια χαρά. Αλλού λοιπόν αυτά: στους ανθρώπους και στα προσωπεία τους, όχι στους καθρέφτες…».

  Κάπως έτσι θα απαντούσε ο (εύθραυστος όπως η αλήθεια) καθρέφτης μέχρι λίγο καιρό πριν (και τι να του ανταπαντούσε κανείς;), αλλά έλα που τώρα στο μεμονωμένο “πάσχω” έχει προστεθεί ξεκάθαρα κι ένα γενικότερο (και πιο επώδυνο, όπως και να το κάνουμε, παρότι σαν τη στρουθοκάμηλο κάνουμε πως δεν το βλέπουμε) εκκλησιαστικό “πάσχω”, που κρυβόταν επιμελώς και σερνόταν επί πολύ καιρό προ κορωνοϊού, αλλά τώρα ο φόβος και ο τρόμος του κορωνοϊοθανάτου (αποκλειστικά αυτού, λες και ο θάνατος ήταν απών από τα ανθρώπινα πριν, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία…) ξέβρασε με χαιρέκακη μανία. Όποιος αντέχει να παρακολουθήσει το τι ανταλλάσσεται, και κυρίως το πώς αυτό ανταλλάσσεται, σε “διαλόγους” τους τελευταίους δώδεκα μήνες στους εκκλησιαστικούς-θεολογικούς χώρους, με την ειρωνεία, τη λοιδορία,

Σάββατο, 17 Απριλίου 2021

Η ''ευχή'' είναι το σωσίβιο της ψυχής και του σώματός μας

 «Η ''ευχή'' είναι το σωσίβιο της ψυχής και του σώματός μας. Και στον ωκεανό ακόμα να βρεθείς με βάρκα να ταξιδεύεις άφοβα. Δια της ευχής γίνεται ο άνθρωπος σαν παιδί. Τον επαναφέρει στην απλότητα και την αθωότητα που είχε ο Αδάμ στον Παράδεισο πριν την πτώση. Παύει τη διαφορά του άλλου φύλου. Αποκτά ακατανόητη για τους κοσμικούς την ευλογημένη αγία απάθεια. Με την ευχή αγιάζεις τον τόπο που κάθεσαι και το έργο που κάνεις. Πρόσεξε τώρα ο διάβολος στενοχωριέται που τον πολεμάς με την ευχή. Θα προσπαθεί να σου αποσπά το νου σου με διάφορες σκέψεις. Όλοι οι πειρασμοί σου πρέπει να ξέρεις, είναι για να σε εμποδίσουν από την προσευχή του Ιησού».

Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

Οι 1508 ψηφίδες του Ακαθίστου Ύμνου

Μιχάλης Μιχαλακόπουλος

 Ψηφίδες εννοούμε τις λέξεις, που ο θεόπνευστος υμνογράφος, πριν από 1400 χρόνια, συνέθεσε αυτό το αριστουργηματικό έργο. Το «οικοδόμημα» αυτό, το χτισμένο με τις 1508 ψηφίδες-λέξεις, αντιστάθηκε γενναία στους «χρόνους και καιρούς» και έμεινε όρθιο, ανυπόταχτο και ελεύθερο. Ό Ακάθιστος Ύμνος άδεται και Ψάλλεται και συγκινεί και θερμαίνει καρδιές και θεριεύει ελπίδες. Ψιθυρίζεται ως προσευχή και ανορθώνει αδυνάτους. Ως νοερά προσευχή και διαλύει το σκοτάδι και φωτίζει το δρόμο μας. Το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε» είναι χαιρετισμός προς στην Παναγία, που έχει γίνει «οικείος» και τον βιώνουμε ως πραγματικό.
 Αυτές τις ψηφίδες-λέξεις του Ακαθίστου Ύμνου τις θέσαμε σε αλφαβητικό πίνακα για να μπορεί ευκολότερα και γρηγορότερα ο κάθε πιστός να τις προσεγγίζει, αφομοιώνει και αναλύει. Πιστεύουμε ότι με τον τρόπο αυτό δίνεται το ερέθισμα να χρησιμοποιούνται και σήμερα πολλές από αυτές τις λέξεις, που είναι απόλυτα κατανοητές. Σε κάθε περίπτωση πιστοποιείται ότι η Ελληνική γλώσσα έχει μία διαχρονικότητα και είναι κατανοητή και σήμερα ύστερα από 1400 χρόνια.

 Στο αλφαβητικό λεξιλόγιο του Ακαθίστου Ύμνου αναγράφονται άπαξ οι λέξεις που επαναλαμβάνονται, όπως π.χ. το χαίρε, που αναφέρεται 158 φορές. Δεν αλλάζει ο γραμματικός τύπος, πτώση, γένος, αριθμός, έγκλιση. Οι εμπρόθετες αντωνυμίας ακολουθούν το γράμμα της πρόθεσης.

 Τη μικρή και ασήμαντη αυτή προσπάθειά μας, αφιερώνουμε με σεβασμό στην Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, που «καλλιεργεί» επί πολλούς αιώνες πνευματικά το «Περιβόλι της Παναγιάς», από τη Μεγάλη Βίγλα και πέρα, όπως οριοθετείται από το Σύνταγμα της Πατρίδας μας.


ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ

 Αγαγούσα, αγαθότητος, αγαθών, αγαλλίασιν, άγαμον, άγγελος, αγγέλων, αγία, αγίαν, αγίας, άγιε, αγίου, αγίων, αγιώτατον, αγλαόκαρπον, αγνεία, αγνείας, αγνοίας, αγνών, άγνωστον, αγρόν, Αδάμ, αδαπάνητε, Άδης, αδύτου, Αθηναίων, αθλοφόρον, αίγλη, Αιγύπτω, αισχρώς, αιχμαλώτοις, αιωνία, αιωνίων, αιώνος, ακηράτου, ακούει, ακούοντα, ακουούσης, άκουσμα, ακτίς, αληθείας, αλιέων, αλλ΄, αλληλούϊα, άλμασιν, αλόγους, αμαράντου, αμαρτίας,άμεμπτε,αμνού, αμνόν, αμφίβολον,αμφιβόλων, αμυντήριον, άμωμον, αναβλύζεις,αναγράφω,αναιρούσα,αναθάλλεις ανάκλησις,

Ε' ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΝΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ
«Αγαθόν προσευχή μετά νηστείας και ελεημοσύνης και δικαιοσύνης» (Τωβίτ 12:8)


 «Είναι καλό πράγμα η προσευχή, όταν συνοδεύεται από τη νηστεία, την ελεημοσύνη και τη δικαιοσύνη», είπε ο αρχάγγελος Ραφαήλ στον Τωβίτ. Μεγάλο, πράγματι, καλό είναι μια τέτοια νηστεία! Είναι μεγάλο καλό για τους αμαρτωλούς, καθώς αποτελεί τη μοναδική θύρα εξόδου από τη σαρκική κατάσταση και εισόδου στη σωτήρια μετάνοια. Είναι μεγάλο καλό και για τους δικαίους, καθώς αποτελεί το πιο ισχυρό πνευματικό τους όπλο. Μ’ αυτό το όπλο στα χέρια διατηρούν την ψυχική και σωματική τους αγνότητα ως το τέλος τής επίγειας διατριβής τους. Θεμέλιο της προσευχής τους είναι η νηστεία και θεμέλιο της νηστείας τους η ευσπλαχνία. Προσεύχονται με πίστη και λαμβάνουν όλα όσα ζητούν.
 
  Η σάρκα μας, όπως επισημαίνει ο όσιος Μάρκος ο Ασκητής, προέρχεται από τη γη.Όπως η γη, λοιπόν, έτσι κι αυτή χρειάζεται καλλιέργεια. Οι σπόροι που σπέρνονται σ’ ένα χωράφι ακαλλιέργητο, πάνε χαμένοι, μη δίνοντας κανέναν καρπό. Έτσι άκαρπη μένει και η προσευχή τού ανθρώπου που δεν έχει οργώσει και το σώμα του και την καρδιά του με τη νηστεία. Η περιπλάνηση και το βάρος των λογισμών, η ψυχρότητα και η σκληρότητα της καρδιάς, οι μάταιες και αμαρτωλές φαντασίες εξουδετερώνουν την προσευχή τού χορτασμένου. Επίσης, όπως σ’ ένα χωράφι που έχει μεν οργωθεί αλλά δεν έχει σπαρεί με καλούς σπόρους, φυτρώνουν αγριόχορτα, έτσι και στην καρδιά εκείνου που νηστεύει, φυτρώνουν τα αγριόχορτα της υπερηφάνειας και της υψηλοφροσύνης, αν η σωματική άσκηση της νηστείας δεν συνοδεύεται από την πνευματική άσκηση της προσευχής.

   Η υπερηφάνεια και η υψηλοφροσύνη είναι πάντοτε ενωμένες με την περιφρόνηση και την κατάκριση του πλησίον, με την αυταπάτη και την πλάνη, οι οποίες οδηγούν στην καταστροφή. Η νηστεία είναι ένα ισχυρό πνευματικό όπλο εναντίον των παθών και των δαιμόνων. Όταν, όμως, γίνεται αυτοσκοπός ή, πολύ χειρότερα, μέσο κενοδοξίας, τότε μεταβάλλεται σε όπλο ψυχικής αυτοκτονίας. Τέτοια ήταν η νηστεία των Φαρισαίων, νηστεία αυστηρή αλλά επιζήμια. «Εγώ», λέει ο Θεός με το στόμα τού προφήτη Ησαΐα, «δεν τη θέλω αυτή τη νηστεία με την οποία κάποια μέρα ο άνθρωπος ταπεινώνει τον εαυτό του. Μα κι αν λυγίσεις τον τράχηλό σου σαν τον κρίκο και καθήσεις με πένθιμο ρούχο πάνω στη στάχτη, μη νομίσεις πως η νηστεία σου είναι δεκτή από μένα.

  Δεν όρισα εγώ να νηστεύεις έτσι, λέει ο Κύριος, αλλά κόβοντας κάθε δεσμό με την αδικία, ακυρώνοντας τις άνομες συμφωνίες που έκλεισες με τρόπο βίαιο, αφήνοντας ελεύθερους τους καταπιεσμένους και σχίζοντας κάθε συμβόλαιο αθέμιτης συναλλαγής. Να μοιράζεσαι το ψωμί σου με τον πεινασμένο και να βάζεις στο σπίτι σου τους άστεγους φτωχούς. Όταν βλέπεις γυμνό, να τον ντύνεις. Μην παραβλέψεις ποτέ κανέναν συνάνθρωπό σου. Τότε θα λάμψεις σαν το φως τής αυγής, οι πληγές σου γρήγορα θα γιατρευθούν, η αρετή σου θα βαδίζει μπροστά σου και η δόξα τού Θεού θα σε περιβάλλει. Τότε θα φωνάξεις στον Θεό, κι Εκείνος θα σε ακούσει. Πριν ακόμα τελειώσεις την προσευχή σου, θα αποκριθεί: “Εδώ είμαι”». Ο προφήτης ζητάει την ευσπλαχνία πριν από τη νηστεία αλλά και μετά τη νηστεία. Βεβαιώνει πως η προσευχή τού ανθρώπου που έχει συνενώσει τη νηστεία με την ευσπλαχνία, εισακούεται σύντομα από τον Θεό, ο οποίος δίνει τη χάρη Του σε κάθε τέτοιον αγωνιστή.

Το Άγιο Πνεύμα νομοθετεί γενικά την ένωση της νηστείας με την προσευχή. «Επιστρέψτε σ’ εμένα μ’ όλη σας την καρδιά», λέει ο Κύριος στους αμαρτωλούς με τα χείλη ενός άλλου προφήτη. 
«Νηστέψτε, κλάψτε και θρηνήστε! Σκίστε τις καρδιές σας και όχι τα ρούχα σας. Επιστρέψτε στον Κύριο, τον Θεό σας… Σαλπίστε στη Σιών! Αφιερώστε μέρες στη νηστεία, κηρύξτε ιερή σύναξη!».

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ -Επιδιώκουμε τιμές, διακρίσεις, πρωτεία, δύναμη, χρήμα...και το τραγικό είναι ότι τα ζητάμε από Εκείνον, ο οποίος μας δίδαξε την μηδαμινότητά τους



 Η Εκκλησία μας όρισε να διαβάζεται αυτή την Κυριακή μία περικοπή από το Ευαγγέλιο του Μάρκου, στην οποία ο Χριστός προλέγει στους μαθητές του τα Άγια Πάθη του. Ο Ιησούς συγκέντρωσε τους δώδεκα μαθητές του και άρχισε να τους λέγει εκείνα που επρόκειτο να συμβούν. «Να, τώρα ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα και ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθεί στους Αρχιερείς και Γραμματείς. Θα τον καταδικάσουν σε θάνατο και θα τον παραδώσουν στην ρωμαϊκή εξουσία. Θα τον εμπαίξουν, θα τον μαστιγώσουν, θα τον φτύσουν, θα τον σκοτώσουν και την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί».

  Ο Χριστός που γνώριζε όσα θα συνέβαιναν, αφού όλα έγιναν σύμφωνα με το δικό του θεϊκό σχέδιο, ήθελε να ενημερώσει τους μαθητές του για τα οδυνηρά γι’ αυτόν, αλλά σωτήρια για τους ανθρώπους παθήματά του. Ήθελε να τους δείξει έμπρακτα τι σημαίνει πραγματική αγάπη και τους προετοίμαζε για τη δική του αυτοθυσία, ώστε να τον μιμηθούν.

 Τίποτα όμως από αυτά δεν κατάλαβαν οι μαθητές του. Άκουσαν ανάσταση και ήρθαν στη σκέψη τους οι λαϊκές δοξασίες που περίμεναν τον Μεσσία σαν επίγειο βασιλιά, περιτριγυρισμένο από το επιτελείο του, με όλη την γνωστή κοσμική δόξα και λαμπρότητα. Έτσι, δύο από αυτούς τον απομόνωσαν από τους άλλους και του είπαν: «Διδάσκαλε, θέλουμε να μας κάνεις ό,τι θα ζητήσουμε». Και εκείνος τους είπε· «τι θέλετε να σας κάνω; και εκείνοι του είπαν δώσε μας να καθίσουμε, όταν θα δοξαστείς, ένας στα δεξιά σου και ο άλλος στα αριστερά σου». Ο Κύριος τους μίλησε για οδύνη, εξευτελισμό και θάνατο και αυτοί ονειρεύονται δόξα, μεγαλεία, καλοπέραση. Λυπημένος τους απάντησε τότε, «δεν ξέρετε τι ζητάτε».

Πόσες φορές ο Χριστός δεν επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια και σε εμάς σήμερα! Επιδιώκουμε τιμές, διακρίσεις, πρωτεία, δύναμη, χρήμα, δόξα και επιβολή πάνω στους άλλους και το τραγικό είναι ότι τα ζητάμε από Εκείνον, ο οποίος μας δίδαξε την μηδαμινότητά τους.

 «Ο Ιησούς κάλεσε κοντά του όλους τους μαθητές και τους είπε· Γνωρίζετε πως εκείνοι που νομίζουν πως είναι ηγέτες των κρατών, αυτοί καταπιέζουν τους ανθρώπους και οι άρχοντες τους καταδυναστεύουν. Όμως δε θα είναι έτσι σε σας, αλλ' αν κάποιος θέλει να γίνει μεγάλος μεταξύ σας, θα είναι υπηρέτης σας, και αν κάποιος από σας θέλει να γίνει πρώτος, θα είναι όλων δούλος».

Κάνουν εντύπωση τα ρήματα που χρησιμοποιεί. Δεν λέει απλά «κυριεύουν» και εξουσιάζουν» αλλά, βάζοντας μπροστά την πρόθεση «κατά», επιτείνει με αρνητική σημασία την έννοια των λέξεων, λέγοντας «κατακυριεύουν» και «κατεξουσιάζουν».

 Η καταδυνάστευση των άλλων, είναι απόλυτα αντίθετη με την ιδιότητα του χριστιανού. Αυτό επισημαίνει ο Χριστός στους μαθητές του και αυτό, όπως ο ίδιος λέει, αποτελεί την ειδοποιό διαφορά ενός ανθρώπου της Εκκλησίας με έναν κοσμικό άρχοντα. Όμως ένας που βρίσκεται σε ηγετική θέση, πολιτική ή εκκλησιαστική, εύκολα ξεχνάει ότι η εξουσία που έχει είναι διακονία για την εξυπηρέτηση των άλλων και ότι θα απολογηθεί στον Θεό, όταν την χρησιμοποιεί ως αφορμή αλαζονικής και καταπιεστικής συμπεριφοράς. Μάλιστα, αν θυμηθούμε τους πειρασμούς του Ιησού, η εξουσία λειτουργεί και σαν εργαλείο του διαβόλου, για να παγιδεύει τους ανθρώπους.

 Ο Κύριος, τελειώνοντας τις νουθεσίες αυτές προς τους μαθητές του, τους είπε: «Ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήλθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει την ψυχή του για να λυτρωθούν πολλοί». Ο άπειρος Δημιουργός μας, παρ’ όλο το ασύλληπτο μεγαλείο του, είναι ταπεινός. Λέει κάπου «μάθετε ἀπ' ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Μτ. 11,29). Και όλη η επίγεια ζωή του ήταν ένα παράδειγμα συνεχούς ταπείνωσης. Αυτή ζητούσε και από τους μαθητές του, και μέσω των μαθητών του από όλους εμάς που ανήκουμε στην Εκκλησία του, κληρικούς και λαϊκούς.

 Η ταπεινοφροσύνη είναι το κυρίαρχο μήνυμα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Σε ένα τροπάριο της Μεγάλης Τετάρτης διαβάζουμε: «Όταν μυσταγωγούσες, Κύριε, τους μαθητές τους δίδασκες λέγοντας: Φίλοι μου, προσέξτε μήπως κάποιος φόβος σας χωρίσει από μένα. Αν βλέπετε να πάσχω, αυτό το κάνω για τη σωτηρία του κόσμου. Μη σκανδαλίζεστε λοιπόν, για μένα, γιατί δεν ήλθα στον κόσμο να υπηρετηθώ, αλλά να υπηρετήσω, και να θυσιάσω τη ζωή μου για χατίρι του κόσμου. Αν, λοιπόν, είστε φίλοι μου, να με μιμείσθε. Όποιος θέλει να είναι πρώτος να είναι ο τελευταίος απ' όλους. Ο Δεσπότης να είναι όπως ο υπηρέτης. Μείνατε κοντά μου για να φέρετε καρπό σταφυλιού. Γιατί εγώ είμαι η άμπελος της ζωής». Αμήν.
Από το γραπτό κήρυγμα της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας(18-4-2021)
 

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2021

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ*

Ο μοναχός Καλλίνικος συμμετείχε ενεργά στον αγώνα του 1821. Κατά τον Φωτάκο σαν μοναχός ήταν εγγεγραμμένος στην μονή της Αγίας Μαρίνας στην Βαρβίτσα της Άκοβας.
Στον αγώνα για την ελευθερία ακολουθούσε τον Κανέλλο Δεληγιάννη. Είχε συμμετοχή σε πολλές μάχες στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, στη Πάτρα και στο Μεσολόγγι. Έγινε γνωστός με το όνομα Φλεσάκος, δηλαδή μικρότερος του Αρχιμανδρίτη Δικαίου παπά-Φλέσα.
  Στις μάχες πάντα κρατούσε στα χέρια του την εικόνα της Παναγίας και πήγαινε μπροστά στη μάχη. Κατά την πολιορκία της Πάτρας στη μάχη του Σαραβαλίου της 9ης Μαρτίου 1822, οι Τούρκοι υπερίσχυαν και καταδίωξαν τους Έλληνες και μεταξύ αυτών τον ιερομόναχο Καλλίνικο. Καταδιωκόμενος, κινδυνεύοντας αλλά κρατώντας ο Καλλίνικος την εικόνα της Θεοτόκου, την έριξε μέσα σε έναν βάτο, λέγοντας, προς την Παναγία : ‘’αν δεν δυναμώσει τους Έλληνες δεν θα γυρίσει να την πάρει’’ και συμπλήρωσε ‘’πήγαινε και συ με τους Τούρκους’’. 
Τότε η Παναγία, σε λίγο βοήθησε και οι Έλληνες νίκησαν τους Τούρκους. Αυτό το γεγονός θεωρήθηκε από τους στρατιώτες, ως θαύμα της Παναγίας.

*Φώτιος Χρυσανθόπουλος (Φωτάκος), επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Εν Αθήναις 1888. Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Σελ. 315.

Βουλιάζουμε μέσα σέ δαιμονική θύελλα.«Χαῖρε, ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων, χαῖρε, κατάπτωσις τῶν δαιμόνων»



Βουλιάζουμε μέσα σέ δαιμονική θύελλα. Kαί μόνο μέ τή βοήθειά σου γίνεται νά σταθοῦμε στά πόδια μας καί νά ξαναβγοῦμε στό φῶς.
Χαῖρε, ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων,
χαῖρε, κατάπτωσις τῶν δαιμόνων.

Χάσαμε τήν πίστη μας, παραλυμένοι ἀπό τόν τρόμο τοῦ θανάτου. Παραδομένοι πάλι σέ ἀπερίγραπτες ἀπᾶτες. Σέ ψευδαφηγήματα νοσηρῶν νοῶν. Σέ νέα εἴδωλα πού τά λατρεύουμε σάν σωτῆρες. Μά ἐσύ εἶσαι πάντα ἐδῶ. Καί θά σκορπίσεις ξανά τά ψεύδη.
Χαῖρε, της ἀπάτης τὴν πλάνην πατήσασα,
χαῖρε, τῶν εἰδώλων τόν δόλον ἐλέγξασα.

Σέ καιρούς πλάνης καί σύγχυσης. Σέ καιρούς σκληρῆς αἰχμαλωσίας καί δουλείας ἀνελέητης σέ ἀπάνθρωπους τυράννους ψυχῶν καί σωμάτων. Χάρη σ’ ἐσένα θά ξαναβροῦμε τήν κατάλυση τῶν δεινών.
Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις,
χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.

Ἐσύ θά συνεχίσεις νά σκορπίζεις τα ἀποκυήματα τῶν ὀλετήρων, τυφλώνοντας τό μυαλό τους. Βγάζοντας στό φῶς τίς ἀντιφάσεις καί τίς παλινωδίες φημισμένων «εἰδικῶν» καί ἀλαζόνων κυβερνώντων. Καταδεικνύοντας τή μωρία τῆς προπαγάνδας καί τήν ἀθλιότητα τῶν μυθευμάτων τους.
Χαῖρε, ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοῖ συζητηταὶ·
χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.

Σκέπη καί προστασία μας ἐσύ. Ἀπέναντι στόν ἀρχαῖο μισάνθρωπο, πού βρυχᾶται γιά νά μᾶς καταπιεῖ. Καί ἀπέναντι στά ὄργανά του, πού σέρνουν τήν παραζαλισμένη ἀνθρωπότητα στήν παράνοια καί τή μαζική παράκρουση.
Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα.
χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.

Κι εἶσαι πάντα ἐδῶ, μαζί μας. Γιά νά μᾶς λυτρώσεις ἀπό κάθε καινοφανῆ εἰδωλολατρία. Γιά νά μᾶς σώσεις ἀπό τό ἴδιο τό βαθύ καί βρώμικο σκοτάδι μέσα μας.
Χαῖρε, ἡ της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας,
χαῖρε, ἡ του βορβόρου ῥυομένη των ἔργων.

Καί θά μείνεις ἐδῶ, μαζί μας. Ὅσο κι ἄν ἐμεῖς τρέχουμε ἀλλόφρονες μακριά σου. Μά ἐσύ δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψεις ποτέ. Ἐσύ, πάντα ἐδῶ, γιά μᾶς.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Γίνε πλοίο και λιμάνι Παναγιά μας !



  Ρήτορες περισπούδαστοι και λαλίστατοι στέκονται ενεοί και άφωνοι μπροστά στο μεγαλείο Σου Κυρία Θεοτόκε !
Πόσο χωρητικό το δοχείο της ψυχής των παιδιών σου, των βαστάζων σου !
  Όλα τα θαύματα και τα θαυμάσια εισέρχονται συνεχώς, να κάμψουν δυσπιστίες αμφιβόλων , να γίνουν το καμάρι των ταπεινών υμνητών σου !
  Όλα τα υπέρλογα που τελούνται με τις μεσιτείες Σου , Ανύμφευτη Νύμφη , όσα κατατροπώνουν τους πολυρρήμονες σοφούς, τους περισπούδαστους και λογικούς, με τις σκληρές και άκαμπτες καρδιές, χωρά αυτό το μνημοσέντουκο το αγιασμένο!
  Χαίρε ανόρθωσις των περιλύπων ψυχών μας !
Χαίρε κατάπτωσις της δαιμονοκίνητης ψυχρής και μισόψυχης λογικής των δεινών συζητητών και ουχί της μόνης Αλήθειας φιλοπόνων αναζητητών !
  Εκείνοι οι ακάματοι γυρεύουν συνεχώς να βρουν τα ίχνη σου Κυρία Θεοτόκε , να ακούσουν την γλυκύτατη φωνή Σου την παρηγορητική !
  Απ τον βυθό της αγνοίας τον ζοφερό με το πυκνοσκόταδο τράβηξέ μας!Με την σαγήνη Σου την μητρική !
  Γίνε ολκάδα και πλοίο και λιμάνι των θελόντων σωθήναι !

Νώντας Σκοπετέας
Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή. Οπτικοποίησε και πάλι η αδελφή μας και συνεργάτιδα Στεφανία Στ.
https://www.youtube.com/watch?v=mj2GZ3SQM0U&t=3024s...

Πάσχα θα κάμης στους Ουρανούς μαζί μας!(Όσιος Αμφιλόχιος της Πάτμου)


Ο Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής εκοιμήθη την Πέμπτη 16 Απριλίου 1970. Είχε όμως Θεία ειδοποίηση γι αυτό: ''Είδα την Παναγία και τον Θεολόγο, και τους παρεκάλεσα να μείνω κοντά στα παιδιά μου κι αυτό το Πάσχα, αλλά μου είπαν: Δεν γίνεται άλλο, ελήφθη η απόφασις. Πάσχα θα κάμης στους Ουρανούς μαζί μας!''
(Η φωτογραφία είναι από την κηδεία του Οσίου, στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού την 17η Απριλίου 1970)

Η Χάρη του Θεού δεν μας αφήνει. Διαφορετικά θα είχαμε καταποντισθεί, εάν δεν μας συγκρατούσε...



Στο πέλαγος της ζωής βρισκόμαστε..
Πότε θα έχουμε φουρτούνα και πότε γαλήνη..
Η Χάρη του Θεού δεν μας αφήνει.
Διαφορετικά θα είχαμε καταποντισθεί, εάν δεν μας συγκρατούσε"

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής
Η μνήμη του τιμάται στις16 Απριλίου.