Ο άγιος Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης και η μεταστροφή μιας βουδίστριας

 Σε μια επίσκεψή μας στον άγιο Πατέρα, μια πνευματική μου αδερφή τον ρώτησε γιατί τα παλαιότερα χρόνια οι γονείς μας δεν εξομολογούνταν, ενώ τώρα χρειάζεται η εξομολόγηση, όπως μας έλεγε ο ίδιος.

 Ο π. Ιωάννης της είπε:” Α, αυτοί ήταν καλοί(οι παλιοί). Τώρα όμως, στα χρόνια που ζούμε, χωρίς την εξομολόγηση δε θα σωθούμε”. 

Η ίδια η Θ.Κ. είχε παρασυρθεί στα νεανικά της χρόνια και αναζητούσε τον Θεό εκτός Εκκλησίας! Έτσι προσχώρησε στον Βουδισμό ! Ζούσε στην Αθήνα και είχε σημαντική κοινωνική θέση.

Επειδή ίσως είχε και πανεπιστημιακή μόρφωση, οι υπεύθυνοι της θρησκευτικής τους οργάνωσης την έκαναν “ιέρεια”του Βουδισμού! Με τη βοήθεια του διαβόλου σηκωνόταν ψηλά από το έδαφος και πίστευε ότι την σήκωνε ο Βούδας! Έτσι, μ’ αυτά τα δαιμονικά τεχνάσματα, παρέσυρε τριακόσιους περίπου χριστιανούς στον Βουδισμό! Όμως άρχισαν και οι δαιμονικές επιθέσεις εναντίον της γιατί είχε δώσει δικαιώματα στον σατανά! Δεν μπορούσε να κοιμηθεί ούτε για ελάχιστα λεπτά της ώρας για πολλές μέρες! Στο σπίτι της ακούγονταν συνεχώς δυνατοί θόρυβοι και έτρεμαν τα έπιπλα στους διάφορους χώρους! Κατάλαβε ότι δε μπορούσε να συνεχίσει έτσι. Άρχισε να πηγαίνει στις εκκλησίες για να βοηθηθεί, αλλά δεν μπορούσε να δει τις εικόνες!

 Ήρθε στον τόπο καταγωγής της, στις Σέρρες και την βοήθησε να εξομολογηθεί ο μακαριστός π. Μιχαήλ Μιχαηλίδης! Μόλις ο πνευματικός της διάβασε την συγχωρητική ευχή, έφυγε από το σώμα της το κάψιμο που ένιωθε για πολλούς μήνες! Μια αμαρτία όμως δυσκολευόταν, όπως μας έλεγε να την πει κι έμεινε το κάψιμο στο αριστερό της γόνατο για έξι μήνες!

Γνωστή TikToker εγκατέλειψε την ανάγνωση καρτών ταρώ και στράφηκε στον Χριστό...

  Η viral δημιουργός του TikTok, Alex Reads Tarot (γνωστή και ως @yourfiresignbestie), έχασε πάνω από 30.000 ακόλουθους μέσα σε μόλις 48 ώρες...

 Η ξαφνική απώλεια ακολούθων προκλήθηκε όταν ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει οριστικά την ανάγνωση καρτών ταρώ....

  Η δημιουργός διέγραψε όλο το προηγούμενο περιεχόμενό της, άλλαξε το όνομα του λογαριασμού της σε "Alex the Ordinary" και δήλωσε ότι στρέφεται ολοκληρωτικά στον  Χριστό που της έσωσε την ζωή...

ΕΔΩ

Μία βουδίστρια είδε εμπρός της, μιά Mεγάλη Πέμπτη, τη Σταύρωση του Κυρίου κι έγινε Ορθόδοξη.

Σ’ αυτό το Μοναστήρι (Μονή Αγίας Μαρίνης και Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στη Ξυλοτύμπου της Κύπρου) γνώρισα και την Ελένη πού κατάγεται από την Σρί Λάνκα, δηλαδή την Κεϋλάνη.
Η Ελένη, βουδίστρια στο θρήσκευμα, πήγε στην Κύπρο γιά να γηροκομήσει μία γιαγιά, και ησπάσθη τον Χριστιανισμό διότι βίωσε το εξής υπερφυσικό και θαυμαστό γεγονός:

Την Μεγάλη Πέμπτη συνόδευσε την γιαγιά στην Ακολουθία των Παθών, όπου εκεί είδε να επαναλαμβάνεται εμπρός της η Σταύρωση του Κυρίου. Δηλαδή είδε ζωντανά όσα διαδραματίσθηκαν πάνω στον Γολγοθά την ώρα πού σταύρωσαν οι εβραίοι τον Κύριο.

“All I want is Christ in my life”.Η μεταστροφή του μπασίστα των ''Danzig''

Ο Josh Lazie, ο οποίος διετέλεσε μπασίστας για το θρυλικό heavy metal συγκρότημα ''Danzig'' στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ετοιμάζεται να γίνει δεκτός στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πρόσφατα εμφανίστηκε στο podcast του Counterflow με παρουσιαστή τον Buck Johnson για να συζητήσει το ταξίδι του στην Ορθοδοξία. Ο 54χρονος μουσικός, που έχει απεξαρτηθεί από το αλκοόλ  και είναι νηφάλιος εδώ και 19 χρόνια, έχει προγραμματιστεί να βαπτιστεί το Μεγάλο Σάββατο, αφού ανακάλυψε την ορθόδοξη πίστη πριν από περίπου ένα χρόνο.

Josh Lazie, who served as bassist for the legendary heavy metal band ''Danzig'' in the late 1990s, is preparing to be received into the Orthodox Church.

He recently appeared on the Counterflow podcast with host Buck Johnson to discuss his journey to Orthodoxy. The 54-year-old musician, who has been sober for 19 years, is scheduled to be baptized on Holy Saturday after discovering the Orthodox faith approximately a year ago.

''Danzig'' is a heavy metal band formed in 1987 by vocalist Glenn Danzig, formerly of the punk band the Misfits. Known for their dark imagery and blues-influenced heavy metal sound, the band achieved mainstream success in the early 1990s. Lazie worked as a drum and bass technician for ''Danzig'' for many years before joining as bassist himself in the mid-to-late 1990s, departing in 2000.

Η θαυμαστή μεταστροφή ενός Γερμανού Προτεστάντη στην Ορθοδοξία μέσω του Αγίου Νεκταρίου

                         

Ό Μουσουλμάνος πού έγινε χριστιανός ορθόδοξος αγωνιστής τού Χριστού μέ τήν ευλογία τού Αγίου Γέροντα Αμφιλοχίου τής Πάτμου.

Τό 1926 σ΄ ένα νησί τής Δωδεκανήσου γεννήθηκε ένα μικρό αγόρι, μουσουλμάνος. Όλη τή παιδική ηλικία τήν έζησε παίζοντας μέ τά χριστιανόπαιδα, ενώ ό ίδιος ήταν Μουσουλμάνος.

Τίς παραμονές τών χριστιανικών γιορτών μαζί μέ τά παιδιά τού χωριού έτρεχε στά κάλαντα παίζοντας μέ τήν φλογέρα του.
Τό σπίτι πού έμεναν ήταν ένας σταύλος. Εκεί τή νύχτα τής παραμονής τών Χριστουγέννων-μετά τά κάλαντα- καί αφού είχε ξαπλώσει γιά νά κοιμηθή, αισθάνεται νά άνοίγει ή πόρτα καί μπροστά του νά εμφανίζεται ό Χριστός.
Φορούσε άσπρο χιτώνα, τό πρόσωπο του ήταν χαμογελαστό καί τού είπε:

 «Ήρθα γιά σένα, είσαι δικό μου παιδί» καί εξαφανίστηκε.Τό ίδιο επαναλήφθηκε τίς επόμενες δύο νύχτες.

Ό μικρός ήταν τότε περίπου δεκατριών χρόνων. Βρέθηκε μπροστά στό δίλημμα, άν θά τό πή η όχι καί σέ ποιόν. Ύστερα από σκέψη αποφάσισε νά τό πή στόν πρόεδρο τού χωριού, ένα σεβάσμιο ηλικιωμένο άνδρα, τόν μπάρμπα-Νικόλα.

Πήγε στό σπίτι του, τού διηγήθηκε όλη τή ιστορία καί αμέσως ζήτησε νά τόν βαφτίσουν. Ό πρόεδρος μέ χαμόγελο τού απάντησε: «Τό σκέφτηκες, παιδί μου, καλά;».
Ό μικρός τού απάντησε: «Ναί,τό σκέφτηκα, θέλω νά μέ βαφτίσετε».
Ό πρόεδρος τότε τού εξήγησε ότι αυτό θά ήταν δύσκολο λόγω τού ότι ήταν ανήλικος καί οί γονείς του θά μπορούσαν νά αντιδράσουν.
Στό τέλος τού είπε:
«Άν, παιδί μου, σέ έχη φωτίσει τόσο ό Χριστός καί τό επιθυμής τόσο πολύ, κάνε υπομονή νά φθάσης στή νόμιμη ηλικία. Τότε νά τό ζήτησης καί θά τό απολαύσεις».
Δούλευε κυρίως στίς ψαρόβαρκες οί όποιες εκείνα τά χρόνια ήταν μέ κουπιά καί πανιά.

Συχνά τότε πήγαιναν στίς απέναντι ακτές ιδιαίτερα στόν κόλπο ανατολικά τής Κώ.
Κάποια φορά καθώς ερχόνταν πρός τό νησί από τόν κόλπο γεμάτοι ψάρια, ήταν τρείς στήν βάρκα, έρχεται ξαφνικά μία φοβερή κακοκαιρία. Ή βάρκα πλημμύρισε καί εκείνος μέ ένα τενεκέ προσπαθούσε νά αδειάζη τά νερά. Καθώς έβγαζε τα νερά βρέθηκε ένα μικρό εικονισματάκι τού Αγίου Νικολάου μέσα στόν τενεκέ.
Αμέσως μία φωνή μέσα του φωνάζει: «Μή μέ πετάξης!». Πιάνει τό Εικόνισμα,τό σηκώνει ψηλά καί λέει: «Άγιε μου Νικόλα, σώσε μας καί άν έρθη ή ώρα νά βαφτιστώ θά πάρω τό όνομά Σου».

Άγιον Όρος: Ο Ιάπωνας μηχανικός του διαστήματος φύλακας άγγελος της Παναγίας Πορταΐτισσας στη Μονή Ιβήρων

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ανατολικό προάστιο του Τόκιο με το κοσμικό όνομα Τακαγιούκι Κοζάκι. Διάβαζε πολύ στα σχολικά του χρόνια και ήθελε να εξερευνήσει τον ουρανό και τη θάλασσα, έτσι σπούδασε μηχανική του διαστήματος και των πλοίων στο πανεπιστήμιο. Παράλληλα δούλευε ως σερβιτόρος, ως καθηγητής σε ιδιωτικό σχολείο στην πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, ως υδραυλικός και καθαριστής πισίνας. Στα 27 του χρόνια συνάντησε στην πατρίδα του μια ομάδα νέων Προτεσταντών κι αυτή ήταν η πρώτη του επαφή με τον Χριστιανισμό.

«Μελετώντας τη Βίβλο αντιλήφθηκα πως ο Χριστιανισμός ήταν ο τρόπος ζωής που ήθελα να ακολουθήσω. Όχι ως απλός πιστός, αλλά να αφιερωθώ σε αυτόν. Για μένα, έναν νεαρό Ιάπωνα, η ιδέα ότι ο Θεός δημιούργησε όλο τον κόσμο ήταν συναρπαστική και οδηγούσε στον σκοπό και το νόημα της δικής μου ζωή. Σε έξι μήνες βαφτίστηκα Χριστιανός», λέει στη Voria, ο π. Τιμόθεος, ο οποίος έφυγε από την πατρίδα του και ακολουθώντας μια διαδρομή μέσα από μοναστήρια ανά τον κόσμο, βρίσκεται πλέον στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους και ένα από τα διακονήματά του είναι να δέχεται τους προσκυνητές στο παρεκκλήσι όπου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας.

Στο Τόκιο πέρασε 10 χρόνια ως Προτεστάντης, θέτοντας διαρκώς ερωτήματα για την πίστη κι ένιωθε πως κάτι του έλειπε στις απαντήσεις. «Διάβασα πολύ, τη Βίβλο και άλλα βιβλία για τον Χριστιανισμό και κατέληξα πως ήθελα ειρήνη στην καρδιά μου, σιωπή και ησυχία για να αφιερωθώ στον Θεό. Αυτές οι ανησυχίες μου και οι απαντήσεις που πήρα μέσα από το διάβασμα με οδήγησαν στην Ορθοδοξία, καθώς η προτεσταντική ματιά μου έδειξε πως ήταν λάθος η ερμηνεία της ιστορίας της εκκλησίας», συνεχίζει.

Από την έρημο της Αριζόνας στην Κορέα
Τότε ήταν που πήρε την απόφαση να φύγει από την Ιαπωνία και να ξεκινήσει την περιπλάνησή του στον κόσμο. Έγινε μοναχός στην Καλιφόρνια, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη της Σανγκάης στο Μάντον. Ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης, κατά κόσμον Μιχαήλ Μπορίσοβιτς Μαξίμοβιτς (1896-1966), με καταγωγή από το Χάρκοβο της Ουκρανίας, εκλέχτηκε Επίσκοπος Σαγκάης το 1934, το 1946 Αρχιεπίσκοπος της περιφέρειας της Κίνας και το 1962 Επίσκοπος του Σαν Φρανσίσκο. 

Ο Χριστός θα σε βάλει στον Παράδεισο,όχι γιατί είσαι καλός — αλλά γιατί Τον αναζήτησες έστω με ένα δάκρυ

Κάποτε, ήρθε στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ στην Εύβοια, όπου ήταν ηγούμενος ο Γέροντας Ιάκωβος, ένας άνθρωπος σκληρός, άθεος, με περήφανο και ειρωνικό ύφος. Ήρθε επειδή μια συγγενής του, που τον αγαπούσε, τον έπεισε «να πάει να δει εκείνον τον καλόγερο που λένε πως είναι άγιος».

Μπαίνει μέσα στο μοναστήρι, και βρίσκει τον Γέροντα να στέκεται ήρεμος και χαμογελαστός.

Ο άνθρωπος δεν περίμενε χειραψίες. Πάει να πει μια κουβέντα, αλλά ο Άγιος τον κοιτάζει κατάματα και του λέει γλυκά, χωρίς καν να τον ξέρει:

— Παιδί μου… αυτός που λες πως δεν υπάρχει, σε περιμένει κάθε βράδυ που κλαις μόνος σου.

Ο άθεος ταράχτηκε. Δεν είχε πει τίποτα σε κανέναν. Κανείς δεν ήξερε πως τα βράδια, μόνος του, του ξέφευγαν δάκρυα και λόγια όπως: «Θεέ μου, υπάρχεις άραγε;»

Ο Γέροντας του χαμογέλασε, του έπιασε απαλά το χέρι και του είπε:

— Ο Χριστός δεν ήρθε για τους καθαρούς, αλλά για τους πληγωμένους. Μην Τον φοβάσαι. Αυτός θα σε βάλει στον Παράδεισο. Όχι γιατί είσαι καλός — αλλά γιατί Τον αναζήτησες έστω με ένα δάκρυ.

Ο άνθρωπος έμεινε άφωνος. Έβαλε τα κλάματα. Τον έπιασε με λυγμούς. Εκείνη τη μέρα εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του.

Έμεινε στο μοναστήρι 3 μέρες. Όταν έφυγε, ήταν άλλος άνθρωπος.

Και χρόνια μετά, όταν ξαναήρθε για να προσκυνήσει, είπε σε κάποιον:— Εγώ πίστεψα στον Θεό, γιατί ένας άνθρωπος που δεν με ήξερε, μου μίλησε για την καρδιά μου, σαν να την κρατούσε στα χέρια του.

• Ο Θεός δεν λέγει γιατί ψεύδεσαι,γιατί σκότωσες,γιατί έκανες εκείνην την αμαρτία..Ποτέ δεν θέτει αυτά τα ερωτήματα αφού ξέρει την απάντηση..

Η ερώτησή Του είναι:Γιατί δεν έρχεσαι σε εμένα να σε θεραπεύσω,να σε ξεκουράσω,να σε παρηγορήσω;Έλα να σε ξεκουράσω,να σε παρηγορήσω,να σε πάρω στην αγκαλιά Μου...

Μοναχή Σιλουανή Βλάντ

Τί αληθινό θησαυρό μπορεί να κρύβει ένα μπαλωμένο και φθαρμένο Ράσο και να το προσπεράσεις χωρίς καν να το υποψιαστείς;

Κυριακή των Αγιορειτών Πατέρων σήμερα.
Όταν πρωτοπήγα στο Άγιο Όρος, πήγα σαν τουρίστας και όχι σαν προσκυνητής. Γεμάτος με ανθρώπινες, ψεύτικες και μπερδεμένες γνώσεις, έβλεπα τα ταπεινά και άσημα γεροντάκια με τα μπαλωμένα και φθαρμένα ράσα τους, με το σκελετωμένο σώμα τους και τα λυπόμουν για την πλάνη με την οποία ζουν.
Πιο πολύ όμως λυπόμουν τους νεαρούς καλόγερους οι οποίοι έκρυψαν τα νιάτα τους μέσα σε ένα χιλιομπαλωμένο ράσο, στην προσευχή, στη σιωπή και στη σκληρή δουλειά τους.
Πού πήγαν τα ξενύχτια τους στα μπαρ, τα τρελά καθημερινά τους φλέρτ και οι σούζες με τις μηχανές;
Εκούσια Πλάνη έλεγα από μέσα μου.
Μέχρι που κυριολεκτικά ''κατά συγκυρία'' συνάντησα έναν ηλικιωμένο Μοναχό ο οποίος χωρίς να έχω καμιά άλλη συζήτηση πριν μαζί του, ενώ συνομιλούσε με άλλον, γυρίζει και μου λέει:

 ''Πρόσεχε τους λογισμούς σου και μην θαρρείς στις γνώσεις σου''.

Ένα εντελώς άγνωστο για μένα τότε πρόσωπο, αλλά πολύ γνωστό σήμερα σε όλη την Ορθοδοξία. Τον Μακαριστό Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό.
Αυτός ήταν ''το γεροντάκι'' που εγώ θα προσπερνούσα στη ζωή μου με μια γρήγορη και επιπόλαιη ματιά, ίσως και με λύπηση για την Αγνωσία του!

 Αυτή ήταν η αρχή μιας θαυμαστής και ιστορικής για μένα συζήτησης και γνωριμίας, μια εγχείρηση ανοιχτής πνευματικής καρδιάς, την οποίαν όσο και να θέλω δεν μπορώ με λόγια να σας την περιγράψω.
Κάτι που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ στη ζωή μου.
Έβγαζε από μέσα μου όλα τα κρύφια και φανερά της καρδιάς μου σαν να τα είχε ο ίδιος βιώσει. Και παράλληλα με έναν θαυμαστό τρόπο και με μια πρωτόγνωρη για εμένα Αγάπη μετά Δακρύων και με Πατρικά Σπλάχνα γιάτρευε και τις πληγές μου.
Η αρχή μιας άλλης Αληθινής Ζωής.

Ναι..., αυτό είναι Πεντηκοστή. Όχι με ήχο ανέμου. Με αναστεναγμό καρδιάς..!

Στις 8 Ιουνίου 2022, εκτελέστηκε στην Αριζόνα των Ηνωμένων Πολιτειών ένας άνθρωπος που, για τους περισσότερους, έμοιαζε χαμένος.

Ένας θανατοποινίτης, που λίγο πριν παραδώσει το πνεύμα, φόρεσε το ράσο του μοναχού. Έλαβε το όνομα Εφραίμ. Όχι για να κρυφτεί αλλά για να σταθεί ενώπιον Του Θεού όπως είναι: Γυμνός, ταπεινός, παραδομένος.
Φόρεσε το ράσο με τρόπο που δεν έχουμε ακόμη αξιωθεί εμείς, που παλεύουμε με τον εγωισμό μας, με τα πάθη μας, που ζούμε αλλά δεν ξέρουμε να μετανοούμε. Το φόρεσε με δάκρυ. Με αλήθεια. Με πλήρη παράδοση.

Σκεφτόμουν σήμερα, ανήμερα της Πεντηκοστής, πως Το Άγιο Πνεύμα δεν περιορίζεται σε μέρες και ώρες. Κατεβαίνει εκεί όπου βρίσκει ρωγμή. Εκεί όπου ζει ένας άνθρωπος που σταύρωσε τον εγωισμό του και το μόνο που του έμεινε να πει είναι: «Σώσε με! Έστω και τώρα, σώσε με!». Εκεί πάει Το Άγιο Πνεύμα. Και φέρνει Πεντηκοστή.

Ο Frank Atwood, όπως ήταν το όνομά του πριν, είχε καταδικαστεί για ένα βαρύ έγκλημα. Μέχρι τέλους δήλωνε πως ήταν αθώος. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι λίγο πριν πεθάνει, πίστεψε. Όχι για να αποφύγει τον θάνατο αλλά για να βρει ζωή. Και τη βρήκε!

Ο Ιάπωνας βυζαντινολόγος που βαπτίστηκε Ορθόδοξος και οι βυζαντινές σπουδές στην Ιαπωνία

Το Βυζάντιο γοητεύει τους Ιάπωνες ήδη από το 1950. Έδρα Βυζαντινών Σπουδών στο Waseda, το μεγαλύτερο ιδιωτικό πανεπιστήμιο του Τόκιο.

Όταν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο Ιάπωνας ιστορικός Τομογιούκι Μασούντα (Tomoyuki Masuda) έφτασε στο Άγιον Όρος, γνώριζε ήδη πολλά για την ιστορία του Βυζαντίου. Την είχε μελετήσει και -το σημαντικότερο- γνώριζε άπταιστα ελληνικά, ώστε να διαβάζει τις πηγές από τα πρωτότυπα κείμενα.

Η ιστορία, η πολιτική οργάνωση, η τέχνη και η ναυτική παράδοση του Βυζαντίου γοήτευε τους Ιάπωνες ήδη από τη δεκαετία του 1950, αλλά ο Μασούντα ήταν αυτός που συνέβαλε στην ίδρυση και λειτουργία έδρας Βυζαντινών Σπουδών στο Waseda, το μεγαλύτερο ιδιωτικό πανεπιστήμιο του Τόκιο, με τον αριθμό των φοιτητών να αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο.

Πολλοί φοιτητές αγάπησαν λίγο παραπάνω το Βυζάντιο, ταξίδεψαν στην Ελλάδα, αλλά και στην Τουρκία κι ένας από αυτούς, ο Γιούσκι Οσιμίτσου, μαθητής του Μασούντα, βρέθηκε πριν μερικές μέρες στη Θεσσαλονίκη και βαφτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος στον Ναό της Αχειροποίητου. Μάλιστα επειδή προέρχεται από την Ανατολή (στα αγγλικά east και Easter το Πάσχα), πήρε το όνομα Πασχάλης και χάρηκε ιδιαίτερα για την ιδέα του ιερέα που τον βάφτισε.

Ο Ιάπωνας φοιτητής, Πασχάλης, μετά τη βάφτισή του στον Ναό της Αχειροποίητου, με τον καθηγητή του ΑΠΘ, Θανάση Σέμογλου.


Η μελέτη ενός χειρόγραφου του 1070 από την αγιορείτικη Μονή Διονυσίου

Ο Τομογιούκι Μασούντα έκανε τη διδακτορική του διατριβή στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ και αυτή δημοσιεύτηκε το 1990. Είχε ως θέμα τη μελέτη και ανάλυση ενός Ευαγγελιτάριου (αριθ. 587μ.), το οποίο χρονολογείται στα 1065-1085, -πιθανότατα στη δεκαετία το 1070- και βρίσκεται στη Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους. Σύμφωνα με τη μελέτη του καθηγητή Μασούντα, παραγγελιοδότης του συγκεκριμένου χειρόγραφου είναι η Αικατερίνη, σύζυγος του αυτοκράτορα Ισαάκιου Α΄ Κομνηνού (1007-1061), του πρώτου της Δυναστείας των Κομνηνών που βασίλεψε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η Αικατερίνη, όπως και η κόρη της Μαρία, ήταν μοναχές στη Μονή Μυρελαίου στην Κωνσταντινούπολη (σήμερα είναι τέμενος και βρίσκεται στην περιοχή Λαλελί) και η απεικόνιση των Μυροφόρων στο χειρόγραφο Ευαγγελιτάριο θύμιζε μάνα και κόρη όταν επισκέπτονταν τον τάφο του Ισαάκιου Α΄. Το χειρόγραφο αυτό, που θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα της μεσοβυζαντινής εποχής, ήταν αρχικά στη Μονή Στουδίου, που χρονολογείται στον 5ο αιώνα -νεότερο από την Αγία Σοφία- και είναι το παλαιότερο θρησκευτικό οικοδόμημα της Κωνσταντινούπολης, που από το 2013 έχει ανακαινιστεί και μετατραπεί σε τέμενος. Από τη Μονή Στουδίου, μέσω δωρεάς, έφτασε στο Άγιον Όρος και στη Μονή Διονυσίου.

Αυτό το διάστημα κυκλοφορεί -στα ιαπωνικά προς το παρόν- το νέο βιβλίο του Μασούντα για την εικόνα της Ανάληψης του Χριστού, κρητικής τεχνοτροπίας του 15ου αιώνα, αγιογραφημένη από τον Ανδρέα Ρίτζο, η οποία εκτίθεται ως δωρεά ιδιώτη στο Μουσείο Δυτικής Τέχνης του Τόκιο.

Ο Ανδρέας Ρίτζος ήταν ο σημαντικότερος ζωγράφος εικόνων στην Κρήτη το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Φιλοτέχνησε αγιογραφίες από το 1451 ως το 1492, χρονιά που πέθανε και η τεχνοτροπία του ήταν ένας συγκερασμός της βυζαντινής και της λατινικής. Το περίεργο είναι πως δεν έχουν βρεθεί ως σήμερα, ενυπόγραφα έργα του στην Κρήτη και το σύνολο της παραγωγής του βρίσκεται στην Πάτμο και στην Ιταλία.

«Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι δώρο του Θεού»: Ο μακρύς δρόμος ενός Ελβετού προς την Ορθοδοξία

Ο Ελβετός Πιέρ Χαάμπ, που απογοητεύτηκε στον Καθολικισμό, πέρασε από Βουδισμό, Ινδουισμό, καθώς και μοντέρνες ανατολικές διδασκαλίες, και σήμερα είναι υποδιάκονος στον Ναό Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στη Γενεύη, μας διηγείται με ειλικρίνια για τον δρόμο του προς την Ορθοδοξία.

-Πιέρ Χαάμπ –​Θα μπορούσατε να μας πείτε μερικά λόγια για την οικογένειά σας, την εκπαίδευσή σας και για το πώς αποφασίσατε να γίνετε ορθόδοξος;
– Γεννήθηκα σε μια υποανάπτυκτη χώρα, που υποφέρει από φτώχια και πείνα, στην οποία όλο τον καιρό σκοτεινά σύννεφα σκεπάζουν τον ουρανό. Όλα αυτά, μάλιστα, με την πνευματική έννοια.
Μιλάω για την Ελβετία και, συγκεκριμένα, για την πόλη της Γενεύης, κέντρο του διεθνούς ελευθεροτεκτονισμού και του τραπεζικού συστήματος, κάστρο σκοταδιστικών αιρέσεων και υλιστική μεγαλούπολη, που απολαμβάνει σταθερή και υπνωτιστική ευμάρεια, η οποία περιχαρακώνει το άτομο από πολλές τραγωδίες, που λαμβάνουν χώρα στην καθημερινότητα της ανθρωπότητας.
Οι γονείς μου με μεγάλωσαν στη Ρωμαιοκαθολική πίστη, την οποία κληρονόμησαν από τους προγόνους τους. Τους είμαι βαθιά ευγνώμων, για το ότι από τα πιο μικρά παιδικά μου χρόνια με βοηθούσαν να υιοθετήσω τις βάσεις της χριστιανικής Αλήθειας και, συγκεκριμένα, την πίστη στον Θεό, τα δόγματα και την αναγκαιότητα της προσευχής.
Εκκλησιαζόμασταν τακτικά. Πηγαίναμε στην εκκλησία κάθε Κυριακή και στις γιορτές και η προσευχή ήταν μέρος της καθημερινής ζωής μας (τουλάχιστον τα πρώτα δέκα χρόνια, που ήμουν παιδί). Ο πατέρας μου, που ήταν δημοσιογράφος, την επαγγελματική του ζωή την αφιέρωσε στην προστασία των καταπιεζομένων και της δικαιοσύνης. Όσον αφορά στους γονείς μου, είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν, ώστε να υπάρχει η διαδοχή θρησκευτικής εκπαίδευσης στην οικογένειά μας.

Έκανα πολλές ερωτήσεις, στις οποίες ούτε οι γονείς μου ούτε οι ιερείς μπορούσαν ν’ απαντήσουν
Όσον αφορά στην Εκκλησία, θα την αποκαλέσουμε με το αληθινό της όνομα, δηλαδή «παπισμός».

 Όταν ήμουν παιδί (τη δεκαετία του ’50), αισθανόμουν πολύ φυσικά εντός θρησκευτικού περιβάλλοντος. Π.χ. οι προσευχές στα Λατινικά δεν μου προκαλούσαν κάποιες δυσκολίες. Παρ’ όλο που η πίστη ήταν για μένα η πίστη με υπακοή, έκανα πολλές ερωτήσεις, στις οποίες ούτε οι γονείς μου ούτε οι ιερείς μπορούσαν ν’ απαντήσουν. Και στις περιπτώσεις που προσπαθούσαν ν’ απαντήσουν, απαντούσαν με χαμόγελο, με επιείκεια, νομίζοντας ότι «εμβαθύνω υπερβολικά στο θέμα».

 Μου έδιναν να καταλάβω ότι το πιο σημαντικό είναι να εκπληρώνω τα ηθικά καθήκοντά μου με τον καλύτερο τρόπο. Τότε είχα αποφασίσει ότι αργότερα θα ψάξω τις απαντήσεις μόνος μου, μελετώντας της πηγές, από τις οποίες εκπηγάζει η ηθική. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου στα παιδικά μου χρόνια, πάντα είχα την πείνα στην αναζήτηση της Αλήθειας.

Παρέμενα σε αναμονή, όταν, στην αρχή της εφηβικής μου ηλικίας, στη Δύση συνέβη ένα σημαντικό γεγονός, πραγματική επανάσταση στον παπισμό, στροφή 180 μοιρών, που συνεχίζει μέχρι σήμερα. Αυτή ήταν η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού, το 1962. Εντός μερικών μηνών, ή 2-3 ετών σε μερικές περιπτώσεις, ένας ολόκληρος κώδικας κανόνων, που διαμορφώθηκε στη διάρκεια αιώνων, τελικά ακυρώθηκε και κηρύχτηκε πεπαλαιωμένος. Π.χ., σύμφωνα με τους καινούργιους κανόνες, στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας το ιερό και ο ιερέας τώρα πρέπει να στραφούν ανάποδα (δηλαδή ν’ αντικρίζουν στον κόσμο). Τα Λατινικά, η πρωταρχική γλώσσα της Λειτουργίας στον δυτικό κόσμο, τώρα απαγορεύτηκε. Η Λειτουργία της Κυριακής μεταφέρθηκε το απόγευμα του Σαββάτου, ώστε οι πιστοί να έχουν τη δυνατότητα να κάνουν σκι και να κοιμηθούν περισσότερο τις Κυριακές. Το ράσο του καθολικού ιερέα θεωρήθηκε άχρηστο. Όλες οι νηστείες (πριν τη Θεία Κοινωνία, η Τεσσαρακοστή και τις Παρασκευές) ακυρώθηκαν κ.τ.λ.

Γενικά, όλο αυτό ήταν μια αρρωστημένη δίψα αλλαγών. Οι παραδόσεις έχασαν τη δημοφηλία τους ανάμεσα στους ανθρώπους. Η αστάθεια μετατράπηκε σε κανονικότητα, μαζί με τη βασική και αναπόφευκτη συνέπειά της, τη βεβαιότητα ότι εμείς υπερέχουμε ουσιαστικά, χάρη στον σύγχρονο πολιτισμό μας, σε σχέση με όλα εκείνα που ήρθαν σ’ εμάς από το παρελθόν. Οι άνθρωποι του παρελθόντος ήταν αγενείς και αναιδείς, έτσι δεν είναι; Ενώ εμείς είμαστε ναυαρχίδες της εξέλιξης... Ή, κατά τον Νίτσε: «“Ή ευτυχία βρέθηκε από εμάς” -λένε οι τελευταίοι άνθρωποι, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι». Το σύνθημα αυτής της επανάστασης έγινε το «l’aggiornamento» (δηλαδή ή κατά κάποιον τρόπο «ανανέωση»), όπερ σημαίνει ότι η Εκκλησία πρέπει να ακολουθεί τα «θέλω» του κόσμου, πράγμα το οποίο καταδικάζει την Εκκλησία να «κυνηγάει» τον κόσμο (αφού ο κόσμος πάντα θα εξελίσσεται ταχύτερα).

Σε αυτό το πλαίσιο δεν έλαβα καμία απάντηση στις ερωτήσεις που έκανα και δεν βρήκα κανένα σημείο προσανατολισμού μέσα μου.
Έτσι, σιγά-σιγά, άρχισα ν’ αποστασιοποιούμαι από την Εκκλησία, τη λεγόμενη «καθολική». Εν τω μεταξύ, αυτά τα γεγονότα συνέπεσαν μία γενικότερη εξασθένιση του πνεύματος της θρησκευτικής ζωής. Μέχρι της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού, οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμη και όσοι δεν ήταν καθόλου ενεργά μέλη της εκκλησίας, εκτός από τους μεγάλους αθεϊστές, βέβαια, συμμετείχαν στην κοινωνική και εκκλησιαστική ζωή, επισκεπτόμενοι τις ακολουθίες τις Κυριακές. Μετά τη Σύνοδο, το νέο πρότυπο του «όλα επιτρέπονται» και της προσωπικής άνεσης άδειασε τις εκκλησίες από τους περισσότερους πιστούς.

Πώς ένας γιγάντιος Αφροαμερικανός συμμορίτης μεταστράφηκε ακούγοντας τα μαρτύρια της αγίας Αγάθης

Μετάφραση από τα αγγλικά. Εισαγωγή: Ένα γκρουπ προτεσταντών, κατά βάσιν πρώην φυλακισμένων και άστεγων, με τον πάστορα της κοινότητάς τους, επισκέπτονται διάφορες χριστιανικές εκκλησίες άλλων κοινοτήτων και καταλήγουν σε μια ελληνορθόδοξη εκκλησία, μέρος πρωτόγνωρο γι' αυτούς. Εκεί απορούν γιατί υπάρχουν εικόνες, αφού οι προτεστάντες δεν αποδέχονται τις εικόνες λόγω της Παλαιάς Διαθήκης.

Διηγείται ο ιερέας π. Fr. Photios Parks, PhD, νυν ορθόδοξος.

... Ακούγοντας αυτή την ερώτηση, με υπομονή και ευγένεια, ο ιερέας εξήγησε ότι τη συγκεκριμένη ημέρα οι Ορθόδοξες Εκκλησίες γιορτάζουν την Αγία Αγάθη. Τότε ο Ιερέας άρχισε να περιγράφει στην ομάδα μας τη ζωή της Αγίας Αγάθης. Δήλωσε ότι η Αγία Αγάθη έζησε στην Ιταλία τον τρίτο αιώνα και ότι ήταν οπαδός του Χριστού. Η Αγάθη ήταν μια όμορφη νεαρή γυναίκα, την οποία πολλοί άντρες ήθελαν να παντρευτούν. Όμως η Αγάθη, ως οπαδός του Χριστού, ήθελε να διατηρήσει την αγνότητά της και να ζήσει ως παρθένος για χάρη του Σωτήρα της και επέλεξε να μην παντρευτεί.

 Ένας πλούσιος ειδωλολάτρης με το όνομα Κουιντιανός, συνεπαρμένος από την ομορφιά της, ζήτησε το χέρι της. Η Αγάθη αρνήθηκε τις προτάσεις του και του δήλωσε ότι ήθελε να παραμείνει αγνή για ολόκληρη τη ζωή της. Ο Κουιντιανός, εξαγριωμένος από την απόρριψη της Αγάθης, αρχικά τη διαπόμπευσε στο κέντρο της πόλης και, με τους κατοίκους να παρακολουθούν, έβαλε τους υπηρέτες του να κόψουν το στήθος της! Στη συνέχεια, ζήτησε και πάλι για τελευταία φορά για το χέρι της (λες και ο προηγούμενος απάνθρωπος ακρωτηριασμός μπορούσε να αναγκάσει κάποιον να παντρευτεί) και πάλι η Αγάθη τον επέπληξε και δεσμεύτηκε στον Χριστό και στην αγιότητα. Και πάλι, τροφοδοτημένος από την οργή, ο Κουιντιανός ως τελευταία τελική πράξη - για να εκμεταλλευτεί την επιθυμία της Αγκάθα για αγνότητα - την ανάγκασε να ξεγυμνωθεί μπροστά σε όλους τους θεατές της πόλης και μετά την έσυρε μέχρι θανάτου δεμένη πίσω από μια άμαξα.

Καθώς ο Ιερέας μας είπε αυτή τη δραματική ιστορία, παρατήρησα από την άκρη του ματιού μου ότι ένας από τους κυρίους της ομάδας συμπεριφερόταν κάπως περίεργα. Κάπως περπατούσε, έσφιγγε τις γροθιές του και μουρμούρισε κάτω από την ανάσα του. Έμοιαζε σαν να περνούσε τα όρια μεταξύ θυμού και κλάματος. Δεν γνώριζα πραγματικά αυτόν τον συγκεκριμένο άνθρωπο, που θα τον ονομάσουμε "Σον", καθώς ήταν νέος στο γκρουπ και στο πρόγραμμά μας. Ο Σον ήταν οπτικά εκφοβιστικός καθώς στεκόταν 6 πόδια 3 ίντσες, είχε έντονα μάτια και τατουάζ σε όλο του το πρόσωπο. Έμοιαζε με τον γίγαντα στην ταινία "Το Πράσινο Μίλι", αλλά πιο τρομακτικός.

Πως ο 29χρονος Μάρκ, ένας επαγγελματίας μπασκετμπολίστας που παίζει φέτος για τον ΠΑΟΚ, βαφτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός!

          Marques Townes Opens Up about his Spiritual Journey in Orthodox Christianity          

                    

Το είδα στο amfoterodexios.blogspot

Πώς ο Αγιος Παΐσιος ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ!

πηγή

Γερόντισσα Πορφυρία-Εκείνη η νύκτα ήταν ευλογημένη, ήταν Θεϊκή!

Η μοναχή Πορφυρία, η επί δεκαετίας (1997-2007) πρώην οδηγός Tαξί σε Αθήνα και Πειραιά  αναφέρει:
«Η βάρδια μου είναι νυκτερινή, η ώρα έντεκα το βράδυ. Ανέβαινα την οδό Πειραιώς, προς Ομόνοια. Μέσα στο ταξί, ως συνήθως, μιλούσα με τον γλυκύ μου Ιησού. Αυθόρμητα είπα μέσα μου στον Χριστό:
- Τον πρώτο άνθρωπο που θα μου κάνει σινιάλο να σταματήσω, θα τον πάω χωρίς χρήματα, αρκεί να τον φέρω κοντά Σου.
Δεν με σταμάτησε κανείς, μέχρι που έφτασα Πειραιώς καί Μενάνδρου.
Εκεί στην γωνία στεκόταν μιά κοπέλα. Σταμάτησα και την κοιτούσα. Περίμενε πελάτη, γιά τό μεροκάματο...
Χωρίς να το καλοσκεφτώ, κατέβηκα και πήγα κοντά της.
- Καλησπέρα!
- Καλησπέρα!, μου απάντησε.
- Ξέρεις, αυτήν την ώρα, αισθάνομαι πολύ πόνο στην ψυχή μου και θέλω με κάποιον να τον μοιραστώ.
Με κοιτούσε παραξενεμένη και μου λέει:
- Καλά και βρήκες εμένα να μιλήσεις;
- Ναί! Η καρδιά μου, μου λέει, πώς εσύ θα με καταλάβεις...
- Ξέρεις τί δουλειά κάνω εγώ;
- Το βλέπω.
- Και θέλεις να μιλήσεις μαζί μου;
- Ναι! Θέλω να μιλήσω μαζί σου. Είσαι να χάσουμε σήμερα και οι δύο το μεροκάματο; Ίσως να μπορέσεις να με βοηθήσεις και να σωθώ...
- Πάμε, μου λέει διστακτικά.
- Oκ, φύγαμε!
Έριξε μια ματιά γύρω της και μπήκε γρήγορα στο ταξί.

Για την ώρα που θα σε αναγνωρίσουν Οσία !

Eις μνήμην της μοναχής Μαρίας Μαγδαληνής , και για την γνωστή επίσκεψή της στο κελάκι του Αγίου Πορφυρίου ,θα ήθελα να γράψω δυό λόγια για την διά Χριστόν Σαλή αδελφή μας εν Χριστώ .

Παιδοψυχίατρος Καθολική το θρήσκευμα από πολύ πλουσία οικογένεια που την είχαν μεγαλώσει μέσα στον Καθολικισμό , πούλησε ότι είχε αποκτήσει με την εργασία της ,οι γονείς της την είχαν αποκληρώσει ,αλλά δικαιούτο ένα μέρος από το σπίτι τους , το οποίο μετά την πώλησή του από τον αδελφό της ,της έστειλε τα χρήματα και αγόρασε από τους βεδουίνους ένα μικρό τεμάχιο στην έρημο του Σινά , όπου έφτιαξε τη πνευματική της στέγη.

Με την Σκοπιανή Τερέζα σε ένα ταξίδι τους στις Ινδίες για προσηλυτισμό των Ινδουιστών,με τη φώτιση του Κυρίου γνώρισε και τον μακαριστό π. Ιγνάτιο υπεύθυνο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής ,ο οποίος της έδωσε ένα φυλλάδιο για τις διαφορές της Ορθοδοξίας με την αίρεση .

Αυτό ήταν !Πανέξυπνη όπως ήταν , αλλά πάντοτε με τη Θεία Φώτιση ,έκανε αμέσως την μεταστροφή.

Ήλθε στα Ιεροσόλυμα .Σαν το διψασμένο ελάφι έψαχνε ,γυρνούσε στα στενοσόκακα , ήταν στην αναζήτηση σαν μιά ζητιάνα της αγάπης του Χριστού .

Όπου έβλεπε γκρούπς Ελλήνων,πλησίαζε τους ανθρώπους σαν κάτι να αναζητούσε, άκουγε και το έβλεπες στο βλέμμα της και στο χαμόγελό της σε όλους ,εμάς και τους αγνώστους που έδειχνε σαλή αλλά κάθε άλλο , παρά ήταν .

Η Δια Χριστόν Σαλή , με μεγάλη θέληση έμαθε την Ελληνική και μάλιστα έγραφε και με τόνους . Και ο λόγος ; Για να μπορεί όχι μόνο να διαβάζει αλλά και να καταλαβαίνει στην Αρχαία Ελληνική ,όπως δηλ. είχαν γραφεί τα κείμενα των Αγίων Πατέρων μας .

Και πήγε σε πολλά Ορθόδοξα μοναστήρια της Ρωσίας , της Γαλλίας , και της Πατρίδος μας για να δεί που θα μπορούσε να μείνει ως μοναχή , μα πουθενά δεν αναπαυόταν η ψυχή της .

Η βαλίτσα της ήταν πάνω από είκοσι κιλά το επιτρεπτόν και μέσα είχε μόνον αυτά τα βιβλία ,είχε καταφέρε πλέον να μάθει άπταιστα Ελληνικά και ελάχιστα ρούχα μπαλωμένα και φορούσε τριμμένα παπούτσια . Την Αγία Γραφή ,τον Ευεργετινό κ.α. που θα τρόμαζε και τους καλύτερους θεολόγους ,πως τα κατάφερε σε μεγάλη ηλικία να τα διαβάζει και να τα κατανοεί .

Ο άγιος Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης και η μεταστροφή μιας βουδίστριας

  Σε μια επίσκεψή μας στον άγιο Πατέρα, μια πνευματική μου αδερφή τον ρώτησε γιατί τα παλαιότερα χρόνια οι γονείς μας δεν εξομολογούνταν, ενώ τώρα χρειάζεται η εξομολόγηση, όπως μας έλεγε ο ίδιος. Ο π. Ιωάννης της είπε:” Α, αυτοί ήταν καλοί(οι παλιοί). Τώρα όμως, στα χρόνια που ζούμε, χωρίς την εξομολόγηση δε θα σωθούμε”. Η ίδια η Θ.Κ. είχε παρασυρθεί στα νεανικά της χρόνια και αναζητούσε τον Θεό εκτός Εκκλησίας! Έτσι προσχώρησε στον Βουδισμό ! Ζούσε στην Αθήνα και είχε σημαντική κοινωνική θέση.

  Επειδή ίσως είχε και πανεπιστημιακή μόρφωση, οι υπεύθυνοι της θρησκευτικής τους οργάνωσης την έκαναν “ιέρεια”του Βουδισμού! Με τη βοήθεια του διαβόλου σηκωνόταν ψηλά από το έδαφος και πίστευε ότι την σήκωνε ο Βούδας! Έτσι, μ’ αυτά τα δαιμονικά τεχνάσματα, παρέσυρε τριακόσιους περίπου χριστιανούς στον Βουδισμό! Όμως άρχισαν και οι δαιμονικές επιθέσεις εναντίον της γιατί είχε δώσει δικαιώματα στον σατανά! Δεν μπορούσε να κοιμηθεί ούτε για ελάχιστα λεπτά της ώρας για πολλές μέρες! Στο σπίτι της ακούγονταν συνεχώς δυνατοί θόρυβοι και έτρεμαν τα έπιπλα στους διάφορους χώρους! Κατάλαβε ότι δε μπορούσε να συνεχίσει έτσι. Άρχισε να πηγαίνει στις εκκλησίες για να βοηθηθεί, αλλά δεν μπορούσε να δει τις εικόνες!

   Ήρθε στον τόπο καταγωγής της, στις Σέρρες και την βοήθησε να εξομολογηθεί ο μακαριστός π. Μιχαήλ Μιχαηλίδης! Μόλις ο πνευματικός της διάβασε την συγχωρητική ευχή, έφυγε από το σώμα της το κάψιμο που ένιωθε για πολλούς μήνες! Μια αμαρτία όμως δυσκολευόταν, όπως μας έλεγε να την πει κι έμεινε το κάψιμο στο αριστερό της γόνατο για έξι μήνες! Μόλις την εξομολογήθηκε και αμέσως μετά την συγχωρητική ευχή, απαλλάχτηκε κι από αυτό το μαρτύριο!

Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος διαβάζει το e-mail Τούρκου Ορθόδοξου Χριστιανού

Μητροπολίτης Μόρφου: Μου στέλνουν e-mail απ’ όλο τον κόσμο, άλλοι έχουν αρρώστους θέλουν προσευχή, παρακλήσεις, άλλοι έχουν προβλήματα να χωρίσουν, άλλοι δαιμονιστήκαν θέλουν ευχές εξορκιστικές, άλλοι θέλουν να τους πούμε που να πάνε να εξομολογηθούν. Ότι μπορούμε κάνουμε. Βλέπω και εγώ το e-mail λέει“a short thank you message from a turkish orthodoxchristian” “Kύριε ελέησον, λέω, επιάσαν μας οι Τούρκοι” (γέλιο) “τί γίνεται τώρα;” Και γράφει μου το εξής, ακούτε το μέλλον μας ποιο είναι:

«Τις ευλογίες σας Σεβασμιότατε είμαι ο Αντρέας (άλλο όνομα λέει, χριστιανικό) Τούρκος Ορθόδοξος Χριστιανός. Βαπτίστηκα πριν από περίπου 2 χρόνια. Ήθελα απλός να σας ευχαριστήσω για όλες τις ομιλίες που κάνατε και τις εμπειρίες των Αγίων που μοιραστήκατε μαζί μας. Παρακολουθούσα τις ομιλίες σας όσο περισσότερο μπορούσα, επειδή τα ελληνικά μου δεν είναι τόσο καλά δεν μπορούσα να τις καταλάβω στην πρωτότυπη γλώσσα εκείνη την εποχή. Οπότε παρακολουθούσα μόνον εκείνες με υπότιτλους, ήταν μία μεγάλη πηγή εκπαίδευσης και παρηγοριάς για μένα καθ’ όλην τη διάρκειαν της κατήχησής μου, αλλά και μετά από αυτή. Συγκινήθηκα όταν είπατε στην πρόσφατη συνέντευξή σας ότι “ένας Τούρκος Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αδελφός σας”.

Μητροπολίτης Μόρφου: Ήταν τότε που έδωσα στους Ρώσους μια συνέντευξη και μερικοί δική μας εγεμόσαν τα κανάλια, οι δημοσιογράφοι: “O Mόρφουείπε ότι προσεύχεται για τον Πούτιν”. Λες και είναι καμιά αμαρτία και γιατί να προσεύχεται; Και είπα και εγώ “μα όχι μόνο ένας Ρώσος φτάνει να είναι βαφτισμένος μυρωμένος ορθόδοξος είναι αδελφός μου, αλλά και ένας Τούρκος ακόμα. Που εθνικά είναι εχθρός μου, αλλά πνευματικά αν είναι βαφτισμένος και μυρωμένος είναι αδερφός μου. Αφού βγήκαμε από την ίδια κολυμπήθρα. Λοιπόν και είπα τότε ένας Τούρκος Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αδερφός μου. Που να ‘ξερα εγώ που όταν είπα τούτον τον λόγο, τον ωραίο, στην Ευρίχου θα έφτανε εις την Άγκυρα. Θα τον έβλεπε ο σημερινός Ανδρέας και θα μου έστελνε αυτό το γράμμα.
“Συγκινήθηκα όταν είπατε στην πρόσφατη συνέντευξή σας ότι ένας Τούρκος Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αδελφός σας. Ήθελα να σας στείλω ένα μήνυμα πριν από αυτό, αλλά ποτέ δεν πρόλαβα να το κάνω”.

Λούκα Κουρτανίτζε: Το θαύμα της μετάνοιας – Ο θηριώδης παλαιστής που ήταν φόβητρο, έγινε ο πράος πατέρας Λουκάς

Μπορεί ένας αθλητής που για πολλά χρόνια ήταν φόβητρο στα ταπί να μεταμορφωθεί σε έναν καλοσυνάτο «αθλητή» του πνεύματος και μάλιστα να γίνει και ιερέας; Βεβαίως και μπορεί, ακόμα και αν είναι ένας σκληροτράχηλος παλαιστής με ταραχώδη ζωή και βαρύ παρελθόν. Η μετάνοια είναι εκείνη που μεταμορφώνει ανθρώπους, τους αναβαπτίζει σε μια νέα πραγματικότητα και τους κάνει αγνώριστους.

Ο λόγος για τον Γεωργιανό, Λούκα Έλνταρ Κουρτανίντζε, έναν από τους καλύτερους αθλητές ελευθέρας πάλης που πρωταγωνίστησε σε διεθνές επίπεδο και είχε μια καταξιωμένη πορεία γεμάτη μετάλλια και διακρίσεις. Πασίγνωστος για τους αθλητές πάλης, που τον θεωρούν πρότυπο. Δύο φορές χάλκινος Ολυμπιονίκης της ελευθέρας (Ατλάντα και Σίδνεϊ). Έχει επίσης κατακτήσει πέντε μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα (2 χρυσά, 2 ασημένια και 1 χάλκινο) και 10 σε ευρωπαϊκά (5 χρυσά, 3 ασημένια και 2 χάλκινα).

Θηριώδης σε σωματική διάπλαση, εκρηκτικός σε χαρακτήρα, οξύθυμος και παρορμητικός στη ζωή του, ο Λούκα ακολουθούσε έναν δρόμο χωρίς πνευματικά «φρένα», όπου θεωρούσε πως πρέπει να επιβαλλόμαστε με τον «νόμο» του ισχυρού.

Όταν αποσύρθηκε από τα ταπί, ο Κουρτανίτζε αναμείχθηκε στην πολιτική σκηνή της Γεωργίας από το 2011, και εν συνεχεία έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Πάλης της Γεωργίας και Επικεφαλής Φυσικής Αγωγής στη Γεωργιανή Αστυνομική Ακαδημία. Η εμπλοκή του σε κάποια βίαια αντικυβερνητικά επεισόδια, και το