Αν κρατάς την σπίθα θα πετύχεις την φλόγα.

Μου είπε κάποιος: Πάτερ γιατί βλέπουμε λίγο κόσμο στην εκκλησία και τί είναι αυτό που δίνει τροφή έναν Ιερέα να συνεχίζει να προσπαθεί ακόμα και αν οι ενορίτες δεν συμμετέχουν όπως πρέπει;
Όλοι το έχουμε αναρωτηθεί κάποιες στιγμές όταν βλέπουμε σε μεγάλες εορτές τους Ναούς να είναι μισογεμάτοι ή σε εκδηλώσεις της Ενορίας να υπάρχει αποχή και ελλειπής προσέλευση από το ποίμνιο, αλλά την ίδια ώρα να βλέπεις τους Ιερείς να προσπαθούν και να δίδουν περισσότερες πνευματικές ευκαιρίες ακόμα και αν δεν βρίσκουν ανταπόκριση....

 Σκέψου ότι αυτή η εποχή που ζούμε είναι η εποχή της σπίθας, κάποιοι πρέπει να διατηρήσουν αυτή την σπίθα της Ορθοδοξίας, όσο υπάρχει σπίθα θα πετύχεις την φλόγα....Αν σταματήσεις τότε η φλόγα δεν θα υπάρξει....Για σκέψου τότε που υπήρχαν οι διωγμοί αν όλοι εκείνοι οι Χριστιανοί δεν διατηρούσαν την σπίθα της πίστεως θα είχαμε εμείς την ευκαιρία να έχουμε αυτή την πνευματική ζεστασιά που μας δίνουν οι λόγοι των Αγίων Πατέρων οι οποίοι έζησαν την φλόγα της δικής τους εποχής;

Αν από τους ελάχιστους που έρχονται σωθεί ο ένας τότε το έργο έχει επιτύχει....Αν όμως σε αυτούς τους ελάχιστους δεν δώσεις την ευκαιρία τότε κανένας δεν θα σωθεί.
Είναι η εποχή που πρέπει να διατηρούμε την σπίθα της Ορθοδοξίας και έστω αν δεν δούμε την φλόγα θα έχουμε διατηρήσει την ελπίδα οι επόμενες γενιές να το επιτύχουν....Το έργο μας είναι σπουδαίο ακόμα και αν η ποσότητα δείχνει ότι λίγοι το δέχονται...Λίγοι αλλά εκλεκτοί.

Konstantinos Tsolkas

«Ενορία: Η οικογένεια του Θεού. Συζήτηση για ζωντανή ενορία»

                           

Μία συνάντηση ευθύνης με λόγο και ανταλλαγή ιδεών. 

«Ενορία: Η οικογένεια του Θεού. Συζήτηση για ζωντανή ενορία» 

Συμμετέχουν: • Αρχιμανδρίτης π. Πολύκαρπος Μπόγρης, Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής Νεότητος της Εκκλησίας της Ελλάδος • Αρχιμανδρίτης π. Μάρκελλος Καμπάνης, Ιεράς Μητροπόλεως Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως • Πρωτοπρεσβύτερος π. Ματθαίος Χάλαρης, Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών • Πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Τσιμούρης, Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ'ΛΟΥΚΑ-ΟΠΟΥ Η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΚΕΙ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

  

Η δυσκολότερη στιγμή στη ζωή μας είναι ο αποχωρισμός που φέρνει ο θάνατος. Το πένθος που γεννιέται. Οι αντιδράσεις στην ψυχή και το σώμα μας. Η λύπη. Η απελπισία κάποτε. Συνήθως το ερώτημα «γιατί;». Ο θυμός. 

Κάποτε και το να τα βάζουμε με τον ίδιο τον Θεό διότι άφησε να φύγει από κοντά μας ένα πρόσωπο που αγαπούμε. Τον πόνο μάς απαλύνει η παρουσία των άλλων. Το να βλέπουμε τα πρόσωπά τους. Να μην αισθανόμαστε την μοναξιά του θανάτου ακατάβλητη. Είναι μια παρηγοριά η παρουσία των άλλων. Δεν ακυρώνει το γεγονός. Μας δίνει όμως κάποια δύναμη να συνεχίσουμε. Διότι εμείς, όσο σκληρό κι αν φαίνεται, έχουμε ακόμη κάτι να κάνουμε στην ζωή μας, έχουμε ακόμη ανθρώπους με τους οποίους μπορούμε να συμπορευτούμε και να συναναστραφούμε. Και είναι παρηγορητική η παρουσία των άλλων, ο λόγος τους, η συμπαράσταση, το «ευχαριστώ» που μπορούμε να πούμε εκείνη την στιγμή ή και μετά, ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης ότι η αγάπη δεν χάθηκε.

Ο θάνατος ο έσχατος εχθρός μας
Σε μια από τις πιο συγκλονιστικές ευαγγελικές περικοπές, στην ανάσταση του γιου της χήρας στην πόλη Ναΐν της Γαλιλαίας, βλέπουμε ακριβώς αυτήν την εικόνα του πένθους που βιώνει όχι μόνο η γυναίκα που έχει χάσει ήδη τον άντρα της και βλέπει τώρα να χάνει και τον μονάκριβο γιο της, αλλά ολόκληρη η κοινότητα. Την συνοδεύει στην ταφή «όχλος ικανός». 

Ο πόνος της γίνεται πόνος τους. Κάποιοι μπορεί να τον έχουν ζήσει αυτόν τον πόνο ή να σκέφτονται ότι θα τον ζήσουν. Κάποιοι μπορεί να νιώθουν ότι τελικά η ματαιότητα της ζωής αυτής μας περιμένει όλους και ότι το μόνο αντίδοτο είναι η

«Διορθωθεῖτε ἐσεῖς καί θά διορθωθεῖ καί ὁ ἱερέας»

Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου

  Μου γράφετε ότι είχατε έναν καλό ιερέα, ο οποίος όμως διορίστηκε σε άλλη ενορία. Στη θέση του ήλθε κάποιος που σας στενοχωρεί με την συμπεριφορά του. Είναι απρόσεκτος και βιαστικός στις ακολουθίες, ελαφρός στις συζητήσεις, αμελής και ασαφής στο κήρυγμα.

Με ρωτάτε πως μπορείτε ν’ απαλλαγήτε απ’ αυτόν τον πειρασμό.
Μάθετε ότι εσείς φταίτε γι’ αυτόν! Δεν εκμεταλλευθήκατε τον καλό ιερέα και ο Κύριος σας τον πήρε. Σας ρωτώ: Γίνατε καλύτεροι με τον προηγούμενο καλό ιερέα; Ασφαλώς δυσκολεύεσθε ν’ απαντήσετε καταφατικά. Κι εγώ από μακρυά θα συμφωνήσω μαζί σας ότι δεν γίνατε καλύτεροι, κρίνοντας την κριτική που κάνετε στον νέο σας ιερέα, χωρίς να συγκρατήτε καθόλου τα εναντίον του αισθήματά σας.
Πριν από τον καλό ιερέα είχατε και άλλον καλό. Βλέπετε πόσους καλούς ιερείς σας έστειλε ο Θεός; Και όμως εσείς μείνατε αδιόρθωτοι. Σκέφθηκε λοιπόν ο Θεός: Γιατί να θυσιάζω γι’ αυτούς τους αδιόρθωτους τους καλούς μου ιερείς; Θα τους στείλω έναν που να τους ταιριάζει. Και σας τον έστειλε!

Θα έπρεπε λοιπόν το συντομώτερο να κάνετε αυτοκριτική, να μετανοούσατε και να διορθωνόσασθε. Εσείς όμως κρίνατε και κατακρίνατε! Διορθωθείτε εσείς και θα διορθωθεί και ο ιερέας.

Αναισθησία και αδιαφορία το νέο θανατηφόρο μείγμα πνευματικού καρκίνου.

 Αλήθεια, τι Εκκλησία και τι παπάδες θέλουμε τελικά;
Αν ο παπάς είναι απλά τελετουργός χωρίς να κάνει κηρύγματα και ομιλίες, λέμε γιατί οι παπάδες δεν μιλάνε και δεν διδάσκουν , αν ο παπάς μιλάει, τον κατηγορούμε ότι λέει πολλά παπαδίστικα και δεν μας αρέσει. Αντιμετωπίζουμε δηλαδή την Εκκλησία σαν να είναι talent show για να ψηφίσουμε ποιος θα φύγει και ποιος θα έρθει.

  Καταδικάζουμε και πέφτουμε στην αμαρτία της ιεροκατηγορίας λέγοντας ότι οι παπάδες δεν κάνουν έργο, αλλά στις κατά τόπους Μητροπόλεις, στις ομιλίες που κάνουν οι ιερείς, μαζεύονται τρείς και ο κούκος.
Θέλουμε έναν παπά τελετουργική μαριονέτα ή ένα παπά που θα διδάσκει , θα θεραπεύει και θα έχει πατριωτικό και πατρικό λόγο;
Θέλουμε ένα παπά να διατηρήσει την σήψη σε αυτά που “έτσι τα μάθαμε και έτσι τα βρήκαμε” ή έναν παπά που θα δημιουργεί θα μεταμορφώνει και θα ανακαινίζει με την βοήθεια του Θεού , πάντα με την Ορθόδοξη θεραπευτική;

  Τι Εκκλησία θέλουμε ; Ένα ναό στην ενορία που θα τον βλέπουμε σαν ανάμνηση των Βυζαντινών χρόνων ή να βιώνουμε την Εκκλησία ως σώμα Χριστού και εμείς σαν μέλη στην αγκαλιά της να παλεύουμε για τη σωτηρία;
Είμαστε αναίσθητοι και αδιάφοροι για τα πνευματικά αλλά στην γλώσσα σέρνουμε πρώτοι τον χορό εναντίον των ιερέων και της Εκκλησίας.
Απλά, μικρά, αλλά «καυτά» πνευματικά ερωτήματα που οφείλουμε να τα απαντήσουμε για να καθορίσουμε την πορεία μας, είτε προς τη Βασιλεία των Ουρανών ή προς την απώλεια.

Η Τράπεζα της Κυριακής….

Δεν ξέρω εάν θα μπορέσεις να αφουγκραστείς την ανησυχία μου….

Μπορείς να φανταστείς πως είναι μια Εκκλησία-ενορία την Κυριακή με λίγους πιστούς;
Δεν είναι ο κορονοιός….Δεν είναι η υποχρέωση της παρουσίας σε κάποιο μνημόσυνο….Δεν είναι η κούραση της εβδομάδας…
Νομίζω ο καθένας γνωρίζει βαθιά μέσα του την απάντηση…..
Θα σου κάνω το προβληματισμό μου εικόνα(βλ. παραβολή Δείπνου):
Για σκέψου υπάρχει μια οικογένεια(γιατί αυτό είναι η ενορία όσο και εάν μας ξενίζει…)η εβδομάδα κυλάει με το κάθε μέλος να είναι στον κόσμο του,τους γονείς δουλεύοντας να συναντώνται στον ύπνο,τα παιδιά με δραστηριότητες
και φροντιστήρια να μεγαλώνουν όχι ωριμάζοντας αλλά χάνοντας τα της παιδικής ηλικίας…...
Οπότε έρχεται το τραπέζι της Κυριακής που συναντιέται όλη η οικογένεια μαζί.
Oi παλαιοί κουβαλούσανπαρακαταθήκη πολύτιμη την Ιερή στιγμή του φαγητο.Δεν είναι το ότι θα φας aλλά ότι θα χορτάσεις με την παρουσία, τα χαμόγελα,τα πειράγματα του ανθρώπου σου….
Όσοι έχουν γευτεί τέτοια ‘’τράπεζα’’μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ..
Για φαντάσου λοιπόν να είναι στρωμένο το τραπέζι,να είναι όλα έτοιμα,μα οι καρέκλες να είναι άδειες,γιατί απλά οι άνθρωποι σουβρήκαν κάτι καλύτερο να κάνουν….

Έτσι νοιώθει και ένας ποιμένας όταν αντιλαμβάνεται ότι λείπουν από κοντά του
κάποια προβατάκια…Έχει την έγνοια τους,τα νοιάζεται.....
Βλέπεις τα μάτια του ποιμένα(όχι του δημόσιου υπάλληλου)στα στασίδια θωρούν ψυχούλες και όχι πελάτες…..

Υ.Γ Σχόλιο φωτογραφιών:
Υπάρχει η μία τράπεζα και η ''άλλη'' Τράπεζα.....

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Κυριακή ΙΓ΄Ματθαίου-Το ανάθεμα στη ζωή της εκκλησίας

 Πολλοί άνθρωποι, αγαπητοί μου αδελφοί, μεγαλωμένοι με προκαταλήψεις εναντίον της Εκκλησίας, θεωρούν ότι η Εκκλησία θέλει να έχει εξουσία επάνω στους ανθρώπους τέτοια που να ελέγχει τη ζωή τους. Όταν μάλιστα η τελευταία είναι παραδομένη στην αμαρτία και στις διάφορες μορφές της, ασχέτως της βαρύτητας των ηθικών και πνευματικών παραπτωμάτων, τότε οι άνθρωποι πιστεύουν πως η Εκκλησία τους έχει απορρίψει, τους έχει αφορίσει, τους έχει απομακρύνει από τη ζωή τους. 

Από την μία δεν αισθάνονται «ούτε άξιοι ούτε ικανοί» να συμμετέχουν στη ζωή της Εκκλησίας και από την άλλη αναπτύσσουν μία τάση να θεωρούν αυτή τη ζωή ως κάτι που μπορεί να μην απορρίπτουν, ωστόσο νιώθουν ότι δεν είναι γι’ αυτούς. Υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι προτιμούν να ζούνε στο σκοτάδι, αισθανόμενοι ότι έχουν ό,τι τους δίδει χαρά και απόλαυση, έστω και πρόσκαιρα, οικειοποιούμενοι τα αγαθά του κόσμου και του πολιτισμού, αποκλείοντας τον εαυτό τους από την ελπίδα της πίστης και βάζοντας τη ζωή τους στην πορεία του ορθολογισμού και της παρούσας πραγματικότητας.

Ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, μας θέτει μία κύρια προϋπόθεση με βάση την οποία ο άνθρωπος, ο οποίος δεν είναι αιρετικός, γιατί τότε δεν έχει την ίδια πίστη με την Εκκλησία, χωρίζεται από το σώμα του Χριστού. Αυτή δεν είναι η αμαρτία, ούτε τα πάθη, ούτε καν η κακία. «Ει τις ου φιλεί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ήτω ανάθεμα» (Α’ Κορ. 16, 22). «Αν κάποιος δεν αγαπά τον Κύριο Ιησού Χριστό, ας είναι χωρισμένος από το σώμα της Εκκλησίας». Η αγάπη προς το Χριστό είναι η μόνη προϋπόθεση για να είναι ο άνθρωπος ενταγμένος στην Εκκλησία. Και αγαπώ το Χριστό σημαίνει ότι προσπαθώ να τηρήσω τις εντολές Του και να είμαι μαθητής Του. Και δύο είναι οι εντολές πάνω στις οποίες στηρίζονται και ο νόμος και οι προφήτες: η αγάπη προς το Θεό και η αγάπη προς τον πλησίον, ακόμη κι αν αυτός είναι εχθρός μας.

Για να γίνει πράξη η αγάπη προς το Χριστό προϋποτίθεται ότι η ανθρώπινη ύπαρξη έχει συνειδητοποιήσει ότι είναι εικόνα Του. Και η πίστη στην εικόνα του Θεού συνεπάγεται την αναγνώριση εκ μέρους του ανθρώπου των ιδιωμάτων που ο Θεός προσέφερε στον καθέναν μας, δηλαδή την δυνατότητα να αγαπάμε και να είμαστε ελεύθεροι, αλλά και να χρησιμοποιούμε δημιουργικά κάθε χάρισμα, κάθε άλλη ιδιότητα στην κατεύθυνση της αγάπης και της ελευθερίας. Και επειδή ένας τέτοιος δρόμος φαντάζει πολύ δύσκολος, καθώς ο άνθρωπος έχει αφήσει το «κατ’ εικόνα» να αμαυρώνεται από την ροπή του εγωκεντρισμού και της φιληδονίας, η επάνοδος στην δίψα για σχέση με το Θεό αποτελεί απόφαση ζωής για τον άνθρωπο. Διότι του αλλάζει τη ζωή και τον κάνει να βλέπει τον κόσμο με άλλα μάτια.

Ακόμη όμως και αν ο άνθρωπος νικιέται από την αμαρτία, δεν χωρίζεται από το

ΣΥΜΠΟΛΙΤΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΕΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Συχνά αναρωτιόμαστε ποιο είναι το νόημα της ζωής μας μέσα στην Εκκλησία; 

Πολλοί άνθρωποι έρχονται στο ναό για να γαληνέψουν, να ησυχάσουν από τους περισπασμούς της ζωής, να τα βρούνε με το Θεό και τον εαυτό τους, να λάβουν άφεση για τα μικρότερα και βαρύτερα κρίματά τους. 

Γι’ αυτό και δε θέλουν να έχουν ιδιαίτερη επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους που εκκλησιάζονται, ζητούνε την ήσυχη γωνιά τους και όταν τελειώνει η ακολουθία, αναχωρούν από το ναό, για να συνεχίσουν τη ζωή τους μέσα στην τύρβη της, μέχρις ότου αισθανθούν και πάλι την ανάγκη να προσευχηθούν στο Θεό για τον εαυτό τους και για τη ζωή τους.

 Αυτή είναι η νοοτροπία εκείνων οι οποίοι, μολονότι είναι βαπτισμένοι, έχουν άλλες προτεραιότητες στη ζωή τους, χωρίς όμως τελικά στο βάθος της ύπαρξής τους να λησμονούν ότι υπάρχει και ο Θεός. Αυτό συμβαίνει ακόμη και σε πολλούς που θέλουν να είναι συνειδητά χριστιανοί. Ανήκουν στη ζωή της Εκκλησίας, όμως η καρδιά τους λειτουργεί εκκοσμικευμένα, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο τμήμα του χρόνου τους να δίδεται αλλού και όχι στο Θεό. Και έρχονται στιγμές της ζωής στις οποίες μάλλον δύσκολα θα βρεθεί χριστιανός, ο οποίος να μπορεί να καυχηθεί ότι δεν νικιέται από αυτό το πνεύμα.

Ο απόστολος Παύλος όμως τονίζει κάτι που είναι πολύ σημαντικό, για τη σχέση μας με το Θεό και την Εκκλησία: «δεν είμαστε ξένοι και πάροικοι μέσα στη ζωή της, αλλά συμπολίτες των Αγίων και οικείοι του Θεού» (Εφεσ. 2, 19). Απευθυνόταν στους χριστιανούς που προέρχονταν από την ειδωλολατρία και που δεν είχαν γνωρίσει τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά ο λόγος του αποτελεί υπενθύμιση εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας για όλους τους χριστιανούς, κάθε εποχής. Γιατί μας δείχνει τι δεν είμαστε μέσα στο σώμα του Χριστού και τι είμαστε σε σχέση με το Θεό και τα υπόλοιπα μέλη.

Ἡ ἐχθρική πολιτική κατά τῶν κοινοτήτων-Ἐνοριῶν

ΤΑ ΑΣΚΗΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ

Β΄ Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΑΙ Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΝΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ 

Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ἡ ἐχθρική πολιτική κατά τῶν κοινοτήτων-Ἐνοριῶν

 Μέ τήν ἐπέλευση τῆς βαυαροκρατίας καί τήν ἐπέλαση τοῦ δυτικοῦ παπικοῦ-προτεσταντικοῦ πνεύματος, βάλλεται τό κοινοτικό-ἐνοριακό σύστημα. «Οἱ κοινότητες βρέθηκαν ὑπὸ διωγμὸ μετὰ τὴν ἵδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους καὶ τὴν ἐπιβολὴ προτύπων ξένων πρὸς τὴν ἐπιχώρια Παράδοση. Οἱ κοινότητες διαλύονται τὸ 1833 μὲ νόμο τοῦ κράτους! Οἱ πολίτες πλέον οὔτε συνέρχονται, οὔτε συνεταιρίζονται, οὔτε συναποφασίζουν. Στὴν θέση τῶν αἱρετῶν ἀρχόντων τους διορίζονται μισθοδοτούμενοι κρατικοὶ ὑπάλληλοι, τοπάρχες νόθων διοικητικῶν περιφερειῶν. Ἡ νεωτερικὴ φραγκοκρατία, μὲ τὸν μεταπρατικὸ παρασιτισμὸ της, κατέστρεψε τὶς παραγωγικὲς βάσεις τῶν κοινοτήτων, σκορπίζοντας τὸν πληθυσμὸ τους ἀνέστιο στοὺς τέσσερις ἀνέμους»128.

Μέ τήν ἐχθρική πολιτική κατά τῶν κοινοτήτων-Ἐνοριῶν ὑποδουλώνεται ἡ Ἐκκλησία στό κράτος. «Οἱ Ἐνορίες…τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους ἔχασαν τήν ἐκκλησιαστική τους λειτουργικότητα, καθώς ἔπαψαν νά συμμετέχουν στήν διοικητική ὀργάνωση τῆς Ἐκκλησίας, σέ ἕναν καίριο μέν τομέα, ἀλλά καί σέ πολλούς δευτερεύοντες. Ὁ καίριος τομέας ἦταν ἡ ἐκλογή τῶν ποιμένων (Διακόνων, Ἱερέων καί κυρίως Ἐπισκόπων), ἐνῶ δευτερεύοντες ἦταν ἡ οἰκονομική διαχείριση κ.λπ. Μέσῳ τῶν Ἐνοριῶν ἀποκλείστηκε ἡ ἀγωνιστική παρουσία τοῦ λαοῦ στήν Ἐκκλησία καί τήν θέση του πῆρε ἀρχικά τό Κράτος καί ἔπειτα, ὡς ἐντολοδόχος (τοῦ Κράτους), ἡ Ἱερά Σύνοδος.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλληνική Ἐκκλησία, ἀπό τήν ἵδρυση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, οὐσιαστικά κηδεμονεύεται ἀπό τόν Καίσαρα ἤ κληρικοκρατεῖται μέ μιά βατικάνεια διοικητική τακτική. Οἱ παρεμβάσεις τοῦ λαοῦ, πού παρατηροῦνται ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν, ἐπειδή ἀκριβῶς εἶναι ἐξωθεσμικές (δηλ. δεν ἀποτελούν ὑγιεῖς παρεμβάσεις ἑνός ἐνωμένου συνόλου, ὅπως ἡ Ἐκκλησία μας), παίρνουν τόν χαρακτήρα “σκανδαλώδους” κοσμικῆς διαμαρτυρίας (διαδηλώσεις κ.λπ.) πού ἐκθέτουν καί τούς πιστούς καί τήν διοικοῦσα Ἐκκλησία»129.

Παρόλο τόν διωγμό τοῦ κράτους, οἱ κοινότητες τῶν Ρωμηῶν μέχρι πρίν λίγα χρόνια ἐξακολουθοῦσαν μέ κάποια μορφή νά ὑπάρχουν.

«Οἱ κοινότητες ἀντιστάθηκαν», γράφει ὁ Θεόδωρος Παντούλας, «καὶ μέχρι πρὶν ἀπὸ λίγες δεκαετίες λειτουργοῦσαν, ἔστω κι ἂν οἱ δομὲς τους εἶχαν ὑποστεῖ σοβαρότατα πλήγματα. Ἀκόμη καὶ οἱ ἐκριζωμένοι ἐσωτερικοὶ ἢ ἐξωτερικοὶ μετανάστες, στὰ ἀστικὰ κέντρα ποὺ τοὺς ξέβρασε ἡ μεταπολεμική κυρίως προσφυγιὰ, συγκροτοῦσαν κοινότητες –Ἀδελφότητες τὶς ἔλεγαν– σὲ μίαν ἀπελπισμένη προσπάθεια νὰ στεγάσουν τὴν ἑτερότητά τους, νὰ διατηρήσουν τὴν ἐν διωγμῷ ταυτότητά τους.

Οἱ μεγαλουπόλεις ὅμως δὲν ἀγαποῦν τὶς ταυτότητες. Τὶς ἰσοπεδώνουν. Ἴσως ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι χωρὶς ταυτότητα χειραγωγοῦνται εὐκολότερα. Γίνονται ἀδιαμαρτύρητα γρανάζια τῆς καταναλωτικῆς ἀποχαύνωσης, ποὺ σιτίζεται μὲ ἀναλώσιμες μοναξιές.

Οἱ νεοέλληνες, ὡστόσο, μέχρι πρὶν λίγες δεκαετίες δὲν ἦσαν μόνοι… Μετὰ χάθηκαν στοὺς δρόμους τῆς (ὑπ)ἀνάπτυξης ἀλλὰ δὲν ξεδίψασαν μὲ τὰ πιοτά της. Τώρα ἀναζητοῦν καὶ πάλι τὸ νῆμα ποὺ τοὺς δένει μὲ ἐκείνη τὴν Παράδοση ποὺ δὲν εἶχε ἀνθρώπους μόνους ἢ ἀποκλεισμένους»130.

  Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο:«Τά ἀσκητικά τῆς Ἐνορίας» (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου) πού σύν Θεῶ θά ἐκδοθεῖ σύντομα 

128 (προσαρμισμένο κείμενο) Θεόδωρου Παντούλα: Τῶν Ἑλλήνων οἱ κοινότητες, τῶν Ρωμηῶν οἱ κοινωνιές, http://www.antifono.gr/portal.129 (προσαρμοσμένο κείμενο) Βασίλη Μπακούρου, Οἱ Ἕλληνες στήν Τουρκοκρατία,http://www.oodegr.com/oode/istoria/o8wmanoi/sklav_ekkl2.htm130 Θεόδωρου Παντούλα, Τῶν Ἑλλήνων οἱ κοινότητες, τῶν Ρωμηῶν οἱ κοινωνιές,http://www.antifono.gr/portal.

ΠΗΓΗ

Οι δυσκολίες του ποιμαντικού έργου

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ στὴν ἐπαρχία γνωρίζουν πολὺ καλὰ τοὺς ἐνορίτες τους. Ἔρχονται σὲ καθημερινὴ ἐπικοινωνία μαζί τους, ἄλλοτε συμφωνοῦν καὶ ἄλλοτε διαφωνοῦν γιὰ διάφορα θέματα καὶ προπαντὸς ξέρουν, ἐὰν ἐκκλησιάζονται τακτικὰ ἢ ἔχουν περιορίσει τὸν ἐκκλησιασμό τους σὲ δὺο τρεῖς φορὲς τὸ χρόνο. Ἐπίσης οἱ κληρικοὶ ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ καὶ μὲ τοὺς ἀλλόθρησκους ἀλλοδαπούς, ποὺ τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια ἔχουν κατακλύσει τὴν Πατρίδα μας, δημιουργώντας μικρὰ καὶ μεγάλα προβλήματα. Στὶς περισσότερες περιπτώσεις οἱ ἀλλοδαποὶ συνυπάρχουν μὲ τοὺς ντόπιους καὶ ἐργάζονται σκληρά, γιὰ νὰ ζήσουν. Αὐτοὶ προφανῶς δὲν ἀποτελοῦν μέρος τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου, ὡς φτωχοὶ ὅμως καὶ ταλαιπωρημένοι ἄνθρωποι ἔχουν τὴν ἀνάγκη τῆς ἀγάπης τῶν χριστιανῶν καὶ ὄχι μὲ ποικίλους τρόπους νὰ τοὺς ἐκμεταλλεύονται καὶ νὰ τοὺς ἀπειλοῦν. Οἱ κληρικοὶ στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἀντιδροῦν καὶ τάσσονται μὲ τὸ μέρος τῶν ἀλλοδαπῶν καὶ ἂς φαίνεται παράξενο αὐτὸ στοὺς ἄδικους καὶ ἐκμεταλλευτὲς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ἀποδεικνύονται ἀδίστακτοι, ὅταν πρόκειται νὰ ὑποστηρίξουν τὰ συμφέροντά τους.

Οἱ κληρικοὶ διαπιστώνουν καθημερινὰ ὅτι οἱ ἐνορίτες τους δὲν ἔχουν συνειδητὴ πίστη οὔτε καὶ ἔμπρακτη σχέση μὲ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν διαφέρουν σὲ πολλὰ μὲ τοὺς ἀλλοδαπούς! Φαίνονται σὰν νὰ εἶναι ναρκωμένοι. Εἶναι προκλητικὴ ἡ ἀδιαφορία τους καὶ ἀνεξήγητη ἡ συμπεριφορά τους. Ζοῦν μέσα στὴ ραθυμία μιᾶς στείρας παράδοσης. Ὅση καλοσύνη καὶ νὰ τοὺς δείξουν, ὅση ἀγαθὴ προαίρεση καὶ νὰ ἔχουν ἀπέναντί τους, ὅση ἀγάπη καὶ νὰ τοὺς ἐκδηλώνουν, αὐτοὶ παραμένουν πάντα οἱ ἴδιοι.

Εὔκολα κανεὶς μπορεῖ νὰ χωρίσει τοὺς σημερινοὺς χριστιανοὺς σὲ τέσσερις ὁμάδες, ποὺ μεταξύ τους φυσικὰ δὲν ἔχουν στεγανά. Οἱ κληρικοὶ μάλιστα, ποὺ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τοὺς ἐνορίτες τους, δέχονται ὅτι ὑπάρχουν τέσσερις ὁμάδες, παρόλο ποὺ καλοῦνται νὰ ἔχουν «γενικὴ ἀγάπη» πρὸς ὅλους. Στὴν πρώτη ὁμάδα λοιπὸν ἀνήκουν οἱ πιστοί, ποὺ ἔχουν στενὴ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ συμμετέχουν στὰ μυστήριά της. Στὴ δεύτερη ἀνήκουν ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουν χαλαρὴ καὶ τυπικὴ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴ διδασκαλία καὶ εἶναι πλήρως ἐκκοσμικευμένοι. Στὴν τρίτη ὁμάδα ἀνήκουν οἱ ἀδιάφοροι, δηλαδὴ ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία θεωροῦν ὑπόλειμμα τοῦ παρελθόντος, ἄχρηστο γιὰ τὴν ἐποχή μας. Τέλος στὴν τέταρτη ὁμάδα ἀνήκουν οἱ ἐκ πεποιθήσεως ἀντίπαλοι τῆς Ἐκκλησίας.

Τὸ μεγάλο πλῆθος τῶν ἀνθρώπων βρίσκεται στὴ δεύτερη καὶ τὴν τρίτη ὁμάδα μὲ γενικὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τὸ κοσμικὸ φρόνημα, τὸ ὁποῖο, ὡς τεῖχος, ὀρθώνεται ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς καὶ τὴν Ἐκκλησία. Θὰ μποροῦσα νὰ τοὺς παρομοιάσω μὲ ἀγρό, ποὺ πρέπει νὰ καλλιεργηθεῖ ἐπιμελῶς, γιὰ νὰ καρποφορήσει πνευματικά. Γιὰ τὸ δύσκολο αὐτὸ ἔργο χρειάζεται νὰ ὑπάρχουν ἄξιοι ἱερεῖς, ποὺ θὰ ἐργάζονται μὲ ἱερὸ ζῆλο καὶ ἀφοσίωση πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ μόνο.

Ορθόδοξος Τύπος, 7/6/2013/ΠΗΓΗ

ΜΕΘΕΟΡΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

Οσα καταθέτω εδώ είναι βιώματα μιας εικοσιπεντάχρονης διακονίας σε κάποιον ιστορικό ναό, ενός άπό τους παλιούς «μαχαλάδες» -έτσι αναφέρει τις ενορίες στο Κατάστιχο του ό τότε Έπισκοπος- του νησιού. Τα όσα δε γράφονται εδώ είναι αυτούσιες εμπειρίες, στις οποίες εμπεριέχεται το στοιχείο της έόρτιας ατμόσφαιρας, άλλα και της Χαρμολύπης. Τίποτε παραπάνω. Γιατί τη διάρκεια της ποιμαντικής μας διακονίας, όπως και τα πάντα, μας τα ορίζει Εκείνος, στου οποίου το θέλημα έχουμε υποταχθεί, ή προσπαθούμε εν υπακοή να περάσουμε «τον ύπόλοιττον χρόνον της ζωης ημών».
"Από νωρίς, ίσως και από τα μέσα του Ιουλίου, άρχισαν οι προετοιμασίες -για την Πανήγυρη του Αγίου. Προφθαίναμε δα μέχρι στις 27 Ιουλίου πού -γιόρταζε! Όμως όλα έπρεπε να συγυριστούν, να ταχτοποιηθούν, να φρεσκαριστοΰν: από τα τζάμια μέχρι τα μανουάλια• από τα καντήλια μέχρι και τις λουσερνες του ίεροΰ.

Ξεστρώθηκαν τα καθημερινά ενδύματα της Αγίας Τράπεζας, της Πρόθεσης και τα υπόλοιπα του ναού. Βγήκαν από τα συρτάρια τα καλά, τα επίσημα, σιδερώθηκαν στην «κόλα» και έτσι μορφοντύθηκε ή εκκλησιά. Λίγες μέρες πριν από τη Γιορτή μαζεύτηκαν κάποιες -γυναίκες από τη γειτονιά και γυάλισαν τα μεγάλα, τα μπρούτζινα μανουάλια, τα μικρότερα, αλλά και τα «Είσοδικά», καθώς και τα «σαμντάνια» από το ιερό. Έτσι, όλα πήραν την πρώτη τους μορφή, τη γυαλάδα και τη λάμψη, ωσάν να βγήκαν εκείνη την ώρα από το καμίνι του χαλκέα, χλωρά ακόμα, θαυμάσια στην τέχνη και το κάλλος τους, με ελπίδες για γιορτές φορτωμένα και χαρές... Πού νάξεραν Ομως πόσες λαμπάδες κεκοιμημένων ενοριτών θα φιλοξενούσαν και μάλιστα εκείνων πού, εϊτε τα θαύμασαν και κολακεύτηκαν πού απόχτησε ή εκκλησιά τους καλό μανουάλι, είτε εκείνων πού έδωσαν από το υστέρημα τον όβολό τους, για να τ' αγοράσουν οι επίτροποι!

Το δάπεδο, τα στασίδια, οί πόρτες κι όλα σφουγγαρίστηκαν με προσοχή και επιμέλεια. Μέρες τώρα, γιατί τα χέρια χρόνο με το χρόνο όλο και λιγοστεύουν, καθώς εγκαταλείπουν οί ενορίτες τις παλιές τους κατοικίες και κτίζουν σπίτια σύγχονα, ευρύχωρα, άνετα, οπού όμως οί μνήμες είναι μηδενικές και ή συναισθηματική φόρτιση από την παρουσία των ιερών σκιών των προγόνων ανύπαρκτη. Να γιατί χάνουμε την επαφή με την παράδοση. Επειδή τεμαχίζουμε το χρόνο και κρατάμε ο,τι μας βολεύει. Λιγοστεύει, λοιπόν, ό κόσμος, όπως λιγοστεύει ό υπόλοιπος χρόνος «της ζωής ημών».

Την παραμονή της Γιορτής από νωρίς,αφού όλα έτομάστηκαν, «κατέβηκε» από τοπροσκυνητάρι ή βαρεία Εικόνα του Άγιου και στολίστηκε με τ' αργυρά και τα χρυσά αφιερώματα. Αρχαία αφιερώματα, πού δε γνώριζε κανείς το βάθος του χρόνου τους,ούτε τις πονεμένες ψυχες πού τα πρόσφεραν στη Χάρη Του.Σταυροί, κορώνες κ.ά... Μια σειρά από χρυσοποίκιλτα ή αργυρά κοσμήματα, που στα σπλάχνα τους κρύβουν ένα όνομα, άγνωστο μεν σε μας,γνωστό όμως στο Θεό και στον "Αγιο, πού μαζί του έχει εισπράξει άδολη προσευχή και την καρδιακή κατάθεση αύτοϋ του Ευαγγελικού δίλεπτου (πρβλ. Λκ. 21,3).

Λίγα από αυτά έχουν «ταυτότητα», δηλαδή γνωρίζουμε τον άφιερωτή. Και δεν το ξεχνούμε, γιατί ό καθένας είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπου, πού φορτωμένος άρρώστεια, πόνο και απελπισία προσφεύγει στον «άμισθο ιατρό» τον Άγιο.Στα χρονιά της εικοσιπενταετούς μου ιερατικής διακονίας κανένας δε ζήτησε να μάθει τίνος είναι αυτό ή εκείνο το αφιέρωμα. Μόνο μια γιαγιά, κουρασμένη από το φαρμάκι και τα χρόνια ήρθε μετά τη γιορτή και μου είπε με τρεμάμενη φωνή, σα να ήταν έτοιμη να κλάψει: «Γιατί παπα μ' δέν έ'βαλες στα χαρίσματα και το ρολόι του παιδιού μ';». Ρώτησα και με πληροφόρησαν πώς ό γιος της γιαγιάς, όταν ήταν άρρωστος πριν από χρόνια, είχε χαρίσει στον "Αγιο το παλιό ρολόι τσέπης. Το αναζήτησα και το έδειξα στη γιαγιά εξηγώντας της πώς δεν είναι εύκολο να προστεθεί στα άλλα κοσμήματα, γιατί ήταν αρκετά βαρύ. Το είδε και χάρηκε. Δε θυμάμαι τί είπε. Πέρασαν από τότε γύρω στα είκοσιτρία ή εικοσιτέσσερα χρόνια. Το ρολόι εκείνο πάντως μου θυμίζει κάποιον. Κι αυτός είναι ή καημένη ή γιαγιά πού γρήγορα έφυγε, για να βρεί το χαμένο της γιο. Και το ρολόι απομένει μάρτυρας ικανός και σιωπηλός μιας προσφοράς, μιας παράκλησης και μιας καρποφόρας αναζήτησης πού δίδαξε πολλά.


Όμως υπάρχουν και μια σειρά από «χαρίσματα», τα οποία δεν θα τα γυρέψει κανένας. Άλλα κάθε χρόνο, κατά την παραμονή και την ήμερα της Πανηγύρεως, οί σκιές των κεκοιμημένων και ιδιαίτερα αυτών πού τα πρόσφεραν, είμαι βέβαιος ότι θα σκύβουν από το ΰψος πού βρίσκονται και θ' άγάλλο-νται, καθώς θα βλέπουν την Εικόνα πλουμισμένη και με τη δικιά τους ψηφίδα-προσφορά.
Μόλις χτυπήσουν οί καμπάνες την ώρα του Εσπερινού μαζί με τα πρόσφορα κομίζονται και οί φροντισμένες γλάστρες με τα βασιλικά, για να όμορφοστολίσουν το ναό, δοξολογία κι αυτά στον "Αγιο, αιώνες τώρα.
Τα πρόσφορα, πού δεν είναι τα παλιά, τα ζυμωτά στο σπίτι, άλλα τ' αγορασμένα από τους φούρνους, τα πηγαίνουν οί έορτάζοντες σε λευκές καθαρές πετσέτες, πολλές από τις οποίες είναι κεντημένες. Μόνο πού τα τελευταία χρόνια οπού κυριαρχει το νάυλον καποιοι τα φέρνουν μέσα σε τέτοιου εϊδους τσάντεςγια ευκολία.Όπως επίσης και το λάδι, δεν το φέρνουν στα παλιά χρωματιστά μπουκαλάκια, τα οποία τα παίρνανε πίσω, όταν ό επίτροπος άδειαζε το περιεχόμενο στο μεγάλο δοχείο, ποτέ όμως εντελώς άδεια, για να μην αδειάσει το σπίτι, αλλά σε πλαστικά μπουκάλια πού τ' αφήνουν στο ναό.

"Οσον άφορα δε στα λουλούδια με τα οποία στολίζουν την Εικόνα, λίγα είναι από τις γλάστρες των σπιτιών. Τα περισσότερα έχουν αγοραστεί από το ανθοπωλείο. Είναι και αυτό σημείο των καιρών, πού απαιτούν πια την ευκολία και τίποτε παραπάνω.
Άφού χτυπήσουν τρείς φορές οί καμπάνες, αρχίζει το Μικρό Απόδειπνο, στο όποίο και παρεμβάλεται ό Μέγας Παρακλητικός κανόνας και στη συνέχεια ό Μέγας Εσπερινός, με τη λιτάνευση της Εικόνας από τα ίδια σοκάκια, πού έχουν κιόλας άσβεστωθεί και συγυριστεί. Με την επιστροφή ψάλλεται ή Λιτή, τα Άπόστιχα, τα Απολυτίκια και τέλος ή Αρτοκλασία. Γιατί εδώ ακολουθείται, αιώνες τώρα, το αγιορείτικο το Τυπικό και δεν χωράει καμμία καινοτομία, γιατί είναι σωστή ασέβεια.
Με το τέλος της Ακολουθίας μοιράζεται ό ευλογημένος άρτος κι όλοι καρτερούν το πρωί οπού αρχίζει ό Όρθρος και ή Πανηγυρική Θεία Λειτουργία. Με το τέλος δε όλων αυτών, οί πιστοί εξέρχονται στη δροσερή την πλατεία οπού κάτω από την πλατειά φυλλωσιά του πλατάνου φωτίζονται με τον αγιασμό, λαμβάνουν το αντίδωρο και το κέρασμα κι εύχονται και του χρόνου...
Παλιότερα, για τη μικρή αυτή ενορία ή ήμερα της Πανηγύρεως του Αγίου ήταν αργία. Κανένας δεν πήγαινε «σαόξου», εξοχή δηλαδή, αλλά τιμούσε τον παππού, τον "Αγιο προστάτη της ενορίας του. Έβαζε τα καλά του, σεργιανούσε στους έορτάζοντες, στο σπίτι πάντα ήταν το καλό φαΐ πάνω στο τραπέζι και γενικά όλη ή μικρή ενοριακή κοινότητα γιόρταζε, χαιρόταν, αναπαυόταν
και πανηγύριζε. Γιατί τότε ήξερε τί ήθελε...

πρωτ.Κωνσταντίνου Καλλιανού

περιοδικό ''Εφημέριος''(6/2006)