Δέν τακτοποιοῦνται οἱ ἁμαρτίες οὔτε μέ τό νά περάσει ὁ καιρός οὔτε ἁπλῶς μέ τό νά πεῖ κανείς στήν προσευχή του: «Συγχώρησε μέ, Θεέ μου, γιατί ἔκανα αὐτό»

 Δὲν τακτοποιοῦνται οἱ ἁμαρτίες οὔτε μὲ τὸ νὰ περάσει ὁ καιρὸς οὔτε ἁπλῶς μὲ τὸ νὰ πεῖ κανεὶς στὴν προσευχή του: «Συγχώρησε μέ, Θεέ μου, γιατί ἔκανα αὐτό». Εἶναι πολὺ σοβαρὸ τὸ θέμα, καὶ ὁ καθένας πολὺ σοβαρά, πολὺ ὑπεύθυνα νὰ τὸ τακτοποιήσει καὶ ὄχι μὲ ἀρρωστημένη διάθεση. Γιατί ἐπικρατεῖ καὶ αὐτὴ ἡ ἄποψη ὅτι, μὲ αὐτὰ ποὺ λέμε περὶ ἁμαρτίας, κάνουμε τοὺς ἀνθρώπους νὰ αἰσθάνονται ἐνοχές, καὶ καθὼς ἔχουν ἐνοχές, παθαίνουν ψυχολογικὰ προβλήματα. Ἔτσι εἶναι βέβαια, ἂν τὰ πάρει κανεὶς ἀνάποδα καὶ στραβά. Ἀλλὰ τὸ λέω ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ὅτι δὲν παθαίνει κανεὶς τίποτε, τίποτε, καὶ ὄχι ἁπλῶς δὲν παθαίνει, ἀλλὰ τότε λυτρώνεται, ὅταν καλὰ-καλὰ δεῖ τὴν ἁμαρτία.

Ἔκανες τὴν ἁμαρτία; Δὲς τὴν. Μὴ φοβᾶσαι νὰ τὴ δεῖς καὶ μετανόησε. Ἂν μετανοήσεις, λυτρώνεται ἡ ψυχή σου. Οὔτε κομπλεξικὲς καταστάσεις δημιουργοῦνται οὔτε ψυχοπαθολογικὲς οὔτε ψυχολογικὰ προβλήματα οὔτε τίποτε.
Ὅποιος παθαίνει ἀπὸ αὐτά, σημαίνει ὅτι στὸ βάθος δὲν μετανοεῖ ἀληθινά. Δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, καθὼς ἀκούει τὴν ἀλήθεια, νιώθει ὅτι ἔκανε ἁμαρτίες, ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ὅμως δὲν...θέλει νὰ μετανοήσει, δὲν θέλει νὰ ἀναγνωρίσει: «Ἁμάρτησα, Θεέ μου, συγχώρησε μέ», ὥστε νὰ ταπεινωθεῖ ἐνώπιόν του Θεοῦ καὶ νὰ ζητήσει τὸ ἔλεός του. Θέλει νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Αὐτὰ ὅμως δὲν συμβιβάζονται.

Κανείς μας ἀπέναντί του Θεοῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Ἐνώπιόν του Θεοῦ εἴμαστε ὅλοι ἐκτεθειμένοι, ὅποιοι κι ἂν εἴμαστε. Ὅπου ὑπάρχει ἀληθινὴ μετάνοια, ὅπου ὑπάρχει ἀληθινὴ ἐξομολόγηση, δὲν εἶναι δυνατὸν ἐκεῖ νὰ ὑπάρχουν ὕστερα αἰσθήματα ἐνοχῆς, τὰ ὁποία καταπιέζουν τὸν ἄνθρωπο καὶ δημιουργοῦν, ὅπως εἴπαμε, κομπλεξικὲς καὶ ψυχοπαθολογικὲς καταστάσεις. Τὸ λέω ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς.

 Θὰ ἤθελα σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἀκόμη μία φορὰ νὰ τονίσω τὴν ὅλη ἀρνητικὴ δουλειά, τὸ ὅλο κακὸ ποὺ κάνει ἡ ἁμαρτία. Ὅταν διαπράττει κανεὶς ἁμαρτία –καὶ μάλιστα νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ, ὅταν ἡ ἁμαρτία ἔχει καὶ ἀρρωστημένο χαρακτήρα· καὶ δὲν μποροῦμε στὴ γενιά μας νὰ μὴν τὸ ποῦμε, γιατί κατὰ κανόνα οἱ ἄνθρωποι σήμερα ἔχουν καὶ ἀρρωστημένες καταστάσεις– ὅταν λοιπὸν διαπράττει κανεὶς ἁμαρτία, δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅτι ἐνώπιόν του Θεοῦ εἶναι ἐν ἁμαρτίαις, καὶ τί θὰ γίνει, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία ἐπηρεάζει καὶ τὸ λογικό του καὶ τὴν ψυχή του καὶ τὴν καρδιά του καὶ τὰ συναισθήματά του καὶ τὴ βούλησή του καὶ τὰ πάντα, ὅποτε ἀνάλογα σκέπτεται καὶ συμπεριφέρεται.

... πολλές φορές τά πάθη καί οἱ επιθυμίες γίνονται ἐμμονές καί μετά ἀλλοιώνεται ὁ ἄνθρωπος.

«... πολλές φορές τὰ πάθη καὶ οἱ ὲπιθυμίες γίνονται ἐμμονές καὶ μετά ἀλλοιώνεται ὁ ἄνθρωπος. Συμπεριφέρεται κτηνωδῶς.Δὲν ἔχει κάτι νὰ τὸν φρενάρει...».

«... ὅταν ἀναδύεται ἀπό μέσα μου ὁ ἐγωκεντρισμός.

Ἕνα πράγμα ποὺ, ἄν μὲ ἀφήσω ἐλεύθερο, ξέρω ὅτι αὐτό τὸ τέρας θὰ ἀναπτυχθεῖ. Ἐπομένως θὰ πρέπει νὰ μπαίνω σὲ διαδικασία κάπως νὰ τὸ περιορίζω. Νὰ μὴν τὸ τρέφω τουλάχιστον».

-Καὶ σὺ πῶς τὸ πετυχαίνεις;
«Ἐγῶ μὲ Θεό τὸ κάνω. Μόνος μου δὲ θὰ μπορούσα. Δὲ γίνεται νομίζω. Ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος εἶναι μυστήριο δὲ μπορεῖ νὰ καθοδηγηθεῖ μόνος του, χρειάζεται κάτι πέρα ἀπό αὐτόν τὸν κόσμο».

Άρης Σερβετάλης ηθοποιός

πηγή

Αυτό που σε εμποδίζει να απελευθερωθείς από ένα πάθος είναι η υπερηφάνεια ...

«Πώς μπορεί κανείς να διακρίνει τις πράξεις του διαβόλου μέσα του;» 

Ο ερημίτης απάντησε: «Ένας άνθρωπος έρχεται στην εξομολόγηση και μιλάει για τη σοβαρή του αμαρτία. Περνάει λίγος καιρός. Πηγαίνει ξανά στο αναλόγιο με την ίδια αμαρτία. Έπειτα έρχεται για τρίτη, πέμπτη φορά και επ' άπειρον...

Σε αυτή την περίπτωση, ο άνθρωπος πρέπει να καταλάβει ότι αυτό που τον εμποδίζει να απελευθερωθεί από αυτό το πάθος είναι η υπερηφάνεια που δεν βλέπει ακόμα στον εαυτό του, αλλά την οποία βλέπει ο Θεός σε αυτόν. Άλλωστε, η υπερηφάνεια αναγνωρίζεται μόνο από τους πικρούς καρπούς της».

Ο ΑΠΛΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ-Κυριακή Γ’ Ματθαίου

«Εἶπεν ὁ Κύριος · ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. Ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22-23)

Εἶπε ὁ Κύριος: «Τὸ μάτι εἶναι τὸ λυχνάρι τοῦ σώματος. Ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο σου το σῶμα θὰ εἶναι φωτεινό. Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου ἀσθενεῖ, τότε ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι σκοτεινό.

 Ο λόγος του Χριστού στην επί του όρους ομιλία μάς βάζει μπροστά σε μία άλλη θέαση της ύπαρξης. Δεν είμαστε ό,τι φαινόμαστε, αλλά όπως λέει η καρδιά μας. Και αυτό αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο πορεύονται οι αισθήσεις μας. Ο Χριστός κάνει μία διάκριση ανάμεσα στον απλού και τον πονηρό οφθαλμό.

 Ο πονηρός οφθαλμός είναι αυτός ο οποίος βλέπει τον άλλον στην προοπτική των τριών Φ: της φιλαυτίας, της φιληδονίας, της φιλοδοξίας. Είναι ο οφθαλμός, ο οποίος πορεύεται στην προοπτική της χρήσης, της εκμετάλλευσης του άλλου ως οχήματος για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, οι οποίες όμως έχουν να κάνουν με το «εγώ» μας αποκλειστικά. 

 Ο άλλος υπάρχει για να μας διακονεί, χωρίς να μας ενδιαφέρει κάποτε ούτε η αξιοπρέπειά του. Και δεν είναι απαραίτητο ότι τον ρωτάμε αν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Η δύναμη, η πειθώ, η χειριστικότητα, η ηδονική μας ικανότητα που κολακεύει, η αίσθηση της ανωτερότητας κάνει τον άλλον να υποτάσσεται στις δικές μας επιθυμίες.

Αυτή η στάση όμως δεν περιορίζεται μόνο στο φαίνεσθαι. Περνά και στον έσω κόσμο μας, στην ψυχική μας κατάσταση.

Όλη αυτή η σαπίλα των παθών... τελικά καταστρέφει την καρδιά

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

 Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα, και παρατηρήστε τι θα ανακαλύψετε: 

Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε. Σας βρίσκει κάποια δυστυχία, και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας. Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η εχθρότητα. Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας έχει προσπεράσει κοινωνικά, και αρχίζετε να τον φθονείτε. Αναπολείτε τα ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε υπερηφάνεια…. 

Όλη αυτή η σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική επιθυμία, λαιμαργία, ακηδία, κακία… η μία στοιβαγμένη πάνω στην άλλη, τελικά καταστρέφουν την καρδιά. 

Και όλα αυτά μπορούν να διαπεράσουν την καρδιά μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. 

Για τον λόγο αυτό, κάποιος ασκητής που ασκούσε αυστηρό έλεγχο στον εαυτό του, είπε -πολύ σωστά- ότι «η καρδιά του ανθρώπου είναι γεμάτη από δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οι καρδιές των αγίων είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη.»

πηγή

"Τρώγε και σκάζε!"

Πρέπει να το καταλάβουμε καλά αυτό το πράγμα, τα πάθη θεραπεύονται με τα αντίθετά τους, όχι με παραπλήσια πράγματα.
Είσαι θυμώδης;Θα θεραπεύσεις το θυμό σου με το να σκάσεις, να μην πεις λέξη.
Να μη βγάλεις λέξη από το στόμα σου!Δεν σας άρεσε η λέξη που είπα; (γέλια)

Ο Γέροντάς μας, ο αείμνηστος Γέροντάς μας, κάποτε είχαμε έναν αδερφό ο οποίος ήρθε να γίνει μοναχός και ήταν ασθενής ο καημένος, ψυχικά ασθενής, και τον βάλαμε να υπηρετά στην τράπεζα και να στρώνει το τραπέζι.
Βέβαια, εντάξει, δεν έκανε για μοναχός αλλά για να μην τον απελπίσει ο Γέροντας, του είπε μείνε και βλέπουμε.
Ξέραμε ότι θα φύγει κάποια ώρα.Τον έβαλε τραπεζάρη.

Αυτός είχε την καλοσύνη όποτε έστρωνε το τραπέζι που τρώγαμε το μεσημέρι, στον Γέροντα σε μένα και στον πάτερ Εφραίμ -ήμασταν οι ιερείς εμείς οι δύο και ο Γέροντάς μας ο Γέροντας της Μονής- όλα τα ξεροκόμματα, τα μουχλιασμένα, τα σαπισμένα, τα ξινισμένα (τα έβαζε) σε μας, στον Γέροντα, σε μένα και στον παπά Εφραίμ.

Θα μου πείτε πως ένας αμαρτωλός δεν μπορεί να κηρύξει ;

Ν.Σωτηροπουλος

 Αδερφοί μου πως ένας φιλαργυρος μπορεί να κηρύττει για αφιλαργυρια,για φιλανθρωπία,για ελεημοσύνη ; 

Δεν θέλει ο Θεός από ένα φιλάργυρο κήρυγμα για την αφιλαργυρια και για την φιλανθρωπία και για την ελεημοσύνηΈνα τέτοιο κήρυγμα είναι εμπαιγμός,χλευασμός στον λόγο του Θεού .

 Σε μια μεγάλη μητρόπολη της Πελοποννήσου ,ένας δεσπότης που μετατέθηκε απο μικρή σε μεγάλη μητρόπολη για να ικανοποιήσει την κενοδοξία και την φιλαργυρία του. Εχει εισπράξει και έχει καταθέσεις στο όνομα του σε μια τράπεζα της πόλεως όπου κατοικοεδρεύει,1 δισεκατομμύριο 300 εκατομμύρια δραχμές.Τον έλεγξε ο Τύπος της πόλεως εκείνης της επαρχιακής,τον έλεγξε και έντυπο εδώ της Αθήνας.Βοά ο κόσμος εναντίον του στην επαρχία του για την φιλαργυρία του.Δεν αναφέρω το όνομα του .

Τον λυπούμαι . Οπως λυπάται κανείς τον Ιούδα.Είχε το θράσος ο φιλαργυροτατος αυτός δεσπότης ( ο οποίος είναι)είναι δε απο τους σφαγιαστας των 12 τίμιων και αφιλαργυρων μητροπολιτών,είχε το θράσος σε σύναξη των πιστών,να κηρύξει και να προτρέψει τον κόσμο σε φιλανθρωπία και σε ελεημοσύνη .Και την ώρα εκείνη έσπασε η αλυσίδα και έπεσε κάτω ο Σταυρός.Και ο κόσμος είπε σημείο απο το Θεό .Ο Θεός τον παραδειγματιζει ,τον δοκιμάζει και το έγραψαν και οι εφημερίδες.Δεν θέλει ο Θεός κήρυγμα απο ένα φιλαργυρο και μάλιστα κήρυγμα για φιλανθρωπία και για ελεημοσύνη.

 Δεν θέλει ο Θεός κήρυγμα απο ένα αδίστακτο αριβιστα που πατάει στα πτώματα των αδερφών του για να ανέβει ψηλά να πάρει θέση και αξίωμα .Και έχει συγχρόνως το θράσος να κηρύττει περί ταπείνωσης και δικαιοσύνης.

H εσωτερική Θεoμαχία καταλήγει σε ανθρωπομαχία, και ο εσωτερικός πόλεμος σε εξωτερικό

H εσωτερική Θεoμαχία καταλήγει σε ανθρωπομαχία, και ο εσωτερικός πόλεμος σε εξωτερικό. Αυτός είναι ο μυστικός και διαρκής συμβολισμός όλων των πολέμων.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Πόθεν πόλεμοι καὶ μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν; (επιστολή Ιακωβου. 4,1)

Από που προέρχονται και γεννώνται μεταξύ σας εχθρικαί καταστάσεις, έριδες και συγκρούσεις; Δεν προέρχονται από αυτήν την αιτίαν, δηλαδή από τας εμπαθείς επιθυμίας αμαρτωλών ηδονών, αι οποίαι επιθυμίαι έχουν επιστρατευθή και διεξάγουν πόλεμον μέσα εις τα μέλη σας, δια να σας υποδουλώσουν εις την φαυλότητα;

πηγή

«Λύτρωσέ με, Κύριε λόγω της αγάπης Σου!»

ΚΑΘΑΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ

«Συνήθειαν λαβοῦσα ἡ ἁμαρτία ἕλκει με, εἰς παντελῆ ἀπώλειαν˙ ἀλλά σύ με ἐκ ταύτης λύτρωσαι τῷ Σταυρῷ σου, Οἰκτίρμον πολυέλεε» (ωδή γ΄ Τριωδίου).

(Πήρε ως αφορμή τη συνήθειά μου να αμαρτάνω η αμαρτία και γι’ αυτό με τραβάει σε ολοκληρωτική απώλεια. Αλλά Εσύ, Πολυέλεε Οικτίρμονα Κύριε, λύτρωσέ με από αυτήν με τον Σταυρό σου).

 Τη δύναμη του Σταυρού του Κυρίου επικαλείται ο άγιος υμνογράφος, προκειμένου να τον λυτρώσει από την αμαρτία που τον έχει καθηλώσει και αδυνατεί να την ξεπεράσει. Και η αδυναμία του δεν έγκειται στο γεγονός ότι δεν επαρκούν οι δυνάμεις του – ο υμνογράφος γνωρίζει καλά ότι ο Κύριος διά του αγίου βαπτίσματος μάς ενσωμάτωσε στον εαυτό Του και μας μετάγγισε την παντοδυναμία Του, συνεπώς ο πιστός «πάντα ισχύει εν τω ενδυναμούντι αυτόν Χριστώ» – αλλά στο γεγονός ότι η θέλησή του προσκλίνει ενηδόνως περισσότερο στα πάθη του παρά στην αγάπη του Κυρίου του.

«Την αμαρτία μου αγαπώ περισσότερο», είναι σαν να κραυγάζει με δραματικό τρόπο ο ποιητής, κι απόδειξη η αδιάκοπη επανάληψή της. Η επανάληψη αυτή ασφαλώς καθιστά την αμαρτία στη ζωή του ανθρώπου άτρωτη και ανίκητη, γιατί τον έλκει με το άρμα της συνήθειας. Ποιος είναι εκείνος που όταν συνηθίσει κάτι μπορεί εύκολα έπειτα να απαλλαγεί από αυτό; Όπως σ’ αυτές τις περιπτώσεις η ίδια η ανθρώπινη σοφία επισημαίνει «η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο» ή για να το πούμε με τον τρόπο του αγίου της Σαρακοστής μεγάλου Εφραίμ του Σύρου: «μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια είναι δεύτερη φύση».

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος;

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος; 

Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να γίνει δίκαιος; 

Πώς μπορεί η χάρη του Θεού να εισέλθει σ’ έναν άνθρωπο και να αντικαταστήσει το σαρκικό φρόνημά του και τη σαρκική θέλησή του; 

Πώς μπορεί το Άγιο Πνεύμα να φωτίσει την καρδιά ενός ανθρώπου; 

Πώς μπορεί το νερό να μεταβληθεί σε κρασί;».

Γνωρίζουμε πως, όταν το Πνεύμα του Θεού κατήλθε επί των Αποστόλων, αυτοί έγιναν διαφορετικοί άνθρωποι, καινοί, αναγεννημένοι άνθρωποι.

 Επίσης, μέσα από χιλιάδες παραδείγματα, γνωρίζουμε ότι άνθρωποι με σαρκικό βίο και πολιτεία μεταβλήθηκαν σε πνευματικούς, ανακαινισμένους ανθρώπους. Συνεπώς γνωρίζουμε ότι, όπως τότε έτσι και τώρα συμβαίνει αυτό, με την ενέργεια της Χάριτος του Θεού, του Παρακλήτου Πνεύματος. Εμείς δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε πώς συμβαίνει αυτό! Για μας αρκεί να γνωρίζουμε ότι συμβαίνει· και να αγωνιζόμαστε να συμβεί και σ’ εμάς, καθότι η Χάρη του Θεού δίνεται σε όποιον τη ζητάει και προετοιμάζεται να γίνει άξιος για να τη λάβει!

Δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να εξηγήσει κανείς τα πνευματικά

Οἱ κακές ἕξεις καί ἡ θεραπεία τους

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

  Α’. Ἐξέτασε, ἀδελφέ, τὶς κακὲς ἕξεις καὶ συνήθειες ποὺ ἀπέκτησες μὲ τὴ ζωὴ ποὺ ἔκανες, ἂν εἶναι παλιές χρειάζεται περισσότερος κόπος γιὰ νὰ καταστραφοῦν, ἂν εἶναι καινούργιες λιγότερος· ὅπως ἕνα παλιὸ καὶ ἕνα μεγάλο δένδρο, περισσότερο κόπο χρειάζεται γιὰ νὰ κοπεῖ καὶ νὰ ξεριζωθεῖ ἀπὸ ἕνα νέο καὶ μικρό.

  Β’. Ἐξέτασε τὶς θεραπεῖες ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιήσεις γι’ αὐτὲς τὶς κακές σου ἕξεις καὶ συνήθειες, ἀπὸ τὶς θεραπεῖες αὐτὲς ἡ πρώτη εἶναι τὸ νὰ θέλεις νὰ διορθωθεῖς, ὄχι ἀμφιβάλλοντας ἀλλὰ ἀποφασιστικά.

  Διότι οἱ σωματικὲς ἀσθένειες μποροῦν νὰ θεραπευθοῦν καὶ χωρὶς τὴν θέλησή μας, οἱ ἀσθένειες ὅμως τῆς ψυχῆς, χωρὶς νὰ τὸ θέλουμε, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ θεραπευθοῦν. Διότι καὶ γι’ αὐτὲς χρειάζεται μία ἀποφασιστικὴ θέληση τοῦ ἀσθενῆ, γιὰ νὰ ἰατρευθεῖ καὶ νὰ χρησιμοποιήσει τὰ μέσα καὶ τὰ ὄργανα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι κατάλληλα γιὰ τὴ θεραπεία. Τὰ μέσα, λοιπόν, καὶ τὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα μπορεῖς νὰ χρησιμοποιήσεις γιὰ νὰ θεραπεύσεις τὶς κακές σου συνήθειες καὶ ἕξεις εἶναι ἐκεῖνα τὰ δυὸ τὰ ὁποῖα μᾶς φανέρωσε ὁ Κύριος, ὅταν ἐλευθέρωσε ἐκεῖνον ποὺ ἦταν δαιμονισμένος ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία, λέγοντας «Τὸ γένος αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ βγεῖ μὲ κανένα ἄλλο μέσο παρὰ μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία» (Μάρκ. 9,29).

Γ’. Ἐξέτασε, λοιπόν, τὸν ἑαυτό σου, πῶς κάνεις τὴν προσευχὴ σου• διότι πρέπει νὰ προσεύχεσαι ὄχι μὲ καρδιά, ποὺ νὰ περιπλανιέται ἐδῶ κι ἐκεῖ καὶ μὲ διασκορπισμένο νοῦ, ἀλλὰ νὰ προστρέχεις στὸ Θεὸ καὶ νὰ προσεύχεσαι μὲ τόση μεγάλη ταπείνωση καὶ καρδιακὴ συντριβὴ καὶ μὲ τόση μεγάλη προσοχὴ τοῦ νοῦ καὶ μὲ τόση μεγάλη καρτερία καὶ ὑπομονή, ὅπως θὰ προσευχόσουν ἂν βρισκόσουν σὲ μία μεγάλη θαλασσοταραχή, ὅπου δὲν θὰ ὑπῆρχε ἄλλη ἐλπίδα σωτηρίας παρὰ μόνο ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Διότι σὲ τέτοια συντετριμμένη καὶ ταπεινὴ προσευχὴ ὁ Θεὸς δὲν ἀρνεῖται κανένα πράγμα ἀλλὰ δίνει, ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴ σωτηρία, διότι Αὐτὸς μόνο εἶπε: 

«Ζητᾶτε καὶ θὰ σᾶς δοθεῖ, ἐρευνᾶτε καὶ θὰ βρεῖτε, κτυπᾶτε καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχθεῖ ἡ πόρτα. Διότι καθένας ποὺ ζητά, λαμβάνει καὶ καθένας ποὺ ἐρευνᾶ, βρίσκει» (Μάτθ. 7,7-8).

«Μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο»

«Μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο» (όσιος Εφραίμ ο Σύρος).

  Μία βαθειά ψυχολογική αλλά και πνευματική παρατήρηση κάνει με τη φράση του ο μέγας όσιος Πατήρ Εφραίμ ο Σύρος. Μία παρατήρηση που την αλήθεια της τη διαπιστώνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας: ποιος αμφιβάλλει για τη δύναμη της συνήθειας; Ό,τι κάναμε μία φορά και το επαναλάβαμε έπειτα, είναι δύσκολο να το σταματήσουμε. Τόσο που η επανάληψή του που μας έγινε συνήθεια καταστάθηκε τελικώς δεύτερη φύση μας – η προσπάθεια να σταματήσουμε μία συνήθειά μας βιώνεται συχνά ως... ξεριζωμός!

  Κι εδώ αναδεικνύεται η σημασία της συνήθειας στον πνευματικό πόλεμο, τον αγώνα δηλαδή του πιστού ανθρώπου να πορεύεται κατά το θέλημα του Θεού και όχι κατά το δικό του αμαρτωλό θέλημα: αν ο πιστός είναι χαλαρωμένος πνευματικά και ηττάται διαρκώς ή πολύ συχνά στη χριστιανική του πορεία – δεν μιλάμε για μία ήττα περιστασιακή που υφίσταται σε όλους και έχει γρήγορη μετάνοια -, τότε δυστυχώς η συνήθεια της ήττας του τον κάνει να βρίσκεται σχεδόν μόνιμα σε αντίθεση προς τον Θεό, που θα πει ότι τα πάθη και οι αδυναμίες του τον έχουν υποδουλώσει, όπως το δηλώνει και ο λόγος του αποστόλου: «σε ό,τι κανείς έχει ηττηθεί, σ’ αυτό και έχει υποδουλωθεί». 

«...Τώρα πια ο Χατζεφεντής....πετάει άνετα σαν Άγγελος από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη και μπορεί να προλαβαίνη όλους όσους τον επικαλούνται»

 Τον όσιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, τον Χατζεφεντή, τον γνωρίσαμε κυρίως από το βιβλίο που έγραψε γι’ αυτόν ο άλλος όσιος της εποχής μας, Γέρων Παΐσιος αγιορείτης. Ήταν εκείνος που «γοήτευσε» τον όσιο Παΐσιο από μικρό παιδί, ήδη από τον τόπο της κοινής καταγωγής τους, τα Φάρασα της Καππαδοκίας, και θέλησε γι’ αυτό να ακολουθήσει τα δικά του χνάρια ζωής και να γίνει καλόγερος, πλήρως αφιερωμένος στον Θεό. Κι ίσως η στροφή αυτή του Γέροντος Παϊσίου για την καλογερική ζωή, πλην της δικής του κλίσης, να οφείλετο σ’ ένα βαθμό και στη δύναμη προσευχής του αγίου Αρσενίου, ο οποίος στο πρόσωπο του μικρού Φαρασιώτη (μετέπειτα αγίου Παϊσίου, γιου του Προέδρου τότε των Φαράσων Πρόδρομου Εζνεπίδη), είδε τον δικό του διάδοχο, καθώς μάλιστα εξέφρασε τούτο και την ώρα της βάπτισης του παιδιού - είναι γνωστό ότι την ώρα της ονοματοδοσίας «υποχρέωσε» τον νονό αντί του ονόματος Χρήστος να πει το δικό του όνομα Αρσένιος. 

 Ο πόθος του αγίου Παϊσίου να γράψει τον βίο του αγίου Αρσενίου σφηνώθηκε μέσα του από πολλά χρόνια πριν μέχρις ότου γίνει τούτο πραγματικότητα. Κι όταν είχε συλλέξει πια αρκετά στοιχεία – που με τον καιρό αυξάνονταν μετά από έρευνες δικές του και άλλων γνωστών του – και ολοκλήρωσε κατά κάποιον τρόπο το βιβλίο, ο άγιος Αρσένιος μετά από θαυμαστική παρουσία του «επικρότησε» το έργο του μαθητή και «διαδόχου» του.

Το γεγονός ότι ένας άγιος γράφει για έναν άλλον άγιο δείχνει τη σοβαρότητα του εγχειρήματος και δίνει την εσωτερική πληροφορία ότι αυτό που γράφεται είναι έγκυρο κι έχει τη σφραγίδα του Πνεύματος του Θεού. Αυτό δεν συμβαίνει διαχρονικά μάλιστα στην Εκκλησία μας; 

 Πόσοι άγιοι έγραψαν για προγενεστέρους αυτών, όπως ο άγιος Αθανάσιος για παράδειγμα για τον όσιο Αντώνιο τον μεγάλο; Αναπαύεται λοιπόν η ψυχή μας, καθώς διεξερχόμαστε τον βίο του αγίου Χατζεφεντή, γινόμενοι μέτοχοι της χάρης που ζούσε ο βιογράφος του με την έκθεση των μαρτυριών που συνέλεξε. Δεν θέλουμε να επεκταθούμε ιδιαιτέρως στον βίο αυτό – είναι πολύ εύκολο να τον αναζητήσει κανείς και να τον εύρει, καθώς μάλιστα δεν έχει μεγάλη έκταση – όσο να σταθούμε σε κάποιο σημείο που θίγει ο άγιος Παΐσιος από τη ζωή του νεώτερου αυτού οσίου Καππαδόκου.

 Το μόνο που θα θέλαμε ίσως να πούμε από τα βιογραφικά του είναι ότι γεννήθηκε το 1840 στα Φάρασα, από μικρός ένιωσε τη χάρη των αγίων που τον έστρεψαν στον πόθο του Θεού, σπούδασε γιατί είχε σπουδαίο χωρητικό νου, χειροτονήθηκε κληρικός και υπήρξε δάσκαλος στα παιδιά των χωριών της περιοχής του, επέδειξε ως κληρικός σπάνια θυσιαστική διάθεση έναντι του ποιμνίου του και όχι μόνο, χαριτώθηκε από τον Θεό με προορατικό και θαυματουργικό χάρισμα που το γεύονταν Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, είχε έντονο πατριωτισμό ώστε να πρωτοστατεί στη διακράτηση και καλλιέργεια του εθνικού αισθήματος των Ελλήνων που ήταν βουτηγμένοι μέσα στην Τουρκιά, ήταν ατρόμητος και θαρραλέος σαν λιοντάρι, κι όλα αυτά μέσα σε μια σκληρή ασκητικότητα ως προς τον εαυτό του που εκφραζόταν αδιάκοπα ως βαθιά ταπείνωση (αγωνιζόταν διακαώς να κρυφτεί με ένα είδος σαλότητας) και απέραντη αγάπη προς όλους. 

 Το 1924 αναγκάστηκε κι αυτός μαζί με τους άλλους Φαρασιώτες να φύγει από την πατρίδα του και να καταφύγει στη Μεγάλη Πατρίδα, την Ελλάδα, όπου φτάνοντας στην Κέρκυρα, μετά από σαράντα ημέρες, όπως είχε προφητεύσει, παρέδωσε την αγιασμένη του ψυχή στα χέρια του Δημιουργού του. Το 1958 ο άγιος Παΐσιος έκανε την ανακομιδή των λειψάντων του και τα πήγε στην Κόνιτσα και έπειτα στη Θεσσαλονίκη, ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Φεβρουάριο του 1986 τον ενέταξε επισήμως στις δέλτους των αγίων της Εκκλησίας.

Ποιο το σημείο που θέλουμε να σταθούμε; Σ’ αυτό που γράφει ο όσιος Γέρων Παΐσιος από την ποιμαντική δράση του αγίου Αρσενίου, όταν μετά κυρίως από τις θείες λειτουργίες μάζευε τους Φαρασιώτες και μάλιστα τους μεγαλυτέρους στην ηλικία, προκειμένου να τους μιλάει για θέματα του Ευαγγελίου, για βίους αγίων, για ιστορίες ακόμη και από την Παλαιά Διαθήκη.

Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια

 

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΝΟΥ

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 8ο, στίχοι 27 ἕως 39, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 22-10-2006.

 Γνωστή καί πάλι ἡ διήγηση καί ἀπό ἄλλες περιπτώσεις παράλληλης θεραπείας δαιμονισμένων ἀπό τόν Χριστό, ἡ ὁποία ὅμως διήγηση δέν μπορεῖ νά κοιταχτεῖ μονοτόνως, δηλαδή μόνο μέ μιά ματιά, ὅτι ὁ Χριστός βρίσκει ἕνα δαιμονισμένο καί τόν γιατρεύει. Αὐτό εἶναι δεδομένο. Ἡ περικοπή ἀνοίγει ἄλλες πολύ βαθιές προοπτικές καί μάλιστα κεντρικό σημεῖο ἀφετηρίας, γιά νά μποῦμε στίς βαθύτερες προοπτικές τῆς περικοπῆς, εἶναι αὐτό τό ὁποῖο εἶπε ὁ δαιμονισμένος ὅταν ὁ Χριστός τόν ρώτησε «ποιό εἶναι τό ὄνομά σου;», πού εἶπε «λεγεών», γιατί, λέει τό κείμενο, ἦταν πολλά τά δαιμόνια πού εἶχε μέσα.

 Προσέξτε αὐτή τήν πολλαπλότητα. Δέν θά τό δεῖτε αὐτό μόνο... ποσοτικά, τά πολλά τά δαιμόνια. Μπορεῖ καί νά εἶναι, ἀλλά ἀναφέρεται σέ κάτι πολύ βαθύ ποιοτικό, πού ἀφορᾶ τήν ποικιλία τῶν δαιμονικῶν καταστάσεων πού ζοῦμε χωρίς νά τό καταλαβαίνουμε. Αὐτό κάνει ἡ περικοπή καί μᾶς βάζει σέ μιά σκληρή ἀναμέτρηση μέ δαιμονικά πράγματα πού ζοῦμε καθημερινά χωρίς νά τό καταλαβαίνουμε. Νά ἀκολουθήσω τήν πορεία τῆς περικοπῆς προσπαθώντας μέ ἁδρό τρόπο νά περιγράψω, ἀξιοποιώντας τά λόγια τῆς περικοπῆς, αὐτό τό «πολλά δαιμόνια». Τί εἶναι αὐτό τό πολλαπλό; Τί εἶναι αὐτά τά πολλά; Κάποιος θά πεῖ «πολλά πάθη», πράγματι ἔτσι εἶναι, ἀλλά τό κείμενο τό περιγράφει μέ ἄλλο τρόπο, καί ἐξωτερικό καί ἐσωτερικό. Κοιτάξτε τήν πορεία τοῦ κειμένου:

 Πρῶτα-πρῶτα βάζει τόν δαιμονισμένο νά μετριέται μέ τήν ἀδυναμία νά σταθεῖ σέ ἕναν τόπο -ὅταν κάνω τήν ἀνάλυση τώρα, νά βάζετε σέ ἕναν παράλληλο ἐκφραστικό τρόπο τόν ἑαυτό σας καί τόν ἑαυτό μας. Τήν ἀδυναμία λοιπόν νά σταθεῖ σέ ἕναν τόπο, καί αὐτό τό ἐκφράζει, τό θέμα τοῦ τόπου, πολυποίκιλα. Πρῶτα-πρῶτα τό λέει: «Δέν μποροῦσε νά μείνει στήν οἰκία του, ἀδυνατεῖ νά κάτσει κάπου». Ὑπάρχουν χίλιοι λόγοι γι᾽ αὐτό, ἀλλά τίποτε δέν μπορεῖ νά εἶναι δυσκολία παρά μόνο ὁ ἑαυτός μας καί τό δαιμονικό στοιχεῖο πού κουβαλᾶμε, ἡ ἀδυναμία δηλαδή νά στραφοῦμε νά κάνουμε κάτι γιά τόν κόσμο -αὐτό εἶναι τό δαιμονικό- καί κάνουμε τό ἀντίθετο, καί περιμένουμε οἱ ἄλλοι νά κάνουν κάτι γιά μᾶς κι ἄν δέν γίνεται οἱ τόποι δέν μᾶς ἀντέχουν.

 Εἶναι λοιπόν ἡ ἀδυναμία μας νά σταθοῦμε στόν τόπο. Χίλιες αἰτίες μπορεῖ νά ὑπάρχουν, ἀλλά μέσα κρύβεται κάτι δαιμονικό. Κάτι περιμένουμε νά γίνει καί δέν γίνεται καί ἀδυνατοῦμε νά σταθοῦμε στούς τόπους· καί μάλιστα κάνει μιά προέκταση τό κείμενο καί λέει: «ἠλαύνετο εἰς τάς ἐρήμους», πήγαινε σέ ἔρημους τόπους. Βέβαια καί οἱ ἀσκητές πήγαιναν στίς ἐρήμους, ἀλλά πήγαιναν γιά νά ἁγιάσουν στίς ἐρήμους. Αὐτός πήγαινε στήν ἔρημο γιά νά ἀναπαυθεῖ. 

Ἐσύ ποιά δουλεία ἢ ποιά ἐλευθερία διαλέγεις;(Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ)

Ὁ Χριστὸς ἀπελευθέρωσε τὸν δαιμονιζόμενο τῆς χώρας τῶν Γαδαρηνῶν, ἀντίπερα τῆς Γαλιλαίας, ποὺ κατεχόταν ἀπὸ λεγεώνα, στρατιὰ ὁλόκληρη πονηρῶν πνευμάτων, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἔγινε φανερό, ὅτι καὶ οἱ ὑπόλοιποι Γαδαρηνοὶ δὲν ἦταν λιγότερο κυριευμένοι ἀπὸ τὴ δαιμονικὴ ἐνέργεια, ἀφοῦ θεώρησαν τὸν Χριστὸ ζημία καὶ συμφορὰ γιὰ τὴ ζωή τους καὶ τοῦ ζήτησαν νὰ φύγει μακριὰ ἀπὸ τὴ χώρα τους. Καὶ ὁ Χριστός, σεβόμενος τὴν ἐπιλογή τους, μπῆκε στὸ πλοῖο καὶ ἐπέστρεψε στὴ Γαλιλαία (Κυριακὴ ΣΤ΄ Λουκᾶ).

Ἐνεργούμενο τοῦ διαβόλου λοιπὸν μπορεῖ νὰ γίνει ὁ καθένας μας, χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητα δαιμονισμένος μὲ τὴν εἰδικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου. Ὁ διάβολος ἀποκτᾶ εὔκολα πρόσβαση μέσα μας, τοῦ τὴν παρέχουμε ἀσυλλόγιστα ἐμεῖς κάθε φορὰ ποὺ πράττουμε τὴν ἁμαρτία, ἐνεργοῦμε δηλαδὴ κατὰ τὸ θέλημά του.

Ἔχει βέβαια τὴν ἐξυπνάδα νὰ κρύβεται εὔκολα, μᾶς πείθει ἀκόμα καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει. Δὲν παρουσιάζεται μπροστά μας αὐτοπροσώπως, γιὰ νὰ μὴ λακίσουμε ἀπ’ τὴν τρομάρα μας. Ὑποκινεῖ ὅμως ἔντεχνα τὰ πάθη μας, τὴν ἐνυπάρχουσα ροπή μας πρὸς τὸ κακό. Ἀποκτάει ἔτσι δικαιώματα πάνω μας, φτάνει νὰ μᾶς ἐξουσιάζει καὶ ἀπόλυτα καμμιὰ φορά, γίνεται τὸ πραγματικό μας ἀφεντικὸ ποὺ ἐπικάθεται στὸν σβέρκο μας, εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν αγνοίᾳ μας. Γινόμαστε ἔτσι δοῦλοι του, δὲν εἴμαστε πλέον ἐλεύθεροι υἱοὶ τοῦ βασιλέως Χριστοῦ, χάνουμε τὴν πολυπόθητη ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 17, 26. Ρωμ. 8, 21).

''Χαρισματική Απόγνωση''

π. Γεώργιος Λέκκας*

 Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο της σημερινής ημέρας,[Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου,ο Πλούσιος  νέος και ο Χριστός] όταν ο Χριστός κοίταξε μέσα στο βάθος της καρδιάς των μαθητών Του, διαπίστωσε ότι αυτοί είχαν φτάσει σε ό,τι ο Γέροντας Ζαχαρίας* της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου στο Έσσεξ της Αγγλίας, εμπνεόμενος από σχετική διδασκαλία του Αγίου Σωφρονίου του Αθωνίτη, αποκαλεί ''Χαρισματική Απόγνωση''. Ο άνθρωπος που φτάνει σε Χαρισματική Απόγνωση αντιλαμβάνεται με όλη του την ύπαρξη ότι τέτοιος που είναι πάει σιδηροδέσμιος στην Κόλαση κι ότι μόνη σωτηρία του είναι ο Χριστός.

Ο πραγματικός μαθητής του Χριστού ξέρει ότι τα πάθη του είναι πιο ισχυρά από την θέλησή του για σωτηρία, ότι είναι υπόδουλος σε έναν εαυτό που τρέφει και τρέφεται από την κακία των δαιμόνων, ότι και η πιο ευγενική του πράξη συνήθως έχει για κίνητρο την κατοχύρωση του εαυτού του, ότι η πνευματική του τύφλωση είναι τόση που του είναι αδύνατον να διακρίνει τί είναι πραγματικά σωστό να πράξει, ότι γνωρίζει πολύ καλύτερα τί είναι φόβος παρά τί είναι θεϊκή αγάπη κι ότι προκειμένου να διαχειρισθεί τον χειρότερο από όλους του τους φόβους, που είναι ο φόβος του θανάτου, έχει την τάση να κυριαρχεί πάνω στους άλλους με αποτέλεσμα να αυξάνει κι άλλο η μοναξιά του.

Είναι μεγάλη παγίδα το να αλλάζουμε πρώτα εξωτερικά ελπίζοντας να αλλάξουμε και κάποτε εσωτερικά.

Πολλές φορές αγωνιούμε για το ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας δεν ζούνε όπως θέλει ο Θεός και προσπαθούμε να τους διορθώσουμε, έχοντας την εντύπωση ότι δικαιωματικά αναλαμβάνουμε τον ρόλο του κριτού και του ελεγκτού των αλλών μιας και τηρούμε κάποια εξωτερικά γνωρίσματα του "καλού χριστιανού". Στην ουσία όμως όχι μόνο δεν ωφελούμε τους άλλους αλλά γινόμαστε αιτία να απομακρυνθούν από την Αλήθεια λόγο του λάθους μας τρόπου.

«Απόκτησε εσωτερική γαλήνη και χιλιάδες γύρω σου θα σωθούν», δίδασκε ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Το ζητούμενο λοιπόν είναι εσωτερικά να αποκτήσουμε ειρήνη και γαλήνη οι οποίες έρχονται όταν η Χάρις του Θεού αγγίξει την καρδιά μας. Και η Χάρις του Θεού έρχεται σε καρδιές ταπεινές και απλές χωρίς σκληρότητα, χωρίς εμπάθειες, χωρίς μίση και κακίες, χωρίς ιδιοτροπίες και παραξενιές.

Αυτό λοιπόν που χρειαζόμαστε είναι μετάνοια, ταπείνωση και απλότητα. Είναι μεγάλη παγίδα το να αλλάζουμε πρώτα εξωτερικά ελπίζοντας να αλλάξουμε και κάποτε εσωτερικά. Και είναι παγίδα διότι τις περισσότερες φορές επειδή μια εξωτερική αλλαγή φαίνεται και αναγνωρίζεται από τους άλλους, μας αρκεί και επαναπαυόμαστε σ'αυτήν, μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε πλέον "καλά" και έτσι δεν μπαίνουμε στην διαδικασία εσωτερικής μεταμόρφωσης και αλλαγής.

« Άμα δεν είσαι καιόμενος δεν είσαι και φαίνων»

Η λαμπάδα αν δεν καεί και αναλωθεί, ΔΕΝ μπορεί να προσφέρει Φως!

Έτσι και ο άνθρωπος που δεν κάνει πρώτα δουλειά στον εαυτό του και δεν καίει τα πάθη του δεν μπορεί να φωτίσει τους γύρω του.

Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης

ΠΩΣ ΘΑ ΒΡΩ ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΟΥ! (Ερμηνευτικά σχόλια στα 400 κεφάλαια περί αγάπης)