Πόσους αγώνας θα κάνη για να μας σώση από την ΟΡΓΗ του Θεού και εμείς μένουμε ως λίθοι αναίσθητοι;

''Μου έστειλες την εικόνα της Παναγίας που δακρύζει, το πιστεύω. Αλλά η Παναγία δείχνει με το δάκρυ ότι ευρίσκεται στεναχωρημένη, διότι βλέπει το τί γίνεται.... και διότι Την βλαστημούν. Πόσους αγώνας θα κάνη για να μας σώση από την ΟΡΓΗ του Θεού και εμείς μένουμε ως λίθοι αναίσθητοι; Ποιός ξεύρει πότε η ΟΡΓΗ του Θεού θα ξεσπάση και με τί ΤΙΜΩΡΙΑ;''

Άγιος Δημήτρης [Γκαγκαστάθης] (✞ 29 Ιανουαρίου 1975)

Πῶς δηλαδή ἡ Παναγία μας γέννησε παιδί καί ταυτόχρονα εἶναι Παρθένος;;;

Μιά φορά ταξίδευα ἀπό τήν Ἀθήνα γιά τήν Θεσσαλονίκη μέ τό τραῖνο. .Δίπλα μου συνταξίδευαν καί 2-3 φοιτήτριες..

Μέ ἐρώτησαν νά τούς ἐξηγήσω τό μυστήριο τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου...Πῶς δηλαδή ἡ Παναγία μας γέννησε παιδί καί ταυτόχρονα εἶναι Παρθένος...
-Ἀκοῦστε, βρέ παιδιά μου, τούς εἶπα... 

Βλέπετε τώρα πού ταξιδεύουμε ὁ ἥλιος ρίχνει τίς ἀκτῖνες του στήν γῆ.Μία δεσμίδα ἀπ᾿ αὐτές μπαίνουν μέσα στό βαγόνι μας ἀπό τό τζάμι. .Χρειάζεται νά σπάσουν τό τζάμι γιά νά μποῦν μέσα;
-Ὄχι, πάτερ, δέν σπάζουν τό τζάμι.
-Ἔε, ἔτσι ἀκριβῶς συνέβη καί μέ τό μυστήριο τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Παναγίας μας..

Μπῆκε μέσα της τό πῦρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ἄφησε κατά τρόπο ἀνερμήνευτο ἔγκυον, χωρίς νά σπάσει τά δεσμά τῆς ἀειπαρθενίας της.

Ιερομόναχος Νικόλαος Γρηγοριάτης

Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς....

”Τά μάτια μεγάλα καί σκεπτόμενα.Μιά ἥσυχη λύπη, ἓτοιμη γιά τό χαμόγελο παρηγοριᾶς· ἡ λύπη λόγω τῶν ἀθλιοτήτων τοῦ κόσμου καί τό χαμόγελο λόγω τῆς ἐμπιστοσύνης στόν Θεό Παρηγορητή.
Ὅμως καί ἡ λύπη καί τό χαμόγελο συγκρατημένα κι ὅλα ὑποταγμένα στό πνεῦμα. Τοῦτο εἶναι τό πρόσωπο τῆς Νικήτριας, ἡ ὁποία ἔζησε ὅλες τίς πίκρες τοῦ πόνου καί τοῦ καημοῦ, ὥστε μπορεῖ νά βοηθήσει ἐκείνους πού παλεύουν μέ τόν πόνο καί μέ τόν καημό.”

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς“Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται”, Εκδ. “Εν πλω” σελ, 157.

πηγή

Το εικονάκι της Παναγίας μας..!(1940)

Αυτό το εικονάκι της Παναγίας μας, το έστειλε η μητέρα του θείου μου, Πέτρου Ζάννε, σε εκείνον, όταν το 1940 τέτοιες μέρες πολεμούσε στο μέτωπο της Αλβανίας.
Η εικονίτσα είναι ταλαιπωρημένη από το πέρασμα τόσων χρόνων όμως περικλείει συναισθήματα, εικόνες, μνήμες και μέρες του παρελθόντος.
Ο θείος μου, το κράτησε για τόσα χρόνια και μετά το θάνατό του,τον Αύγουστο του 2010 (σε ηλικία 92 ετών), ήρθε σε μένα.

Κάθε χρόνο που τον επισκεπτόμουν την 28η Οκτωβρίου, μου το έδειχνε,
θυμόταν ιστορίες και έκλαιγε...
και η Σοφιά Βέμπο να παίζει στις πλάκες των 45 στροφών στο γραμμοφωνάκι του θείου...
''Βάζει ο Ντούτσε την στολή του...'',
''Παιδιά της Ελλάδος παιδιά...''.
Πολέμησαν, μάτωσαν και σκοτώθηκαν για την Ελλάδα.
Και είχαν για προστάτιδα μια μαυροφορεμένη γυναίκα που δε μπορούσε κανείς να την διακρίνει κάθε φορά που εμφανιζόταν.
Ήταν η Παναγιά μας...

πηγή

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς ζωγράφος της Παναγίας

https://ikee.lib.auth.gr/record/73236/files/gri-2007-405.pdf 

Η ιστορία του ακοίμητου κεριού μπροστά στην εικόνα της Παναγίας μας!

Τήνος , χειμώνας του χίλια εννιακόσια τριάντα … κάτι .Χιονίζει από το πρωί,πάνω από 10 πόντους το έχει στρώσει .Κανένας Τηνιακός δεν θυμάται να έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο .

Η γερόντισσα Φιλοξενία,μόνιμη κάτοικος σε ένα δωμάτιο της Παναγίας,ξεπαγιασμένη,προσπαθεί να ζεσταθεί κάτω από τις βαριές Κρητικές κουβέρτες της.
Η ώρα είναι περασμένη ,αργά το βράδυ,όταν ένας χτύπος ακούγεται στην πόρτα της ενώ ακούγεται μία γυναικεία φωνή να την καλεί λέγοντας: «Δι’ευχων;».
«Αμήν» απαντά η γερόντισσα και σπεύδει κάπως να ρίξει κάτι επάνω της για να ανοίξει την πόρτα .
Η γυναικεία φωνή επαναλαμβάνει αυστηρά «Δι’ευχών είπα .
«Ναι» απαντά η γερόντισσα ,«να φορέσω την ζώνη μου και ανοίγω».
Η φωνή ακούγεται πιο αυστηρή τώρα: «Πάρε κεριά και έλα γιατί είμαι σκοτεινά».

Η αγιολογική φυσιογνωμία της Θεοτόκου με βάση τα λειτουργικά κείμενα.

   https://ikee.lib.auth.gr/record/306120/files/GRI-2019-24952.pdf

Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού - Ομιλία στην Γέννηση της Θεοτόκου

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

[...]Ἂς γιορτάσουμε γιὰ τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου. Χαμογέλασε Ἄννα, «στείρα ποὺ δὲν γεννοῦσες, ξέσπασε σὲ κραυγὲς χαρᾶς, ξεφώνισε, σὺ ποὺ δὲν δοκίμαζες τῆς γέννας πόνους». Πήδησε ἀπ᾿ τὴ χαρά σου Ἰωακείμ, ἀπὸ τὴ θυγατέρα σου «γεννήθηκε τὸ παιδί μας», ὁ υἱὸς ποὺ μᾶς δόθηκε δῶρο καὶ τ᾿ ὄνομά του λέγεται «Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, δηλ. ἀγγελιοφόρος ποὺ φέρνει τὸ μεγάλο θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου, Θεὸς δυνατός», ἡ σωτηρία ὅλου του κόσμου. Ἂς ντροπιαστεῖ ὁ Νεστόριος, κι ἂς κλείσει μὲ τὸ χέρι του τὸ στόμα. Τὸ παιδὶ εἶναι Θεός, πῶς δὲν θάναι Θεοτόκος αὐτὴ ποὺ τὸ γέννησε; «Ἂν κάποιος δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἁγία Παρθένο ὡς Θεοτόκο, βρίσκεται χωρισμένος ἀπ᾿ τὸν Θεό». Αὐτὰ δὲν εἶναι δικά μου λόγια, ἂν καὶ τὰ λέω ἐγώ. Τὰ πῆρα, θεολογικὴ κληρονομιά, ἀπὸ τὸν πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Θεολόγο Γρηγόριο.

Να παρακαλούμε την Παναγία, ναι.Αλλά με τον τρόπο που πρέπει.

«Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν... ἐν μετανοίᾳ... κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς...».

Το τροπάριο είναι από τα γνωστότερα θεοτοκία που ψέλνει η Εκκλησία μας, το οποίο με λιτό, αλλά ανάγλυφο τρόπο, προβάλλει τη στάση του πιστού ανθρώπου έναντι της Παναγίας Θεοτόκου. Δύο είναι τα στοιχεία που συνιστούν τη στάση αυτή: 

(1) η Παναγία έχει αφενός την εξουσία να βοηθήσει εμάς που ταλανιζόμαστε από τα θλιβερά του βίου και «χανόμαστε» από το πλήθος των πταισμάτων μας, λόγω της παρρησίας της έναντι του Υιού και Θεού της, αφετέρου την αγάπη για να έχει στραμμένο το ενδιαφέρον της σ’ εμάς και να θέλει να μας βοηθήσει. Τυχόν αμφισβήτηση της δύναμης και της αγάπης της θα ακύρωνε και τη θέση της στην Εκκλησία και την ίδια την ύπαρξη βεβαίως των προσευχών μας σε αυτήν. Η Παναγία όμως είναι «των θλιβομένων η χαρά και των χριστιανών η προστάτις», κι ακόμη «ο γλυκασμός των αγγέλων». Όλη η δημιουργία αναπνέει τον αέρα της αγιασμένης παρουσίας της και τρέφεται με το όνομά της, πλην βεβαίως των αγγέλων του σκότους και των συν αυτοίς, για τους οποίους και μόνη η αναφορά της είναι φωτιά που τους κατακαίει.

(2) Εμείς που την προσεγγίζουμε και την επικαλούμαστε, πρέπει να την προσεγγίζουμε και με τον σωστό τρόπο. Και ο υμνογράφος κυρίως σ’ αυτό επικεντρώνει την προσοχή μας.

Δηλαδή, πρώτον: «προσδράμωμεν ἐκτενῶς». 

 Στην Παναγία πηγαίνουμε με σπουδή, τρέχοντας. Όχι ράθυμα, όχι «σέρνοντας», σαν να κάνουμε μία αγγαρεία. Ένας τέτοιος τρόπος φανερώνει την έλλειψη της αγάπης μας προς αυτήν, άρα και προς τον Χριστό, γεγονός που σημαίνει ότι θέτουμε οι ίδιοι εμπόδιο στην παροχή της χάρης που είναι έτοιμη να μας δώσει. Με άλλα λόγια, όπως το μικρό παιδί τρέχει στην αγκαλιά της μάνας του, για να βρει ασφάλεια και καταφύγιο, έτσι και ο πιστός: η προσφυγή στην Παναγία είναι κάτι το φυσικό και ό,τι πιο αγαπητό μπορεί να υπάρξει σ’ αυτόν. 

Είδαμε πάρα πολλές φορές αυτήν την Χάρη της Παναγίας τόσο έντονη εις αυτό το Θεομητορικό κειμήλιο...

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

  Στο Άγιο Όρος που ήμουν για τόσα πολλά χρόνια, εκεί στο μοναστήρι μας ήταν θησαυρησμένη η Αγία Ζώνη της Παναγίας και εγώ είχα το διακόνημα κάθε φορά που είχαμε επισκέπτες στο μοναστήρι, προσκυνητές, να βγάζω την Αγία Ζώνη της Παναγίας μέσα στο κέντρο του ναού προκειμένου να προσκυνήσουν οι προσκυνητές.

Και έτσι είδαμε πάρα πολλές φορές αυτήν την Χάρη της Παναγίας τόσο έντονη εις αυτό το Θεομητορικό κειμήλιο. Πλήθος θαυμάτων, πλήθος σημείων. 

Μία δυνατή ενέργεια Χάριτος η οποία διαχέονταν στον κάθε έναν ο οποίος ερχόταν να προσκυνήσει. Εκείνη δε η άρρητος ευωδία, η μόνιμος άρρητος ευωδία, της Παναγίας μας που πολλές φορές συνοδευόταν με μυροβλησία, ανέβλυζε μύρο, μπροστά στα μάτια μας, στα χέρια μας!

Μπορεί πολλοί άνθρωποι να είχαν και μια αμφιβολία αλλά εμείς που ξέραμε τι κρατούσαμε και πώς το φέραμε, ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες αυτού του θαυμαστού γεγονότος της Παναγίας!

πηγή

Ο Άγιος Γερμανός γράφει για την αγία Ζώνη....

Ο Άγιος Γερμανός γράφει για την αγία Ζώνη τα εξής:" Της Ζώνης εκείνης, που ωραία και σεμνά στόλιζε την κιβωτόν του Θεού, δηλαδή την Μαρία. 

Εκείνης της Ζώνης, η οποία πολλές φορές βρεχόταν από τις καθαρές σταλαγματιές του γάλακτος της Πανάχραντης Θεοτόκου. 

Και κανένας από τους μεμψίμοιρους ας μη θεωρήσει ανάρμοστο που θα μιλήσουμε και θα υμνήσουμε τα άψυχα, όπως είναι η Τιμία Ζώνη, σαν έμψυχα.

Όταν κάποιο αγγείο έλθει για λίγο σε επαφή με ευωδιαστό μύρο και όταν ακόμη αδειάσει, ξέρουμε ότι κρατά την ευωδία για πολύ καιρό. 

Τί θα μπορούσε να πει κάποιος για τη Ζώνη, που περιτύλιγε το καθαρώτατο και παναμώμητο σώμα της Θεοτόκου, που ήταν πραγματικά ακένωτο και θείο μύρο; 

Δεν θα διατηρούσε αιωνίως την ευωδία των ιαμάτων και θα γέμιζε με αυτήν όσους θα την πλησίαζαν με πίστη και πόθο; 

Όχι ευωδία γάλακτος, αλλά ευωδία θεία και πανσεβάσμια· ευωδία που γρήγορα απομακρύνει τα πάθη της ψυχής και του σώματος. 

Και αν το άψυχο αγγείο, όπως είπαμε, που ήλθε σε επαφή με το άψυχο μύρο, παίρνει από την ποιότητά του, τι θα πούμε, για τη Ζώνη, που ακούμπησε την έμψυχη κατοικία του Θεού Λόγου, δηλαδή τη Θεοτόκο; 

Δεν πρέπει να τρέξουμε; 

Δεν πρέπει να προσκυνήσουμε; 

Δεν πρέπει να ζητήσουμε απ’ αυτήν την ολοκληρωτική κάθαρση της ψυχής και του σώματος; 

Δεν πρέπει να μιλήσουμε μαζί της σαν να είναι ζωντανή και να της προσφέρουμε δοξολογικούς ύμνους; Αυτό ας κάνουμε τώρα".

Τα ίδια ισχύουν και για την Τιμία Εσθήτα της.
Ο δε Μέγας Φώτιος γραφει:

Η παλαιότερη προσευχή προς την Παναγία

Η πρώτη γραπτή προσευχή, αφιερωμένη στην Παναγία μας, είναι από τον 3ο αι. μ.Χ. και συγκεκριμένα γύρω στο 250 μ.Χ., γραμμένη στα ελληνικά, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί στη Θεία Λειτουργία. 

Τιτλοφορείται «Υπό την σην ευσπλαχνίαν»!

Η εν λόγω προσευχή βρέθηκε ανάμεσα σε θραύσματα παπύρου, τα οποία αποκτήθηκαν από τη Βιβλιοθήκη John Rylands στο Μάντσεστερ το 1917. Στην αρχή δεν ήταν διακριτή η προσευχή, αλλά όταν συντηρήθηκε ο πάπυρος αποκαλύφθηκε το κείμενο της προσευχής σε όλο του το μεγαλείο και την ακρίβεια.

πηγή

Η γη μυρίζει ακόμα λιβάνι και βασιλικό.

Η γη μυρίζει ακόμα λιβάνι και βασιλικό.
Οι καμπάνες κρατούν τον απόηχο της Κοίμησης, σαν να μη θέλουν να σβήσει η μνήμη.Εννιά μέρες τώρα οι καρδιές περπατούν μαζί.
Στην προσευχή, στη δοκιμασία, στην ευγνωμοσύνη.
Σαν παιδιά που γυρίζουν στο σπίτι και βρίσκουν πάντα το ίδιο τραπέζι στρωμένο.

Η Παναγία δεν είναι μακριά.

Είναι εκεί που ανάβει ένα κερί μέσα στη νύχτα.
Εκεί που μια μάνα ψιθυρίζει το «Η Παναγιά μαζί σου παιδάκι μου».
Εκεί που ένας άνθρωπος σηκώνει τα μάτια στον ουρανό και βρίσκει δροσιά.

Στις μέρες που μοιάζουν βαριές, στις νύχτες που δεν βρίσκουν ανάπαυση,στον κόπο που βαραίνει τα βήματα,η Παναγία γίνεται σκέπη, ανασαίνει μαζί μας.

Τα Ἐννιάμερα είναι υπόσχεση.Ότι δεν ξεμένουμε ποτέ μόνοι.
Ότι υπάρχει χέρι που σε σηκώνει όταν λυγίζεις.
Ότι η Παναγία σε φροντίζει στην πορεία της ζωής σου,μέρα και νύχτα!

πηγή 

Δέν μποροῦσε καί οὔτε μπορεῖ κάποιο δημιούργημα νά γίνει τελειότερο ἀπό Αὐτήν

Ἡ Παναγία Θεοτόκος μετὰ τὴν κοίμησή Της καθίσταται ἡ Μητέρα τῆς νέας κτίσεως, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Ἐπειδὴ Αὐτὴ εἶχε τὴν κεντρικὴ θέση στὴν οἰκονομία τῆς σωτηρίας,ἀφοῦ ἀπὸ Αὐτὴν σαρκώθηκε ὁ Κύριος ποὺ εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει τώρα στὴν ἐπουράνιο Ἐκκλησία ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Χάριτος καὶ δόξας καὶ παρρησίας.

Ἔγινε ἡ εὐεργέτιδα πάσης τῆς φύσεως καὶ κτίσεως, γι’ αὐτὸ προσκυνεῖται ἀπὸ ὅλη τὴν κτίση ὡς Κυρία καὶ Δέσποινα καὶ Βασίλισσα καὶ Θεομήτορα.
Διὰ τῆς Θεοτόκου καὶ ἐξαιτίας Αὐτῆς ἡ ἱστορία ὅλου τοῦ κόσμου εἰσῆλθε σὲ νέα τροχιά,ἀσύγκριτα μεγαλειωδέστερη καὶ ἀνώτερη ἀπ’ ὅ,τι ὑπῆρχε πρὶν ἀπὸ Αὐτήν.

Δὲν μποροῦσε καὶ οὔτε μπορεῖ κάποιο δημιούργημα νὰ γίνει τελειότερο ἀπὸ Αὐτήν,
οὔτε ἡ ἴδια μποροῦσε νὰ γίνει τελειότερη ἀπ’ ὅ,τι εἶναι.

Ἀρχιμανδρίτου Ἐφραίμ,

Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μ.Μ. Βατοπαιδίου

Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου.Μετάβαση πρὸς τὴ Ζωή (ἀπόσπασμα)

ΠΕΙΡΑΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.τεῦχος 338, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2021

Θαυματουργές Παναγιές, διάσπαρτες .

Σε ταπεινές γειτονιές, σε επιβλητικά κάστρα, σε πολυσύχναστες πρωτεύουσες και τις περισσότερες φορές, σκαλισμένες στην αγκαλιά ενός βράχου, σκαρφαλωμένες σε απόκρημνες ακτές, σε σημείο που σου κόβει την ανάσα.
Με θέα το Αιγαίο πέλαγος, αυτά τα εξωκλήσια, άντεξαν επιδρομές κουρσάρων και έσωσαν κόσμο από ναυάγια.
Δεν υπάρχει τόπος, χωρίς τουλάχιστον ένα Μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγιά, το καθένα με ξεχωριστό όνομα.
Όλα, το ίδιο επιβλητικά και σε περίοπτη θέση. Εκεί, όπου η Ίδια έχει επιλέξει.
Ποια δύναμη άραγε, οδηγούσε τους χτίστες, με τα ασήκωτα υλικά, στην άκρη του πουθενά;

Όπου και αν είναι, η Παναγία μας είναι μία και βρίσκεται παντού, για να προστατεύει την ανθρωπότητα.
Αβίαστα τα δάκρυα, που τρέχουν μπροστά στην Εικόνα Της, ελπίζοντας ο καθένας για το δικό του θαύμα.

ΤΑ ΕΝΝΙΑΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ( π. Ευάγγελος Παπανικολάου)

                   

«Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 44ο ΨΑΛΜΟ»

                      

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:«Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ 44ο ΨΑΛΜΟ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-8-1988]
[Α32]

Η εορτή μνήμης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αγαπητοί μου, μας δίδει την αφορμή να δούμε εγκατάσπαρτη μέσα στην Αγία Γραφή την παναγία μορφή της και το ουρανόμηκες μεγαλείο της.
Ο 44ος Ψαλμός θα λέγαμε ότι είναι το θαυμάσιο εκείνο ποίημα, που αναφέρεται στον Μεσσία και την Κυρία Θεοτόκο. 

Στο πρώτο ήμισυ του ποιήματος εξυμνείται ο Υιός του Θεού, με όλα τα θεανθρώπινα γνωρίσματά Του και στο δεύτερο ήμισυ του ίδιου ποιήματος εξυμνείται η Εκκλησία, που η επιτομή της Εκκλησίας είναι η Παναγία Θεοτόκος. Με όλα εκείνα τα θαυμάσια γνωρίσματά της, σαν άμεσος κτίσις του Θεού.

Ο Ψαλμός ο 44ος έχει ως εξής- θα σας διαβάσω μόνο το κείμενο: «Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ, ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου. ὡραῖος κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, ἐξεχύθη χάρις ἐν χείλεσί σου· διὰ τοῦτο εὐλόγησέ σε ὁ Θεὸς εἰς τὸν αἰῶνα. Περίζωσαι τὴν ῥομφαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρόν σου, δυνατέ, τῇ ὡραιότητί σου καὶ τῷ κάλλει σου καὶ ἔντεινον καὶ κατευοδοῦ καὶ βασίλευε ἕνεκεν ἀληθείας καὶ πρᾳότητος καὶ δικαιοσύνης, καὶ ὁδηγήσει σε θαυμαστῶς ἡ δεξιά σου. Τὰ βέλη σου ἠκονημένα, δυνατέ -λαοὶ ὑποκάτω σου πεσοῦνται- ἐν καρδίᾳ τῶν ἐχθρῶν τοῦ βασιλέως. ὁ θρόνος σου, ὁ Θεός, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος, ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου. Ἠγάπησας δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησας ἀνομίαν· διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεὸς ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου. Σμύρνα καὶ στακτὴ καὶ κασσία ἀπὸ τῶν ἱματίων σου, ἀπὸ βάρεων ἐλεφαντίνων, ἐξ ὧν εὔφρανάν σε.

Θυγατέρας βασιλέων ἐν τῇ τιμῇ σου· παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη. Ἄκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου·καὶ ἐπιθυμήσει ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου, ὅτι αὐτός ἐστι Κύριός σου, καὶ προσκυνήσεις αὐτῷ. καὶ θυγάτηρ Τύρου ἐν δώροις· τὸ πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ. πᾶσα ἡ δόξα τῆς θυγατρὸς τοῦ βασιλέως ἔσωθεν, ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς περιβεβλημένη, πεποικιλμένη. ἀπενεχθήσονται τῷ βασιλεῖ παρθένοι ὀπίσω αὐτῆς, αἱ πλησίον αὐτῆς ἀπενεχθήσονταί σοι· ἀπενεχθήσονται ἐν εὐφροσύνῃ καὶ ἀγαλλιάσει, ἀχθήσονται εἰς ναὸν βασιλέως. Ἀντὶ τῶν πατέρων σου ἐγενήθησαν υἱοί σου· καταστήσεις αὐτοὺς ἄρχοντας ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν. Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ· διὰ τοῦτο λαοὶ ἐξομολογήσονταί σοι εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος».

 Ο ιερός συντάκτης, αγαπητοί μου, αυτού του θαυμασίου ψαλμού, σημειώνει στον συντομότατο πρόλογό του, που αποτελείται μόνο από έναν στίχο:

 «Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν, λέγω ἐγὼ τὰ ἔργα μου τῷ βασιλεῖ, ἡ γλῶσσά μου κάλαμος γραμματέως ὀξυγράφου». 

Δηλαδή «ξεχείλισε η καρδιά μου και αναπήδησε από αυτήν ποίημα υψηλό.

 Και τούτο μου το ποίημα το αφιερώνω στον βασιλέα Χριστό. Η γλώσσα μου καλάμι γραμματέως γρήγορο, θα καταγράψει τα συναισθήματά μου». 

Και όπως λέγουν οι Πατέρες, ότι αυτός ο γραμματεύς που γράφει οξύγραφα δεν είναι παρά το Πνεύμα το Άγιο, που κινεί γρήγορα στο χαρτί το χέρι του ιερού συντάκτου, ώστε να καταγράψει ό,τι θα καταγράψει. Και στο υψηλό και θεόπνευστο αυτό ποίημα, βρίσκουμε όλα τα χαρακτηριστικά του Χριστού. Και της Θεοτόκου. Στους πρώτους εννέα στίχους βρίσκουμε τα χαρακτηριστικά του Χριστού. Και στους υπόλοιπους στίχους, έως τον 18ο , βρίσκουμε τα χαρακτηριστικά της Εκκλησίας και της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Τό ὄνομά Της, τά ’χει ὅλα μέσα. Νά λέτε πολλές φορές καί τό «χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε».

Θυμάμαι, τα τελευταία χρόνια, μια χρονιά 21 Νοεμβρίου. Ελάχιστοι στην Εκκλησία. Ήρθε η μακαρίτισσα η γειτόνισσά μου, η Μαρία Λεκανίδου και μου είπε:

 «Πώς καταντήσαμε Γαλάτεια; Μέτρησα στην Εκκλησία 12 άτομα…».

 Εκείνη τους μέτρησε κιόλας. Πήγα με θρήνο και αγκάλιασα την εικόνα της Παναγίας και θρηνούσα ώρα πολλή… 

Εκείνη μπήκε τριών χρόνων κοριτσάκι στα Άγια των Αγίων για να ετοιμασθεί να γενεί «σκάλα» για να κατεβεί ο Θεός ανάμεσά μας! Και εμείς δε χαμπαριάζουμε πράμα (τίποτα), ούτε εκείνη την ημέρα, και θυμούμαστε μόνο λάδια και λεφτά… Ήμουνε μόνη μου. Η Αντωνούλα μου ζούσε τότε και πήγαινε τα πρωινά σε αγαπημένες μας γειτόνισσες… Τα απογεύματα δεν πήγαινε πουθενά… 

Εκεί που έκλαιγα τη μέρα εκείνη, Την είδα μπροστά μου!!! 

 Δεν περιγράφεται το μεγαλείο, η μορφή μα και η ταπείνωσή Της! Ντράπηκα που Την ανάγκασα να έρθει! Την Παναγία μας! Ένοιωσα σκουπίδι μπροστά στη λάμψη Της! Με άγγιξε στην κεφαλή και μου είπε γλυκά γλυκά: 

«Μην κλαις! Εσύ να ασχολείσαι με την προσευχή, την σιωπή, την ταπείνωση και τα έργα της αγάπης! Με τους άλλους θα ασχοληθώ Εγώ»!

 Δεν περιγράφεται η χαρά μου μετά… Ήθελα να βγω στο δρόμο να γλακώ (τρέχω γρήγορα) και να φωνάζω… Αλλά είπα: «Ποιος θα με καταλάβει;».

 Το κράτησα μυστικό και το είπα μόνο στον εξομολόγο μου και σ’ εσάς εδά (τώρα) για να σας δώσω θάρρος…

Δεκαπενταύγουστος: Ἡ Πλατυτέρα στήν κόγχη καί τήν ἁψίδα τοῦ χρόνου καί τοῦ κόσμου!

Δεκαπενταύγουστος! Δεκαπέντε μέρες σὲ μία! Ποῦ ξανακούστηκε; Πῶς συμποσοῦνται οἱ δεκαπέντε σὲ μία; Ή, καὶ πῶς ἀνακεφαλαιώνονται οἱ δεκαπέντε σὲ μία;
Ἄλλα μήπως καὶ ὅλος ὁ κόσμος καὶ ὅλος χρόνος συμποσοῦνται καὶ ἀνακεφαλαιώνονται σήμερα;

Δεκαπενταύγουστος: Ὁ μισὸς Αὔγουστος καὶ στὴν οὐσία ὅλος, ὅλος ὁ καλὸς καιρὸς τὸ καλοκαίρι μας, τὸ θέρος τῶν καρπῶν, τῶν γεννημάτων συνοψίζεται, ὁλοκληρώνεται καὶ κορυφώνεται ἐδῶ.

Δεκαπενταύγουστος: Αὐτὴ ἡ μέρα, ποὺ μοιάζει νὰ εἶναι καὶ λαμπρὸ στίγμα τοῦ χρόνο-κόσμου μας!

Δεκαπενταύγουστος: Στὴν οὐσία, ὅμως, δὲν ἀποτελεῖ, χρονικὸ σημεῖο ἀλλὰ ἕνα ρῆγμα καὶ ἕνα ἄνοιγμα στὸν χρόνο. Μία ἄλλη διάσταση τῆς ζωῆς, τὸ ἴδιο, ὅμως, πραγματικὴ καὶ ἐπιτακτική!

Δεκαπενταύγουστος: Καὶ ἂν θέλαμε νὰ τοῦ δώσουμε ἕνα σχῆμα θὰ λέγαμε πὼς ἀποτελεῖ τὴν κόγχη στὴν ἁψίδα τοῦ χρόνου. Ἐκεῖ ποῦ κατὰ παράδοση οἱ εἰκονογράφοι γράφουν μὲ τὰ πινέλα τοὺς τὴν Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν!

«Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη»

 Oἱ κήρυκες τοῦ ἱεροῦ λόγου ὡς ἀφηγητὲς ἱστοριῶν μιλοῦν πάντοτε μὲ εἰκόνες. Δημιουργοῦν μὲ τὶς λέξεις εἰκόνες.Ὅπως στὴν κοίμηση τῆς Θεομήτορος ὁ Ἠλίας  Μηνιάτης σὲ μία ὁμιλία του στὴ Βενετία ἀντλεῖ ἀπὸ τὴ Βίβλο καὶ ἑρμηνεύει τὸν μδ´(44ο) ψαλμὸ «Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη», καλώντας τὴ σύναξη νὰ στρέψει τὰ μάτια νὰ δεῖ τὴν Παναγία. 

Γιατὶ αὐτὴ εἶναι «ἡ πλέα ζωντανή, καὶ πρεπώδης εἰκὼν τῆς μεταστάσης Θεομήτορος» γιὰ νὰ τονίσει νὰ μὴ σταθοῦν τὰ βλέμματα στὰ «σύμβολα τοῦ θανάτου» καὶ στὸ σῶμα ποὺ εἶναι νεκρὸ σὲ ἕνα κρεββάτι καὶ κηδεύεται ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους. Ἐδῶ ὁ θάνατος δὲν εἶναι ἀκριβῶς θάνατος. Καὶ μᾶς ἐξηγεῖ μὲ ἕναν λόγο ἐξαιρετικὰ ποιητικό:

 «Αὐτὸς εἶναι ἢ ἕνας γλυκὺς ὕπνος, μὲ τὸν ὁποῖον ἠθέλησεν ἡ πάναγνος Δέσποινα, ὡσὰν νὰ ἀναπαυθῇ ὀλίγον εἰς τὸ πέρας τῆς ἐπικήρου (=φθαρτῆς) ταύτης ζωῆς, διὰ νὰ ἀρχίσῃ τὴν ὁδὸν ἐκείνης τῆς ἀκηράτου (=ἀθάνατης). Ἢ μία θαυμαστὴ ἔκστασις θείου ἔρωτος, εἰς τὴν ὁποίαν, ἡ μὲν μακαριωτάτη ἐκείνη ψυχὴ σπεύδουσα τὸ ὀγληγορώτερον νὰ φθάσῃ πρὸς τὸν ἠγαπημένον θεῖον Υἱόν, ἄφησε δι᾽ ὀλίγον τὰ ὁμοδίαιτον σῶμα. Καὶ τοῦτο ὁμοίως αἱρόμενον ὑπὸ χερουβικοῦ ἅρματος ἠκολούθησε τὸν αὐτὸν δρόμον, καὶ ἀνέβη δεδοξασμένον εἰς οὐρανούς.

 Ἰδέτε τὸν τάφον εἰς τὸ χωρίον Γεσθημανῆ, καὶ θέλετε τὸν εὕρει κενόν, διατὶ τάφος δὲν δύναται νὰ χωρήσῃ τὴν Μητέρα τῆς ζωῆς, τὸ δοχεῖον τῆς σεσαρκωμένης Θεότητος, τοῦ ὁποίου τόπος ἀντάξιος εἶναι ὁ θρόνος τῆς θείας δόξης. Καὶ ἐπάνω εἰς τοιοῦτον θρόνον, ἐκ δεξιῶν τοῦ Βασιλέως Θεοῦ μεταστᾶσα ἡ Μήτηρ τοῦ Θεοῦ, κάθεται ὡς Βασίλισσα τῶν οὐρανίων καὶ ἐπιγείων, ὑπερτέρας πάσης κτίσεως.

 ῾῾Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου῾῾. Βασίλισσα τῶν ἐπιγείων.

 Εἰς αὐτὴν ἀποδίδει τὰς δευτέρας, μετὰ Θεόν, τιμητικὰς λατρείας τῶν πιστῶν ἡ Ἐκκλησία. 

Εἰς τοὺς ἀχράντους αὐτῆς πόδας ρίπτουσι τὰ σκῆπτρα, καὶ διαδήματα οἱ εὐσεβεῖς βασιλεῖς. 

Αὐτῆς τὸν ὑψηλὸν θρόνον περικυκλώνουσι τῶν Ὀρθοδόξων τὰ συστήματα. 

Καὶ ποῖος παρακαλεῖ ὑγείαν εἰς τὰς νόσους.Ποῖος ἀπαλλαγὴν εἰς τοὺς κινδύνους. Τοῦτος παρηγορίαν εἰς τὰς θλίψεις.