Η νίκη απέναντι στο πνεύμα της δειλίας

Να είστε θαρραλέοι και δυνατοί. Μη φοβάστε και μην τρέμετε μπροστά τους, γιατί ο Κύριος ο Θεός σας θα πορευτεί ο ίδιος μαζί σας· δε θα σας αφήσει, δε θα σας εγκαταλείψει.
Η αληθινή τόλμη δεν γεννιέται όταν εξαφανίζονται οι κίνδυνοι, αλλά όταν συνειδητοποιούμε ποιος βαδίζει δίπλα μας. Η δειλία υποχωρεί μόλις καταλάβουμε ότι ο Θεός δεν μας καλεί απλώς να είμαστε δυνατοί, αλλά μας υπόσχεται την αδιάλειπτη παρουσία Του σε κάθε μας βήμα.

Η Νίκη απέναντι στο Πνεύμα της Δειλίας
 Η δειλία είναι κάτι πολύ βαθύτερο από μια απλή ντροπαλότητα. Είναι ένας ύπουλος κλέφτης που στερεί τη φωνή σας, τις ευκαιρίες σας και, ορισμένες φορές, την ίδια την πορεία του πεπρωμένου σας. Εμφανίζεται όταν γνωρίζετε τη σωστή απάντηση σε μια επαγγελματική συνάντηση, αλλά επιλέγετε να σιωπήσετε. Εμφανίζεται όταν έχετε ένα χάρισμα να προσφέρετε, αλλά πείθετε τον εαυτό σας ότι κάποιος άλλος είναι καταλληλότερος. Ψιθυρίζει ότι η γνώμη σας δεν έχει αξία, ότι κινδυνεύετε να φανείτε αστείοι ή ότι η τοποθέτησή σας θα επιφέρει την απόρριψη.

 Αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, η δειλία διαμορφώνει ολόκληρη τη ζωή σας. Βλέπετε ευκαιρίες να δίνονται σε ανθρώπους που απλώς είχαν το θάρρος να σηκώσουν το χέρι τους. Αφήνετε σχέσεις να φθαρούν επειδή ποτέ δεν εκφράσατε όσα είχατε στην καρδιά σας. Χάνετε θείες ευκαιρίες επειδή ο φόβος των ανθρώπων αποδείχθηκε ισχυρότερος από την πίστη στον Θεό. Όσο περισσότερο σιωπάτε, τόσο περισσότερο οι άλλοι υποθέτουν ότι δεν έχετε τίποτα να πείτε. Αυτό που αποδέχεστε για τον εαυτό σας γίνεται τελικά και η εικόνα που σχηματίζουν οι άλλοι για εσάς.

Ωστόσο, η Αγία Γραφή είναι γεμάτη από απλούς ανθρώπους που αρνήθηκαν να υποκύψουν στη δειλία. Οι ιστορίες τους παραμένουν ζωντανές και μας διδάσκουν.

Εσθήρ: Θάρρος που ρίσκαρε τα πάντα
Η Εσθήρ ήταν μια ορφανή Εβραία που βρέθηκε στο θρόνο μιας ξένης αυτοκρατορίας. Όταν ο λαός της αντιμετώπιζε τον αμεσο αφανισμό, ο θείος της, ο Μαρδοχαίος, την παρότρυνε να παρουσιαστεί στον βασιλιά. Ο νόμος ήταν αμείλικτος: όποιος πλησίαζε την εσωτερική αυλή του βασιλιά χωρίς να έχει κληθεί, αντιμετώπιζε την ποινή του θανάτου. Η ιστορική απάντηση της Εσθήρ αντηχεί μέχρι σήμερα: «Αν είναι να χαθώ, ας χαθώ» (Εσθήρ 4:16). Προετοιμάστηκε, προσευχήθηκε και τόλμησε. Η απόφασή της έσωσε ένα ολόκληρο έθνος.

Ίσως βιώνετε μια αδικία στον χώρο εργασίας ή στην κοινωνία. Το να μιλήσετε μπορεί να σας κοστίσει την άνεση ή ακόμα και τη θέση σας. Η σιωπή μοιάζει ασφαλέστερη. Η ιστορία της Εσθήρ θέτει ένα καίριο ερώτημα: τι γίνεται αν η σιωπή σας κοστίσει τελικά πολύ περισσότερο από όσο θα κοστούσε το θάρρος σας;

Δαβίδ: Ο βοσκός που αντιμετώπισε έναν γίγαντα
Ενώ οι έμπειροι στρατιώτες έτρεμαν, ένας νεαρός βοσκός, ο Δαβίδ, βγήκε μπροστά. Οι προκλήσεις του Γολιάθ είχαν παραλύσει έναν ολόκληρο στρατό,αλλά ο Δαβίδ θυμήθηκε τις νίκες που του είχε ήδη χαρίσει ο Θεός απέναντι σε λιοντάρια και αρκούδες.

Ο Φόβος και το Χριστιανικό Θάρρος: Μια Θεολογική Ερμηνεία

 Ο φόβος είναι μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, που συχνά παρουσιάζεται στις Γραφές ως δοκιμασία και ως σταυροδρόμι μεταξύ απιστίας και πίστης.
Δεν είναι απλώς ένα ψυχολογικό συναίσθημα, αλλά μια πνευματική κατάσταση, όπου η έλλειψη βεβαιότητας για την παρουσία του Χριστού δοκιμάζει την πίστη.
Αντίστοιχα, το χριστιανικό θάρρος, όπως εκφράζεται με τα λόγια του Χριστού: «Θαρσείτε, εγώ ειμι, μη φοβείσθε», δεν είναι μια απλή ανθρώπινη δύναμη, αλλά μια κατάσταση εμπιστοσύνης στην παρουσία του Θεού ακόμα και εν μέσω κινδύνων.

 Ο φόβος έχει δύο βασικές διαστάσεις: πρώτον, είναι φόβος απέναντι στη φύση και τη δύναμη της, κάτι που μαρτυρεί την ανθρώπινη αδυναμία. Δεύτερον, είναι φόβος απέναντι στην απουσία του Χριστού, που αποκαλύπτει τη δοκιμασία της πίστης.
Αυτός ο φόβος δεν είναι απλώς δειλία, αλλά μια έκφραση της ανθρώπινης ανασφάλειας μπροστά στο άγνωστο και το ανεξέλεγκτο.
Είναι ενδεικτικός της πνευματικής ανωριμότητας που απαιτεί δοκιμασίες για να ωριμάσει.

 Οι δοκιμασίες του φόβου επιτρέπονται από τον Θεό όχι για να καταστρέψουν την πίστη, αλλά για να την καθαρίσουν και να την ενισχύσουν.
Ο ίδιος ο Χριστός δεν εμφανίζεται αμέσως, αλλά επιτρέπει στους ανθρώπους, να φτάσουν στο σημείο της απόγνωσης.
Όπως και στην περίπτωση του Ιώβ, των Τριών Παίδων ή του Δανιήλ, ο Θεός δοκιμάζει τους πιστούς Του, όχι για να τους εγκαταλείψει, αλλά για να τους καταστήσει ώριμους στη σχέση τους μαζί Του.

 Σε αντίθεση με τον φόβο, το χριστιανικό θάρρος δεν είναι απλώς ψυχικό σθένος ή ανθρώπινη γενναιότητα, αλλά αποτέλεσμα της εμπιστοσύνης στον Θεό.

Ὅ,τι καί νά γίνεται μήν καθόμαστε κάτω.Ἂς πεταγόμαστε πάνω ἀδελφοί!

Ἔχετε δεῖ πὼς ξυπνᾶμε πολλὲς φορὲς τὸ πρωὶ μὲ κακὴ διάθεση μὲ κακοὺς λογισμούς;
Καὶ τὸ κακὸ εἶναι ὅτι καθόμαστε κάτω στὸ κρεβάτι καὶ τοὺς ἐπωάζομε.
Νὰ πεταχτοῦμε πάνω.Πετάξου ἐπάνω ἀδελφέ!
Ἄναψε τὸ καντηλάκι σου, ἂν ἔχει σβήσει.

Βάλε λίγο λιβάνι.Φίλησε τὴν εἰκόνα.
Πὲς δυὸ «Πατερημά».Πὲς δυὸ κουβέντες.

Καὶ ἄλλαξε τὸ κλίμα.

Ἄλλαξε τὴ διάθεση.

Ἔχει σημασία αὐτό.Ὅ,τι καὶ νὰ γίνεται μὴν καθόμαστε κάτω.Ἂς πεταγόμαστε πάνω ἀδελφοί!

π. Ἀνανίας Κουστένης

πηγή

Επικίνδυνη Αγάπη

 

Η αγάπη έχει πάντα μέσα της κίνδυνο, διότι έχει ρίσκο και ξεβόλεμα.
Όταν αγαπάς σφόδρα δεν σε ενδιαφέρει τίποτα, ούτε η ζωή σου, ούτε το βόλεμα σου, μέσα σου ήδη κατοικεί το αγαπημένο πρόσωπο που ποθείς και θα κάνεις τα πάντα για αυτό όσο και επικίνδυνα αν είναι. Δεν έχει λογικές , κουτάκια, και μαθηματικές πράξεις διότι δεν μπορείς να την κλείσεις πουθενά. Σπάει τα δεσμά για αυτό και ο θάνατος δεν μπόρεσε να αντέξει τη δική της ορμή ως Πρόσωπο.

  Έρχεται ο Θεός ως μανιακός εραστής, λαμβάνει σάρκα και μας ανοίγει τις πύλες της Βασιλείας των Ουρανών. Μας σοκάρει όλο αυτό. Όταν ο άλλος σου λέει ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί σου σε σοκάρει. Δεν ξέρεις τι να κάνεις, τρελαίνεσαι ,φοβάσαι, νιώθεις κίνδυνο να σε τυλίγει ολόκληρο.Και πας να κάνεις ένα βήμα και αναρωτιέσαι «Και αν πληγωθώ; Και αν κάνω λάθος;». Γίνεται σεισμός μέσα στην καρδιά διότι έρχεται μια πρόσκληση ώστε να κάνει την υπερβαση. Να αφήσει όλες τις σταθερές και να αρχίζει να σχοινοβατεί για να περάσει στην απέναντι όχθη, στην μεγάλη συνάντηση. Όλα αυτά γιατί; Πολύ απλά διότι δεν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μια ολοκληρωτική αγάπη και δεν είμαστε έτοιμοι να προσφέρουμε την αγάπη μας στον άλλον άνευ όρων. Μόνο με την τόλμη ξεπερνάς κινδύνους αλλά για να γίνει αυτό ο πόθος για να δοθείς πρέπει να υπερβαίνει τον φόβο μήπως χάσεις κατι. Φοβόμαστε να αγαπήσουμε διότι ο εγωϊσμός σου φωνάζει "Κράτα ! μην τα δίνεις όλα". 

Η τολμηρή καρδιά όμως απαντά 

"Όχι θα τα δώσω όλα , ακόμα και ο θάνατος δεν θα σταθεί εμπόδιο!".

Και ξαφνικά ο Χριστός γίνεται «σημείο αντιλεγόμενο» για τη ζωή του καθενός. Ανάλογα με το κατά πόσο θέλεις να μπεις σε αυτή την σχέση αγάπης. Μας φοβίζει η αγάπη του Χριστού διότι δεν μας θέλει χλιαρούς, θέλει αποφάσεις ζωής και δεν

Σε μας μένει μόνο ένα "ναι".Το ΝΑΙ της πίστεως.

Η εμπειρία της Εκκλησίας μας δίνει αυτό το "χειροπιαστό" ότι:
«μή φοβοῦ, ἰδού ἐγώ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας της ζωής σας»,
λέει ο Χριστός.«ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος».Μέχρι της συντελείας του αιώνος!
Άρα αφού Εγώ είμαι μαζί σας μέχρι το τέλος του αιώνος,δεν υπάρχει τίποτα το οποίομπορεί να μας φοβίσει!

Ο χρόνος και τα εργαλεία του χρόνου,ο θάνατος και τα εργαλεία του θανάτου καταργούνται και εκμηδενίζονται.
Σε μας μένει μόνο ένα "ναι".Το ΝΑΙ της πίστεως.
Και η πίστις είναι η νίκη,η νικήσασα τον κόσμο.

Γι'αυτό λοιπόν με πολλή χαρά να εορτάζουμε το πέρασμα των χρόνων,όχι λέγοντας συνθήματα κοσμικά αλλά ελπίζοντας εις τον Χριστό.
Και βλέποντας σαν τέλος του χρόνου τον ίδιο τον Χριστό, το πρόσωπο του Χριστού. Και σαν αρχή του αιωνίου χρόνου, της αιωνίου Βασιλείας, ακριβώς αυτόν το ίδιον τον γλυκύτατον Ιησού Χριστό.
Διότι είπε:«Εγώ είμαι η αρχή και το τέλος».

Αὐτῶ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

π.Αθανάσιος Λεμεσού

https://youtu.be/hJZt08w6GN8

πηγή

Μή φοβάσαι,Εγώ Είμαι μαζί σου

Μή φοβάσαι,Εγώ Είμαι μαζί σου
Μή περιπλανηθείς εδώ και εκεί αναζητώντας βοήθεια από τούς ανθρώπους!!
Εγώ Είμαι ο Θεός σου,μήν τρομάζεις,
Θά σ'ενισχύσω, θά σέ στηρίξω με τό δίκαιο Μου χέρι, τό δυνατό!!
Θα ντραπούν καί θα γίνουν καταγέλαστοι όλοι όσοι είναι εναντίον σου οργισμένοι,
Θά εκλείψουν καί θά αφανιστούν όσοι σε εσένα αντιδρούν,,
Μή φοβάσαι, γιατί σέ λύτρωσα,
Σού έδωσα τό Όνομά Μου (Χριστιανός)
Σύ είσαι δικός Μου,
Καί άν περνάς από νερό, είμαι μαζί σου,
Ποτάμια ολόκληρα δέν θα σε παρασύρουν,
Καί άν περάσεις ανάμεσα από φωτιά, δέν θα καείς, και η φλόγα δέν θα σε κατακάψει,
Γιατί,,Εγώ Είμαι ο Κύριος σου ο Θεός σου,,ο Άγιος τού Ισραήλ,,πού σε σώζει!!(Τό Νέο Ισραήλ είναι τά Έθνη)
Προφήτης Ησαϊας (41,8-16)

Ησ. 41,8 Συ όμως, Ισραηλιτικέ μου λαέ, δούλε μου Ιακώβ, τον οποίον εγώ εξέλεξα ως ιδιαίτερόν μου λαόν, απόγονον του Αβραάμ τον οποίον ηγάπησα,

Ησ. 41,9 οὗ ἀντελαβόμην ἀπ᾿ ἄκρων τῆς γῆς καὶ ἐκ τῶν σκοπῶν αὐτῆς ἐκάλεσά σε καὶ εἶπά σοι· παῖς μου εἶ, ἐξελεξάμην σε καὶ οὐκ ἐγκατέλιπόν σε·
Ησ. 41,10 μὴ φοβοῦ, μετὰ σοῦ γάρ εἰμι· μὴ πλανῶ, ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ Θεός σου ὁ ἐνισχύσας σε καὶ ἐβοήθησά σοι καὶ ἠσφαλισάμην σε τῇ δεξιᾷ τῇ δικαίᾳ μου.

Ησ. 41,11 ἰδοὺ αἰσχυνθήσονται καὶ ἐντραπήσονται πάντες οἱ ἀντικείμενοί σοι· ἔσονται γὰρ ὡς οὐκ ὄντες καὶ ἀπολοῦνται πάντες οἱ ἀντίδικοί σου·

Ησ. 41,12 ζητήσεις αὐτοὺς καὶ οὐ μὴ εὕρῃς τοὺς ἀνθρώπους, οἳ παροινήσουσιν εἰς σέ· ἔσονται γὰρ ὡς οὐκ ὄντες καὶ οὐκ ἔσονται οἱ ἀντιπολεμοῦντές σε.

Ησ. 41,13 ὅτι ἐγὼ ὁ Θεός σου ὁ κρατῶν τῆς δεξιᾶς σου, ὁ λέγων σοι· μὴ φοβοῦ,

Ησ. 41,14 Ἰακώβ, ὀλιγοστὸς Ἰσραήλ· ἐγὼ ἐβοήθησά σοι, λέγει ὁ Θεός σου, ὁ λυτρούμενός σε, Ἰσραήλ.

Ησ. 41,15 ἰδοὺ ἐποίησά σε ὡς τροχοὺς ἁμάξης ἁλοῶντας καινοὺς πριστηροειδεῖς, καὶ ἁλοήσεις ὄρη καὶ λεπτυνεῖς βουνοὺς καὶ ὡς χνοῦν θήσεις·

Ησ. 41,16 καὶ λικμήσεις, καὶ ἄνεμος λήψεται αὐτούς, καὶ καταιγὶς διασπερεῖ αὐτούς, σὺ δὲ εὐφρανθήσῃ ἐν τοῖς ἁγίοις Ἰσραήλ.

πηγή

''Εγέρθητε καί μή φοβεῖσθε''.«Ορᾶτε μή θροεῖσθε''.

  Όταν οι πιστοί λυγίσουν από τον φόβο μπροστά στα φοβερά φαινόμενα της δυνάμεως του Θεού του Σινά, τότε Εκείνος, ο Ανίκητος Στρατηγός, αντιλαμβάνεται του στρατού Του και τον ενθαρρύνει: ''ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε'' (Ματθ. 17,7).

  Όταν ενσκήψουν όλες οι προφητευμένες φρικαλεότητες στον άθεο αυτό κόσμο και η γη θα συνταράσσεται από τους πολέμους, προβλέποντάς τα όλα Εκείνος, ενθαρρύνει τους στρατιώτες Του λέγοντας: ''ὁρᾶτε μὴ θροεῖσθε'' (Ματθ. 24,6).

  Και όταν ο κόσμος όλος εξεγερθεί εναντίον της Εκκλησίας Του, Εκείνος λέει: ''θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον'' (Ιω. 16,33).

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

πηγή

Από μας εξαρτάται το αν για τους γύρω μας και για τους εαυτούς μας και για τις επόμενες γενιές θα φτιάξουμε δρόμο για τον Ουρανό ή την Κόλαση

  Βγαίνουμε από μία χρονιά, όπου όλοι μας έχουμε αντιληφθεί το σκοτάδι όπου είναι ακόμα διαδεδομένη η βία και η σκληρότητα.
Πως θα συναντήσουμε τη νέα χρονιά;
Θα ήταν αφελές και πολύ αντιχριστιανικό, να ζητήσουμε από τον Θεό να μας προστατέψει, να κάνει τη γη έναν παράδεισο ειρήνης, ενώ γύρω μας δεν υπάρχει ειρήνη.
Υπάρχει διαμάχη, ένταση, αποθάρρυνση, φόβοι, βία, φονικό. Δεν μπορούμε να ζητάμε για μας ειρήνη, όταν αυτή η ειρήνη δεν μπορεί να απλωθεί πέρα από την Εκκλησία, όταν δεν έρχεται σαν ακτίνες φωτός να διαλύσουν το σκοτάδι.

  …«Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» ας είναι ευλογημένη η βασιλεία του Θεού.
Τούτα τα λόγια προφέρονται σπάνια: στην αρχή της λειτουργίας, σαν ευχή για τον νέο χρόνο και σε στιγμές όπου ενώνεται χρόνος και αιωνιότητα, όταν με τα μάτια της πίστης μπορούμε να δούμε την αιωνιότητα συνυφασμένη με τον χρόνο.
Ο χριστιανός είναι ο μόνος που πρέπει να είναι ικανός να βλέπει την ιστορία, όπως την βλέπει ο Θεός, σαν ένα μυστήριο της σωτηρίας, αλλά επίσης σαν μια τραγωδία της ανθρώπινης αμαρτίας και πτώσης. Και σε σχέση με αυτά τα τελευταία, πρέπει να πάρουμε θέση.

Κυριακή Θ’ Ματθαίου-Aυτό που κάνει ουσιαστική και βεβαία την πίστη μας είναι οι δυσκολίες, οι φουρτούνες και οι προκλήσεις της ζωής.

«Θαρσεῖτε, ἐγὼ εἰμί, μὴ φοβεῖσθε»

  Την προηγούμενη Κυριακή στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα, αδελφοί μου, ακούσαμε για το θαύμα του χορτασμού των πέντε χιλιάδων ανθρώπων με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Αμέσως ο Κύριός μας δίνει εντολή στους μαθητές του να μπουν στο πλοίο να ταξιδέψουν νύχτα και να περάσουν στην απέναντι όχθη της λίμνης της Γαλιλαίας. «Εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς Αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον». Δεν τους λέγει απλώς να μπουν, αλλά τους αναγκάζει να μπουν.

  Μην μας φαίνεται παράξενο αυτό, αφού κάποτε όλοι μας αναγκασθήκαμε να μπούμε στο πλοίο της ζωής. Μας ρώτησε κανείς να γεννηθούμε και να έλθουμε στην ζωή αυτή, να ταξιδέψουμε στο πλεούμενό της; Να την διασχίσουμε και να γνωρίσουμε τρικυμίες και γαλήνες; Αυτά όλα εξαρτώνται από την βουλή και το σχέδιο του Θεού.
 Εκείνος γνωρίζει και αποφασίζει. Εκείνος είναι γνώστης του παρόντος και του μέλλοντος. Εμείς απλώς υπακούμε και πορευόμαστε, αρκεί στο ταξίδι αυτό της ζωής μας να είναι καπετάνιος ο Κύριος μας.
  Αυτό έκαναν οι μαθητές, υπάκουσαν. Στην μέση του πελάγους σηκώθηκαν κύματα, το πλοίο κλυδωνίζεται και κινδυνεύει. Έμπειροι οι μαθητές από θάλασσα και φουρτούνες και όμως φοβήθηκαν, διότι το πλοίο «ἦν βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἦν γαρ ἐνάντιος ὁ ἄνεμος», το πλοίο κινδυνεύει από τα κύματα και τον άνεμο.

Προσπαθούν να μας αφαιρέσουν την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη, να φέρουν στις ψυχές απόγνωση.

 Ηλίας Σκουντριάνος

 Όλα όσα ακούμε σήμερα, προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει διέξοδος. Προσπαθούν να μας αφαιρέσουν την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη, να φέρουν στις ψυχές απόγνωση.
 Η μεγάλη επιτυχία, η νίκη του κακού είναι το ότι έχει φέρει σε πολλές ψυχές την απαισιοδοξία. Αν η πατρίδα μας βρίσκεται σε μία δυσχερή θέση, το επέτρεψε ο Θεός όχι για να απελπισθούμε αλλά για να εργασθούμε σωστά.
 Αν έχει επικρατήσει ένα πνεύμα απαισιοδοξίας σε πολλούς είναι διότι η διαπαιδαγώγηση που ασκείται σήμερα με όλους τους τρόπους και κυρίως την τηλεόραση αφαιρεί από τις ψυχές, ιδίως των νέων, τις τρεις αυτές αρετές, την πίστη, την ελπίδα, και την αγάπη.
 Και εκεί ακόμη που έχουν βλαστήσει, οι ρίζες τους είναι τόσο επιφανειακές ώστε, με όσα ακούει κανείς, εύκολα ξεριζώνονται.

  Και η ίδια η οικονομική (και τώρα δήθεν υγειονομική) κρίση στην Ελλάδα πρώτα εμπεδώθηκε σε ψυχολογικό επίπεδο απελπισίας και έπειτα εκδηλώθηκε σε οικονομικά (και τώρα δήθεν επιδημιολογικά) μεγέθη.
Πρώτα έγινε η επέλαση του φόβου ότι επέρχεται οικονομική και υγειονομική κρίση και ύστερα αρχίσαμε να την ζούμε σαν μια ανεξέλεγκτη κατάσταση.
 Πρώτα κατέρρευσε το ηθικό και έπειτα ακολούθησαν όλες εκείνες οι διεργασίες οι οποίες όχι μόνο δεν ανέστειλαν την κρίση αλλά και έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα, την έκαναν να μοιάζει σαν ένα καταρράκτη που ήταν προετοιμασμένος για να οδηγήσει την Ελλάδα στην άβυσσο.

Έναν Ιωσήφ να έκρυβε μέσα του ο κάθε χριστιανός...

  Έναν Ιωσήφ να έκρυβε μέσα του ο κάθε χριστιανός...οι ανθρώπινες κοινωνίες θα ήταν διαφορετικές.

 Έναν που θα "τολμούσε" να διεκδικήσει..να παλέψει ...να απαιτήσει!

Οι πλείστοι σήμερα,"νεροβραστοι" και άβουλοι... αναμένουν το..."θαύμα", ξεχνώντας ότι το θαύμα απαιτεί κάποιες προϋποθέσεις !

Η "αιχμαλωσία" του νου... μόνο δυσάρεστες εξελίξεις έχει..!

 Ενώ η κατά Θεόν ελευθερία... μπορεί και κάνει τον άνθρωπο... σημαντικό,υπεύθυνο, αγωνιστή,διεκδικητή και... νικητή!

π.Γ.Πετρ.

Μη φοβάσαι, αδελφέ, ο Θεός είναι πιο κοντά!

Στον καιρό του πολέμου έστειλαν κάποιον φοβητσιάρη στρατιώτη για ανίχνευση.
Όλοι τον ήξεραν σαν φοβητσιάρη. Και όλοι γέλασαν όταν άκουσαν που τον στέλνει ο διοικητής.
Μόνο ένας στρατιώτης δεν γέλασε. Εκείνος πλησίασε τον σύντροφό του για να τον ενθαρρύνει. Αλλά ο φοβητσιάρης στρατιώτης του είπε:
- Θα σκοτωθώ σίγουρα, ο εχθρός είναι πολύ κοντά!
- Μη φοβάσαι, αδελφέ, ο Θεός είναι πιο κοντά! τον ενθάρρυνε εκείνος ο καλός φίλος.
Αυτά τα λόγια ήχησαν σαν μεγάλη καμπάνα στην ψυχή αυτού του φοβητσιάρη. Και ηχούσαν μέχρι το τέλος του πολέμου. Και τούτος ο κάποτε φοβητσιάρης γύρισε από τον πόλεμο στολισμένος με τα παράσημα για το θάρρος του! Έτσι τον μεταμόρφωσε και τον ενδυνάμωσε εκείνος ο καλός λόγος:
«Μη φοβάσαι, ο Θεός είναι πιο κοντά»!

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

πηγή

Και θεμέλιο του θάρρους είναι ο Κύριος

Όταν ο Απόστολος των εθνών ήταν στην Κόρινθο, παρουσιάστηκε σ' αυτόν ο Κύριος και του είπε: "Μη φοβού, αλλά λάλει και μη μη σιωπήσης, διότι εγώ ειμί μετά σου". (Πράξ. ιη' 9,10).

Μη φοβάσαι Παύλε. Είπε τότε ο Κύριος μας στον εκλεκτό του Απόστολο. Μη φοβάσαι τους Ιουδαίους που είναι επιθετικοί και φανατικοί εναντίον σου. Μη φοβάσαι και τους άρχοντες της Πόλεως. Γιατί εγώ είμαι μαζί σου.
Μη φοβάσαι και 'συ αδελφέ μου τους Ιουδαίους,τις εσωτερικές σου δυσκολίες που έχεις με τον εαυτό σου. Μη φοβάσαι τους άρχοντες, τις εξωτερικές δυσκολίες, τους πολέμους, τις αρρώστιες, τους πειρασμούς. Γιατί ο καλός Ποιμένας, ο Κύριος είναι μαζί σου. Και θεμέλιο του θάρρους είναι ο Κύριος.

Αρχιμανδρίτης Κωνσταντίνος Σακαρίδης
Απόσπασμα από το βιβλίο "Λυτρωτικά Σαλπίσματα από τους Ψαλμούς".

πηγή

Τότε κατάλαβα γιατί ο Θεός κρατάει τον διάβολο,για να μπορείς να έχεις με έναν αόρατο τρόπο το σπαθί στο χέρι!

 Γέροντας Αρσένιος Παπατσιόκ

Συμπερασματικά τώρα, επειδή δεν έχουμε άλλον χρόνο,ειλικρινά σας λέω, σαν ένας αδελφός που σε λίγο συμπληρώνει τα εκατό του χρόνια:
Δεν ωφείλω τόσα στα σχολεία που πήγα και μάζεψα γνώσεις και στα λόγια που άκουσα εκεί που εγώ πήγα,όσο μου χρησίμευσε ο πόνος!
Τότε κατάλαβα γιατί ο Θεός κρατάει τον διάβολο,για να μπορείς να έχεις με έναν αόρατο τρόπο το σπαθί στο χέρι!
Δεν είσαι καλός αγωνιστής εαν τρέμει το χέρι σου όταν κρατάς το σπαθί στο χέρι!
Δεν επιτρέπεται αυτό, με το σπαθί στο χέρι.
Είναι δυνατόν οτιδήποτε εν Χριστώ,οτιδήποτε...Δεν επιτρέπω όμως να είναι κάποιος λυπημένος.Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη του διαβόλου.
Να έχουμε χαρά και εμπιστοσύνη!Πρώτα όμως να έχουμε ταπείνωση

https://proskynitis.blogspot.com/2010/10/96.html

«Και τα καλά δεχούμενα από τον Χριστό και τα κακά που επιτρέπει δεχούμενα!»

[...]Τότε έμαθα από τη χωριάτισσα μάνα μου, η οποία με την απλή της ουσιαστική πίστη, εντελώς αθρησκόληπτη πίστη, προσπαθούσε να μου εξηγήσει το παράδειγμα της Οσίας(Σοφίας της Κλεισούρας), πως οι άνθρωποι που αγαπούν τον Χριστό και την μητέρα Του, την Παναγία μας, από την αγάπη τους, μπορούν να ξεπεράσουν ότι είναι φυσικό και δεδομένο στην ανθρώπινη ζωή και επίσης μου είπε, η σχεδόν αγράμματη μητέρα, πως αυτό το καταφέρνουν γιατί και ο Χριστός και η Παναγία μητέρα μας, μας αγαπούν κι εκείνοι πολύύύ - πολύ, και βλέποντας το δικό μας φιλότιμο, διαπιστώνοντας ότι προσπαθούμε για το καλό, και όλα αυτά κοντά τους, τίποτε δεν έχουμε ανάγκη και τίποτε δεν έχουμε να φοβηθούμε, ούτε κρύο, ούτε φωτιά, ούτε φτώχια, ούτε πείνα, ούτε αρρώστιες, ούτε αυτόν τον θάνατο, φροντίζουν Εκείνοι για όλα, και είμαστε ευχαριστημένοι με ότι καλό μας δίνουν, και με τα κακά ακόμα που επιτρέπουν για λίγο να μας αγγίξουν.

«Και τα καλά δεχούμενα από τον Χριστό και τα κακά που επιτρέπει δεχούμενα!» Έλεγε χαρακτηριστικά πάντα.
- Γιατί; Απορούσα. 
-Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από του Χριστού μας και της Παναγίας μας. Πώς θα μπορούσε να αφήσει κάτι να έρθει στη ζωή μας που θα μας βλάψει.
Γεμίζει μου είπε ο άνθρωπος από τον Χριστό; 
Έχει την Παναγία κοντά του;
Τίποτε δεν νιώθει! Τίποτε δεν χρειάζεται! Τίποτε δεν του λείπει!
Δύσκολα λόγια. Σκληρό το παράδειγμα! Όμως αλήθεια αποδεδειγμένη!!!

Ας πρεσβεύει η Οσία Σοφία, η ασκήτισσα της Παναγίας, για την ανάπαυση της Αθηνάς που την καταλάβαινε και ας πρεσβεύει να καταλάβουμε κι εμείς το παράδειγμα της δικής της ζωής, για να γίνει η ζωή της φως στο δρόμο μας. Γένοιτο!
Απόσπασμα από το άρθρο του π.Γρηγορίου Παπούλα
 Από τότε έγινε η αγαπημένη μου γιαγιά(Από τον βίο της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας)

Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός.

«Σε καιρούς διωγμών οι χριστιανοί πρεπει να συνάζονται γύρω από τους ιερείς...Η Θεία Λειτουργία και τα Τίμια Δώρα θα δίνουν στους χριστιανούς την δύναμη για να υπομείνουν στην πείνα και θα τους διαφυλάσσουν από κάθε κακό,κάτω από την σκέπη και την προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

 Επίσης, είναι ανάγκη να λένε την Ευχή στον Ιησού και να προσεύχονται στην Παναγία,λέγοντας: Υπεραγία Θεοτόκε,σώσον ημάς! ή Τη Υπερμάχω Στρατηγώ....Οι σύντομες αυτές προσευχές μάς ένωσαν μέσα στην φυλακή και έτσι μπορέσαμε να αντέξουμε τον διωγμό του κομμουνιστικού καθεστώτος,χωρίς να υποταχθούμε στο κοκκινο θερίο.

 Όμως αυτά είναι για τους χλιαρούς χριστιανούς,διότι οι ένθερμοι είναι πάντοτε έτοιμοι-δεν περιμένουν τον καιρό του διωγμού ή του πολέμου για να επιμεληθούν τα της ψυχής τους! Για τον αληθινό χριστιανό δεν έχει σημασία πότε θα έλθει ένας πόλεμος ή ένας διωγμός. Ο αληθινός χριστιανός είναι πάντα έτοιμος,προετοιμασμένος με αναμμένη την λαμπάδα της ψυχής του,για να συναντήσει τον Ουράνιο Νυμφίο. Ο γνήσιος χριστιανός δεν ζει με φόβο και αγωνία για το πότε θα ξεσπάσει ένας πόλεμος ή πότε θα πέσει μία βόμβα στο κεφάλι του. Αναζητεί τρόπους να θυσιάζεται περισσότερο για τον πλησίον του και για τον Θεό.Ο αληθινός χριστιανός αναζητεί μέσα του την Βασιλεία των Ουρανών και δεν φοβάται τίποτε στην εφήμερη τούτη ζωή. Γι αυτόν η λύπη είναι χαρά και ο Σταυρός είναι ανάσταση.
 Ούτως ή άλλως,η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού και μόνον Εκείνος γνωρίζει το τέλος του ανθρώπου. Επομένως, ας μην φοβόμαστε όταν ακούμε για πολέμους και άλλα φοβερά γεγονότα,διότι όλα αυτά πρέπει να συμβούν,όπως είπε ο Σωτήρας μας (πβ. Ματθ.24,6 και Μαρκ. 13,7) Φόβο θα έπρεπε να έχουμε για το γεγονός ότι οι ψυχές μας δεν είναι έτοιμες να συναντήσουν τον Χριστό»

Γέροντος ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΙΡΒΟΥ-Από το βιβλίο «Ζωή θυσιαζόμενης αγάπης»σελ.80-81 Εκδόσεις ΑΘΩΣ

Το θέμα είναι να μην μείνουμε στην πληγή αλλά να περάσουμε στην θεραπεία

Βλέπεις κάτι προσωπάκια χαρούμενα,χαμογελαστά,έτοιμα να ευθυμήσουν,
έτοιμα να δείξουν το χαμόγελό τους.

Ακόμα και με βροχή και συννεφιά,ακόμα και μέσα στη δοκιμασία,ακόμα και μέσα στην αποτυχία,χαμογελούν, γελούν, ευθυμούν.

Δεν είναι ότι είναι αναίσθητοι,δεν είναι που θέλουν να κρύψουν το δάκρυ τους.

Φυσικά κι αυτοί κλαίνε,αλλά δεν κλαψουρίζουν συνεχώς.Φυσικά και αυτοί στεναχωριούνται,αλλά η καρδιά τους δεν στενεύει.

Τους ρωτάνε: «καλά, μπορείς ακόμα να χαμογελάς»;Κι αυτοί κοιτούνε απορημένοι.«Μα είναι δυνατόν να μην χαμογελώ;Είναι δυνατόν να πάψω
να χαίρομαι την ζωή που ανοίγεται μπροστά μου;
Είναι δυνατόν να μην σκιρτά η καρδιά μου,κάθε φορά που αναπνέω,κάθε φορά που περπατώ,κάθε φορά που κοιτώ τον ουρανό,κάθε φορά που ενθυμούμαι τον Θεό μου;
Πώς είναι δυνατόν να μην νικά η χαρά την θλίψη,το φως το σκοτάδι;
Πώς είναι δυνατόν να πάψω να χαμογελώ όταν ακόμα και ο θάνατος
για μένα σημαίνει ζωή;
Πώς είναι δυνατόν να πάψω να ευθυμώ όταν ακόμα και ο σταυρός μου
με κάνει πιο δυνατό, πιο σοφό,πιο ταπεινό, πιο καθαρό;
Όχι, δεν θα πάψω να χαμογελώ ακόμα κι όταν όλα γύρω μου είναι σκοτεινά, ακόμα και όταν όλοι γύρω μου κηρύττουν για καταστροφές και δυσκολίες.
Ξέρετε γιατί;Διότι ένα κατάλαβα.Η ευτυχία δεν είναι απλά ένα γεγονός,είναι μια επιλογή ζωής,είναι ένας τρόπος ζωής,είναι ένα δρόμος...

Φωτιά ή νερό

Υπάρχουν οι δυνατοί άνθρωποι.Που είναι σκέτη φωτιά και φλόγα η ψυχή τους.
Όρθιοι πάντα.Όσα βέλη κι αν τους χτυπούν.Απτόητοι.
Συκοφαντίες, διωγμοί, στεναχώριες.Αυτοί εκεί, πάλι όρθιοι.
Χωρίς κλάψα, μεμψιμοιρία,μουρμούρα, μοίρλα,γκρίνια.
Μπαίνει ο άλλος για χημειοθεραπεία,και λέει ανέκδοτα στο δρόμο.
Δίνει κουράγιο στο παιδί του.
Έρχεται ο λογαριασμός φουσκωμένος,και δίνει φιλάκια στη γυναίκα του,
λες και δε τρέχει τίποτα.
Τον βρίζουν στο διαδίκτυο,και παραγγέλνει πίτσα και μπύρες!
Δεν αδιαφορεί,ούτε είναι αναίσθητος.
Είναι που μοιάζει με τον Όλυμπο.Οι κεραυνοί, η γοητεία του.

Κι είμαστε κι εμείς, οι άλλοι,που διαλυόμαστε με το παραμικρό.
Ένα φύσημα ανέμου,κι ο κόσμος όλος σκοτεινιάζει.
Μια σκιά στον τοίχο,κι η φαντασία βλέπει μιλιούνια δράκοντες.
Απειλές θανάτου.Φοβίες.Ανασφάλειες,τρόμος,αϋπνία κι ιδρώτας αγωνίας
και πανικού.

Και αναζητούμε δύναμη.Ισχύ.Θάρρος.Φωτιά.Και πίστη σε Σένα, Κύριε.
Αλλά και σε μας, Χριστέ μου.Στη δύναμη και τα χαρίσματά μας.
Μια έστω αξιοπρέπεια…

π Ανδρέας Κονάνος

Τις αμφιταλαντευόμενες ψυχές πρέπει με στοργή να τις παρηγορούμε(Ευεργετινός)

  

Η μακαρία Συγκλητική έλεγε πρέπει να επαινούμε τις ψυχές που εύκολα εξαντλούνται στον αγώνα του καλού, όπως και τις ψυχές εκείνες που εύκολα απογοητεύονται και πέφτουν σε απόγνωση.
 Σ' αυτές τις ψυχές, και το παραμικρό καλό αν παρουσιάσουν, πρέπει να το μεγαλοποιούμε και να το θαυμάζουμε. Έτσι θα τις δώσουμε θάρρος. 
Αντίθετα, τα μεγάλα και σοβαρά σφάλματά τους να τα χαρακτηρίζουμε, ενώπιον τους, ως ελάχιστα και ανάξια λόγου.
 Διότι ο διάβολος, που όλα τα διαστρέφει, καταφεύγει στην εξής πανουργία: Στους σπουδαίους και ασκητικούς άνδρες προσπαθεί να αποκρύψει τα αμαρτήματά τους και να τους κάνει να τα λησμονούν, για να τους εμπνεύσει την υπερηφάνεια. 
Αντίθετα, σε εκείνους που ακόμα δεν έχουν στερεωθεί στην πνευματική ζωή, εμφανίζει συνεχώς τα αμαρτήματά τους ενώπιον τους, και μάλιστα τα εξογκώνει, για να τους οδηγήσει στην απόγνωση.
 Τις αμφιταλαντευόμενες λοιπόν ψυχές πρέπει με στοργή να τις παρηγορούμε και να τις υπενθυμίζουμε την ανεξάντλητη συμπάθεια και καλοσύνη του Θεού. Να τις τονίζουμε ότι ο Κύριος μας είναι εύσπλαχνος και μακρόθυμος και ότι ανακαλεί τις δίκαιες αποφάσεις Του εναντίον των κακών ανθρώπων, εφόσον βεβαίως αυτοί μετανοήσουν....
 Ας παραδειγματισθούμε από το έργο των αρίστων κηπουρών, οι οποίοι όταν δουν ένα φυτό μικρόσωμο και ασθενικό, το ποτίζουν και το φροντίζουν πολύ, για να στερεωθεί. Αντίθετα, όταν δουν σε ένα φυτό μια πρόωρη ανάπτυξη των κλάδων, αμέσως κλαδεύουν τα άχρηστα κλαδιά, για να μην ξεραθεί γρήγορα.
Και οι γιατροί, σε άλλους αρρώστους δίνουν πλούσια διατροφή και τους προτρέπουν να κάνουν περίπατο, ενώ σε άλλους επιβάλλουν αυστηρή δίαιτα και τους υποχρεώνουν να παραμείνουν ακίνητοι.

Σελίδες από τον Ευεργετινό(τομ.Α)

Εν τω βίω της Αγίας Συγκλητικής

Χαίρε των Αποστόλων το ασίγητον στόμα, χαίρε των αθλοφόρων το ανίκητον θάρσος

πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός

 Ο άνθρωπος ο οποίος αναζητά νόημα στη ζωή του το βρίσκει όταν αισθάνεται ότι έχει μία αποστολή. Και τα δύο λειτουργούν αλληλένδετα. Η αποστολή εμπεριέχει το νόημα και το νόημα την αποστολή. Χωρίς αποστολή η ζωή δεν έχει περιεχόμενο. Ο άνθρωπος άγεται και φέρεται από τον χρόνο, τις επιλογές τω άλλων, τις επιθυμίες του. Ζει εική και ως έτυχε. Άνευ νοήματος ζωής, οποιαδήποτε αποστολή είναι αυτόνομη και περιστασιακή. Μπορεί φαινομενικά να προσφέρει περιεχόμενο στον άνθρωπο. Στην πράξη όμως γίνεται μία κίνηση, μία πορεία χωρίς νόημα. Δεν υπάρχει τελικός στόχος. Δεν μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να αισθανθεί πληρότητα. Διότι η αποστολή είναι η υπέρβαση αυτού που ονομάζουμε «μερικότητα» στη ζωή και η θέση της μέσα από μία συνολική προοπτική. 

      Στο κείμενο των Χαιρετισμών της Παναγίας διαβάζουμε τον εξής λόγο: «χαίρε των  Αποστόλων το ασίγητον στόμα, χαίρε των αθλοφόρων το ανίκητον θάρσος».

Η Παναγία γίνεται το ασίγητο στόμα των Αποστόλων του Χριστού και την ίδια στιγμή το ανίκητο θάρρος όλων εκείνων που ως αθλοφόροι δίδουν  την μαρτυρία της όντως ζωής στον κόσμο. Απόστολοι και Μάρτυρες γνωρίζουν γιατί ζούνε και κυρίως για Ποιον ζούνε. Διακηρύττουν την Αλήθεια που είναι ο Εσταυρωμένος και Αναστάς Θεάνθρωπος σε όλο τον κόσμο. Οι μεν δια του λόγου, οι δε δια του θάρρους που οδηγεί στο μαρτύριο. Και είναι η Παναγία που τους ωθεί σ’  αυτή την πορεία. Η Παναγία καθιστά το στόμα των Αποστόλων ασίγητο και το θάρρος των Αθλοφόρων ανίκητο. Διότι πρώτη αυτή μίλησε για τον Χριστό και πρώτη αυτή πορεύτηκε με θάρρος στη ζωή της.