Οι παγίδες του μαμωνά είναι πολλές και πονηρές.

Στην Ευαγγελική περικοπή της Γ' Κυριακής Ματθαίου, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών.

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση;

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο.

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας.

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν;

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

ΠΗΓΗ

Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

— Γέροντα, πολλοί άνθρωποι λένε συνέχεια ότι δεν τους ενδιαφέρουν τα χρήματα. Ότι δεν κάνουν αυτά που κάνουν για τα χρήματα. Ότι υπηρετούν ιδέες, σχέσεις, ανθρώπους, τέχνη, πίστη, πατρίδα, έργο, αλλά στο τέλος όλα γυρίζουν πάλι στα χρήματα. Πώς ξεχωρίζει κανείς την αλήθεια;
— Παιδί μου, τα χρήματα δεν είναι κακά από μόνα τους. Κακό γίνεται όταν ο άνθρωπος τα βάλει μέσα στην καρδιά του. Άλλο να έχεις χρήματα και άλλο να σε έχουν τα χρήματα. Άλλο να κρατάς το πορτοφόλι στο χέρι και άλλο να έχεις κάνει την ψυχή σου πορτοφόλι. Εκεί αρχίζει η μεγάλη ζημιά.

Βλέπω καμιά φορά ανθρώπους να λένε συνέχεια: «Εγώ δεν τα κάνω για τα χρήματα». Και απορώ. Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί μιλάς συνέχεια γι’ αυτά; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί αλλάζει το πρόσωπό σου όταν ακούς για κέρδος; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί στενοχωριέσαι τόσο όταν χάνεις κάτι; Η καρδιά, παιδί μου, προδίδεται από εκεί που πονά. Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

Ο άνθρωπος που πραγματικά είναι ελεύθερος από τα χρήματα δεν χρειάζεται να το διαφημίζει. Όπως ο ταπεινός δεν λέει συνέχεια «είμαι ταπεινός», έτσι και ο ελεύθερος δεν λέει συνέχεια «δεν με νοιάζουν τα χρήματα». Η ζωή του το φανερώνει. Φαίνεται από το αν μπορεί να δώσει. Από το αν μπορεί να χάσει χωρίς να σκοτεινιάσει. Από το αν μπορεί να βοηθήσει χωρίς να το κάνει εμπόριο. Από το αν μπορεί να πει: «Δόξα τω Θεώ, έχω αρκετά», και να αναπαυθεί.

Παιδιά μου, μη ζηλεύετε εκείνον που όλη του η ζωή έγινε χρήματα. Να τον λυπάστε. Γιατί έφθασε να μετρά τα πάντα και έχασε τα μόνα πράγματα που δεν μετριούνται. Μετρά λογαριασμούς, αλλά δεν μετρά φίλους.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ ΛΟΥΚΑ-Δέν ἔχει ση­μασία τό μέγεθος τοῦ πλούτου ἀλλά ἡ προσκόλλησή μας σ᾽αὐτόν...

«Ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου» (Λουκ. 12.19)

Δύο ἀντίθετες εἰκόνες μᾶς παρουσίασαν τά ἀναγνώ­σματα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς. Ἀπό τή μία ὁ ἀπόστολος Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου, γιά τό ἔσχατο δηλαδή ὅριο τῆς ἀνθρωπίνης ἐξαθλιώ­σεως καί τῆς θείας κενώσεως, καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ ἄφρων πλούσιος τῆς εὐαγγελικῆς παραβολῆς καυ­χᾶται γιά τά πολλά ἀγαθά πού τοῦ ἀπέφερε ἡ εὐφορία τῆς γῆς καί τά ὁποῖα τοῦ ἐξασφαλίζουν μία πλού­σια ζωή «εἰς ἔτη πολλά», γιά πολλά χρόνια.

  Ὁ ἕνας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δέν καυχᾶται μόνο γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἀκολουθεῖ μέ χαρά τό παράδειγμά του. Στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ σταυρώνει τόν κόσμο «σύν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καί ταῖς ἐπιθυμίαις», μέ τίς πράξεις καί τίς ἐπιθυμίες του, μέ τίς κακίες καί ἀδυναμίες του, μέ τίς φιλοδοξίες καί τίς πλεονεξίες του, καί συγχρόνως σταυρώνει καί τόν ἑαυτό του γιά τόν κόσμο, νεκρώνει δηλαδή καί ἀκυρώνει τήν ἐπίδραση πού μπο­ρεῖ νά ἔχουν ὅλα αὐτά μέσα του, γιατί τά θεωρεῖ ἀσήμαντα σέ σύγκριση μέ αὐτό πού κερδίζει ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπό τή μετοχή του στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί μέσα ἀπό τήν οἰκείωσή του μέ τή σταύ­ρωσή του.

Ὁ ἄλλος, ὁ ἄφρων πλούσιος, ἐπα­ναπαύεται στά ὑλικά ἀγαθά, γιατί δέν κατανοεῖ πόσο προσω­ρι­νά καί πρόσκαιρα εἶναι. Ἐπανα­παύ­εται στά ὑλικά ἀγαθά καί καυχᾶται γι᾽ αὐτά, χωρίς νά ἀντι­λαμβάνεται πόσο πρόσκαιρη εἶναι ἡ ζωή καί πόσο ἄδηλο τό τέλος της.

Ο Χριστός "αναβλέψας εις τον ουρανόν...''(Kυριακή Ή Ματθαίου)

Ο Χριστός "αναβλέψας εις τον ουρανόν , όπως θα ακούσουμε αύριο στο Ευαγγέλιο της Η΄ Κυριακής Ματθαίου , ευλόγησε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια κι απ΄ αυτά έφαγαν χιλιάδες λαού. Χόρτασαν και περίσσεψαν κιόλας"!

Η στάση αυτή του Χριστού της προσευχής πριν από το φαγητό μας αποκαλύπτει τις διαστάσεις που έχει ένα τραπέζι , όταν είναι ευλογημένο. Η ώρα του φαγητού εφ' όσον αρχίζει και τελειώνει με προσευχή είναι ιερή. Μέσα από την ιερότητα αυτή αναπτύσσεται στην οικογένεια η πνευματική τόνωση και η ενότητά της που προτυπώνει της ενότητα της Βασιλείας του Θεού. Όλη αυτή η ευλογημένη εικόνα είναι η προτύπωση της μετοχής μας στην Θεία Κοινωνία όπου ο "προσφέρων και προσφερόμενος Χριστός" που είναι Εκείνος ο Άρτος της Ζωής ο εξ΄ ουρανού καταβάς" μας αγιάζει μας φωτίζει και μας οδηγεί μέτοχους στην Θεοκοινωνία της Τριαδικής Αγάπης!

 Από το όλο γεγονός του θαύματος του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων αυτό που θα πρέπει να συγκρατήσουμε είναι ότι ο λαός έτρεξε μέσα στην έρημο για να συναντήσει και να ακούσει λόγους ψυχοσωτήριους και θεραπευτικούς από τον Χριστό ..προηγήθηκε δηλαδή ο λόγος του Χριστού κι επακολούθησε ο κορεσμός της πείνας. Ο λαός του Θεού διψά πρώτα για αλήθεια και χάρη Θεού κι έπειτα έρχεται η ανάγκη του φαγητού, αφού όπως λέγει ο Κύριος "ουκ επ΄άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος".

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

 Στην Παναγία της Ασίνου, στην Κύπρο, με τις απαράμιλλες βυζαντινές τοιχογραφίες του 12ου αιώνα (Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO) υπάρχει στο νάρθηκα του ναού ζωγραφισμένη και Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. 

Από τον δεξιό δίσκο της ζυγαριάς, φορτωμένον με πλούτη περίσσια, που όμως δεν φαίνεται να επηρεάζουν την Κρίση, κρέμεται κι ένα ακαθόριστο μαύρο πλάσμα σαν νυχτερίδα, ο διάβολος, που προσπαθεί να γύρει την πλάστιγγα προς το μέρος του.Εις μάτην.
Αυτό θα πει Δικαιοσύνη ...

πηγή

ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑΡΚΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΟΛΙΓΑΡΚΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

http://ikee.lib.auth.gr/record/126781/files/GRI-2011-6859.pdf

Στὴν καλὴ αὐτὴ προαίρεση τοῦ Ζακχαίου τὸ Ἅγιο Πνεῦμα βρῆκε τὴ ρωγμὴ ποὺ ἔψαχνε(ΚΥΡΙΑΚΗ ΖΑΚΧΑΙΟΥ)

Ὁ Ζακχαῖος, ἀρχιτελώνης τῆς Ἱεριχοῦς, πλούσιος ἀπὸ τὴν ἀνεξέλεγκτη αὐθαιρεσία τοῦ ἐπαγγέλματός του, ἄκουσε γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ φαίνεται πὼς ἄρχισε νὰ προβληματίζεται. Ἔτσι, ὅταν ὁ Χριστὸς πέρασε ἀπὸ τὴν Ἱεριχώ, ὁ Ζακχαῖος ἔσπευσε νὰ τὸν δεῖ. Λόγῳ τῆς πολυκοσμίας καὶ ἐπειδὴ ἦταν κοντὸς στὸ ἀνάστημα, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ δεῖ τὸν Χριστό, ἀνέβηκε σὲ μιὰ συκομουριά. Ὁ Χριστὸς τὸν προσφώνησε μὲ τὸ ὄνομά του καὶ τοῦ εἶπε νὰ κατεβεῖ γρήγορα ἀπὸ τὸ δέντρο, ἐπειδὴ σκόπευε νὰ φιλοξενηθεῖ στὸ σπίτι του (Κυριακὴ ΙΕ΄ Λουκᾶ).

Στὴν προσπάθειά του νὰ δεῖ τὸν Χριστό, ὁ Ζακχαῖος κατάλαβε μερικὰ πράγματα, ποὺ μέχρι τότε δὲν τὸν εἶχαν ἀπασχολήσει καὶ πολύ. Κατάλαβε ὅτι ἦταν πολὺ κοντός. Τὸ ἀνάστημά του δὲν τοῦ ἐπέτρεπε νὰ φτάσει στὴ θέα τοῦ Χριστοῦ. Εἶχε μάθει νὰ κινεῖται καλὰ στὰ χαμηλά. Νὰ ἰσορροπεῖ σταθερὰ μὲ τὰ πόδια του στερεωμένα γερὰ πάνω στὴ γῆ. Μὰ ὅταν χρειάστηκε νὰ κοιτάξει ψηλότερα, τὰ πόδια του, συνηθισμένα νὰ περπατοῦν μὲ σιγουριὰ στοὺς ἐπίγειους (γιατί ὄχι καὶ ὑπόγειους;) δρόμους, ἀποδείχτηκαν πολὺ κοντά. Ποιὸ ἦταν τὸ σταθερὸ ὑπόβαθρο ποὺ ἔδινε αἴσθηση σιγουριᾶς καὶ ἀσφάλειας στὸν Ζακχαῖο; Ὁ πλοῦτος του.

ΤΟ ΔΕΣΙΜΟ-Κυριακή Γ' Λουκά

Ἕνας πλούσιος νεανίσκος, στὸ ἄκουσμα τῆς προτροπῆς τοῦ Χριστοῦ νὰ ἀπαρνηθεῖ τὰ πλούτη του, νὰ πουλήσει τὰ ὑπάρχοντά του καὶ νὰ τὰ μοιράσει στοὺς φτωχοὺς καὶ μετὰ νὰ ἀκολουθήσει τὸν Χριστό, «περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα». Βλέποντας ὁ Χριστὸς τὴ μεγάλη στενοχώρια τοῦ νεαροῦ, ἐπισήμανε στοὺς ἀκροατές του ὅτι εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ περάσει καμήλα ἀπὸ τρύπα βελόνας, παρὰ νὰ μπεῖ πλούσιος στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ (Κυριακὴ ΙΓ΄ Λουκᾶ).

 Τρομερὴ ἡ κουβέντα τοῦ Χριστοῦ! Οἱ ἀκροατές του ἐξεπλάγησαν. Ποιὸς εἶναι δυνατὸν νὰ σωθεῖ; εἶπαν. Φαίνεται μὲν ἀδύνατο αὐτὸ σὲ σᾶς, εἶπε ὁ Χριστός, μὰ ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ μεταβάλει τὰ πράγματα. Μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τὸ φρόνημα καὶ τῶν πλουσίων ἀκόμα. Γιατὶ τὸ πρόβλημα δὲν τοποθετεῖται ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἀκριβῶς στὸν πλοῦτο, ἀλλὰ στὴ φοβερὴ ὑποδούλωση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία ἀπόκτησής του καὶ κατοχῆς του. Ἡ ἐπιθυμία αὐτὴ καταργεῖ τὸ ὅριο μεταξὺ τοῦ σωστοῦ καὶ τοῦ λάθους, τὸ ἄριστο μέτρο ποὺ ὀφείλει νὰ ἔχει σὲ ὅλα ὁ ἄνθρωπος.

Συνήθως ὁ Χριστιανὸς πλούσιος ξεγελάει τὸν ἑαυτό του, λέγοντας ὅτι θέλει πολλὰ λεφτά, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ βοηθάει τάχα περισσότερο τοὺς φτωχούς. Κάνοντας μερικὲς φιλανθρωπίες, ἐπαναπαύεται. Ἀποκοιμίζει ἔτσι τὴ συνείδησή του, δικαιολογεῖ τὸ πάθος του γιὰ ἀπεριόριστη ἀπόκτηση ἀγαθῶν, «ἀεὶ προσλαμβάνειν ζητῶν. Τοιαύτη γὰρ ἡ τοῦ πλουτεῖν νόσος», τὸ νὰ μὴν ἔχει ὅριο στὸ νὰ ζητάει περισσότερα.

ΤΣΙΓΚΟΥΝΙΑ ΚΑΙ ΣΠΑΤΑΛΗ(Κυριακή Η'Ματθαίου)

Ὅταν ὁ Χριστὸς χόρτασε μὲ πέντε ἄρτους πέντε χιλιάδες ἄνδρες (καὶ ἴσως τριπλάσιο ἀριθμὸ γυναικῶν καὶ παιδιῶν), δὲν ἔδειξε καμμιὰ τσιγκουνιά, ἀλλὰ ἔδωσε καὶ περίσσευμα τροφῆς ἁπλόχερα. Ὅμως μετὰ τὸν χορτασμό τους δὲν ἐπέτρεψε καὶ καμμιὰ σπατάλη. Οἱ δώδεκα μαθητές του ἔτρεξαν ἀμέσως νὰ μαζέψουν τὰ περισσεύματα καὶ γέμισαν ἀπὸ ἕνα μεγάλο κοφίνι ὁ καθένας (Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου).

Ὁ Χριστὸς ἔδειξε ὅτι μπορεῖ νὰ εἶναι ἁπλοχέρης καὶ νὰ σκορπάει χωρὶς τσιγκουνιὰ τὰ ἀγαθά του σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Γέμισε τὴ γῆ μὲ ὅλα τὰ καλὰ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. «Τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. 5, 45). Ἡ ἄνιση κατανομὴ τῶν ἀγαθῶν αὐτῶν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ἡ φτώχεια καὶ ἡ δυστυχία τῶν πολλῶν καὶ ἡ σκανδαλώδης εὐημερία τῶν ὀλίγων, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς δικῆς μας ἁμαρτίας καὶ μόνο.

Καὶ εἶναι γεγονὸς βέβαια, ὅτι ὁ ἁπλοχέρης δὲν εἶναι πάντα εὔκολο νὰ μὴν εἶναι καὶ σπάταλος. Ἡ ἀφθονία εἶναι πειρασμὸς γιὰ σπατάλη. Ὁ Χριστὸς ὅμως ὑπέδειξε ὅτι δὲν ἐγκρίνει καθόλου κάτι τέτοιο.

Δεν είναι ο πλούτος που λείπει....

 

Κυριακή ΙΓ΄Λουκά-Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  Δέν εἶναι συχνό τό φαινόμενο ἕνας πλούσιος νά ἔχει ὑπαρξιακές ἀνησυχίες. Νά θέλει νά ἔχει σχέση μέ τόν Θεό. Νά εἶναι βέβαιος ὅτι τά ἀγαθά του δέν ἐπαρκοῦν γιά νά δεῖ τή ζωή στήν προοπτική της αἰωνιότητας. Νά συνειδητοποιήσει τήν ματαιότητα τῶν κτημάτων καί τῶν χρημάτων, ἀπό τή στιγμή πού ἡ φθορά καί ὁ θάνατος θά ἀγγίξουν καί τόν ἴδιο. Νά μή νικηθεῖ ἀπό τήν εὐκολία τοῦ «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριο γάρ ἀποθνήσκωμεν». Νά ἀγαπήσει, ἐκτός ἀπό τό νά χρησιμοποιήσει. Νά νοιαστεῖ γιά τούς ἄλλους ἀληθινά, ἀπό τήν καρδιά του, νά πιστέψει ὅτι ὁ πλοῦτος τοῦ ὑπάρχει γιά νά προσφέρει στούς μή ἔχοντας.

Ὁ διαφορετικός πλούσιος
   Στό Εὐαγγέλιο συναντᾶμε, ἐκτός ἀπό τούς πλούσιους πρός ἀποφυγήν, καί ἕναν τέτοιον πλούσιο. Ζητᾶ νά κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή. Ἔχει τηρήσει τίς ἐντολές τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου. Ἔχει δηλαδή ἐπιλέξει νά τηρεῖ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά μπορεῖ νά διεκδικεῖ τό δικαίωμα στήν κοινωνία μαζί του. Μέσα του διασώζεται ἡ αἴσθηση ὅτι μέ κάποιον τρόπο πρέπει νά συμφιλιώσει τόν ἑαυτό του μέ τόν Θεό. Νά μή γίνει ὁ τρόπος ζωῆς του ἐμπόδιο στήν αἰωνιότητα. Ὅμως δέν εἶναι σίγουρος. Καί ζητᾶ ἀπό τόν Χριστό τήν ἀλήθεια γιά τήν πνευματική του κατάσταση. 

Πῶς μπορεῖ νά κληρονομήσει, νά προσθέσει στά ἀγαθά του δηλαδή, τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 

Ἡ ἀπάντηση πού λαμβάνει ἀπό τόν Χριστό θά τόν λυπήσει. Ὁ Κύριος τοῦ ζητᾶ νά ἐγκαταλείψει ὅλα τά ἀγαθά του. Νά τά πουλήσει καί νά δώσει τά χρήματα στούς φτωχούς καί νά Τόν ἀκολουθήσει.Ὁ πλούσιος δέν μποροῦσε νά φανταστεῖ τή ζωή του χωρίςτά ἀγαθά. Καί ὁ Χριστός θά πεῖ στούς μαθητές Του, γιά νά τά ἀκούσει καί ὁ πλούσιος: «Πόσο δύσκολα θά μποῦν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ αὐτοί πού ἔχουν τά χρήματα» (Λουκ. 18, 24).

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ὑλιστῆ
  Ὁ πλούσιος εἶναι ὁ ἐκφραστής τοῦ ὑλιστικοῦ πνεύματος κάθε ἐποχῆς. Ὁ ὑλιστής ἄνθρωπος αἰσθάνεται παντοδύναμος. Μέ γνώμονα τά χρήματα καί τά ἀγαθά του

Χρειάζεται που και που να κοιτάμε λίγο ψηλά(τον Θεό από ευγνωμοσύνη) και λίγο δίπλα(τον συνάνθρωπο από διάθεση βοήθειας).....

                              

Η παραβολή του άφρονος πλουσίου διαβάστηκε εχθές στους ναούς...
Το παραπανω βίντεο μας δείχνει ότι το πάθος της απληστίας δεν έχει να κάνει με τα ρούχα που φοράμε,με τον χώρο που μένουμε,με τα φαγητά που τρεφόμαστε αλλά με την καρδιά που κουβαλάμε...

 Κατά την διάρκεια του βίντεο, εμφανίστηκε ένας «κουστουμαρισμένος» άνδρας με χαρτοφύλακα, ο οποίος άρπαξε τα χρήματα από τον Coby,χωρίς καν να τον ρωτήσει.
Κάτι ανάλογο έγινε και με μια γυναίκα,που κρατούσε μια τσάντα επώνυμης εταιρείας, και πολλοί άλλοι περαστικοί, βούταγαν λαίμαργα….

Ωστόσο, ο Coby συνάντησε και έναν άστεγο, ο οποίος καθόταν δίπλα σε κάτι κουρέλια με μόνη συντροφιά τον σκύλο του.
Ο άστεγος ήταν ο μόνος άνθρωπος που χαιρέτησε τον Coby και τον ρώτησε αν μπορεί να πάρει μόνο 2 δολάρια για να αγοράσει φαγητό.
Η αλήθεια είναι ότι η ζωή μας(μη σου πω κι ο θάνατος ακόμα) θα ήταν ''άλλης'' ποιότητας εάν παύαμε να βαπτίζαμε διαρκώς τις επιθυμίες μας ανάγκες.....

Χρειάζεται που και που να κοιτάμε λίγο ψηλά(τον Θεό από ευγνωμοσύνη)
και λίγο δίπλα(τον συνάνθρωπο από διάθεση βοήθειας).....

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου/Facebook

Αυτός που «πλουτίζει από Θεό», λέει ο Χριστός, είναι ο σωστός επενδυτής...

  «Ο εις Θεόν πλουτών...».Αυτός που πλουτίζει από Θεό:Μια υπέροχη ποιητική φράση βγαλμένη μέσα από το στόμα του ίδιου του Θεού.
Την λέει αρνητικά:«Άφρων ο θησαυρίζων ἑαυτῷ καί μί εἰς Θεόν πλουτῶν...».

  Ζούμε υπό προθεσμία. Κρίνονται οι επιλογές μας. Κάθε επένδυση σε έναν κόσμο που χάνεται και σβήνει είναι μια καθαρή ανοησία: επένδυση πάνω στο τίποτα, το κενό, αφού σε μια στιγμή όλα εξαφανίζονται...
Τότε πού να επενδύσει κανείς;
Αυτός που «πλουτίζει από Θεό», λέει ο Χριστός είναι ο σωστός επενδυτής...
Επένδυση στην προσευχή, στο χτίσιμο της σχέσης με τον ίδιο. 

Επένδυση χρόνου, κόπου, προσοχής, θερμότητας καρδιάς στη σχέση μαζί Του.
Επένδυση εγκράτειας, νηστείας, αποχής ευχαρίστησης των ματιών, της κοιλιάς, των γήινων απολαύσεων, για να αποκτήσουμε Χριστό: αίσθηση πατέρα, προστάτη, σωτήρα, ακόμα και φίλου. Για πάντα.
Όλη η ανθρωπότητα διψάει ακόρεστα για χρήμα, επενδύσεις, πρόοδο, εξέλιξη. Ζούμε μια άρρωστη ζωή. Ο καθένας ζηλεύει τον άλλο γι' αυτά που έχει. Ο θεϊκός πλούτος θεωρείται κάτι ακατανόητο.

 Σήμερα όμως είναι η μέρα που ο Χριστός μιλάει ξεκάθαρα για θεϊκό πλούτο. Ο

Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ χρήματος και χρόνου...

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ΛΟΥΚΑ-Αληθινός θησαυρός είναι να ευχαριστούμε τον Θεό για ότι μάς δίνεται...

Δέν εἶναι τυχαία ἡ ἐπιμονή τῆς Ἐκκλησίας μας στό νά ἐπιλέγει νά διαβάζονται περικοπές ἀπό τό Εὐαγγέλιο πού ἀναφέρονται στή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ σέ σχέση μέ τόν πλοῦτο καί τό χρῆμα. Ὁ Κύριός μας στόχευε νά δείξει ποιός εἶναι ὁ δρόμος τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί ποιά τά ἐμπόδια σ’ αὐτόν. Ὁ πλοῦτος εἶναι ἕνα ἀπ’ αὐτά.

  Ἀφορμή τῆς παραβολή τοῦ ἄφρονα πλούσιου, μετά τήν παραβολή τοῦ πλούσιου καί τοῦ Λαζάρου, ἦταν ἡ διαμάχη δύο ἀδελφῶν σχετικά μέ τή διανομή τῆς πατρικῆς κληρονομιᾶς. Ζήτησαν ἀπό τόν Χριστό νά τήν κάνει. Ὁ Κύριος ὅμως, ἀφοῦ τούς τόνισε ὅτι ὁ ἴδιος δέν ἦταν δικαστής, προτρέπει τόσο τούς ἴδιους ὅσο καί τό πλῆθος πού ἦταν συγκεντρωμένο, νά ἀποφεύγουν κάθε εἶδος πλεονεξίας. Καί γιά νά τούς βοηθήσει νά καταλάβουν τί ἀκριβῶς ἐννοοῦσε, τούς ἀφηγεῖται τήν παραβολή τοῦ ἄφρονα πλούσιου (Λουκ. 12, 13-21).

Τά ὅρια τοῦ ὑλικοῦ πλούτου
  Ἡ παραβολή κλείνει μέ τό δίδαγμα ὅτι αὐτά παθαίνει ὅποιος μαζεύει πρόσκαιρους θησαυρούς γιά τόν ἑαυτό του καί δέν πλουτίζει μέ ὅ,τι θέλει ὁ Θεός.

 Ὁ ἄφρων πλούσιος εἶναι τό παράδειγμα αὐτού πού θησαυρίζει γιά τόν ἑαυτό του. Νοιάζεται ἀποκλειστικά γιά τά ἀγαθά, γιά τήν ἀποθήκευσή τους καί γιά τήν χρήση τους μέ σκοπό τήν δική του ἀπόλαυση. 

Ὁ ἄφρων πλούσιος δέν σκέφτηκε ὅτι ἡ εὐφορία τῆς γής δέν ἦλθε ὡς ἀποτέλεσμα μόνο κάποιου δικοῦ του κόπου, ἀλλά ὡς εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Δέν σκέφτηκε νά εὐχαριστήσει τόν Θεό γιά τίς δωρεές πού ἔλαβε. 

Παράλληλα, δέν ὑπολόγισε ὅτι ἡ ἀποθήκευση τῶν ἀγαθῶν δέν ἦταν αὐτή πού θά τοῦ ἔδινε νόημα καί χαρά στή ζωή του, ἀλλά θά τόν ἔκλεινε στόν ἑαυτό του καί στήν αὐτάρκειά του. Ἡ διατήρηση τοῦ πλούτου ὅμως φέρνει πολλές φροντίδες, ἄγχος, σχέδια, προγράμματα. Ἔτσι ὁ πλούσιος παύει νά ἐνδιαφέρεται γιά τόν συνάνθρωπό του, ἀκόμη καί γιά νά χτίσει σχέσεις ἀγάπης μέ δικούς του, φίλους καί συγγενεῖς. Ὁ πλοῦτος καθιστά τόν ἄνθρωπο μοναχικό. Δέν σκέφτηκε ὁ πλούσιος νά μοιραστεῖ τή χαρά γιά τήν εὐφορία τῆς γῆς του, ἀλλά σκέφτηκε πῶς θά τήν κρατήσει μόνο γιά τόν ἑαυτό του.

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε'ΛΟΥΚΑ-Μία πρόσκληση νά ξαναδούμε που βρισκόμαστε τόσο έναντι του Θεού όσο καί έναντι των ἀνθρώπων.

Μία ἀπό τίς μεγάλες ἁμαρτίες πού συνοδεύουν τόν πλοῦτο εἶναι καί ἡ θέαση τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ἰδίως τῶν φτωχότερων, ὡς ἀνώνυμων. Οἱ πλούσιοι εἶναι ἐπώνυμοι. Μιλᾶ ὁ κόσμος γι’ αὐτούς. Μποροῦν νά ξοδεύουν καί νά προκαλοῦν. Τούς ζηλεύουν διότι ἀπολαμβάνουν τήν ζωή τους. Καί μοιάζουν οἱ πλούσιοι σάν νά μήν πρόκειται νά πεθάνουν ποτέ.

Ὁ ἀνώνυμος πλούσιος
Σέ μία ἀπό τίς συγκλονιστικότερες σέ διδάγματα παραβολές ὁ Χριστός ἀντιστρέφει τά πράγματα. Ὁ πλούσιος δέν ἔχει ὄνομα. Ὁ φτωχός ὀνομάζεται Λάζαρος. Ὁ πλούσιος ἀπολαμβάνει τή ζωή του, χωρίς νά δίδει σημασία στόν φτωχό, ὁ ὁποῖος τρέφεται ἀπό τά σκουπίδια τοῦ πλουσίου καί ἡ παρέα του εἶναι τά σκυλάκια πού τοῦ γλείφουν τίς πληγές. Στήν αἰώνια ζωή ὅμως ὁ μοναχικός Λάζαρος μεταφέρεται ἀπό τούς ἀγγέλους καί πηγαίνει στούς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, ὅπου «παρακαλεῖται», παρηγορεῖται καί χαίρεται, ἐνῶ ὁ πλούσιος πού ἀπολάμβανε τήν συντροφιά τῶν ἀνθρώπων καί στή ζωή καί στήν ταφή του, ἐντελῶς μόνος, χωρίς κάποιος νά τόν συνοδεύσει, βασανίζεται στόν Ἅδη, στήν κόλαση. Ἐκεῖ καταλαβαίνει ὅτι ὁ ἴδιος δέν ἔχει ὄνομα, παρότι ὅσο ζοῦσε τόνγνώριζαν ὅλοι. Στήν πραγματικότητά ὅμως πρόσωπο μέ ὄνομα καί ταυτότητα γίνεται ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει κοινωνία μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, ἀκόμη κι ἄν αὐτό δέν φαίνεται στόν χρόνο τῆς ζωῆς μας.

Κι αν δεν αλλάξουμε, ο κόσμος δεν θ' αλλάξει.

Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να τρώει καλά, κι αν τρώει καλά μετά θέλει να τρώει ακόμη καλύτερα.

Θέλει ένα δικό του σπίτι, κι αν έχει δικό του σπίτι, μετά θέλει μεγαλύτερο, η δεύτερο.
Θέλει ένα καλό αυτοκίνητο, κι αν έχει αυτοκίνητο, πάντοτε θέλει ένα καλύτερο.
Θέλει να έχει λεφτά στην τράπεζα κι αν έχει, θέλει πάντοτε περισσότερα.
Θέλει καλύτερη δουλειά.

Θέλει να τον θαυμάζουν, κι αν τον θαυμάζουν, θέλει να τον θαυμάζουν περισσότεροι.
Προβάλει στο "κοινό του", το φαγητό του, τα επιτεύγματα του, τα ταξίδια του,
προβάλει το χαμόγελο του για να κρύψει τα πραγματικά του συναισθήματα.
Ποστάρει τη φάτσα του, τα ρούχα του, τα αξεσουάρ του,και θα τα προβάλει κι αύριο και μεθαύριο και για όσο χρειαστεί, για να παίρνει δόσεις επιβεβαίωσης
που φαίνεται πως δεν θα τον ικανοποιήσουν ποτέ.

Θέλει την ευκολία του σε όλα.
Θέλει έξυπνα κινητά, έξυπνα σπίτια,έξυπνες τηλεοράσεις, έξυπνες πόλεις, να κάνουν τα πάντα για το ανόητο εγώ του.
Δεν θέλει να ζορίζεται,αλλά θέλει να επιλέγει ελεύθερα και να παίρνει αποφάσεις.
Να παντρεύεται αργά, να χωρίζει εύκολα, ν' αλλάζει φίλο, ν' αλλάζει φύλο.
Θέλει πορνό. Πολύ πορνό και δωρεάν.Να παίρνει μάτι παντού.Από το πρόστυχο ντεκολτέ της συναδέρφου του,μέχρι τις διαφημίσεις στην τιβι ώστε να επιλέξει το προϊόν.
Θέλει να κρίνει τους άλλους, αλλά δεν θέλει να κρίνεται.
Δεν θέλει να σκέφτεται,θέλει να σκέφτεται όσο το δυνατόν λιγότεροαλλά θέλει να "συμφωνεί" και να έχει "άποψη" για όλα, των "άλλων".
Θέλει να "ευχαριστιέται" με κάθε λογής ψεύτικες "απολαύσεις" και να γεμίζει τη ζωή του με δαύτες.
Κι αυτές και άλλες πολλές είναι οι "αξίες" που έχει αυτός ο κακόμοιρος ο σύγχρονος άνθρωπος.
Όλες γύρω από χρήμα, την καλοπέραση και το "εγώ" του.
Αξίες της ύλης. Του ερπετού.
Θέλει να γίνει Θεός, κι αν δεν μπορεί να γίνει θέλει να φαίνεται "σαν θεός".

Κι όμως.

Προτιμώ να ’χω να κάνω και μ’ έναν φονιά, παρά με τσιγκούνη.

Με αφορμή τη σημερινή Γιορτή των Τριών Ιεραρχών ένα κείμενο του Φ. Κόντογλου

  ''Οι τρεις Ιεράρχες μοίρασαν την περιουσία τους, δεν κράτησαν τίποτε για τον εαυτό τους. Μια πράξη που αντηχεί σίγουρα ξένη στις αντιλήψεις μας σήμερα. “Όσον πλεονάζεις τω πλούτω, τοσούτον ελλείπεις την αγάπη” καταγγέλει ο Μ. Βασίλειος. 

“Ουκ εστί μη αδικούντα πλουτείν” δεν μπορεί κάποιος να γίνει πολύ πλούσιος χωρίς να αδικήσει, συμπληρώνει ο Χρυσόστομος που καθημερινά 7.000 άνθρωποι έβρισκαν τροφή στο πατριαρχείο του. 

“Ντρέπομαι”, έλεγε ο Χρυσόστομος “κάθε φορά που βλέπω πολλούς πλούσιους να γυρίζουν εδώ κι εκεί, να ιππεύουν άλογα με χρυσά χαλινάρια, κι όταν έλθει η ώρα να δώσουν κάτι στον φτωχό, γίνονται από τους φτωχούς φτωχότεροι”.

 Γάγγραινα της κοινωνίας κατάντησε σήμερα η φιλαργυρία.

 “Απ’ όλες τις αρρώστιες που παθαίνει η ψυχή του ανθρώπου, η πιο σιχαμερή, κατά την κρίση μου, είναι η φιλαργυρία, η τσιγγουνιά. Από μικρός την απεχθανόμουν. Και τώρα, μ’ όλο που με την ηλικία άλλαξα γνώμη για πολλά πράγματα, για την τσιγγουνιά δεν άλλαξα. Προτιμώ να ’χω να κάνω και μ’ έναν φονιά, παρά με τσιγκούνη. Γιατί ο φονιάς μπορεί να σκότωσε απάνω στον θυμό του και να μετάνιωσε ύστερα, ενώ ο τσιγκούνης είναι ψυχρός υπολογιστής, ως το κόκαλο χαλασμένος. 

Στον φονιά μπορείς να βρεις και κάποια αισθήματα, στον φιλάργυρο κανένα.

 Ο φιλάργυρος είναι εγωιστής, αγαπά μόνο τον εαυτό του, αλλά μπορεί να είναι και τέρας χειρότερο κι από τον εγωιστή, γιατί μπορεί να μην αγαπά μήτε τον εαυτό του και να τον αφήσει να πεθάνει από την πείνα''

Fotis Kontoglou Original - Φώτη Κόντογλου Αρχείο 

Ο χρόνος της ζωής είναι σπορά, η αιωνιότητα είναι θερισμός.

“Ο άφρων πλούσιος” του γέροντα Εφραίμ (Φιλοθεϊτη) της Αριζόνας.

  «Καθελῶ μου τάς ἀποθήκας καί μείζονας οἰκοδομήσω, … , καί ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου. 

   Αυτά σκεφτόταν και μελετούσε να πράξει μια νύχτα, ο άφρων πλούσιος του σημερινού ευαγγελίου με το αρρωστημένο μυαλό του. Δε σκέφτηκε καθόλου ότι ήταν θνητός. Ο θάνατος δεν τον απασχολούσε, μελετούσε με πάθος, πώς να απολαύσει τα όσα του έδωσε ο Θεός με τη σκέψη ότι θα ζήσει πολλά χρόνια. 

 Δυστυχώς απρόσμενα ακούει τη δικαστική φωνή του Θεού να του λέει : “ ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;” . Άνθρωπε μου μάταιε και θνητέ, του λέγει ο Θεός, αυτή τη νύχτα κόβεται το νήμα της ζωής σου και απέρχεσαι στην αιωνιότητα, τι απολογία θα δώσεις δια την αδιαφορία της ψυχής σου, και τη σπατάλη του πολυτίμου χρόνου μεριμνώντας μόνο περί των γήινων; Αυτά βέβαια ισχύουν για κάθε άνθρωπο, όχι μόνο για τον πλούσιο του σημερινού ευαγγελίου. 

 Αδελφοί μου ο πιστός χριστιανός βλέπει όχι την παροδικότητα της παρούσης ζωής, αλλά την αιωνιότητα της άλλης ζωής. 

Βλέπει έναν ήλιο που δεν θα δύσει ποτέ. 

Βλέπει μια ημέρα που δεν θα βραδιάσει ποτέ. 

Βλέπει μια ζωή χωρίς νύχτα. Ο θάνατος για τους πιστούς δεν προκαλεί ζημιά, αντίθετα είναι πρόξενος χαράς και ευφροσύνης. Είναι ο αγωγιάτης που μας οδηγεί από τα ρέοντα στα μένοντα. 

Η διάρκεια λοιπόν της παρούσης ζωής είναι ελάχιστη συγκριτική με την διάρκεια της αιωνιότητας.

 Τι είναι μια σταγόνα στον ωκεανό;

 Τι είναι ένας κόκκος άμμου στην απέραντη αμμουδιά; 

Τι είναι ένα φυλλαράκι μέσα στο δάσος; 

Τι είναι μια νιφάδα μέσα στην απέραντη χιονισμένη βουνοκορφή; 

Αυτό είναι ο χρόνος μπροστά στην αιωνιότητα, επειδή δε οι άνθρωποι ζητάνε την χαρά, συγκρίνατε τις χαρές τις πρόσκαιρης επίγειας ζωής μπροστά στη χαρά της αιωνιότητας[...]

[...]Ο χρόνος της ζωής είναι σπορά, η αιωνιότητα είναι θερισμός. Πες μου τι σπέρνεις να σου πω τι θα θερίσεις. Σπέρνεις πίστη; Σπέρνεις αγάπη; Σπέρνεις δάκρυα πόνου και μετανοίας; Θα θερίσεις χαρά παραδείσου αιωνίου. 

Το λέγει ο Κύριος, “ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει.” (Ματθ. ιθ’ 29). 

Το τονίζει ο απ. Παύλος, “τὸ γὰρ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς θλίψεως ἡμῶν καθ᾿ ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν, μὴ σκοπούντων ἡμῶν τὰ βλεπόμενα, ἀλλὰ τὰ μὴ βλεπόμενα. τὰ γὰρ βλεπόμενα πρόσκαιρα, τὰ δὲ μὴ βλεπόμενα αἰώνια.” (Β Κορ. 4,17-18) 

Το προείπε ο ψαλμωδός, “Οι σπείροντες εν δάκρυσιν, εν αγαλλιάσει θεριούσι.” (Ψαλμός ΡΚΕ΄. 125).

ΠΗΓΗ

Κυριακή Θ'Λουκά-ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΛΟΥΣΙΟΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

  Πόσο κακίζουμε αλήθεια τον άφρονα πλούσιο, που μάζεψε αμύθητα πλούτη, αλλά τα κράτησε όλα για τον εαυτό του! Θεώρησε ότι έτσι εξασφάλισε μόνιμα τη ζωή του. Νόμισε ότι στο εξής θα μπορούσε να τρώει, να πίνει και να ευφραίνεται διά βίου. Πέρα από τον εαυτό του δεν μπόρεσε να σκεφτεί κανέναν άλλον. Μα εκεί που σιγουρεύτηκε ότι πάτησε σε γερό, σταθερό έδαφος, του ήρθε κλήση για …παράνομη στάθμευση. Και του ζητήθηκε να μετακομίσει αμέσως για αλλού, ενώ το «όχημά» του, ο πλούτος του, κατασχέθηκε. Πέρασε στα χέρια άλλων. Η κλασική κατάληξη κάθε πλουσίου: Τα λεφτά του τα χαίρονται οι συγγενείς, το σώμα του το τρώνε τα σκουλήκια και την ψυχή του την παίρνει ο διάβολος.

  Η πλεονεξία καταστρέφει τελικά τον άνθρωπο. Ο πλεονέκτης δεν έχει καμμιά θέση στη Βασιλεία του Θεού. Έχει για θεό το χρήμα. Είναι τέκνο κατάρας. Γι’ αυτό και ονομάζεται ειδωλολάτρης (Εφ. 5, 5. Β΄ Πετρ. 2, 14). Είναι ο άνθρωπος που δεν μπορεί να χορτάσει, να βάλει φρένο στην ακόρεστη επιθυμία του, όσα και αν αποκτήσει. Που έχει χάσει τη στοιχειώδη ικανότητα να αγαπάει, όντας παντελώς αναίσθητος μπρος στην ανθρώπινη ανάγκη.

  Όμως, ενώ κατανοούμε την αφροσύνη του πλουσίου και εύκολα τον στήνουμε στο εδώλιο, δεν κάνουμε το ίδιο και με την αφροσύνη του φτωχού.