Και κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα που συμπυκνώνει ολόκληρη την αντίφαση της εποχής μας. Το Halloween, με τις νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία, τις σκοτεινές φιγούρες και την εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου, δεν φόβισε το παιδί; Οι νουθεσίες, όμως, ενός ορθόδοξου μοναχού, ο οποίος το προειδοποίησε για όσα θεωρεί πνευματικά επιζήμια, φέρεται να το φόβισαν;
Αυτός είναι ο κόσμος ανάποδα στον οποίο ζούμε! Ένας κόσμος που συχνά υποδέχεται με ενθουσιασμό τα ξενόφερτα, αλλά αντιμετωπίζει με καχυποψία τα δικά του, που βαφτίζει την άκριτη μίμηση «πρόοδο» και αντιμετωπίζει την υπεράσπιση της πνευματικής μας παράδοσης ως κάτι ύποπτο, ενοχλητικό ή αναχρονιστικό.
Πότε ακριβώς η ξενομανία μας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρούμε αυτονόητη την εισαγωγή κάθε ξενόφερτου εθίμου, αλλά αμφισβητήσιμη ακόμη και την ελευθερία ενός ορθόδοξου κληρικού να εκφράσει τη θρησκευτική του άποψη; Από πότε η πολιτισμική αυτοπεποίθηση έγινε μειονέκτημα και η αποκοπή από τις ρίζες μας προϋπόθεση για να θεωρηθούμε σύγχρονοι;
Ας αναρωτηθούμε τι ακριβώς προσφέρει στα παιδιά μας η εξοικείωση με μια κουλτούρα που εμπορεύεται τον τρόμο, το μακάβριο και τη σκοτεινή εικονογραφία; Επίσης γιατί η προειδοποίηση ενός μοναχού για την πνευματική διάσταση τέτοιων συμβόλων προκαλεί αντιδράσεις που αξίζουν τουλάχιστον έναν σοβαρό προβληματισμό;


















