Προφητείες σχετικές με τον άγιο Κωνσταντίνο και τον Ναό των Ιεροσολύμων

Την παραμονή της εορτής των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στον εσπερινό που τελείται το απόγευμα της 20ής Μαΐου, διαβάζονται, όπως συνήθως, τρία προφητικά αναγνώσματα. 

 Το ένα είναι από το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης «Γ΄ Βασιλειών» (κεφάλαιο 8, στίχοι 22-23 και 27-30) και μιλάει για την προσευχή του βασιλιά Σολομώντα προς τον Θεό, αφού είχε χτίσει στα Ιεροσόλυμα τον περίφημο ναό του. Ο ναός αυτός καταστράφηκε μερικούς αιώνες αργότερα, στη συνέχεια ξαναχτίστηκε και τελικά καταστράφηκε το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους. Όμως ο Μέγας Κωνσταντίνος οικοδόμησε στην Ιερουσαλήμ έναν νέο ναό, τον Ναό της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού, στον οποίο περιέκλεισε τον βράχο του Γολγοθά και τον πανάγιο Τάφο. Έτσι, σύμφωνα με εμάς τους χριστιανούς, εκπληρώθηκαν οι προφητείες που έλεγαν ότι, όταν θα έρθει ο Μεσσίας (ο θεόσταλτος βασιλιάς που περίμεναν οι Εβραίοι, δηλαδή ο Χριστός), τα διάφορα έθνη του θα λατρεύουν τον αληθινό Θεό στον ναό Του στην Ιερουσαλήμ.

Οι Εβραίοι (Ιουδαίοι), οι οποίοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν παραδέχονται ότι ο «Χριστός» (δηλ. ο αναμενόμενος βασιλιάς τους) ήταν ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, αλλά περιμένουν ακόμη και σήμερα έναν άλλο «βασιλιά», πιστεύουν πως όταν θα έρθει εκείνος που υποτίθεται ότι θα είναι ο «αληθινός Μεσσίας», θα χτίσει ξανά τον Ναό του Σολομώντα και θα εκπληρωθούν οι προφητείες. Οι χριστιανοί όμως είμαστε βέβαιοι ότι οι προφητείες εκπληρώθηκαν ήδη και εκπληρώνονται διαρκώς, διότι στα Ιεροσόλυμα όντως έχει χτιστεί ο σπουδαίος και ιστορικός ναός του αληθινού Θεού, εκείνος που έχτισε τον 4ο αιώνα μ.Χ. εξ ονόματος του Χριστού ο άγιος Κωνσταντίνος, στον τόπο όπου ο Χριστός σταυρώθηκε, ετάφη και αναστήθηκε.

Πράγματι, στον ναό αυτόν έρχονται και λατρεύουν τον αληθινό Θεό άνθρωποι από όλη τη γη, από πολλά έθνη, και μάλιστα – ακριβώς όπως έλεγαν οι προφητείες – αυτά τα έθνη και οι βασιλείς τους έφεραν στην Ιερουσαλήμ κατά καιρούς πολλά από τα πλούτη τους, ενώ τα γκρεμισμένα από τους Ρωμαίους τείχη της τα έχτισαν «αλλογενείς» (ξένοι), οι οποίοι λατρεύουν εκεί τον αληθινό Θεό, και η Ιερουσαλήμ έγινε το πνευματικό κέντρο του κόσμου και δοξάστηκε (πνευματικά) όσο ποτέ άλλοτε.

Αυτά τα τελευταία λόγια βρίσκονται στις δύο άλλες προφητείες του εσπερινού της συγκεκριμένης εορτής, που προέρχονται από το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα, κεφάλαιο 61, στίχος 10, μέχρι τον στίχο 5 του κεφ. 62 το ένα ανάγνωσμα, και από το κεφάλαιο 60, στίχοι 1-16, το δεύτερο.

Ὁ Ὅσιος Ἐπίσκοπος Κορδούης (Κόρδοβας) καί ἡ σχέση του με τόν Ἅγιο Μέγα Κωνσταντῖνο.

 Ὑπάρχουν κάποιες μορφὲς μέσα στὴν ἱστορία ποὺ στέκονται σχεδὸν σιωπηλές. Δὲν κυριαρχοῦν στὰ βιβλία, δὲν ἀναφέρονται συχνὰ στὶς δημόσιες συζητήσεις, καὶ ὅμως, χωρὶς αὐτές, ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου θὰ εἶχε πάρει ἄλλον δρόμο. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἦταν ὁ ὃσιος Ὅσιος Ἐπίσκοπος Κορδούης (Κόρδοβας) τῆς Ἰσπανίας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ βρέθηκε δίπλα στὸν Μέγα Κωνσταντῖνο σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς πιο κρίσιμες περιόδους τῆς παγκοσμίου ἱστορίας: στὴν μετάβαση ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο στὴν Χριστιανικὴ Ρωμανία.

Ἐὰν θέλουμε νὰ κατανοήσουμε βαθύτερα τὸ πρόσωπο τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, θὰ πρέπει νὰ σταθοῦμε μὲ προσοχὴ καὶ στὸ πρόσωπο αὐτοῦ τοῦ ἁγίου γέροντος. Διότι ὁ ὃσιος Ὅσιος δὲν ὑπῆρξε ἁπλῶς ἕνας «σύμβουλος» τοῦ Κωνσταντίνου. Ὑπῆρξε μία, πιθανῶς ἡ σημαντικότερη, ἀπὸ τὶς πνευματικὲς μορφὲς ποὺ ὁδήγησαν τὸν Κωνσταντῖνο στὴν σταδιακὴ ἐσωτερικὴ του πορεία πρὸς τὸν Χριστό.

Πολλές φορές ταυτίζομε σχεδὸν μηχανικὰ τὴν πίστη μὲ τὴν πράξη τοῦ βαπτίσματος: «βαπτίστηκε ἄρα τότε πίστεψε». Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοσή μας ὅμως δὲν βλέπομε ἔτσι τὸ μυστήριο τῆς μετάνοιας καὶ τῆς θεογνωσίας. Ἡ καρδία τοῦ ἀνθρώπου μπορεῖ νὰ πορεύεται πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ χρόνια πρὶν τὸ τελικὸ βῆμα. Καὶ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος φαίνεται ὅτι ἀκριβῶς αὐτὸ ἔζησε.

Ἓνα σημεῖο ποὺ χρειάζεται προσοχὴ εἶναι τὸ ἐξῆς: πολλοὶ συχνὰ παρουσιάζουν τὸν Κωνσταντῖνο ὡς ἕναν ψυχρὸ πολιτικὸ ρεαλιστή, ποὺ ἁπλῶς «χρησιμοποίησε» τὸν Χριστιανισμὸ γιὰ λόγους ἐξουσίας. Ἡ ἀνάγνωση αὐτὴ εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπιφανειακή. Διότι καταρχὰς ἀδυνατεῖ νὰ ἐξηγήσει κάτι πολὺ βασικό: πῶς εἶναι δυνατόν (ἐὰν δὲν ὑπάρχει μιὰ συγκλονιστικὴ ἐσωτερικὴ μεταστροφή) ἕνας παντοδύναμος Ρωμαῖος αὐτοκράτορας, γαλουχημένος μέσα στὴν λατρεία τοῦ Sol Invictus καὶ στὸ παραδοσιακὸ αὐτοκρατορικὸ σύστημα, νὰ στραφεῖ τόσο βαθιὰ καὶ τόσο ὑπαρξιακὰ πρὸς μία νέα μέχρι τότε διωκομένη θρησκεία;

27 Οκτωβρίου-ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ.

Στις 27 Οκτωβρίου του 312 μ.Χ.και ενώ επίκειται συγκρουση μεταξυ των Καισαρων. Κωνσταντίνου και Μαξεντιου, για την κυριαρχία στο Δυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Κωνσταντίνος βλέπει σε όραμαστον ουρανό το Χριστογραμμα, και ακουει φωνή να του λέει:
" IN HOC SIGNO VINCE'S "
το οποίο μεταφράστηκε στα Ελληνικά
" Εν τουτο ( το σημείο) νίκας "
Κατα την παραδοση , ο Κωνσταντίνος διέταξε τους λεγεωνάριους του να χαράξουν στις ασπίδες τους το Χριστογραμμα,.
Επακόλουθησε η γνωστή μάχη στη Μουλβια γέφυρα, ο θρίαμβος του Κωνσταντίνου και ο θάνατος από πνιγμο στο ποταμι του Μαξεντιου.
Έκτοτε το Χριστογραμμα, αποτέλεσε έμβλημα της Χριστιανικής Ρωμαϊκής ( Βυζαντινης) Αυτοκρατορίας και της Εκκλησιας.

Ανάγλυφο του 4ου αιώνα με το Χριστογραμμα ως συμβολο της Αναστάσεως.

Μουσεια Βατικανό.

πηγή

Η ζωή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης μοιάζει με φωτεινό αστέρι σε έναν ουρανό συχνά συννεφιασμένο από αβεβαιότητα και πνευματική λήθη.

  Η ζωή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης μοιάζει με φωτεινό αστέρι σε έναν ουρανό συχνά συννεφιασμένο από αβεβαιότητα και πνευματική λήθη.

   Ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος βασιλεύς που έσκυψε μπροστά στον Σταυρό του Χριστού, μετουσίωσε την εξουσία σε διακονία και την πολιτική σε προσφορά προς τον λαό.

   Η μητέρα του, η Αγία Ελένη, φέρνοντας στο φως τον Τίμιο Σταυρό, δίδαξε πως η αληθινή δόξα δεν βρίσκεται σε θρόνους και στέμματα, αλλά στην ταπείνωση και στην αναζήτηση του Θεού. 

 Όσοι σπεύδουν να κατηγορήσουν τον Μέγα Κωνσταντίνο με όρους ιστορικού αναθεωρητισμού, ξεχνούν πως η μετάνοια, η αναζήτηση του Θεού και η προσφορά στο σώμα της Εκκλησίας είναι το μέτρο του Αγίου – όχι η αλάθητη τελειότητα. Η Εκκλησία δεν τιμά τον Κωνσταντίνο ως πολιτικό, αλλά ως άνθρωπο που άνοιξε δρόμους σωτηρίας για εκατομμύρια ψυχές.

 Στην εποχή μας, όπου κυριαρχεί η απομυθοποίηση και η δίψα για πρότυπα με αλήθεια και βάθος, οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη έρχονται ως πρόσωπα που γεφυρώνουν τον ουρανό με τη γη. 

 Ο Κωνσταντίνος μάς εμπνέει να βλέπουμε τις ευθύνες μας ως ευκαιρίες για προσφορά και δικαιοσύνη· η Ελένη μάς καλεί να αναζητούμε την ιερότητα στα ερείπια της καθημερινότητάς μας, να ανασκάπτουμε τη ζωή με πίστη, όπως εκείνη ανεζήτησε τον Σταυρό. Μαζί, μας υπενθυμίζουν ότι η αλήθεια δεν είναι κατάκτηση ισχυρών, αλλά δωρεά καρδιάς που αγαπά αληθινά.

πηγή

Μέγα…Καρλομάγνο εσείς; Μέγα Κωνσταντίνο εμείς!»

                       

 https://gnosesthe.blogspot.com/2024/06/blog-post.html

Το όραμα και η νίκη του Κωνσταντίνου στη Μούλβια γέφυρα σε βυζαντινό χειρόγραφο του 9ου αιώνα.

 Σύμφωνα με τον Έλληνα συγγραφέα και επίσκοπο Ευσέβιο, ο Ρωμαίος Αυτοκρατορας Κωνσταντίνος είχε ένα όραμα στον ουρανό το μεσημέρι που συνοδευόταν από τις λέξεις ἐν τούτῳ νίκα, κάποια στιγμή πριν την μάχη της Μουλβιας γέφυρας τον Οκτώβριο του 312 π.Χ., που παρακινούσε τον Κωνσταντίνο να μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. 

Στη μάχη της Μουλβιας γέφυρας κατά μήκος του ποταμού Τίβερη στη Ρώμη , ο στρατός του Κωνσταντίνου νίκησε τον αντίπαλο του Μαξεντιο κορυφώνοντας έναν μακρύ εξάχρονο αγώνα για την αποκλειστική κατοχή του τίτλου του " Αυγούστου " στη Δύση, ενώ ο Μαξέντιος και οι στρατιώτες του ρίχτηκαν στο ποτάμι καθώς κατέρρευσε η γέφυρα κατά τη διάρκεια της υποχώρησης.

Λεπτομέρεια από Ελληνικό χειρόγραφο που χρονολογείται μεταξύ 879-883 μ.Χ και περιέχει τις ομιλίες του Γρηγορίου Ναζιανζηνού , που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας

πηγή

-Ποιοι είστε εσείς; ρώτησε. -Είμαι ο Άγιος Κωνσταντίνος και η μητέρα μου Αγία Ελένη

Διηγείτο ο άγιος Γέροντας Κύριλλος της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ του εν Ευβοία για τη γιαγιά του, η οποία, μια γριούλα ήταν, αλλά έκανε μέχρι και χιλιάδες μετάνοιες το εικοσιτετράωρο, ιδιαίτερα την νύχτα:

Κάποτε, εκεί που, γονάτιζε και έκανε τις μετάνοιές της, εμφανίστηκε ένα ζεύγος ανδρός και γυναικός και της λένε:
– Όλους τους Αγίους τους επικαλείσαι, εμάς, που είμαστε οι προστάτες σου, ούτε καν μας αναφέρεις.

-Ποιοι είστε εσείς; ρώτησε.
-Είμαι ο Άγιος Κωνσταντίνος και η μητέρα μου Αγία Ελένη.

Από τότε δεν σταματούσε να τους επικαλείται.
Είδατε; Δίπλα μας είναι οι Άγιοι, προστάτες μας είναι… Κι ας είναι πάντοτε δίπλα μας ,προστάτες μας να μας βοηθούν, να μας ενισχύουν και να σταματήσουν κάθε τι κακό εναντίον της Πίστεως μας.

Βέβαια, όπως έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος, από τότε που ήλθε ο Χριστός στην γη, πολεμείται η Εκκλησία.
Αλλά έλεγε:«Έχουμε Θεό ζωντανό και αληθινό και δεν φοβόμαστε τίποτε».

(Από το κήρυγμα του Ηγουμένου της Μονής Οσίου Δαβίδ, Γέροντος Γαβριήλ, κατά την Θεία Λειτουργία που έγινε στο Εκκλησάκι των Αγίων Κων/νου και Ελένης ,την 21/5/2020).

ΠΗΓΗ

Άπλωσε τα δύο χέρια του ο Θεός, τους δύο ισαποστόλους, και αγκάλιασε όλη την ανθρωπότητα...

Ερανίσματα από ομιλίες του μακαριστού πατρός Ανανία Κουστένη

  Κι έκαμε ο Μέγας Κωνσταντίνος την Α’ οικουμενική Σύνοδο. Και ο άγιος Θεοφάνης ο ομολογητής και χρονογράφος λέει πως το Σύμβολο της πίστεως το είχε συντάξει πριν ο Μ. Κωνσταντίνος με τη Θεία φώτιση. Οι Πατέρες το επικύρωσαν.
Κι έλεγε ο άγιος Πορφύριος: «Τι είναι αυτό το Σύμβολο! Τι ελληνικά είναι αυτά! Τι δόγματα. Τι διατυπώσεις, τι μεγαλείο!» Κι έλεγε πολλές φορές μόνος του το πιστεύω, σαν παιδάκι που το μαθαίνει.

  Ο Μέγας Κωνσταντίνος άλλαξε τον ρουν της ιστορίας και της ανθρωπότητας. Επί 1000 τόσα χρόνια γλύτωσε η ανθρωπότητα με την Βυζαντινή αυτοκρατορία από την βαρβαρότητα. Όταν έπεσε η Πόλη, έκλαιγαν όλοι, διότι ήταν αυτή το μάτι της Ανατολής. Της Χριστιανοσύνης. Γι αυτό, θα ‘ρθει καιρός που ο Θεούλης θα μας τη δώσει πίσω. Γιατί είναι ελληνική. Είναι η πόλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Του πατέρα όλου του κόσμου. Τώρα «μας ξεδόντιασαν» καθώς έλεγε ο άγιος Παΐσιος. Βρε, άμα πει ο Θεούλης, βάνει όλους τους βλάκες της γης και μας τη δίνουν. Γιατί κάποτε τα κλοπιμαία επιστρέφονται. (όχι γιατί το αξίζουμε), αλλά γιατί δεν είναι δικιά τους και το ξέρουν.

  Ο Μ. Κωνσταντίνος έκανε το διάταγμα των Μεδιολάνων. Κατοχύρωσε τα φυσικά δικαιώματα του ανθρώπου, νομικά και αυτοκρατορικά. Και την ανεξιθρησκεία. Για όλο τον κόσμο. Ήταν πατέρας όλων, πλανητάρχης! Είναι Μέγας και ισαπόστολος. Μαζί με την μητέρα του Ελένη είναι τα δύο χέρια του Θεού. Το λέει ο άγιος Νεκτάριος. Άπλωσε τα δύο χέρια του ο Θεός, τους δύο Ισαποστόλους, και αγκάλιασε όλη την ανθρωπότητα και την έβγαλε από την πλάνη και τη σύγχυση.

πηγή

Μέγας Κωνσταντίνος. Εδώ και αιώνες τον μισούν θανάσιμα και τον συκοφαντούν...

•  Μέγας Κωνσταντίνος. Εδώ και αιώνες τον μισούν θανάσιμα και τον συκοφαντούν συντονισμένα και συστηματικά ειδωλολάτρες (παλιοί και νέοι), εβραίοι, μασόνοι, αιρετικοί, καπιταλιστές, αθεϊστές...

Είναι η πολιτική φυσιογνωμία που βρίσκεται, περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη, στο στόχαστρο σύσσωμης της Νέας Τάξης Πραγμάτων και της Παγκοσμιοποίησης... διότι ενσαρκώνει το απόλυτο αντίθετο όλων των βδελυγμάτων της...

π. Γεώργιος Μεταλληνός 

Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας στην Μουλβία Γέφυρα. Λεπτομέρεια(Έργο Δημητρίου Σκουρτέλη)

•   Όσοι έχουν αμφιβολίες λησμονούν ή αγνοούν ότι στην πίστη μας υπάρ­χει ένα μεγάλο πράγμα, που λέγεται: Μετάνοια.

  Ένα δάκρυ του αμαρτωλού ο,τιδήποτε κι αν έχει διαπράξει, ένα δάκρυ στο μυστήριο της Εξομολόγησης συγχωρεί όλα τα αμαρτήματα. 

 Αν δεν υπήρχε η μετάνοια, άδειος θα ήταν ο Παράδεισος, δεν θα είχαμε εορτολόγιο, δεν θα είχαμε Αγίους, διότι δεν υπάρχει άγιος που δεν έκλαψε και δεν μετανόησε για τα αμαρτήματά του. 

 Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον Παράδεισο παρά μόνο η θύρα της μετανοίας. Και ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν γεννήθηκε Άγιος, έγινε Άγιος. Διέπραξε σφάλματα, ναι, αλλά μετανόησε. Μην ξεχνάμε, ότι ανατράφηκε μέσα στο περιβάλλον των απανθρώπων Διοκλητιανού και Γαλέριου, κι όμως διαφωνούσε με όλους αυτούς.

 Είναι Άγιος, διότι η παρουσία του μέσα στον κόσμο είναι φως Χριστού. Φως είναι η κλήση του, η οποία μοιάζει καταπληκτικά με την κλήση του Αποστόλου Παύλου γι’ αυτό κι αναφέρεται στο Απολυτίκιό του.

ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ-Εἶναι ἀδύνατον νά τόν δεῖ καί νά τόν καταλάβει κάποιος, ἔξω ἀπό τήν Πίστη του,

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ

Δέν µπορεῖ νά σκεφτεῖ κανείς τόν µῆνα Μάϊο, χωρίς νά τοῦ ἔρθει στό νοῦ ἐκεῖνος ὁ βασιλιάς, πού πῆρε τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τό βαθύ σκοτάδι τοῦ χειµῶνα τῆς εἰδωλολατρικῆς κακίας καί τήν ὁδήγησε στήν ἄνοιξη τῆς ζωῆς “ὡς ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς”.
Μέσα σέ αὐτόν τόν τρίτο µῆνα τῆς ἄνοιξης, συνοψίζεται ἡ περίληψη τῆς ἱστορίας τῆς ἀπόπειρας τῆς ἀνθρωπότητας νά φέρει γιά πρώτη -καί µᾶλλον καί γιά τελευταία- φορά, τό πρότυπο τῆς ζωῆς τοῦ Οὐρανοῦ στή γῆ. Καί συνοψίζεται µέ τρεῖς ἐπετείους:

α) Μέ τήν ἑορτή τῆς ἐπετείου τοῦ θανάτου αὐτοῦ τοῦ βασιλιά, ὁ ὁποῖος θεµελίωσε τοῦτο τό καινό, τό µηδέποτε, µέχρι τότε, δοκιµασµένο πολίτευµα,

β) Μέ τήν ἐπέτειο τῆς γέννησης τῆς Πόλης του, δηλαδή τά ἐγκαίνιά της καί,

γ) Μέ τήν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τῆς Πόλης του, δηλαδή, τῆς Ἅλωσής της ἀπό βαρβάρους καί τῆς ὁριστικῆς της ἀλλοτρίωσης ἀπό τόν τρόπο ζωῆς, πού ὁ ἱδρυτής της εἶχε ὁραµατιστεῖ.

Ὁ Μάϊος ἀνήκει στόν Κωνσταντῖνο, στόν πρῶτο καί Μέγα βασιλέα καί αὐτοκράτορα καί στήν Πόλη τοῦ Κωνσταντίνου, στήν Βασιλεύουσα Πόλη, στό “καύχηµα τῶν ὑπό τήν ἡλίου Ἀνατολήν”, στήν Κωνσταντινούπολη.

• Τήν εἰκοστή πρώτη µέρα αὐτοῦ τοῦ Μαΐου, θά ἀπέχουµε χίλια ἑξακόσια ὀγδόντα καί πέντε χρόνια ἀπό τήν ὁσία τελείωση τοῦ µεγάλου βασιλέα.

• Τήν ἑνδέκατη µέρα αὐτοῦ τοῦ Μαΐου, θά ἀπέχουµε χίλια ἑξακόσια ἐνενῆντα καί δύο χρόνια ἀπό τά ἐγκαίνια τῆς Πόλης του.

• Καί τήν εἰκοστή ἔνατη µέρα αὐτοῦ τοῦ Μαΐου, θά ἀπέχουµε πεντακόσια ἑξῆντα καί ὀκτώ χρόνια ἀπό τήν πτώση τῆς Πόλης του, ἀπό τό τέλος τοῦ πολιτεύµατος, τό ὁποῖο ἦταν ἐκεῖνος ὁ πρῶτος του ἐµπνευστής, ἀλλά κατανοήθηκε καί ἀγαπήθηκε ἀπό ὁλόκληρο τόν ἑτερόκλητο πληθυσµό τῆς Ἀνατολικῆς Ρωµαϊκῆς αὐτοκρατορίας.

  Ἡ ζωή καί ἡ προσωπικότητα αὐτοῦ τοῦ Μεγάλου ἀνθρώπου, δέν ἦταν καί δέν εἶναι εὔκολο νά κατανοηθεῖ. Σάν ἄνθρωπος χωρίς πατρίδα, ἔζησε καί γνώρισε σχεδόν ὅλη τήν τότε οἰκουµένη καί διάλεξε µόνος του τόν τόπο πού ἔκανε πατρίδα του καί τόν ἔδωσε καί σέ ὅλους ὅσοι θέλησαν νά ξεπεράσουν τά στενά ὅρια τῆς φυλῆς, τῆς καταγωγῆς, τῆς γενεᾶς καί νά ἐνταχθοῦν σέ ἕνα νέο “λαό”, στόν Λαό τοῦ Θεοῦ.     Γι᾽αὐτό καί οἱ αὐτοκράτορες πού τόν ἀκολούθησαν, δέν εἶχαν κανένα φυλετικό ἤ ἄλλο ἐµπόδιο, ἀλλά ἦσαν ἀπό ὅλες τίς φυλές, Θρᾶκες, Ἕλληνες, Ἴσαυροι, Ἀρµένιοι, Μακεδόνες, ἀπό ὅλα τά µορφωτικά ἐπίπεδα, διανοούµενοι εὐγενεῖς ἤ ὀλιγογράµµατοι (ἤ καί ἀγράµµατοι) στρατιῶτες, ἀλλά ὑπέγραφαν ὅλοι, µηδενός ἐξαιρουµένου: «Πιστός ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ βασιλεύς καί αὐτοκράτωρ Ρωµαίων»!

  Βασιλεῖς καί πολῖτες τῆς Πόλης τοῦ Κωνσταντίνου καί τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Κωνσταντίνου, ἔτσι προσδιόριζαν τόν ἑαυτό τους, ἔτσι δήλωναν τήν καταγωγή τους, ἔτσι δήλωναν τήν ταυτότητά τους: Πιστοί στόν Χριστό, τόν Θεό, Ρωµαῖοι. Αὐτή ἦταν ἡ σφραγῖδα τῆς ὕπαρξής τους καί ἔτσι ἔµειναν στήν ἱστορική µνήµη τῶν ἀνθρώπων, ἀκόµη καί αὐτῶν πού δέν συµφωνοῦσαν µέ αὐτό τόν τρόπο ζωῆς, ἤ, πού δέν συµφωνοῦν οὔτε σήµερα, ἀλλά δέν µποροῦν νά µήν τόν βλέπουν καί νά µήν τόν διαπιστώνουν.

 Γράφει ἕνας σύγχρονος ἱστορικός: «Ἀπό τόν καιρό τοῦ Κωνσταντίνου εἶναι πού µπορεῖ κανείς ἐξ ἀρχῆς νά διακρίνει ὅλα τά χαρακτηριστικά στοιχεῖα τοῦ Βυζαντινοῦ πολιτισµοῦ: µιά µνηµειώδη καί ἀπόρθητη πρωτεύουσα στήν Κωνσταντινούπολη· κυρίαρχη Χριστιανικότητα· ἕνα πολιτικό σύστηµα πού ἐξαίρει τό αὐτοκρατορικό ἀξίωµα, ἀλλά ταυτόχρονα τοῦ βάζει περιορισµούς· θαυµασµό τῆς ἀσκητικῆς πνευµατικότητας· ἔµφαση στήν ἔµπρακτη ἔκφραση τῆς πνευµατικότητας· καί µιά τέτοια θεώρηση τῆς ἀπειλῆς τῶν ὁρίων, πού ξεπερνοῦσε τήν ἀµειγῶς στρατιωτική θεώρηση»1.

 Ἑποµένως, ὅταν δέν καταλαβαίνουν οἱ Δυτικοί ἱστορικοί τήν ἰδιαιτερότητα καί τόν τρόπο τῆς ζωῆς τῆς Ἀνατολικῆς Ρωµαϊκῆς αὐτοκρατορίας, δέν εἶναι ὅτι δέν καταλαβαίνουν, ἀλλά ὅτι δέν θέλουν νά καταλάβουν!

Καί, ὅπως παραδέχεται καί ἕνας ἄλλος σύγχρονος ἱστορικός, καθηγητής τῆς Ὀξφόρδης: «Γιά νά κάνει κάποιος µιά ἐκτίµηση τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, εἶναι ἀπαραίτητο τό νά κάνει ἕνα ἅλµα πίστεως, πρός ὁποιαδήποτε κατεύθυνση καί ἄν τό κάνει»2.
Καί, ἀναφέροντας τό τεράστιο διάστηµα ἀνάµεσα στή λατρεία καί στό ἔντονο µῖσος, πού δείχνουν κάποιοι ἱστορικοί πρός τό πρόσωπο τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, παραδέχεται ὅτι εἶναι ἀδύνατον νά τόν δεῖ καί νά τόν καταλάβει κάποιος, ἔξω ἀπό τήν Πίστη του, συµπληρώνοντας: «ἀκόµα καί οἱ πιό οὐδέτεροι, µπορεῖ νά εἶναι προκατειληµµένοι»3.

"Ἡ Λευτεριά φεύγει ὅταν τήν ζητιανεύεις"

Τῆς Ἰωάννας Γ. Καραγκιούλογλου

Λονδῖνο. Φθινόπωρο τοῦ 1819.
Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, σὲ ἔντονη γλῶσσα, ἀπευθύνεται στὶς ἰθύνουσες προσωπικότητες καὶ στὰ ἐπιφανέστερα μέλη τῆς βρεταννικῆς Κυβερνήσεως.
"(..) Ὁ στρατηγὸς Maitland μεταχειρίζεται τοὺς συμπατριῶτες μου ὡς Ἰνδούς. Μὴν ἀμφιβάλλετε καθόλου. Οἱ Ἕλληνες, σὲ μία στιγμὴ πού δὲν θὰ τὸ περιμένετε, θὰ ἀντιδράσουν καὶ θὰ ἀντιμετωπίσετε πολὺ σοβαρὲς δυσχέρειες. Προσέξτε τοὺς καρποὺς τῆς ἀπελπισίας. Τὸ δικὸ σας σύστημα διακυβερνήσεως εἶναι πού θέτει τοὺς Ἕλληνες σὲ δίλημμα. Ἤ νὰ καταστραφοῦν ἢ νὰ πάρουν τὰ ὅπλα. Καὶ μοιραίως, θὰ προστρέξουν στὸ δεύτερο."

Ἔκτοτε κύλησαν δύο αἰῶνες.
 Παρά τὶς φιλοφρονήσεις καὶ τὶς τιμὲς μὲ τὶς ὁποῖες ὑποδέχθηκε ἡ ἀγγλικὴ Κυβέρνηση τὸν Κόμη, παρά τὶς διαβεβαιώσεις καὶ τὶς ὑποσχέσεις πού ἔλαβε ὁ τελευταῖος Ἕλλην Κυβερνήτης, ἡ ὀπτικὴ καὶ πολιτικὴ τῶν συμμάχων παραμένει ἀμετάβλητη.
Ἡ βαρβαρότητα τοῦ ἀπαγχονισμοῦ εἶναι οἰκεία στὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο οἱ βάρβαροι ἐκτέλεσαν τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία τὸ 1831 ἰσοπεδώνοντας τὴν Δημοκρατία καὶ τὸ Ἑλληνικό Ἀξιακὸ Σύστημα.
Τὸ δυτικῆς ἐμπνεύσεως Ἑλλαδικὸ κρατίδιο πού παραλάβαμε δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν Ἰδέα. Ἡ Ἐπανάσταση ἔμεινε ἀνολοκλήρωτη.
Μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ '21, μόνον ἕνα μικρό μέρος τοῦ Κράτους, μόλις τὸ 1/14 τῆς συνολικῆς του ἔκτασης, ἀνέκτησε τὴν πολιτικὴ του ἀνεξαρτησία.
Τὸ Κράτος ἀκρωτηριάσθηκε, διαμελίσθηκε, κατέπεσε, ἀνορθώθηκε, καὶ πάλι κατέπεσε. Τὸ Ἔθνος ἔπαψε νὰ ἐκπροσωπεῖται. Οἱ δὲ ἐναλλασσόμενοι διαχειριστὲς τοῦ κράτους ὑπηρετοῦν πιστὰ τὸ δόγμα τῆς μικρῆς Ἑλλάδος. Διὰ τοῦ κράτους, μικραίνουν ὅσο μποροῦν τὰ σύνορα τοῦ Ἔθνους καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν Ἑλλάδα σὰν νὰ εἶναι τελειωμένη. Ὁραματίζονται καὶ ἐργάζονται γιὰ μία ἄλλη Ἑλλάδα, ἐργοστάσιο ἐπεξεργασίας πάσης φύσεως ἀποβλήτων.

Ἐν ἔτει 1913, ὁ Ἴων Δραγούμης εἶχε ἀποτυπώσει τὸ Ὅραμα τοῦ Εἰκοσιένα αὐτούσιο στὸ κείμενό του "Τὸ Κράτος".
"(..) Σκοπὸς ἐκείνων ποὺ ἔφτιασαν τὸ νέο κράτος, ἦταν νὰ γίνει ἐργαστήρι πανελληνικὸ, ποὺ νὰ ἐξακολουθήσει τὸν ἀγῶνα τοῦ Ἔθνους ὡς ποὺ τὸ Βυζαντινὸ κράτος νὰ ξεφορτωθεῖ τὸν Τοῦρκο ἀπὸ πάνω του, νὰ ξαναπιάσει ὁ Ρωμιὸς τὴ διοίκηση τοῦ Κράτους ποὺ εἶχε πρωτεύουσα τὴν Πόλη καὶ νὰ ξανακαθήσει Ἕλληνας Βασιλιᾶς στὸν θρόνο τῶν Παλαιολόγων. "
Οἱ σύμμαχοι ὅμως εἶχαν ἄλλα σχέδια.

Τάς αἰσθήσεις ἐκτείνας πρός οὐρανόν, καί τῶν ἄστρων μανθάνων τήν καλλονήν..

Κάθισμα τῶν Ἁγίων

Ἦχος πλ. δ' Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον

  Τὰς αἰσθήσεις ἐκτείνας πρὸς οὐρανόν, καὶ τῶν ἄστρων μανθάνων τὴν καλλονήν, ἐκ τούτων μεμύησαι, τῶν ἁπάντων τὸν Κύριον, τοῦ Σταυροῦ δὲ τὸ ὅπλον, ἐν μέσῳ ἀνέλαμψε, διαγράφον ἐν τούτῳ, νικᾶν καὶ κρατύνεσθαι· ὅθεν τῆς ψυχῆς σου, ἐπανοίξας τὸ ὄμμα, τὸ γράμμα ἀνέγνωκας, καὶ τὸν τρόπον μεμάθηκας, Κωνσταντῖνε πανσέβαστε.  Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

πηγή

Στον άγιο Κωνσταντίνο αποκαλύφθηκε ο Σταυρός στον ουρανό, και στην αγία Ελένη στη γη

"Στην Ορθόδοξη εικονογραφία, οι άγιοι αυτοκράτορες Κωνσταντίνος και Ελένη αγιογραφούνται με τον Ιερό Σταυρό ανάμεσά τους, επειδή στον άγιο Κωνσταντίνο αποκαλύφθηκε ο Σταυρός στον ουρανό, και στην αγία Ελένη στη γη.
 Η εικόνα τους μεταδίδει ένα πνευματικό νόημα, κατανοώντας ότι ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός, το σύμβολο της θυσιαστικής αγάπης του ενσαρκωμένου Υιού του Θεού, ενώνει μυστηριωδώς τον ουρανό και τη γη, τον αόρατο και τον ορατό κόσμο, τον κατανοητό και τον λογικό, στην άπειρη και αιώνια αγάπη της Αγίας Τριάδας.
Οι δύο άγιοι αντελήφθησαν ότι η δύναμη του Χριστού, και την θυσιαστική αγάπη του για το καλό των πολλών, είναι η φλόγα και η δύναμη της χριστιανικής αποστολής στον κόσμο".

Ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθέρωσε την ανθρωπότητα από τυράννους.

Περίμενε λοιπόν η αγία Ελένη υπομονετικά, καρτερικά με αγάπη και προσευχή. «Τη προσευχή προσκαρτερούσα», και με υπομονή μεγάλη και ήρθε η ώρα του αγίου και Μεγάλου Κωνσταντίνου και μάλιστα τη στιγμή κατά την οποία η ψυχή του και το είναι του ολόκληρο ήταν στραμμένο προς την αγαθοεργία και την αγαθοπραξία.

Έμαθε καθώς ήτο εκεί αυτοκράτωρ στη Δύση, στας Βρετανικάς νήσους, ότι οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες Μαξέντιος και Μαξιμιανός φέρονται πάρα πολύ άσχημα στους υπηκόους του.
Τόσο πολύ, που ο λαός είναι έτοιμος να επαναστατήσει, να εκραγεί και να τα κάνει γης Μαδιάμ. Και τότε θεόθεν κινηθείς, παρακινημένος απ’ το Θεό, εξεστράτευσε εναντίον της Ρώμης να ελευθερώσει αυτήν από τους τυράννους. Γι αυτό και σήμερα ακόμη, όπου της γης, οι τύραννοι τα βάζουν με τον Κωνσταντίνο. Μαρξιστές και άλλοι… Γιατί ο Κωνσταντίνος τους χάλασε την πιάτσα.
Ελευθέρωσε την ανθρωπότητα από τυράννους. Έφτανε λοιπόν στη Ρώμη, πλησίαζε και κει βλέπει το καταμεσήμερο στον ουρανό το σημείον του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού. Έναν σταυρό φτιαγμένο με αστέρια και να γράφει κάτω «Εν Τούτω Νίκα», μ’ αυτό να νικάς. Τα έχασε! Τι ήταν αυτό; Θεοπτία, αποκάλυψη, κάλεσμα, απόδειξη Θεού: Και όπως λέει η Φιλοκαλία, θεοπτία έχουν οι κεκαθαρμένοι, οι άγιοι δηλαδή, και οι απλοί, οι αθώοι και οι καλοσυνάτοι άνθρωποι.

Παιδευτικοί Λόγοι του Μεγάλου Κωνσταντίνου προς τους υπηκόους του

«…Σ' εμένα εμπιστεύτηκε ο Ύψιστος Θεός την επίγεια βασιλεία καί εγώ ανέθεσα σ' εσάς τις επιμέρους διοικήσεις. Προσέχετε, μην κάνετε κατάχρηση της εξουσίας. Μην αρπάζετε από το φτωχό, μην κλέβετε τον ξένο πλούτο. Μην αδικείτε τους ταπεινούς. Μη συσσωρεύετε αγαθά για τον εαυτό σας, στερώντας τα από κάποιους άλλους. Θα δώσετε λόγο στο βασιλέα Χριστό, καί αν ακόμα δε θα σας αντιληφθεί ο επίγειος βασιλεύς»...

Έπειτα πήρε ένα δόρυ καί χάραξε στη γη τα μέτρα του αναστήματος ενός ανδρός καί είπε: «Καί όλο τον πλούτο του κόσμου αν κερδίσομε, καί ολόκληρη τη γη αν αποκτήσομε, δε θα πάρομε μαζί μας τίποτε περισσότερο από αυτό το τεμάχιο της γης. Αν το πάρομε καί αυτό».
Έτσι μιλούσε ο Κωνσταντίνος στο λαό καί στις συνεδριάσεις. Όμως οι περισσότεροι κωφοί καί αμελείς δεν συμμορφώνονταν. Τον χειροκροτούσαν, χωρίς να συμφωνούν με τις αυστηρές νουθεσίες του. Εκείνος, όταν άκουγε τις εγκωμιαστικές φωνές, τους έκανε νεύμα να κοιτάζουν μόνο στον ουρανό καί μόνο τον Ύψιστο Βασιλέα να τιμούν καί να θαυμάζουν. Επίσης, οπουδήποτε μιλούσε, όταν άγγιζε θεολογικό θέμα ο ίδιος ή άκουγε από άλλους ιερό λόγο, σηκωνόταν οπωσδήποτε όρθιος από υπερβολικό σεβασμό στα θεία λόγια.
Μέσα στο παλάτι είχε ξεχωρίσει έναν ιερό τόπο, που διαμόρφωσε σε ναό. Εκεί απομονωνόταν πολλές ώρες την ημέρα καί προσευχόταν. Κάθε ημέρα συγκέντρωνε όλους τους αυλικούς, τους συγγενείς καί τους φίλους του παλατιού καί μελετούσαν όρθιοι αποσπάσματα από την Καινή καί από την Παλαιά Διαθήκη.
Έλεγε επίσης ότι, Δημιουργός όλων είναι ο Θεός και όχι η τύχη: «Είναι επιπόλαιοι και παράλογοι οι άνθρωποι, που αποδίδουν στην τύχη, όσα δεν μπορούν να κατανοήσουν. Η ακριβής και αρμονική πρόνοια του Θεού είναι, που ρυθμίζει τα πάντα, ώστε να είναι εξαίσιο θαύμα όλη η κτίση… Ο σκοπός της ενανθρωπήσεως του Χριστού ήταν η σωτηρία των ανθρώπων και η απόδειξη της φροντίδας και της αγάπης του Δημιουργού για τα δημιουργήματά του. Τα ευεργετήματα του Σωτήρος είναι μέγιστα. Η όραση αντί της τυφλότητος, η ευρωστία αντί της ασθενείας, η ζωή αντί του θανάτου… Οι δίκαιοι και οι σώφρονες οδηγούνται στον Όσιο Δικαστή όχι για να κριθούν, αλλά για να απολαύσουν τις τιμές, που τους υποσχέθηκε. Οι ακάθαρτοι και οι άδικοι θα προσαχθούν βίαια και οδυρόμενοι στη δίκη, όπου θα ακούσουν την καταδικαστική απόφαση του Θεού. Εκεί τους περιμένει άσβεστο πυρ και ακατάπαυστο, απότομο και κατηφορικό βάραθρο».

Είναι θαυμαστό και μεγαλειώδες και ασύλληπτο ο Μέγας κοσμοκράτωρ,Κωνσταντίνος, ευρισκόμενος στο απόγειο της δόξης, να μετανοιώνει, να ταπεινώνεται και να χαμηλώνει, για να περάσει τις πύλες του ουρανού. Διότι οι πύλες του ουρανού μόνο για τους ταπεινούς ανοίγουν. Αυτό το χαμήλωμα του Μεγάλου απαιτούσε πίστη ακράδαντη. Προϋπόθετε ανδρεία ψυχής. Ενείχε σύνεση και αγιότητα. Φανέρωνε μεγαλείο ψυχής. Όλα αυτά τα είχε ο Κωνσταντίνος. Γι’ αυτό κοντά στα επίγεια μεγαλουργήματά του, ενήργησε και τα «ουράνια έργα», ασφαλή ελπίδα για την Αιώνια Βασιλεία.

πηγή

Κωνσταντίνος Υιός Ελένης

Στην φωτογραφία, το άγαλμα του, εκεί που ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας·

στο Εβόρακον (Υόρκη) τής Αγγλίας, την μητροπολιτική πόλη τής Νέας Υόρκης.

"...Παραμερίστε..., Απόλλωνες... και Πάνες...
με συνεπαίρνει... η Χριστιανή οπτασία ...
...στη μεσονύχτια τη φωτοχυσία ...
φερμένη από χαρμόσυνες καμπάνες...!!!"

Τα λόγια αυτά τού Κωστή Παλαμά,
στην ψυχή τού Αυτοκράτορα Αγίου Μεγάλου Κωνσταντίνου.

 Στο μέλλον, παραπλεύρως τού αγάλματος, θα τοποθετηθούν σμιλεμένα
σε Πεντελικό μάρμαρο, τα παράσημα του :
 Οι ανά τους αιώνες, λασπώδεις εναντίον του κατηγορίες, μικρόνοων ανθρώπων, που η καχεκτικότητα τής ψυχής τους δεν μπορεί να υποφέρει το μεγάλο· ούτε τού Θεού, ούτε των Ανθρώπων.
 Αν όμως αδικούν έτσι τον Πατέρα τους, τα ίδια τα Παιδιά του, χωρίς να καταλαβαίνουν τι κληρονομιά τους άφησε και πόσο ψηλά σκέκει το άστρο τους μεσ’την υφήλιο· υπάρχουν ωστόσο πιό μακρυνοί πνευματικοί συγγενείς, που
έχουν καταλάβει.
 Όπως ο Αυστριακός θεατρικός συγγραφέας Στέφαν Τσβάϊχ, αυτός που αυτοκτόνησε όταν έμπαναν το 1938 οι Γερμανοί στην Βιέννη· που τόσο τιμά
την Πόλη-Δώρο, τού Κωσταντίνου στην Ανθρωπότητα, λέγοντας,
πως η υφήλιος μετά την Άλωση τής Κωνσταντίνου-Πόλεως, ζεί στον απόηχο
που έκανε ο γδούπος τής Κερκόπορτας, πέφτοντας.
 Πολλά μπορούμε να πούμε, γιά τα δώρα τού Αγίου Κωνσταντίνου στην Υφήλιο·
ένα κύριο εξ αυτών, η Ανεξιθρησκεία (Διάταγμα των Μεδιολάνων·313 μ.Χ.),
που δίνει το δικαίωμα στον Άνθρωπο, χωρίς διωγμό (!),να διαλέγει “θεό”, πηγαίνοντας ακόμα και κόντρα στον Αληθινό· υπηρετώντας έτσι την ανάγκη πολλές φορές τού Ανθρώπου, να μάθει –εν ελευθερία- μέσα από τα λάθη του.
 Ας το σκεφθεί αυτό η Ανθρωπότης, στην αργία μιάς Κυριακής, που είναι κι αυτή θέσπισμα τού Κωνσταντίνου!

Γεώργιος Κακής Κωνσταντινάτος

Ηθοποιός Σκηνοθέτης Εικαστικός

Ευτυχισμένοι, όσοι την κορώνα που τους έδωσε ο Θεός, την χρησιμοποιούν
για να κάνουν και τους άλλους Βασιλιάδες.
Δυστυχισμένοι οι άνθρωποι, που την "κορώνα" που τους κούνησε ο εωσφόρος, εξαπατημένοι την κουνάνε κι αυτοί, για να κάνουν τον εαυτό τους κ τους άλλους δούλους.

πηγή

Πόσα οφείλουμε ως Ελληνες και ως Ευρωπαίοι στους δύο ισαποστόλους:

 

Πόσα οφείλουμε ως Ελληνες και ως Ευρωπαίοι στους δύο ισαποστόλους: τον αγιο Κωνσταντίνο και τη μητέρα του, την αγία Ελένη.

 Οι δύο άγιοι πρωταγωνίστησαν σε κοσμοϊστορικά γεγονότα, τα οποία άλλαξαν την πορεία του Γένους και ολοκλήρου του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ο άγιος και Μέγας Κωνσταντίνος υπέγραψε το Διάταγμα των Μεδιολάνων το έτος 313, το οποίο καθιέρωνε την ανεξιθρησκία. Ετσι έπαυσαν οι φοβεροί διωγμοί κατά των Χριστιανών. Ο άγιος Κωνσταντίνος μετέφερε την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας από την Παλιά Ρώμη στη Νέα Ρώμη, από τη λατινόφωνη Δύση στην ελληνόφωνη Ανατολή. Το Βυζάντιο, η αρχαία αποικία των Μεγαρέων, έμεινε στην Ιστορία ως Κωνσταντινούπολις, η πόλις του αγίου Κωνσταντίνου.

  Ο Κωνσταντίνος συνεκάλεσε στη Νίκαια την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία καταδίκασε την αίρεση του Αρείου. Αν και δεν είχε βαπτιστεί ακόμη, παρακολούθησε τις εργασίες και άκουσε με προσοχή τις ομιλίες των Θεοφόρων Πατέρων. Ο άγιος Κωνσταντίνος καθιέρωσε για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας νόμους με χριστιανικό περιεχόμενο.

  Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η τήρηση της αργίας της Κυριακής, την οποία κακώς επιχειρούν σήμερα να καταργήσουν οι δανειστές μας.

  Η αγία Ελένη, με την υποστήριξη του υιού της, ταξίδεψε σε ηλικία περίπου 80 ετών στα Ιεροσόλυμα και βρήκε τον Τίμιο Σταυρό. Στην επιστροφή της ευλόγησε την ελληνική Μεγαλόνησο Κύπρο, όπου ίδρυσε τη Μονή Σταυροβουνίου. 

Οι ειδωλολάτρες της εποχής εκείνης δεν συγχώρησαν στον Κωνσταντίνο τη συμβολή του στην εδραίωση του χριστιανισμού. Συνέγραψαν κείμενα γεμάτα ανακρίβειες και συκοφαντίες εναντίον του. Αυτά αναπαράγουν στην εποχή μας ελάχιστοι φανατικοί νεοπαγανιστές. Αλλά ο σεβασμός των ορθοδόξων στον άγιο Κωνσταντίνο δεν κλονίζεται.

 Ο Ελληνισμός από την πρώτη στιγμή τίμησε και θαύμασε τον Ρωμαίο αυτοκράτορα, ο οποίος ίδρυσε την ελληνορθόδοξη αυτοκρατορία. Το κράτος της Ρωμανίας (Βυζαντινή Αυτοκρατορία) με τις προσευχές του αγίου άντεξε επί 1.100 χρόνια αγωνιζόμενο κατά πολυαρίθμων επιδρομέων. Διαφύλαξε την ορθόδοξη πίστη, την ελληνική γλώσσα και την παιδεία, και τη ρωμαϊκή νομική και πολιτειακή συγκρότηση. 

 Στη συνείδηση του Ελληνισμού ο άγιος Κωνσταντίνος είναι «δικός μας». Το 1237 ο αυτοκράτωρ της Νίκαιας Ιωάννης Βατάτζης έγραφε προς τον Πάπα ότι ο άγιος Κωνσταντίνος έδωσε την Κωνσταντινούπολη στο Γένος των Ελλήνων. Και γύρω στο 1600 οι Ελληνες κληρικοί, που μετείχαν στην εξέγερση του επισκόπου Τρίκκης Διονυσίου Φιλοσόφου, ζητούσαν βοήθεια από τους δυτικούς ηγεμόνες με το επιχείρημα: «Μάς οφείλετε πολλά, διότι δικός μας είναι ο άγιος Κωνσταντίνος»! Φλουρί κωνσταντινάτο φορούμε στα παιδιά μας και παίρνουμε δύναμη από τους αγίους μας.

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός επιστήμων

πηγή

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ

Γρηγορίου πρεσβυτέρου Καισαρείας,

Ο βασιλεύς Κωνσταντίνος, συμβάλλοντας από την αρχή στην Σύνοδο με την θερμότητα της πίστεως, και απευθύνοντας στους πατέρες λόγους ειρηνικούς, ως φιλοπάτωρ υιός, είπε:

 «Εμπρός, πατέρες, με κάθε επιμέλεια να μελετήσουμε την οριοθέτηση και αποσαφήνιση της αληθείας μέσα από τις προφητικές προρρήσεις και τις αποστολικές παραδόσεις, μακριά από κάθε μισαδελφία και κακοδοξία. Διότι θα ήταν φοβερό, μετά την κατάλυση της πολυθέου ασεβείας και την κατάπαυση των εμφυλίων πολέμων, να πολεμούμε μεταξύ μας οι πιστοί όχι με ξίφη, αλλά με δόγματα∙ και να προσπαθούμε την ευαγγελική διδασκαλία, η οποία είναι καλή και απλή, αφού βασίζεται στην δύναμη των έργων και όχι των λόγων, να την ανατρέψομε ασχολούμενοι διανοητικώς και αναζητώντας ρητορικά σχήματα. 
 Ας επιληφθούμε λοιπόν της συζητήσεως, αναθέτοντας την αποκάλυψη της αληθείας για το θέμα που μας απασχολεί στον Θεό και Πατέρα και στον μονογενή Υιό του Πατρός και στο ζωοποιό Πνεύμα. 
Κι εμείς πρόθυμα θα είμεθα εδώ στην διάθεσή σας, συμμετέχοντας στους αγώνες σας, έως ότου φανερωθεί πλήρως η αλήθεια. Επειδή πιστεύομε πως θα ευτυχήσομε να έχομε και την επιφοίτηση του ζωοποιού Πνεύματος, με την οποία θα βεβαιωθεί η σωτήριος πίστις μας, απαλλαγμένη από κάθε αιρετική κακοδοξία και θεωρία και αμέτοχος από κάθε λανθασμένη ως προς το Θείον έννοια».

Όταν δε η Αγία Σύνοδος των 318 αγίων πατέρων εκπλήρωσε τον σκοπό για τον οποίον συγκροτήθηκε, και οι άγιοι επείγοντο να επιστρέψουν, ο Κωνσταντίνος τους εκάλεσε σε κοινή τράπεζα και τους απηύθυνε λόγους συμβουλευτικούς, θεράπευσε δε και τις ανάγκες των εκκλησιών τους, χαρίζοντας σε κάθε τόπο συσσίτια για τα νοσοκομεία και τα πτωχοτροφεία τους.

 Βλέποντας άλλους από αυτούς χωρίς οφθαλμούς, άλλους με παραλυμένα χέρια, άλλους κυρτωμένους από τους πολλούς ξυλοδαρμούς και άλλους να έχουν υποστεί το μαρτύριο της αποκοπής των γεννητικών οργάνων, και μαθαίνοντας ότι αυτά τους έμειναν από τα κτυπήματα που υπέστησαν κατά τους διωγμούς που είχαν καρτερικά υπομείνει ομολογώντας τον Χριστό, κατανύχθηκε πολύ και εκδήλωσε εμπράκτως την ευλάβειά του∙ προσκυνούσε τα σημάδια από τις πληγές των αθλοφόρων∙ ασπαζόταν τα παραλυμένα μέλη τους∙ στα κατεστραμμένα μέλη ήγγιζε άλλοτε τα μέλη του δικού του σώματος, άλλοτε την βασιλική πορφύρα, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπον αγιάζεται. Και στους εξωρυγμένους οφθαλμούς έφερνε τις κόρες των ιδικών του οφθαλμών, για να φωτισθούν από εκεί οι οφθαλμοί της ψυχής του.

Αφού με αυτόν τον τρόπο ασπάσθηκε τους αγίους, ξεκίνησε πάλι για τη νέα Ρώμη, αναγγέλοντας εκεί το ορθό κήρυγμα της πίστεως. Οι δε πανάγιοι πατέρες αντάμειψαν τον μεγαλειότατο με ευχαριστίες και ευλογίες.

Γρηγορίου πρεσβυτέρου Καισαρείας, Λόγος εἰς τους τιη΄ (318) θεοφόρους πατέρες και εἰς Κωνσταντῖνον τον εὐσεβέστατον Βασιλέα.

πηγή

«Το Πολιτικό Μανιφέστο του Αγίου Κωνσταντίνου».

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Γλυφάδος, στις 20/5/2008.

Σεβασμιώτατε, σεβαστοί πατέρες, λαέ και άρχοντες του τόπου αυτού· λαέ που υπάρχεις για να κυριαρχείς και να άρχεις των παθών σου· άρχοντες που υπάρχετε για να άρχετε και του λαού και των παθών σας.
Πριν από τέσσερις-πέντε αιώνες πριν το Χριστό, ο δικός μας μεγάλος φιλόσοφος Πλάτωνας είχε πει μια ιδέα, γράφοντας τα δικά του πλατωνικά ιδεολογήματα στην ιδεατή πολιτεία του. Σκέφθηκε πως θα ήταν πολύ καλό - θα ήθελε πάρα πολύ - οι άνθρωποι ενός τόπου να είναι φιλόσοφοι. Θα ήταν καλύτερη, σίγουρα, η διοίκηση. Τέσσερις αιώνες μετά το Χριστό, ο Πλάτωνας διαψεύστηκε και ξεπεράστηκε. Ένας αυτοκράτορας δεν έγινε φιλόσοφος, έγινε άγιος.

Γιορτάζοντας σήμερα τη μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου μπορούμε να δούμε αυτή την προοπτική και να κάνουμε τη σύγκριση, με το πώς και γιατί ένας αυτοκράτορας έγινε άγιος, ποιες ήταν οι διεργασίες οι οποίες έγιναν πάνω του και, ακόμη περισσότερο, χρησιμοποιώντας το λόγο του και τα δικά του λεγόμενα, ποιο ήταν -να το πω με τη μοντέρνα λέξη- το δικό του πολιτικό μανιφέστο. Ας το αναφέρω σήμερα, για να καταλάβουμε όσο μπορούμε πιο ενδελεχώς ποια διεργασία συντελέστηκε πάνω του για να γίνει άγιος.
Το βασικό του αξίωμα μέσα από αυτό -όπως το είπα- το πολιτικό του μανιφέστο είναι το εξής· το λέει ο ίδιος: ποιος μπορεί να πετύχει το καλό αν δεν γνωρίζει την αιτία των καλών που είναι ο Θεός; Είναι πραγματικά συγκλονιστικό το ερώτημα. Πώς θα κάνεις καλό για το λαό σου αν δεν ξέρεις την αιτία του καλού και φυσικά καίρια θέση σ’ αυτό το δικό του μανιφέστο κατέχει η έννοια της ενότητας, έννοια που όλοι οι άρχοντες τη θέλουν και την επιθυμούν. Ποιο είναι το μοντέλο του Αγίου Κωνσταντίνου για την ενότητα; Λέει εκείνος «η ενότητα της Εκκλησίας είναι προϋπόθεση ευημερίας του κράτους». Αυτό είναι συγκλονιστικό, γιατί ένας φορέας ενότητας μόνο υπάρχει· είναι ο τριαδολογικός φορέας ενότητας που βιώνεται μέσα στην Εκκλησία, μέσα από το γεγονός του ένα και του τρία της Αγίας Τριάδας, όπου υπάρχει περιχώρηση, αγάπη και ταπείνωση. Χωρίς λοιπόν Εκκλησία και χωρίς ενότητα της Εκκλησίας, κράτος που έχει ενότητα δεν μπορεί να υπάρχει.

Ένας ναός μεταφερόμενος στα χρόνια του Μεγ.Κωνσταντίνου!

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ στην εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου (312-337), ο όποιος ήταν ό πρώτος αυτοκράτορας του Βυζα­ντίου. Στό χρονικό διάστημα πού διεύθυνε το κράτος από τη μια μεριά, ασχολήθηκε με τη δημιουργία πολλών και μεγάλων έργων, κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, και από την άλλη με την αντιμετώπιση των περιφερειακών εχθρών της αυτοκρα­τορίας, από τους οποίους ο δυνατότερος ήταν αυτονόητα οί Πέρσες.
Από το έργο του ιστορικού Εύσεβίου Εις τον Βίον Κων­σταντίνου του Βασιλέως δηλώνεται το ένδιαφέρον του αυτο­κράτορα του Βυζαντίου να πολεμήσει, εναντίον των Περσών και να τους νικήσει. Ή απόφαση αυτή βεβαιώνεται από το γεγονός ότι, παράλληλα με το σταυρό, κάλεσε και επισκόπους για να συντρέξουν στον αγώνα, ενώ ζήτησε να φτιάξουν σκηνή σε σχήμα ναού, ή οποία να μεταφέρεται .
Ή πληροφορία αυτή επιβεβαιώθηκε επίσης από το γνωστό ιστορικό Σωκράτη στο έργο του ''Εκκλησιαστική Ιστορία''. Το σχετικό κείμενο αναφέρει:Τόσο μεγάλη ήταν λοιπόν ή αγάπη του βασιλιά για. το χριστια­νισμό, ώστε ακόμα κι όταν επρόκειτο να έκστρατεύσει για τον περσικό πόλεμο, κατασκεύασε σκηνή με ποικιλμένη όψη ώστε να μοιάζει και, να χρησιμεύει ως εκκλησία [...] .
Άλλα και ό επόμενος ιστορικός, πού ονομάζεται Σωζομενός, ακολούθησε στο θέμα μας την ίδια πληροφορία 
''και σκηνή μορφοποιημένη σαν εκκλησία περιέφερε παντού όπου κι αν εκστράτευσε εναντίον εχθρών, ώστε να μην στερούνται ίερού οίκου ούτε όταν αυτός η ο στρατός διέρχονται από ερημιές· γιατί εκεί ταιριάζει να υμνεί κανείς το Θεό και να προσεύχεται, όπως και να μετέχει των μυστηρίων''
με μόνη τη διαφορά ότι επιπλέον ή Ίδια πράξη επεκτεινόταν και στα τάγματα των Ρωμαίων, πού καθένα κατασκεύασε δική του σκηνή .
Τέλος, ό Γελάσιος Κυζίκου μας πληροφορεί στην "Ιστορία του το έξης για το θέμα μας:Θα παραθέσω κι άλλη μια απόδειξη σ' αύτη την εκκλησιαστική ιστορία της πίστεως προς τον των όλων Θεό του ίδιου θεοφι­λέστατου αυτοκράτορα [Κωνσταντίνου, Σ.τ.Σ.]. Τόσο μεγάλη ήταν ή αγάπη του και ό ζήλος του για τον Χριστό, ώστε, ακόμα κι όταν σκεφτόταν τους Πέρσες, για χάρη των χριστιανών πού θα πήγαιναν εκεί διέταξε να κατασκευστεΐ σκηνή με ποικιλμένη όψη ώστε να χρησιμεύει ως εκκλησία, όπως και ό Μωυσης έκανε στην έρημο, ώστε να μεταφέρεται στο δρόμο για να έχει στις ερημιές ευπρεπή ευκτήριο οίκο, όπου να μπορεί να αναπέμπει τις προσευχές στο Θεό .
*ΕΤΣΕΒΙΟΣ Καισαρείας, Εις τον Βίον Κωνσταντίνου τον Βασίλειος, Δ',LVΙ   ΒΕΠ 24, 194 7- 
*ΣΩΚΡΑΤΗΣ, Εκκλησιαστική Ιστορία, Α', ΙΗ' Ι ΡG 67,124Β-C.
*ΣΩΖΟΜΕΝΟΣ,Εκκλησιαστική Ιστορία,Α,Η/PG67,88 B-C
*ΓΕΛΑΣΙΟΣ Κυζίκου,Εκκλησιαστική Ιστορία,Γ,10/GCS 28
Από το βιβλίο του Ηλία Βουλγαράκη''Καθημερινές ιστορίες αγίων και αμαρτωλών στο Βυζάντιο''εκδ''Μαίστρος''
μεταφορά στο διαδικτυο  /www.proskynitis.blogspot.com