"Τσικνοπέμπτη: Η υποκρισία μυρίζει πιο άσχημα από το κάρβουνο "

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες παίζεται το ίδιο έργο. Τα ίδια άρθρα, οι ίδιες ανακοινώσεις, οι ίδιες “ανησυχίες”. Για την Τσικνοπέμπτη. Για το τι τρώνε τα παιδιά. Για το αν μυρίζει κρέας. Για το αν «ταιριάζει» στο σχολείο. Για το αν «προάγει λάθος μηνύματα». Και κάπου εκεί εμφανίζεται πάντα ο ίδιος πρωταγωνιστής. Ο ηθικά ανώτερος, συνήθως vegan, αυτονόητα φιλόζωος, μόνιμα ενοχλημένος από οτιδήποτε θυμίζει παράδοση που δεν πέρασε από φίλτρο ακτιβισμού.

Ξαφνικά, η Τσικνοπέμπτη βαφτίζεται πρόβλημα. Όχι επειδή απειλεί την υγεία ή την ασφάλεια. Αλλά επειδή δεν χωράει στο ιδεολογικό τους καλούπι. Τα σχολεία, λένε, δεν είναι ταβέρνες. Σωστά. Αλλά δεν είναι ούτε χώροι ιδεολογικής αναμόρφωσης, ούτε πεδία όπου μια μειοψηφική επιλογή μετατρέπεται σε κανόνα για όλους. Ούτε αίθουσες ενοχής επειδή κάποιο παιδί έφαγε σουβλάκι.
Η Τσικνοπέμπτη δεν είναι υποχρέωση. Κανείς δεν σέρνει παιδιά στις ψησταριές. Δεν είναι καν ζήτημα κρέατος. Είναι έθιμο. Είναι συλλογική μνήμη. Είναι ρυθμός. Είναι το παιδί που καταλαβαίνει ότι η κοινωνία δεν είναι excel και οδηγίες χρήσης. Ότι υπάρχουν μέρες που ξεχωρίζουν. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί κάποιους, λέγεται ζωή.

Εισβολή vegan σε σούπερ μάρκετ του Πειραιά: Όταν παραλογισμός και τραμπουκισμός συναντιούνται κάπου στη μέση

Ελευθέριος Ανδρώνης

Διαμαρτυρία – Vegan: Άλλα δύο περιστατικά ήρθαν να προστεθούν στην παράνοια της σημερινής Ελλάδας, για να δείξουν γιατί ο άκρατος δικαιωματισμός φλερτάρει συνεχώς με φασιστικές συμπεριφορές.

Τη Μεγάλη Πέμπτη που μας πέρασε, μια ομάδα 12 περίπου «ακτιβιστών» εισέβαλαν με πλακάτ σε σούπερ μάρκετ του Πειραιά, κάθισαν για αρκετή ώρα μπροστά από το κρεοπωλείο φωνάζοντας συνθήματα κατά της «δολοφονίας» των ζώων και στο τέλος έριξαν κόκκινη μπογιά στις βιτρίνες του κρεοπωλείου.

Τη Μεγάλη Παρασκευή, επτά «ακτιβιστές» vegans έφτασαν σε σημείο αποθράσυνσης να παρεμποδίσουν την περιφορά του Επιταφίου στην πλατεία Συντάγματος, κρατώντας πλακάτ που ανέγραφαν «τι να την κάνουμε την παράδοση χωρίς πολιτισμό» και «ήθελε να ζήσει» με φωτογραφία αμνοεριφίου, ενώ φώναζαν και αντίστοιχα συνθήματα.

Άραγε τι σχέση είχε ο Επιτάφιος με τη διαμαρτυρία ενάντια στη σφαγή των ζώων; Πως συνέδεσαν αυτά τα δυο παντελώς άσχετα πράγματα, στο ανταριασμένο μυαλό τους; Τι άλλο αποκαλύπτει αυτό, παρά το αντιχριστιανικό μένος που εμφωλεύει στα νεοεποχίτικα κινήματα τέτοιου είδους;

Διεθνή δίκτυα «ακτιβιστών» που σαφώς επηρεάζονται από ανατολικές θρησκείες και αναγάγουν την προστασία των ζώων σε άτυπη θρησκεία, επιχειρούν να «θεοποιήσουν» τα ζώα και να παρουσιάσουν ως «δολοφονικά κτήνη» τους ανθρώπους, ενώ ο Χριστός σταυρώθηκε για τον άνθρωπο και την αθάνατη ψυχή του, αφού τον τοποθέτησε πρώτα κορωνίδα μέσα στην κτίση Του.

Ο βιγκανισμός στην ακραία έκφρασή του, από ζωοφιλία γίνεται ζωολατρεία. Και προάγει την εχθρότητα και την ασπλαχνία προς τον συνάνθρωπο, που αντί για εικόνα Θεού, αντιμετωπίζεται ως «δολοφόνος», μόνο και μόνο διότι ακολουθεί τη διατροφή που ορίζει η βιολογική φύση του.
Τους πειράζει το Πάσχα και όχι οι τελετουργικές σφαγές