Το βέλος της ζωής να τρέξει προς Αυτόν, τον Άπιαστο, τον Άπειρο, τον Απρόσιτο, τον Άρρητο, τον Ακατανόητο.

Να μάθουμε να ζούμε -πραγματικά- μέσα στην Εκκλησία.
Με τον ήχο των καμπάνων, με λιβάνι και κερί, με γονυκλυσίες και αγρυπνίες, με νηστείες και εορτές, με χαρμολύπη και μετάνοια, με ωδές πνευματικές και σιωπηλές προσευχές.

Μέσα στην Εκκλησία συνυπάρχουμε πόρνοι και παρθένοι, μέθυσοι και εγκρατείς, πολυλογάδες και σιωπηλοί, γαστρίμαργοι και νηστευτές, φιλάργυροι και ελεήμονες, οικογενειάρχες, μοναχοί, πλούσιοι, φτωχοί, μορφωμένοι, αγράμματοι, διάσημοι και άσημοι· όλοι με πάθη και αρετές, με αδυναμίες και δυνάμεις, με πτώσεις και αναστάσεις, όλοι όμως ατελείς, όλοι ζητιάνοι της Χάριτος.

Στην Εκκλησία βρισκόμαστε διότι διψούμε να ξεπεράσουμε τον συμβιβασμό με την αμαρτία. Δεν βρισκόμαστε εδώ γιατί τον ξεπεράσαμε. Είμαστε εδώ γιατί είμαστε ασθενείς και όχι υγιείς, είμαστε παράλυτοι και όχι αρτιμελείς.
Στην Εκκλησία μένουμε αναζητώντας την Αλήθεια, τον Χριστό.

Ζούμε όχι για να φτάσουμε σε ένα τέρμα, διότι η γνωριμία αυτή που αναζητούμε δεν τελειώνει ποτέ. Στόχος ουσιαστικά δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο μια κατεύθυνση, μία πορεία προς τον Χριστό. Το βέλος της ζωής να τρέξει προς Αυτόν, τον Άπιαστο, τον Άπειρο, τον Απρόσιτο, τον Άρρητο, τον Ακατανόητο.
Είναι ο Χριστός πιο πολύ ο δρόμος παρά το τέρμα, πιο πολύ η ανάβαση παρά η κορφή.
Όσα κι αν διαβάσεις, όσα κι αν σου πω, μόνος σου θα βρεις τον Θεό. Γιατί ο Θεός αποκαλύπτεται όταν είσαι μονάχος, εκεί στην εσχατιά της προσωπικής σου πείνας γι’ Αυτόν.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Δέν θά ἐκλείψουν οἱ ἐκλεκτοί, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος...

Ἀνέκαθεν δὲν ἔλειψαν τὰ ζιζάνια, οὔτε θὰ λείψουν ἀπὸ τὸν σῖτον. 

Ὑπῆρξαν ψευδοπροφῆται, ὑπῆρξαν ὅμως καὶ ἀληθεῖς προφῆται, ὑπῆρξαν ψευδαπόστολοι ἀλλὰ καὶ ἀληθεῖς ἀπόστολοι, ψευδοδιδάσκαλοι ἀλλὰ καὶ ἀληθεῖς διδάσκαλοι· καὶ σήμερον ὑπάρχουν ψευδοκληρικοί, καὶ ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς τῆς αἰσχύνης, ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἀληθεῖς καὶ γνήσιοι ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καὶ μοναχοί· καὶ ἐλπίζω καὶ πιστεύω ὅτι δὲν θὰ ἐκλείψουν οἱ ἐκλεκτοί, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, μὲ τὴν διαφορὰν ὅτι εἶναι ὀλίγοι. Ἀλλὰ καὶ ὁ Κύριος εἶπεν, ὅτι πολλοὶ εἰσὶν οἱ κλητοί, ὀλίγοι δὲ οἱ ἐκλεκτοί, καὶ ὀλίγοι οἱ σωζόμενοι (Ματθ. κ´, 16). 

Ἐπειδὴ εἶναι στενὴ ἡ πύλη, καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι οἱ βαδίζοντες αὐτήν· πλατεῖα δὲ καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν, καὶ πολλοὶ οἱ βαδίζοντες αὐτήν (Ματθ. ζ´, 13-14).

Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος( Ἐπιστολή 61 ξα´, Φιλόθεος Γραφίδα α´,σελ. 269-270)

πηγή

Πολλοί λενε: ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΊΑ , ΌΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΊΑ ;

Πολλοί λενε: ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΊΑ , ΌΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΊΑ ;Δεν αντέχω άλλο την υποκρισία στην Εκκλησία…

«Όλοι αυτοί που κοινωνούν και κάνουν πως είναι άγιοι,
κι όμως ζουν διπλές ζωές…»
«Πώς μπορώ να συνεχίσω να πιστεύω, όταν βλέπω ανθρώπους της Εκκλησίας να φέρονται χειρότερα κι απ’ τους έξω;»

Ερωτήματα σκληρά.Μα όχι άδικα.Γιατί ναι, υπάρχουν πληγές.
Υπάρχει σκοτάδι. Υπάρχουν και ψυχές που σκανδαλίζουν.Όμως...
Δεν μένω στην Εκκλησία εξαιτίας των ανθρώπων.
ΜΈΝΩ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΎ .

Δεν ακολουθώ την Εκκλησία γιατί όλοι οι χριστιανοί είναι άγιοι.
Αλλά γιατί μέσα σ’ αυτήν, σώζεται και θεραπεύεται η δική μου αμαρτωλή ψυχή.

Δεν κοινωνώ επειδή είμαι καλύτερος.Αλλά επειδή πεινάω για τον μόνο Άγιο.
Για Εκείνον που δεν με αποστρέφεται, παρ’ όλη τη δική μου υποκρισία.

Και ποιος είμαι εγώ για να εγκαταλείψω τον Χριστό,επειδή κάποιος άλλος Τον πρόδωσε;
Ο Ιούδας ήταν στην πρώτη Εκκλησία.Αλλά δεν σταμάτησαν οι μαθητές να πιστεύουν.Ο Πέτρος Τον αρνήθηκε. Ο Θωμάς αμφέβαλε.
Κι όμως, Εκείνος δεν τους απέρριψε.
Ούτε κι εμείς πρέπει να φύγουμε εξαιτίας των πτώσεων.
Αν φεύγεις απ’ την Εκκλησία για την υποκρισία,μήπως τελικά της χαρίζεις τη δύναμή σου;

Εκεί βρίσκεται ο Χριστός

Διάβασα το παρακάτω άρθρο: https://www.news247.gr/.../pistevei-akoma-ston.../ .

 Και δεν ξέρω τι με ενόχλησε περισσότερο. Ότι η Εκκλησία παρουσιάζεται ως φοβισμένος οργανισμός δίχως φωνή ή ότι ο Χριστός εργαλειοποιείται και μάλιστα, στο όνομά Του, εγκαλείται Εκείνη που είναι το Σώμα Του;

Γιατί, ξέρετε, ο Χριστός δεν είναι σύμβολο κοινωνικού ακτιβισμού, ούτε ιδεολογικό λάβαρο των καιρών. Είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Και η Εκκλησία, δεν είναι φωνή διαμαρτυρίας. Είναι φωνή σωτηρίας. Δεν έχει αποστολή να απαντά στις απαιτήσεις του κάθε δημοσίου λόγο αλλά να προσφέρει τη ζωή Του Ενσαρκωμένου Χριστού. Κι αυτό το κάνει όχι με εντυπωσιασμούς και κραυγές. Το κάνει με μυστήριο. Όχι σε τηλεοπτικά πάνελ αλλά πάνω στην Αγία Τράπεζα με το Άγιο Ποτήριο.

Ο συντάκτης του άρθρου επικαλείται τη φράση Του Κυρίου «ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε». Αλήθεια, ποιος την αμφισβητεί; Όλη η Εκκλησία εδράζεται πάνω σ' αυτό το Ευαγγέλιο. Όμως το να ζητάς απ' την Εκκλησία να εκφραστεί με όρους πολιτικούς, ρητορικούς ή δημοσιογραφικούς, είναι σαν να της ζητάς να χάσει τον εαυτό της. Η Εκκλησία δεν κρίνει σύμφωνα με την πίεση του δημόσιου λόγου αλλά σύμφωνα με το θέλημα Του Θεού και την ανάγκη του ανθρώπου για σωτηρία. Κι αυτό απαιτεί διάκριση. Και χάρη.

Κατηγορείται η Εκκλησία για σιωπή. Μα η σιωπή της Εκκλησίας δεν είναι φόβος. Ούτε ενοχή. Πολλώ δε μάλλον δεν είναι ατολμία. Είναι ο τρόπος που στέκεται κάτω από τον Σταυρό. Δεν ωρύεται, γιατί ο Λόγος Της είναι ο Εσταυρωμένος.
Κυρίως όμως η Εκκλησία σιωπά, επειδή εκείνη τη στιγμή προσφέρει. Γιατί η πιο δυνατή φωνή της Εκκλησίας είναι η προσφορά Της.

Και το απέδειξε και στο θέμα που πραγματεύεται το άρθρο. Με τρόπο ουσιαστικό, διακριτικό και θυσιαστικό. Από το 2015, όταν ξέσπασε η προσφυγική κρίση, η Εκκλησία της Ελλάδος, δια του Αρχιεπισκόπου, της ΜΚΟ «Αποστολή», των Ιερών Μητροπόλεων και των ενοριών τους, στάθηκε παρούσα. Στάθηκε εκεί που πόνεσε η ιστορία. Μοίρασε χιλιάδες μερίδες φαγητού, έντυσε και φιλοξένησε οικογένειες, φρόντισε ορφανά.
Και μίλησε. Με τον λόγο της Ιεραρχίας. Με την παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου στη Σάμο και στη Λέσβο. Με το βλέμμα της αγάπης σε κάθε πρόσωπο που έφτασε κυνηγημένο. Και με τη θεσμική δομή της «Συνύπαρξις», που μέχρι σήμερα προσφέρει στέγη, τροφή, νομική στήριξη και ελπίδα σε χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες.

Ανέκαθεν δέν ἔλειψαν τά ζιζάνια, οὔτε θα λείψουν από τόν σίτον

  Ανέκαθεν δέν ἔλειψαν τά ζιζάνια, οὔτε θα λείψουν ἀπό τόν σῖτον.

 Ὑπῆρξαν ψευδοπροφῆται, ὑπῆρξαν ὅμως καί ἀληθεῖς προφῆται, ὑπῆρξαν ψευδαπόστολοι ἀλλά καί ἀληθεῖς ἀπόστολοι, ψευδοδιδάσκαλοι ἀλλά καί ἀληθεῖς διδάσκαλοι, καί σήμερον ὑπάρχουν ψευδοκληρικοί, καί ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς τῆς αἰσχύνης, ὑπάρχουν ὅμως καί ἀληθεῖς καί γνήσιοι ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καί μοναχοί καί ἐλπίζω καί πιστεύω ὅτι δέν θά ἐκλείψουν οἱ ἐκλεκτοί, ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, μέ τήν διαφοράν ὅτι εἶνε ὀλίγοι, ἀλλά καί ὁ Κύριος εἶπεν, ὅτι πολλοί εἰσι οἱ κλητοί, ὀλίγοι δέ οἱ ἐκλεκτοί καί ὀλίγοι οἱ σωζόμενοι (Ματθ. 20,16). 

Επειδή εἶναι στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν καί ὀλίγοι οἱ βαδίζοντες αὐτήν· πλατεῖα δέ καί εὐρύχωρος ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν αἰώνιον κόλασιν καί πολλοί οἱ βαδίζοντες αὐτήν (Ματθ. 7,13-14).

 Ὁσιος Φιλόθεος Ζερβάκος

(Επιστολή 61 Φιλόθεος Γραφίδα 1 σελ. 269-270)

Όσο κι αν ψάξεις τον ευγενικό, τον τέλειο ιερέα, την τέλεια κοινότητα, την τέλεια ενορία...δεν θα τα βρεις!

 Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

" Όσο κι αν ψάξεις τον ευγενικό, τον τέλειο ιερέα, την τέλεια κοινότητα, την τέλεια ενορία...δεν θα τα βρεις!Όπως δεν θα βρεις τον τέλειο γάμο, ή τον ιδανικό σύζυγο, ή την αψεγάδιαστη οικογένεια κλπ.

Δεν μπαίνεις στην Εκκλησία σαν να βρίσκεσαι σε ένα πολιτικό κόμμα, όπου αρχίζεις να κρίνεις και να αποδίδεις δικαιοσύνη, και να βρίσκεις το σωστό ή το λάθος.!

Στην Εκκλησία είσαι σε ένα πλοίο με ασθενείς που έχουν σωθεί από την θάλασσα...Δεν είμαστε άγιοι, δεν είμαστε άγγελοι!

Ούτε ο ιερέας, ούτε ο αρχιερέας, ούτε οι λαϊκοί, όλοι έχουμε πάθη και αδυναμίες, αλλά θέλουμε να μείνουμε εδώ, μέχρι το τέλος... θέλουμε να σωθούμε από την φουρτούνα της θάλασσας.

Μένουμε εντός της εκκλησίας που είναι το καράβι, η κιβωτός της σωτηρίας!"

Η Εκκλησία δεν δίνει ευλογίες για να μας πάνε καλά τα πράγματα...

Η Εκκλησία δεν δίνει ευλογίες για να μας πάνε καλά τα πράγματα. Αλλά μας ανοίγει τον ευλογημένο δρόμο ,για να πάνε στο Χριστό τα πράγματα.
Είπαμε τις μέρες αυτές πολλές τυπικές ευχές "για το καλό" και κάναμε πολλά "για να πάνε καλά τα πράγματα".
Λέω, να συγκεντρωθούμε στην ουσία, στον Χριστό και τη σχέση μας μαζί Του.

πηγή

Ἄρνηση σέ πρόσκληση +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

Θὰ μιλήσουμε μὲ ἁπλᾶ λόγια, ἀγαπητοί μου. Τὸ ἀκούσατε τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 14,16-24. Ματθ. 22,14). Εἶνε ἡ ὡραία παραβολὴ τοῦ μεγάλου δείπνου. Ἀλλὰ προτοῦ νὰ μποῦμε στὴν παραβολή, θὰ σᾶς πῶ μιὰ ἱστορία.

Ὅταν ἤμουν ἱεροκήρυκας σὲ κάποιο ἄλλο μέρος, μιὰ μέρα βρῆκα στὸ δρόμο ἕναν ὑπάλληλο. Ἦταν πολὺ στενοχωρημένος, μέχρι σημείου νὰ θέλῃ ν᾿ αὐτοκτονήσῃ.

 –Τί σοῦ συνέβη, λέω, πέθανε ἡ γυναίκα σου, τὸ παιδί σου; σὲ τιμώρησαν, σὲ ἀπέλυσαν ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία;…

 –Ὄχι τίποτα ἀπ᾿ αὐτά. 

–Τότε;
–Δέχτηκα μιὰ προσβολὴ καὶ δὲν τὴν ὑποφέρω.

 –Ποιά προσβολή; 

–Νά, χθὲς ἔγινε τραπέζι· ἦταν ὅλοι οἱ σπουδαῖοι, κ᾿ ἐμένα δὲν μὲ κάλεσαν. Δὲν τὸ ἀνέχομαι.

 –Τόσο εὔθικτος εἶσαι, λέω, καὶ τόσο κατάκαρδα τὸ πῆρες;

 –Βεβαίως. Ἀκοῦς ἐκεῖ, νὰ καλέσουν τὴ σάρα καὶ τὴ μάρα κ᾿ ἐμένα νὰ μὴ μὲ καλέσουν; Τὸ θεωρῶ ἀνυπόφορο… 

Τότε κ᾿ ἐγὼ ἔκανα στροφὴ καὶ τοῦ λέω·

 –Μὴ στενοχωριέσαι· ἔχω στὴν τσέπη μία ἄλλη πρόσκλησι γιὰ σένα. 

–Τί; 

–Σὲ καλεῖ κάποιος τιμητικῶς σὲ μεγάλο τραπέζι… Αὐτός, ὅπως τοῦ μιλοῦσα σοβαρά, τὸ πίστεψε καὶ λέει· 

–Ποιός, ὁ νομάρχης; 

–Μπᾶ, κάποιος ἀνώτερος.

 –Ὁ ὑπουργός;

 –Παραπάνω.

 –Ποιός, ὁ βασιλιᾶς; 

–Παραπάνω. 

–Ποιός;

 –Κάποιος, ποὺ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ θεωρεῖς μεγάλους εἶνε μπροστά του πελώρια μηδενικά. Σὲ καλεῖ ἐκεῖνος ποὺ κυβερνᾷ τὰ ἄστρα τ᾿ οὐρανοῦ, ποὺ ἔφτιαξε κ᾿ ἐσένα κ᾿ ἐμένα. Σὲ καλεῖ «ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων» (Α΄ Τιμ. 6,15). –Ποιός; λέει (κατάλαβε ποῦ τὸ πήγαινα).

 –Σὲ καλεῖ ὁ Χριστός!

 –Ὁ Χριστός; 

–Ναί, ὁ Χριστός. Κι ἂν θεωρῇς προσβολὴ τὸ ὅτι δὲν σὲ κάλεσαν οἱ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν «μεγάλοι», μὴ στενοχωριέσαι· σὲ καλεῖ ὁ Χριστός. 

–Ποῦ; πότε; 

–Κάθε Κυριακὴ ποὺ χτυπᾷ ἡ καμπάνα· κάθε χτύπημα εἶνε μία πρόσκλησι…

Ὁ Χριστὸς καλεῖ ἐσένα, τὸν ἄλλο, ὅλους. Ὄχι βέβαια καὶ τὸ μασόνο, τὸ χιλιαστή, τὸ μουσουλμᾶνο, τὸ βουδδιστή, τὸ βραχμᾶνο, ὅποιον ἀνήκει σὲ ἄλλη θρησκεία. Καλεῖ ὅσους πιστεύουν σ᾿ αὐτὸν καὶ φέρουν τὸ ὄνομα τοῦ ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ· ἄντρες – γυναῖκες, μικροὺς – μεγάλους. Εἶνε ὑποχρεωτικό. Οἱ ἱεροὶ κανόνες λένε καθαρά, ὅτι ὅποιος χωρὶς λόγο λείψῃ τρεῖς Κυριακὲς ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, αὐτὸς διαγράφεται ἀπὸ τὰ μητρῷα της, ἀποκόπτεται, μὲ ἄλλα λόγια εἶνε ἀφωρισμένος.

Από την ιστορια των λέξεων: ❝ΕΚΚΛΗΣΙΑ❞

ΗΔΗ κατά την ελληνιστ. περίοδο (2ος αι. μ.Χ.), η λ. “εκκλησία ” άρχισε να χρησιμοποιείται με τη σημερινή σημ. «ναός». Η λ. στη χριστιανική θρησκεία έχει τις σημ. «το σύνολο των χριστιανών, το σώμα των πιστών», «ναός» και «ο θεσμός Εκκλησία» (με στένωση της σημ. στον κλήρο, την ιεραρχία και τις εκκλησιαστικές δομές). Η ελληνική λ. επιβιώνει μέσω του λατ. τύπου “ecclesia ” σε λατινογενείς γλώσσες, πβ. γαλλ. “église ” (από τη δημώδη λατινική παραλλαγή “eclesia ”), ισπ. “iglesia ”.

Η λ. ‘ eclesia ’ με τη σημ. «ναός» αντικατέστησε σταδιακά τη λατ. λ. “basilica ” ( = η “βασιλική ” ο γνωστός τύπος χριστιανικού ναού, πβ. ‘ βασιλική μετά τρούλου’), η οποία ως τότε δήλωνε στοά στο forum στη Ρώμη, στη ρωμαϊκή αγορά, ή σπουδαίο δημόσιο κτήριο για δικαστηριακή χρήση ή εμπορικές δραστηριοτήτες, και, εν συνεχεία, ιδίως μετά την κατασκευή της Βασιλικής που έχτισε στο α’ μισό του 4ου αι. στην Ιερουσαλήμ ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας –πρόκειται για τον σημερινό ναό του Παναγίου Τάφου-, απέκτησε βαθμηδόν τη σημ. «οίκος λατρείας, ναός», καθώς ως τύπος οικοδομήματος απετέλεσε το αρχιτεκτονικό πρότυπο κατασκευής των χριστιανικών ναών.

Στην ελληνόφωνη Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ήδη από τον 4ο αι., μαρτυρείται, παράλληλα προς τη λ. ‘ εκκλησία ’ αλλά λιγότερο συχνά από αυτή, η χρήση της λ. “κυριακόν ” με τη σημ. «λατρευτικός χώρος, ναός», από το “κυριακόν δώμα ” ή “κυριακός οίκος / τόπος ”, δηλ. ο οίκος του Κυρίου. Η λ. αυτή πέρασε στους Γότθους και στους Σλάβους (πιθ. στους Σλάβους μέσω των Γότθων) δίνοντας τους παλαιότερους γερμ. τύπους ‘ kirihha, kiricha, kirika ’ κ.ά., από τους οποίους προέρχεται το σημερινό γερμ. “Kirche ”, αλλά και το αγγλ. “church ” και τα σλαβικά “tserkov, ” “tsrkva ” κ.ά.
Έτσι, για τη σημ. «χριστιανικός ναός», στις ρομανικές γλώσσες έχουμε λέξεις προερχόμενες από τη λ. ‘ εκκλησία ’, ενώ στις γερμανικές και σλαβικές από τη λ. ‘ κυριακόν ’.

Από Γ. Μπαμπινιώτη, Ετυμολογικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας

Κέντρο Λεξικολογίας

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ;- ΤΡΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ(Α'Λουκά)

«Ἀδελφοί, γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει.... χαίρω δὲ ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ Στεφανᾶ καὶ Φορτουνάτου καὶ Ἀχαϊκοῦ, ὅτι τὸ ὑμῶν ὑστέρημα οὗτοι ἀνεπλήρωσαν· ἀνέπαυσαν γὰρ τὸ ἐμὸν πνεῦμα καὶ τὸ ὑμῶν. Ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους. Εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα» (Α’ Κορ. 16, 13,17-18, 22)΄

«Αδελφοί, αγρυπνείτε! Μένετε στέρεοι στην πίστη! ...Είμαι πολύ χαρούμενος από την παρουσία κοντά μου του Στεφανά, του Φουρτουνάτου και του Αχαϊκού, γιατί αυτοί αναπλήρωσαν το κενό της απουσίας σας. Μου ξεκούρασαν την ψυχή, όπως και τη δική σας. Σε τέτοιους ανθρώπους οφείλετε αναγνώριση... Όποιος δεν αγαπάει τον Κύριο Ιησού Χριστό ας είναι χωρισμένος από το σώμα της εκκλησίας».

Ο Απόστολος Παύλος, κλείνοντας την πρώτη επιστολή του προς τους Κορινθίους, αφήνει στην ρύμη του λόγου του τρία μηνύματα πολύτιμα και για εκείνους και για εμάς, τα οποία δείχνουν τι σημαίνει στην πραγματικότητα εκκλησιαστική ζωή.

 Το πρώτο είναι ότι χρειάζεται να μένουμε στέρεοι στην πίστη. Δεν είναι μόνο η δογματική πλευρά της. Είναι, κυρίως, η εμπιστοσύνη στον Θεό και στο θέλημά Του, εκείνη η βαθιά ελπίδα ότι ο Κύριος δεν μας ξεχνά και δίνει πάντοτε αυτό που είναι το καλύτερο για μας, αφού εμείς καταβάλουμε τους δικούς μας κόπους.

 Το δεύτερο είναι ότι καλούμαστε να αναζητούμε εκείνους τους ανθρώπους της πίστης, οι οποίοι, μέσα από την διακονία της αγάπης και της αλήθειας, λαμβάνουν τη χάρη του Θεού και ξεκουράζουν τις ψυχές των ανθρώπων. Κι αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται την εμπιστοσύνη μας και την αναγνώρισή μας. Η ευγνωμοσύνη δηλαδή, μια αρετή που δυστυχώς λείπει ιδιαιτέρως από τους καιρούς μας, είναι ένα στοιχείο που φανερώνει τη γνήσια πνευματική πρόοδο.

 Το τρίτο είναι η αυστηρή προτροπή-εντολή του αποστόλου προς τους Κορινθίους:

Η Πεντηκοστή είναι η γιορτή της υπενθύμισης της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο.

«Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλάλησε λέγων· ᾿Εγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾿ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ιωάν. 8,12)

Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μίλησε πάλι καὶ τοὺς εἶπε· «᾿Εγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὅποιος μὲ ἀκολουθεῖ δὲν θὰ πλανιέται στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ φῶς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή».

 Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής της Πεντηκοστής ο Χριστός επισημαίνει έναν μεγάλο κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε οι άνθρωποι: είναι αυτός του να περπατάμε και να περιπλανιόμαστε στο σκοτάδι. 

 Σκοτάδι για τον άνθρωπο του Θεού είναι η ζωή χωρίς την πυξίδα των εντολών του Θεού. Χωρίς το πρόσωπο του Χριστού ως προτεραιότητα καρδιακή. 

 Σκοτάδι είναι η αποθέωση του εγώ μας. 

 Σκοτάδι είναι ο μηδενισμός της αιωνιότητας και η αποθέωση του παρόντος κόσμου, η αίσθηση ότι τα πάντα τελειώνουν εδώ και, επομένως, χρειάζεται να απολαύσουμε αυτή τη ζωή χωρίς μέτρο στις επιθυμίες μας, χωρίς όρια, χωρίς ενσυναίσθηση, αλλά με κέντρο το εγώ, το τώρα, το αίσθημα ότι οι άλλοι μάς οφείλουν.
Μπορεί ο πολιτισμός μας να χαρακτηρίζεται από την άνεση, από την προτροπή να μετέχουμε στα αγαθά του, να θεωρεί φως τη γνώση που μας παρέχει, την πληροφορία, το δικαίωμα να θεωρούμε τους εαυτούς μας αυθεντίες, αδιαφορώντας για οποιαδήποτε άλλη γνώμη, σχέση, αντίληψη. 

 Σκοτάδι για τον πολιτισμό μας βεβαίως θεωρούνται η βία, το κακό, ο θάνατος, όχι κατ’ ανάγκην επειδή είναι σκοτάδι, αλλά γιατί θίγουν τα δικαιώματα των άλλων. Γι’ αυτό ο κόσμος μας διακρίνει ανάμεσα στην νόμιμη και καλή βία και στην κακή. Αποδέχεται τον πόλεμο και τον θάνατο, όταν είναι για καλό σκοπό. Θεωρεί το κακό δικαίωμα όταν μας συμφέρει, γι’ αυτό και αποθεώνει την σκοτεινή μουσική, τους σκοτεινούς ήρωες του κινηματογράφου, την αδικία στον αθλητισμό, αρκεί να είναι προς όφελος της ομάδας που υποστηρίζουμε, την ελευθερία του να ειρωνεύεσαι και να προσβάλλεις την πίστη του άλλου, διότι σου επιτρέπεται να ζεις σε έναν κόσμο χωρίς πίστη. 

Δεν είναι όμως, στ’ αλήθεια, σκοτάδι να θεωρείς μόνο τον εαυτό σου σημαντικό;

Δεν είναι σκοτάδι το να αποθεώνονται τα υλικά αγαθά και ο άνθρωπος να αδιαφορεί για το διδόναι; 

Δεν είναι σκοτάδι η πορνογραφία; 

Δεν είναι σκοτάδι να ψάχνουμε να βρούμε δικαιολογίες για κάθε κακή πράξη, χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη, κυρίως γιατί δεν ωριμάσαμε, ώστε να απορρίψουμε τον τρόπο του κακού;

 Η Εκκλησία μάς επισημαίνει ότι όποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τον Χριστό, δεν

«Κάποιοι θέλησαν νά ὑποδείξουν καί νά ἐπιβάλουν στήν Ἐκκλησία ποιά στάση θά ἔπρεπε νά κρατήσει»(Μητροπολίτης Κέρκυρας, Νεκτάριος)

Ο Μητροπολίτης Κέρκυρας, Νεκτάριος, με αφορμή την Μεγάλη Εβδομάδα, την Ανάσταση του Κυρίου και το Άγιο Πάσχα καταφέρθηκε κατά πάντων, στον απόηχο της υπερψήφισης του νόμου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Μιλώντας από άμβωνος απέστειλε τριπλό μήνυμα με τα λεγόμενά του:

«Ἤγγικεν καί πάλι ἡ πιό εὐλογημένη περίοδος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Ἑβδομάδα. Κατ᾽ αὐτήν θά δοῦμε νά ἐκτυλίσσονται ἐνώπιόν μας τά τελευταῖα καί μοναδικῆς σημασίας γιά τή ζωή τοῦ κόσμου καί τήν ὕπαρξη τοῦ καθενός μας γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί θά κληθοῦμε μέσα ἀπό τίς ἱερές ἀκολουθίες, τήν νηστεία καί τήν προσευχή, τήν ἐξομολόγηση καί τήν μετάνοια, τήν μετοχή μας κυρίως στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὄχι ἁπλῶς νά ζήσουμε τά γεγονότα αὐτά γιά τό “καλό τοῦ χρόνου”, ὅπως κάποιοι νομίζουν, οὔτε ὡς ἀπομεινάρια ἑνός ἐνδόξου παρελθόντος παραδόσεως καί ἐθίμων, τά ὁποῖα εἶναι μέν ἀπαραίτητα ὡς στοιχεῖα τῆς λαϊκῆς εὐσέβειας καί ἀγάπης πρός τόν Θεό, δέν εἶναι ὅμως ἀρκετά γιά νά κάνουμε δικό μας τό μυστήριο τῆς σωτηρίας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἡ ἔκφραση τοῦ ὁποίου κορυφώθηκε στό Πάθος, τόν Σταυρό, τήν Ταφή καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καλούμαστε νά δείξουμε τήν πίστη μας ἐμπράκτως. Νά καθαρίσουμε τήν συνείδησή μας ἐκ τῶν νεκρῶν ἔργων, νά λατρεύσουμε τόν ζῶντα Θεό (Ἑβρ. 9,14), νά γίνουμε μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐνεργά. Ἀλλιῶς, ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα δέν θά ἀποτελέσει “καιρόν εὐπρόσδεκτον”, “ἡμέρα σωτηρίας” (Ρωμ. 13,12), ἀλλά θά εἶναι μία στάση στήν πορεία τοῦ χρόνου, ἕνα διάλειμμα, εὐπρόσδεκτο μέν, ἀνεπαρκές δέ.

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα φέτος ἔρχεται νά βρεῖ τόν κόσμο μας σέ καταστάσεις οἱ ὁποῖες πόρρω ἀπέχουν ἀπό τίς δωρεές τίς ὁποῖες μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριός μας.

Πρῶτον, εἶναι πολλές οἱ ἀκοές τῶν πολέμων, πολύς ὁ θάνατος καί ἡ ἔκφραση της κακίας, τήν ὁποία τά ἀντικρουόμενα συμφέροντα, ἡ ἐπίδειξη δυνάμεως τῶν ἀρχόντων τῶν λαῶν ἐναντίον τῶν ἀδυνάμων, ἀλλά καί τό κοσμικό πνεῦμα, κάποτε καί ὁ θρησκευτικός φανατισμός ἐπιβάλλουν. Ἄς ἀντιτάξουμε τήν προσευχή μας καί ἄς καταθέσουμε τήν λύπη καί τόν πόνο μας στά πόδια τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου μας καί ἄς ζητήσουμε ὁλοκαρδίως τή δική Του παρέμβαση “ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου”. Ἰδίως νά φωτίσει τούς ὁμοδόξους λαούς μας νά σταματήσουν τόν ἀλληλοσπαραγμό, γεγονός πού μᾶς πονεῖ ἔντονα.

Δεύτερον, εἶναι ἡ σύγχυση περί τοῦ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Τά πρόσφατα γεγονότα, μέ τήν ψήφιση ἑνός νομοσχεδἰου, τό ὁποῖο ἀπέδειξε ὅτι ἡ κυριαρχοῦσα πολιτική τάξη τῆς πατρίδος μας, στό ὄνομα τοῦ δικαιωματισμοῦ, οὐδόλως ἐνδιαφέρεται γιά τό κύτταρο τῆς κοινωνίας μας, πού εἶναι ἡ οἰκογένεια, ἀλλά ἀκολουθεῖ τά προστάγματα ἑνός παγκόσμιου ρεύματος, τό ὁποῖο δέν θέλει τούς κανόνες πού ὁ Θεός καί ἡ φύση ὅρισαν γιά τόν ἄνθρωπο, ἀλλά νά κυριαρχεῖ ἕνα ΕΓΩ χωρίς ὅρια, τό ὁποῖο δικαιοῦται δῆθεν τά πάντα. 

Κάποιοι θέλησαν νά ὑποδείξουν καί νά ἐπιβάλουν στήν Ἐκκλησία ποιά στάση θά ἔπρεπε νά κρατήσει.

Όταν.....δεν μας συγκινεί η κρυμμένη αγιότητα...

Επειδή οι καιροί μας είναι ιδιαίτερα πονηροί και η αλήθεια κρύβεται πολλάκις τεχνηεντως, μη μπορώντας να διαπιστώσει κανείς εύκολα ποια ακριβώς είναι η πραγματικότητα και που το ψέμα, η πλάνη και η μεθόδευση....θα πρέπει να είμαστε αρκετά φειδωλοί σε ότι ακούγεται και κυρίως... γράφεται.

Για μια ακόμη φορά το σώμα της Εκκλησίας αιμορραγεί εξαιτίας... σκανδάλων.
Πολλές οι φωνές... αλλά μυριάδες περισσότεροι οι ...ψίθυροι.
Ψυχές σκανδαλίζονται και διαλογισμοί εγείρονται από καρδιές σκληρές.
Κι αν το ψάξουμε καλύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι το ... χρήμα, που διαβρώνει και νεκρώνει συνειδήσεις.
Όμως....η ευθύνη έρχεται και αγγίζει όλους.

Όταν ως χριστιανοί αναζητούμε πνευματικές αυθεντίες και "μεγάλα ονόματα" μέσα στον χώρο των κληρικών...
Όταν μας ζαλίζει η διαφήμιση και κυρίως η αυτοπροβολή κάποιων "ταλαντούχων"και δεν μας συγκινεί η κρυμμένη αγιότητα...
Όταν σ όλη μας την πορεία η μόνη μας επιδίωξη είναι να γίνουμε..."κόσμος" , φέροντες όμως και τον μανδύα της θρησκευτικότητος...
Όταν επιλέγουμε ως πρότυπο αυτόν που ομιλεί πολύ και κυκλοφορεί πολύ...και συζητιέται πολύ...
Τότε.... πάσχουμε.Και μάλιστα... βαρύτατα.
Άρα αυτό που μας λείπει δεν είναι ούτε τα βιβλία και οι περγαμηνές .. ούτε τα κηρύγματα... ούτε τα χρυσά και πλουμιστα... ούτε οι περιττές και άσκοπες φωνασκιες .
Αυτό που λείπει είναι η γνησιότητα και τα σωστά πρότυπα.
Από....."αναμάρτητους" και "αυθεντίες" πηξαμε...
Από αγωνιστές...ξεμειναμε !!!

π. Γ. Πετράκης

Η αγάπη μυσταγωγείται εν Χριστώ και εν τή Εκκλησία...

 

ΠΗΓΗ

π. Γεώργιος Σχοινάς: Η "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία

                           

O π. Γεώργιος Σχοινάς συζητά με τον Σταύρο Σταμάτη για την "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία: 00:00 Eισαγωγή 00:58 Τι έχει να πει η εκκλησία στους γονείς ενός ομοφυλόφιλου; 02:28 Ομοφοβική εκκλησία; 03:28 Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος 04:19 Η εκκλησία πιο πέρα και από τον χρόνο 06:52 Ομοφυλόφιλος Άγιος; 12:30 Που στρέφονται τα πάθη; 13:22 Παρένθετη μητέρα 19:19 Απροσωποποίση του προσώπου 21:50 My body my choice 25:01 Tεκνοθεσία 26:40 Πίστη και Ομοφυλόφιλοι 30:24 Θα μας κόψετε την ηδονή; 34:40 Η "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία 40:44 Ανδρείες Γυναίκες 44:50 Τι και που είναι η ανδρεία; 46:56 Ευκαιρία για την σώζουσα Αλήθεια 50:23 O μετανοών άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος επαναστάτης 52:40 H "Καιτούλα" 53:20 Γιατί "φωνάζει" τόσο πολύ η εκκλησία τώρα; 54:10 Αυτός ο νόμος αγγίζει τα όρια της ασέβειας

ΓΙΑΤΙ ΕΝΟΧΛΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ; - ΔΑΥΙΔ ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΥΡΙΟΝ ΚΑΛΕΙ ΑΥΤΟΝ(Κυριακή ΙΕ' Ματθαίου)

«Πῶς οὖν Δαυῒδ ἐν Πνεύματι Κύριον καλεῖ αὐτὸν λέγων, εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; εἰ οὖν Δαυῒδ καλεῖ αὐτὸν Κύριον, πῶς υἱὸς αὐτοῦ ἐστι;» (Ματθ. 22, 43-45)

«Πώς τότε ο Δαβίδ, οδηγημένος από το Πνεύμα, τον ονομάζει “Κύριο”; Λέει: Ο Κύριος είπε στον Κύριό μου: κάθισε στα δεξιά μου ώσπου να υποτάξω τους εχθρούς σου κάτω απ’ τα πόδια σου. »

Αν, λοιπόν, ο Δαβίδ τον ονομάζει “Κύριο”, πώς είναι απόγονός του;»

  Ενοχλεί η Εκκλησία στους καιρούς μας ιδιαιτέρως. Δεν είναι μόνο το αντιεκκλησιαστικό πνεύμα που επικρατεί, ελθόν από τη δυτική κοσμοαντίληψη και την παρερμηνεία της, καθώς οι εδώ φιλοδυτικοί δεν έλαβαν ποτέ υπόψιν τους την κόπωση των ανθρώπων είτε από μια Εκκλησία ιδιαίτερα ελεγκτική της ζωής τους είτε από μία Εκκλησία συνήθειας και παράδοσης, που δεν ήθελε όμως να προσαρμοστεί στα δεδομένα των καιρών σε σύνολο επίπεδο, καθώς ένιωθε ότι το αθεϊστικό κίνημα απειλούσε τη θέση της στη ζωή των ανθρώπων. 

 Είναι και η απόφαση των πολλών να οικειωθούν τον τρόπο του σύγχρονου πολιτισμού, ο οποίος στηρίζεται στο «κάνω ό,τι θέλω και ό,τι μου αρέσει», χωρίς να νοιάζεται για ηθικούς φραγμούς και αμαρτίες. Ο πλούτος και η δόξα είναι τα κλειδιά αυτής της εποχής. Η πιστότητα, για παράδειγμα, στις σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι μείζον. Αντίθετα, οι πολλοί που παρακολουθούν το star system, ιδίως μέσα από το Διαδικτύου και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ιδιαιτέρως οι νεώτεροι, γνωρίζουν τα πάντα για τις απιστίες, για την ελευθεριότητα, για τα ταξίδια, για τον τρόπο ζωής των ινδαλμάτων του καιρού μας χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη να απορρίψουν τη νοοτροπία ζωής τους.

 Ενοχλεί λοιπόν η Εκκλησία, όταν έρχεται να δώσει μια διαφορετική αντίληψη για τα όσα επικρατούν και εξελίσσονται. Θεωρείται οπισθοδρομική και ξεπερασμένη. Άλλωστε, οι πολλοί δεν έχουν ιδιαίτερες πνευματικές αναζητήσεις, για να ασχολούνται με τη γνώμη της. Να την κρίνουν. Να επιχειρηματολογήσουν έναντί της. Να αμφισβητήσουν την αυθεντία της με βάση επιχειρήματα που να πηγάζουν από τη γνώση της διδασκαλίας της και να επιχειρούν να την ανατρέψουν. Όχι. Η όποια απόρριψη έρχεται είτε διά της χρήσης στερεοτύπων και προκαταλήψεων είτε διά της

Κυριακή ΙΕ’ Λουκά(Ζακχαίου)-Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΜΟΔΑ - ΟΥΚ ΗΔΥΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥ ΟΧΛΟΥ

“καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν ᾿Ιησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν” (Λουκ. 19,2)
“Αὐτὸς προσπαθοῦσε νὰ δεῖ ποιὸς εἶναι ὁ ᾿Ιησοῦς· δὲν μποροῦσε ὅμως ἐξαιτίας τοῦ πλήθους καὶ γιατὶ ἦταν μικρόσωμος”

  Υπάρχει μια ξεχωριστή λεπτομέρεια σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα περιστατικά της επί γης ζωής και δράσης του Χριστού, που είναι η συνάντησή Του με τον αρχιτελώνη της Ιεριχούς Ζακχαίο. 

 Πλήθος πολύ συνόδευε τον Χριστό, με αποτέλεσμα ο Ζακχαίος, που ήταν μικρόσωμος, να μην μπορεί να Τον δει, καθώς περνούσε. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Ζακχαίος ανέβηκε πάνω στην συκομορέα, αδιαφορώντας για τις ειρωνείες και τη γελοιοποίηση που τον ανέμενε από το πλήθος, το οποίο δεν είχε και κάποιον λόγο για να τον συμπαθεί λόγω της επιλογής του να είναι ο επικεφαλής των μισητών τελωνών, των φοροειπρακτόρων της εποχής, που έκλεβαν και αδικούσαν τους ανθρώπους. Ο Χριστός τον είδε, πήγε στο σπίτι του και εκεί ο Ζακχαίος διακήρυξε την έμπρακτη μετάνοια για τη ζωή του, λαμβάνοντας από τον Χριστό την άφεση των αμαρτιών. Δεν έκανε κάτι ιδιαίτερο ο Χριστός, για να αλλάξει ο Ζακχαίος. Εκείνος, ακούγοντας ότι έρχεται, έχοντας μάθει τη ζωή και τη διδασκαλία Του και βλέποντάς Τον από το δέντρο έλαβε την απόφαση και την επιβεβαίωσε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει χωρις μετάνοια. Άλλαξε λοιπόν ριζικά, σώζοντας και τους οικείους του με την μετάνοια.

 Το ενδιαφέρον είναι ότι τον Χριστό Τον ακολουθούσε πλήθος πολύ, και όμως ένας

Κάθαρση...

  Μεγάλη η ευεργεσία να σε καθαρίζει κάποιος από το παράπτωμά σου, που σε οδηγεί σε σίγουρο θάνατο...
  Πάντοτε η ανθρωπότητα ζητούσε τη λύτρωση από την ενοχή και επιτελούσε θυσίες για να νιώσει ανακούφιση.
  Συμμετείχε σε εξιλεωτικές πράξεις για να νιώσει γαλήνη μέσα σε έναν κόσμο αρρώστιας, φόβου και θανάτου.
  Αυτή την περίοδο κάθαρσης πρέπει να βιώνουμε με όλη μας την ψυχή την ελευθερία που μας χάρισε ο Χριστός στον Ιορδάνη.

  Αν ξεχνάμε την ευεργεσία αυτή μέσα στις άφθονες ειδήσεις και πληροφορίες αυτού του κόσμου, τότε χάνεται κάθε ελπίδα σωτηρίας.
  Σκέψεις, πάθη, αντιπάθειες, εργασίες κάθε είδους πνίγουν τη βασική εργασία μας: να βιώνουμε και να ευγνωμονούμε τον Θεό για ο, τι μας χάρισε:
  Ξέπλυνε την ντροπή όλων των κρυφών εγκλημάτων μας: της έλλειψης σχέσης μαζί Του, ώστε να γεμίσουμε αγάπη και κατανόηση.
  Με το βάφτισμά Του και το δικό μας βάφτισμα μάς έκανε ένα μαζί Του και μας ελευθέρωσε από κάθε κοσμική πλάνη και εξουσία.

Τα πάντα μες στην Εκκλησία μετασχηματίζονται, τα πάντα μεταμορφώνονται.

  Όταν νιώθουμε πικραμένοι και διαβάζουμε το «Θεοτοκάριο» του Αγίου Νικοδήμου ή τον «Ικετήριο Κανόνα» στον Ιησού Χριστό, η πίκρα αυτή αλλάζει. Δεν αλλάζουν οι συνθήκες της ζωής μας, ούτε βρίσκουμε απαραίτητα αυτό που θέλουμε, απλά αλλάζει η ύπαρξή μας γιατί την σκεπάζει η Χάρη του Θεού. Και μπορεί να πάρουμε αντικαταθλιπτικά και η πίκρα να είναι πίκρα και τίποτε να μην έχει νόημα. Γιατί τα φάρμακα καταστέλλουν τα συμπτώματα της ασθένειας και βοηθάνε, αλλά η ουσιαστική θεραπεία γίνεται μέσα στην Εκκλησία με τη Χάρη του Θεού.

  Τη στιγμή που νιώθουμε ότι μας έχει αδικήσει όλος ο κόσμος, τη στιγμή που νιώθουμε ότι το σύμπαν ολόκληρο έχει συνωμοτήσει εναντίον μας να σκεφτούμε Ποιον προσκυνάμε και λατρεύουμε. Αυτόν που Τον αδίκησαν όλοι. Κάτω από τον Σταυρό στάθηκε μόνο η Παναγία και ο αγαπημένος μαθητής, κανείς άλλος. Να πάρουμε κουράγιο και να πούμε ότι εμείς δεν πάθαμε και τόσο μεγάλο κακό και να παρακαλέσουμε: «Χριστέ μου, που σε σταυρώσανε, βοήθησε κι εμένα που σταυρώνομαι, εν τινί μέτρω, μήπως βρω κι εγώ Ανάσταση». Αλλάζει η ύπαρξή μας την ώρα εκείνη.

  Αρρωσταίνουμε και φοβόμαστε ότι θα πεθάνουμε. Και αμέσως σκεφτόμαστε ότι ζούμε μες στην Εκκλησία και λέμε τόσο ωραία πράγματα γύρω από την Ανάσταση. Παίρνουμε κουράγιο και θυμόμαστε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος και ότι δεν ζούμε για να ζήσουμε σε αυτή τη ζωή. Κάνουμε το κρεβάτι του πόνου άμβωνα,

Αν λειτουργούσαν σωστά οι λαϊκοί θα είχαμε και σωστούς ιερείς και σωστούς αρχιερείς.

Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

  Πολλές φορές το λέω ότι αν λειτουργούσαν σωστά οι λαϊκοί θα είχαμε και σωστούς ιερείς και σωστούς αρχιερείς. Αλλά επειδή εμείς δεν λειτουργούμε σωστά ως βάση, δεν προωθούνται και οι σωστοί αρχιερείς και ιερείς, και αν προωθηθούν (κατά λάθος, δεν ξέρω πως) μετά από λίγο τους κατεβάζουμε κάτω, δεν τους θέλουμε, δεν είναι ανεκτοί. Καταλάβατε;

  Το έχω πει πολλές φορές το παράδειγμα με τον Άγιο Μακάριο Κορίνθου.

  Όταν πήγε στην Κόρινθο εξομολόγησε όλους τους ιερείς. Τους είπε θα εξομολογηθείτε σε μένα κι εγώ σε σας. Και μετά έβγαλε έξω πάνω από 100. Τους ξεχώρισε γιατί είχανε διάφορα κωλύματα. Πες τε μου αν βρεθεί ένας αρχιερέας σήμερα να το κάνει αυτό στην Μητρόπολή του, τι θα γίνει μετά την επόμενη μέρα; Όλα τα χωριά θα πάνε στον δεσπότη, θα του πούνε, εμείς θέλουμε τον παπά μας, γιατί μας τον επήρες. Ό,τι και να ναι. Ας έχει χίλια δυο κωλύματα. Ας δημιουργεί χίλιους δυο σκανδαλισμούς. Τον θέλουν. Καταλάβατε; Γιατί; Γιατί μας βολεύει. Γιατί πάει στο καφενείο, καπνίζει. Είναι παπάς με τα όλα του. Τέτοιους παπάδες θέλουμε. Καταλάβατε;

  Έχουμε τα χάλια μας, γι’ αυτό να συμπονάμε και την λεγόμενη επίσημη Εκκλησία. Γιατί όλοι είμαστε μέσα συνένοχοι σε όλο αυτό που υπάρχει σήμερα, που δεν λειτουργεί σωστά βεβαίως... Δεν λειτουργεί σωστά ούτε η επίσημη Εκκλησία αλλά ούτε κι εμείς λειτουργούμε σωστά. Οπότε τί θα γίνει; Ας διορθώσουμε ο καθένας τον εαυτόν του. Αυτή είναι η αρχή, το πρώτο, και από εκεί και μετά δεν θα χάσουμε την Πόλη ξανά, την Ελλάδα ξανά, την Μακεδονία ξανά.

 Ξέρετε γιατί χάσαμε την Πόλη; Γιατί είχαμε χάσει την Πίστη μας. Ξέρετε γιατί χάσαμε την Μακεδονία μας και δώσαμε το όνομα στους Σκοπιανούς; Γιατί προηγουμένως προδώσαμε την Πίστη μας και δώσαμε το όνομα στους αιρετικούς. Ποιό όνομα; Τους είπαμε ότι είναι «εκκλησία». Προηγείται η πτώση στην Πίστη και ακολουθεί η πτώση στην Πατρίδα, στα εθνικά θέματα.