Θαύματα Αγίων Αναργύρων

Από το βιβλίο: Απομνημονεύματα του αρχιμανδρίτου Ιωακείμ Σπετσιέρη. Τόμος Β’. Ελλάς. Μέρος Γ’, σελ. 23.

 Όταν ήμουν εφημέριος στην εκκλησία των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα), η σύζυγος του γιατρού των Ανακτόρων και καθηγητή του Πανεπιστημίου Σάββα αρρώστησε τόσο βαριά, ώστε σύμφωνα με το ιατρικό συμβούλιο που έγινε δεν υπήρχε καμία ελπίδα σωτηρίας.

Ο γιατρός Σάββας λυπόταν πάρα πολύ για την απελπιστική κατάσταση της συζύγου του. Οι οικείοι και οι φίλοι, βλέποντάς τον τελείως απελπισμένο, του είπαν: 

«Δεν καλείς τον πατέρα Ιωακείμ με τα άγια λείψανα των αγίων Αναργύρων για να διαβάσει ευχές υπέρ της υγείας της συζύγου σου;»
Λέει ο Σάββας: «Ποιον Ιωακείμ;» 

«Τον ιερομόναχο Ιωακείμ που είναι εφημέριος στην εκκλησία του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου των αγίων Αναργύρων».

 Έστειλε αμέσως υπηρέτη και με κάλεσε να πάω στην οικία του με τα άγια λείψανα των αγίων Αναργύρων και να διαβάσω ευχές για τη σύζυγό του που είναι άρρωστη βαριά. Πήρα λοιπόν το κουτί των αγίων λειψάνων και πήγα, και μόλις μπήκα στο σπίτι έφτασε κάποιος απεσταλμένος από τη Σοφία, τη σύζυγο του Διαδόχου Κωνσταντίνου, και ρώτησε για την υγεία της κυρίας.

Ο γιατρός Σάββας αποκρίθηκε ότι δεν έχουν καμία ελπίδα σωτηρίας, και σ’ εμένα είπε: «Επειδή η κυρία βρίσκεται σε αφασία και σχεδόν ψυχορραγεί, γι’ αυτό να διαβάσετε τις ευχές έξω από το δωμάτιο στη σάλα». 

«Μάλιστα», είπα, «αλλά φώναξε όλους όσους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο σπίτι σου να έρθουν εδώ για να γίνει κοινή δέηση».

Αμέσως ο Σάββας φώναξε όλους που ήταν στο σπίτι και ήρθαν στη σάλα, και τότε είπα: «Γονατίστε όλοι». 

«ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ» Σύναξις πάντων των Αγίων Αναργύρων (17 Οκτωβρίου)

Η ιερά Καλύβη που για 63 ολόκληρα χρόνια (1923–1986) ασκήθηκε ο σύγχρονος αδάμαντας της νοεράς προσευχής και της καρτερικής ησυχίας, ο μακαριστός Γέροντας Θεοφύλακτος ο Νεοσκητιώτης (1897–1986), τιμάται επ’ ονόματι της Συνάξεως όλων των αγίων και θαυματουργών Αναργύρων.

Σ’ αυτή την ιερή τους εικόνα ο Γέροντας Θεοφύλακτος από την αρχή της μοναχικής του αφιερώσεως έβαλε την καθιερωμένη μετάνοια και υποτάχθηκε στον ονομαστό Γέροντα Ιωακείμ Σπετσιέρη (1858–1943).

Έκτοτε, η ζωντανή επαφή του με το ιερό σμήνος των αγίων Αναργύρων ήταν καθημερινή μέχρι το τέλος της ζωής του. Το πόσο μεγάλος ήταν ο σύνδεσμός του με τους αγαπημένους αγίους του, το φανερώνουν τα πολλά θαυμαστά περιστατικά που ο ίδιος εμπιστευόταν και αποκάλυπτε στους πλησίον του πατέρες, αλλά και από τις εκδηλώσεις θαυμασμού που του διέφευγαν πηγαία και αυθόρμητα. Αποσιωπούσε πολλά λόγω ταπεινοφροσύνης. Και αρκετά πάλι, παρ’ όλο που τα ομολογούσε, δεν γίνονταν αντιληπτά από τους πατέρες.

Όταν μιλούσε για τους αγίους Αναργύρους μειδίαζε χαριτωμένα κι έλαμπε το πρόσωπό του κι αυτό, αν μη τι άλλο, πρόδιδε την αγάπη του γι’ αυτούς. Αποκαλούσε τους αγίους Αναργύρους «τα χρυσά μου τα παλικάρια!»· τον δε προεξάρχοντά τους, άγιο Παντελεήμονα, «το χρυσό μου το παλικάρι!».

«’Αγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επεσκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν»

  Ας προσέξουμε, αδελφοί μου, τον τρόπο με τον οποίο θεράπευε τους ασθενείς ο Χριστός. Η ίαση ήταν ψυχοσωματική.

  Ο Χριστός στα περισσότερα θαύματα συγχωρεί πρώτα τις αμαρτίες του αρρώστου και μετά του δίδει και τη σωματική λύτρωση, υποδεικνύοντάς μας έναν δύσκολο δρόμο, που ωστόσο η σύγχρονη ιατρική φαίνεται να συνειδητοποιεί.

 Αυτή άλλωστε είναι και η βασική θεολογική στάση της Εκκλησίας απέναντι στο φαινόμενο της ασθένειας. Αρρωσταίνουμε γιατί η φύση μας υπόκειται στη φθορά, αρρωσταίνουμε γιατί στη ζωή μας έχει θρονιάσει το κακό και η αμαρτία, η ίαση για την Εκκλησία είναι καρπός μετανοίας της ψυχής και όταν αυτή έρχεται, δεν είναι τίποτε άλλο από την διάβαση μιας δοκιμασίας, και την αναμονή μιας άλλης. 

Ας προστρέξουμε λοιπόν, αδελφοί μου, στους δύο Αγίους που σήμερα τιμά η Αγία μας Εκκλησία, στους Αναργύρους ιατρούς, τον Κοσμά και τον Δαμιανό, και ας τους παρακαλέσουμε μέσα από τα κατάβαθα της ψυχής μας να μας χαρίσουν την ίαση, πρώτα των ψυχών κι έπειτα των σωμάτων μας, που τόσο πολύ την έχουμε ανάγκη, και ας ψάλλουμε όλοι μαζί το Απολυτίκιό τους: 

«’Αγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επεσκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν»!

πηγή

Οι 12 ῞Αγιοι Ἀνάργυροι, στάθηκαν ὅλοι γύρω ἀπό τό κρεβάτι μου, καί μοῦ ἔκαναν οἱ ἴδιοι τήν ἐγχείρηση

-

Διηγείται το θαυμαστό περιστατικό ο Γέροντας Εμμανουήλ Γρηγοριάτης.
-Θυμᾶσθε, Γέροντα, νά μοῦ εἰπῆτε κάποιο θαῦμα τῶν ῾Αγίων Ἀναργύρων;
-Ναί. ῎Ακουσε ἕνα πού συνέβη ἐπί τῶν ἡμερῶν μου. ῞Οταν ἐπῆρα αὐτό τό κελλί τῶν ῾Αγίων Ἀναργύρων, τά καλύμματα τῆς ῾Αγίας Τραπέζης, ἦσαν ἐφθαρμένα. ῎Επρεπε νά τά ἀλλάξω. Τό θέμα ἦτο καί οἰκονομικό καί ἐπί πλέον δέν ἐγνώριζα κάποιον νά τά ράψει. Εὐτυχῶς θυμήθηκα μία γυναῖκα ἀπό τήν Θεσσαλονίκη. Μοῦ εἶχε ράψει καί παλαιότερα τρεῖς σειρές καλυμμάτων γιά τήν Μεγάλην ῾Εβδομάδα. Μέ τήν οἰκονομικήν βοήθεια εὐσεβῶν γυναικῶν, ἀγόρασε αὐτή ἡ γυναῖκα, Ἀμαλία τό ὄνομά της, τά καλύμματα καί τά ἔραψε. Ἀπό τήν ἐξαντλητική ὅμως ἐργασία τυφλώθηκε.

 ῞Οταν τήν συνήντησα σέ μία ἔξοδό μου στόν κόσμο, μοῦ εἶπε:
-Γέροντα, παρακάλεσε ἐσύ τούς ῾Αγίους ‘Αναργύρους, γιά τήν ἐκκλησία τῶν ὁποίων ἔρραψα τά καλύμματα, νά μέ θεραπεύσουν. Σέ εἴκοσι ἡμέρες, ὅπως μοῦ εἶπαν οἱ ἰατροί, θά χειρουργηθῷ, ἀλλά οἱ ἐλπίδες θεραπείας μου εἶναι ἐλάχιστες. Μά κι ἄν ἐπιτύχει ἡ ἐγχείρησις, θά βλέπω τούς ἀνθρώπους σάν μιά μαύρη σκιά.

Ἐγώ, συνέχισε ὁ Γέροντας, καί ἀπό ἀγάπη κινούμενος καί ἀπό ὑποχρέωση, ἔκανα εἰδικόν ἀγῶνα πρός τούς ῾Αγίους Ἀναργύρους. Κεράκια, κανδηλάκια, Παρακλήσεις καί παρακάλια, δέν συταματοῦσα διά πολλές ἡμέρες «῞Αγιοι Ἀνάργυροι, τούς ἔλεγα, λυπηθεῖτε αὐτή τήν ψυχούλα πού μᾶς ἔφτιαξε τά καλύμματα, πού ἐνδιαφέρεται γιά τό σπίτι μας. Παναγία μου, καλή μου Παναγία, πές εἰς τούς ῾Αγίους Ἀναργύρους νά κάνουν τό θαῦμα τους«. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, μέ βαρέθηκαν οἱ ῞Αγιοι καί ἔκαμαν τό θαῦμα τους. 

Μετά 15 ἡμέρες ἀπό τήν ἐγχείρησι, ἔλαβα γράμμα ἀπ᾿ αὐτήν τήν γυναῖκα, πού ἔγραφε τά ἑξῆς:

Με ευλόγησαν οι Αγ.Ανάργυροι και έφυγαν...

Νομίζω πως ήταν η δεύτερη συζυγία των Αγίων, όπως τους αναφέρει -πιο κάτω- ο Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.
Λέω νομίζω, γιατί ήμουν ασαράντιστο βρέφος εγώ και ο πατέρας μου έλεγε πως ήταν εκείνοι που παρατήρησε –μετά- στην εικόνα της εκκλησίας μας.
Έπειτα ο ναός είναι λίγα μέτρα από το σπίτι μας που σημαίνει ότι απλά βγήκαν από την εικόνα, κατέβηκαν από τον ουρανό, πήραν και κάποιον άγγελο ή τον Άγιο Παντελεήμονα (;) μαζί τους και έφτασαν ξημερώματα στο υπνοδωμάτιο των γονιών μου.

Είμαι το πρώτο τους παιδί και με περίμεναν πως και τι. Άσχημο δεν τους βγήκα αλλά η μάνα μου κακογέννησε κι’εγώ ήμουν κακοπαθημένο, αδύνατο σαν μίσχος και εξασθενημένο έως θανάτου.
Όταν με πήραν σπίτι, οι δυο γιαγιάδες εγκαταστάθηκαν στην κρεβατοκάμαρα των γονέων μου. Το ζευγάρι στο διπλό κρεβάτι και οι συμπεθέρες στα στρωσίδια -χαμαί στο πάτωμα- για να με προσέχουν τη νύχτα και αν πεθάνω να κάνουν τα χρειαζούμενα, για να μην τρομάξει η λεχώνα μάνα μου (την οποία είχαν αρχίσει να προετοιμάζουν, λέγοντάς της πως είναι νέα και θα κάνει άλλο μωρό).

Ένα βράδυ λίγο, πριν το ξημέρωμα, ο πατέρας τις τρόμαξε, καθώς ξύπνησε σκληρίζοντας «Μην το παίρνετε, αφήστε το παιδί. Μηηηηηη, όχιιιιιι».
Το είπε πολλές φορές, με αγωνία και άπλωνε τα χέρια προς τον λίκνο μου, δίχως να απαντά στις ερωτήσεις των τριών γυναικών. Μετά έπεσε αποκαμωμένος στο στρώμα και κοιμήθηκε ως το πρωί, ενώ οι γυναίκες ξαγρύπνησαν να φοβούνται, να απορούν και να προσεύχονται.
Την άλλη μέρα τους είπε πως τη νύχτα είχαν έρθει τρεις λευκοφορεμένοι με χιτώνες, άπλωσαν τα χέρια στην κούνια μου και τότε αυτός τους σταμάτησε, ουρλιάζοντας να μην με πάρουν.
Οι τρεις άντρες τον κοίταξαν χαμογελώντας γλυκά, με ευλόγησαν και έφυγαν.
Οι γυναίκες σταυροκοπήθηκαν και κάθε μια έλεγε την δική της εκδοχή για την ταυτότητα των νυχτερινών επισκεπτών, μέχρι που ο πατέρας είπε πως ήταν οι Άγιοι της εικόνας των Αναργύρων στην εκκλησιά της γειτονιάς μας.
Έτσι λύθηκε το ζήτημα.

Ωστόσο, επειδή στο ναό μας εικονίζεται και ο επίσης ανάργυρος Παντελεήμων, η οικογένεια διχάστηκε για τον τρίτο των ανδρών. Ήταν αυτός ή κάποιος άγγελος που βρήκαν στον δρόμο τους οι Ανάργυροι και τον πήραν για παρέα;

''...φιλαργυρίας νόσον ἐκτεμόντες...(Αγ.Ανάργυροι)

Οι Αγιοι Ανάργυροι -Τοιχογραφία Αγίας Τριάδας Μετεώρων

Μια εξαιρετικής σημασίας παρατήρηση κάνει ο ιερός υμνογράφος σε τροπάριο του Εσπερινού των Αγ. Αναργύρων. Συγκεκριμένα, στην αρχή του τροπαρίου αυτού αναφέρεται:
"Τάς ἐντολάς τοῦ Κυρίου καλῶς φυλάξαντες, φιλαργυρίας νόσον ἐκτεμόντες πανσόφως, ἰᾶσθε ἀναργύρως"

 ( = Αφού εφαρμόσατε κατάλληλα τις εντολές του Κυρίου και αφαιρέσατε, γεμάτοι σοφία, μετά από [χειρουργική] τομή τη νόσο της φιλαργυρίας, θεραπεύετε δωρεάν ).
Πέρα δηλ. (και πριν) από τις σωματικές ασθένειες, υπάρχουν οι ψυχικές -- και μάλιστα, πολύ ισχυρές, όπως η νόσος της φιλαργυρίας, εξαιτίας της οποίας ο μέχρι τότε μαθητής πρόδωσε τον Διδάσκαλό του...
Η ίαση/απαλλαγή από την ισχυρή νόσο της φιλαργυρίας είχε ως αποτέλεσμα, στην περίπτωση των αγ. Αναργύρων, την "ανάργυρη" (χωρίς αμοιβή, δωρεάν) ίαση/απαλλαγή ασθενών από τις (σωματικές) νόσους τους. Έτσι, στις ιαματικές επεμβάσεις των αγίων αυτών έχουμε συρροή δύο θαυμάτων: αφενός, του θαύματος αυτής της ίδιας της (σωματικής) θεραπείας (αφού σε πολλές περιπτώσεις προέκυπτε θεραπεία από ανίατη ασθένεια, καθώς --για να το πούμε με τη γλώσσα της καθημερινότητας-- "οι γιατροί είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά"...), αφετέρου, του (μάλλον σημαντικότερου και ουσιαστικότερου) θαύματος τής "ανάργυρης" θεραπείας, η οποία προϋποθέτει αυτό που επισημάνθηκε προηγουμένως: το δυναμικό ξερίζωμα μιας ισχυρότατης (δαιμονικής, θα λέγαμε) νόσου, εκείνης της φιλαργυρίας -- που, δυστυχώς, ζει και βασιλεύει διαχρονικά, εξουσιάζοντας τη ζωή των κοινωνιών και υπονομεύοντας (έως και ακυρώνοντας) την πνευματική πρόοδο των μελών της Εκκλησίας...

Andreas Moratos

Οι 20 Άγ.Ανάργυροι με τον "δεσπότη τους" Άγιο Λουκά τον Ιατρό στο κέντρο

Εικόνα των (20) ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ με τον "δεσπότη τους" Άγιο Λουκά τον Ιατρό στο κέντρο. 21 Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών!

«Δωρεάν ἐλάβομεν, δωρεάν δῶμεν»

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος - θεολόγος

  Τοὺς Ἁγίους Ἀναργύρους, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανό τοὺς ἐκ Ῥώμης, τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας τὴν 1η Ἰουλίου, τοὺς ἰατροὺς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, καὶ παρακαλεῖ νὰ μᾶς «ἐπισκεφθοῦν» στὶς ἀσθένειές μας, νὰ γλυκάνουν τὸν πόνο μας, νὰ ἁπαλύνουν τὴν θλίψη μας.

  Εἶναι πράγματι τόσο μεγάλη ἡ θλίψη, τόσο βαθὺς ὁ πόνος καὶ τόσο πολὺς ὁ σπαραγμός, ποὺ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει ποῦ νὰ στρέψῃ τὸν ὀφθαλμό του, γιὰ νὰ παρηγορηθῆ. Οἱ οἰκεῖοι, συχνά, τὸν ἀπογοητεύουν, οἱ συνάνθρωποι, τὶς περισσότερες φορές, τὸν ἐκμεταλλεύονται, ἀκόμη καὶ οἱ «εἰδικοί» ἀποδεικνύονται ἀνεπαρκεῖς νὰ δώσουν λύση στὰ προβλήματά του.

  Καὶ ἐνῶ ἔτσι ἔχουν γενικῶς τὰ πράγματα, ὑπάρχουν καὶ κάποιοι «εἰδικοί» ποὺ εἶναι διαφορετικοί, ποὺ ξεχωρίζουν ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Αὐτοὶ δὲν κοιτᾶνε νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὸν πόνο καὶ τὴν ὀδύνη τῶν συνανθρώπων των, δὲν ἀποβλέπουν νὰ ἀποκτήσουν ὑλικὰ ὀφέλη ἀπὸ τὴν ἐργασία των, δὲν θεραπεύουν ἐπιλεκτικά, ἀποσκοπῶντας μόνον στὸ κέρδος.

  Τέτοιοι «εἰδικοί» ἦταν οἱ ἑορτάζοντες Ἅγιοι Ἀνάργυροι τοῦ Ἰουλίου, Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός. Ἔζησαν τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες (3ος αἰ.), σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἀκόμη δέσποζαν γύρω των τὰ εἴδωλα. Ἐκεῖνοι, ὅμως, γνώρισαν τὸ φῶς ποὺ διαλύει τὰ σκοτάδια, ἔγιναν τέκνα φωτὸς καὶ περιπάτησαν ὡς τέκνα φωτὸς ἀμώμητα καὶ ἀγαπητὰ ἐν Κυρίῳ (Ἐφεσ., ε’ 1-8). Γι’ αὐτὸ καὶ ὅ τι σπούδασαν καὶ ἔμαθαν, τὶς κοσμικές των γνώσεις, τὶς ἀφιέρωσαν στὴν ὑπηρεσία τοῦ Κυρίου καὶ τῶν ἀδελφῶν των, καὶ μάλιστα τῶν περισσότερο ἀδυνάτων.

Θαύματα Αγίων Αναργύρων στον συγγραφέα των «Διονυσιάτικων διηγήσεων» μοναχό Λάζαρο

1. «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού».
  Τα όσα γράφονται αφιερώνονται προς δόξαν και τιμήν των Αγίων Αναργύρων ιατρών Κοσμά και Δαμιανού. Για δυο χρόνια (1943-45) ήμουν άρρωστος από «ίλιγγο». Όταν ξυπνούσα έπρεπε να κάθομαι 3-5 λεπτά ακίνητος στο κρεβάτι και μετά να σηκωθώ, να ντυθώ και να κάνω τα πρώτα βήματα με πολλή προσοχή για να μην πέσω κάτω από πονοκέφαλο. Εάν έστρεφα το βλέμμα μου απότομα προς την οροφή του δωματίου ή σε ένα σημείο ψηλότερο μου φαινόταν ότι στριφογύριζε οτιδήποτε έβλεπα και κινδύνευα να πέσω κάτω στο πάτωμα χάνοντας την ισορροπία μου.

  Πολλές φορές από τη ζάλη αισθανόμουν ανακάτωμα στο στομάχι με πόνους με αποτέλεσμα να κάνω εμετό. Όταν αυτό συνέβαινε δύο φορές την ημέρα βρισκόμουν σε κατάσταση ατονίας.
  Μεταχειρίστηκα διάφορα θεραπευτικά μέσα, ρώτησα και ιατρούς αλλά και μετά την εφαρμογή των συμβουλών τους δεν είδα βελτίωση. Η κατάσταση αυτή συνεχιζόταν για δύο χρόνια.

  Κατά την αγρυπνία της 1ης Νοεμβρίου 1945 των Αγίων Αναργύρων, που επιτελεί η Μονή αφού έψαλλα ότι μπορούσα, κατά την λειτουργία, κατέβηκα στο παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων, που είχα την επιμέλεια, για να ανάψω τα καντήλια. Επικαλούμενος τότε νοερά τη βοήθεια των Αγίων Ιατρών, ω του θαύματος! Μετά από αυτό, σταμάτησε όλη ακαταστασία της ασθένειας μου, που την διαπίστωσα μετά την παρέλευση μιας εβδομάδας.

  Από τότε και μέχρι σήμερα, που γράφω τις γραμμές αυτές, 4 Δεκεμβρίου 1954, ουδέποτε επανήλθε η ασθένεια. Γι’ αυτό ευχαριστώ και ευγνωμονώ τους Αγίους ιατρούς και θεράποντές μου, Κοσμάν και Δαμιανόν εις αιώνα τον άπαντα. Αμήν.

2. Άλλο θαύμα από τους Αγίους Αναργύρους.
  Θα αφηγηθώ άλλο θαύμα που έγινε σε μένα πρόσφατα (1954). Κατά το έτος 1916 προσβλήθηκα από ελονοσία. Ήμουν τότε αρχάριος μοναχός και εργαζόμουν ως κελλάρης στο μετόχι της Μονής μας, που λεγόταν Δεβελήκια, στην περιφέρεια Γομάτι Χαλκιδικής

"Βλέπω τοτε τους Αγίους Αναργύρους με λευκές μπλούζες"(Όσιος Ευμένιος)

  Ο πατήρ Ευμένιος θεράπευε κρυφά ἤ κάνοντας μικροσαλότητες.

 Ἡ κυρία (Εὐαγγελία Προδρόμου), πού ὑπέφερε ἀπό φρικτούς πόνους στό στομάχι καί τό ἔντερό της, ἰδίως μόλις ἔτρωγε ἤ ἔπινε κάτι ἀντίθετο, ἔλεγε ὅτι πῆγε κάποια ἡμέρα στόν πατέρα Εὐμένιο, ὁ ὁποῖος καθόταν ἔξω ἀπό τό κελλάκι του, τήν καλωσώρισε καί, γιά νά τήν κεράση, τῆς γέμισε ἕνα ποτήρι πορτοκαλάδα νά τό πιῆ.
Τοῦ λέει ἐκείνη: «Γέροντα, ἀδύνατον νά πιῶ τέτοιο πρᾶγμα. Ἔχω τό ἔντερό μου καί τό στομάχι μου καί θά μέ διαλύση».
«Πιές, πιές», ἐπέμενε ἐκεῖνος καί τῆς τό ἔδωσε, μάλιστα, στό στόμα. Τό ἤπιε καί τῆς ἔδωσε καί δεύτερο ποτήρι.
Κι ἐπειδή τελείωσε ἡ πορτοκαλάδα, τῆς γέμισε τό τρίτο ποτήρι μέ sprite ἀεριοῦχο.
Ἀφοῦ ἐκείνη τά ἤπιε ὅλα, λέει στόν πατέρα Εὐμένιο:
«Γέροντα, σέ δύο λεπτά κλάψε με».
«Πήγαινε, πήγαινε, δέν ἔχεις τίποτε», τῆς ἀπάντησε ὁ πατήρ Εὐμένιος.
Ἀπό τότε ἔγινε καλά καί ἰάθη τελείως...

 Κάποιο απόγευμα, ὁ πατήρ Εὐμένιος αἰσθάνθηκε ἕνα ἀφόρητο πόνο στό στομάχι του, σέ βαθμό ἀπελπιστικό.
Τό πῶς θεραπεύτηκε, μοῦ τό διηγήθηκε ὀ ἴδιος:
«Δέν ἤξερα τί νά κάνω.Ἐμένα τό στομάχι μου δέν μέ εἶχε πονέσει ποτέ.
Πῆγα κι ἐγώ μέσα στόν Ναό, μπροστά στήν εἰκόνα τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων καί ἄρχισα νά σταυρώνω τό στομάχι μου καί νά παρακαλῶ τούς Ἁγίους Ἀναργύρους νά μέ κάνουν καλά.Σταυρωνόμουν γιά πάνω ἀπό τέσσερες ὧρες.Μετά κάθισα λίγο νά ξεκουραστῶ, καί μέ πῆρε ὁ ὕπνος.
Βλέπω τότε τούς Ἁγίους Ἀναργύρους μέ λευκές μπλοῦζες, σάν γιατρούς, νά μοῦ κάνουν ἐγχείρηση.
Μοῦ ἔβγαλαν ἔξω τό στομάχι καί μοῦ τό ἔδειχναν.
Ἀμέσως μετά ξύπνησα καί ἤμουν μιά χαρά.Ἀπό τότε δέν μέ ξαναπόνεσε καθόλου».

Η γερόντισσα Μακρίνα και το θαύμα των Αγίων Αναργύρων

 Κατά τα μέσα του έτους 1987 η Γερόντισσα Μακρίνα προσεβλήθη από καρκίνο του εντέρου. Πριν χειρουργηθή, μετέβη με μεγάλη ευλάβεια και πίστι στην Κρήτη, στα Ρούστικα Ρεθύμνου, για να την σταυρώση ο ιερεύς π. Σταύρος Τσαγκαράκης με το Τίμιο Ξύλο. Βίωσε τότε εντόνως την θαυματουργική ενέργεια του Τιμίου Σταυρού, διά του οποίου αισθάνθηκε να συρρικνούται ο καρκίνος. Χειρουργήθηκε στο Λονδίνο συνοδευομένη από τον Γέροντά μας, π. Εφραίμ, την αδελφή Εφραιμία και την μακαριστή αδελφή Μακρίνα, πρώην προϊσταμένη στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός». Η Γερόντισσα ειχε πάρει μαζί της την εικόνα των Αγίων Αναργύρων, παλαιά ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού.

 Ο κανονισμός του νοσοκομείου δεν επέτρεπε συνοδούς τις βραδινές ώρες. Η Γερόντισσα, επειδή η ίδια δεν γνώριζε την αγγλική γλώσσα και δεν μπορούσε μόνη της να συνεννοηθή, παρακαλούσε την Παναγία να φωτίζη τις νοσοκόμες και να τις στέλλη, όταν χρειαζόταν βοήθεια μετά την νάρκωση και την εγχείρηση. Την νύκτα μετά την επέμβαση, αλλά και επί, αρκετές νύκτες, η Γερόντισσα δεχόταν την επίσκεψη των Αγίων Αναργύρων, που εμφανίζονταν με λευκές ιατρικές στολές. Ήταν μελαμψοί, μιλούσαν στην αραβική γλώσσα και κρατούσαν στα χέρια τους λευκά μανδηλάκια βοηθώντας την να βγάζη μετεγχειρητικώς τα πτύελα. 

«Εμείς, Γέροντα, σε θεραπεύουμε, εάν θέλεις, αλλά αυτό δεν σε συμφέρει!»

Θεοφύλακτος μοναχός Νεοσκητιώτης (1897 - 1986)

  Είχε μεγάλη ευλάβεια στους Αγίους Ανάργυρους, τους προστάτες της Καλύβης του. Πολλές φορές είδε τα θαύματά τους στη ζωή του και τους είχε ένθερμους και αχώριστους φίλους του, τους ονόμαζε «χρυσά παλληκάρια». Όλα του τα προβλήματα τα έλυνε διά των αγίων.

  Κάποτε που ήταν πολύ άρρωστος, πήγε στην εικόνα τους κι άκουσε να του λένε το εξής θαυμάσιο και αξιοπρόσεκτο:

 «Εμείς, Γέροντα, σε θεραπεύουμε, εάν θέλεις, αλλά αυτό δεν σε συμφέρει!». 

 Στο τέλος της ζωής του τυφλώθηκε τελείως, φωτίσθηκαν όμως τότε πιό πολύ τα μάτια της ψυχής του. Πήγαιναν να τον παρηγορήσουν και παρηγορούνταν οι ίδιοι. Η ζωή του κύλησε μέσα σε θεία και αποκαλυπτικά οράματα. Οι επιθέσεις του πονηρού πολλές. Οι πρεσβείες των άγιων δυνατές και η σκέπη της Θεοτόκου σωστική.
 Υπόμενε ασθένειες, γηρατειά, τύφλωση γενναία. Είχε όμως κουρασθεί και ήθελε να φύγει από τη ζωή. Είχε προγευθεί ουράνιες δωρεές της θείας Χάριτος κι επιθυμούσε την αιώνια ζωή. Προσευχόμενος απήλθε της παρούσης ματαιότητος. Ανεπαύθη στις 15/28.7.1986. Ένας ιερεύς της σκήτης που έκανε σαρανταλείτουργο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του, είδε τον Γέροντα Θεοφύλακτο αναπαυμένο με πολλή δόξα σε ολόφωτο ανάκτορο…
Ο βιογράφος του ιερομόναχος Πρόδρομος στο τέλος της ωραίας βιογραφίας του σημειώνει: «Μυρίπνοο άνθος της Χάριτος του Θεού υπήρξε και ο Γέρων Θεοφύλακτος, που με το άρωμα της αγιότητός του κατηύφρανε τους συνασκητάς του και με τους ασκητικούς του αγώνας ευλόγησε την αθωνική γη».

Ο βίος του ΕΔΩ

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης-Η θαυματουργική θεραπεία που δέχτηκε από τον Άγιο Κοσμά και τον Άγιο Δαμιανό

                                                       Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

  Ανάμεσα στα γεγονότα τα πέραν της ανθρώπινης λογικής που συνέβησαν στον Γέροντα όσο ήταν στο Περιβόλι της Παναγίας μας, ήταν και η θαυματουργική θεραπεία που δέχτηκε από τον Άγιο Κοσμά και τον Άγιο Δαμιανό, όταν κάποια φορά, χωρίς να πάρει ευλογία, είχε ανεβεί σε μια συκιά για να κόψει σύκα, έξω από το Μοναστήρι, έσπασε το κλαδί και πέφτοντας τσάκισε άσχημα το πόδι του. 

 Τη νύχτα που ακολούθησε, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, κι ενώ πονούσε φριχτά, εμφανίστηκαν οι Άγιοι Ανάργυροι από το παρεκκλήσι που τιμάται στη μνήμη τους εκεί δίπλα και του έφτιαξαν αμέσως το πόδι όπως πριν.

 Οπότε σηκώθηκε ο Γέροντας χαρούμενος και χόρευε και έψελνε, αναστατώνοντας τους πάντες. Και έλεγε μετά όταν το αφηγούνταν: 

-Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκαν οι καλόγεροι και το πρωί κάναν λειτουργία. Πήγα στη λειτουργία κι εγώ. Τρεις μέρες κάνανε λειτουργίες. Αυτό εδώ το θαύμα είναι γραμμένο στα Πρακτικά της Μονής – την τάδε ημερομηνία έγινε.»

ΠΗΓΗ

Άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός.Δύο πρωτότυπα σχέδια του Φώτη Κόντογλου.

Σήμερα, εορτή των Αγίων Αναργύρων, Κοσμά και Δαμιανού, δημοσιεύουμε δύο πρωτότυπα σχέδια του Φώτη Κόντογλου.

Οι Άγιοι Ανάργυροι, "Την εκ πολλού χρόνου κατακειμένην παλλαδίαν θεραπεύουσιν", Μελάνι και μολύβι σε χαρτί, 1962

Οι Άγιοι Ανάργυροι, "Τον όφιν εκ των εγκάτων του χωρικού εκβάλλουσιν", Μελάνι και μολύβι σε χαρτί, 1962

Φώτη Κόντογλου-Αρχείο

Οι Άγιοι Ανάργυροι θεραπεύουν τον γέροντα Ιωαννίκιο!

Στους σημερινούς εορτάζοντες Αγίους Αναργύρους ο Γέροντας Ιωαννίκιος Ανδρουλάκης έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία και μεγάλη αγάπη αφού όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει:
"Το 1972 άρχισαν πάλι οι ίδιες ενοχλήσεις στην κοιλιά όπως τότε που ήμουν εφημέριος στην Παχειά Άμμο. Κατέβηκα στο νοσοκομείο της Ιεράπετρας και μετά από εξετάσεις οι γιατροί διαπίστωσαν πως είχα πέτρες στη χολή και πως έπρεπε υποχρεωτικά να προχωρήσουν στην αφαίρεσή της λίγες μέρες αργότερα.
Ως Ηγούμενος της Μονής Εξακουστής με γνώριζαν πολλοί στην ευρύτερη περιοχή και μόλις μαθεύτηκε ότι νοσηλευόμουν στο νοσοκομείο, αρκετοί ήταν αυτοί που με επισκεπτόταν. Το νοσηλευτικό προσωπικό ακόμα και καθ΄ όλη τη διάρκεια της νύχτας, μαζευόταν γύρω από το κρεβάτι μου και ζητούσαν να τους μιλήσω για την πίστη μας.
Την παραμονή του χειρουργείου και ενώ όλα ήταν έτοιμα, ήρθαν στον ύπνο μου οι Άγιοι Ανάργυροι και μου λένε: 

"Ιωαννίκιε, σε χειρουργήσαμε είσαι καλά και το πρωί να γυρίσεις στο Μοναστήρι σου¨. Το πρωί είπα στους γιατρούς ότι είμαι καλά, πως δεν νοιώθω κανένα πόνο, ότι δεν χρειάζεται να προχωρήσουν στην επέμβαση και πως εγώ πρέπει να γυρίσω στο Μοναστήρι μου. Οι γιατροί που δεν πίστευαν στα αυτιά τους, προχώρησαν σε εξετάσεις και διαπίστωσαν ότι όλα είναι φυσιολογικά και πως μπορούσαν να μου δώσουν αμέσως εξιτήριο. Επέστρεψα την ίδια μέρα στη Μονή μου και από τότε οι Άγιοι Ανάργυροι, τα Παλικαράκια μου, τα νοιώθω να είναι συνεχώς στο πλευρό μου . Μεγάλη η Χάρη τους !"

Στις 26 Φεβρουαρίου 2017 που ο Γέροντας νοσηλευόταν στο νοσοκομείο και του συνέβη το θαυμαστό γεγονός, σε όραμα να ταξιδέψει σε όλα του τα προσκυνήματα , στον Παράδεισο, να συναντήσει την Παναγία, πολλούς Αγίους και τους γονείς του, μεταξύ άλλων είχε αποκαλύψει και το εξής:
"Ο Χατζη-Ανανίας με συνόδευε από την αρχή, όπου και αν πήγα, από όπου και αν πέρασα ήταν εκεί, μαζί μου. Από το αριστερό χέρι με κρατούσε εκείνος και από τα δεξιά τα Παλικαράκια μου"...
Οι Πρεσβείες Τους να σκεπάζουν όλο τον κόσμο!

πηγή

Μεγάλυνον ψυχή µου, τάς πηγάς θαυµάτων, πηγάζοντας τῷ κόσµῳ, ἐνδόξους Ἀναργύρους

Η Θ Ώδή από την Ακολουθία προς τιμήν της Συνάξεως των Αγίων Αναργύρων...wwwfyllades.

ᾨδὴ θ΄. Εἰς τὸν Κανόνα τῆς Θεότοκου, προτάσσονται εἰς ἕκαστο τροπάριον, τὰ ἑξῆς Μεγαλυνάρια:

 Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν τιµιωτέραν καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευµάτων. Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν ἁγνὴν Παρθένον καὶ µόνην Θεοτόκον. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν λυτρωσαµένην ἡµᾶς ἐκ τῆς κατάρας. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν ἀδιαφθόρως τεκοῦσαν τὸν Σωτῆρα. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν ἁγιωτέραν ἁπάντων τῶν κτισµάτων. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν µεγαλυνθεῖσαν, καὶ µεγαλωσύνην τῷ κόσµῳ παρασχοῦσαν.

 Ὁ α’ τῶν Ἁγίων. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὰς πηγὰς θαυµάτων, πηγάζοντας τῷ κόσµῳ, ἐνδόξους Ἀναργύρους.

 Γράψατε ἐν βίβλῳ τῆς ζωῆς, Ἀνάργυροι, τοὺς εὐλαβῶς γράψαντας, κλήσεις τὰς λαμπρὰς ὑμῶν, καὶ ἐκτελούντων αἰσίως, ἐν τῷ ναῷ τούτῳ ὑμῶν σήμερον, ὡς πρὸς Χριστόν, παῤῥησίαν ἔχοντες πάντοτε.

 Μεγάλυνον ψυχή µου, τοὺς τῶν παθηµάτων, σωτήρας ἀεννάους. 

Ὑμνήτωσαν ὕμνοις, πιστῶν τὰ συστήματα, ἐγκωμίων στέμμασι, πάντων τὰς κορυφάς, Ἀναργύρων τῶν θείων κοσμοῦντες σοφῶς, τῶν θεραπόντων Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, δι’ ὧν ἐκ παθῶν τε καὶ κινδύνων λυτρωθείημεν.

 Μεγάλυνον ψυχή µου, τοὺς κοινοὺς προστάτας, ἁπάντων τῶν νοσούντων. 

Ῥώννυται νῦν πᾶσα, πιστῶν ἡ ὀμήγυρις, καὶ ἄθλους γεραίρουσα, πάτων τῶν ἐνδόξων Ἀναργύρων, τοὺς μυρίους πόνους, δι’ ὧν τῆς ἀπόνου ἠξιώθησαν, τρυφῆς καὶ ζωῆς, καὶ ἀϊδίου ἀπολαύσεως. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τοὺς µεγαλυνθέντας, ὑπὸ Χριστοῦ Κυρίου, πανσόφους ἰατῆρας. Ὡς πάλαι σωτῆρες, δειχθέντες Ἀνάργυροι, τοῖς δεινοῖς πάθεσι, ζώοις λογικοῖς τε καὶ ἀλόγοις, ἰάσεις ποιοῦντες, δι’ ὧν ἰατῆρες ὄντως ἄμισθοι, ὡς τότε καὶ νῦν, ἀναφανέντες μακαρίζεσθε.

 Μεγάλυνον ψυχή µου, τοὺς τῶν νοσηµάτων, τὴν λύσιν πᾶσι δόντας.

Ναὸν τὸν τῇ κλήσει, ὑμῶν σεμνυνομένον, σὺν τοῖς πιστῶς σύναξιν, ταύτην τὴν εὐκλεῆ συγκροτοῦσι, θεῖοι Ἀνάργυροι, ἐν οἷς ἀοράτως συμπαρίστασθε, συμφώνως ὁμοῦ, διατηρήσατε ἀπήμαντα.

 Θεοτοκίον.

 Μεγάλυνον ψυχή µου, σὺν τοῖς Ἀναργύροις, τὴν ἄχραντον Μητέρα.

Τῷ τόκῳ Σου πᾶσα, κτίσις Κόρη σέσωσται, καὶ ἀφεῖλε Κύριος θρῆνος καὶ ὀδυρμόν,

Το 20μελές ιατρικό συμβούλιο του Ουρανού!

Ίασις σωμάτων Ρώσις ψυχών

Βολαῖς ἀδελφοὺς οὐ διέσπον οἱ λίθοι,

Ὡς εἰς ἕν, ἄμφω συμπεπηγότας λίθον.

Πρώτῃ Ἰουλίοιο λίθοισιν Ἀνάργυροι ἤθλουν.

 Με τον όρον Άγιοι Ανάργυροι χαρακτηρίζονται σχηματισμοί είκοσι Αγίων ιατρών, οι οποίοι παρείχαν αναργύρως τις ιαματικές υπηρεσίες τους στους συνανθρώπους.

 Κατά την διάρκεια της Απολύσεως της Θείας Λειτουργίας, άλλων Μυστηρίων και Ακολουθιών, ο Ιερεύς μνημονεύει: «…Των αγίων και θαυματουργών Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού (υπάρχουν τρεις δυάδες ιαματικών Αναργύρων με τα αυτά ονόματα), Κύρου και Ιωάννου, Παντελεήμονος και Ερμολάου, Σαμψών και Διομήδους, Μωκίου και Ανικήτου, Θαλλελαίου και Τρύφωνος, Ιουλιανού και Λεοντίου, Ανθίμου και Ευτροπίου…». 

 Οι πλέον γνωστοί εξ’ αυτών, οι κατά σάρκα αδελφοί Κοσμάς και Δαμιανός -η πρώτη δυάς- κατήγοντο από την Ρώμην. Επί αυτοκρατορίας Καρίνου γιάτρευαν τους αναξιοπαθούντες δίχως αμοιβή, μιλώντας τους για τον Χριστόν, ώστε να θεραπεύσουν και την ψυχήν εκτός από το σώμα των ασθενών τους. Όμως οι καλοθεληταί που ποτέ δεν λείπουν, τους διέβαλλαν στον αυτοκράτορα τάχα ότι οι θεραπείες και τα θαύματα που επιτελούσαν, τα έκαναν μέσω μαγικών τεχνών. Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός προσήλθαν εκουσία βουλήσει στον αυτοκράτορα, ο οποίος τους ανέκρινε, σύμφωνα με την κατηγορία που τους εβάρυνε. 

Εκείνες τις στιγμές συνέβη το παράδοξο να υποστή πάρεσιν ο αυτοκράτωρ, να μετακινηθή δηλαδή η θέση του προσώπου του προς τα πίσω. Αμέσως οι Άγιοι προσευχήθηκαν στον Κύριο και τον θεράπευσαν. Λόγω του θαύματος επίστευσε εις Χριστόν ο αυτοκράτωρ και άπαντες οι συμπαριστάμενοι! Μάλιστα τους επιδαψίλευσε υψηλές τιμές και έδωσε δώρα στους Αναργύρους θεράποντές του, ορίζοντας τιμητική συνοδεία μέχρι την κατοικία τους. Πολύ αργότερα οι δύο Άγιοι φθονήθηκαν από τον ίδιο τον διδάσκαλό τους στην ιατρικήν επιστήμη, γιατί απέκτησαν μεγάλη δόξα, καταστάντες περιώνυμοι.

Εξ αιτίας του φθόνου και της εμπαθείας του, τους ανέβασε σε όρος, δήθεν για να μαζέψουν θεραπευτικά βότανα και εκεί τους αιφνιδίασεν, επιτιθέμενος με πέτρες, με αποτέλεσμα να τους θανατώση το 284. Η μνήμη τους εορτάζεται την 1ην Ιουλίου.

 Η άλλη ομώνυμος δυάς των επίσης αυταδέλφων Κοσμά και Δαμιανού, κατήγετο από τα μέρη της Μικράς Ασίας. Ήσαν υιοί της ευσεβούς Θεοδότης. Θεράπευαν τους ασθενείς δίχως το παραμικρόν αντάλλαγμα. Ακτήμονες, φιλάνθρωποι, θαυματουργοί, εκοιμήθησαν στην πόλη Φερεμάν. Η μνήμη τους εορτάζεται την 1η Νοεμβρίου.

Η τελευταία δυάς των ομωνύμων Αγίων Κοσμά και Δαμιανού ήσαν Άραβες στην καταγωγή και ήθλησαν επί Διοκλητιανού (284-305). Προσέφεραν αμισθί τις υπηρεσίες τους και συλληφθέντες στην πόλη Αιγαί της Λυκίας, υπεβλήθησαν σε πολυποίκιλα μαρτύρια από τον έπαρχο της πόλεως Λυσίαν. Εν τέλει καρφώθηκαν επί σταυρού κι εν συνεχεία αποκεφαλίσθηκαν. Η μνήμη τους εορτάζεται την 17ην Οκτωβρίου.

 Η καταγωγή του Κύρου ήτο η Αλεξάνδρεια ενώ του Ιωάννου η Έδεσσα της Μεσοποταμίας. Παραδελφοί, συμμονασταί δηλαδή, σε ιερό κοινόβιο του αραβικού κόλπου, οι δύο αυτοί Άγιοι Ανάργυροι, αποκεφαλίσθηκαν μαζί με την Αγίαν Αθανασία και τις τρεις θυγατέρες της Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξίαν το 292 επί Διοκλητιανού (284-305) και η μνήμη τους τελείται την 31ην Ιανουαρίου.

 Ο Άγιος μεγαλομάρτυς Παντελεήμων ο ιαματικός, κατήγετο από τη Νικομήδεια και θεράπευε και αυτός όλους τους ασθενείς αναργύρως. Αποκεφαλίσθηκε το 305 επί συναυτοκράτορος Μαξιμιανού (286-305) κι εορτάζεται στις 26 Ιουλίου.

 Ο Άγιος Ερμόλαος, επίσης εκ Νικομηδείας της Μικράς Ασίας, ήτο ιερεύς και ιατρός, ο οποίος αποκεφαλίσθηκε το 306. Η μνήμη του -ομού μετά του Αγίου Παντελεήμονος- τιμάται στις 26 Ιουλίου.

 Ο Άγιος Σαμψών ο Ξενοδόχος κατήγετο από την Ρώμη, χειροτονηθείς στην Κωνσταντινούπολη. Θεράπευσε τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και εκείνος -επειδή δεν εδέχετο την παραμικράν αμοιβή- του έκτισε ξενώνα-θεραπευτήριο, για την περίθαλψη των αναξιοπαθούντων. Η μνήμη του τιμάται 27 Ιουνίου. 

Ο ιατρός Άγιος Διομήδης κατήγετο από την Ταρσό της Κιλικίας, έζησε και υπηρέτησε την πάσχουσαν εικόνα του Θεού στη Νίκαια της Βιθυνίας, όπου και αποκεφαλίσθηκε με διαταγή του Διοκλητιανού τον 3ον αιώνα. Τιμάται στις 16 Αυγούστου. 

Ο Άγιος Μώκιος, κληρικός και ιατρός, κατήγετο και αυτός από την Ρώμην. Αποκεφαλίσθηκε επί Διοκλητιανού τον 3ον αιώνα. Τιμάται στις 11 Μαίου. 

Ο Άγιος Ανίκητος εμαρτύρησε στη Νικομήδεια το 288, τιμούμε δε την μνήμη του στις 12 Αυγούστου.

 Ο Άγιος Θαλλέλαιος κατήγετο από τον Λίβανο της Φοινίκης. Πολυβασανισθείς, αποκεφαλίσθηκε το 284. Την μνήμη του τιμούμε στις 20 Μαίου. 

Ο Άγιος Ανάργυρος Τρύφων, ήτο βοσκός χηνών κατ αρχήν στην Λάμψακο της Φρυγίας. Βασανίσθηκε και αποκεφαλίσθηκε το 250 επί αυτοκράτορος Δεκίου. Η μνήμη του τελείται την 1η Φεβρουαρίου.

 Ο Άγιος Ιουλιανός από την Έμεσα της Συρίας εμαρτύρησε το 284 και τιμάται στις 6 Φεβρουαρίου. 

Οι Άγιοι Λεόντιος, Άνθιμος και Ευτρόπιος ήσαν κατά σάρκα αδελφοί, έχοντες δύο ακόμη αδελφούς, τους επίσης Αγίους Αναργύρους Κοσμά και Δαμιανό της τρίτης δυάδος, οι οποίοι κατήγοντο -όπως εγράψαμε- από την Αραβία. Μαρτύρησαν επί Διοκλητιανού (284-305) στην πόλη Αιγαί της Λυκίας, ομολογήσαντες ενώπιον του επάρχου Λυσίου πεπαρρησιασμένως τον Χριστόν. Η μνήμη τους τιμάται στις 17 Οκτωβρίου.

EMMANOYHΛ MEΛINOΣ θεολόγος συγγραφεύς

πηγή