Ο γερο Παΐσιος και ο μοναχός πού εἶχε παρασυρθῆ ἀπό τό πάθος τοῦ ποτου

Ο γέρο Παϊσιος εναν ταλαιπωρημένο μοναχό ποὺ εἶχε παρασυρθῆ ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ ποτου, τὸν καλοῦσε νὰ τοῦ κόψη ξύλα καὶ τοῦ φερόταν μὲ πολλὴ ἀγάπη, ἐπειδὴ ἦταν ἀδικημένος, δὲν εἶχε βοηθηθῆ. 

Κάποτε ἕνας δημοσιογράφος πῆρε ἀπὸ αὐτὸν τὸν μοναχὸ συνέντευξη.
- Ἔχει ἁγίους ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος; τὸν ρώτησε. 

Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἅγιος, ἀπάντησε ἐκεῖνος, ἀλλὰ γνωρίζω ἕναν ἅγιο, τὸν Γερο-Παΐσιο.

Γιατί εἶναι ἅγιος; Ἔκανε κανένα θαῦμα; ρώτησε ὁ δημοσιογράφος.
– Θαῦμα δὲν εἶδα, ἀπάντησε ὁ μοναχός, οὔτε ξέρω ἂν κάνη νηστείες, ἀγρυπνίες, προσευχές. Ἀλλὰ ξέρω κάτι. Ἐγώ, ὅπως βλέπετε, πίνω, μεθάω, καὶ οἱ Πατέρες δὲν μὲ θέλουν. Ὅμως ὁ Γερο-Παΐσιος μὲ καλεῖ κάθε χρόνο να τοῦ κόψω τὰ ξύλα. Κι ἐνῶ ὑπάρχουν ἄλλοι, καλοὶ καὶ ἐνάρετοι, ποὺ ἔχουν καὶ μηχανή, αὐτὸς καλεῖ ἐμένα, ἐπειδὴ δὲν ἔχω ἄλλον τρόπο να βγάλω το ψωμί μου. Πάω ἐκεῖ καὶ μοῦ λέει: "Πόσα θέλεις;".

Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.

Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.
Και με βάση αυτή μας εισηγείται λογισμούς ως ένας δεύτερος εαυτός μας νομίζοντας ο άνθρωπος ότι οι λογισμοι αυτοί είναι δικοί του να τους αποδεχθει και να κάνει έτσι κακό στον εαυτό του.
Παρακολουθει τις ψυχές των ανθρώπων ποιες έχουν Χάρη και ποιες όχι και αναλόγως τις πολεμάει.
Ειναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να διακρίνει ποιοι λογισμοί είναι δικοί του και ποιοι του διαβόλου.Αυτο θα το πετύχει μόνο με το χάρισμα της διακρίσεως.

+Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρεα, Άγιον Όρος

πηγή

Το ορθοδοξο ήθος. Αποδομεί και έκλυτους νεωτεριστές και φιλοκατήγορους νομικιστές.

Η Σαμαρείτιδα στο Πηγάδι του Ιακώβ, τοιχογραφία στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Ορφανού στη Θεσσαλονίκη, 1310-1320.

Το ορθοδοξο ήθος. Αποδομεί και έκλυτους νεωτεριστές και φιλοκατήγορους νομικιστές.
Δύο λεπτὰ κήρυγμα θὰ ἔβγαζα σήμερα: Τί εἶπε ὁ Χριστὸς στὴν Σαμαρείτιδα: «Πέντε ἄνδρες εἶχες καὶ αὐτὸν ποὺ ἔχεις σήμερα δὲν εἶναι ἄντρας σου». Τελεία καὶ παράγραφος.

 Οὔτε ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλή, οὔτε ὅτι θὰ πᾶς στὴν κόλαση, οὔτε οὔτε οὔτε ὅλα αὐτὰ τὰ κηρύγματα μὲ τὸ δάχτυλο τεντωμένο. Ἁπλῶς, ὑπενθύμιση τῶν πράξεών της, χωρὶς καμμία κριτική. Γιατὶ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ξέρουμε τί κάνουμε καὶ τί εἴμαστε. Τὸν ἄλλον δὲν τὸν θέλουμε κατήγορο ἀλλὰ ἀποκούμπι, στήριγμα. Αὐτὸ δὲν ἔχεις σχέση μὲ τὴν ἄκρατη ἀγαπολογία. Ἁπλῶς δὲν ἔχει σχέση καὶ μὲ τὸ νὰ κατηγορεῖς κάποιον.

Ὁ Χριστὸς σήμερα δὲν πῆγε στὰ δύο ἄκρα. Οὔτε κάνε ὅτι θὲς ἀλλὰ σ' ἀγαπάω ἔτσι. Οὔτε κατηγόρησε. 

Ἁπλῶς ὑπενθύμισε καὶ ὅτι Αὐτὸς εἶναι ἐκεῖ, μπροστά της καὶ τῆς συνομιλεῖ. Τελεία καὶ παράγραφος. Αὐτὸ χρειαζόμαστε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι. 

Δὲν μιλάμε π.χ. γιὰ τοὺς πεπωρωμένους τῇ καρδίᾳ ὅπως τοὺς Φαρισαίους ποὺ ἐκεῖ εἶχε ἄλλο λόγο ὁ Χριστός, ἄλλη περίπτωση αὐτή. Μιλάμε γιὰ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ποὺ βυθισμένοι στὰ πάθη τους, ἔχουν ἐπίγνωση τὸ τί κάνουν ἀλλὰ ὄχι τὴν δύναμη, καὶ εὶναι ἀπολύτως φυσιολογικό, νὰ σηκωθοῦν μόνοι τους, παρὰ μόνο μὲ τὴν βοήθεια κάποιου ποὺ θὰ τοὺς δώσει τὸ χέρι νὰ σηκωθοῦν, καὶ ταυτόχρονα νὰ τοὺς ἀποδέχεται ὅπως εἶναι εἶναι.

 Σὰν τὸν Ἀββᾶ στὸ Γεροντικό, ποὺ τὸν ξεσήκωσαν οἱ ὑπόλοιποι μοναχοὶ νὰ πιάσουν κάποιον μοναχὸ ἐπ' αὐτοφώρω μὲ γυναίκα στὸ κελλί του. Καὶ ὁ Ἀββᾶς, κάθισε ἐπάνω στὸ καλάθι ποὺ εἶχε κρυφτεῖ ἡ γυναῖκα, κατεκρινε τοὺς μοναχοὺς ποὺ ταχα τὸν συκοφαντησαν, καὶ φευγοντας, εἶπε στὸν μοναχο μονο μια φραση: Αδελφέ, πρόσεχε τὸν ἑαυτό σου». Τίποτα άλλο.

Ηλίας Διονυσίου Βουτσινάς

...τούτη η θλίψη είναι πολύ περισσότερο κουραστική...

  Δεν πρέπει να μαραζώνουμε για τίποτε. Όπως έλθουν... Δεν μπορεί να γίνονται πάντα όπως τα συγκόφκουμεν κι τ’ αξαμόνουμεν. Να μη θλιβόμαστε για τίποτε, γιατί τούτη η θλίψη είναι πολύ περισσότερο κουραστική, ακόμα και από τη σκληρότερη εργασία, γι’ αυτό μας εξαντλεί. 

  Να υπομένουμε. Το λάστιχο τεντώνεται, τεντώνεται, μα θα έλθει ώρα που θα επιστρέψει στη θέση του. Δεν μπορεί να είναι συνέχεια τεντωμένο. Εμείς τα θέλουμε όλα τέλεια, χωρίς καμία δυσκολία. 

  Έχει πλάσματα καλά και αγαθά. Για όλα εξετάζουν τη συνείδηση τους ̇δεν θέλουν ν’ αδικήσουν κανένα και πολλές φορές τους εκμεταλλεύονται και τους ξεγελούν. Το μέτρο είναι καλό. Όμως όποιος υποχωρεί συνεχώς, χρειάζεται διάκριση στη μακροθυμία, που όμως λίγοι βρίσκουν.

Όσιος Παναής της Λύσης

Διάκριση

  «Τὸ μαρούλι εἶναι στὸ μάτι ἴδιο μὲ τὴν πικραλήθρα καὶ τὸ ξύδι εἶναι ἴδιο μὲ τὸ κρασὶ στὴν ὄψη, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γέψη ὁ λάρυγγας καταλαβαίνει καὶ ξεχωρίζει τὴ διαφορὰ ἀνάμεσα στὰ δυό. 

 Ἔτσι κι᾿ ἡ ψυχή, ἂν ἔχῃ τὴ φώτιση νὰ ξεχωρίζει (ἂν ἔχῃ τὴ διάκριση), μὲ τὴ νοερὴ αἴσθηση γνωρίζει ποιὰ εἶναι τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ποιὲς εἶναι οἱ φαντασίες τοῦ σατανᾶ».

Φώτης Κόντογλου - Ἕνας Βαθὺς Μυσταγωγός. Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης

ΤΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ

 Είπε ο αββάς Αμμωνάς: 

«Κάποιος περνά όλη τη ζωή του κρατώντας τσεκούρι και δεν καταφέρνει να ρίξει κάτω το δέντρο. Και υπάρχει άλλος, έμπειρος στο κόψιμο, που με λίγα χτυπήματα ρίχνει κάτω το δέντρο». Και εξήγησε μετά ότι το τσεκούρι είναι η Διάκριση.

πηγή

Η δυστυχία των λεγόμενων ανθρώπων της Εκκλησίας είναι ότι και τα κοσμικά δεν μας γεμίζουν πια και τα πνευματικά δεν τα βιώνουμε

  Το Άγιον Όρος ασκεί μια ακαταμάχητη γοητεία στους ανθρώπους που το επισκέπτονται για πρώτη φορά.
Ελάχιστοι είναι εκείνοι που δεν θα προσπαθήσουν με την πρώτη ευκαιρία να βρεθούν και πάλι εκεί.
Είναι η Παναγία,είναι η προσευχή των μοναχών,είναι η άδολη αγάπη τους,
είναι οι άνθρωποι που με τρομερούς ασκητικούς αγώνες αγίασαν,που τα λείψανα τους εκπέμπουν άρρητη ευωδία;
Γυρίζουν ύστερα και ο καθένας με τον δικό του τρόπο προσπαθούν να μεταδώσουν τις εμπειρίες τους στους φίλους,στους γονείς,στις συζύγους,στα παιδιά τους.
Και εκεί αρχίζουν συνήθως τα δύσκολα.
Οι οικιακοί έχοντας συνηθίσει σε έναν κοσμικό τρόπο ζωής, αρνούνται να ακολουθήσουν τους νεοφώτιστους συζύγους τους.
Έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος,ότι αν θέλεις να νηστέψεις και η σύζυγος σου δεν θέλει,τότε η μοιχεία της συζύγου σου θα καταλογιστεί σε σένα.
Τόσο μπροστά ήταν οι Άγιοι μας.
Και εμείς με δυο τρεις πέντε επισκέψεις, γινόμαστε βασιλικώτεροι του βασιλέως.
Σε μια επίσκεψη μου στον Άγιο Παίσιο, του ζήτησα την άδεια να έχω πνευματικό έναν ξακουστό γέροντα στην Σκήτη της Αγίας Άννης.

ΔΙΑΚΡΙΣΗ-Ουσιαστικά πρόκειται για το χάρισμα που συγκρατεί την ισορροπία στην ζωή του Χριστιανού

  Η λέξη διάκριση προέρχεται από το ρήμα διακρίνω = ξεχωρίζω, βλέπω καλά, ερμηνεύω, αποφασίζω, κρίνω ορθά. Σύμφωνα με τους πατέρες της Εκκλησίας, είναι «η μεγίστη πασών των αρετών» (η μεγαλύτερη απ’ όλες τις αρετές). Ο Μέγας Αντώνιος, με τη μεγάλη ασκητική του πείρα, έλεγε: «Πολλοί έλιωσαν τα σώματά τους στην άσκηση, επειδή όμως δεν είχαν διάκριση, βρέθηκαν μακριά από το Θεό».

Τα είδη της διακρίσεως είναι δυο. Η φυσική και η πνευματική.

  Φυσική διάκριση: Αυτή τη διάκριση την έχουν λίγοι άνθρωποι. Χαρακτηρίζεται ως σοφία και σύνεση, γνώση και περίσκεψη, ικανότητα αντίληψης και κρίσης. Να μελετά ο άνθρωπος το κάθε τι, να μπορεί να συγκρίνει σωστά πράγματα, ιδέες, θέσεις. Συνήθως αυτές οι ικανότητες αυξάνονται καθώς προχωρεί η ωριμότητα της ηλικίας, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο.

 Πνευματική διάκριση: Είναι όλα όσα χαρακτηρίζουν τη φυσική διάκριση και επί πλέον το χάρισμα που δίνει το Πανάγιο Πνεύμα στον άνθρωπο που αγωνίζεται ταπεινά. Οι βαθμίδες της αγιότητος είναι παράλληλες με τις βαθμίδες της διακρίσεως, αφού αγιότητα χωρίς διάκριση δεν διασφαλίζεται ούτε ένα λεπτό.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει ότι διάκριση είναι το «να μπορείς ανά πάσα στιγμή, σε κάθε τόπο και σε κάθε πράγμα να ξεχωρίζεις ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Αυτό το επιτυγχάνουν όσοι έχουν καθαρή καρδιά, καθαρό σώμα και καθαρό στόμα».

Ουσιαστικά πρόκειται για το χάρισμα που συγκρατεί την ισορροπία στην ζωή του

Ζούμε καθημερινά καταστάσεις τόσο επώδυνες για την ψυχούλα που κουβαλάμε...

 Ζούμε καθημερινά καταστάσεις τόσο επώδυνες για την ψυχούλα που κουβαλάμε...

Τόση πολύτιμη……και εμείς ξοδεύουμετην Χάρη της δεξιά και αριστερά
σε κρίσεις και κατακρίσεις…
Ναι θα μιλήσεις μα έχεις σημασία όχι μόνο το Τι θα πεις μα και το ΠΩΣ και το ΠΟΤΕ
(κάποιες φορές και το ΠΟΥ)...
Δυστυχώς οι κουβέντες μας είναι πικρές και τις κερνάμε αφειδώς προκειμένου να ξυπνήσουμε τους άλλους από το μεθύσι της πλάνης στο οποίο βρίσκονται…
Τι λείπει λοιπόν από το ενδιαφέρον μας για τον άλλον;
Η Διάκριση……
Ποτέ άλλοτε το δίκιο μας δεν τρεφόταν τόσο λαίμαργα
απ’ την χαιρεκακία:
(''Είδες τι έπαθε.......ελπίζω τώρα να έβαλε μυαλό'')
Μην αφήνεις κανέναν πειρασμό να σε βρικολακιάσει……
Πόσο όμορφα το είχε πει ο αββάς Μακάριος:
«῾Ο λόγος ὁ κακὸς καὶ τοὺς καλοὺς ποιεῖ κακούς·καὶ ὁ καλὸς λόγος
καὶ τοὺς κακοὺς ποιεῖ καλούς»
Βλέπεις για τους ανθρώπους του Θεού,που' ναι ελεύθεροι από εμπάθειες
η αγάπη είναι εύκαμπτη......
Δεν είναι one size.....'Εχει μέσα της Διάκριση.....Έχει Χριστό!!!

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Τρεις Αγίες που αξίζει να τις κάνεις φίλες…

Σήμερα θα σου μιλήσω για τρεις Αγίες. Τρεις Αγίες, που αξίζει να τις γνωρίσεις, και να τις πιάσεις φίλες σου καλές…

Η πρώτη είναι η Αγία Απόσταση. Σημαίνει να έχεις διάκριση. Να μην τον πνίγεις τον άλλον με την παρουσία σου. Καμιά φορά ξέρεις, το να πάρεις απόσταση από κάποιον, είναι η μόνη λύση για να μην χαλάσει η σχέση.

Η δεύτερη είναι η Αγία Υπομονή. Μεγάλη Αγία. Ανθρώπους να δεις που έχει βάλει αυτή η Αγία στον Παράδεισο. Αν την κάνεις φίλη, να το ξέρεις, θα σε βοηθάει να αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες της ζωής. Όσο μεγάλες ή τρομαχτικές και αν μοιάζουν.

Και η τρίτη είναι η Αγία Σιωπή. Δύσκολα την πιάνεις φίλη. Ακόμα πιο δύσκολα την κρατάς. Είναι τέχνη να ξέρεις να μιλάς. Είναι όμως τέχνη μεγαλύτερη να μπορείς να σιωπήσεις. Να μην πληγώσεις. Να μην απελπίσεις. Να μην προδώσεις. Να μην περηφανευτείς. Αυτά που βγαίνουν από το στόμα, αυτά είναι που μας κάνουν ακάθαρτους…

Απόσταση, Υπομονή και Σιωπή… Τρεις Αγίες που αξίζει να τις κάνεις φίλες…

Ελευθεριάδης Γ.Ελευθέριος

Το καλό δεν φέρνει καλό όταν καλώς δεν γίνεται

Ο ιερός Χρυσόστομος λέει πως στην πνευματική αγωγή η μεγάλη αυστηρότητα, οι συνεχείς επιπλήξεις και οι πολλές παρατηρήσεις και τιμωρίες πονούν, κουράζουν και αποθαρρύνουν. Η διάκριση καλείται να σώσει και όχι να επιδεινώσει μια κατάσταση.

Η συγχωρητικότητα, η μετάνοια και η αγάπη υπερβαίνουν την όποια αμαρτία. Ο ευγενικός, χαριτωμένος και ταπεινός τρόπος είναι χρήσιμος πάντοτε. Το καλό δεν φέρνει καλό όταν καλώς δεν γίνεται. Τους ανθρώπους θα βοηθήσουμε καλύτερα με την αγαπητική αλήθεια, τη φιλαδελφεία και την καταδεκτικότητα. Κάθε άνθρωπος έχει το κλειδί του, το κλικ του. Να μη στεκόμαστε απέναντι του ως ανακριτές, δικαστές, ψυχαναλυτές και κατήγοροι.

Η μεγάλη αρετή της διακρίσεως πρόκειται για θεοδώρητο και θεοχαρίτωτο χάρισμα. Όσοι το έχουν δεν φλυαρούν, δεν ενθουσιάζονται εύκολα, δεν απογοητεύονται ποτέ. Ο διακριτικός ποιμένας παραδειγματίζει, ειρηνοποιεί, ανέχεται και υπομένει. Σηκώνει όσους πέφτουν, θεραπεύει τους νοσούντες, εμπνέει την αρετή. Γνωρίζει τι θα πει, πότε θα το πει, γιατί θα το πει, πόσο θα πει, τι δεν θα πει. Προσπαθεί να διεγείρει την κάθε ψυχή, δίχως να θέτει δυσβάστακτα φορτία στους ώμους των αδυνάτων. Βοηθά περισσότερο με το σεμνό του παράδειγμα. Μερικοί νομίζουν ότι πρέπει πάντοτε να είναι σοβαροφανείς, αχαμογέλαστοι, εντελώς τυπικοί και σκληρά ψυχροί. Το γλυκό χαμόγελο, το μετρημένο χιούμορ, η ζεστή ματιά, ο ιλαρός λόγος και η ευπροσηγορία βοηθούν πολύ.

Η διάκριση προσφέρει ειρήνη, χαρά, φως. Δεν συμβιβάζεται με υπερβολικούς φανατισμούς, ένοχες σιωπές, φοβικές οπισθοχωρήσεις, δειλές καθυστερήσεις, με το μη βιωμένο παράδειγμα.

+ μοναχός Μωυσης ο αγιορείτης

πηγή

Κυριακή Σαμαρείτιδος-"Βαβαί, πόση της γυναικός η φιλοσοφία!"

Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ

Ερμηνεύοντας ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος την περικοπή της συνομιλίας του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα γυναίκα, όπως μας την παρουσιάζει ο Ευαγγελιστής Θεολόγος, στέκεται με ιδιαίτερο θαυμασμό στην στάση αυτής της γυναικός. Γράφει χαρακτηριστικά : «Πόσο ήσυχα δέχεται αυτή η γυναίκα τον έλεγχο, όταν της αποκαλύπτει ότι «πέντε γαρ άνδρας έσχες και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ. Τούτο αληθές είρηκας»¹;...

Δεν αντέδρασε. Διατί; Μήπως και τους Ιουδαίους δεν ήλεγξε πολλάς φοράς και μάλιστα αυστηρότερον; Διότι δεν είναι το ίδιο να αποκαλύπτει κανείς τα απόκρυφα της ψυχής και να κάμνη φανερόν κάτι που γίνεται κρυφά. Διότι το πρώτο μεν είναι του Θεού μόνον και κανείς άλλος δεν γνωρίζει παρά μόνο εκείνος που τα έχει στην ψυχήν του. Το δεύτερον όμως είναι γνωστόν εις όλους τους οικείους... Η Σαμαρείτις όμως όχι μόνο δεν τον υβρίζει, αλλά και θαυμάζει και εκπλήσσεται και εκφράζει την γνώμην ότι είναι προφήτης. Και όμως οξύτερον ήλεγξεν αυτήν παρά τους Ιουδαίους»².

Η περικοπή αυτή έχει να μας παρουσιάσει πάρα πολλά θέματα. Περικλείει πράγματι έναν ωκεανό θεολογίας. Θα μπορούσε να ασχοληθεί κανείς με το πνευματικόν του Θεού το οποίο παραδίδεται σ’ αυτήν την γυναίκα, με το ύδωρ το ζων, που είναι η χάρη του Θεού όπως ερμηνεύουν οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας αλλά και με πολλές άλλες πτυχές. Ο δικός μου όμως ασθενής κάλαμος θα σταθεί μόνο σε ένα σημείο της συνομιλίας του Χριστού με την Σαμαρείτιδα και ιδιαιτέρως στην πνευματική θεραπεία που της προσφέρει ο Χριστός.

Πρώτον. Αυτή η περικοπή φανερώνει το σκοπό για τον οποίο ήρθε ο Χριστός στον κόσμο και που είναι η θεραπεία του ασθενούντος ανθρώπου. «Ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν»³ είναι η διαβεβαίωσή Του. Γι’ αυτό βλέπουμε τον Κύριο να πλησιάζει «την θηρευομένην υπό του πολεμήτορος εχθρού... και την φλεγομένην εν τοις ατοπήσασι δεινώς»⁴ γυναίκα, όπως ψάλλει ο ιερός υμνογράφος, και να της ομιλεί με λεπτότητα. Έτσι αγγίζει το τραύμα της ψυχής και φθάνοντας στην ιδιαίτερη πτυχή της ζωής της, τής προσφέρει την πολύτιμη θεραπεία.

«Όχι ο… άγιος πρώτα!»

π.Γεωργίου Δορμπαράκη

Ιστορίες από το εξομολογητάρι...

 Η κυρία καθόταν υπομονετικά. Βρισκόταν μαζί με τους άλλους που περίμεναν τη σειρά τους για να μπουν στο εξομολογητάρι, αλλ’ όταν ερχόταν η δική της σειρά, την παραχωρούσε στον επόμενο. Κάτι φαινόταν να την απασχολεί έντονα. Από καιρού σε καιρό μόνο έσκυβε το κεφάλι προσπαθώντας να σκουπίσει κρυφά ένα δάκρυ που τρεμόπαιζε στα βλέφαρά της. Έπνιγε τον αναστεναγμό της κι όταν ανασήκωνε το κεφάλι, προσήλωνε τα μάτια της ικετευτικά στην Παναγία που ορθωνόταν μπροστά της, στο προσκυνητάρι. Την Παναγία την Παραμυθία.
«Παναγία μου, βοήθησέ με», σιγομουρμούριζε. «Παναγία μου, φώτιζέ με».
Έσυρε τα βήματά της προς τον ιερέα, όταν διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε πια άλλος προς εξομολόγηση.

«Πάτερ, μπορώ να σας απασχολήσω για λίγο;» είπε μουδιασμένα και σχεδόν ξεψυχισμένα.
«Καλώς την κ. Θεώνη», είπε ο παπάς βλέποντάς την. «Πώς και τελευταία; Χαρά στην υπομονή σας. Αλλά αν δεν κάνω λάθος, σας είχα δει από πολύ νωρίς να περιμένετε. Τι έγινε; Φύγατε και ξανάρθατε;»
Την ήξερε καλά τη Θεώνη ο πνευματικός. Ήταν από τις περιπτώσεις που υποκλίνεσαι μπροστά τους. Άνθρωπος του Θεού, με γνήσια αγάπη απέναντί Του, με καλή και ευσεβή πολύτεκνη οικογένεια, με διάθεση ελεήμονα, τόσο που δεν υπήρχε άνθρωπος να κτυπήσει τη θύρα της και να μη βρει μία ανοιχτή αγκαλιά, ένα πιάτο φαΐ, την παρηγοριά και τη στοργή. Γι’ αυτό και παραξενεύτηκε για την περασμένη ώρα, αλλά και από τη θέα του προσώπου της: φαινόταν συντετριμμένη.

«Πάτερ, δεν θα σας απασχολήσω πολύ. Δεν ξέρω καν αν είναι κανονική εξομολόγηση αυτό που θέλω. Νιώθω όμως την καρδιά μου πολύ βαριά από κάτι που συνέβη, και αισθάνομαι την ανάγκη να σας το πω, για να με καθοδηγήσετε. Δεν ξέρω αν είναι αμαρτία αυτό που έκανα. Δημιουργήθηκε όμως μεγάλη ένταση στην οικογένεια».

Ο ιερέας έβγαλε το πετραχήλι και την πήρε παράμερα. Κάθισαν, έχοντας τους αγίους να τους παρακολουθούν και να συμμετέχουν στον πόνο της γυναίκας.
«Τι έγινε, κ. Θεώνη; Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που μου λέτε. Δημιουργήθηκε ένταση στην οικογένεια; Και μάλιστα λέτε ότι αιτία ήσασταν εσείς; Εκ των προτέρων, πριν ακούσω τίποτε, καταλαβαίνω ότι πρόκειται για πειρασμό. Τέλος πάντων, πείτε μου. Μη βγάζω συμπεράσματα πριν ακούσω».

«Λοιπόν, πάτερ. Πριν λίγες ημέρες βρεθήκαμε στο εξοχικό που έχουμε στην Κορινθία. Θα έχετε υπόψη σας – έχετε έλθει άλλωστε και το ‘χετε δει – ότι πολύ κοντά στο σπίτι μας εκεί, υπάρχει ένα παλιό ξωκκλήσι. Αφιερωμένο στον άγιο Γεώργιο το μεγαλομάρτυρα – μεγάλη η χάρη Του! Κόντευε μεσημέρι, όταν φτάσαμε, κι ήμασταν όλοι μαζί. Ξέρετε την αγάπη που τρέφει όλη η οικογένεια για τον άγιο, και γι’ αυτό θεώρησα υποχρέωσή μου, πριν κάνω οτιδήποτε άλλο στο σπίτι, να πάω να προσκυνήσω. Τα παιδιά βέβαια ήταν πεινασμένα και έπρεπε να μαγειρέψω. Πετάχτηκα λοιπόν στον άγιο, προσκύνησα, μα σαν είδα τη σκόνη, τις αράχνες, την εγκατάλειψη…, θέλησα λίγο να συγυρίσω. Μου φάνηκε ότι ήταν ιεροσυλία να αφήσω τον οίκο του Θεού και τον άγιο χωρίς φροντίδα. Πίστεψα ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Πρώτα δεν πάει η αγάπη στον Θεό και έπειτα στους ανθρώπους; Άρχισα λοιπόν το σιγύρισμα και το καθάρισμα. Τα παιδιά ήλθαν να με βρούνε. Φωνάζανε γιατί πείναγαν. Τους εξήγησα ότι σε λίγο θα έλθω, αλλά προηγείται ο άγιος. Προηγείται ο Θεός. Συνέχισα να καθαρίζω, άναψα τα καντήλια, έκαψα και λίγο λιβάνι να μυρίσει ουρανό, και με ικανοποίηση στην καρδιά, έφτασα στο σπίτι».

Ο ιερέας είχε σκύψει το κεφάλι και άκουγε. Ζούσε την όλη εικόνα που περιέγραφε η Θεώνη και είχε καταλάβει το τι είχε τελικά διαδραματιστεί.
«Κι όταν γυρίσατε, θα έγινε… χαμός, απ’ ότι καταλαβαίνω, κ. Θεώνη».

Εσύ μια γάτα δεν μπορείς να δεις μπροστά σου … και θα δεις το διάβολο..;

Ένα διδακτικό περιστατικό με τον Άγιο Παΐσιο

Αφηγείται ο π. Βασίλειος Βολουδάκης

 Πότε παππούλη η διάκριση σταματάει και αρχίζει η υπακοή; Τα όρια της διακρίσεως και της υπακοής. Πρέπει πάντα να ενοχλούμε τον πνευματικό μας για κάτι το οποίο με τη διάκρισή μας θα πρέπει να πράξουμε; Και με τη λογική, ας πούμε.

π.Βασίλειος Βολουδάκης:Η εντύπωση ότι ενοχλώ τον πνευματικό μου πρέπει να μας υποψιάσει. Διότι δεν διστάζω να επικοινωνήσω και τις πιο απίθανες ώρες για το πιο ανόητο πράγμα. Όταν πρόκειται να ρωτήσω κάτι σοβαρό όμως δεν ήθελα να ενοχλήσω.Δεν το λέω γι’ αυτό που λέτε εσείς, λέω γι’ αυτό που συνηθίζουν αρκετοί, και λένε ας πούμε ότι να, τον ενοχλώ. Τι θα πει ενοχλείς; Όταν είναι κάτι απαραίτητο θα γίνει. Είναι απαραίτητο όμως; Δηλαδή αν γίνει αύριο ή μεθαύριο θα χαλάσει τίποτα;
Αυτή είναι η στοιχειώδης διάκριση που όταν απουσιάζει αποκλείεται ο άνθρωπος να λάβει τη διάκριση ως χάρισμα.

Σας είχα πει το παράδειγμα με τον άνθρωπο που ήθελε να μάθει για την ψυχή του, πως θα μπορέσει λέει να ξεπεράσει τα γήινα ας πούμε και να προχωρήσει στα επουράνια τάχα.

Πήγε στον Άγιο Παΐσιο. Του λέει:
– Θέλω να μου πείτε πως ο νους μου δεν θα γαντζώνεται στα υλικά και θα μπορέσω να έχω την διόραση που χρειάζεται να είμαι άγρυπνος, να μην με καταλάβει ο διάβολος και με παρασύρει.

Πάει λοιπόν και φέρνει δυο-τρία λουκούμια, όπως κερνούσε τους επισκέπτες του, και τα αφήνει εκεί μπροστά και πήγε παραμέσα.
Ήταν με το παιδί του μαζί εκεί αυτός. Ωστόσο ήρθε μια γάτα κι ανέβηκε εκεί πέρα κι έγλειφε τα λουκούμια. Ανέβηκε, αυτός καθότανε … τα κοίταγε.
Έρχεται μετά από λίγο ο πατήρ Παΐσιος, το είχε κάνει προφανώς επίτηδες, βλέπει τη γάτα και του λέει,
– Τι έκανες βρε; Δεν διώχνεις τη γάτα, την αφήνεις απάνω κι έγλειψε τα λουκούμια που είναι για εσάς; Και μετά με ρωτάς να σου πω πως θα διακρίνεις το διάβολο που επιβουλεύεται την ψυχή σου; Εσύ μια γάτα δεν μπορείς να δεις μπροστά σου … την αφήνεις να γλείφει τα λουκούμια, και θα δεις το διάβολο που πάει να γλείψει την ψυχή σου και να τη φέρει εκεί που θέλει;

Μερικά πράγματα, μάλλον όλα, ξεκινάνε από τα επίγεια και γι’ αυτό αν τα επίγεια δεν τα καταλαβαίνουμε δεν έχουμε ελπίδα επουράνια.

Απομαγνητοφώνηση Φαίη/Αβέρωφ

πηγή βίντεο

Ἡ ὑπερβολή στή νηστεία καί ἡ λαιμαργία ἔχουν τό ἴδιο ἀποτέλεσμα.

"Ας αγωνιστούμε λοιπόν με όλη τη δύναμη να αποκτήσουμε, με τη βοήθεια της αρετής της ταπείνωσης, την αρετή της διάκρισης, το οποίο θα μας προφυλάσσει από τις ακρότητες.Όλοι έχουμε ακούσει το ρητό που λέει: "Μεταξύ των δύο άκρων υπάρχει η μέση οδός". Η υπερβολή στη νηστεία και η λαιμαργία έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Οι συνεχείς αγρυπνίες δεν είναι λιγότερο καταστροφικές από τη νωθρότητα και τον άμετρο ύπνο. Οι υπερβολικές στερήσεις σίγουρα, εξασθενούν τον άνθρωπο και τον οδηγούν στην κατάσταση εκείνη , όπου λιμνάζουν η αμέλεια και η αθυμία.
Έχω δει πάρα πολλές φορές μοναχούς, οι οποίοι δεν υποχώρησαν στο πάθος της γαστριμαργίας, να καταβάλλονται από την υπερβολική νηστεία. Το πάθος της λαιμαργίας που είχαν νικήσει, πήρε την εκδίκησή του από την εξασθένιση του οργανισμού τους. Άλλοι έπεσαν, γιατί επιδόθηκαν σε άμετρες αγρυπνίες και παρατεταμένα ξενύχτια και έφθασαν στο σημείο να μην μπορούν στο τέλος να κλείσουν μάτι.
Ας κρατήσουμε λοιπόν το μέτρο, με την καθοδήγηση της διάκρισης και σύμφωνα με το λόγο του Αποστόλου: " Με τα όπλα της σωτηρίας τα επιθετικά και τα αμυντικά" (Β' Κορ. 6,7). 
Ας ψάξουμε να βρούμε τη μέση οδό και να μην ξεστρατίσουμε ποτέ απ' αυτή. Να μην εγκρατευόμαστε περισσότερο από εκείνο που μας παρέδωσαν οι Πατέρες, για να μην πέσουμε, από τη μια άκρη στην άλλη. Δηλαδή, από την ολέθρια χαλαρότητα στην κακή επιθυμία, στη λαιμαργία και στην ακράτεια"

Αββά Κασσιανού, Β΄Συνομιλία με τον αββά Μωϋσή, εκδ. "Ετοιμασία"

hristospanagia3

Η διάκριση ως θεοδώρητο και θεοχαρίτωτο χάρισμα

 Ιερέως Κωνσταντίνου Παπαθανασίου.

Η μεγάλη αρετή της διακρίσεως πρόκειται για θεοδώρητο και θεοχαρίτωτο χάρισμα.Όσοι το έχουν δεν φλυαρούν,δεν ενθουσιάζονται εύκολα,δεν απογοητεύονται ποτέ.

Ο διακριτικός ποιμένας παραδειγματίζει,ειρηνοποιεί, ανέχεται και υπομένει,σηκώνει όσους πέφτουν,θεραπεύει τους νοσούντες, εμπνέει την αρετή.
Γνωρίζει τι θα πει,πότε θα το πει,γιατί θα το πει,τι δεν θα πει.

Προσπαθεί να διεγείρει την κάθε ψυχή δίχως να θέτει δυσβάστακτα φορτία στους ώμους των αδυνάτων.Βοηθά περισσότερο με το σεμνό του παράδειγμα.
Μερικοί νομίζουν ότι πρέπει πάντοτε να είναι σοβαροφανείς εντελώς τυπικοί και σκληρά ψυχροί.

Το γλυκό χαμόγελο, το μετρημένο χιούμορ,η ζεστή ματιά, ο ιλαρός λόγος και η ευπροσηγορία βοηθούν πολύ.
Η διάκριση προσφέρει ειρήνη, χαρά, φως.Δεν συμβιβάζεται με υπερβολικούς φανατισμούς,ένοχες σιωπές, φοβικές οπισθοχωρήσεις,δειλές καθυστερήσεις, με το μη βιωμένο παράδειγμα.

Ορισμένοι θεωρούν ότι η πνευματική αγωγή συνίσταται στην έκδοση εύκολων και άμοχθων συνταγών.
Έχουν μια αρκετή σφαλερή εντύπωση ότι η πνευματική καθοδήγηση έγκειται σε μια άμεση μαγική λύση.
Θέλουν να λυθούν όλα αμέσως, δίχως κανένα προσωπικό κόστος και δική τους αλλαγή.Θα πρέπει να ακολουθούμε τη μέση οδό.να οδεύουμε προς την τελειότητα με επίμονο αγώνα.

Με την καταπίεση δεν έχουμε αίσια αποτελέσματα.Στους καιρούς μας δυστυχώς επικρατεί η νευρικότητα,η επιπολαιότητα,η προχειρότητα και η ρηχότητα.
Έτσι δεν υπάρχει χρόνος για μελέτη, περισυλλογή και αγωνιστικές αποφάσεις.
Η απουσία της διακρίσεως είναι φανερή.Η ζωή των ανθρώπων είναι ανεξέλεγκτη.

πηγή

Πόσο εύκολο είναι να θεωρήσουμε κάθε άνθρωπο αδελφό μας;

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Πόσο εύκολο είναι να θεωρήσουμε κάθε άνθρωπο αδελφό μας;

Η χριστιανική παράδοση το επισημαίνει, αναφερόμενη στο ποιον βλέπει ο Χριστός ως αδελφό Του: «εφόσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25, 40).

 Αδελφός είναι ο πεινών, ο διψών, ο ξένος, ο γυμνός, ο ασθενής, ο εν φυλακή, δηλαδή ο καθένας που έχει ανάγκη είτε από το περίσσευμα είτε από το υστέρημά μας. Ο Χριστός δεν αφήνει περιθώριο παρανόησης. Ο οποιοσδήποτε υστερεί σε σχέση με μας, αυτός που δεν μπορεί να είναι αυτάρκης, αλλά και ο οποιοσδήποτε βρίσκεται εν αδυναμία, είτε υλική είτε πνευματική, είτε εν μοναξιά (ο «ασθενής» και ο «ξένος») είναι αδελφός μας. Διασταλτικά, ο κάθε άνθρωπος.

 Και μας καλεί ο Χριστός να δούμε τον αδελφό μας, όπως Εκείνον, που είναι ο Δημιουργός μας και την ίδια στιγμή ο Αναγεννητής της ύπαρξής μας. Ο κάθε άνθρωπος είναι η ευκαιρία μας για την βασιλεία του Θεού, για να δώσουμε στον Χριστό από το περίσσευμα ή το υστέρημά μας και την ίδια στιγμή να χτίσουμε μαζί Του μια νέα συγγένεια. Από τη στιγμή που ο Χριστός προσέλαβε τη σάρκα μας, είμαστε ήδη συγγενείς μαζί Του, δηλαδή κεκλημένοι κοινωνώντας Τον να μετέχουμε και στη θεϊκή φύση. Αρκεί να κάνουμε το βήμα της αγάπης προς Αυτόν, να Τον συναντήσουμε στα πρόσωπα των άλλων, των αδελφών Του και αδελφών μας.

Πόσο εύκολο είναι εφικτό; Είναι θέμα λόγου, κηρύγματος, θεωρητικής αποδοχή αυτής της μοναδικής αλήθειας;

 Ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, επισημαίνει ορισμένα εμπόδια, τα οποία εκ πρώτης όψεως φαίνονται ασήμαντα, αλλά δείχνουν τις δυσκολίες της αγάπης. 

Ο λόγος υμών πάντοτε εν χάριτι,άλατι ηρτυμένος.

 Ένα από τα στοιχεία που μας έδωσε ο Θεός κατά τη δημιουργία μας και που αποτελούν δωρεά ζωής, αγάπης, δημιουργίας είναι ο λόγος. 
Με τον λόγο ο άνθρωπος μπορεί να εκφράσει τις ανάγκες του, τόσο υλικές όσο και κοινωνικές αλλά και πνευματικές. 
  Μπορεί να ζητήσει από τους άλλους την τροφή του ή να ικανοποιήσει το αίτημά τους για την δική τους. 
 Μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά του, τη χαρά, τη λύπη, την απογοήτευσή του, τον θυμό του για ό,τι συμβαίνει, την ανάγκη του για αγάπη και συντροφικότητα ή την εχθρότητά του, την απόρριψη των άλλων. 
 Μπορεί να δημιουργήσει πολιτισμό δια του λόγου είτε έναρθρου είτε ποιητικού και τεχνουργηματικού, διότι τα πάντα έχουν και λόγο ύπαρξης και απευθύνονται μέσω αυτής προς τους ανθρώπους, δείχνοντας αυτόν τον λόγο. 
 Ένα έργο τέχνης, εκτός από την ομορφιά που αποπνέει, μιλά στις ψυχές αυτών που το θεώνται. Εκφράζει, ακόμη και άψυχο, τον λόγο ή τους λόγους δημιουργίας του και προσφέρει βιώματα και μηνύματα ζωής στους θεατές του.

   Ο λόγος, είτε έναρθρος, είτε ποιητικός, είτε τεχνουργηματικός, είναι και ένα όπλο για τον άνθρωπο, είτε αισθάνεται τη δύναμή του είτε όχι. Μπορεί να βοηθήσει τόσο τον εκφέροντα όσο και αυτούς στους οποίους απευθύνεται. Μπορεί όμως να προκαλέσει λύπη, πόνο και δοκιμασία σε όσους τον προσλαμβάνουν, αλλά και να γίνει ένα μέσο εξουσίας γι’ αυτόν που τον εκφέρει. Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος προς τους Κολοσσαείς, τους προτρέπει με αυτά τα απαράμιλλα λόγια: «ο λόγος υμών πάντοτε εν χάριτι, άλατι ηρτυμένος, ειδέναι πώς δει υμάς ενί εκάστω αποκρίνεσθαι» (Κολ.4,6). Τα λόγια σας να είναι πάντοτε γεμάτα χάρη, νοστιμισμένα με αλάτι (όχι ανούσια). Να ξέρετε πώς πρέπει να αποκρίνεστε στον καθένα. Και η Εκκλησία έχει ορίσει να διαβάζεται αυτό το απόσπασμα, στην μνήμη του ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος παρουσίασε στους ανθρώπους τους λόγους, τη ζωή και την ανάσταση του Κυρίου που λυτρώνουν.

 Δεν είναι ηθικολογία ο λόγος του Παύλου. Δεν στοχεύει στο να διαμορφώσει ανθρώπους οι οποίοι θα γνωρίζουν καλούς τρόπους. Η προτροπή του Παύλου πηγάζει από την δίψα του για αγάπη, αλήθεια και σωτηρία. Η χάρις, στην οποία αναφέρεται, δεν έγκειται μόνο στην κομψότητα των λόγων, στην ωραία έκφραση και στο ζεστό ύφος.Έχει να κάνει με τη διάθεση αυτού που εκφέρει τον λόγο να προκαλέσει χαρά στους ανθρώπους. Και η χαρά είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος. Χαρά δεν προκαλεί αυτός ο οποίος λέει μόνο ευχάριστα. Χαρά προκαλεί αυτός που ο συνομιλητής του νιώθει ότι ο λόγος του αποσκοπεί στο να του προσφέρει την αλήθεια, ακόμη κι αν αυτή προβληματίζει και γεννά αυτοκριτική. Ενίοτε κι όταν η αλήθεια είναι σκληρή. Γιατί αυτός που εκφέρει τον λόγο αγαπά τον συνομιλητή του. Και όταν του μιλά, η αγάπη διαφαίνεται τόσο στις λέξεις όσο και στα σημαινόμενά τους. Και αποσκοπεί τόσο στο να του προσφέρει χαρά, μέσα από το ευχάριστον των λόγων του, όσο και την αλήθεια η οποία πηγάζει τόσο από την φανέρωση των εντολών του Θεού και του θελήματός Του, όσο και από την έγνοια για εκείνον ως συνάνθρωπο.

 Ο νοστιμισμένος με αλάτι λόγος είναι αυτός που έχει ουσία και δεν είναι λόγος «αργός», δεν είναι αδολεσχία, φλυαρία, ματαιότητα. 
 Αν σκεφτούμε πόσους μάταιους και ανούσιους λόγους εκφέρουμε καθημερινά στη ζωή μας, δεν μπορεί παρά να προβληματιστούμε από τα Παύλεια λόγια. 
 Είναι διότι ο λόγος αποτυπώνει την ποιότητα, αλλά και τον πνευματικό αγώνα, όπως επίσης και την διάθεση της καρδιάς μας. Ο αργός λόγος, ο σαπρός, όπως τον αποκαλεί αλλού ο Παύλος, μαρτυρεί την αδυναμία της ύπαρξής μας να θέσει ενώπιόν της τα ουσιώδη, τις μεγάλες απαντήσεις στα ερωτήματα του «ποιος είμαι;», «γιατί αξίζω;», «προς τα πού πορεύομαι;», «τι είναι για μένα ο Θεός και ο πλησίον;» και να πορευτεί σύμφωνα μ’ αυτές. 
 Αυτό δεν σημαίνει ότι ο λόγος δεν μπορεί να ξεκουράζει και να αναπαύει από την κόπωση που κάθε αγώνας φέρει. Διότι μετά γινόμαστε όχι απλώς αυστηροί, αλλά αναλαμβάνουμε έναν στόχο που είναι βέβαιο ότι υπερβαίνει τις δικές μας δυνάμεις. Παύουμε να χαιρόμαστε την επικοινωνία με τον κόσμο και τον συνάνθρωπο και λειτουργούμε με ένα πνεύμα αδιάκριτου αναχωρητισμού από τη ζωή. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την υποχώρηση στον ευτελισμό. 
Την κατάκριση του άλλου, δηλαδή τον καταλογισμό σ’ αυτών έργων και προθέσεων που μαρτυρούν την αδυναμία να τον στηρίξουμε ακόμη και στις πτώσεις του. 
 Τις ύβρεις εναντίον του, οι οποίες δεν σώζουν, αλλά αμαυρώνουν τόσο τα χείλη όσο και την καρδιά μας, αλλά και πληγώνουν και προκαλούν αντιδράσεις.
Το να γνωρίζουμε πώς πρέπει να αποκρινόμαστε στον καθέναν είναι σημείο διάκρισης. Ο Παύλος δεν αναφέρεται σε μία ικανότητα, καρπό ανθρωπιστικής και διπλωματικής παιδείας. 
Η διάκριση είναι πνευματικός καρπός. Έχει να κάνει με την τοποθέτησή μας στη θέση του άλλου. Στον χαρακτήρα, τη συνείδηση, την ψυχή του άλλου. Στις δυνατότητές του να αντέξει τους λόγους μας. Αλλά έχει να κάνει και πάλι με το δικό μας βαθύτερο κίνητρο. Αν αυτό έγκειται στην φανέρωση των λόγων του Θεού, αν αυτό στοχεύει στη σωτηρία τόσο τη δική μας όσο και του άλλου, τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε εν διακρίσει. Εκεί όπου καλούμαστε να παρηγορήσουμε, θα είμαστε ήπιοι και γλυκείς. Εκεί όπου καλούμαστε να επαινέσουμε, θα το κάνουμε με μέτρο. Εκεί όπου καλούμαστε να είμαστε αυστηροί, θα δείξουμε αποφασιστικότητα και ευθύτητα. Δεν θα κρύψουμε την αλήθεια, αλλά και δεν θα εξουθενώσουμε τον άλλο. Πρωτίστως όμως θα φανερώσουμε το τι θέλει ο Θεός, αν βεβαίως το πιστεύουμε και το έχουμε ως στόχο.
 Η εποχή μας έχει αποθεώσει τη ρητορική δεινότητα, το ψέμα και την εξαπάτηση δια των λόγων, τα ευχάριστα στ’ αυτιά μηνύματα. Μετατοπίζει τα ενδιαφέροντα της καθημερινότητάς μας από τη χαρά στην απόλαυση. Από την ουσία των υπαρξιακών απαντήσεων στη φλυαρία, την ματαιότητα και την κατάκριση. Από τη διάκριση στην ωραιοποίηση της πραγματικότητας. Έτσι ο λόγος παύει να γίνεται δημιουργικός και έχει ως στόχο του την εξουσία κάθε μορφής. 
Διότι η παραποίηση ή η ωραιοποίηση δεν αποσκοπεί στο να ελευθερώσει τους ανθρώπους, αλλά να τους υποτάξει στα κάθε λογής ευχάριστα, προς όφελος αυτών που θέλουν ανθρώπους χωρίς επίγνωση. 
Αντίθετα ο λόγος της πίστης λυτρώνει δια της χάριτος που γίνεται χαρά, δια του άλατος το οποίο νοστιμίζει αλλά και συντηρεί ό,τι ουσιώδες και δια της διακρίσεως, η οποία χωρίς να αποκρύπτει την αλήθεια, παρηγορεί, ενθαρρύνει και εμπνέει σε μία συνεχή καινούργια αρχή στην ανθρώπινη ζωή, με επίγνωση των καταστάσεων, αλλά και με πρόταξη της βοήθειας του Θεού σε αυτόν που θέλει να προσπαθήσει. Ο καθένας μας ας σκεφτεί ποιαν οδό θα ακολουθήσει.

πηγή

Η υπερβολή στη νηστεία και η λαιμαργία έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.

Αββά Κασσιανού

"Ας αγωνιστούμε λοιπόν με όλη τη δύναμη να αποκτήσουμε, με τη βοήθεια της αρετής της ταπείνωσης, την αρετή της διάκρισης, το οποίο θα μας προφυλάσσει από τις ακρότητες.
Όλοι έχουμε ακούσει το ρητό που λέει: "Μεταξύ των δύο άκρων υπάρχει η μέση οδός". Η υπερβολή στη νηστεία και η λαιμαργία έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.
Οι συνεχείς αγρυπνίες δεν είναι λιγότερο καταστροφικές από τη νωθρότητα και τον άμετρο ύπνο. Οι υπερβολικές στερήσεις σίγουρα, εξασθενούν τον άνθρωπο και τον οδηγούν στην κατάσταση εκείνη , όπου λιμνάζουν η αμέλεια και η αθυμία.

Έχω δει πάρα πολλές φορές μοναχούς, οι οποίοι δεν υποχώρησαν στο πάθος της γαστριμαργίας, να καταβάλλονται από την υπερβολική νηστεία. Το πάθος της λαιμαργίας που είχαν νικήσει, πήρε την εκδίκησή του από την εξασθένιση του οργανισμού τους. Άλλοι έπεσαν, γιατί επιδόθηκαν σε άμετρες αγρυπνίες και παρατεταμένα ξενύχτια και έφθασαν στο σημείο να μην μπορούν στο τέλος να κλείσουν μάτι.

Ας κρατήσουμε λοιπόν το μέτρο, με την καθοδήγηση της διάκρισης και σύμφωνα με το λόγο του Αποστόλου: " Με τα όπλα της σωτηρίας τα επιθετικά και τα αμυντικά" (Β' Κορ. 6,7). Ας ψάξουμε να βρούμε τη μέση οδό και να μην ξεστρατίσουμε ποτέ απ' αυτή. Να μην εγκρατευόμαστε περισσότερο από εκείνο που μας παρέδωσαν οι Πατέρες, για να μην πέσουμε, από τη μια άκρη στην άλλη. Δηλαδή, από την ολέθρια χαλαρότητα στην κακή επιθυμία, στη λαιμαργία και στην ακράτεια"

Αββά Κασσιανού, Β΄Συνομιλία με τον αββά Μωϋσή, εκδ. "Ετοιμασία",

Ι.Μ. Καρέα, Καρέας 2004, σσ.176-177

πηγή

Tό νά νομίζει κανείς ότι εἶναι κάτι, δέν ἐπιτρέπει νά γίνει αὐτό που νομίζει

Ὅσιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνός

Ὅλα στή ζωή αυτή εἶναι διπλά: πράξη καί γνώση, προαίρεση καί χάρη, φόβος καί ἐλπίδα, αγώνες καί βραβεῖα. Τά δεύτερα όμως δέ γίνονται, πρίν γίνουν τά πρῶτα.

Μπορεῖ ἴσως νά φαίνεται, ἀλλά αὐτό εἶναι πλάνη. Ὅπως ἐκεῖνος πού δέν γνωρίζει ἀπό γεωργία, ὅταν δεῖ τά ἄνθη, νομίζοντάς τα γιά καρπούς, θά ὁρμήσει νά τά μαζέψει, καί δέν γνωρίζει ότι μέ τόν τρόπο αυτό καταστρέφει τόν καρπό, ἔτσι καί ἐδώ.

 Tό νά νομίζει κανείς ότι εἶναι κάτι, δέν ἐπιτρέπει νά γίνει αὐτό που νομίζει. Γι’ αὐτό πρέπει νά μένει κανείς κοντά στό Θεό καί νά πράττει τά πάντα μέ διάκριση.