ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κακό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κακό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ — ΟΤΑΝ ΤΟ ΞΕΝΟ ΕΘΙΜΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΤΑΙ!


Στη Χανιώτη Χαλκιδικής, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα, μητέρα κατήγγειλε θρησκευτικό κήρυγμα ορθόδοξου ιερομονάχου κατά του Halloween σε δημοτικό σχολείο, υποστηρίζοντας ότι το παιδί της φοβήθηκε και ξυπνούσε τη νύχτα με εφιάλτες.

Και κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα που συμπυκνώνει ολόκληρη την αντίφαση της εποχής μας. Το Halloween, με τις νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία, τις σκοτεινές φιγούρες και την εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου, δεν φόβισε το παιδί; Οι νουθεσίες, όμως, ενός ορθόδοξου μοναχού, ο οποίος το προειδοποίησε για όσα θεωρεί πνευματικά επιζήμια, φέρεται να το φόβισαν;
Αυτός είναι ο κόσμος ανάποδα στον οποίο ζούμε! Ένας κόσμος που συχνά υποδέχεται με ενθουσιασμό τα ξενόφερτα, αλλά αντιμετωπίζει με καχυποψία τα δικά του, που βαφτίζει την άκριτη μίμηση «πρόοδο» και αντιμετωπίζει την υπεράσπιση της πνευματικής μας παράδοσης ως κάτι ύποπτο, ενοχλητικό ή αναχρονιστικό.

Πότε ακριβώς η ξενομανία μας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρούμε αυτονόητη την εισαγωγή κάθε ξενόφερτου εθίμου, αλλά αμφισβητήσιμη ακόμη και την ελευθερία ενός ορθόδοξου κληρικού να εκφράσει τη θρησκευτική του άποψη; Από πότε η πολιτισμική αυτοπεποίθηση έγινε μειονέκτημα και η αποκοπή από τις ρίζες μας προϋπόθεση για να θεωρηθούμε σύγχρονοι;

Ας αναρωτηθούμε τι ακριβώς προσφέρει στα παιδιά μας η εξοικείωση με μια κουλτούρα που εμπορεύεται τον τρόμο, το μακάβριο και τη σκοτεινή εικονογραφία; Επίσης γιατί η προειδοποίηση ενός μοναχού για την πνευματική διάσταση τέτοιων συμβόλων προκαλεί αντιδράσεις που αξίζουν τουλάχιστον έναν σοβαρό προβληματισμό;

Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026

Θέλει ὁ Θεός τήν αἰώνια καταδίκη κάποιων ἀνθρώπων; (Μεταξύ Ἀπόλυτου Προορισμοῦ καί Ἀποκατάστασης τῶν πάντων)

Παναγιώτης Νικ. Γκουρβέλος

 «Ὁ Θεός θέλει πάντας σωθῆναι»(Α΄ Τιμ. β΄ 4), μᾶς βεβαιώνει ὁ ἀδιάψευστος λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ταυτόχρονα ἡ Ἐκκλησία μας ρητά διδάσκει πώς ὁ Κύριος θα ἐπιτρέψει (παραχωρήσει) τήν αἰώνια κόλαση τῶν μέχρι θανάτου ἀμετανόητα ἁμαρτωλῶν. Πῶς λοιπόν αὐτό συμβιβάζεται μἐ τήν ἀναλλοίωτη θέληση τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ νά σώσει ὅλα τά λογικά του δημιουργήματα, ἀγγέλους καί ἀνθρώπους; Ὅ,τι θά γραφτεῖ στή συνέχεια ἀποτελεῖ μιάν απόπειρα διαλεύκανσης τοῦ ἐπίμαχου αὐτοῦ ζητήματος.

Στήν ἱστορική πορεία παρουσιάστηκαν δύο ἀντίπαλες μεταξύ τους ἀλλά ἐξ ἴσου κακόδοξες- αἱρετικές διδασκαλίες, ὅσον ἀφορᾶ τό ὑπό συζήτησιν πρόβλημα. 
Σύμφωνα μέ τήν πρώτη, ὁ Θεός εἶναι ἕνας ἀμείλικτος Δικαστής, ὁ ὁποῖος θέλει ἤ μᾶλλον εὐφραίνεται μέ τήν αἰώνια τιμωρία μιᾶς μεγάλης μερίδας ἀνθρώπων. Κατά τήν θεωρία τοῦ Ἀπόλυτου Προορισμοῦ- διότι περί αὐτῆς πρὀκειται-, δέν εἶναι ἠ πρώτη καί ἀμετάβλητη βούληση τοῦ Θεοῦ (τό προηγούμενον ἤ κατ’ εὐδοκίαν θέλημά Του) ἡ αἰώνια λύτρωση ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἡ σωτηρία μόνο λίγων ἐκλεκτῶν. Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι προορίζονται ἀπό τή Θεία βούληση γιά τήν αἰώνια κόλαση.

Ἡ ἀντίθετη τοῦ Ἀπόλυτου Προορισμοῦ αἱρετική θεωρία, ἡ θεωρία τῆς Ἀποκατάστασης τῶν πάντων πρεσβεύει πώς ὁ Πανάγαθος Θεός δέν θά ἐπιτρέψει (παραχωρήσει) τήν παντοτεινή καταδίκη ὅσων πεισματικά παραμένουν ἀμετανόητα ἁμαρτωλοί. Κατά τήν αἵρεση αὐτή, ἡ αἰώνια κόλαση τῶν ἀμετανόητα ἁμαρτωλῶν δέν εἶναι οὔτε τό κατά παραχώρησιν ἤ ἑπόμενον, ὅπως λέγεται, θέλημα τοῦ Κυρίου. Οἱ αἱρετικοί αὐτοί ὑπερτονίζουν τή Θεϊκή ἀγαθότητα καί ὑποβαθμίζουν τή Θεϊκή δικαιοσύνη, κρίνοντας πώς δέν θά τιμωρήσει ὁ Θεός οὔτε τούς ἀμετανόητους ἁμαρτωλούς, οὔτε καί αὐτούς τούς δαίμονες, ἀλλά θά τούς ἀποκαταστήσει (σώσει) ὅλους στήν ἀνέσπερη Βασιλεία Του.

Κατά τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, τέλος,

Σάββατο 27 Ιουλίου 2024

Κυριακή Ε'Ματθαίου-ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ


Ἀντιμετωπίζεται τό κακό στην ζωή μας; 
Εἶναι πολύ διδακτική, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μέ δύο δαιμονισμένους ἀνθρώπους στή χώρα τῶν Γεργεσηνῶν. Ὁ Χριστός γνωρίζει ὅτι οἱ ἄνθρωποι κατέχονται ἀπό τό κακό. Εἶναι ἐμφανῆ τά σημάδια. Εἶναι «χαλεποί λίαν», κατοικοῦν στά μνήματα καί κανείς δέν μπορεῖ νά περάσει ἀπό τόν δρόμο στόν ὁποῖο αὐτοί διαφεντεύουν μέ τήν παρουσία τους καί μόνο (Ματθ. 8,28). Στά πρόσωπά τους ἀποτυπώνονται τά σημεῖα τοῦ κακοῦ: ἡ χαλεπότητα, δηλαδή ἡ ἀγριότητα τῆς καρδιᾶς πού σέ κάνει νά φοβᾶσαι νά τούς κοιτάξεις κατά πρόσωπον, ἡ διαρκής παραμονή τους στό θάνατο καί τίς μορφές του (μοναξιά, ἀκοινωνησία μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους, ἐσωστρέφεια) καί ἡ ἐξουσία τῆς βίας καί τοῦ φόβου πού ἔχουν ἐπιβάλει ἐκεῖ ὅπου βρίσκονται.

Ἡ οὐσιαστική σωφροσύνη
Ἀξιοσημείωτο ὅτι οἱ ἄνθρωποι τούς ἀποφεύγουν. Γνωρίζουν ὅτι δέν μποροῦν νά πολεμήσουν ἐναντίον τους καί νά ὑποτάξουν τό κακό. Ἔχουν παραδώσει τή συγκεκριμένη περιοχή σ’ αὐτούς. Κατανοοῦν ὅτι θά εἶναι γιά πάντα μία πληγή. Δέν πηγαίνουν νά παλέψουν κατά μέτωπο μαζί τους. Δέν εἶναι ἁπλῶς ὅτι φοβοῦνται. Κατά βάθος νιώθουν ἀνήμποροι νά νικήσουν τό κακό μέ τίς δικές τους δυνάμεις. Ἔτσι ἐπιλέγουν μία ἡττοπαθῆ μέν στάση φαινομενικά, σώφρονα ὅμως στήν οὐσία.

Ἡ ἐμπιστοσύνη στόν Χριστό
Μόνο ὁ Χριστός μπορεῖ νά ἀντιμετωπίσει τό κακό κατά μέτωπο. Καί αὐτό οἱ δαίμονες, οἱ ἐκφραστές του, τό γνωρίζουν καλά. Γι’ αὐτό καί δέν ἀντιστέκονται στό Χριστό. Δέν μποροῦν ὅμως νά νικήσουν τήν κακία πού ἔγινε φύση τους. Ἔτσι τοῦ ζητοῦνε νά ἀφήσουν τούς ἀνθρώπους, ἀλλά νά εἰσέλθουν στό κοπάδι τῶν χοίρων, τό ὁποῖο, ἀντίθετα μέ τόν μωσαϊκό νόμο, δηλαδή τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ἐκτρέφουν οἱ κάτοικοι τοῦ τόπου. Καί ὁ Χριστός τούς δίνει τήν ἄδεια. Τούς ἐπιτρέπει νά κάνουν τό θέλημά τους, μέ ἀποτέλεσμα οἱ χοῖροι νά πνιγοῦνε.

Δευτέρα 10 Ιουνίου 2024

Θα πληθύνει η κακία, η αγάπη των πιο πολλών θα ψυχρανθεί!

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς 

«Μέ τήν αὔξησι τῆς ἁμαρτίας, θά ψυχρανθῆ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν», λέγει ὁ Κύριος στά εὐαγγέλια· (Ματθ. 24,12) ὅταν δέ ψυχρανθῆ τελείως ἡ ἀγάπη, εἶναι ἀδύνατο νά παραμένη ἡ χάρις καί κηδεμονία τοῦ Θεοῦ.
Καί γιά νά σᾶς παραστήσω τό πάθος μέ ἕνα παράδειγμα, ή ψυχή τοῦ καθενός μας ὁμοιάζει μέ λυχνάρι, πού ὡς ἔλαιο μέν ἔχει τήν ἀγαθοεργία, ἀντί δέ γιά φυτίλι φέρει τήν ἀγάπη, ἐπάνω στήν ὁποία ἐπαναπαύεται ἀντί γιά φῶς ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος.

῞Οταν λοιπόν ἐξαφανισθῆ τοῦτο τό ἔλαιο, δηλαδή ἡ ἀγαθοεργία, ἀναγκαστικά ἡ ἀγάπη πού ἐνυπάρχει στήν ψυχή ἀντί γιά 
φυτίλι ψυχραίνεται· κι' ἔτσι τό φῶς τῆς κηδεμονίας καί χάριτος τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνεται ἀπό τούς ἀνθρώπους πού ἀπέφυγαν τήν ἀρετή κι᾿ ἐφυγάδευσαν τήν ἀγάπη· καί ἡ ἀναταραχή των πρός ἀλλήλους προκαλεῖται ἀπό τό γεγονός ὅτι ἀπέστρεψε τό πρόσωπό του ἀπό αὐτούς ὁ Θεός, πρός τόν ὁποῖο λέγει ὁ Δαβίδ· «ἄν ἀποστρέψης τὸ πρόσωπό σου, θά ἀναταραχθοῦν». (Ψαλμ. 103,29).

῎Ετσι ἀπό τήν ἁμαρτία ἐπέρχεται σ᾿ ἐμᾶς ἐμφύλιος στάσις καί σύγχυσις, πού ἐπιφέρει κάθε εἶδος κακίας καί ἐνοικίζει τόν ἀρχηγό τῆς κακίας μέσα στούς στασιάρχες καί στασιαστάς· καί αὐτός μετασκευάζει σέ θηρία αὐτούς στούς ὁποίους εἰσοικίζεται, δέν εἶναι δέ ὑπερβολή νά εἰποῦμε ὅτι τούς παρασκευάζει ν' ἀποκτήσουν ἦθος δαιμόνων.

Καί ἔτσι ὁ ἀπό τήν ἀρχή άνθρωποκτόνος καί μισάνθρωπος καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο ἀνθρωποκτόνο καί ἀντίπαλο πρός τόν ζωοδότη Χριστό· πόσο περισσότερο ἀνυπάκουο καί ἀντίθετο στούς ἐπιγείους βασιλεῖς ἢ στόν πνευματικό πατέρα καί ποιμένα καί διδάσκαλο...

Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ Τόμος 9 σελ. 35-37 Όμιλία Ά

Τετάρτη 8 Νοεμβρίου 2023

«Πώς έπεσες από τον ουρανό, Εωσφόρε, τέκνο της αυγής!;

Μια εικόνα που συνηθίζεται περισσότερο στον ρωσικό κόσμο.Το ''στώμεν καλώς' του Αρχαγγέλου Μιχαήλ τότε που υπό τον Εωσφόρο επαναστάτησαν και έπεσαν τόσοι άγγελοι κατά τον ουράνιο αυτό πόλεμο.

  Εμφανίζεται επίσης το κακό ως άγνοια ή ως λήθη του Θεού και ως απόρριψη εκ μέρους του ανθρώπου των Ευαγγελικών εντολών και του Αγίου θελήματός Του. Συχνά συναντάμε το κακό ως γογγυσμό και αχαριστία του πλάσματος προς τον Δημιουργό και δωρεοδότη Θεό Του ή και ως βλασφημία προς το Πανάγιο πρόσωπό Του.

  Στα αγιογραφικά κείμενα και στις διηγήσεις, που θα παραθέσουμε στη συνέχεια, θα γίνει εμφανέστερη -έστω και ενδεικτικά- αυτή η ύπαρξη και η έκφραση της κακίας του ανθρώπου έναντι του Θεού, η οποία λειτουργείται, λιγότερο ή περισσότερο. ατό τον «υπό αναγέννησιν» άνθρωπο.
  Η άρνηση της πίστεως του ανθρώπου στον Θεό είναι, κατά τους Πατέρες, παράγωγο του σκοτισμού του, μεταπτωτικό σύνδρομο και καρπός της αυτολατρείας του. Είναι ουσιαστικά έκφραση του Εωσφορικού ήθους έναντι του Θεού.

  Ο προφήτης Ησαΐας περιγράφει χαρακτηριστικά την αιτία της πτώσης του Εωσφόρου και λέει ότι ο Θεός, έκπληκτος, κατά κάποιο τρόπο, και πονεμένος, ρωτάει τον Αρχάγγελο μετά την πτώση του. λέγοντας: «Πώς έπεσες από τον ουρανό, Εωσφόρε, τέκνο της αυγής! Πάνω στη γη συντρίφθηκες εσύ, που υπέταξες λαούς. Έλεγες μέσα σου: Στον ουρανό θ’ ανέβω, το θρόνο μου θα υψώσω, πάνω από τα άστρα του Θεού. Θα πάρω θέση πάνω στο βουνό, στο μακρινό βορρά που οι Θεοί συνάζονται. Θ’ ανέβω πάνω από τα σύννεφα και με τον Ύψιστο θα είμαι ίσος»

Πέμπτη 11 Μαΐου 2023

ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

  
Η μαζική δολοφονία των συμμαθητών του από τον 14χρονο στο σχολείο του Βελιγραδίου είχε ως αιτία την μίμηση του περιεχομένου των διαδικτυακών ηλεκτρονικών παιχνιδιών, στα οποία ήταν εθισμένος. Πέρα από την όποια ψυχολογική του κατάσταση, εκτός του ότι ήταν εκπαιδευμένος από τον πατέρα του στην χρήση όπλων, η αποξένωσή του από την κοινωνικότητα της αγάπης, της φιλίας, του μοιράσματος της ζωής, διότι ο όποιος ελεύθερος χρόνος του ήταν δοσμένος στην οθόνη και στο πληκτρολόγιο, είναι ένα ακόμη σημάδι ότι πορευόμαστε σε έναν κόσμο στον οποίο ο άνθρωπος γίνεται ολοένα και περισσότερο άτομο που λειτουργεί με κριτήριο τον εαυτό του, την απόλαυσή του, κυρίως όμως την μίμηση του κακού, αφού αυτό γίνεται η ζωή.

  Δεν είναι θέμα κινδυνολογίας, ούτε γκρίνιας. Ούτε είναι εύκολο να υπάρξει αναστροφή σε μια πορεία στην οποία λείπει από την καθημερινότητά μας η ποιότητα της ανθρώπινης επαφής, η έγνοια για τον άλλον, η συζήτηση γονέων και παιδιών, αυτό που λέμε "κοινωνία", αλληλεπίδραση προς το αγαθό, ό,τι δηλαδή έρχεται μέσα από το κοινοτικό πνεύμα, αυτό του ότι "υπάρχω και για σένα και υπάρχεις και για μένα". Το δυσκολότερο είναι πως στην προσπάθειά μας να ελέγξουμε απόλυτα την ζωή μας, να ρυθμίσουμε τις λεπτομέρειές της, να την απαλλάξουμε από την ανία που θεωρούμε ότι αλλιώς επέρχεται, δεν αφήνουμε περιθώριο στο απροσδόκητο, στην έκπληξη, στην χάρη του Θεού να της δώσει ένα αλλιώτικο νόημα αγάπης.

  Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε πλήξη και ανία δεν μπορεί να εκτιμήσει τη γιορτή.

Τετάρτη 12 Απριλίου 2023

«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακά τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς»


Εἶναι στίχος ποὺ τὸν ἀκοῦμε στὸ προοίμιο τῶν Ἀκολουθιῶν τοῦ Νυμφίου κατὰ τὴ Μ. Ἑβδομάδα.
Προτάσσεται πρὶν ἀπὸ τὸ κατανυκτικὸ τροπάριο «Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται», μαζὶ μὲ ἄλλους τρεῖς στίχους (Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμά μου πρὸς σέ, ὁ Θεός - Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς -Ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται) καὶ ὅλοι μαζὶ ἀνήκουν στὴν περίφημη «ᾠδὴ» τοῦ προφήτη Ἡσαΐα.
«Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἡσ. κς΄15).

 Σκανδαλιστικὸς ἀκούγεται ὁ στίχος. Εὐχόμαστε λοιπὸν μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ δίνει ὁ Θεὸς κακὰ στοὺς ἐνδόξους, τοὺς κυβερνῆτες τῆς γῆς; Καὶ πῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ συνάδει μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἐλέους καὶ τῆς συγγνώμης ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Ἐκκλησία μας, αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς δίδαξε, ὅταν μάλιστα ἀνέβαινε στὸ Σταυρὸ ὁδηγημένος ἀπὸ τοὺς κακούργους ἐκείνους ἐχθρούς Του;
Πῶς μπορεῖ τὸ «πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» νὰ συμφωνήσει μὲ τὸ «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»; (Λουκ. κγ΄ 34).

Καταρχὰς πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι τὸ «πρόσθες κακὰ» ἀνήκει στὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅταν δηλαδὴ ἀκόμα δὲν εἶχαν ἐκχυθεῖ στὸν κόσμο τὰ ἄπειρα ἐλέη καὶ οἱ οἰκτιρμοὶ τοῦ ἁγίου Θεοῦ, τὰ ὁποῖα ἀκριβῶς ἐξεχύθησαν μὲ τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2023

Μετανοῶ! (Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)



Μετανοῶ!Γιὰ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες ἁμαρτίες,μετανοῶ ἐνώπιόν Σου, Παντελεήμων.
Νὰ τὸ σπέρμα ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν βρίσκεται στὸ αἷμα μου.
Μὲ τὴν προσπάθειά μου καὶ τὸ Ἔλεός Σου συμπνίγω τὸν κακὸ αὐτὸ σπόρο μέρα καὶ νύχτα.
Γιὰ νὰ μὴ βλαστάνουν τὰ ζιζάνια, ἀλλὰ τὸ καθαρὸ στάρι στὸν ἀγρὸν τοῦ Κυρίου.

 Μετανοῶ γιὰ ὅλους τούς μεριμνώντας, ποὺ σκοντάφτουν κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν μεριμνῶν καὶ δὲν ξέρουν νὰ ἀποθέσουν τὶς μέριμνές τους ἐπάνω σὲ Σένα.

Γιὰ τὸν ἀδύνατο ἄνθρωπο ἀβάσταχτη εἶναι καὶ ἡ πιὸ μικρὴ μέριμνα, ἐνῶ γιὰ Σένα καὶ ἕνα βουνὸ μεριμνῶν εἶναι σὰν μιὰ μπάλα χιονιοῦ πεταμένη στὴν κάμινο τοῦ πυρός.

Μετανοῶ γιὰ ὅλους τούς ἀρρώστους, γιατί ἡ ἀρρώστια εἶναι καρπὸς τῆς ἁμαρτίας.
Ὅταν μὲ τὴν μετάνοια καθαριστεῖ ἡ ψυχή, τότε ἡ ἀρρώστια ἐξαφανίζεται μαζὶ μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ εἰσέρχεσαι στὴν ψυχὴ Ἐσύ, Αἰώνια Ὑγεία μου.

Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2022

Ο Θεός δεν έπλασε τίποτε κακό...


  Το κακό, ούτε φυσική ύπαρξη έχει, αλλά ούτε και κανένας είναι εκ φύσεως κακός. Γιατί ο Θεός δεν έπλασε τίποτε κακό.
 Όταν κανείς επιθυμήσει το κακό, τότε το ανύπαρκτο αρχίζει και γίνεται υπαρκτό, όπως το θέλει εκείνος που το κάνει. Πρέπει λοιπόν με την επιμέλεια της μνήμης του Θεού, να αμελούμε τη συνήθεια του κακού. 
Γιατί είναι πιο δυνατή η φύση του καλού από τη συνήθεια του κακού. Και τούτο γιατί το καλό υπάρχει, ενώ το κακό δεν υπάρχει, παρά μόνο όταν το πράττουμε. 

Άγιος Διάδοχος Φωτικής

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2022

Τό εὐκολώτερο πρᾶγμα στόν κόσμο εἶναι νά χαλάσης τό καλό ἔργο. Τό δυσκολώτερο νά τό φτιάσης.



Ἡ φωλιὰ ἀντιστάθηκε λίγο. Ἡ περίπλοκη τέχνη της, ἡ ἀνιστόρητη σοφία της, ἡ λεπτὴ κλωνιά της δεν ἤθελαν νὰ σβήσουν ἀδιαμαρτύρητα. Ἔκαμαν στὴν ἐπίθεση τοῦ Τρίκα τὴ μικρὴ ἐκείνη ἀντίσταση ποὺ ἀφήνουν τ’ ἀγαθὰ καὶ τὰ ὡραῖα πράγματα, μάταια, ἔτσι γιὰ τὴν τιμὴ τῆς ὀμορφιᾶς! Μὰ ἦταν τόσο μικρὴ ἡ ἄμυνα, ποὺ δὲν ξόδεψε τίποτα ἀπὸ τὴν ἄγρια δύναμη τῶν χεριῶν του ὁ Τρίκας. Ἦταν περιττή. Ἔτσι δὰ ἔκαμε κ’ ἡ φωλιὰ σκόρπισε. Τὸ εὐκολώτερο πρᾶγμα στὸν κόσμο εἶναι νὰ χαλάσης τὸ καλὸ ἔργο. Τὸ δυσκολώτερο νὰ τὸ φτιάσης.
[...]
— Φταῖμε κ’ ἐμεῖς οἱ δυό..., ξανάρχισε. Γιατί νὰ μὴν τὸν κρατήσωμε;
— Ἔλα τώρα, Διαμαντή. Εἶν’ ἀδύνατο, νὰ δίνωμε ἀκόμα λόγο γιὰ ἕνα ἀσυλλόγιστο λάθος, καϊμένε!
— Ναί, τὸ σκέφτηκα πολλὲς φορές. Γιατί δὲν κρατήσαμε τὸν Τρίκα, ὅταν πήγε νὰ τὴ χαλάση;
— Μὰ ἦταν χειροδύναμος! Κ’ ἔπειτα εἴμαστε παιδιά. Τί ξέρουν τὰ παιδιά;
— Δὲν εἶναι δικαιολογία... Ὅπως ἔγινε τὸ κακό, μποροῦσε νὰ γίνη τὸ καλό. Σκέψου ἄν, στὴ θέση αὐτοῦ τοῦ φόνου, εἴχαμε μιὰν ἀγαθή πρὰξη νὰ θυμηθοῦμε! Τί διαφορετικὸ πράμα! Σὲ ρωτῶ. Πές μου. Γιατί μιὰ κακὴ πράξη κι ὄχι μιὰ καλή;

Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Τὸ ἀθάνατο πουλί (απόσπασμα), Διηγήματα, 1927

Τρίτη 19 Ιουλίου 2022

Ποτέ μην κάνεις το κακό για ν’ αστειευτείς....

«Ποτέ μην κάνεις το κακό για ν’ αστειευτείς. Γιατί πολλές φορές συμβαίνει να κάνει κανείς στην αρχή αστεία το κακό, μετά όμως και χωρίς να το θέλει υποδουλώνεται σ’ αυτό» (Αββάς Δωρόθεος)


    Γελάμε με το κακό σήμερα ή διασκεδάζουμε με αυτό. Ταινίες και σειρές θρίλερ, με αίμα, βία, θάνατο, παραψυχολογικά φαινόμενα, δαιμονικές υπάρξεις, τέρατα καθιστούν την εικόνα του κακού ελκυστική. Το συνηθίζουμε. Δεν μας ενοχλεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τα διαδικτυακά παιχνίδια. Το κακό, επειδή στην οθόνη έχουμε την αίσθηση ότι δεν είναι πραγματικό, δεν μας αγγίζει. Επειδή είναι εικονικό και δεν το ζούμε, δεν πειράζει να το απολαμβάνουμε. Άλλωστε ό,τι είναι ακραίο εξάπτει την περιέργειά μας. Και η βιομηχανία του θεάματος αυξάνει την ακρότητα, την σκληρότητα, την βία, ακριβώς για να προκαλέσει.

    Παλαιότερα, αυτό που σχηματικά φαινόταν ως καλό, στο τέλος επικρατούσε. Σήμερα, ακόμη και ο «καλός» ήρωας έχει πολλές σκοτεινές πλευρές μέσα του. Στο όνομα της δικαιοσύνης, όλα επιτρέπονται. Υπάρχει και η άποψη ότι το καλό δεν κάνει εντύπωση. Είναι ό,τι αναμένουμε και θέλουμε. Το κακό όμως μπορούμε να το αναλύσουμε, να το συζητήσουμε, να το φιλοσοφήσουμε, διότι, κατά βάθος, το φοβόμαστε. Πρέπει να δικαιολογήσουμε γιατί ο κόσμος δεν είναι όπως τον θέλουμε. Επομένως, ο μοναδικός τρόπος ερμηνείας του είναι η κυριαρχία του κακού. Μόνο που εμάς δεν μας αγγίζει. Είμαστε αποστασιοποιημένοι. Αγνοούμε, συνειδητά ή μη, ότι ο εφευρέτης του κακού είναι πρόσωπο. Είναι ο άγγελος που έκανε χρήση της ελευθερίας του στην προοπτική της προσωπικής αυτοθέωσης και της άρνησης του Θεού. Και θα υπάρχει μέχρι το τέλος του κόσμου, για να χωριστεί από αγγέλους και ανθρώπους, όπως τα ζιζάνια θα θεριστούν μαζί με τα στάχια.

    Στην ασκητική παράδοση της πίστης μας δίδεται και μια άλλη διάσταση του

Σάββατο 2 Απριλίου 2022

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ'ΝΗΣΤΕΙΩΝ-Το πρόσωπο του κακού

«Καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ῥήσσει αὐτόν, καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ, καὶ ξηραίνεται· καὶ εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἵνα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν» (Μᾶρκ. 9, 18-19)
-Κάθε φορά ποὺ τὸν πιάνει, τὸν ρίχνει κάτω καὶ τότε βγάζει ἀφρούς, τρίζει τὰ δόντια καὶ μένει ξερός. Εἶπα στοὺς μαθητές σου νὰ διώξουν αὐτὸ τὸ πνεῦμα, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν».



   Το πρόσωπο του κακού προκαλεί περιέργεια, φόβο, αγωνία, κάποτε όμως και πλήρη αδιαφορία. Οι άνθρωποι ζητάμε ένα δαιμονικό πνεύμα για να μεταθέσουμε τις ευθύνες μας, να δικαιολογήσουμε τους εαυτούς μας για τις πράξεις μας, κάποτε να αρνηθούμε την ψυχική μας ασθένεια. 
Άλλοτε, οι νεώτεροι ιδίως, παρασυρμένοι από την περιέργεια, την αφέλεια της ηλικίας, αλλά και επειδή πιστεύουν πως όλα στην ζωή είναι για αστείο, θα ήθελαν να έχουν επαφή με δυνάμεις που είναι μεν ανεξέλεγκτες ωστόσο μπορούν να τους δώσουν στοιχεία που τους λείπουν από την ζωή τους, ταυτίζοντας τον διάβολο και το δαιμονικό στοιχείο με την εξουσία που θα καλύψει μικρά ή μεγαλύτερα απωθημένα. 
  Είναι και η εποχή μας που προβάλλει το κακό ωραιοποιημένο, μέσα από τηλεοπτικές σειρές, ταινίες που προκαλούν τρόμο, αλλά εκτονώνουν εσωτερικές εντάσεις και οδηγούν σε άκρατο γέλιο, ενώ και μουσικά συγκροτήματα δεν ξεχνούν να αναφέρονται στην δύναμη του διαβόλου με τραγούδια που αναφέρονται στον Αντίχριστο, στην Δευτέρα Παρουσία και στην καταστροφή του κόσμου (όχι όμως με την παράδοση στον διάβολο, όπως θα ήθελαν οι προτεσταντικού τύπου ιερεμιάδες που υιοθετήθηκαν από άσχετους στην κυριολεξία με την μουσική σκηνή και τον τρόπο που λειτουργεί ιεροκήρυκες, αλλά με μια ειρωνεία και μια αγωνία, κάποτε, για τον καταναλωτικό κόσμο μας, που αγνοεί ότι έχει ημερομηνία λήξης και παγιδεύεται στο κακό που ξορκίζει), όπως επίσης και με συμβολικές χειρονομίες που κάνουν τους οπαδούς τους να κολλάνε σε έναν μιμητισμό του κακού. Οι πολλοί, όμως, σήμερα δεν πιστεύουν ότι υπάρχει διάβολος και κακό, όπως και δεν πιστεύουν ότι υπάρχει Θεός ή υπάρχει ως μια ανώτερη δύναμη που δεν επεμβαίνει στον κόσμο και τις ζωές μας.

  Καταστάσεις ή περιστατικά, όπως ο πόλεμος, οι ανθρωποκτονίες, οι γυναικοκτονίες, οι παιδοκτονίες, εγκλήματα που δείχνουν πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος που δεν αγαπά, ο άνθρωπος που δεν έχει υγιή ψυχική κατάσταση, ο εξουσιαστής, ο πεποιθώς επ’ αυτώ, μαρτυρούν ότι το κακό συνυπάρχει με τις επιλογές μας. Δεν το γεννούμε συνήθως από μόνοι μας. Μόνοι μας όμως υποκύπτουμε στους λογισμούς που μας ενσπείρει. Διότι το κακό, όπως αυτό εκφράζεται από τον διάβολο και τους ακολούθους του, αποσκοπεί στο να διαλύσει την αγάπη, την ενότητα, να φέρει θάνατο, να κάνει τον

Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2021

Γιατί υπάρχει το κακό στον κόσμο; Μια από τις πιο υποκριτικές απορίες που έχουν ποτέ ειπωθεί...

ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΩ ΣΙΔΕΡΗ


Γιατί υπάρχει κακό στον κόσμο; ... ποιος το επιτρέπει και για ποιο λόγο;
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ; Μα τι λέω και βέβαια έχεις αναρωτηθεί... ότι κι αν πρεσβεύουμε, όσες αντιθέσεις και διαφωνίες κι αν έχουμε, ότι επιλογές κι αν κάναμε, μπροστά στην είδηση ότι το κακό με κάποιο τρόπο κάνει την εμφάνισή του ολόγυρά μας, έχουμε πάντα την ίδια απορία:
"Γιατί υπάρχει το κακό στον κόσμο;"
Ένας τζιχαντιστής αποκεφαλίζει έναν αιχμάλωτο... ένας ανώμαλος βασανίζει ένα παιδί... ένας ισχυρός εξαθλιώνει έναν ανίσχυρο... βία, βία, βία σε όλες τις μορφές, με όλους τους τρόπους, με κάθε λογής μεταμφίεση... τόσες πράξεις μίσους, τόσα λόγια μίσους, τόσες σκέψεις μίσους, σε τόσο διαφορετικές περιστάσεις και στο τέλος πάντα η ίδια απορία:

"Γιατί υπάρχει κακό στον κόσμο;"

Δε μου άρεσε να μου μένει η απορία κι άρχιζα να διαβάζω ότι θα φαινόταν ικανό να μου δώσει μια απάντηση, πειστική, μια απάντηση που να βγάζει νόημα...
Γιατί υπάρχει κακό στον κόσμο;
Ψάχνοντας ανακάλυψα, γιατί μερικές απορίες είναι στ' αλήθεια ενοχλητικές γι' αυτόν που τις έχει: Ψάχνοντας κατάλαβα ότι η απορία μου είναι μια από τις πιο υποκριτικές απορίες που έχουν ποτέ ειπωθεί... υποκριτική γιατί ενώ φαίνεται να αναζητά το καλό, στην ουσία με εξαιρεί από το κακό... ωσάν να είμαι εγώ στην απέξω, ωσάν να μην έχω πράξει, να μην έχω πει, να μην έχω σκεφτεί τίποτε που να προκάλεσε κάποτε πόνο σε ένα συνάνθρωπο: για σκέψου το λίγο (έτσι για να μη βασανίζομαι μονάχη μου): όταν αναρωτιέμαι γιατί να υπάρχει το κακό, δεν υπονοώ ότι εγώ με το κακό ουδεμία σχέση έχω;
Δεν υπονοώ ότι θα ήθελα έναν κόσμο απαλλαγμένο από το κακό όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι, αλλά με εμένα μέσα σ' αυτόν τον κόσμο, λαμπρή εκπρόσωπο των καλών;
Μα, άραγε πώς είμαι τόσο σίγουρη ότι ένας κόσμος χωρίς κακό θα έχει χώρο για μένα;
Η μήπως ερμηνεύω ως κακό μόνο τις πράξεις των άλλων που με σοκάρουν;
Και τι γίνεται με τις δικές μου πράξεις που σοκάρουν τον διπλανό μου;
Τι γίνεται με την ειρωνεία μου, την αυστηρότητά του, την απανθρωπιά μου, την υστεροβουλία μου, τη χυδαιότητά μου, την έπαρσή μου;
Αυτές να φύγουν ή να μείνουν;
Κι αν εγώ δεν προτίθεμαι να αλλάξω απαλάσσοντας τον κόσμο από τον ενοχλητικό μου χαρακτήρα, τι θα απογίνω αν ποτέ εισακουστεί η ευχή μου να καθαρίσει ο κόσμος από τους κακούς;
Βασανιστική έγινε ξαφνικά η απορία μου, γιατί όλο και πιο πολύ συνειδητοποιώ ότι στα χείλη μου απλά δεν ταιριάζει: μια χαρά απορία για αγγέλους, μα για ανθρώπους, υποκρισία... Είναι μια απορία που μοιάζει να αρνείται κάθε μορφή αυτοκριτικής και το χειρότερο κάθε μορφή μεταμέλειας... Είναι μια απορία που δεν μπορείς να την έχεις αν δεν έχεις το θάρρος να αντέξεις την απάντησή της:
Γιατί υπάρχει κακό στον κόσμο;
Διότι για να μην υπήρχε θα έπρεπε να καταστραφούμε όλοι!

Η απάντηση είναι από το βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Το όργωμα των δοκιμασιών και ο Θερισμός τους, (Αθήνα 2012)
1

Τετάρτη 11 Αυγούστου 2021

Μόνο με την χάρη του Θεού μπορεί κανείς να σταθεί όρθιος απέναντι στην γυμνή θέα της αληθείας...



Ένα πράγμα σύνηθες στους ανθρώπους (του ''εκτός του κήπου της Εδέμ'' κόσμου, αυτού εντός του οποίου ζούμε δηλαδή) είναι να λένε καθησυχαστικά ψέματα στους εαυτούς τους επειδή δεν αντέχουν την αλήθεια.
Μάλιστα, πολύ συχνά συμβαίνει να στήνουν ολόκληρα αφηγήματα στον έσω κόσμο τους για να μην έρθουν αντιμέτωποι με την αλήθεια. Η οποία αποκαλύπτει ανυπόφορα τις ψευδαισθήσεις δυνάμεως που τρέφουν για τους εαυτούς τους. Και τους τρομάζει σε βαθμό πανικού.
 Και όντως, η θέα της αληθείας δεν είναι υποφερτή -δεν είναι δυνατόν να είναι υποφερτή- όταν απουσιάζει η γνώση και η χάρη του Θεού στην ζωή του ανθρώπου. Διότι είναι τρομερά κατεδαφιστική των εγκωμίων που πλέκει ο άνθρωπος στο ‘εγώ’ του. Είναι φρικτά αποκαλυπτική της ένδειας και κακομοιριάς του. Μόνο με την χάρη του Θεού μπορεί κανείς να σταθεί όρθιος απέναντι στην γυμνή θέα της αληθείας.
Αυτό συμβαίνει και τώρα, με τις φωτιές, στους ψυχισμούς πολλών ανθρώπων. Προσπαθούν να αποδώσουν την καταστροφή αυτή σε φυσικά αίτια (όπως οι αυταναφλέξεις ή οι απροσεξίες). Τους προκαλεί πανικό το ενδεχόμενο να υπάρχει τόση κακία -που να μπορεί να καίει ολόκληρη δάση- στον κόσμο μας. Τους τρομοκρατεί τόσο που δεν το αντέχουν. Γι’αυτό και βιάζονται να βρουν καθησυχαστικές του πανικού τους εξηγήσεις.
Όμως ναι, υπάρχει στον κόσμο μας τόση κακία. Τόση ώστε να μπορεί να βάζει φωτιά σε δάση ολόκληρα. Να καίει, ανενδοίαστα, δέντρα, ζώα, σπίτια και ανθρώπους. Και οι κατειλημμένοι από μια τέτοια κακία είναι καθ'όλα πιθανό να ζουν μεταξύ μας, ως ‘φυσιολογικοί’ πολίτες (ή ακόμη και να βρίσκονται σε πολύ υψηλά κρατικά πόστα).

    Ο ‘σύγχρονος’ λεγόμενος άνθρωπος μαζί με την πίστη στον Θεό έχασε και κάτι ακόμη: Την γνώση της ύπαρξης του ‘κακού’. Την επίγνωση του ότι η κακία δεν είναι ψυχολογικά συμπλέγματα, ‘κόμπλεξ’, ‘νευρώσεις’, ‘ψυχώσεις’ κλπ* αλλά είναι δραστηριότητα μιας ζώσας οντότητας του νοερού κόσμου (ο οποίος κόσμος θεωρείται, και αυτός, ανύπαρκτος από τον ‘σύγχρονο’ άνθρωπο). Μιας οντότητας που χαίρεται με το να προκαλεί χάος, πόνο, δυστυχία και καταστροφή.

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2020

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΙ ΚΑΙΡΟΙ...('Οσιος Σοφρώνιος του 'Εσσεξ)



 «Η εποχή μας είναι αβάσταχτη. Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω. Ωστόσο, θα σας πω ότι μου έρχεται συχνά η σκέψη πως φθάσαμε σε «αποκαλυπτικούς καιρούς». Εμείς όμως θα οικοδομήσουμε τον μικρό μας ναό - φτωχικό ναό σε σχέση με άλλους – με μεγάλη προθυμία, για να δώσουμε δόξα στον Θεό, τον Σωτήρα μας» (όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ).

Ρεαλισμός αντικειμενικός και υποκειμενικός, διόραση και εκ Θεού φωτισμός, προσευχητική και δοξολογική δράση στον κόσμο: το τρίπτυχο που βλέπουμε να χαρακτηρίζει τον μέγα Γέροντα όσιο Σωφρόνιο του Έσσεξ, κατά τη συνοπτική ομολογία του, όπως την εξέφρασε σε μία από τις τελευταίες ομιλίες του (Φεβρουάριος 1993) πριν μετατεθεί εις χώραν ζώντων.

1. (α) Ρεαλισμός αντικειμενικός («η εποχή μας είναι αβάσταχτη»). Ο όσιος Γέρων έχει πλήρη επίγνωση των ηθικών και πνευματικών διαστάσεων της εποχής του. Όχι μόνο τα πολλά χρόνια της ζωής του, αλλά κυρίως οι εμπειρίες του, οι μελέτες του, οι πολλές συναντήσεις του με κορυφαίους εκπροσώπους όλων σχεδόν των επιστημών, οι βαθείς πνευματικοί αγώνες του τον είχαν καταστήσει ικανό και άκρως ευαίσθητο δέκτη για να συλλαμβάνει το τι συμβαίνει στο βάθος της πραγματικότητας του κόσμου που ζούμε. Και δυστυχώς η κρίση του ήταν παραπάνω από δραματική. «Η εποχή μας είναι αβάσταχτη». Λόγω ακριβώς της απομάκρυνσης του κόσμου από τον Θεό και της υποταγής του κατά φυσικό τρόπο στα νοσηρά πάθη του και στις πονηρές δυνάμεις. Για τον όσιο τα πράγματα ήταν προφανή: ο σύγχρονος άνθρωπος, μετά μάλιστα από τους δύο παγκοσμίους πολέμους και τις πολλαπλές κρίσεις που τους συνόδεψαν, έχει κατρακυλήσει στο έσχατο βάθος της κατάπτωσης, με περαιτέρω αυξητική τάση.
 «Η απομάκρυνση του Θεού μετά από δύο απίστευτα σκληρούς Παγκόσμιους πολέμους, τον Α΄ και τον Β΄, οδήγησε στο να βυθιστεί ολόκληρος ο κόσμος στην κρίση και να μη βρίσκει διέξοδο πουθενά».
 «Ασφαλώς, ο κόσμος που μας περιβάλλει σημείωσε κολοσσιαία πρόοδο από τεχνικής απόψεως. Από χριστιανικής όμως απόψεως δεν έκανε καμιά πρόοδο στην καλλιέργεια της καρδιάς».
 Φτάνει μάλιστα στο σημείο ο όσιος να λέει το τρομακτικό: «Η δύναμη του κακού του σύγχρονου οργανωμένου κόσμου είναι τόσο μεγάλη, ώστε παρ’ όλη την προσευχή, παρ’ όλη την ένταση του πνεύματός μας, δεν επιτυγχάνουμε τη νίκη επάνω στο πνεύμα του κόσμου. Είμαστε συντετριμμένοι από τα παθήματα που μας προσβάλλουν από έξω».

(β) «Ρεαλισμός υποκειμενικός» («Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω»). Η δραματική διαπίστωσή του όμως εκτείνεται και πέραν του αντικειμενικού κόσμου∙ αγκαλιάζει και τη δική του εσωτερική πραγματικότητα. Παρ’ όλους τους ασκητικούς αγώνες του για δεκαετίες ολόκληρες, μέσα στον κόσμο, στο κοινόβιο, στην έρημο του αγίου Όρους, νιώθει

Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 2018

Από εκεί περνά η γραμμή που διαχωρίζει το καλό από το κακό...

Αποτέλεσμα εικόνας για soljenitsin
«Από τα χρόνια της φυλάκισής μου, μου παραχωρήθηκε να αποκομίσω πάνω στην τσακισμένη πλάτη μου, που σχεδόν συντρίφθηκε από το φορτίο της, αυτή την ουσιώδη εμπειρία: το πως ένα ανθρώπινο ον γίνεται καλό, και το πως γίνεται κακό. Στην παραζάλη των επιτυχιών της νεότητάς μου είχα νιώσει τον εαυτό μου αλάθητο, και ήμουν γι’ αυτό σκληρός.» (Ήταν λοχίας στο στρατό). 
«Στην κατάχρηση της δύναμης ήμουν ένας δολοφόνος και ένας τύραννος. Στις πιο κακές μου στιγμές ήμουν πεπεισμένος πως έκανα καλό, και ήμουν γερά εφοδιασμένος με μεθοδικά επιχειρήματα. Και ήταν μονάχα όταν ξάπλωσα εκεί στο σαπισμένο άχυρο της φυλακής, που αισθάνθηκα μέσα μου τα πρώτα σκιρτήματα του καλού.»

 «Βαθμιαία μου φανερώθηκε ότι η γραμμή που διαχωρίζει το καλό από το κακό δεν περνά μέσα από καταστάσεις, ούτε μέσα από κοινωνικές τάξεις, ούτε μέσα από πολιτικά κόμματα – αλλά κατ’ ευθείαν μέσα από κάθε ανθρώπινη καρδιά – και κατόπιν μέσα από όλες τις ανθρώπινες καρδιές.
 Κι ακόμα και μέσα σε καρδιές κυριευμένες από το κακό, διατηρείται ένα μικρό προγεφύρωμα καλού. Κι ακόμα και στην καλύτερη καρδιά, παραμένει... μια μικρή γωνιά κακού που δεν έχει ξεριζωθεί»
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν Αποσπάσματα από το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»

Τρίτη 3 Ιουλίου 2018

Το κακό δεν προέρχεται από το Θεό,το δημιούργησαν οι άνθρωποι


 Καιρός είναι να λάμψει η αλήθεια που πηγάζει από τη θεολογία της Εκκλησίας.
Κι αυτή είναι:το κακό δεν προέρχεται από το Θεό· ούτε υπάρχει μέσα Του ούτε το δημιούργησε από την αρχή ούτε αποτελεί μέρος της φύσης του Θεού.
 Το δημιούργησαν οι άνθρωποι: έχασαν την έννοια του καλού κι έτσι άρχισαν να φαντάζονται και να δημιουργούν, σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, κι αυτά που δεν έφτιαξε ο Θεός.

  Συμβαίνει ό,τι και με τον ήλιο· ενώ φέγγει και φωτίζει όλη τη γη με τη λαμπρότητά του, αν εμείς κλείσουμε τα μάτια, νομίζουμε ότι είμαστε στο σκοτάδι, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει· κι έτσι περπατάμε σαν τυφλοί στο σκοτάδι, πέφτουμε κάτω και βαδίζουμε στο γκρεμό· νομίζουμε ότι δεν υπάρχει φως αλλά σκοτάδι. Νομίζουμε ότι βλέπουμε, ενώ δεν βλέπουμε καθόλου.
Έτσι έκανε και η ψυχή των ανθρώπων. Σφράγισε τα μάτια με τα οποία μπορεί να βλέπει το Θεό και επινόησε μέσα της το κακό μέσα στο οποίο κινείται. Νομίζει ότι κάνει κάτι, ενώ δεν κάνει τίποτε. 
Διότι φαντάζεται πράγματα ανύπαρκτα. Η ψυχή δεν είναι όπως τη δημιούργησε ο Θεός αλλά φαίνεται όπως η ιδια κατάντησε τον εαυτό της. Τη δημιούργησε ο Θεός για να Τον βλέπει και να τη φωτίζει. Εκείνη όμως προτίμησε στη θέση του Θεού τα φθαρτά και το σκοτάδι, όπως λέει και το Άγιο Πνεύμα στην Αγία Γραφή: «ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο απλό· εκείνος όμως διανοείται πολλούς ψευδείς λογισμούς».Έτσι λοιπόν από την αρχή προέκυψε και διαμορφώθηκε η εφεύρεση και η επινόηση της κακίας.

Αγίου Αθανασίου Αλεξανδείας-''Λόγος κατά ειδώλων''

Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017

Θέλω να ψοφήσει ο γείτονας για να του πάρω την κατσίκα!”


Image may contain: text
.''Γεμίσαμε από ανθρώπους που δεν θέλουν να αποκτήσουν τη δική τους “κατσίκα”, θέλουν απλά να ψοφήσει του γείτονα! 
Και βέβαια να μη λησμονούμε το γεμάτο νόημα σαρκαστικό σχόλιο του Αρκά: “Eγώ δεν θέλω να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα! Θέλω να ψοφήσει ο γείτονας για να του πάρω την κατσίκα!”

Ολοι θα συμφωνήσουμε πως η ματαιοδοξία, ο αριβισμός, η αναξιοσύνη, η ζηλοφθονία, η κακεντρέχεια και η εμπάθεια αποτελούν αποφατικά χαρακτηριστικά.
Δυστυχώς η κοινωνία μας, δημιουργεί συνεχώς και περισσότερους ανθρώπους που ψάχνουν το εύκολο, επιζητούν το γρήγορο, επιδιώκουν το ακούραστο. Αυτό που θα τους κρατήσει στην επίπλαστη ζώνη άνεσής τους.
Image may contain: one or more people, fire and night
Οι αρετές, ως σημείο αναφοράς του κάθε ανθρώπου, ολοένα και εξοστρακίζονται, το δε μακρύ και επίπονο ταξίδι για την απόκτησή τους θεωρείται από πολλούς ως δονκιχωτικό.
Image may contain: text
Τα πισώπλατα μαχαιρώματα μεγαλουργούν, το δε γλείψιμο εν είδει κολακείας, για την υποτιθέμενη «ανέλιξη» ή την διατήρηση «αγαθών» ή την υπόσταση φιλίας, έχει πάρει εμετικές διαστάσεις!Το πάθος ως μεγάλη αγάπη και ασίγαστος ενθουσιασμός για τον χώρο μας, ως ριζική αφοσίωση και ως μεγάλος κινητήριος μοχλός ενέργειας και αποφασιστικότητας για την επίτευξη κάποιου στόχου εκλείπει ολοένα και περισσότερο. ΔΥΣΤΥΧΩΣ!Οι υπέροχες έννοιες του αλτρουισμού, της αξιοπρέπειας και του φιλότιμου, στοιχίζουν ολοένα και πιο ακριβά στις μέρες μας.''

Σάββατο 8 Ιουλίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε'Ματθαίου- Πολλοί δεν θέλουν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη του πονηρού.

Αποτέλεσμα εικόνας για duminica a cincea dupa rusalii
 Πολλοί δεν θέλουν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη του πονηρού. Αυτή είναι η τέχνη του και η πονηριά του. Σπέρνει αμφιβολίες στο νου και τις ψυχές των ανθρώπων, κλονίζει την πίστη τους στο Χριστό και την Αγία Γραφή. Κατά συνέπεια μαζί με το διάβολο διαγράφουν και την κόλαση και την πίστη στο Θεό και την Εκκλησία και την ηθική.

 Το σημερινό όμως θέμα του ευαγγελίου, ευλογημένοι μας Χριστιανοί, παρουσιάζει δύο δαιμονισμένους οι οποίοι δεν υπέφεραν από κάποια συνηθισμένη ασθένεια. Ηταν δαιμονισμένοι, άνθρωποι δηλαδή που κυριεύθηκαν από το πονηρό πνεύμα και ενεργούσαν κατά την επιθυμία του. Ηταν δε τόση η επιρροή που εξασκούσε πάνω τους, ώστε είχαν καταντήσει δημόσιος κίνδυνος. Μισούσαν τους ανθρώπους και τους θεωρούσαν εχθρούς τους. Σε μία έξοδό τους από τα μνήματα όπου κρυβόταν, συνάντησαν τον Κύριο, ο οποίος με την απόλυτη κυριαρχία που εξασκεί επί των πονηρών πνευμάτων, τους θεράπευσε κατά τον τρόπο που διηγείται το ιερόν ευαγγέλιο.

Οι δύο δυστυχισμένοι άνθρωποι γίνονται τα όργανα του πονηρού πνεύματος. Ρωτούν τον Ιησού: « Τί ημίν και σοί,Ιησού υιέ του Θεού;» Η απόσταση μεταξύ του Θεού και των πονηρών Πνευμάτων είναι απόλυτη, ασύλληπτη. Και η κόλαση δεν είναι τίποτε άλλο. Είναι ο από του Θεού χωρισμός.
Κανείς δε θα περίμενε να οδηγήσει ο Εωσφόρος τον άνθρωπο κάπου αλλού. Τον κρατά στον τόπο του θανάτου, αφού ο ίδιος είναι η αιτία του θανάτου. Ο ίδιος είναι εξ΄αρχής ανθρωποκτόνος και ψεύτης. Ο,τι κάνει, το πετυχαίνει με το ψέμα και το δόλο. Τα ενδιάμεσα στάδια και οι μηχανές που χρησιμοποιεί, έχουν ως τελικό σκοπό να αποσπάσουν τον άνθρωπο από την πηγή της ζωής, να του στερήσουν την ίδια τη ζωή, να τον κάνουν δούλο στο κράτος του θανάτου. Και ο Κύριος τους ελευθερώνει από τα δεσμά της δουλείας αυτής και τους επανατοποθετεί ελεύθερους ν'αγωνιστούν για την κατάκτηση των αρετών και δι΄αυτών στην κατάκτηση της σωτηρίας τους.

 Τη θεραπεία κάθε κακού όσο κι άν παλεύουμε δεν πρόκειται να τη βρούμε παρά μόνο με μιά απαραίτητη προϋπόθεση: την αποκατάσταση των σχέσεών μας με το Θεό.

Σάββατο 23 Ιουλίου 2016

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ;

Είναι εμφανές το κακό στη ζωή μας; Μπορούμε να το εντοπίσουμε, να το αρνηθούμε, να παλέψουμε εναντίον του, να το νικήσουμε τελικά; Δεν είναι εύκολη η απάντηση. Διότι το κακό, αγαπητοί μου αδελφοί, άλλοτε φαίνεται καθαρά, καθώς δίνει σημεία της καταστροφικότητας η οποία το συνοδεύει, άλλοτε όμως βρίσκεται κρυμμένο πίσω από αυτό που ονομάζουμε «δικαίωμα» και καλύπτεται πίσω από την δίψα του ανθρώπου για επιτυχία και ευτυχία με κάθε τρόπο. Ακόμη όμως και να το κατανοήσουμε, η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι δεν είμαστε σε θέση να το αντιμετωπίσουμε. Το κακό μοιάζει κάποτε ακατανίκητο. Άλλοτε πάλι μας παραπλανά. Μας δίνει την εντύπωση ότι αρκεί η επιθυμία μας, η διάθεσή μας και αυτό θα μπει στο περιθώριο. Είναι ο ανθρώπινος εγωκεντρισμός, ο οποίος δεν αποδέχεται ότι στη ζωή υπάρχει και η οδός της ταπεινοσύνης και της υπομονής έναντι του κακού. Αρκεί να γνωρίζουμε ότι αυτό υπάρχει και ποιο είναι.

 Είναι πολύ διδακτική η συνάντηση του Χριστού με δύο δαιμονισμένους ανθρώπους στο νησί των Γεργεσηνών. 

Ο Χριστός γνωρίζει ότι οι άνθρωποι κατέχονται από το κακό. Είναι εμφανή τα σημάδια. Είναι «χαλεποί λίαν», κατοικούν στα μνήματα και κανείς δεν μπορεί να περάσει από τον δρόμο στον οποίο αυτοί διαφεντεύουν με την παρουσία τους και μόνο (Ματθ. 8,28). 
Στα πρόσωπά τους αποτυπώνονται τα σημεία του κακού: η χαλεπότητα, δηλαδή η αγριότητα της καρδιάς που σε κάνει να φοβάσαι να τους κοιτάξεις κατά πρόσωπον, η διαρκής παραμονή τους στο θάνατο και τις μορφές του (μοναξιά, ακοινωνησία με τους άλλους ανθρώπους, ομφαλοσκόπηση και εσωστρέφεια) και η εξουσία της βίας και του φόβου που έχουν επιβάλει εκεί όπου βρίσκονται. Αξιοσημείωτο ότι οι άνθρωποι τους αποφεύγουν.