Αφελληνισμένη, ελληνόφωνη εκπαίδευση

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΚΟΣ

Το πρόβλημα του εκπαιδευτικού συστήματος δεν εντοπίζεται μόνο στον συμπεριφορικό κώδικα του διδακτικού προσωπικού, ο οποίος διαχρονικά κινήθηκε μόνο στα άκρα του εκκρεμούς και ποτέ στα ενδιάμεσα σημεία.

Η εκπαίδευση για θύματα και θύτες δεν «επιτυγχάνεται» μόνο με τις σφαλιάρες, τις ξυλιές με τον χάρακα ή, αργότερα, με την αδιαφορία, την ασυδοσία, την ατιμωρησία και την αποχαλίνωση. Η παιδαγωγία όχι πολιτών αλλά αποκομμένων μονάδων ενός δυσλειτουργικού συνόλου προϋποθέτει και προβληματικό περιεχόμενο διδασκαλίας. Ο ίδιος ο κύκλος των μαθημάτων κάθε αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος πρέπει να είναι ελλιπής, πρόχειρος, ετεροβαρής και φαύλος.
Η κατάργηση της καθαρεύουσας και του πολυτονικού συστήματος ισοπέδωσαν το πνευματικό επίπεδο

Και τον 20ό και στις αρχές του 21ου αιώνα ως μείζον πρόβλημα σ’ αυτόν τον τομέα του συλλογικού βίου αναδεικνύεται η τυπολατρεία, η επικράτηση του «γράμματος» έναντι του πνεύματος που θα έπρεπε να έχει μια παιδεία απευθυνόμενη σε σκεπτόμενα πρόσωπα μικρής ηλικίας, που επιδιώκει να τα γαλουχήσει ελληνικά, με ανθρωπιστικές αξίες και πρακτικό πνεύμα.

Παιδική παντοδυναμία και σχολείο.

Τα σχολεία άνοιξαν και για μια ακόμη φορά οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους γιατί οι σχολικές τάξεις γίνονται όλο και πιο δύσκολα διαχειρίσιμες. Φασαρία, τσακωμοί, αναστάτωση, βανδαλισμοί, αγένεια. Τα παιδιά που δεν κατανοούν τα όρια, οι γονείς που δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους πληθαίνουν. Και οι δάσκαλοι που αδρανούν θα πρόσθετα.

Να δούμε καθαρά αυτό που συμβαίνει. Το παιδί στην εποχή μας και στον πολιτισμό μας έχει γίνει παντοδύναμο. Και στην οικογένεια και στο σχολείο. Η κριτική, η ανάληψη ευθυνών, οι περιορισμοί, οι στερήσεις έχουν δαιμονοποιηθεί. Και όμως όχι μόνο είναι άξονες της παιδαγωγικής, αλλά συστατικά στοιχεία της ίδιας της ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο πολλά παιδιά εκτεθειμένα στις παρορμήσεις του και στον γονεϊκό υπερπροστατευτισμό αντιλαμβάνονται τη σχολική τάξη ως προέκταση του οικογενειακού living room. Πολλές από τις διαταραχές της συμπεριφοράς είναι αποτέλεσμα ελλείψεων στη διαπαιδαγώγηση. Στους καιρούς μας ο παιδαγωγικός ρόλος του σχολείου έχει υποχωρήσει αλλά το σχολείο δεν πρέπει να παραδοθεί αμαχητί. Τρεις επισημάνσεις.

Πρώτη: Ένα από τα μεγάλα κενά της εφαρμοσμένης παιδαγωγικής είναι ότι υποτίμησε τον ρόλο της ποιότητας του μαθήματος ως παιδαγωγικού μέσου. Και όμως ο διαβασμένος δάσκαλος, ο εκπαιδευτικός που γνωρίζει σε βάθος το πεδίο του, αυτός που οργανώνει το μάθημά του και δεν εξαρτάται από το σχολικό εγχειρίδιο είναι εξαιρετικός παιδαγωγός ακόμη και αν δεν συμβουλεύει διαρκώς για κάποιες συμπεριφορές. Παιδαγωγεί, γιατί μπορεί να κερδίζει την προσοχή των μαθητών του, να κεντρίζει την περιέργεια τους και τη φιλομάθεια τους, να ενεργοποιεί τη συμμετοχή τους. Η γνώση και η αναζήτησή της ήταν και παραμένουν μορφές αγωγής.

Όσο πιο πολύ αφήνουμε τις μηχανές να μιλούν, τόσο πιο πολύ σωπαίνει η ψυχή.

  Η εκπαίδευση δεν είναι ποτέ απλώς μετάδοση γνώσεων· είναι μυστήριο σχέσης. Στην καρδιά κάθε μαθήματος βρίσκεται το βλέμμα που αναγνωρίζει τον άλλον, η σιωπή που περιμένει να ανθίσει η λέξη, η χειρονομία που στηρίζει το εύθραυστο θάρρος. Μπορεί να υπάρξουν εργαλεία, μηχανές, αλγόριθμοι· αλλά κανένα από αυτά δεν αναπληρώνει την ανατριχίλα του ανθρώπινου αγγίγματος, τη γέφυρα που ενώνει δύο ψυχές μέσα στον αγώνα της κατανόησης.Η τεχνητή νοημοσύνη είναι κατοπτρισμός. Προσφέρει ανακλάσεις γνώσης, συνδυασμούς ιδεών, άπειρα σχήματα λόγου. Όμως δεν γνωρίζει το δάκρυ που τρέμει στο μάτι του μαθητή, ούτε τη σιωπηλή επανάσταση μιας ψυχής που διψά να ακουστεί. Δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στον φόβο της αποτυχίας και να ψιθυρίσει: «έχεις αξία». Γιατί αυτός ο ψίθυρος δεν είναι πρόγραμμα· είναι πράξη αγάπης.

Κι όμως, ο άνθρωπος σαγηνεύεται από το εύκολο υποκατάστατο. Η κοινωνία που κουράστηκε να επενδύει στην παρουσία, αναζητά την ταχύτητα του αλγορίθμου. Μα όσο πιο πολύ αφήνουμε τις μηχανές να μιλούν, τόσο πιο πολύ σωπαίνει η ψυχή. Γιατί η εκπαίδευση χωρίς πρόσωπο καταλήγει να είναι έρημος· και στην έρημο δεν φυτρώνουν όνειρα.

Το παιδί οικοδομεί τον εαυτό του μέσα από το βλέμμα του άλλου. Αν το βλέμμα αντικατασταθεί από οθόνες, τότε η ψυχή καθρεφτίζεται σε άψυχες αντανακλάσεις. Αντί για συνοδοιπόρους, βρίσκει προσομοιώσεις. Και έτσι μεγαλώνει σε έναν κόσμο που γνωρίζει πολλά, αλλά αγαπά λίγο.

Οι λέξεις που θα φυτέψεις στα μυαλά των νέων θα παράξουν τα άνθη ή τις σφαίρες των αυριανων ενηλίκων.

Δάσκαλος/α στον Καναδά έδειξε πλειστάκις σε 10χρονα το βίντεο δολοφονίας του Κερκ σύμφωνα με την NYPOST. Μάλιστα το δημοσίευμα λέει ότι ο δάσκαλος τους είπε ότι άξιζε να πεθάνει. Δεν αντέχουν και βγαίνουν από τα λαγούμια τους. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα έκαναν εάν είχαν όλη την εξουσία που θα ήθελαν να έχουν στα χέρια τους.

ΔΙΑΒΑΖΩ ότι μέχρι στιγμής 600 εκπαιδευτικοί, κυρίως καθηγητές πανεπιστημίων, απολύθηκαν επειδή στα ΜΚΔ σχολίασαν για την εκτέλεση του Κερκ πως αυτό του άξιζε.

Πολλοί δημοκράτες στενοχωρήθηκαν επειδή θεωρούν πως τα λόγια δεν είναι σφαίρες και πως αυτό αντιτίθεται στην ελευθερία του λόγου που πρέσβευε και ο εκτελεσθής.

Κι όμως τα λόγια είναι σφαίρες.

Οι λέξεις δημιουργούν σκέψη.

Η σκέψη δημιουργεί ενέργεια.

Οι λέξεις πλάθουν χαρακτήρες.

Οι λέξεις που θα φυτέψεις στα μυαλά των νέων θα παράξουν τα άνθη ή τις σφαίρες των αυριανων ενηλίκων.

Οι ρεπουσηδες δεν έχουν θέση στην εκπαίδευση.

Οι νεομαρξιστες που έχουν κατακλύσει την παιδεία πρέπει να πάνε σπίτι τους χτες.

Αν ήταν δική μου αρμοδιότητα θα τους έστελνα με την κατηγορία της αντεθνικης συμπεριφοράς.

Γιατί όποιος καταστρέφει τα μυαλά των παιδιών καταστρέφει το έθνος

Καταδικάζει την χώρα σε αφανισμό. Κάτι που ζούμε σήμερα στην Ελλάδα.

Όσα μέτρα και να πάρουν για το δημογραφικό, όσες φοροελαφρύνσεις κι επιδόματα κι αν δώσουν, ότι και να κάνουν, όσο τα παιδιά μας από το νηπιαγωγείο μέχρι και το πανεπιστήμιο ποτίζονται και σκαλιζονται από νεομαρξιστες κηπουρούς, δεν θα αποδώσουν ώστε να λυθεί το πρόβλημα.

Μη ρωτάς πόσο κοστίζει να κρατήσουμε ανοιχτό ένα σχολείο», Ρώτα: «Πόσο κοστίζει να το κλείσουμε;»

   Στην Αρκαδία, όταν φθινοπωριάζει, ο αέρας κατεβαίνει από το Μαίναλο σαν δροσερή ανάσα που ξεχάστηκε. Από τα 85 χωριά του Δήμου Τρίπολης, μόνο σε 5 θα ανοίξουν τα σχολεία τον Σεπτέμβριο. Οι αυλές χορτάριασαν μέχρι τον ασβέστη, οι πόρτες κλειστές, κι ένα κουδούνι κρεμασμένο που δεν ξέρεις αν είναι μουσικό όργανο ή ενθύμιο. Εκεί, μέσα στη σιωπή, ακούγεται καθαρά μια αλλαγή αιώνα.
Κάποτε το κράτος ήταν υπόσχεση ζωής, ο δάσκαλος, ο γιατρός, ο ταχυδρόμος, ο χωροφύλακας. Τώρα το κράτος έγινε διαχειριστής έργων και μίζας. Δεν είναι μόνο η δημογραφία, αν και αυτή δίνει το πρώτο πλήγμα. Λιγότερα παιδιά, λιγότεροι κάτοικοι, λιγότερες φωνές στις αυλές. Είναι κι εκείνη η αδιόρατη μετατόπιση της πολιτικής μορφής που τη νιώθεις στο πετσί σου πριν καταλάβεις ότι σου ξέρανε την ψυχή.

   Από το έθνος-κράτος που έστησε θεσμούς και τους έβαλε παντού για να χωρέσουν όλοι, επιστρέψαμε στις αυτοκρατορίες για να ταΐζουμε τον ηγεμόνα. Σήμερα, αυτό που σχηματικά ονομάζουμε κράτος, μετασχηματίστηκε σε μια υπερδομή-ΜΚΟ. Ευρωπαϊκά ταμεία, προγράμματα, «συνέργειες», ιδρύματα, ανάδοχοι. Η πολιτική έγινε έργο ΟΠΕΚΕΠΕ, προκηρύξεις, παραδοτέα, μίζες. Κι όσο περισσότερα έργα τόσο λιγότερη η αίσθηση της μόνιμης παρουσίας.

Κάποτε, σε ένα χωριό της Τεγέας, η καφετζού μού έλεγε: «Το σχολείο, παιδί μου, είναι σαν καφενείο του μέλλοντος. Αν κλείσει, δεν μαζευόμαστε πουθενά». Δεν μιλούσε για νούμερα, μιλούσε για ρίζες. Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο μάθημα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το κράτος λέει σε μια κοινότητα «είμαι εδώ και σας στηρίζω επειδή στηρίζομαι σε εσάς».

Πανελλήνιες: Έκθεση για τη δημιουργικότητα (σε ένα σχολείο που ξεστοκάρει ό,τι δημιουργικό)

Στις πανελλήνιες ζήτησαν σήμερα από τα παιδιά να γράψουν έκθεση για τη δημιουργικότητα. Γιατί το σχολείο, λέει, πρέπει να την προωθεί και πώς την εκφράζουν τα ίδια.

Πολύ προχωρημένο. Ποστ τρουθ κατάσταση.

-Αφού κατάργησαν όποιο ίχνος μαθήματος χωράει και ξυπνάει δημιουργικότητα.

-Αφού κατάργησαν τις ομαδικές ερευνητικές δραστηριότητες, που άφηναν λίγο χρόνο στα παιδιά να συλλειτουργήσουν σε ένα σχολείο ασφυκτικό και λαχανιασμένο.

-Αφού κατάργησαν τα μαθήματα επιλογής στις τέχνες, αφού τα παιδιά «δεν ζητάνε καλλιτεχνικά», όπως ήταν η επίσημη εξήγηση.

-Αφού κατάργησαν τον "Σύγχρονο κόσμο" από τη Β λυκείου, κι ας ήταν από τα πιο ουσιαστικά μαθήματα με δημιουργικές εργασίες και πρωτότυπες συζητήσεις.

-Αφού βάζουν παντού Τράπεζες Θεμάτων και εξετάσεις και «αξιολογήσεις» και βαθμούς.

-Αφού τα 10χρονα κάνουν φροντιστήρια και γκρουπάκια και ιδιαίτερα και δίνουν προσομοιώσεις για να περάσουν στα Πρότυπα και στα Ωνάσεια.

ΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΧΩΡΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ

Εἶναι κυριολεκτικὰ ἀπίστευτα -κι ὅμως ἀληθινά!- τὰ ποσὰ ποὺ δαπανῶνται στὴν Ἑλλάδα γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ στὴν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση. Μάλιστα, μέσα σὲ μία δεκαετία ἡ δαπάνη αὐτὴ τετραπλασιάστηκε. Τὸ 2024 πάνω ἀπὸ μισὸ δις (580,9 ἑκατομ. €) ἔδωσαν τὰ νοικοκυριὰ σὲ φροντιστήρια καὶ ἰδιαίτερα μαθήματα στὴν βαθμίδα τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης.

Ἡ διόγκωση τῆς ἐξωσχολικῆς ἐκπαίδευσης μαζὶ μὲ τὸ ὅτι ὁ ἕνας στοὺς πέντε μαθητὲς στὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση εἶναι λειτουργικὰ ἀναλφάβητος δίνουν ἤδη τὸ μέτρο τῆς ἀνικανότητας τοῦ κράτους, ἀνεξαρτήτως κυβερνήσεων, νὰ φτιάξει ἕνα καλὸ δημόσιο σχολεῖο. Ὅπως ἐπίσης φανερὴ εἶναι καὶ ἡ μοιρολατρικὴ ἀδιαφορία τῆς κοινωνίας μπροστὰ σὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση. Τὸ δημόσιο σχολεῖο εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἀποτυχημένους θεσμοὺς τῆς χώρας.

Εἶμαι ἐναντίον τοῦ μαζικοῦ πανεπιστημίου, ποὺ ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τίς «ἱερὲς ἀγελάδες» τῆς σύγχρονης νεοελληνικῆς νοοτροπίας. Εἶμαι ἐναντίον ἑνὸς μαζικοῦ πανεπιστημίου ποὺ ἀποτελεῖ μηχανισμὸ μαζικῆς παραγωγῆς ἀνέργων πτυχιούχων, συχνὰ ἡμιμαθῶν, μιᾶς καὶ συχνὰ τὰ πτυχία «copies κτῶνται». Ὑποστηρίζω, ἀντιθέτως ὅτι θὰ πρέπει νὰ δοθεῖ ἰδιαίτερη ἔμφαση στήν -κυριολεκτικὰ παραπεταμένη- τεχνικὴ καὶ ἐπαγγελματικὴ ἐκπαίδευση καὶ γενικότερα στὴν πρακτικὴ καὶ λειτουργικὴ κατεύθυνση τοῦ σχολείου.

Μπαμπινιώτης: Το «μην αγχώνεσαι» και το «εννοείται» έγιναν οι νέες εθνικές μας λέξεις

 https://www.tovima.gr/print/politics/to-lathos-sti-glossa-einai-synyfasmeno-me-tin-agonia-tou-logou/

Ο δάσκαλος-Από το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη "Ενα παιδί μετράει τ' άστρα''

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη "Ενα παιδί μετράει τ' άστρα''

 Την τρίτη μέρα, καθώς γύριζε απ’ τη βοσκή, τον σταμάτησε ο δάσκαλος.
Δάσκαλος: 

– Τα ‘μαθα κακόμοιρο μου! του λέει. Μα δε θα σ’ αφήσω να χαθείς. Άκου δω. θα στο δώσω γω, ό,τι βιβλίο χρειαστείς. Να διαβάσεις, λοιπόν, ώσπου να τις περάσεις όλες τις τάξεις. Κι άμα βγάλεις το Δημοτικό κι έχεις κουράγιο και για το Γυμνάσιο, προχώρα! Δώσ’ του αφέντη σου μια τύφλα, και τράβα! Πάρε, τώρα, τούτο το σακούλι. Είναι μέσα τα βιβλία. Έλα, άσε τα κλάματα. Καλή πρόοδο!…
Ο δάσκαλος έφυγε. Τα μάτια του παιδιού τον ακολουθούσαν να ξεμακραίνει, να χάνεται πίσω απ’ τη σκόνη που σήκωνε η αγέλη.
Όπως το ‘πε ο δάσκαλος, έτσι κι έγινε. Κείνα τα βιβλία που του ‘δωσε, τα ξεκοκάλισε όλα. Τα ’μαθε νεράκι.
Το καλοκαιράκι κινάει ο δάσκαλος και πάει έξω στα τσαΐρια.

Δάσκαλος: -Ήρθα να δω την πρόοδο σου, του λέει.

Το γράμμα του Αλμπέρ Καμύ στο δάσκαλό του λίγο μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1957

19 Νοεμβρίου 1957
Αγαπητέ κύριε Ζερμέν,
Άφησα να περάσει λίγο ο θόρυβος γύρω από το όνομά μου, προτού σας μιλήσω απ’ τα βάθη της καρδιάς μου. Μόλις πριν μερικές μέρες μου έγινε μια υπερβολικά μεγάλη τιμή, την οποία ούτε επεδίωξα ούτε ζήτησα.

Όμως όταν πληροφορήθηκα τα νέα, η πρώτη μου σκέψη μετά τη μητέρα μου, ήταν η δική σας. Δίχως εσάς, δίχως το στοργικό χέρι που απλώσατε στο μικρό φτωχό παιδί που ήμουν, δίχως τη δική σας διδασκαλία και το παράδειγμά σας, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί.

Δεν δίνω και πολλή σημασία σε τέτοιου είδους τιμές. Αλλά τουλάχιστον αυτή μου δίνει την ευκαιρία να σας πω τι υπήρξατε κι εξακολουθείτε να είστε για μένα, και να σας διαβεβαιώσω πως οι προσπάθειές σας, η δουλειά σας και η καρδιά που τόσο γενναιόδωρα βάλατε σε αυτήν ακόμα παραμένουν ζωντανά σε ένα από τα μικρά σας σχολιαρόπαιδα που, παρά τα χρόνια που πέρασαν, δεν έπαψε ποτέ να είναι ο ευγνώμων μαθητής σας.

Σας κλείνω στην αγκαλιά μου μ’ όλη μου την καρδιά.
Αλμπέρ Καμύ

πηγή

Δάσκαλος καὶ εὐθύνη

Ἀπὸ πάντα ὁ δάσκαλος ἦταν ἕνα πρόσωπο εὐθύνης κι ἔτσι παρέμενε πολύτιμος
στὴ συλλογικὴ μνήμη τῆς κοινωνίας.
Λυπᾶμαι γιὰ τὴ χρήση τοῦ παρελθοντικοῦ χρόνου,μὰ ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ προβληματίζομαι γιὰ τὸ παρόν, καθὼς ὅσοι φέρουμε αὐτὸν τὸν τίτλο
λαμβάνουμε πιὰ ἀντικρουόμενα μηνύματα.
Δὲν ὑπάρχει βέβαια ἐποχή,ποὺ οἱ μεγαλύτεροι νὰ μὴν εἶχαν παράπονα ἀπὸ τοὺς μικρότερους,μὰ καὶ οἱ μικρότεροι πάθος γιὰ ἀλλαγὴ τοῦ κόσμου ποὺ οἱ μεγαλύτεροι τοὺς κληροδότησαν.
Ἀναμενόμενο ἐπίσης εἶναι ὅλα αὐτὰ νὰ ὀξύνονται σὲ ἕνα παρὸν ποὺ ἀλλάζει τόσο γρήγορα καὶ οἱ γενιὲς τείνουν νὰ χωρίζονται ἀπὸ ἀνυπέρβλητα γιὰ τοὺς περισσότερους
τεχνολογικὰ τείχη.
Ἀλλὰ οἱ πομποὶ τῶν ἀντικρουόμενων μηνυμάτων δὲν προέρχονται σήμερα μονάχα ἀπὸ τὴ γενιὰ ποὺ ἐκτοξεύεται ταχύτατα πρὸς τὸ μέλλον,μὰ καὶ ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους,τὴ γενιὰ ποὺ σὰν νὰ ἔχασε τὸ ἔδαφος κάτω ἀπ’ τὰ πόδια της.

Βασιλικῆς Κορωναίου
Λαλεῖν τὰ δέοντα καὶ ποιεῖν τὰ συμφέροντα
Δάσκαλος καὶ εὐθύνη
''Πειραϊκή Εκκλησία''Τεῦχος 361, Σεπτέμβριος 2023

Ο καλύτερος κήπος είναι η παιδική ψυχή. Αρκεί να φυτέψουμε εκεί λουλούδια. Όχι αγκάθια. [...]

 Τα παιδιά είναι θύματα μιας κακής αγωγής. 

Πρώτον, από το σπίτι που δεν εμπεδώνει την έννοια του καθήκοντος. 

Δεύτερον, από το σχολείο που ασκεί το παιδί στα δικαιώματα και όχι στις υποχρεώσεις. Που δεν του διδάσκει «Ιθάκες τι σημαίνουν». Εν προκειμένω, Ιθάκη είναι η Ελλάδα. 

Τρίτον, τα «μίντια» που για την Ελλάδα προσφέρουν εικόνα παραλυσίας.

 Τέταρτον, ο κομματισμός.[...]

https://sarantos-kargakos.gr/.../%cf%83%ce%b1%cf%81%ce.../

Και το πιο οδυνηρό είναι πως το σύγχρονο σχολείο δεν καλλιεργεί ήθος...

ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ

  [...] Βέβαια, όπως σε κάθε εποχή έτσι και σήμερα, το σχολείο διδάσκει. Διδάσκει, αλλά δεν εμπνέει. Προσφέρει στα παιδιά ιδανικά «μιας χρήσης». Δεν έχει να τους δώσει μια «Ιθάκη», έναν προσανατολισμό. 

  Κάποτε ιδεολογικός άξονας της παιδείας μας ήταν ο ελληνικός ανθρωπισμός. Σήμερα όλα είναι ρευστά και συγκεχυμένα. Το σχολείο έχασε την καθοδηγητική του αποστολή. Για να οδηγήσει τα παιδιά, πρέπει να ξέρει πού να τα πάει. Έτσι, μέσα στον κυκεώνα των ιδεών, το σχολείο υποτάσσεται σε κάποιες αναγκαιότητες, που επιτείνουν την κρίση του. Οδηγεί τα παιδιά σε μια αντίληψη πως οι υλικές ανάγκες είναι βασικότερες και ότι οι άλλες (πνευματικές, ηθικές) έπονται.

   Κι ακόμη ότι ο προβληματισμός των νέων πρέπει να περιορίζεται στην κάλυψη αυτών και μόνο των αναγκών, χωρίς να χρειάζεται να γίνουν άρτιοι άνθρωποι, με ολόπλευρα καλλιεργημένη προσωπικότητα. Αρκεί να μπορέσουν να γίνουν «στελέχη» κάποιου μηχανισμού. 

 Το ιδανικό της «στελεχοποίησης» δημιούργησε στον τόπο μας μια ιδιότυπη αμάθεια, ένα κοινωνικό στρώμα «αγραμμάτων πτυχιούχων», που πλαισιώνουν όλους τους τομείς της ζωής μας. Έχουμε «εγγραμμάτους», που παγώνουν μπροστά σε μια πολυκύμαντη νοηματικά φράση, που μένουν απαθείς σαν αγάλματα του Βούδα, όταν ακούσουν τη «Μαρίνα των Βράχων», αφού η πνευματικότητά τους είναι εφάμιλλη μ’ εκείνη των βράχων.
Και το πιο οδυνηρό είναι πως το σύγχρονο σχολείο δεν καλλιεργεί ήθος. Υψηλές έννοιες γίνονται αντικείμενο χλευασμού μέσα στις σχολικές αίθουσες. Το σχολείο δεν ανεβάζει τις αξίες· τις κατεβάζει. [...]

31-1-2010, Αίθουσα «Ολυμπία» Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Ημερίδα για την Παιδεία, οργάνωση Ενορίας Αγ. Νικολάου Πευκακίων

https://sarantos-kargakos.gr/.../%ce%b7-%ce%ba%cf%81%ce.../

Έξι χρόνια στο δημοτικό και έξι σε γυμνάσιο - λύκειο με τους μαθητές να βαριούνται θανάσιμα...

manosstefanidis

  Ας αναλογιστούμε: Δυόμισι, σχεδόν, χρόνια αποξένωσης από τη ζωντανή εκπαίδευση έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στα παιδιά. Οι μισοί μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης διαπιστώνονται και επισήμως ως λειτουργικά αναλφάβητοι. Σιγά τα νέα. Ποιός έσπασε ποτέ αυγά σ' αυτό τον τόπο; Και το πιο δυσάρεστο (τα καλάθια του τίτλου): Έξι χρόνια στο δημοτικό και έξι σε γυμνάσιο - λύκειο με τους μαθητές να βαριούνται θανάσιμα. Να μην διασκεδάζουν. Να βρίσκονται αλλού. Ανέμπνευστοι, ανέραστοι, αδιάφοροι. Ακόμη και στην στρατιωτική εκπαίδευση οι νεοσύλλεκτοι βρίσκουν τρόπους να περνάνε καλά. Όχι όμως και στο ελληνικό σχολείο.

  Πρόκειται για ένα δράμα που οι συνεπείς εκπαιδευτικοί το ζουν καθημερινά. Επί χρόνια. Η αληθινή, υπόγεια τραγωδία του τόπου. Νέοι άνθρωποι χαμένοι πριν ακόμα δώσουν τη μάχη, χαμένα χρόνια στην κυριολεξία, λάθος προσανατολισμένοι μαθητές, κατεστραμμένοι πριν καν αρχίσουν τη ζωή τους. Με λάθος εφόδια. Ή, καλύτερα, χωρίς εφόδια. Και το χειρότερο:
Με αδιαφορία ή και μίσος για το σχολείο. Από το δημοτικό ως το πανεπιστήμιο (ιδιαίτερα στο τελευταίο με τους καταθλιπτικούς, βρώμικους χώρους του, λόγω ... προοδευτικού ακτιβισμού)! Επειδή τα παιδιά μας, το ξαναλέω, βαριούνται θανάσιμα. Ή, καλύτερα, μάς βαριούνται. Κι εμάς και τα δωρεάν - ίσως και γι' αυτό τόσο βαρετά, κακογραμμένα και κακοσχεδιασμένα - βιβλία που τούς παρέχουμε χύδην και τα οποία δεν ανοίγουν σχεδόν ποτέ. Τόσο μαζικά και απρόσωπα βιβλία. Βιβλία που δεν θα βάλεις ποτέ στη βιβλιοθήκη αλλά θα τα πετάξεις εκδικητικά με την πρώτη ευκαιρία. Δείτε τους όγκους των εντύπων που δίνουν σε δημοτικό και γυμνάσιο και...φρίξτε. Για τον όγκο της υποκρισίας. 

Το παιχνίδι στα ελληνικά ΑΕΙ είναι χαμένο από χρόνια.

Του θεολόγου Παναγιώτη Ασημακόπουλου

   Ευτυχώς που βγήκε ο τραγουδοποιός Θανάσης Παπακωνσταντίνου και μάς είπε (κι αυτός) το όραμά του για την παιδεία και τα Πανεπιστήμια:
Η γνώση, λέει, είναι δευτερεύον ζήτημα. Άσε που τη βρίσκεις μόνος σου και δεν χρειάζονται δάσκαλοι και οι (υποτιθέμενες) βιβλιοθήκες! Έτσι, καλλιτέχνη μου! Να απολυθούν όλοι οι καραγκιόζηδες που νομίζουν ότι κάνουν κάτι, διδάσκοντας! Και στα σχολεία, να μη σου πω!
  Όσο για τις βιβλιοθήκες (θα έχεις πάει σε πολλές, να φανταστώ...) να δοθούν για ανακύκλωση όλες αυτές οι άχρηστες σελίδες που υπάρχουν εκεί μέσα!
Το πρωτεύον, για το Θανάση, είναι η κοινωνικοποίηση και η επαφή με τις ιδέες (μη μάς πεις ποιες, το καταλάβαμε). Έτσι, καλλιτέχνη μου! Να γίνουν τα Πανεπιστήμια κατασκηνώσεις ελεύθερες για όποιον θέλει να κοινωνικοποιηθεί, με live έντεχνο από σένα every night και με δωρεάν σουβλάκια, που θα πληρώνονται από τα λεφτά που θα βγάλουμε από την ανακύκλωση άχρηστων σελίδων.
Κι αυτά μάς τα λέει ο καλλιτέχνης ως χωριατόπαιδο που σπούδασε.
   Και θα σού πούμε κι άλλοι, ως χωριατόπαιδα που σπουδάσαμε, ότι ευτυχώς ανοίξαμε τα μάτια μας, μελετήσαμε, ασχοληθήκαμε με τις επιστήμες μας και προοδεύσαμε. Δεν χάφταμε τέτοιες αηδίες και κούφια λόγια, δεν ασχοληθήκαμε με κηφήνες και άεργους των κομματικών παρατάξεων και λαμόγια που περίμεναν να καβατζωθούν, λέγοντας μπούρδες στον άδειο και σάπιο χρόνο τους.
Και τη δική μας πρόοδο προσδοκάμε και για τα παιδιά μας, καθώς με χαρά βλέπουμε ότι εσύ κι οι όμοιοί σου όλο και λιγότερο εισακούεστε!
Στο ντουλάπι πλέον οι "διαχρονικές" βλακείες σας!
 ΥΓ: Η τελευταία φορά που άκουσα ότι οι δάσκαλοι είναι άχρηστοι ήταν από έναν άξεστο βοσκαρά που "έκοψε" την κόρη του από το σχολείο επειδή έτσι γούσταρε, για να την παντρέψει από τα 16.

Σημ.Το παιχνίδι στα ελληνικά ΑΕΙ είναι χαμένο από χρόνια. Από τότε που με το Νόμο Πλαίσιο του 1983 τα ΑΕΙ παραδόθηκαν στους "αντιχουντικούς αγωνιστάς" (Άλλο κεφάλαιο αυτό, δεν είναι της ώρας) και επιβλήθηκε συνδιοίκηση με φοιτητές κ.λπ.
Έχουν περάσει σχεδόν 40 χρόνια. Η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Έτσι θα πάει κι άλλα τόσα, ενώ στο μεταξύ θα σαπίζει διαρκώς, θα πνίγει τους φιλότιμους δάσκαλους και ερευνητές, θα διώχνει ταλαντούχους φοιτητές και θα προσελκύει όλο και χαμηλότερου επιπέδου τρόφιμους.
Ας είναι. Ας το χρηματοδοτήσουμε άλλα τόσα μέχρι να ξυπνήσουμε μία ημέρα και να είναι νεκρό. Δεν χάλασε ο κόσμος, τόσα και τόσα έξοδα κάνουμε που πάνε στο βρόντο.
Αν είμαστε έξυπνοι ως κοινωνία, ας τολμήσουμε την ίδρυση μη κερδοσκοπικών, μη κρατικών πανεπιστημίων. Για λόγους αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής επιστημόνων, ερευνητών, δασκάλων.

Ιωάννης Κονδυλάκης- ''Όταν ήμουν δάσκαλος''

Τα μαθήματα ήρχισαν με μίαν προσλαλιάν προς τους μαθητάς, εις την οποία είπα τα εξής περίπου:
"Δεν είμαι από τους δασκάλους τους οποίους γνωρίσατε μέχρι τούδε. Θέλω να γίνω φίλος σας και όχι τύραννος, να σας φανώ ωφέλιμος και όχι να σας κάμω δειλούς και ταπεινούς· να με σέβεσθε και να με αγαπάτε και όχι να με τρέμετε. Μερικοί από σας άλλως τε κοντεύει να έχετε την ηλικίαν μου.
Έως χθες ήμουν κι εγώ μαθητής και δεν επιθυμώ να με μισήσετε, όπως εμίσησα εγώ μερικούς από τους δασκάλους μου. Δε θ' απαιτώ να μαθαίνετε μεγάλα πράγματα, τα οποία δε θα σας αφήνουν καιρόν να παίζετε, ως απαιτεί η ηλικία σας.
Αλλά τα ολίγα αυτά εννοώ να τα μαθαίνετε καλά. Φρονώ ότι με το γλυκύ θα κάμωμεν καλύτερα την εργασία μας, ενώ οι άλλοι δάσκαλοι νομίζουν απαραίτητον το ξύλον και τας ύβρεις. Σας παρακαλώ, μη με αναγκάσετε να πιστέψω ότι έχω άδικον και ότι έχουν δίκαιον οι άλλοι δάσκαλοι."
Οι μαθηταί μου ήκουσαν τους λόγους μου με έκπληξιν, ήτις επί τέλος έγινε ακτινοβόλημα χαράς.
"Λοιπόν, είσθε σύμφωνοι;" τους ηρώτησα.
" Σύμφωνοι" απήντησαν.
Και ετήρησαν την υπόσχεσίν τους, όπως ετήρησα κι εγώ την ιδικήν μου."
Ιωάννης Κονδυλάκης
''Όταν ήμουν δάσκαλος'', (αποσπ.),1916

Ο Ιωάννης Κονδυλάκης (1861 - 1920), ήταν λογοτέχνης, διηγηματογράφος, δημοσιογράφος και χρονογράφος, που προσέδωσε στο χρονογράφημα λογοτεχνική αξία. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ.
Τα γνωστότερα έργα του είναι "Ο Πατούχας" και "Όταν ήμουν δάσκαλος".
Αλλά έργα του είναι "Η Λυγέρη","Η πρώτη αγάπη", "Οι άθλιοι των Αθηνών", κ.α.

πηγή

Σκέψεις πριν τη νέα σχολική χρονιά.

Ο ρόλος του δασκάλου τα τελευταία χρόνια έχει υποβιβαστεί σε διεκπεραιωτή γνώσεων ενός απαιτητικού κράτους, που δίνει στο μαθητή την ψευδαίσθηση ότι αξίζει, επειδή γνωρίζει κι όχι επειδή αισθάνεται.
Υπάρχει επίσης μια διαρκώς επιδεινούμενη σχέση ανάμεσα στο δάσκαλο και στο γονέα, επειδή ο δεύτερος ασχολείται με τη σχολική επίδοση κι όχι με την ουσία της Παιδείας που είναι μη μετρήσιμη.

Όταν η δημόσια παιδεία στην Ελλάδα έχει απαξιωθεί πλήρως, ο δάσκαλος υποβιβάζεται κι αυτός και χάνει την αίσθηση της ιερότητας του έργου του μέσα σε διαρκείς απαιτήσεις και ανούσιες λογικές.
Έτσι οι περισσότεροι δάσκαλοι αποφεύγουν να ρισκάρουν μια πιο δημιουργική στάση απέναντι στους μαθητές τους και ασφαλίζονται πίσω από την ύλη του μαθήματος θεωρώντας το ως μέγιστο καθήκον.

Ο σωστός δάσκαλος δε δεσμεύεται σε καμία «διδακτέα ύλη», αλλά διψάει να εμπνεύσει στους μαθητές του την ελευθερία από κάθε είδους λογική ή ψυχική δέσμευση που επιβάλλουν τα ψυχρά μοντέλα Παιδείας των δυτικών χωρών.
Ο σωστός δάσκαλος αρέσκεται να γίνεται μαθητής, να χαμογελάει, να διδάσκεται, να υποχωρεί, να αφήνει χώρο στις μαθητές του για να εκδηλώσουν την προσωπικότητά τους, να χαίρεται και να σέβεται κάθε μαθητή ως μοναδικό πρόσωπο.

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΘΕΙΑΣ!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ tittytainment!

Τασιόπουλος Γιώργος

Όπως, προφητικά έγραψε ο Ζαν Κλοντ Μισεά στο βιβλίο του "Η εκπαίδευση της αμάθειας"*.

   Με αυτό τον νεολογισμό βαλίτσα επρόκειτο απλούστατα να ορισθεί ένα "κοκτέιλ αποβλακωτικής διασκέδασης και επαρκούς διατροφής που θα επέτρεπαν να διατηρηθεί σε καλή διάθεση ο αποστερημένος πληθυσμός του πλανήτη".
Αυτή η κινητική και περιφρονητική ανάλυση έχει, καταφανώς, το πλεονέκτημα να ορίζει με όλη την επιθυμητή σαφήνεια τους όρους της εργολαβίας που οι παγκόσμιες ελίτ αναθέτουν στο σχολείο του 21ου αιώνα.
Tits (γυναικεία στήθη, στην αμερικανική αργκό) καὶ entertainment (διασκέδαση, με την πιο χυδαία έννοια της λέξης).

Τόν όρο ανέφερε, ο γνωστός πολιτικός επιστήμονας Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκυ, σε συνάντηση των κορυφαίων εγκεφάλων της Νέας Εποχής για να υποδείξει τον τρόπο με τον οποίο θα επιβάλλουν την μαζική αποβλάκωση στην τρίτη τάξη των αχρήστων νεόφτωχων για να καταστούν ακίνδυνοι, ώστε μην επαναστατήσουν.
Η κλειστή διεθνής συνάντηση έλαβε χώρα το 1995 στο Σὰν Φρανσίσκο όπου συζητήθηκε η υπόθεση διαχείρισης του υπόλοιπου 80% του πλανήτη, ώστε να μείνει ήσυχο και παθητικό, όταν σύμφωνα με τα δεδομένα μόνο τὸ 20% του ενεργού πληθυσμού στόν πλανήτη είναι αρκετό για να παράγει όλα τα αγαθά που χρειάζεται η ανθρωπότητα.

* Σε μετάφραση του Άγγελου Ελεφάντη, σσ. 34-44, εκδ Βιβλιόραμα

Γιορτή σε νηπιαγωγείο με τραγούδια του Τρανού

Η επικεφαλίδα δανεισμένη από τίτλο αθηναϊκής εφημερίδας ή "Κι όμως, διδάσκουν τα παιδιά μας πρέζα και έγκλημα…" σε ανάρτηση γνωστού δημοφιλούς ιστοτόπου για Το σουξέ του Trannos «Της αρέσει να ‘μαι αλήτης και εγώ να είμαι Madame» είναι κυριολεκτικά το hit των ημερών, σε τέτοιο βαθμό ώστε να παιχτεί ακόμα και σε… γιορτή Νηπιαγωγείου!!!
Ποιος είναι ο Τρανός ίσως να μη γνωρίζουν οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς που τα νήπια ή τα μεγαλύτερα ηλικιακά παιδιά τους στο άκουσμα των "ασμάτων" του πάλλονται κυριολεκτικά!
Οι στίχοι του τραγουδιού που είναι σουξέ, κορυφαίο στις προτιμήσεις και ακούστηκε στα προαύλια των σχολείων στις αποχαιρετιστήριες γιορτές λόγω θέρους είναι αποκαλυπτικοί για την κατάντια σχολείου και οικογενειών:
Τα διαμάντια στο κορμί της
είναι όλα τα λεφτά
Της αρέσει να ‘μαι αλήτης
και εγώ να ‘μαι Madame
Έχω κόλλημα μαζί της
δεν υπάρχει πουθενά
Της αρέσει να ‘μαι αλήτης
και εγώ να ‘μαι Madame...


To βιβλίο του Ζαν Κλοντ Μισεά "Η εκπαίδευση της αμάθειας", αν και γραμμένο το 1999, προφητικό, δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα:

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΘΕΙΑΣ
ΖΑΝ ΚΛΩΝΤ ΜΙΣΕΑ
Μετάφραση: Άγγελος Ελεφαντης, εκδ. Βιβλιόραμα
Απόσπασμα από κεφ. VII σελ. 35-44

Το Σεπτέμβριο του 1995 – «πεντακόσιοι πολιτικοί, οικονομικοί ηγέτες και επιστήμονες πρώτης κλάσεως», που στα δικά τους τα μάτια φαντάζουν η ελίτ του κόσμου, συγκεντρώθηκαν στο ξενοδοχείο Fair-mon του Σαν Φρασίσκο για να

Οι κακοί μαθητές μας...

Οι κακοί μαθητές μας- αυτοί για τους οποίους λένε ότι δεν έχουν μέλλον - ποτέ δεν πάνε μόνοι στο σχολείο.
Αυτό που μπαίνει στην τάξη είναι ένα κρεμμύδι:
φλούδες από στεναχώρια, φόβο,ανησυχία, μνησικακία, θυμό,ανικανοποίητες επιθυμίες,οργισμένες αρνήσεις σωρευμένες πάνω σε ένα φόντο από ένα παρελθόν ντροπής,από ένα απειλητικό παρόν,από ένα καταδικασμένο μέλλον.
Κοιτάξτε τους.
Έρχονται εδώ με το σώμα τους μισοαναπτυγμένο και την οικογένειά τους στην πλάτη, μέσα στη σάκα.
Στην πραγματικότητα, το μάθημα μπορεί ν' αρχίσει μόνο όταν αφήσουν
τον μπόγο στο δάπεδο και ξεφλουδιστεί το κρεμμύδι.
Είναι δύσκολο να εξηγηθεί αλλά συχνά αρκεί ένα βλέμμα,μια λέξη φιλική, μια φράση από έναν έμπιστο ενήλικα,ειπωμένη με σαφήνεια και σταθερότητα,
για να διαλυθούν αυτά τα ψυχικά άλγη,να ανακουφιστούν αυτά τα πνεύματα, να στεριώσουν σε έναν ενεστώτα αυστηρά της οριστικής.

Ντανιέλ Πεννάκ

Σήμερα, σε μεγάλο βαθμό, πληρώνουμε την ολοκληρωτική αποτυχία της παιδείας σε πλανητικό επίπεδο

  Ο  επικίνδυνος «θεσμός» της δημόσιας εκπαίδευσης

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ το πως είναι δυνατόν σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία να είναι ανίκανη να εφαρμόσει έστω και τον πιο απλό συλλογισμό, ή το γιατί είναι εντελώς ανίκανοι να διακρίνουν ανάμεσα στη σαχλαμάρα, το ψέμα και το λογικό επιχείρημα;

   Αναρωτηθήκατε ποτέ το πως είναι δυνατόν να βγαίνει ένας Βασιλακόπουλος ή ένας δημοσιογράφος και να πιστεύουν όλοι την κάθε χαζομάρα τους; Εάν ναι, τότε γνωρίστε έναν από τους κύριους λόγους γι αυτά...

 Το σύστημα της φερόμενης ως παιδείας. Λίγα πράγματα στη ζωή αναδεικνύουν τόσο τεράστια ισχύ εξουσίας όσο το δημόσιο σχολείο. Γιατί, ποιός άλλος «θεσμός» εφαρμόζεται σε τόσο μεγάλο βαθμό, για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, τόσο εκτεταμμένα, τόσο μονοδιάστατα, τόσο καθολικά, τόσο κεντρικά ελεγχόμενα, πάνω σε τόσο απερίγραπτα δεκτικά μυαλά; Κανένας.

 Σε καιρό ειρήνης για τα παιδιά και τους νέους δεν υπάρχει τίποτα πιο χυδαίο από το να εξαναγκάζεσαι να περνάς ένα τεράστιο μέρος του χρόνου σου σε ένα συγκεκριμένο σχολείο όπου ΔΕΝ μπορείς να αλλάξεις τους δασκάλους, να τρώς στη μάπα καθημερινά την άπειρη μετριότητα και μιζέρια τους, με κάποιους άλλους (...πολιτικοί ή τα .... φιλαράκια τους) να αποφασίζουν το πως και τι θα διδάσκεται και όλοι όσοι δουλεύουν σε αυτό να μην έχουν καμιά απολύτως ευθύνη για τίποτα και κανένα συμφέρον να κάνουν τη δουλειά τους σωστά αφού έχουν το απόλυτο μονοπώλιο.

  Όποιος δεν το σιχαίνεται αυτό το συγκεκριμένο τύπο σχολείου, δεν έχει προφανώς παρακολουθήσει προσεκτικά για να δει ποιά είναι τα «φρούτα» που παράγει. Αίσχος! Αίσχος! Αίσχος! Λίγα πράγματα είναι πιο άδικα, αυταρχικά, σιχαμερά, επικίνδυνα και καταστροφικά από τον θεσμό του δημόσιου σχολείου. Σήμερα σε μεγάλο βαθμό πληρώνουμε την ολοκληρωτική αποτυχία της παιδείας σε πλανητικό επίπεδο. Κάποιοι θα έλεγαν ότι προσπαθήσαμε αλλά αποτύχαμε.
Όοοοοοχχιι κύριοι.
Σχεδιασμένο ήταν. Το έκαναν έτσι το σχολείο για να ξέρουν με τι πράμα, τι υποκέιμενο (κυριολεκτικά) θα έχουν να κάνουν στο μέλλον.
Ένα πραγματικά αποτελεσματικό σύστημα παιδείας θα σας ήταν εντελώς μη αναγνωρίσιμο.

facebook/Σταύρος Κατσούλης