Τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ

  Μιά φορά, θυμάμαι, άνέβαινα ένα άνήφορο καί είχα τριάντα κιλά στήν πλάτη μου. Ήμασταν στίς Σταγιάτες τότε. Λοιπόν, είχα βάρος στόν ώμο, είχα καί στά χέρια. Ήταν καταμεσήμερο, ζέστη, καί νά άνεβαίνης τον άνήφορο. Αλλά έλεγα με τό νου μου ότι τώρα ό Χριστός άνεβαίνει με τον Σταυρό. Γερόντισσα Μακρίνα.
Πώς άνέβηκε ό Χριστός τον Γολγοθά; ’Έτσι καί ’γώ θά άνέβω. 

  Καί ’κείνη τήν ώρα πού ανέβαινα μέ κόπο καί μόχθο καί δέν μπορούσα καί είχε γίνει τό πρόσωπό μου σάν τό μαύρο πανί, αισθάνθηκα δυο χέρια νά μου σηκώνουν τό βάρος άπό τό πίσω μέρος. Πώς μέ σπρώχνετε καμμιά φορά στόν άνήφορο γιά νά άνέβω; Έτσι άνέβηκα, τόσο εύκολα, ούτε νά ιδρώσω ούτε τίποτε, καί μετά αισθάνθηκα τόσο έλαφρωμένη! Μετά άφησα τό βάρος αύτό καί πήγα κι έκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα άπό χαρά. Τί ήταν αύτό;

Ήταν μιά ξεκούραση καί μιά πληρωμή άπό τον Θεό τό αισθάνθηκα στήν καρδιά μου. Δέν μπορώ νά τό ξεχάσω, αύτό μου έμεινε μέσα στήν ψυχή μου. Γι’ αυτό λοιπόν, τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, όλα τά γράφει, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο, τίποτε.

Όπως τά είδε ή νονά τής άδελφής Εύπραξίας καί ένα κουβαράκι μικρούτσικο πού είχε δώσει γιά νά καρυκώσουν τις φτέρνες από τις κάλτσες ένός μικρού παιδιού, καί ’ κείνο τό ελάχιστο βρέθηκε στον ουρανό. Καί είπε:
-Μπά, κι αυτό βρέθηκε;
«Ναί, βρέθηκε. Είδες πού δέν πάει τίποτε χαμένο;», τής είπε ό Άγγελός της.

«Μια από τις πιο δυνατές πανουργίες του διαβόλου είναι να εξασθενήσει την καρδιά με την οκνηρία.

«Μια από τις πιο δυνατές πανουργίες του διαβόλου είναι να εξασθενήσει την καρδιά με την οκνηρία. Έτσι θα αποδυναμώσει τόσο τις πνευματικές όσο και τις σωματικές δυνάμεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις η καρδιά είναι στεγνή από πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μας καταβάλλει η ολιγοπιστία, η απόγνωση κι η αναισθησία προς τον Θεό και τους ανθρώπους. “Το άλας μωράνθηκε”»

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Ειναι αρκετη η διακονία στην εκκλησια για την Σωτηρία μας;

Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι επειδή βοηθούν στην Εκκλησία, κάνουν φιλανθρωπίες ή εργάζονται για τον ναό, αυτό από μόνο του αρκεί για τη σωτηρία. Όμως η Εκκλησία ποτέ δεν δίδαξε ότι σώζεται ο άνθρωπος απλώς με εξωτερικά έργα.
Η διακονία είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορεί να κάνει ένας χριστιανός. Όταν όμως γίνεται χωρίς εσωτερική ζωή, χάνει το νόημά της.
Ο Κύριος μας είπε καθαρά: ''Ου πας ο λέγων μοι Κύριε Κύριε εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών''. Η εξωτερική δραστηριότητα, χωρίς εσωτερική μεταμόρφωση, δεν οδηγεί στη σωτηρία.

Τι λένε οι Άγιοι;
• Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι η αγάπη προς τον πλησίον πρέπει να πηγάζει από αγάπη προς τον Θεό. Ελεημοσύνη χωρίς ταπείνωσιν ουκ έστιν ελεημοσύνη η διακονία χωρίς ταπείνωση δεν είναι αληθινή διακονία.

• Άγιος Ισαάκ ο Σύρος γράφει ότι ο άνθρωπος που δεν έχει εσωτερική ησυχία και προσευχή, ακόμα κι αν κάνει μεγάλα έργα, μοιάζει με «σπίτι χωρίς θεμέλιο.

• Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ είπε το περίφημο: Απόκτησε εσωτερική ειρήνη και χιλιάδες γύρω σου θα σωθούν. Δηλαδή η εσωτερική κατάσταση της ψυχής είναι το πρωταρχικό.

• Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συχνά υπενθύμιζε ότι μπορεί κάποιος να τρέχει στην Εκκλησία και να κάνει διακονία, αλλά να μην έχει προχωρήσει καθόλου πνευματικά γιατί δεν έχει αντιμετωπίσει τα πάθη του.

Η άσκηση στην ουσία είναι μια κίνηση κατάδυσης στον βαθύτερο εαυτό σου

Πολλοί αδερφοί μας μπορεί να εξομολογούνται χρόνια, να εκκλησιάζονται, να κάνουν μεγάλες νηστείες και να μελετούν εκκλησιαστικά βιβλία αλλά ενδέχεται πνευματικά να έχουν γίνει χειρότεροι.

 Γιατί άραγε; 

Πολύ απλά δεν αλλάζει μαγικά ο άνθρωπος. 

Η Θεία Χάρις εργάζεται με τον άνθρωπο. Να μην πηγαίνουμε στα Ιερά Μυστήρια παθητικά ή τυπικά, αλλά με ερωτικό πόθο και δίψα για θεραπεία. Από τον καναπέ, κανείς αθλητής δεν πήρε χρυσό μετάλλιο.

Το να βυθιστείς μέσα σου είναι απλό μεν αλλά δύσκολο, διότι δεν ξέρεις τι θα βρεις και θα φτάσεις σε σημείο να συγκρουστείς με τον ίδιο τον εαυτό. Να γκρεμίσεις κάποια πράγματα και να ανοικοδομήσεις κάποια άλλα. Θέλει κότσια, να δεις τι υπάρχει μέσα σου, να το αναγνωρίσεις και να ζητήσεις θεραπεία παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Θεό. Μόνο ο ταπεινός μπορεί να κάνει τέτοια βουτιά. Ο υπερήφανος πάντα θα ουρλιάζει πνιγμένος σε μια κουταλιά νερό και μάλιστα κατηγορώντας το Θεό για την κατάστασή του.

«Μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο»

«Μη συνηθίζεις να ηττάσαι στον πνευματικό πόλεμο, γιατί η συνήθεια γίνεται δεύτερη φύση στον άνθρωπο» (όσιος Εφραίμ ο Σύρος).

  Μία βαθειά ψυχολογική αλλά και πνευματική παρατήρηση κάνει με τη φράση του ο μέγας όσιος Πατήρ Εφραίμ ο Σύρος. Μία παρατήρηση που την αλήθεια της τη διαπιστώνουμε όλοι στην καθημερινότητά μας: ποιος αμφιβάλλει για τη δύναμη της συνήθειας; Ό,τι κάναμε μία φορά και το επαναλάβαμε έπειτα, είναι δύσκολο να το σταματήσουμε. Τόσο που η επανάληψή του που μας έγινε συνήθεια καταστάθηκε τελικώς δεύτερη φύση μας – η προσπάθεια να σταματήσουμε μία συνήθειά μας βιώνεται συχνά ως... ξεριζωμός!

  Κι εδώ αναδεικνύεται η σημασία της συνήθειας στον πνευματικό πόλεμο, τον αγώνα δηλαδή του πιστού ανθρώπου να πορεύεται κατά το θέλημα του Θεού και όχι κατά το δικό του αμαρτωλό θέλημα: αν ο πιστός είναι χαλαρωμένος πνευματικά και ηττάται διαρκώς ή πολύ συχνά στη χριστιανική του πορεία – δεν μιλάμε για μία ήττα περιστασιακή που υφίσταται σε όλους και έχει γρήγορη μετάνοια -, τότε δυστυχώς η συνήθεια της ήττας του τον κάνει να βρίσκεται σχεδόν μόνιμα σε αντίθεση προς τον Θεό, που θα πει ότι τα πάθη και οι αδυναμίες του τον έχουν υποδουλώσει, όπως το δηλώνει και ο λόγος του αποστόλου: «σε ό,τι κανείς έχει ηττηθεί, σ’ αυτό και έχει υποδουλωθεί». 

ΠΟΣΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;(Κυριακή Ε΄Λουκᾶ).

   Ιδιαίτερη εντύπωση προξενεί η κατάληξη της θαυμάσιας παραβολής του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου, με την οποία ο Χριστός συμπλήρωσε όσα δίδαξε νωρίτερα για την ορθή διαχείριση του πλούτου.Ο πλούσιος από τον Άδη παρακαλεί τον Αβραάμ να στείλει τον Λάζαρο στον κόσμο ξανά, για να αναγγείλει στους αδελφούς του να αλλάξουν ζωή, να ζήσουν στο εξής θεοφιλώς, για να μην καταντήσουν και αυτοί «εις τον τόπον της βασάνου». Ο Αβραάμ όμως απαντάει, ότι αν δεν ακούνε τον λόγο του Θεού που είναι ήδη καταγεγραμμένος στην Αγία Γραφή, δεν θα ακούσουν ούτε και κάποιον που θα αναστηθεί εκ νεκρών (Κυριακὴ Ε΄Λουκᾶ).

  Η απάντηση του Αβραάμ σοκάρει, αλλά δείχνει μια τραγική πραγματικότητα. Τη δυσκολία μας να δεχθούμε πράγματα, που δεν τα βλέπουμε φανερά και απτά. Και όσα αφορούν το επέκεινα, τη μετά θάνατον ζωή, τον Παράδεισο και την Κόλαση, ανήκουν σ’ αυτά που γίνονται δεκτά μόνο με την πίστη. Και δεν είμαστε διατεθειμένοι να τα δεχθούμε εύκολα. Χωρίς πίστη όμως δεν έρχεται μέσα μας πληροφορία και βεβαιότητα για πράγματα που δεν είναι ορατά διά γυμνού οφθαλμού. Μόνο ηπίστη κάνει χειροπιαστά στην ψυχή μας όσα δεν έγιναν ακόμα, αλλά τα περιμένουμε να γίνουν. Η πίστη είναι «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων»(Εβρ. 11, 1).

 Αλλά τί δυσκολεύει τόσο τον άνθρωπο να πιστεύει στα μέλλοντα; Η προσκόλλησή του στα παρόντα. «Κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει». Ζώντας με το βλέμμα συνεχώς στραμμένο στο τώρα, ατονεί μέσα του η αναζήτηση των μελλόντων, της Βασιλείας του Θεού. Ψυχραίνει βαθμηδόν η αγάπη του για τον Θεό. Δυσκολεύεται η ψυχή του να σκέφτετα ιπνευματικά. Γίνεται όλο και νωθρότερος στο να ζει κατά τις εντολές του Θεού.

 Εξανεμίζει έτσι εντελώς αντί να δυναμώνει τη λιγοστή πίστη του, που ούτως ή άλλως βάλλεται πανταχόθεν συνεχώς, έσωθεν μεν από τις δικές του αμφιβολίες, έξωθεν δε από τον ασταμάτητο βομβαρδισμό αντιθέων κηρυγμάτων. Σβήνει συνεπώς κάθε του διάθεση για σοβαρή πνευματική εργασία, αγώνα κατά των παθών, προσευχή. Δεν βλέπει καν τον λόγο να κοπιάσει για κάτι τέτοιο, αφού απορρίπτει στην πράξη τελικά καθετί που δεν είναι του παρόντος.

Μας φαίνεται παράξενο; Και όμως…

Πέρασε, λέει, κάποτε ένας εργάτης απ’ το κελλί του αγίου Παϊσίου.

"Πνευματικός αγώνας.."Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

  Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα. Μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.

Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας· αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.

Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν' αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες Του δωρεές.

Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ' αυτά να είναι. Αυτά ν' αποτελούν σκοπό και πόθο ασταμάτητο. Γι' αυτά όλη σας η προσευχή προς το Θεό.
Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο· αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω απ’ αυτήν. Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού.

Είναι μεγάλη παγίδα το να αλλάζουμε πρώτα εξωτερικά ελπίζοντας να αλλάξουμε και κάποτε εσωτερικά.

Πολλές φορές αγωνιούμε για το ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας δεν ζούνε όπως θέλει ο Θεός και προσπαθούμε να τους διορθώσουμε, έχοντας την εντύπωση ότι δικαιωματικά αναλαμβάνουμε τον ρόλο του κριτού και του ελεγκτού των αλλών μιας και τηρούμε κάποια εξωτερικά γνωρίσματα του "καλού χριστιανού". Στην ουσία όμως όχι μόνο δεν ωφελούμε τους άλλους αλλά γινόμαστε αιτία να απομακρυνθούν από την Αλήθεια λόγο του λάθους μας τρόπου.

«Απόκτησε εσωτερική γαλήνη και χιλιάδες γύρω σου θα σωθούν», δίδασκε ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ. Το ζητούμενο λοιπόν είναι εσωτερικά να αποκτήσουμε ειρήνη και γαλήνη οι οποίες έρχονται όταν η Χάρις του Θεού αγγίξει την καρδιά μας. Και η Χάρις του Θεού έρχεται σε καρδιές ταπεινές και απλές χωρίς σκληρότητα, χωρίς εμπάθειες, χωρίς μίση και κακίες, χωρίς ιδιοτροπίες και παραξενιές.

Αυτό λοιπόν που χρειαζόμαστε είναι μετάνοια, ταπείνωση και απλότητα. Είναι μεγάλη παγίδα το να αλλάζουμε πρώτα εξωτερικά ελπίζοντας να αλλάξουμε και κάποτε εσωτερικά. Και είναι παγίδα διότι τις περισσότερες φορές επειδή μια εξωτερική αλλαγή φαίνεται και αναγνωρίζεται από τους άλλους, μας αρκεί και επαναπαυόμαστε σ'αυτήν, μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είμαστε πλέον "καλά" και έτσι δεν μπαίνουμε στην διαδικασία εσωτερικής μεταμόρφωσης και αλλαγής.

«Άνω σχώμεν τας καρδίας».

  Ο εσωτερικός μας άνθρωπος, λοιπόν, είναι το πνεύμα μας, το οποίο είναι στραμμένο προς τα πάνω, προς τους ουρανούς, και είναι ελεύθερο από τα γήινα ενδιαφέροντα και επιθυμίες.

  Η ζωή του πνευματικού ανθρώπου διαφέρει ριζικά από τη ζωή του ψυχικού ανθρώπου στο ότι ο ψυχικός, όσο πιο πολύ ζει, τόσο περισσότερο μαραίνεται και γερνά.

  Στο σώμα του, αρχίζοντας από την ηλικία των σαράντα ετών ή και νωρίτερα, αρχίζει μία εκφυλιστική διεργασία: αδυνατούν οι μυς, παρουσιάζονται δυσκολίες στο βάδισμα, η όραση και η ακοή εξασθενούν, η μνήμη χάνεται και τα δόντια πέφτουν.
Ο εσωτερικός μας άνθρωπος, αντίθετα, μέρα με τη μέρα, ανακαινίζεται κατά τη διάρκεια όλης της ενσυνείδητης μας ζωής, αν το πνεύμα του δεν σέρνεται μέσα στις λάσπες της γήινης ζωής και πάντα θυμάται το λόγο του αποστόλου Παύλου: «Άνω σχώμεν τας καρδίας».

Οκνηρία στα πνευματικά έργα.Άγ.Δημήτριος του Ροστώφ.

Φύλαξε την ψυχή σου από τη φοβερή παραλυσία, που οι Πατέρες ονομάζουν ακηδία, την οκνηρία δηλαδή στα πνευματικά έργα. Να θυμάσαι πάντοτε τα λόγια του αποστόλου που μας συμβουλεύει να είμαστε «τη σπουδή μη οκνηροί, τω πνεύματι ζέοντες, τω Κυρίω δουλεύοντες» (Ρωμ. 12. 11). Μην είσαι ράθυμος και χλιαρός, για να μην ακούσεις κάποτε τα λόγια: «Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου» (Αποκ. 3. 16). Αγωνίζου, αγρύπνα, νήφε, μη χάνεις μάταια τον χρόνο της ζωής σου, τον χρόνο που σου δόθηκε για την καλλιέργεια της ψυχής και την απόκτηση των αιωνίων αγαθών. Φρόντιζε να μην πέρασει ούτε μια μέρα σου αργή από πνευματικά έργα. Ο χρόνος που περνά δεν γυρίζει πίσω.

Η ζωή μας είναι σαν ένας πόλεμος, σαν μια αγορά, σαν ένα σχολείο, σαν ένα μακρύ θαλασσινό ταξίδι. Στις μάχες δεν συγχωρείται ανάπαυση, στο εμπόριο δεν χωρεί αδράνεια, στο σχολείο δεν επιτρέπεται αμέλεια, στο θαλασσινό ταξίδι δεν έχει θέση η αμεριμνία. Γι’ αυτό μην τεμπελιάζεις, μην αμελείς στα έργα του Θεού, αλλά ασκήσου και κοπίαζε, ιδού για σένα το πεδίο της μάχης, ιδού η αγορά, ιδού το σχολείο. Το τάλαντο που κατέχεις μην το κρύψεις, αλλά πολλαπλασίασε το, για να μην ακούσεις κάποτε: «Πονηρέ δούλε και οκνηρέ! ήδεις ότι θερίζω όπου ουκ έσπειρα και συνάγω όθεν ου διασκόρπισα! έδει ουν σε βαλείν το αργύριόν μου τοις τραπεζίταις, και ελθών εγώ εκομισάμην αν το εμόν συν τόκω» (Ματθ. 25. 26-27). Τι θ’ απαντήσεις τότε, τη φοβερή μέρα της Κρίσεως, που όχι μόνο δεν πολλαπλασίασες το τάλαντό σου, αλλά ούτε τον τόκο του δεν διαθέτεις;

Η πνευματική επαγρύπνηση και ο αγώνας σου κατά του δαιμονικού κακού θα διαρκέσει μέχρι το τέλος της ζωής σου: «Γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκ. 2. 10). Κι αυτό, γιατί ο σατανάς συνεχώς επαγρυπνεί και ποτέ δεν ησυχάζει, αλλά σαν άγριο λιοντάρι περιφέρεται παντού ζητώντας να καταπιεί όποιον του έχει ξεφύγει. Αλλοίμονο σ’ εκείνον που θα τον βρει κοιμισμένο!

Καί ἐάν δέν μπορεῖς....

 Καὶ ἐὰν δὲν μπορεῖς νὰ νηστεύσεις δυὸ ἡμέρας νήστευσον τουλάχιστον ἕως τὸ ἑσπέρας, καὶ ἐὰν δὲν ἠμπορεῖς πάλιν ἕως τὸ ἑσπέρας φυλάττου τουλάχιστον ἐκ τοῦ χορτασμοῦ τῆς κοιλίας, καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις ἅγιος κατὰ τὴν καρδίαν, γίνε καθαρὸς κατὰ τὸ σῶμα.

Καὶ ἐὰν δὲν πενθεῖ ἡ καρδία σου ἂς πενθεῖ τὸ πρόσωπόν σου, καὶ ἐὰν δὲν ἠμπορεῖς νὰ ἐλεήσεις ὁμίλει τουλάχιστον ὡς ἁμαρτωλός. 

Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις εἰρηνοποιὸς μὴ γίνου τουλάχιστον φιλοτάραχος.

Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις ἱκανὸς καὶ ἔμπειρος γίνου ἄοκνος κατὰ τὸ φρόνημα.

 Καὶ ἐὰν δὲν ὑπάρχεις νικητὴς μὴ ὑψηλοφρόνει κατὰ τῶν πταιόντων καὶ ὑπευθύνων.

Καὶ ἐὰν δὲν δύνασαι νὰ φράξεις τὸ στόμα τοῦ καταλαλοῦντος κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, φύλαξον τουλάχιστον τὸ σὸν καὶ μὴ συμφωνήσεις μετ᾿ αὐτοῦ.

Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου

Η ύπαρξη τέτοιων ψυχών λειτουργεί ως μυστικός σκελετός που συγκρατεί τον κόσμο.

 Υπάρχει ένας δρόμος που δεν χαράσσεται στους χάρτες και δεν ανακοινώνεται με φωνές. Είναι ο δρόμος που πορεύεται η ψυχή όταν αποφασίσει να στραφεί προς το άκτιστο φως και να αποθέσει όλες τις μάταιες βεβαιότητες του κόσμου. Εκεί η πορεία δεν είναι υπόθεση των ποδιών, αλλά της καρδιάς· και κάθε βήμα μετριέται όχι σε μέτρα, αλλά σε βαθείς αναστεναγμούς που αναδύονται από την επιθυμία για το Άπειρο.

 Ο «κρυπτός βίος» μοιάζει με λευκό κρίνο που ανθίζει μέσα στη σκιά, εκεί όπου το βλέμμα του πλήθους δεν φτάνει. Κανείς δεν χειροκροτεί την άνθιση του· κι όμως, το άρωμα του γεμίζει τον αέρα και φτάνει μακριά, εκεί που δεν το περιμένεις. Έτσι και η ψυχή που φυλά τη μνήμη του Θεϊκού, δεν φανερώνει την ομορφιά της, αλλά την αφήνει να διαχέεται αθόρυβα, θεραπεύοντας, εμπνέοντας, αναπαύοντας.

Η φύση γνωρίζει αυτή τη σοφία. Ο ήλιος ανατέλλει χωρίς να θορυβεί, το ποτάμι κυλά χωρίς να φωνάζει, οι ρίζες εργάζονται αθέατες για να δώσουν καρπούς. Στην ίδια λογική, η ψυχή που αγαπά αληθινά, μαθαίνει να δρα χωρίς να επιδεικνύει, να προσφέρει χωρίς να καταγράφει, να λάμπει χωρίς να τυφλώνει. Η εσωτερική της λάμψη δεν είναι αποτέλεσμα προσπάθειας να φανεί, αλλά φυσική έκφραση της ένωσης της με την Πηγή του φωτός.

 Αυτή η στάση απαιτεί μια εσωτερική πειθαρχία που συχνά ο κόσμος δεν μπορεί να κατανοήσει. 

Ο νους πρέπει να μάθει να μαζεύεται από τους αμέτρητους περισπασμούς, όπως ο γεωμέτρης φέρνει όλες τις γραμμές σε ένα μόνο σημείο.

« Άμα δεν είσαι καιόμενος δεν είσαι και φαίνων»

Η λαμπάδα αν δεν καεί και αναλωθεί, ΔΕΝ μπορεί να προσφέρει Φως!

Έτσι και ο άνθρωπος που δεν κάνει πρώτα δουλειά στον εαυτό του και δεν καίει τα πάθη του δεν μπορεί να φωτίσει τους γύρω του.

Πατήρ Διονύσιος Ταμπάκης

Γερόντισσα Μακρίνα: «Μέσα στον κόπο είναι ο Θεός»

«Κοπέλα που ακουμπά σε στασίδι», έργο του Θεόδωρου Ράλλη-πηγή

Να μην αντιλογούμε. Μέσα στον κόπο είναι ο Θεός. Δίχως κόπο δεν γίνεται τίποτε. Σας το λέω αυτό από τη μεγάλη μου πείρα, καίτοι είμαι ανάξια και αμαρτωλή, αλλά μέσα στον κόπο είδα τον Θεό.
Όταν ο άνθρωπος αποφεύγη τον κόπο, το στρίμωγμα, γίνεται φίλαυτος, φυλάει τον εαυτό του και, ωχ να μη πάει εκεί, ωχ να μη κάνη εκείνο.

Θυμάστε τι διαβάζαμε στον π. Ιωακείμ;
Όλη μέρα μάζευε ελιές· από την κούραση, στην επιστροφή, τον κρατούσαν οι πατέρες για να μην πέση. Όταν έφθασαν στην Καλύβη, ο Γέροντάς του του είπε να πάη στο λιοτρίβι να αρχίση δουλειά.
Εκείνος έβαλε μετάνοια και πήγε στο λιοτρίβι. Τότε δεν είχαν μηχανήματα που έχουμε σήμερα. Ζωνόντουσαν οι ίδιοι, γινόντουσαν ζώα και γύριζαν γύρω-γύρω τη μυλόπετρα και έβγαινε το λάδι.
Μετά από λίγη ώρα που πήγε ο παραδελφός του τον βρήκε να είναι ζευγμένος να γυρίζη το λιθάρι και τον ρωτούσε: «πως πάει π. Ιωακείμ;».
Και πήρε την απάντηση: «με την ευχή του Γέροντα δεν αισθάνομαι μεγάλη δυσκολία», και συνέχισε την εργασία.

Όταν εμείς λέμε, δεν μπορούμε, δεν αντέχουμε, κάνουμε το θέλημα του Θεού; Κάνουμε την εργασία μας με ακρίβεια; Την κάνουμε κατά Θεόν; Κάνουμε την προσευχή μας όπως θέλει ο Θεός;
Αν έρθη η νύστα, ο μετεωρισμός, το ένα, το άλλο, να βγούμε έξω, να βρέξουμε τα μάτια μας με νεράκι, να βρέξουμε λίγο τα χέρια μας με νερό. 

Θα αγωνιστούμε για την αγάπη του Χριστού.Άμα δεν αγωνιστή κανείς, δεν στεφανώνεται.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου 1921-1995, Λόγια Καρδιάς, Έκδοσις Ι.Μ. Παναγίας Οδηγήτριας, Πορταριά Βόλου, Σελ. 324-325

πηγή

Να αρχίζουμε κάθε μέρα και κάθε εβδομάδα σαν να είναι η αρχή της πνευματικής μας ζωής.

«Να αρχίζουμε κάθε μέρα και κάθε εβδομάδα σαν να είναι η αρχή της πνευματικής μας ζωής. Να λέμε: “Απ’ την αρχή, Χριστέ μου, μαζί Σου”.»
— Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

 Αυτό το ρητό του Οσίου πατρός ημών Παϊσίου του Αγιορείτου μας καλεί να έχουμε ανανέωση στην πνευματική μας ζωή, να μην απογοητευόμαστε, και να εμπιστευόμαστε καθημερινά τη Χάρη του Θεού. Καλή εβδομάδα και καλημέρα ειρηνική.

π.Ιγνάτιος Κ.

ΠΩΣ ΕΝΕΡΓΕΙ Η ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ;Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

 Θυμᾶσαι, πιστεύω, ὅτι ὁ χριστιανὸς δὲν εἶναι ἕνας κοινὸς ἄνθρωπος, ἀφοῦ διαμορφώνεται τόσο ἀπὸ τὴ φύση ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ χάρη. Πρέπει νὰ διευκρινίσω, ὅμως, ὅτι ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς δὲν σώζονται ὅλοι. Σώζονται, μπαίνουν δηλαδὴ στὴν αἰώνια βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μόνο ἐκεῖνοι στοὺς ὁποίους ἐνοικεῖ ἡ χάρη, διαποτίζοντάς τους ὁλοκληρωτικά, μεταμορφώνοντας θὰ ἔλεγα, σύνολη τὴ φύση τους. 

 Πρόσεξε τί λέει ὁ Κύριος! Λέει πὼς «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ προζύμι, ποὺ τὸ πῆρε μία γυναίκα καὶ τὸ ἀνακάτεψε μ’ ἕνα σακὶ ἀλεύρι, ὥσπου ζυμώθηκε ὅλο» (Ματθ. 13:33). Τὸ ζυμάρι δὲν φουσκώνει ἀμέσως μόλις ἀνακατωθεῖ μὲ τὸ προζύμι. Φουσκώνει στὴν ὥρα του, ἀφοῦ πρῶτα τὸ προζύμι διεισδύσει καὶ ἁπλωθεῖ σιγὰ-σιγὰ μέσα του. Τὸ ψωμὶ ποὺ γίνεται ἔτσι, εἶναι ἀνάλαφρο, εὐωδιστό, νόστιμο. 

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ χάρη. Ὅταν ἑνώνεται μὲ τὴ φύση μας, στὸ ἅγιο Βάπτισμα, δὲν τὴ διαποτίζει ἀμέσως. Ἁπλώνεται σιγὰ-σιγά. Κι ὅταν ἡ χάρη ἁπλωθεῖ παντοῦ, ὅταν σύνολη ἡ φύση μας χαριτωθεῖ, τότε, ὅλα ὅσα κάνουμε, παίρνουν ἕναν ἄλλο χαρακτήρα. Τότε οἱ ἐνέργειές μας, μολονότι φαινομενικὰ εἶναι οἱ ἴδιες μὲ ἄλλες ὅμοιες ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου, ἀποκτοῦν ἕνα ἰδιαίτερο ἄρωμα, μίαν ἰδιαίτερη γεύση, ἕναν ἰδιαίτερο ἦχο. Ὁ Θεὸς δέχεται μόνο αὐτὲς τὶς ἐνέργειες, ποὺ Τοῦ εἶναι ἐξαιρετικὰ εὐάρεστες.

 Θὰ κάνω ἄλλη μία παρομοίωση, γιὰ νὰ ἐξηγήσω τὸ πῶς ἡ χάρη, ὅταν τῆς δίνονται περιθώρια νὰ ἐνεργήσει, ἀφοῦ διαποτίσει σύνολη τὴ φύση μας, γίνεται καὶ ἐξωτερικὰ ὁρατὴ σὲ ὅλους ὅσοι εἶναι ἱκανοὶ νὰ τὴ δοῦν. 

Ἡ χάρη, λοιπόν, μοιάζει μὲ τὴ φωτιά, ποὺ διεισδύει στὸ σίδερο. Δὲν εἶναι μόνο μέσα στὸ σίδερο, μὰ καὶ στὸ ἐξωτερικό του. Τὴν πύρινη δύναμή της τὴ βλέπει ὁ καθένας. Ἔτσι συμβαίνει καὶ μὲ τὴ χάρη, ὅταν εἰσχωρήσει στὴ φύση μας. Γίνεται ἀντιληπτὴ ἀπ’ ὅλους. Ὅλοι ὅσοι ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ μ’ ἕναν θεοχαρίτωτο ἄνθρωπο, αἰσθάνονται ὅτι αὐτὸς ἔχει μίαν ἀσυνήθιστη δύναμη, ποὺ ἐκδηλώνεται ποικιλότροπα. Ὅταν ἀρχίζει νὰ μιλάει γιὰ ὁτιδήποτε πνευματικό, λάμπει σὰν τὸν μεσημεριάτικο ἥλιο, καὶ τὰ λόγια του πηγαίνουν κατευθείαν στὴν ψυχὴ τοῦ ἀκροατῆ, διαμορφώνοντας μέσα του μὲ αὐθεντία ἀνάλογα συναισθήματα καὶ διαθέσεις. Μὰ κι ὅταν ἀκόμα δὲν μιλάει, ἐκπέμπει μία θερμότητα, ποὺ ἐπηρεάζει τὰ πάντα γύρω του, καὶ μία παράξενη δύναμη, ποὺ ἐπενεργεῖ στὶς ψυχὲς καὶ τοὺς ἐμπνέει προθυμία γιὰ πνευματικὸ ἀγώνα.

Παίρνουμε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ στὴ νηπιακή μας ἡλικία μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ χάρη ἀρχίζει νὰ ἐνεργεῖ μέσα μας, μὲ τὴν προοπτικὴ καὶ τὴν ἐλπίδα ὅτι, μετὰ τὴν ἐνηλικίωση καὶ ὡρίμανσή μας, θὰ ἀναλάβουμε αὐτοθέλητα καὶ πρόθυμα τὸν ἀγώνα γιὰ τὴ σωτηρία μας.

 Ὅταν οἱ γονεῖς εἶναι εὐσεβεῖς καὶ ἀνατρέφουν τὰ παιδιά τους, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος, «δίνοντάς τους ἀγωγὴ καὶ συμβουλὲς ποὺ ἐμπνέονται ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Κύριο» (Ἐφ. 6:4) , τότε ἡ θεία χάρη γεννάει τὴν εἰρήνη στὶς παιδικὲς ψυχές. Ἔτσι τὰ παιδιὰ γίνονται εὐγενικά, ταπεινά, ὑπάκουα, καλότροπα, θεοφοβούμενα. 

 Παραδείγματα μπορεῖ νὰ δεῖ κανεὶς παντοῦ. Θὰ ἔλεγα πὼς κι ἐσὺ εἶσαι ἕνα τέτοιο παιδί, ἂν δὲν φοβόμουνα ὅτι θὰ τὸ ἔπαιρνες ἐπάνω σου, μολονότι κανένα χάρισμά σου δὲν ὀφείλεται σὲ δικές σου προσπάθειες. Ὑπάρχουν στὴν ψυχή σου πολλὰ καλὰ στοιχεῖα, ἀλλὰ τὰ ἔχεις πάρει ἀπὸ ἄλλους· εἶναι δῶρα εἴτε τοῦ Θεοῦ εἴτε τῶν ἀνθρώπων, καὶ συγκεκριμένα τῶν γονιῶν σου, πού σοῦ τὰ κληροδότησαν ἤ σοῦ τὰ ἔδωσαν μὲ τὴν ἀνατροφή. Μπροστά σου βρίσκεται τώρα ἕνα καθῆκον: Ν’ ἀγαπήσεις ὅλα αὐτὰ τὰ καλὰ στοιχεῖα, νὰ τὰ κλείσεις στὴν καρδιά σου, κι ἔπειτα νὰ τὰ αὐξήσεις καὶ νὰ τὰ πολλαπλασιάσεις. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πατᾶς σὲ γερὰ θεμέλια καὶ ὅτι βρίσκεσαι στὸν σωστὸ δρόμο. Τίποτα, ὅμως, ἀπ’ ὅσα ἔχεις δὲν εἶναι καρπὸς τῆς ἐλεύθερης βουλήσεώς σου καὶ ἀποτέλεσμα ὑπεύθυνων ἀποφάσεών σου. Καὶ ἂν δὲν ἀρχίσεις τώρα νὰ καταβάλλεις τὶς δικές σου προσπάθειες γιὰ τὴ σταθεροποίηση τῶν καλῶν στοιχείων τῆς ψυχῆς σου, θὰ τὰ χάσεις ὅλα μὲ τὶς πρῶτες δυσάρεστες περιστάσεις. Ναί, θὰ σὲ ἐγκαταλείψουν, ἀφήνοντας πίσω τους μόνο μία γλυκειὰ – ἢ μήπως πικρή;- ἀνάμνηση.

Εκείνο που θα συγκινήση περισσότερο τον Θεό την ημέρα της Κρίσεως, είναι η εργασία που έκανε ο καθένας μας στον παλαιό του άνθρωπο!

Μεγαλύτερη αξία έχει ένας που απέκτησε αρετές με αγώνα, παρά εκείνος που γεννήθηκε με φυσικές αρετές, ο οποίος θα πρέπη να τις διπλασιάση, για να ακούση το ευ, δούλε αγαθέ…

Διάκριση φυσικά όλοι οι άνθρωποι έχουμε λίγη, αλλά δυστυχώς δεν την χρησιμοποιούμε για τον εαυτό μας, οι περισσότεροι από εμάς, αλλά για τους συνανθρώπους μας (για να μη… διακριθούν) και την μολύνουμε με την κρίση και κατάκριση και την απαίτηση να διορθωθούν οι άλλοι, ενώ θα έπρεπε να έχουμε απαίτηση μόνον από τον εαυτό μας, που δεν αποφασίζει να αγωνιστή στα ζεστά, να κόψη τα πάθη του, να ελευθερωθή η ψυχή του, να πετάξη στον Ουρανό.

Όσοι δεν αποφασίζουν να αρχίσουν αγώνα με φιλότιμο, αλλά κυλάνε την ζωή τους στον αόριστο χρόνο, συνέχεια ζαλισμένοι και αρρωστημένοι ψυχικά και σωματικά θα βρίσκωνται, και τελικά αρχηστεύονται και τα χαρίσματα που τους έδωσε ο Θεός, για τα οποία και θα ζητήση λόγο.

Κοιτάξτε τον εαυτό σας σύμφωνα με το Ευαγγέλιο και όχι με τα μάτια των άλλων.

Κοιτάξτε τον εαυτό σας σύμφωνα με το Ευαγγέλιο και όχι με τα μάτια των άλλων.
Ποιός σου είπε ότι δεν μπορείς;Πότε, ποιός και γιατί σου είπε ότι δεν μπορείς;Ότι...
Δεν μπορείς να γνωρίσεις τον Θεό.
Δεν μπορείς να κάνεις νηστεία.
Δεν μπορείς να κάνεις προσευχή.
Δεν μπορείς να αντέξεις όλη την διάρκεια του εκκλησιασμού.
Δεν μπορείς να ακούσεις μια πνευματική ομιλία.
Δεν μπορείς να διαβάσεις ένα πνευματικό βιβλίο.
Δεν μπορείς να εξομολογηθείς.
Δεν μπορείς να αφεθείς στο θέλημά Του.
Δεν μπορείς να συγχωρήσεις ή να συγχωρεθείς.
Δεν μπορείς να ξεφορτωθείς τα πάθη σου.
Δεν μπορείς, δεν μπορείς, δεν μπορείς....
Ποιός σου το είπε;
Απαντάς και λές:
Ο εαυτός μου, μου το λέει σε κάθε αρχή που κάνω, οι δυνάμεις μου με προειδοποιούν ότι δεν θα αντέξω, οι φοβίες με κατακλύζουν, ο ψυχολόγος μου, τα χάπια τα οποία παίρνω για να κρατήσω την υγεία μου, την ψυχραιμία και ηρεμία μου, οι φίλοι και γνωστοί μου, ακόμα και η οικογένεια μου, όλα και όλοι μου βάζουν όρια και μου λένε αυτό χρειάζεσαι και μέχρι εκεί μπορείς.

Τον Θεό τον ρώτησες;
Ρώτησες πως γίνεται να είσαι ένα μικρό κορίτσι όπως η Αγία Ελένη εκ Σινώπης,

Γιατί, παιδί μου, εδώ φανερώνονται τα κρυφά πάθη, στην ησυχία.

Κάποτε ένας υποτακτικός ρώτησε τον Γέροντα:

 «Μα γιατί, Γέροντα, εδώ φαινόμαστε ότι πάσχουμε, ενώ στον κόσμο όλοι μάς τιμούσαν και δεν βλέπαμε τις ατέλειες μας;».

 Απάντησε: «Γιατί, παιδί μου, εδώ φανερώνονται τα κρυφά πάθη, στην ησυχία. Εδώ, όπως λένε οι Πατέρες, αποκτάς τον εαυτό σου και σε πολεμάει και ο διάβολος περισσότερο για να σε βγάλει έξω, να εμποδίσει τη σωτηρία σου».

''Αββά, τι να κάνω που χάνεται η ψυχή μου;''
https://proskynitis.blogspot.com/2016/01/blog-post_474.html
Ένας αδελφός πήγε στο όρος της Φέρμης, στον μεγάλο γέροντα, και του είπε: «Αββά, τι να κάνω που χάνεται η ψυχή μου;».
«Γιατί, παιδί μου;» τον ρώτησε ο γέροντας.
Ο αδελφός αποκρίθηκε: «Όταν ήμουν στον κόσμο, έκανα στ’ αλήθεια πολλές νηστείες και αγρυπνίες και είχα μέσα μου πολλή κατάνυξη και θέρμη. Τώρα όμως (ενν.: τώρα, που έγινα μοναχός) δεν βλέπω μέσα μου κανένα καλό».
«Πίστεψέ με, παιδί μου», του είπε ο γέροντας, «όσα έκανες όταν ήσουν στον κόσμο, τα έκανες επειδή η κενοδοξία και ο έπαινος των ανθρώπων έβαζαν μέσα σου αυτή την προθυμία, ο Θεός όμως δεν τα δεχόταν. Γι’ αυτό ούτε ο σατανάς σε πολεμούσε, γιατί δεν τον ένοιαζε να κόψει την προθυμία σου, αφού δεν είχες καμία ωφέλεια από αυτήν...

Γέροντα,γιατί έχω αμέλεια;