Το Προφητικό Βιβλίο του Δανιήλ

Στις 17 Δεκεμβρίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Προφήτου Δανιήλ, ενός από τους ενδοξότερους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Μαζί του εορτάζουν και οι Άγιοι Τρεις Παίδες, Ανανίας, Αζαρίας και Μισαήλ, που έζησαν τον ίδιο καιρό στη Βαβυλώνα. Ο Δανιήλ υπήρξε παράδειγμα προσευχής και εμπιστοσύνης στον Θεό, ακόμη και μέσα σε ξένη και ειδωλολατρική χώρα.

Ο Δανιήλ έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ., στην περίοδο της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας. Από νεαρή ηλικία οδηγήθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα, όπου υπηρέτησε σε υψηλές διοικητικές θέσεις κοντά στους βασιλείς Ναβουχοδονόσορα, Βαλτάσαρ, Δαρείο του Μήδου και Κύρο του Πέρσου.

Το βιβλίο που φέρει το όνομά του είναι δίγλωσσο, γραμμένο εξ αρχής σε εβραϊκά και αραμαϊκά, όπως αποδεικνύουν τα αρχαιότερα χειρόγραφα. Τα εβραϊκά τμήματα (κεφ. 1 και 8–12) αφορούν κυρίως την πίστη και το μέλλον του Ισραήλ, ενώ τα αραμαϊκά (κεφ. 2–7) σχετίζονται με την παρουσία του Δανιήλ στην αυλή των βασιλέων και έχουν οικουμενικό χαρακτήρα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνωρίζει ως κανονικό όλο το βιβλίο, συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών προσθηκών που σώζονται στη μετάφραση των Εβδομήκοντα:
τον Ύμνο των Τριών Παίδων,
την Ιστορία της Σωσάννας,
και τον Βήλ και Δράκοντα.

Οι τρεις αυτές διηγήσεις δεν υπήρχαν στο εβραϊκό πρωτότυπο αλλά γράφτηκαν εξαρχής στα Ελληνικά από ιουδαίους συγγραφείς της ελληνιστικής εποχής και ενσωματώθηκαν στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Επιβίωσαν στη χρήση της αρχαίας Εκκλησίας, γι’ αυτό και θεωρούνται μέρος του Κανόνα.
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δέχεται επίσης αυτές τις ελληνικές προσθήκες ως κανονικές.
Αντίθετα, οι Προτεστάντες περιλαμβάνουν μόνο τα εβραϊκά κεφάλαια (1–12), θεωρώντας τα ελληνικά δευτεροκανονικά.
Ο Εβραϊκός Κανόνας (Τανάκ) τοποθετεί τον Δανιήλ στα Γραπτά (Κετουβίμ) και όχι στους Προφήτες, δίνοντάς του χαρακτήρα σοφιολογικό και αποκαλυπτικό μάλλον παρά προφητικό.

Η Ορθόδοξη Παράδοση βλέπει στον Δανιήλ έναν προφήτη φωτισμένο από το Άγιο Πνεύμα, που προλέγει με σαφήνεια τον ερχομό του Χριστού. Κεντρική θέση κατέχει η προφητεία των “Εβδομήκοντα Εβδομάδων” (Δαν. 9, 24–27). Σύμφωνα με την ερμηνεία των Πατέρων —όπως του αγίου Ιππολύτου Ρώμης και του αγίου Ιερωνύμου— οι «εβδομάδες» αυτές οδηγούν χρονικά στην εποχή της ενανθρωπήσεως και της δημόσιας δράσης του Ιησού Χριστού.

Η προφητεία αναφέρει: «καὶ μετὰ τὰς ἑβδομάδας τὰς ἑξηκονταδύο ἐξολοθρευθήσεται χρῖσμα, καὶ κρίμα οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ· καὶ τὴν πόλιν καὶ τὸ ἅγιον διαφθερεῖ σὺν τῷ ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ καὶ ἐκκοπήσονται ἐν κατακλυσμῷ, καὶ ἕως τέλους πολέμου συντετμημένου τάξει ἀφανισμοῖς», δηλαδή μιλά για τον πάσχοντα Μεσσία, ο οποίος θα καταργήσει την αμαρτία και θα θεμελιώσει την αιώνια δικαιοσύνη. Επίσης, τα οράματα του «Υιού του Ανθρώπου» (Δαν. 7,13–14) προαναγγέλλουν τον Χριστό και τη βασιλεία Του, η οποία δεν θα έχει τέλος.

Πέρα από την προφητεία των Εβδομήκοντα Εβδομάδων, το βιβλίο περιλαμβάνει και άλλες μεγάλες αποκαλυπτικές οράσεις:

«Ότι η σωτηρία εκ των Ιουδαίων εστίν»

Κυριακή τής Σαμαρείτιδος σήμερα. Ακούγοντας την Ευαγγελική περικοπή τής συναντήσεως του Ιησού Χριστού με τη Σαμαρείτιδα, στεκόμαστε στη φράση τού Κυρίου, «ότι η σωτηρία εκ των Ιουδαίων εστίν» (Ιωάν., δ’ 22), που δεν ερμηνεύεται συχνά στο σύγχρονο θείο Κήρυγμα. [...]

Αλλ’ ας δούμε μερικές πτυχές της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής:
-Μιλώντας ο Ιησούς Χριστός με τη Σαμαρείτιδα στο φρέαρ τού Ιακώβ, τη διαβεβαίωσε «ότι η σωτηρία εκ των Ιουδαίων εστίν». Για να γίνει αυτό κατανοητό, πρέπει να συνδεθεί με τη σπουδαία ομολογία Του στην απορία τής Σαμαρείτιδος: «Οίδα ότι Μεσσίας έρχεται…». -«Εγώ ειμί ο λαλών σοι»! Φανερώνει, έτσι, κατά αδιαμφισβήτητο τρόπο την ιδιότητά Του, του Σωτήρος.

-Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί έναντι όσων θεωρούν ότι η Παλαιά Διαθήκη, η ιστορία τού Ισραήλ, δεν ενδιαφέρει την ανθρωπότητα. Προσοχή· άρνηση της Παλαιάς Διαθήκης θα οδηγήσει σε άγνοια ότι ο ιστορικός Ιησούς είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος και ο Σωτήρ τού κόσμου, τον Οποίο με θαυμαστή ακρίβεια προεφήτευσαν οι Προφήτες στην ΠΔ, ήδη πολλούς αιώνες νωρίτερα.

ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ

Ἕνα ἀπό τά ἱερά Πρόσωπα, τό ὁποῖο μνημονεύεται αυτές τις μέρες στις Χριστουγεννιάτικες Ακολουθίες εἶναι κι ὁ Μελχισεδέκ.

Ὁ Μελχισεδέκ ἐμφανίζεται ξαφνικά στό 14ο κεφάλαιο τοῦ Βιβλίου τῆς Γενέσεως καί μόνον, ὅπου διαβάζουμε: "καὶ Μελχισεδέκ βασιλεύς Σαλήμ ἐξήνεγκεν ἄρτους καί οἶνον· ἦν δέ ἱερεύς τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου"

Τό ὄνομά του σημαίνει βασιλέας τῆς δικαιοσύνης (μέλεχ σαδώκ στά ἑβραϊκά) καί ὅπως λέει τό ιερό κείμενο ἦταν βασιλέας τῆς πόλεως Σαλήμ (στά Ἑβραϊκά σημαίνει εἰρήνη), ἡ ὁποία πόλη ἀργότερα ὀνομάστηκε Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Μελχισεδέκ ἐμφανίστηκε ὡς Ἱερέας και μετά τήν ἀπελευθέρωση τοῦ Λώτ ἀπό τόν Ἀβραάμ, γιά νά προσφέρει στόν Θεό ἄρτο καί οἶνο, ὡς εὐχαριστήρια θυσία, γιά τήν νίκη τοῦ Ἀβραάμ ἐπί τῶν ἐχθρῶν του.

Εξαιτίας αυτής της Ιερουργίας ο Μελχισεδέκ προεικονίζει τον Χριστό. Διότι καί ὁ Κύριος στόν Μυστικό Δεῖπνο προσέφερε ἄρτο καί οἶνο, προτυπώνοντας με την πρώτη αυτή αναίμακτη θεία Λειτουργία πάνω στη Γη, τήν μετ’ ὀλίγον αιματηρή Του θυσία επί του Τιμίου Σταυρού.

πηγή

Πότε για πρώτη φορά εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη «αγάπη»;

Εχθές, Κυριακή των Προπατόρων, εορτάσαμε και την μνήμη του Πατριάρχου Αβραάμ.
Θυμήθηκα το εξής: πότε για πρώτη φορά εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη «αγάπη»;
Στο 22ο κεφάλαιο της Γενέσεως όπου αναφέρονται τα όσα αφορούν την θυσία του Ισαάκ.
Ο Θεός μιλά στον Αβραάμ και του λέγει: λαβὲ τὸν υἱόν σου τὸν ἀγαπητόν, ὃν ἠγάπησας, τὸν ᾿Ισαάκ, καὶ πορεύθητι εἰς τὴν γῆν τὴν ὑψηλὴν καὶ ἀνένεγκον αὐτὸν ἐκεῖ εἰς ὁλοκάρπωσιν ἐφ᾿ ἓν τῶν ὀρέων, ὧν ἄν σοι εἴπω.

Ο Ισαάκ είναι ο υιός ο αγαπητός, τον οποίο ο Αβραάμ αγαπά. Η αγάπη εδώ εκφράζει την σχέση του Πατέρα με τον υιό του.
Μας θυμίζει τον Θεό Πατέρα, ο οποίος στην Βάπτιση και την Μεταμόρφωση του Ιησού μιλά για τον Υιό Του με τα ίδια λόγια: Οὗτος ἐστίν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός.
Στα Εβραϊκά η λέξη αγάπη είναι ahavah. Προέρχεται από το hav, το οποίο σημαίνει «δίνω». Στην Εβραϊκή παράδοση η αγάπη δεν έχει τόσο σχέση με τα αισθήματα αλλά με την προσφορά, με τις πράξεις.

Στο Λευϊτικό ο Θεός δίνει την εντολή να αγαπάμε τον πλησίον, τον γείτονά μας. Ο Ιησούς επαναλαμβάνει αυτήν την εντολή και μάλιστα προσθέτει κάτι νέο: να αγαπάμε τον εχθρό μας. Η αγάπη εδώ δεν έχει να κάνει με το τι αισθανόμαστε για τον άλλο αλλά με τις πράξεις μας και την προσφορά μας προς αυτόν.

Το βιβλίο του Ιωνά: Ένα διαρκές μήνυμα της παγκοσμιότητας του Θεού.

Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα κεφάλαια και αναγιγνώσκεται ολόκληρο το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Μικρό σε έκταση, αλλά πλούσιο σε διδάγματα. Προσελκύει το ενδιαφέρον, καθώς συνδυάζει ιστορία και προφητεία. https://www.pemptousia.gr/.../to-vivlio-tou-iona-ena.../

Το πρόσωπο του Ιεφθάε και η θυσία τής κόρης του

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Ο Ιεφθάε συναντά την κόρη του. Κώδικας 602, φ. 434β. Ιερά μονή Βατοπεδίου. 13ος αιώνας. Μια σπάνια βυζαντινή απεικόνιση της υποδοχής του Ιεφθάε από τη θυγατέρα του. Είναι η στιγμή μετά τη μάχη, όταν ο Ιεφθάε με τη συνοδεία πολεμιστών φθάνει στην πατρίδα και συναντά έξω από το σπίτι του την κόρη του που κρατά κύμβαλα στα χέρια της.

Το βιβλίο των Κριτών είναι το έβδομο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ανήκει στα λεγόμενα ιστορικά και πραγματεύεται τη ζωή και την ιστορία των Κριτών. Οι Κριτές ήταν πρόσωπα στα οποία ο Θεός ανέθετε την προστασία του Ισραηλιτικού λαού όταν εκείνοι αποστατούσαν από Εκείνον.

Ο Ιεφθάε ανήκει στους κορυφαίους Κριτές του Ισραήλ, είναι ο 13ος Κριτής σε αριθμό και ανήκει στους μέγιστους Κριτές. Η ιστορία του περιγράφεται στο βιβλίο των Κριτών κεφάλαιο 11 και τους στίχους 1 – 39.

Η ιστορία του έχει πολλά κοινά με εκείνη της Ιφιγένειας, την οποία ο πατέρας της Αγαμέμνονας κλήθηκε να θυσιάσει επειδή αυτό θα εξευμένιζε την οργή της θεάς Άρτεμις. Ο Ιεφθάε καταγόταν από τη Γαλαάδ και ενώ είχε εκδιωχθεί από τους αδελφούς του επειδή ήταν νόθος γιος από μητέρα πόρνη, αργότερα τέθηκε επικεφαλής των Ισραηλιτών στη μάχη κατά των Αμμωνιτών. Υπήρξε ιδιαίτερα τολμηρός και γενναίος, όμως η ζωή του συνδέθηκε με ένα συγκεκριμένο γεγονός: τη θυσία της κόρης του, ένα γεγονός το οποίο πολλοί εκμεταλλεύονται για να κατηγορήσουν την Παλαιά Διαθήκη ότι προχωρούσε σε ανθρωποθυσίες. Ας του δούμε αναλυτικά.

Ο Ιεφθάε έδωσε υπόσχεση στο Θεό πως αν του χαρίσει τη νίκη ενάντια στους Αμμωνίτες, εκείνος θα θυσιάσει το πρόσωπο πρώτο που θα έτρεχε προς συνάντησή του. Όμως, η ζωή του επεφύλαξε ένα άσχημο παιχνίδι, καθώς εκείνη που έτρεξε να τον προϋπαντήσει μετά τη νίκη του, ήταν η κόρη του!

Διάφορες σκέψεις επί του θέματος

Η θυσία του Ιεφθάε ανήκει στη μοναδική θυσία την οποία υποσχέθηκε να πράξει ένας λάτρης του Θεού σε όλη την Παλαιά Διαθήκη. Ο Θεός, μέσω του Μωσαϊκού νόμου, απαγόρευε τις ανθρωποθυσίες και για αυτό στο Δευτερονόμιο λέει το εξής για τους λαούς εκείνους που αποφάσισε να θανατωθούν: «Επειδή και τους γιους τους και τις κόρες τους καίνε στη φωτιά προς τους θεούς τους». (Δευτερονόμιο 12:30 – 31).

Μελχισεδέκ

Ἕνα ἀπό τά ἱερά Πρόσωπα, τό ὁποῖο μνημονεύεται στις Χριστουγεννιάτικες Ακολουθίες εἶναι κι ὁ Μελχισεδέκ.
Ὁ Μελχισεδέκ ἐμφανίζεται ξαφνικά στό 14ο κεφάλαιο τοῦ Βιβλίου τῆς Γενέσεως καί μόνον, ὅπου διαβάζουμε: "καὶ Μελχισεδὲκ βασιλεὺς Σαλὴμ ἐξήνεγκεν ἄρτους καὶ οἶνον· ἦν δὲ ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου"
Τό ὄνομά του σημαίνει βασιλέας τῆς δικαιοσύνης (μέλεχ σαδώκ στά ἑβραϊκά) καί ὅπως λέει τό ιερό κείμενο ἦταν βασιλέας τῆς πόλεως Σαλήμ (στά Ἑβραϊκά σημαίνει εἰρήνη), ἡ ὁποία πόλη ἀργότερα ὀνομάστηκε Ἱερουσαλήμ.

Ὁ Μελχισεδέκ ἐμφανίστηκε ὡς Ἱερέας και μετά τήν ἀπελευθέρωση τοῦ Λώτ ἀπό τόν Ἀβραάμ, γιά νά προσφέρει στόν Θεό ἄρτο καί οἶνο, ὡς εὐχαριστήρια θυσία, γιά τήν νίκη τοῦ Ἀβραάμ ἐπί τῶν ἐχθρῶν του.
Εξαιτίας αυτής της Ιερουργίας ο Μελχισεδέκ προεικονίζει τον Χριστό. Διότι καί ὁ Κύριος στόν Μυστικό Δεῖπνο προσέφερε ἄρτο καί οἶνο, προτυπώνοντας με την πρώτη αυτή αναίμακτη θεία Λειτουργία πάνω στη Γη, τήν μετ’ ὀλίγον αιματηρή Του θυσία επί του Τιμίου Σταυρού.

Και η πιο μικρή λεπτομέρεια της Παλαιάς Διαθήκης κρύβει ένα σκαλοπάτι του Ερχομού του Χριστού στη Γη.

  Η Παλαιά Διαθήκη για κάποιον που την διαβάζει πρώτη φορά, φαντάζει σαν ένα μεγάλο και κουραστικό παραμύθι με πολλές επιμέρους ιστορίες και για τις οποίες ίσως δεν μπορεί να κατανοήσει και τον λόγο για τον οποίο γράφτηκαν.

  Τί μας ενδιαφέρει εμάς πόσα παιδιά είχε ο Νώε, γιατί ο Αβραάμ γέρασε χωρίς να κάνει παιδιά και τί παραλογισμός είναι αυτό ότι στα βαθιά γεράματα απέκτησε τον Ισαάκ και μετά πήγε να τον θυσιάσει;
  Τί μας ενδιαφέρει εμάς εάν ο Ησαύ γύρισε κουρασμένος από το κυνήγι και πούλησε στον αδελφό του με ένα λόγο του τα πρωτοτόκια (άϋλης αξίας θα τα λέγαμε σήμερα) για ένα πιάτο φακές;
  Τί μας ενδιαφέρει εμάς τους Χριστιανούς πόσα παιδιά έκανε ο Ιακώβ, ποιά από αυτά πόρνευσαν, ποιά σκότωσαν, τί απογόνους έκαναν, παιδιά, εγγόνια, νύφες, λεπτομερείς και κουραστικές γενεαλογίες και ιστορίες;
  Τί μας ενδιαφέρουν εμάς όλοι αυτοί οι Νόμοι και οι Διατάξεις για την Ζωοθυσία τους και τις Εορτές τους;
  Ποιοί βασιλιάδες ήταν καλοί και ποιοί όχι, με ποιούς πολέμησαν και ποιοί και πώς τους αιχμαλώτισαν;
  Και γενικά τί μας ενδιαφέρει εμάς όλη η Ιστορία του Ισραήλ;

  Μου θυμίζουν όλα αυτά τις παλαιές ιστορίες των γιαγιάδων μας για τη ζωή και τα γεγονότα τα δικά τους, των γονιών τους και των προγόνων τους.
  Τις θεωρούσα κάποτε κουραστικές και άνευ αξίας να ασχοληθώ με αυτές, μέχρι την στιγμή που συνειδητοποίησα ότι μέσα από πολύ μικρές λεπτομέρειες αυτών των ιστοριών των προγόνων μου, κρίθηκε ο Δικός μου Ερχομός στη Ζωή.

  Τότε άνοιξε το Κλειδί να διαβάζω και να ερευνώ διαφορετικά την Παλαιά Διαθήκη και έχοντας υπόψη τα Λόγια του Χριστού στην Επί του Όρους Ομιλία ''ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται'' άρχισα να προσέχω και την πιο μικρή λεπτομέρεια από αυτό το Βιβλίο του Νόμου, όπως ονομαζόταν προ Χριστού η Παλαιά Διαθήκη.

 Τί μπορεί να ανακαλύψει ένας ειλικρινής ερευνητής μέσα και στην πιο μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια αυτού του Ιερού Βιβλίου;
Έναν τεράστιο και αμύθητο θησαυρό όχι Χρυσού, αλλά Χριστού.
Και η πιο μικρή λεπτομέρεια και η πιο φαινομενικά ασήμαντη ιστορία κρύβει ένα σκαλοπάτι του Ερχομού του Χριστού στη Γη.
Τίποτα Περιττό, ούτε ένα Σίγμα, ούτε ένα Γιώτα, ούτε μια Οξεία.
Όλα αυτά με μια Βασική Προϋπόθεση.
Για να κατανοήσουμε και να εκτιμήσουμε την αξία της Παλαιάς Διαθήκης πρέπει Πρώτα να Γνωρίσουμε Καλά την Καινή Διαθήκη. 

Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι ο Νόμος, δηλαδή η Παλαιά Διαθήκη ήταν η Σκιά της Καινής Διαθήκης.

  Ένα μικρό παράδειγμα, οι Εβραίοι σύμφωνα με τον Νόμο που τους έδωσε ο Θεός,

Κυριακής της Δ’ Ματθαίου-««είχε μεν ουν και η πρώτη σκηνή δικαιώματα λατρείας»

Κήρυγμα επί του Αποστολικού αναγνώσματος (Εβραίους, 9, 1-7)

«είχε μεν ουν και η πρώτη σκηνή δικαιώματα»

  Αγαπητοί μου αδελφοί, το σημερινό Αποστολικό Ανάγνώσμα είναι αφιερωμένο στην Θεομητορική εορτή της καταθέσεως της τιμίας εσθήτας της Παναγίας μητέρας μας Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, στον Ναό των Βλαχερνών της Βασιλευούσης. Μας λέγει λοιπόν ο Απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους συμπατριώτες του τους Εβραίους Χριστιανούς, ότι «είχε μεν ουν και η πρώτη σκηνή δικαιώματα λατρείας».

 Φυσικά η πρώτη σκηνή είχε λατρευτικές διατάξεις και γήινο θυσιαστήριο. Όλα όμως αυτά που αναφέρονται και περιγράφονται τόσο λεπτομερώς από τον Απόστολο Παύλο, σκοπό έχουν να μας τονίσουν την συμβολική σημασία αυτής της σκηνής και όλα εκείνα τα οποία τελούσαν, σε σχέση και αντιπαραβολή με αυτά τα οποία θα πραγματοποιούνταν στην περίοδο της χάριτος και την παρουσία του Υιού και Λόγου, ως Μεσσία γεννηθέντος υπό της Παναγίας Μητέρας Του.

Έχουμε τονίσει, και αυτό άλλωστε διακηρύττει η αγία μας Εκκλησία, ότι η Παλαιά Διαθήκη προμηνύει, προφητεύει και μάς παρουσιάζει τον Κύριο μας Ιησού Χριστό «προτού ελθείν εν τω κόσμω», ώστε να τον γνωρίσουν ως Μεσσία και Λυτρωτή όταν φανερωθή.

Ὁ «ἄνθραξ» τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα.

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'

Εἶναι ὁ πρῶτος τῶν «μειζόνων προφητῶν». Ὁ «μεγαλοφωνότατος», ὁ ἀποκλιθείς «πέμπτος εὐαγγελιστής».
Ὁ προφήτης Ἡσαΐας γεννήθηκε περί τό 770 π.Χ. καταγόμενος ἐξ εὐγενοῦς οἴκου. Ἔμενε στά Ἱεροσόλυμα. Κλήθηκε ἀπό τόν Θεό στό προφητικό ἀξίωμα διά θείου ὁράματος καί ἡ δράση του ἐκτείνεται σέ μία ὁλόκληρη πεντηκονταετία μέ τήν δύναμη τῆς γραφίδος του καί τοῦ λόγου του. Πραγματικά, ὁ προφήτης Ἡσαΐας νουθέτησε τόν λαό καί συμβούλευσε τούς ἄρχοντες, στάθηκε παραμυθία στούς δικαίους καί προφήτευσε τιμωρίες γιά τήν ἀσέβεια τῶν ἀρχόντων καί τοῦ λαοῦ. Ἔδρασε κυρίως ἐπί τῶν βασιλέων Ἰωάθαμ, Ἄχαζ, Ἐζεκίου καί Μανασσῆ. Ἡ ἐποχή ἦταν βέβαια ἐξαιρετικά κρίσιμη.
Προσέτι, ὁ Ἡσαΐας κατέστη φορεύς σπουδαιοτάτων θείων ἀποκαλύψεων, πού ἀναφερόντουσαν στόν ἐρχομό, τό ἔργο καί τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀπό τόν Σωτῆρα καί Λυτρωτή, Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.
Ὑπῆρξε μία ὑπέροχος προσωπικότης καί τό βιβλίο τοῦ Ἡσαΐα κατέχει ἐπιφανέστατη θέση στήν παγκόσμια γραμματεία, ὁ δέ ἴδιος ἔχει χαρακτηριστεῖ ὡς «εἷς τῶν μεγίστων ρητόρων τοῦ κόσμου».

  Ἐκεῖνο τό ὁποῖο ὑπέρ τῶν ἄλλων προφητῶν χαρακτηρίζει τόν Ἡσαΐα, εἶναι κυρίως οἱ πολυάριθμες καί καθαρότατες χριστολογικές προφητεῖες του. 

Εἰδικότερα, προανήγγειλε τήν ἐκ Παρθένου γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καί τό ὄνομα Ἐμμανουήλ. Ἤτοι, θά πεῖ, ὁ Ἡσαΐας: «Ἰδού ἡ Παρθένος ἐν γαστρί ἕξει καί τέξεται υἱόν καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ» (Ἡσ. 17,14). Καί τοῦτο πρός δήλωσιν τῆς θεότητός του. Τό δέ παιδίον αὐτό δέν θά ἦταν ἁπλοῦς, «ψιλός» ἄνθρωπος, ἀλλά ὡς προφητεύει ὁ Ἡσαΐας: «Μεγάλης βουλῆς ἄγγελος, θαυμαστός σύμβουλος, Θεός ἰσχυρός, ἐξουσιαστής, ἄρχων εἰρήνης, πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» (Ἡσ. 9,6).

  Δηλαδή, ἐκτός ἀπό τό ὄνομα Ἐμμανουήλ πού ἀνέφερε ὁ προφήτης Ἡσαΐας γιά τόν Χριστό, μίλησε καί γιά ἄλλα ὀνόματα. Τό καθένα ἀπ' αὐτά τά ὀνόματα ἀναφέρεται στή φύση καί τήν ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ καί ὅλα αὐτά, 800 χρόνια πρό τῆς Θείας Γεννήσεώς Του. Ἀλλά καί τήν τρυφερά ἰδιότητα τοῦ Καλοῦ Ποιμένος προφητεύει ὁ μεγαλοφωνότατος Ἡσαΐας. Παρουσιάζει τόν Χριστό, ὡς τόν ποιμένα πού ἔρχεται καί ἐξημερώνει τόν λύκο μέ τά ἀρνία καί συμβολικά ἐννοεῖ τήν ἡμέρωση τῶν ἀνθρώπων καί τῶν λαῶν.

Μεμίσηκα, ἀπῶσμαι ἑορτὰς ὑμῶν καί οὐ μή ὀσφρανθῶ θυσίας ἐν ταῖς πανηγύρεσιν ὑμῶν·

  Μεμίσηκα, ἀπῶσμαι ἑορτὰς ὑμῶν καὶ οὐ μὴ ὀσφρανθῶ θυσίας ἐν ταῖς πανηγύρεσιν ὑμῶν· διότι ἐὰν ἐνέγκητέ μοι ὁλοκαυτώματα καὶ θυσίας ὑμῶν, οὐ προσδέξομαι αὐτά, καὶ σωτηρίου ἐπιφανείας ὑμῶν οὐκ ἐπιβλέψομαι. μετάστησον ἀπ᾿ ἐμοῦ ἦχον ᾠδῶν σου, καὶ ψαλμὸν ὀργάνων σου οὐκ ἀκούσομαι· καὶ κυλισθήσεται ὡς ὕδωρ κρίμα καὶ δικαιοσύνη ὡς χειμάῤῥους ἄβατος.

Ἀπόδοση στὴ Νέα Ἑλληνική
“Εμίσησα και απέρριψα τας εορτάς σας, δεν θα οσφρανθώ τας θυσίας σας κατά τας μεγάλας εορτάς και πανηγύρεις σας.
Διότι, εάν μου προσφέρετε ολοκαυτώματα και τας άλλας θυσίας σας, δεν θα τας δεχθώ και δεν θα επιβλέψω ευμενώς, όταν παρουσιάζεσθε ενώπιόν μου με τας θυσίας σωτηρίου.
Απομακρύνατε από κοντά μου τον ήχον των ωδών σας. Δεν θέλω να ακούσω τας μελωδίας των οργάνων σας.
(Τὴ δικαιοσύνη σας ἐπιθυμῶ).
Η δικαιοσύνη σας πρέπει να τρέχη εις τας οδούς σας, όπως ρέει το νερό. Πλουσία ως αδιάβατος χείμαρρος πρέπει να είναι η δικαιοσύνη σας.
Ἀμῶς, ε΄, 21-24

πηγή

«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακά τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς»

Εἶναι στίχος ποὺ τὸν ἀκοῦμε στὸ προοίμιο τῶν Ἀκολουθιῶν τοῦ Νυμφίου κατὰ τὴ Μ. Ἑβδομάδα.
Προτάσσεται πρὶν ἀπὸ τὸ κατανυκτικὸ τροπάριο «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται», μαζὶ μὲ ἄλλους τρεῖς στίχους (Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμά μου πρὸς σέ, ὁ Θεός - Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς -Ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται) καὶ ὅλοι μαζὶ ἀνήκουν στὴν περίφημη «ᾠδὴ» τοῦ προφήτη Ἡσαΐα.
«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἡσ. κς΄15).

 Σκανδαλιστικὸς ἀκούγεται ὁ στίχος. Εὐχόμαστε λοιπὸν μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ δίνει ὁ Θεὸς κακὰ στοὺς ἐνδόξους, τοὺς κυβερνῆτες τῆς γῆς; Καὶ πῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ συνάδει μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἐλέους καὶ τῆς συγγνώμης ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Ἐκκλησία μας, αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε, ὅταν μάλιστα ἀνέβαινε στὸ Σταυρὸ ὁδηγημένος ἀπὸ τοὺς κακούργους ἐκείνους ἐχθρούς Του;
Πῶς μπορεῖ τὸ «πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» νὰ συμφωνήσει μὲ τὸ «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»; (Λουκ. κγ΄ 34).

Καταρχὰς πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι τὸ «πρόσθες κακὰ» ἀνήκει στὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅταν δηλαδὴ ἀκόμα δὲν εἶχαν ἐκχυθεῖ στὸν κόσμο τὰ ἄπειρα ἐλέη καὶ οἱ οἰκτιρμοὶ τοῦ ἁγίου Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ἀκριβῶς ἐξεχύθησαν μὲ τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ και οι ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΗΣ.

Συνέντευξη του Μιχάλη Μανωλόπουλου στον σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος

Έχουμε την τιμή να σας παρουσιάσουμε την συνέντευξη του κ. Μιχάλη Μανωλόπουλου, ο οποίος είναι Παρουσιαστής, στον σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος και διακονεί την εκπομπή «Από τον χώρο του επιστητού» . 

Αυτή η συνέντευξη αφορούσε την ειδική εκπομπή και αφορούσε με τίτλο «Η Παλαιά Διαθήκη και οι επικριτές της» και την έλαβε ο παρουσιαστής από το ιερομόναχο της Μονής Γρηγορίου, π. Αρτέμιο Γρηγοριάτη

ΕΡΩΤΗΣΗ: Η πολεμική Πάτερ Αρτέμιε, εναντίον της Παλαιάς Διαθήκης από Νεοεποχίτες, Νεοειδωλολάτρες κ.λ.π., έχει τελευταία αυξηθεί και ενταθεί, θα έλεγα. Πού οφείλεται αυτό άραγε, Πάτερ Αρτέμιε;

 ΠΑΤΗΡ ΑΡΤΕΜΙΟΣ: Λοιπόν, πρέπει πρώτα απ’ όλα να πούμε ότι η πολεμική αυτή δεν είναι σημερινή. Υπήρχε και παλαιότερα από τους Γνωστικούς, από τους Μανιχαίους και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και πριν από αυτόν, από τους Γερμανούς Χριστιανούς, οι οποίοι ως αντισημίτες, θέλησαν να διαγράψουν, να περιφρονήσουν τελείως και να μην ασχολούνται καθόλου με την Παλαιά Διαθήκη.

  Νομίζω στοιχεία και απ’ αυτά τα τρία έχουν όλοι οι Νεοεποχίτες, δηλαδή στοιχεία Νεοναζιστικά, στοιχεία Μανιχαϊστικά και ασφαλώς και στοιχεία Γνωστικά, δεδομένου ότι υπάρχουν και ομάδες των Νεοεποχιτών που λέγονται και Νεογνωστικοί. Βεβαίως είναι και ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ, ένας Νεοεποχίτης, ο οποίος σαφέστατα μιλάει για τα λάθη που έκανε ο Χίτλερ, τα οποία δεν έπρεπε να τα κάνει, για να επιφέρει την παγκοσμιοποίηση. Πρέπει να πούμε λοιπόν ότι σήμερα υπάρχει μια ενορχηστρωμένη πολεμική των Νεοεποχιτών εναντίον του Χριστιανισμού, εναντίον της διδασκαλίας των Θρησκευτικών και εντείνεται περισσότερο η προσπάθεια εναντίον της Παλαιάς Διαθήκης.

  Η πολεμική αυτή είναι διότι οι Νεοεποχίτες, και όλοι οι όμοιοί τους, θέλοντας να προτείνουν ένα νέο μοντέλο παγκοσμιοποίησης, οφείλουν να φέρουν ένα νέο μοντέλο πανθρησκείας. Αυτή η πανθρησκεία, η οποία διδάσκεται, δέχεται όλους τους θεούς, όλες τις δοξασίες, όλες τις πίστεις. Όταν λοιπόν η Εκκλησία διεκδικεί την μονοθεΐα, την αλήθεια και την Ορθοδοξία, αυτό πρέπει να εκλείψει. Κατά συνέπεια αυτό πρέπει να το συντρίψουν κατά τη γνώμη τους οι Δωδεκαθεϊστές και οι εχθροί της Εκκλησίας, και όλοι εκείνοι οι οποίοι την πολεμούν.

 Οι Νεοεποχίτες θα λέγαμε ότι πολεμούν με την μέθοδο «του σαλαμιού». Πρώτα θα αρχίσουν από την Παλαιά Διαθήκη, αργότερα θα χτυπήσουν και την Καινή Διαθήκη, αργότερα τον ίδιο τον Χριστό, και συνεπώς θέλουν να διαλύσουν αυτή την ευλογημένη Ελληνορθόδοξη Παράδοση που με τόσους κόπους και θυσίες έχουν μαζέψει οι Άγιοι Πατέρες, οι Μάρτυρες και όλοι οι Όσιοι της Εκκλησίας μας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Θα ήθελα να συμπληρώσω εγώ Πάτερ, ότι αυτή η πολεμική έχει ενταθεί και για έναν άλλο λόγο, επειδή το κράτος μας, η Ελληνική Πολιτεία, ως γνωστόν, θα φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Η Εκκλησία μας έχει πάρει θετική στάση, κριτική στάση απέναντι στους αγώνες, και προβάλει τον εθελοντισμό, ή θα ’λεγα καλύτερα προβάλει την «αρετών ανωτέρα» όπως την είπε ο συγγραφέας του Λιμπρέτου, σε μία παράσταση του Μεγάρου Μουσικής, δηλαδή την αγάπη.

ΚΑΪΝ ΚΑΙ ΑΒΕΛ

  Το βιβλίο της «Γένεσης» συνεχίζει την αφήγηση με την πορεία των απογόνων των πρωτόπλαστων μετά την εκδίωξή τους από τον Παράδεισο. Στο τέταρτο κεφάλαιο μπορούμε να διαβάσουμε για τον Κάιν και τον Άβελ, τα παιδιά του Αδάμ και της Εύας.
   Όταν ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, τους ευλόγησε και τους είπε ν’ αυξάνουν και να πληθαίνουν και να γίνουν κύριοι όλης της γης. Αυτή η ευχή συνόδευε τους πρωτόπλαστους και μετά την εκδίωξή τους από τον Παράδεισο. Ο Αδάμ και η Εύα αξιώθηκαν να αποκτήσουν πολλά παιδιά. Τα δύο πρώτα τους ήταν αγόρια, ο Κάιν και ο Άβελ. Ο Κάιν όταν μεγάλωσε έγινε γεωργός και ο Άβελ βοσκός.

Τα δυο παιδιά είχαν μάθει από τους γονείς τους να προσφέρουν στον Θεό θυσίες και προσευχές. Διάλεγαν τους καλύτερους καρπούς της γης, που με πολύ κόπο και ιδρώτα αποκτούσαν, ή τα καλύτερα ζώα από το κοπάδι και τα έκαιγαν πάνω στο θυσιαστήριο. Έτσι πίστευαν ότι ο Θεός θα τους έβλεπε με ευσπλαχνία και θα συγχωρούσε τη βαριά τους αμαρτία, που είχε γίνει αφορμή να εκδιωχθούν από τον Παράδεισο.

Ο Άβελ είχε πολύ καθαρή και αγνή καρδιά. Αγαπούσε βαθιά τον Θεό και Του πρόσφερε με πολλή προθυμία τους καλύτερους καρπούς. Ο Κάιν έκανε τις θυσίες του από συνήθεια, χωρίς ιδιαίτερη ευλάβεια και αγάπη στον Θεό. Ο Θεός όμως γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Δεχόταν λοιπόν με ευχαρίστηση τις θυσίες του Άβελ και αποστρεφόταν την προσφορά του Κάιν. Αυτό το κατάλαβε ο Κάιν και στεναχωρέθηκε πάρα πολύ. Ζήλεψε και μίσησε τον αδελφό του.

Ο Θεός μίλησε πατρικά στον Κάιν: «Γιατί είσαι τόσο θυμωμένος; Αν πράξεις το σωστό, θα ηρεμήσεις. Μην οργίζεσαι με τον αδελφό σου. Κυριάρχησε πάνω στην αμαρτία που προσπαθεί σαν θηρίο να σε νικήσει».

Δυστυχώς ο Κάιν δεν κατάφερε να νικήσει την οργή και τη ζήλια του. Μια μέρα είπε στον αδελφό του: «Πάμε στα χωράφια;». Ο Άβελ τον ακολούθησε ανυποψίαστος. Εκεί ο Κάιν όρμησε εναντίον του, τον χτύπησε δυνατά και τον σκότωσε. Εκείνη τη στιγμή συνέβη ο πρώτος θάνατος πάνω στη γη και μάλιστα ο πρώτος φόνος. Ο Κάιν, ολομόναχος και πάρα πολύ ταραγμένος και φοβισμένος, έφυγε μακριά από τον τόπο του εγκλήματός του. Από ποιον όμως να κρυφτεί; Από το Θεό που τα βλέπει και τα γνωρίζει όλα;

Ο Θεός λοιπόν ρώτησε τον Κάιν: «Πού είναι ο αδελφός σου;»

Κι εκείνος απάντησε: «Δεν ξέρω. Μήπως είμαι φύλακας του αδελφού μου;». Δυστυχώς ο Κάιν μίλησε με σκληρότητα και αυθάδεια. Κι ο Θεός αυστηρά του είπε: «Τι πήγες κι έκανες; Το αίμα του αδερφού σου φωνάζει σε μένα γοερά από τη γη! Από δω και πέρα η ίδια η γη που δέχτηκε το αίμα του αδελφού σου θα σε καταριέται. Θα την καλλιεργείς και δεν θα σου αποδίδει καρπούς. Σαν φυγάς θα περιπλανιέσαι και πουθενά δεν θα βρίσκεις ανάπαυση».

Ο Κάιν συντετριμμένος είπε στον Κύριο: «Είναι πολύ βαριά η τιμωρία μου! Δεν μπορώ να την αντέξω! Με διώχνεις από τη γη μου. Θα είμαι φυγάς και όποιος με βρει θα με σκοτώσει!». Κι ο Θεός αποκρίθηκε: «Όποιος σε σκοτώσει θα αντιμετωπίσει επταπλάσια εκδίκηση». Κι έβαλε σημάδι στον Κάιν, για να μην τον σκοτώσει κανείς.

Ο Κάιν έφυγε μακριά από τη χώρα που ζούσε ως τότε και κατοίκησε στη χώρα Νωδ, ανατολικά της Εδέμ.

πηγή

Υψῶν κατοικίαν αὐτοῦ, λέγων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ - τίς κατάξει με ἐπί τήν γῆν;(Προφήτης Αβδιού)

 19 Νοεμβρίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Προφήτου Αβδιού. 

 Ο  Προφήτης Αβδιού (ή Οβδιού) που το όνομα του σημαίνει «δούλος Κυρίου», έζησε περί το 800 π.Χ., (κατ' άλλη εκδοχή στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ.), και είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες.

   Ο Προφήτης καταγόταν από τη Συχέμ (εκ του αγρού Βηθοχαράμ ή Βαθαχαράμ), και με τη σύντομη προφητεία του αυστηρά παρατηρεί με ισχυρές ποιητικές εκφράσεις την υπερηφάνεια και την πτώση του Ισραήλ. 

 Να τι λέει χαρακτηριστικά για την υπερηφάνεια: 

«Ὑπερηφάνια τῆς καρδίας σου ἐπῆρε σε κατασκηνοῦντα ἐν ταῖς ὀπαῖς τῶν πετρῶν, ὑψῶν κατοικίαν αὐτοῦ, λέγων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ - τὶς κατάξει με ἐπὶ τὴν γῆν; ἐὰν μετεωρισθῆς ὡς ἀετὸς καὶ ἐὰν ἀνὰ μέσον τῶν ἄστρων θῇς νοσσιᾶν σου, ἐκεῖθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος» (Οβδιού,α' 3,4).

 Δηλαδή, η υπερηφάνεια της καρδιάς σου σε έκανε να φρονείς πολύ υψηλά για τον εαυτό σου, ότι τάχα κατοικείς σε φαράγγια και σπηλιές των ορέων και γενικά απόρθητες περιοχές. Έχεις κτίσει την κατοικία σου σε πολύ ύψος, πιστεύεις ότι είσαι ισχυρός και ανίκητος και λες από μέσα σου; Ποιος θα μπορέσει να με κατεβάσει στη γη; Και αν ακόμα πετάξεις σε μεγάλα ύψη σαν τον αετό, και αν στήσεις τη φωλιά σου ψηλά ανάμεσα στ' αστέρια, από 'κει θα σε καταρρίψω και θα σε κατεβάσω, λέγει ο Κύριος. 

  Ας προσέξουμε, λοιπόν, τα λόγια του προφήτη και ας καλλιεργούμε το θεμέλιο των αρετών, που είναι η ταπείνωση. Να αναφέρουμε επίσης, ότι ο Αβδιού ήταν μαθητής του προφήτου Ηλιού, επί της βασιλείας Οχοζία, ο οποίος έστειλε τον Αβδιού στον Ηλία για να τον πείσει να κατέβει από το βουνό προς τον βασιλιά. Μετά την μετάβαση του Ηλία στον Οχοζία, ο Αβδιού, παραιτήθηκε από τη θέση του πεντηκοντάρχου, ακολούθησε τον προφήτη Ηλία και τον υπηρετούσε. Όταν πέθανε ετάφη στον τάφο των πατέρων του.

πηγή

Αυτά έλεγε στους Εβραίους ο Ωσηέ «τω καιρώ εκείνω»

Έζησε πριν από 28 αιώνες στο Ισραήλ. Που σημαίνει ότι ήταν περίπου σύγχρονος του Ομήρου και του Ησιόδου. Και, όταν εκείνοι επικαλούνταν τη μούσα τους, για να δημιουργήσουν τα αθάνατα έπη τους, αυτός μιλούσε με το αθάνατο Θεό, για να στηλιτεύσει τη θρησκευτική και κοινωνική εξαχρείωση του κατεστημένου. Και βέβαια ο λόγος μας για τον προφήτη Ωσηέ, που η μνήμη του γιορτάζεται στις 17 Οκτωβρίου.

Όπως ο ίδιος μας λέει, η γυναίκα του τον απατούσε. Γι’ αυτό και για ένα χρονικό διάστημα τη χώρισε. Αλλά κατόπιν τη συχώρεσε και την ξαναπήρε στο σπίτι του. Πιθανότατα όμως η αναφορά του στη συζυγική απιστία να ήταν απλά μια παραστατική εικόνα της αποστασίας των Εβραίων από το Θεό. Αφού άλλωστε και ο Χριστός αργότερα θα μιλήσει για  «γενεά μοιχαλίδα και διεστραμμένη»…

Κύριοι υπαίτιοι της θρησκευτικής αποστασίας και της κοινωνικής διαστροφής του καιρού του; Η πολιτική και θρησκευτική ηγεσία. Οι εκπρόσωποι των οποίων πάνω απ’ το θέλημα του Θεού και την αγάπη για το συνάνθρωπο έβαζαν τα συμφέροντά τους και την απάνθρωπη θρησκεία του Βάαλ, που απαιτούσε ακόμη και ανθρωποθυσίες. Γι’ αυτό και ο Ωσηέ χαρακτηρίζει τη θρησκευτικότητα αυτού του είδους «πορνεία» και «μοιχεία». Γι’ αυτό και επιλέγει να εκσφενδονίσει πρωταρχικά τους μύδρους του εναντίον του ιερατείου:

«Το ιερατείο, λέει εξ ονόματος του Θεού ο προφήτης, μοιάζει με συμμορία ληστών. Ψευδορκίες και δολοφονίες πολλαπλασιάζονται και αίματα επί αιμάτων συσσωρεύονται! Κάνουν συμφωνίες και παίρνουν αποφάσεις με ψεύτικους όρκους. Και η δικαιοσύνη τους είναι σαν δηλητηριώδες φυτό. Καλλιεργούν την αδικία και γι’ αυτό θα θερίσουν το μίσος. Ο λαός μου καταστράφηκε από την έλλειψη γνώσης. Γι’ αυτό, επειδή αυτοί απέρριψαν τη γνώση μου, απορρίπτω κι εγώ αυτούς από λειτουργούς μου»!…

Ο Γιεχωβά αντιμετωπίζει τους Εβραίους, όπως και ο προφήτης την άπιστη γυναίκα του. Προσπαθεί με προσωρινές τιμωρίες να τους φέρει στο σωστό δρόμο. Αλλά τελικά πείθεται ότι δεν πρόκειται για κάποια περιστασιακά παραστρατήματα αλλά για ολοσχερή διαστροφή. Και συμπεραίνει πως μόνο μια μεγάλη καταστροφή μπορεί να επιφέρει μια ουσιαστική μεταστροφή και επιστροφή.

«Κάποτε οι Εβραίοι, λέει ο προφήτης, έμοιαζαν με πολύκαρπο αμπέλι. Αλλά, όσο πλουσιότεροι είναι οι καρποί και ευφορότερη η χώρα, που τους πρόσφερε ο αληθινός Θεός, τόσο περισσότερα θυσιαστήρια χτίζουν στους ψεύτικους ξένους θεούς»…

Περί Σοφίας Σ(ε)ιράχ και ιατρικής

  

Τον τελευταίο καιρό, στην εκκλησιαστικοθεολογική “πιάτσα” κυκλοφορεί μια αναφορά του παλαιοδιαθηκικού βιβλίου «Σοφία Σ(ε)ιράχ» (υπάρχουν γραφές του και με απλό -ι-, γι’ αυτό έβαλα σε παρένθεση το -ε-) στο θέμα των ιατρών και του έργου τους. Τα σχετικά υπάρχουν στο κεφ. 38 τού εν λόγω βιβλίου. Οι αναφορές αυτές δεν περιορίζονται απλώς σε ένα στίχο, όπως ίσως θα νόμιζε κανείς από τις περιορισμένες παραπομπές που γίνονται μέχρι τώρα στο κείμενο, αλλά καταλαμβάνουν πολλούς στίχους – και συγκεκριμένα, τους 15 πρώτους στίχους του κεφαλαίου. 

  Η μεμονωμένη και απομονωμένη λοιπόν θεώρηση κάποιου από αυτούς τους στίχους θα μπορούσε να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα, αφού εκ των πραγμάτων δεν προβάλλει τη συνολική εικόνα – άρα δεν εκπροσωπεί πλήρως (μήπως και προδίδει;) το πνεύμα του όλου εκτενούς αποσπάσματος των 15 στίχων.

 Ιδιαίτερα δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί το γεγονός ότι κατ’ επανάληψιν, εκτός του ιατρού, γίνεται μνεία και σε Εκείνον που είναι πάνω από τον ιατρό και τον καθοδηγεί στο έργο του… (π.χ.: «παρά γὰρ Ὑψίστου ἐστὶν ἴασις», 38:2̇̇∙ «Τέκνον, ἐν ἀῤῥωστήματί σου μὴ παράβλεπε, ἀλλ᾿ εὖξαι Κυρίῳ, καὶ αὐτὸς ἰάσεταί σε», 38:9∙ «καὶ γὰρ αὐτοὶ [οι ιατροί δηλ.] Κυρίου δεηθήσονται, ἵνα εὐοδώσῃ αὐτοῖς ἀνάπαυσιν καὶ ἴασιν χάριν ἐμβιώσεως», 38:14 [= διότι και αυτοί θα προσευχηθούν προς τον Κύριο, για να κατευοδώσει τις προσπάθειές τους και να επιτύχουν ελάφρυνση και ίαση της νόσου για τη συνέχεια της ζωής]. Αυτό, το ότι ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΙΑΤΡΟΙ (ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ) ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ κ.λπ., ας μην το προσπεράσουμε σαν να μην το είδαμε, ΟΚ; (Γιατί πολλά προσπερνάνε οι σύγχρονες θεολογικές αναλύσεις, είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι…). Ακόμη, υπενθυμίζεται (για να μην ξεχνιόμαστε) Ποιος είναι ο τελικός αποδέκτης του θαυμασμού προς την (ιατρική) επιστήμη και τους ιατρούς: «καὶ αὐτὸς [δηλ. ο Κύριος] ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι [= ώστε να δοξάζεται] ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ», 38:6.
  Επίσης, δεν λείπουν αναφορές και στην πνευματική συνάφεια εμφάνισης των ασθενειών: «ἀπόστησον πλημμέλειαν καὶ εὔθυνον χεῖρας [= απαρνήσου και απομάκρυνε από σένα κάθε αμαρτία] καὶ ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καθάρισον καρδίαν», 38:10∙ και το συγκλονιστικό: «ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτόν, ἐμπέσοι εἰς χεῖρας ἰατροῦ», 38:15 (απαιτείται μετάφραση; Ορίστε: «Αυτός που αμαρτάνει ενώπιον Εκείνου που τον έκανε, θα πέσει στα χέρια του ιατρού»!). Με τον στίχο, μάλιστα, αυτόν ολοκληρώνονται οι αναφορές του κεφαλαίου 38 στο θέμα αυτό, άρα αποτελεί, θα λέγαμε, το γενικό συμπέρασμα, που “ηγείται”, που “κυβερνά”, ούτως ειπείν, αλλά και εξηγεί, όλα τα προηγούμενα...

 Αυτά, για να έχουμε μια συνολική εικόνα περί του τρόπου με τον οποίο πραγματεύεται το όλο θέμα η «Σοφία Σ(ε)ιράχ». Επιπροσθέτως, να υπενθυμίσουμε ότι, την εποχή εκείνη, όταν γίνεται λόγος για ιατρό, αυτός θα πρέπει να νοείται με την έννοια του «ιπποκρατικού», θα λέγαμε σήμερα, ιατρού. Πρόκειται για έναν άλλο τύπο ιατρού από αυτόν που έχει εμπεδωθεί πλέον στο μυαλό μας. Επίσης, ως «φάρμακα», όπως αναφέρονται στο κείμενο (38:4), θα πρέπει να νοούνται τα φαρμακευτικά βότανα, που βρίσκει κανείς στη γη («Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς φάρμακα»), καθαρά φυσικά δηλ. προϊόντα, ενώ ο «μυρεψός» (38:8) (που θα λέγαμε πιο ελεύθερα ότι ισοδυναμεί με τον σημερινό φαρμακοποιό) κατ’ ακρίβειαν είναι εκείνος που αναμειγνύει φυσικές ουσίες (ιαματικά έλαια, αρώματα κ.λπ.).

  Είναι φανερό λοιπόν ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ολόκληρο πλαίσιο περί ιατρών, ασθενειών και κυρίως… Κυρίου, το οποίο δεν μπορούμε να παραθεωρούμε, μόνο και μόνο για να δούμε “απόλυτα”, “ανεξάρτητα”, “ξερά”, το θέμα των ιατρών. (Τέτοια “απόλυτη” θέαση του ιατρού και της επιστήμης του δεν θα μπορούσε εξάλλου να υπάρχει σε ένα βιβλικό κείμενο, δεν θα μπορούσε δηλ. να θεωρείται το θέμα του ιατρού “απομονωμένο” από το [θεολογικό] πλαίσιό του, αλλιώς δεν θα μιλούσαμε για ιερό βιβλίο αλλά για εγχειρίδιο Ιατρικής… Ας μην ξεχνάμε και το πλατωνικό «πᾶσά τε ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται» – νά την πάλι η λέξη «σοφία», που μπαίνει στην μπάντα εδώ από την “παντοδύναμη”, διαλυτική κάθε συνοχής, λέξη «πανουργία»…). Τέτοιες “απόλυτες”

Στο κήρυγμα του Ωσηέ για την αγάπη του Θεού χρησιμοποιούνται δυο πολύ εκφραστικές εικόνες

Στο κήρυγμα του Ωσηέ για την αγάπη του Θεού χρησιμοποιούνται δυο πολύ εκφραστικές εικόνες:

 α) Αγάπη μεταξύ πατέρα και γιου 

«Όταν ο Ισραήλ ήταν παιδί, τον αγάπησα και τον κάλεσα από την Αίγυπτο να είναι γιος μου. Μετά, όμως, όσο τους καλούσα προς εμένα, τόσο αυτοί απομακρύνονταν. Στο Βάαλ πρόσφεραν θυσίες και μπρος στα είδωλά του καίγαν προσφορές. Εγώ δίδαξα το λαό να περπατάει, τον κράτησα στην αγκαλιά μου, αλλά αυτοί δεν αναγνώρισαν ότι εγώ τους φρόντιζα. Προσεκτικά τους οδηγούσα, δεμένος μαζί τους με τα δεσμά της καλοσύνης και της αγάπης. Πώς θα μπορούσα να σ' εγκαταλείψω, λαέ μου... Ραγίζει η καρδιά μου, όταν το σκέφτομαι. Πονώ για σας». (Ωσηέ 11, 1-9 )

β) Εικόνα της αγάπης άντρα και γυναίκας

 Στο βιβλίο του Ωσηέ διαβάζουμε ότι η γυναίκα που αγάπησε, παντρεύτηκε και του χάρισε τρία παιδιά, τελικά τον εγκατέλειψε. Ο σύζυγος γεμάτος αγάπη αναζητεί την άπιστη γυναίκα του, η οποία μετανοεί και επιστρέφει πάλι κοντά του. Η ζωή τους συνεχίζεται πια χωρίς προβλήματα. Αυτή η θλιβερή προσωπική του εμπειρία βοήθησε τον προφήτη να συναισθανθεί τις τραγικές συνέπειες που ακολουθούν τη διάλυση της σχέσης Θεού - Ισραήλ. Χρησιμοποίησε, λοιπόν, την εικόνα του γάμου για να μιλήσει για τη Διαθήκη που έκλεισε ο Θεός με τον Ισραήλ. Όμως η νύφη - Ισραήλ πρόδωσε τη σχέση που κλείστηκε στο Σινά. Παρ' όλα αυτά ο Θεός, σαν ένας πιστός σύζυγος, εξακολουθεί να αγαπάει τον παραστρατημένο Ισραήλ. Του προσφέρει, λοιπόν, ευκαιρίες να μετανιώσει και να ξανάρθει κοντά Tου. Έτσι, η αγάπη θα έχει πάλι τον τελευταίο λόγο: 

Μετάνοια και πραγματική αγάπη ζητάει απ’ τους ανθρώπους ο Θεός. 

Ο Κύριος λέει: Τι να σου κάνω λαέ μου;... Σαν πρωινή ομίχλη είναι η αγάπη σας, σαν τη δροσιά την πρωινή που φεύγει... Την αγάπη σας θέλω κι όχι θυσίες. Να με αναγνωρίσετε για Θεό σας, παρά να μου προσφέρετε ολοκαυτώματα. Τώρα, λοιπόν, εσείς γυρίστε πάλι πίσω στο Θεό σας. Κάντε πράξη την αγάπη και τη δικαιοσύνη και να ελπίζετε στο Θεό σας πάντοτε. (Ωσηέ 6, 4-6).

 Φράσεις από τις προφητείες του

 «Δεν ζητάει τίποτα άλλο ο Θεός: πράξτε το δίκαιο, δείξτε αγάπη ακολουθήστε το Θεό με την καρδιά σας». «Αγάπη θέλω κι όχι θυσίες». «Κάντε πράξη την αγάπη και τη δικαιοσύνη». 

ΩΣΗΕ – Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ :Ο Ιωάννης της Παλαιάς Διαθήκης 

Ο Χριστός επανέλαβε τα λόγια αυτά του προφήτη Ο ίδιος ο Κύριος τόνιζε διαρκώς τη φράση του προφήτη: «Αγάπη θέλω και όχι θυσία» (Ματθ. 9,13. 12,7). 

Με άλλα λόγια, μια λατρεία του Θεού χωρίς να την κινεί η αγάπη προς Αυτόν και χωρίς να εκφράζεται ως αγάπη προς το συνάνθρωπο είναι τελικά ζωή μακριά από το Θεό με ένδυμα θρησκευτικό

ΠΗΓΗ

ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

(Διπλωματική εργασία)

https://ikee.lib.auth.gr/record/284552/files/GRI-2016-17204.pdf

Ο Aρχιστράτηγος Μιχαήλ και ο Ιησούς του Ναυή

Θεόδωρος Ρόκας, Θεολόγος – MΑ Ερμηνευτικής Θεολογίας

 Στον εσπερινό της εορτής της Συνάξεως των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ, ως ένα από τα τρία βιβλικά αναγνώσματα (προφητείες) παρατίθεται απόσπασμα από το βιβλίο του Ιησού του Ναυή, στο οποίο εξιστορείται η στιγμή της συνάντησης του ηγέτη του ισραηλιτικού λαού με τον «Αρχάγγελο Μιχαήλ» μετά τον εορτασμό της εορτής του Πάσχα.

Σύμφωνα με τη βιβλική διήγηση, ο Μωυσής έχει τελευτήσει (Δευτ. 34,5) αφού πρώτα παρέδωσε την ηγεσία του ισραηλιτικού λαού στον Ιησού τον υιό του Ναυή (Δευτ. 34,9). Ο Ιησούς του Ναυή λαμβάνει αρχικά εντολή από το Θεό να διαβεί μαζί με το λαό τον Ιορδάνη ποταμό (Ιησ. 1,2).

 Κατόπιν ο Ιησούς απέστειλε τους κατασκόπους του να κατασκοπεύσουν την Ιεριχώ, οι οποίοι σώθηκαν χάρη στη μεσολάβηση της Ραάβ (Ιησ. 2,1-9) και στη συνέχεια αναχώρησε αυτός και ο λαός για να διαβούν τον Ιορδάνη (Ιησ. 3,14-17) και αφού ολοκληρώθηκε η διάβαση του ποταμού στρατοπέδευσαν στα Γάλγαλα (Ιησ. 4,19-24), όπου και γιόρτασαν το Πάσχα (Ιησ. 5,10-12).

  Ο Ιησούς του Ναυή, που στεκόταν κοντά στην Ιεριχώ, σήκωσε για μια στιγμή τα μάτια του και είδε μπροστά του έναν άνδρα όρθιο, ο οποίος κρατούσε στα χέρια του ρομφαία και τότε συνδιαλέχθηκε μαζί του αναζητώντας ο Ιησούς να μάθει ποιος ήταν αυτός που στεκόταν μπροστά του (Ιησ. 5,13-15).

 Ο άντρας αυτός στο ερώτημα του Ιησού του Ναυή: «ἡμέτερος εἶ ἢ τῶν ὑπεναντίων;» (Ιησ. 5,13) απάντησε: «ἐγώ ἀρχιστράτηγος δυνάμεως Κυρίου νυνί παραγέγονα» (Ιησ. 5,14).

  Ο Ωριγένης αναφέρει πως ο αρχιστράτηγος αυτός ήταν ο αρχάγγελος Μιχαήλ και συνδιαλέχθηκε με τον Ιησού του Ναυή επειδή ο Ιησούς αφενός ήταν ο αρχηγός του ισραηλιτικού λαού, αρχηγία την οποία του είχε παραδώσει ο ίδιος ο Θεός, αφετέρου ο αρχηγός αυτός έπρεπε να παραδοθεί εξ΄ ολοκλήρου στον αρχάγγελο Μιχαήλ, τον προστάτη του ισραηλιτικού λαού (P.G. 12,821).

 Ο Ιησούς του Ναυή περίμενε κάποιο σημάδι από το Θεό για να πολιορκήσει την Ιεριχώ και το ανωτέρω ερώτημα που απεύθυνε προς τον άνδρα εξυπηρετούσε συγκριμένο σκοπό. Ο Ιησούς φοβόταν μήπως η εμφάνιση αυτού του άντρα δεν ήταν εμφάνιση αγγέλου, αλλά ίσως επρόκειτο για κάποιο τέχνασμα του πονηρού που είχε τη δυνατότητα να μεταμορφώνεται σε άγγελο φωτός τον ρώτησε εάν