«Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο θα του συγχωρεθούν πολλές αμαρτίες».

Κάθε άνθρωπος που γεννιέται στον κόσμο είναι ο πλησίον σου. Ούτε ένα ποτήρι νερό δεν πάει χαμένο αν το προσφέρεις στον πλησίον σου. Κάποτε στην έρημο πέθαινε ένας σκύλος από τη δίψα. Πέρασε από το δρόμο αυτόν ένας μοναχός και του έδωσε το νερό που είχε για τον εαυτό του και έτσι τον έσωσε.
Εκείνη τη στιγμή άνοιξε ο ουρανός και ακούστηκε φωνή:
«Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο θα του συγχωρεθούν πολλές αμαρτίες».
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πόσο σημαντικότερο είναι αν σώσουμε έναν άνθρωπο.

Από το βιβλίο ο «Άγιος Γαβριήλ ο διά Χριστόν σαλός και ομολογητής».

Η ΚΥΡΙΑ ΚΑΤΕΡΊΝΑ. Θαυμαστή διήγηση από την Ι. Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας

Πρίν μερικές δεκαετίες, καί πρό τοῦ 1940, σ’ ἕνα χωριουδάκι τῆς Ἠλείας, ζοῦσε μιά χαριτωμένη ἀπ’ τόν Θεό ψυχή, ἡ κυρία Κατερίνα.Δέν ἤξερε καθόλου γράμματα.
Ὅμως ἦταν ἕνας πολύ φωτισμένος ἄνθρωπος, μέ ἀκλόνητη καί ζωντανή πίστι, σάν κι ἐκείνη πού εἶχαν οἱ πρῶτοι χριστιανοί πού ἔπεφταν καί στή φωτιά γιά τόν Χριστό, προκειμένου νά μήν Τόν ἀρνηθοῦν.
Καί ἔτσι ἐκπληρώθηκαν τά λόγια τοῦ Κυρίου στη ζωή τῆς εὐλογημένης αὐτῆς ψυχῆς:
«Πάντα ὅσα ἐάν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε».
Διότι ὄντως ἦταν ἄνθρωπος τῆς πολλῆς προσευχῆς.

Ὅταν μερικές φορές τόν Ἰούλιο μῆνα χάλαγε ο καιρός και σκοτείνιαζε ὁ οὐρανός ἀπό τά σύννεφα καί προμηνυόταν βροχή, ἐπειδή οἱ θημωνιές μέ τά στάχυα παρέμεναν στ’ ἀλώνια κι ἄν ἔβρεχε ὁπωσδήποτε θά καταστρεφόταν η σοδειά,
οἱ χωρικοί ἔτρεχαν στήν κυρία Κατερίνα καί τῆς ζητοῦσαν νά προσευχηθῆ νά μή βρέξη!
Κι ἐκείνη, πήγαινε μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, προσευχόταν, καί τά σύννεφα ἔφευγαν!(Αὐτό μᾶς θυμίζει τόν προφήτη Ηλία.)

Ὅταν ἀρρώσταινε κανείς, πάλι κατέφευγαν στήν Κατερίνα νά προσευχηθῆ,
κι ἄν ὑπῆρχε κάποιο τραῦμα, κάποιος δυνατός πόνος σέ κάποιο σημεῖο τοῦ σώματος, βουτοῦσε τά δάχτυλά της στήν κανδήλα καί τό ἄλειφε σταυροειδῶς μέ λάδι.
Καί, ἀνάλογα μέ τήν πίστι πού εἶχαν καί οἱ ἀσθενεῖς, ἀνταποκρινόταν καί ὁ Θεός μέ θαῦμα!

Τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ

  Μιά φορά, θυμάμαι, άνέβαινα ένα άνήφορο καί είχα τριάντα κιλά στήν πλάτη μου. Ήμασταν στίς Σταγιάτες τότε. Λοιπόν, είχα βάρος στόν ώμο, είχα καί στά χέρια. Ήταν καταμεσήμερο, ζέστη, καί νά άνεβαίνης τον άνήφορο. Αλλά έλεγα με τό νου μου ότι τώρα ό Χριστός άνεβαίνει με τον Σταυρό. Γερόντισσα Μακρίνα.
Πώς άνέβηκε ό Χριστός τον Γολγοθά; ’Έτσι καί ’γώ θά άνέβω. 

  Καί ’κείνη τήν ώρα πού ανέβαινα μέ κόπο καί μόχθο καί δέν μπορούσα καί είχε γίνει τό πρόσωπό μου σάν τό μαύρο πανί, αισθάνθηκα δυο χέρια νά μου σηκώνουν τό βάρος άπό τό πίσω μέρος. Πώς μέ σπρώχνετε καμμιά φορά στόν άνήφορο γιά νά άνέβω; Έτσι άνέβηκα, τόσο εύκολα, ούτε νά ιδρώσω ούτε τίποτε, καί μετά αισθάνθηκα τόσο έλαφρωμένη! Μετά άφησα τό βάρος αύτό καί πήγα κι έκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα άπό χαρά. Τί ήταν αύτό;

Ήταν μιά ξεκούραση καί μιά πληρωμή άπό τον Θεό τό αισθάνθηκα στήν καρδιά μου. Δέν μπορώ νά τό ξεχάσω, αύτό μου έμεινε μέσα στήν ψυχή μου. Γι’ αυτό λοιπόν, τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, όλα τά γράφει, και τήν τριχίτσα, τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο, τίποτε.

Όπως τά είδε ή νονά τής άδελφής Εύπραξίας καί ένα κουβαράκι μικρούτσικο πού είχε δώσει γιά νά καρυκώσουν τις φτέρνες από τις κάλτσες ένός μικρού παιδιού, καί ’ κείνο τό ελάχιστο βρέθηκε στον ουρανό. Καί είπε:
-Μπά, κι αυτό βρέθηκε;
«Ναί, βρέθηκε. Είδες πού δέν πάει τίποτε χαμένο;», τής είπε ό Άγγελός της.

ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ

Άγίου ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

 Ἡ παρθενία εἶναι ἀκριβός θησαυρός ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός Σωτήρ γεννήθηκε ἀπό Παρθένο καί ἔζησε ζωή παρθενική. Ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης καί Βαπτιστής, καθώς καί ὁ μαθητής του Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής ἦσαν παρθένοι. Στήν αἰώνια ζωή ὁ θρόνος Του θά περιστοιχίζεται ἀπό παρθένους. Ἡ Παραβολή τῶν Δέκα Παρθένων ὅμως, ὡσάν νά θέλη νά μᾶς εἰπῆ ὅτι ἡ παρθενία μόνη της δέν εἶναι ἐπαρκής γιά τήν σωτηρία. Οἱ μωρές παρθένες, παρότι ἦσαν παρθένες, δέν εἰσῆλθαν μαζί μέ τόν Νυμφίο στόν νυμφικό οἶκο. 

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐξηγοῦν ὅτι τό λάδι γιά τά φανάρια τῶν παρθένων εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη, πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἡ παρθενία γιά νά εἶναι μέσον σωτηρίας, πρέπει νά εἶναι ἑνωμένη μέ τήν ἐλεημοσύνη.
“Μεγάλες εἶναι οἱ πτέρυγες τῆς ἐλεημοσύνης, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Διαπερνοῦν τόν αἰθέρα, φθάνουν στήν σελήνη, στόν ἥλιο, στούς οὐράνιους χορούς καί σταματοῦν μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ὁποιαδήποτε ἁμαρτήματα κι ἄν κάνεις, ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι βαρύτερη ἀπ᾿ αὐτά.
Ἡ παρθενία εἶναι ἕνα ἔργο τόσο μεγάλο, ὥστε οὔτε ἕνας σχεδόν ἀπό τούς παλαιούς δέν ἠμπόρεσαν νά τήν φυλάξουν. Οὔτε ὁ Νῶε, οὔτε ὁ Ἀβραάμ, οὔτε ὁ Ἰωσήφ. Ἡ παρθενία καί ἡ περιφρόνησις τοῦ θανάτου εἶναι οἱ δυσκολώτερες ἀρετές.

Μόνο ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ ἀνθίζει μέσα στήν Ἐκκλησία τό ἄνθος τῆς παρθενίας. Καί παρ᾿ ὅλα αὐτά, οἱ πέντε ἐκ τῶν δέκα παρθένων, χωρίς τήν ἐλεημοσύνη, ἐξεδιώχθησαν. Ἡ παρθενία εἶναι τό πῦρ, ἐνῶ τό λάδι εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη. Ὅπως ἡ φωτιά, ἐάν δέν ἔχη καύσιμη ὕλη, δέν ἀνάπτει καί σβήνει, ἔτσι καί ἡ παρθενία, ἐάν δέν εἶναι ἑνωμένη μέ τήν ἐλεημοσύνη, χάνει τήν ἀξία της καί καταστρέφεται. (Ὁμιλία τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου, περί μετανοίας).

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός ἑνώσεως αὐτῶν τῶν δύο ἀρετῶν;

Μή φοβηθεῖς ὅτι θά πτωχεύσεις ποτέ ἀπό τήν ἐλεημοσύνη, ἀντίθετα....

 Μὴ φοβηθεῖς ὅτι θὰ πτωχεύσεις ποτέ ἀπὸ τὴν ἐλεημοσύνη, ἀντίθετα μάλιστα ὅσο δίνεις τόσο σοῦ τὰ πολλαπλασιάζει ὁ Κύριος, ὅπως φαίνεται σὲ διάφορα βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ κυρίως στὸ βίο τοῦ σπλαχνικότατου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, ποὺ δὲν ἔδινε δέκα ἢ εἴκοσι φλουριὰ ἀλλὰ λίτρες χρυσοῦ, καὶ ὅσο αὐτὸς ἔδινε τόσο τοῦ ἔστελνε ὁ Θεὸς περισσότερα· καὶ μιὰ φορά ποὺ προσευχόταν, τὸν ἄκουσε κάποιος νὰ λέει: 

 «Τώρα θὰ φανεῖ, πολυέλεε Δέσποτα, ποιός θὰ βαρεθεῖ πρῶτος, ἡ χάρη σου νὰ μοῦ στέλνεις τοὺς θησαυροὺς ἢ ἐγὼ νὰ τοὺς μοιράζω στοὺς φτωχούς». 

Αὐτὸ τὸ εἶπε γιατί τοῦ ἔστειλαν ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ δέκα ἀγγεῖα μὲ μέλι χάριν ἐλεημοσύνης καὶ ἀπὸ τὴν καλή του προαίρεση μετασκεύασε ὁ Παντοδύναμος τὸ μέλι καὶ ἔγινε χρυσὸ ἁγνό.

 Βλέπεις πῶς ἀνταμείβει ὁ Δεσπότης τοὺς ἐλεήμονες, ὄχι μόνο στὸν μέλλοντα ἀλλὰ καὶ στὸν παρόντα αἰῶνα; Δὲν εἶναι ψευδὴς ἡ «Παροιμία» ποὺ λέει: 

«Ὅποιος ἐλεεῖ ἕνα φτωχὸ δὲ θὰ δεῖ ποτὲ φτώχεια, ἀλλὰ ὅποιος τὸν καταφρονεῖ θὰ λιμοκτονήσει».

''Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία'' σελ. 341 ἐκδ. Γνόφος

πηγή

Το πορτοκάλι της αγάπης στα Καρούλια

«Επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» γράφει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, δείχνοντας ότι κάθε πράξη αγάπης προς τον αδελφό γίνεται μυστικά προς τον ίδιο τον Θεό.

Στα απόκρημνα βράχια των Καρουλίων, εκεί όπου η γη μοιάζει να τελειώνει και η προσευχή αρχίζει, ζούσε κάποτε ένας ταπεινός ασκητής, ο γέροντας Αρσένιος. Το κελί του ήταν μια μικρή σπηλιά σκαμμένη μέσα στον βράχο. Χρόνια πολλά είχαν περάσει χωρίς να γευθεί λάδι ή κρασί, και το σώμα του είχε μάθει να ζει με λίγα χόρτα, λίγο ψωμί και πολλή προσευχή. Η καρδιά του όμως είχε γεμίσει από μια άλλη τροφή, εκείνη που γεννά η αγάπη προς τον Θεό και προς κάθε άνθρωπο.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ημέρες εκείνες για τους ασκητές του Αγίου Όρους δεν είναι απλώς μνήμη γεγονότων, αλλά βίωμα του ίδιου του Πάθους του Χριστού. Η σιωπή βαθαίνει, η προσευχή γίνεται πιο θερμή και η νηστεία πιο αυστηρή. Το σώμα πεινά, αλλά η ψυχή μαθαίνει να αναζητεί τον αληθινό άρτο της ζωής. Όπως λέγει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η νηστεία είναι μητέρα της καθαρότητας της καρδιάς και φύλακας της ταπεινώσεως.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής κατάφερε με κόπο να φθάσει μέχρι εκείνα τα δύσβατα μονοπάτια. Είχε ακούσει για τον γέροντα Αρσένιο και θέλησε να πάρει την ευχή του. Δεν τον βρήκε έξω από τη σπηλιά και άφησε σιωπηλά στην είσοδο ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι. Ήταν ένα απλό δώρο, αλλά μέσα στη φτώχεια των Καρουλίων έμοιαζε σαν θησαυρός.

Το απόγευμα, όταν ο γέροντας βγήκε να μαζέψει λίγα άγρια χόρτα, είδε το πορτοκάλι να λάμπει επάνω στην πέτρα σαν μικρός ήλιος. Το πήρε στα χέρια του. Η ευωδία του απλώθηκε στον αέρα. Το σώμα του, κουρασμένο από τη νηστεία, ένιωσε έντονα την επιθυμία. Για μια στιγμή η σκέψη ψιθύρισε πως θα μπορούσε να το φάει. Θα του έδινε δύναμη για την αγρυπνία της Σταύρωσης.

Κάνε ελεημοσύνη με τα έργα ή και με τα λόγια σου. Κάνε αυτό που μπορείς.

Έλεγε ο άγιος Παΐσιος Ολάρου:
Έχεις καλοσύνη για τους φτωχούς; Λοιπόν, γιατί τους καταδικάζεις; Μπορείς να τους βοηθήσεις; Βοήθησέ τους. Αν δεν έχεις χρήματα να τους δώσεις, δείξε την αγάπη σου με τη συμπεριφορά σου και τα στοργικά σου λόγια. Αν έχεις, δίνεις.

 Κάνε ελεημοσύνη με τα έργα ή και με τα λόγια σου. Κάνε αυτό που μπορείς. Μη δίνεις πάρα πολλά στην αρχή και μετανοήσεις ότι έδωσες πολλά. Αλλά να μη καταδικάζεις κανέναν. Εγώ, αν τους δίνω κάτι, τους δίνω με καλοσύνη και έλεος της καρδιάς μου. Αν δίνεις κάτι, φύγε όσο μπορείς από την υπερηφάνεια. Ξέρουν οι δαίμονες τι έκανα, γιατί με είδαν. Υπήρξαν άγιοι που έδιναν στους φτωχούς ακόμη και τα ρούχα τους, ενώ εγώ τι μεγάλο έργο έκανα γι αυτούς;

Η ελεημοσύνη πρέπει να γίνεται μυστικά. Μπορείς να περπατάς με πολυτελή ρούχα και να κάνεις ελεημοσύνη, έτσι ώστε να μη σε ξέρει κανείς.

Ο Πέτρος ο τελώνης ήταν μεγάλος άνθρωπος στην εποχή του. Υπήρξε τόσο ανελεήμων, ώστε τίποτε το καλό δεν είδε κάποιος απ’ αυτόν. Ήταν πλούσιος, είχε πολλούς δούλους και στην πόλη που κατοικούσε δεν υπήρξε άλλος μεγαλύτερος απ’ αυτόν. Έτσι λέει το βιβλίο για τη ζωή του. Αλλά στην πόλη εκείνη υπήρχαν και πολλοί φτωχοί. Μια φορά ένας απ’ αυτούς ήρθε στον πλούσιο Πέτρο και του ζητούσε με επιμονή ελεημοσύνη. Ο Πέτρος τον έδιωχνε, μα ο φτωχός δεν έφευγε. Έψαχνε να βρει κάποια πέτρα για να τον χτυπήσει. Τελικά άρπαξε ένα ψωμί. Του το πέταξε στο κεφάλι λέγοντάς του: «Φύγε απ’ εδώ». Πήρε ο φτωχός το πεσμένο ψωμί κι έφυγε τρώγοντάς το.

Με παραχώρηση Θεού, μετά από δύο μέρες ο Πέτρος αρρώστησε βαριά, σε σημείο περίπου να πεθάνει. Τότε είδε στον ύπνο του μια ζυγαριά.

Αυτά...παθαίνει ὅποιος δέν δίνει ἐλεημοσύνη!(Γέροντας Επιφάνιος)

Κάποτε συζητώντας μ΄ ἕνα πνευματικοπαίδι του τό προέτρεπε νά μήν παραλείπη νά δίνη τή δεκάτη του στούς φτωχούς. Αὐτός ἀντέτεινε ὅτι χτίζει καινούργιο σπίτι καί ἔχει πολλά ἔξοδα καί ὑπολογίζει καί τήν παραμικρή δαπάνη. Ὁ Γέροντας του τόνισε ὅτι ὁ Θεός θά τόν οἰκονομήση ἀπό ἀλλοῦ, ἐκεῖνος ὅμως ἦταν άμετάπειστος.

Ὕστερα ἀπό κάμποσο καιρό ἐπισκέφθηκε τόν Γέροντα καί τοῦ ἀνακοίνωσε μέ θλίψη ὅτι τά ξύλα του παρκέ του σκουλήκιασαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Καί ὁ Γέροντας χαριτολογώντας:
— Αυτά παθαίνει ὅποιος δέν δίνει ἐλεημοσύνη! Δίνεις ἕνα δέκατο καί ὁ Θεός σε γλυτώνει ἀπό ἑκατονταπλάσια ἔξοδα.

π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος†

(Ὑποθῆκες ζωῆς σελ. 135 Ἀπὸ τὴν ζωὴν καὶ τὴν διδασκαλίαντοῦ Πατρὸς Ἐπιφανίου).

πηγή

Το χέρι που δεν κάνει ελεημοσύνη είναι ξερό και εάν μάλιστα πλεονεκτεί, τότε είναι μιαρό και ακάθαρτο…

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Όπως ακριβώς στις περιπτώσεις των οιδιμάτων και των πληγών, από τα οποία τρέχουν πύον, αν δεν σταματήσει κανείς προηγουμένως το πύον που τρέχει και ερεθίζει το τραύμα, όσα φάρμακα και αν θέσει, όλα τα κάνει μάταια, εφόσον δεν σταμάτησε η πληγή του κακού, έτσι και εμείς αν δεν σταματήσουμε το χέρι της πλεονεξίας και δεν σταματήσουμε την πληθώρα των κακών, ακόμη και αν δώσουμε ελεημοσύνη, όλα τα κάνουμε άδικα. Μάλιστα χειροτερεύουμε την κατάσταση… Ας παύσουμε λοιπόν να αρπάζουμε και τότε ας ελεήσουμε.

Πλεονέκτης δεν είναι μόνο αυτός που επιθυμεί περισσότερα χρήματα, αλλά και αυτός που επιθυμεί οτιδήποτε π.χ. διατροφή, που να ξεπερνά τα συνηθισμένα μέτρα και τους όρους που έθεσε ο Θεός στις ανάγκες μας.

Όχι μόνο το να αρπάζεις τα ξένα, αλλά και το να μην δίνεις τα δικά σου, σε όσους έχουν ανάγκη, είναι αρπαγή, πλεονεξία και στέρηση.

Το χέρι που δεν κάνει ελεημοσύνη είναι ξερό και εάν μάλιστα πλεονεκτεί, τότε είναι μιαρό και ακάθαρτο… Όσο πιο πολλά αποκτά κανείς, τόσο πιο πολλά θέλει. Διότι το πάθος της πλεονεξίας, είναι στενά συνδεδεμένο, με το νόσημα της υπερηφανείας.

Το μοίρασμα των λιγοστών

Η σημερινή περικοπή μας διηγείται το θαύμα των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων. Το θαύμα...Δεν είναι όμως το θαύμα αυτό που συνήθως νομίζουμε αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό, το οποίο είναι μπροστά στα μάτια μας αλλά εμείς συνεχίζουμε να το αγνοούμε.

Το θαύμα λοιπόν, δεν είναι ο πολλαπλασιασμός των λιγοστών τροφίμων και ο χορτασμός με αυτά τόσων χιλιάδων ανθρώπων. Αυτό δεν ήταν το θαύμα. Ήταν το φυσικό επακόλουθο.

Το θαύμα είναι ότι δέχτηκαν οι μαθητές του Ιησού να μοιραστούν τα λιγοστά τους τρόφιμα με όλον τον κόσμο. Και ότι ο κόσμος, όλο αυτό το πλήθος παρέμεινε στη θέση του περιμένοντας να μοιραστεί αυτά τα ελάχιστα που υπήρχαν.

Το θαύμα τελικά ήταν το μοίρασμα. Και εκεί βρίσκεται η ουσία. Στην κοινότητα. Σε αυτή που μοιράζεται τα λίγα που έχει. Που φροντίζει τα μέλη της ανάλογα με τις ανάγκες τους. Που δεν ξεχωρίζει κάποιους που θα φάνε περισσότερο και κάποιους που θα φάνε λιγότερο. Γιατί η βάση αυτής της κοινότητας δεν είναι η δικαιοσύνη ή η ισοτιμία. Είναι η αγάπη. Η αγάπη δίνει ανάλογα με τις ανάγκες και όχι με κάποιο άλλο δίκαιο τρόπο υπολογισμού.

Αυτό τον τρόπο μοιράσματος διατήρησαν οι Απόστολοι και στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες. Και αν και εξαιτίας ιστορικών και κοινωνικών εξελίξεων χάθηκε αυτός ο τρόπος ζωής, ίσως θα πρέπει, όσο ο κόσμος μας βουλιάζει σε μια αφάνταστη βαρβαρότητα, σε έναν ατομισμό και έναν ηδονισμό άνευ προηγουμένου, να αναστήσουμε εκείνο το κοινοτικό χριστιανικό πνεύμα και να κάνουμε ξανά ανθρώπινο αυτόν εδώ τον κόσμο. Αμήν.

πηγή

Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ(Κυριακή ΄Ματθαίου)

 

Ο Χριστός έδειξε με πολλούς τρόπους την ευσπλαχνία και την αγάπη του προς τους ανθρώπους. Κάποια φορά χόρτασε χιλιάδες ανθρώπους (οι άντρες μόνο ήταν πέντε χιλιάδες) με πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Οι άνθρωποι είχαν μείνει κοντά του μια ολόκληρη μέρα, αδιαφορώντας για το ότι βρισκόντουσαν χωρίς τροφή και νερό στην ερημιά. Ο Χριστός συγκινήθηκε από την προθυμία τους και δεν θέλησε να τους διώξει νηστικούς (Κυριακή Η΄ Ματθαίου).

 Τί ωραία! θα πουν μερικοί. Γιατί όμως ο Χριστός δεν κάνει το ίδιο και σήμερα; Γιατί δεν δείχνει την ίδια ευσπλαχνία στα εκατομμύρια και δισεκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας; Γιατί δεν επεμβαίνει με τον ίδιο θαυματουργικό τρόπο και τώρα, για να λύσει μια και καλή το επισιτιστικό και οικονομικό τους πρόβλημα; Τί θα του στοίχιζε;

 Η απάντηση βρίσκεται στα λόγια που είπε ο Χριστός στους μαθητές του, όταν του είπαν ότι οι άνθρωποι πείνασαν ήδη και δεν υπάρχει τίποτε στην έρημο εκεί να φάνε. Με τέσσερες λέξεις ο Χριστός ξεκαθάρισε το θέμα: «Δότε αυτοίς υμείς φαγείν». Δικό σας θέμα, λέει, δική σας ευθύνη. Δώστε τους εσείς να φάνε. 

Μα δεν έχουμε παρά πέντε ψωμιά και δύο ψάρια, διαμαρτυρήθηκαν οι μαθητές. Πώς θα χορτάσουμε τόσο πλήθος; 

Αλλά και ο Χριστός επιμένει. Δώστε ό,τι έχετε. Φέρτε τα εδώ, αυτά ακριβώς τα λίγα που έχετε.

Τό δίλεπτο τῆς χήρας

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 12:41-44

Ἀναβλέψας δὲ εἶδε τοὺς βάλλοντας τὰ δῶρα αὐτῶν εἰς τὸ γαζοφυλάκιον πλουσίους.
Ο Κυριος εσήκωσε τα μάτια του και είδε τους πλουσίους, που έρριπταν τα δώρα των στο θησαυροφυλάκιον του ναού.

εἶδε δέ τινα χήραν πενιχρὰν βάλλουσαν ἐκεῖ δύο λεπτά,
Είδε και κάποιαν πτωχήν χήραν, να ρίπτη εκεί δύο λεπτά.

καὶ εἶπεν· ἀληθῶς λέγω ὑμῖν ὅτι ἡ χήρα ἡ πτωχὴ αὕτη πλεῖον πάντων ἔβαλεν·
Και είπε· “σας διαβαβαιώνω, ότι η πτωχή αυτή χήρα έρριψε περισσότερα από όλους.

ἅπαντες γὰρ οὗτοι ἐκ τοῦ περισσεύοντος αὐτοῖς ἔβαλον εἰς τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ, αὕτη δὲ ἐκ τοῦ ὑστερήματος αὐτῆς ἅπαντα τὸν βίον ὃν εἶχεν ἔβαλε.
Διότι όλοι αυτί έρριψαν εις τα δώρα του Θεού από το περίσσευμά τους, αυτή δε από το υστέρημά της· όλον της τον βίο που είχε, τον έρριψε”. 

Ἐκείνη τή μέρα ὅμως πλησίασε στό γαζοφυλάκιο μιά γυναίκα πού εἶχε ἡ ἴδια ἀνάγκη· μιά φτωχή χήρα. Μήπως πλησίασε γιά νά ζητήσει χρήματα; Ὄχι! Τό βλέμμα τοῦ Χριστοῦ μας τήν ἀγκαλιάζει μέ ἰδιαίτερη στοργή. 

«Ἀλήθεια σᾶς λέω», πληροφορεῖ τούς γύρω του, «αὐτή ἡ φτωχή χήρα ἔριξε τό μεγαλύτερο ποσό ἀπ᾿ ὅλους». 

Ἀποροῦν ὅσοι ἀκοῦν τά λόγια αὐτά. Κοιτοῦν μέ ἔκπληξη τή φτωχή χήρα. Τόσοι πλούσιοι ἐκείνη τήν ὥρα πρόσφεραν τά δῶρα τους. Αὐτή πόσα χρήματα νά ἔριξε, γιά νά ξεπερνᾶ τίς ἄλλες προσφορές! Πόσο ἦταν ἄραγε τό ποσό πού πρόσφερε ἡ φτωχή χήρα;

Όσο δίνεις,ο Θεός το διπλασιάζει...

 πηγή

Aπό τον βίο του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονα (+12 Νοεμβρίου)

O Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, αν και Πατριάρχης Αλεξανδρείας, συνήθιζε να επισκέπτεται τρεις φορές την εβδομάδα, τους αρρώστους στο νοσοκομείο. Κάποιος ξένος για να τον δοκιμάσει, συνάντησε τον Άγιο και του ζήτησε να τον ελεήσει. Ο Άγιος έδωσε εντολή στον διανομέα να του δώσει έξι νομίσματα. Ο ξένος αφού άλλαξε ένδυμα, εμφανίστηκε ξανά μπροστά στον Άγιο, σε άλλο τόπο και ξαναζήτησε ελεημοσύνη.

Ο διανομέας είπε τότε στον Άγιο ότι είναι ο ίδιος που πήρε πρωτύτερα τα έξι νομίσματα, αλλά εκείνος προσποιούμενος ότι δεν τον γνώρισε, του έδωσε ξανά έξι νομίσματα. Ο ξένος όμως, αφού άλλαξε πάλι σχήμα, ξαναγύρισε μετά από λίγο και ζήτησε ελεημοσύνη. Και πάλι ο διανομέας ενημέρωσε τον Πατριάρχη ότι είναι ο ίδιος που τον εξαπάτησε δύο φορές συνεχώς.

 Όμως, ο Άγιος χωρίς να σκανδαλισθεί και θέλοντας να μην χάσει τον μισθό της ελεημοσύνης, πρόσταξε να του δώσει δύο φορές περισσότερα από όσα του είχε δώσει πριν, φοβούμενος μήπως είναι ο ίδιος ο Ιησούς και φανερώθηκε ως ξένος για να τον δοκιμάσει!

Η ΛΑΘΟΣ ΕΡΩΤΗΣΗ (Κυριακή Η΄ Λουκά)

Στὴν πασίγνωστη παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη ὁ Χριστὸς δέχεται μιὰ ἐρώτηση ἀπὸ τὸν νομικὸ ποὺ τὸν πείραζε: Ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον μου ποὺ πρέπει νὰ τὸν ἀγαπῶ ὅπως τὸν ἑαυτό μου; Στὴ συνέχεια ὁ Χριστὸς μὲ τὴ γνωστὴ παραβολὴ ἔδειξε, ὅτι ἡ ἐρώτηση τέθηκε μὲ λάθος τρόπο. Ἔτσι στὸ τέλος ἀντέστρεψε τὸ ἐρώτημα καὶ τὸ ἔθεσε μὲ τὸν ὀρθὸ τρόπο πρὸς τὸν νομικό: Ποιὸς ἔγινε ὁ πλησίον γιὰ αὐτὸν ποὺ ἔπεσε στοὺς ληστές; (Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ).

 Τὸ θέμα γιὰ τὸν Χριστὸ δηλαδὴ δὲν εἶναι τὸ αὐτονόητο, τὸ ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον μας. Αὐτὸ δὲν θέλει ρώτημα. Εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος ποὺ ἔχει ἀνάγκη, κοντινὸς ἢ μακρινός, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, γλώσσας, καταγωγῆς. Τὸ θέμα εἶναι ἂν ἔχουμε ἐμεῖς διάθεση νὰ γίνουμε ὁ πλησίον τοῦ κάθε ἀνθρώπου ποὺ ὑποφέρει. Μποροῦμε νὰ εἴμαστε δίπλα στὸν κάθε δοκιμαζόμενο, φτωχό, πεινασμένο, γυμνό, θλιβόμενο, φυλακισμένο; 

Ὁ παράλυτος τῆς Βηθεσδὰ βροντοφώναξε κάποτε τὸ παράπονό του στὸν Χριστό: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Μὰ ὁ Χριστὸς ἀπάντησε: 

«Διὰ σὲ ἄνθρωπος γέγονα». 

Ἐμεῖς μποροῦμε ἄραγε νὰ γίνουμε ὁ ἄνθρωπος τοῦ κάθε ἐμπερίστατου καὶ πονεμένου;

Ἂν ὁ Χριστὸς ἦλθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ γιὰ νὰ γίνει ὁ καλὸς Σαμαρείτης γιὰ μᾶς, ἐμεῖς τί κάνουμε γιὰ τὸν πλησίον μας ποὺ εἶναι μόλις δίπλα μας, στὸ σπίτι μας ἴσως, στὴ γειτονιά μας, στὸν περίγυρό μας;

ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΝ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ

-Κυριακή της παραβολής του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου

Τι να αισθανότανε η καρδιά του Αβραάμ όταν βλέποντας τον σκληρό πλούσιο μακριά του στην κόλαση τον αποκαλούσε «παιδί μου;»

 Μια καρδιά σαν του Αβραάμ είχε και ο Καρσλίδης στην Δράμα (άγιος Γεώργιος Καρσλίδης 4/11/1959) όταν τα απογεύματα στηριζόταν σ’ ένα πεύκο και έκλαιγε σπαρακτικά με ασταμάτητο θρήνο κοιτώντας την Δράμα και τους ανθρώπους της.

 Μια καρδιά σαν του Αβραάμ είχε και ο Πορφύριος ο άγιος όταν ο βραδινός του θρήνος ξύπνησε τις καλόγριες που έκπληκτες άκουσαν να παρακαλάει ο καρκίνος ενός πολύτεκνου ταξιτζή να έρθει σ’αυτόν!!

 Μια καρδιά σαν του Αβραάμ δεν είχε ο πλούσιος της παραβολής αλλά δεν είχαν και μικρά παιδάκια όπως εκείνα που για ‘’παιχνίδι παιδικό’’ χτυπούσαν αλύπητα το γυμνό σώμα της μάρτυρας Κυριαίνας (+1 Νοεμβρίου) καθώς αυτή διαπομπευότανε σε όλη την πόλη με ξυρισμένο κεφάλι πάνω σένα γαϊδούρι..

 Μια καρδιά σαν του Αβραάμ για να αποκτήσεις χρειάζεται να μην την έχεις και να την ζητάς από τον Χριστό λέγοντας Του να θεραπεύσει την άρρωστη και κλειστή καρδιά σου για να αρχίσει και σε εσένα να σε επισκέπτεται η ζωή! Η ζωή που συμβαίνει κάθε φορά που ο Χριστός βάζει άλλους μέσα μας!

Ένα μικρό ρήγμα γίνεται τότε σ’ αυτό το μεγάλο πέτρινο άγαλμα που αντί για πρόσωπο παίρνει την μορφή καθενός που το κοιτάει!

 Αυτή η νέα ειδωλολατρία που εισχώρησε παντού, ακόμη και στον Χριστιανισμό, ως μία μέθοδος αποδοχής του εαυτού, ενώ είναι μόνο το αντίθετο, η απελευθέρωση δηλαδή από τον εαυτό εξαιτίας του Χριστού και των άλλων που φέρνει την ζωή!

(Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγὼ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός—απ.Παύλος)

π.Silouanos Vontetsianos

Ναι, αυτά τα βρώμικα δάκτυλα του πτωχού Λαζάρου, τα ζητά τώρα να δροσίσουν λίγο την γλώσσα του!!!

Ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο τον πλούσιο να φωνάζει και ωρύεται για τον τόπο της βασάνου, στον οποίον βρέθηκε μετά τον θάνατο του.
''Πάτερ Αβραάμ, ελέησόν με και πέμψον Λάζαρον ίνα βάψη το άκρον του δακτύλου αυτού ύδατος και καταψύξη την γλώσσάν μου, ότι οδυνώμαι εν τη φλογί ταύτη''.
Ζητά να τον δροσίσει για λίγο η άκρη του δακτύλου, του βρώμικου και γεμάτου πληγές ζητιάνου, τον οποίον όχι μόνο δεν τον ελεούσε όταν ζούσε, αλλά αποστρεφόταν ακόμη και να τον δει.
Ναι, αυτά τα βρώμικα δάκτυλα του πτωχού Λαζάρου, τα ζητά τώρα να δροσίσουν λίγο την γλώσσα του!!!

Ειλικρινά τρέμω όταν διαβάζω και ακούω, αυτή την περικοπή του Ευαγγελίου. Πολλές φορές βρίσκω δικαιολογίες να προσπεράσω και να μην ελεήσω κάποιον συνάνθρωπο μου, που μου απλώνει το χέρι του για βοήθεια.

Καλύτερα όμως είναι να λάβω απόφαση και να αφήσω τον εαυτό μου, να με ξεγελάζουν 99 ψεύτικοι και επαγγελματίες ζητιάνοι, παρά να προσπεράσω έναν που πραγματικά έχει ανάγκη.

Χρήστος Κλητσινάρης

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ(Κυριακή Ε΄ Λουκά)

π. Δημητρίου Μπόκου

Μια θαυμάσια παραβολή είπε ο Χριστός, για να δείξει ότι μπροστά στον Θεό ο πλούσιος δεν έχει κανένα πλεονέκτημα, αλλά και ο φτωχός κανένα μειονέκτημα. Ένας πλούσιος, ανώνυμος για τον Θεό, πέρασε τη ζωή του με άνεση, ενώ ένας φτωχός, ο Λάζαρος, έζησε στην απόλυτη στέρηση, ριγμένος στην πόρτα του πλούσιου. Μετά θάνατον όμως η κατάσταση αντιστράφηκε άρδην. Ο πλούσιος βρέθηκε στη φλόγα και τα βάσανα του Άδη, ενώ ο Λάζαρος στην άνεση και τη χαρά του Παραδείσου, στην αγκαλιά του Αβραάμ (Κυριακή Ε΄ Λουκά).

Ο πλούσιος δεν έκανε κάποιο ειδικό κακό στον Λάζαρο. Απλώς τον αγνόησε. Δεν θεώρησε πως άξιζε να ασχοληθεί μαζί του. Είχε τη δική του αξιολογική κλίμακα για τον καθένα. Μπροστά του δεν είχαν όλοι την ίδια αξία. Διαβάθμιζε τους ανθρώπους με κριτήρια διαφορετικά από αυτά του Θεού. Έτσι τον φτωχό Λάζαρο δεν τον είχε καν για άνθρωπο. Και ναι μεν, δεν προέβη σε κάποια ενέργεια εναντίον του, θα λέγαμε ότι τον ανέχτηκε κιόλας να ζητιανεύει στην πόρτα του, αλλά και δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ γι’ αυτόν. Για τον πλούσιο ο Λάζαρος απλώς δεν υπήρχε.

Ο Χριστός όμως έπραξε το αντίθετο. Διήνυσε την τεράστια απόσταση από τον ουρανό μέχρι τη γη, για να βρει τον φτωχό άνθρωπο. Ήρθε φτωχός ο ίδιος, ξένος και κατατρεγμένος από την στιγμή της Γέννησής του, για να δώσει ανάσα ζωής στους ανθρώπους που δεν είχαν στήριγμα και βοήθεια από πουθενά. «Ευαγγελίσαθαι πτωχοίς απέσταλκέ με» (Λουκ 4, 18). Ήρθα, λέει, για να φέρω στους φτωχούς το χαρμόσυνο νέο, ότι η Βασιλεία του Θεού είναι πλέον εδώ, παρούσα ήδη γι’ αυτούς. Ο Θεός δεν τους αποστρέφεται, αλλά τους τιμά ιδιαίτερα, καλώντας τους να γίνουν συνδαιτημόνες του, ομοτράπεζοι στο πανευφρόσυνο τραπέζι της Βασιλείας του. Τους θεωρεί όχι δούλους, αλλά αδελφούς του. Και μας καλεί να τους βλέπουμε με τον ίδιο τρόπο κι εμείς.

Ειδωλολάτρης ήταν, αλλά τί αγάπη είχε μέσα της!

 Είμαστε παιδιά τού Θεού καί είναι καθήκον μας νά κάνουμε τό καλό, γιατί ό Θεός είναι όλος αγάπη. Είδες ή χήρα πού φιλοξένησε τόν προφήτη Ηλία; Ειδωλολάτρης ήταν, αλλά τί αγάπη είχε μέσα της! Όταν ό Προφήτης πήγε καί τής ζήτησε ψωμί, τού είπε: «Έχουμε λίγο λάδι καί αλεύρι• αυτό θά φάω μέ τά παιδιά μου καί μετά θά πεθάνουμε». Δέν τού είπε: «Δέν έχουμε νά σού δώσουμε». Καί όταν ό Προφήτης, γιά νά δοκιμάσει τήν προαίρεσή της, τής είπε νά φτιάξη ψωμί πρώτα γιά εκείνον καί μετά γιά τά παιδιά της, ή καημένη αμέσως τού έφτιαξε.
Άν δέν είχε μέσα της αγάπη, θά έβαζε λογισμούς. «Δέν φτάνει πού τού λέω ότι έχουμε λίγο, θά έλεγε, ζητάει νά φτιάξω πρώτα γιά εκείνον!».
Φάνηκε ή προαίρεσή της, γιά νά έχουμε εμείς παραδείγματα. Αλλά εμείς διαβάζουμε… Αγία Γραφή, διαβάζουμε τόσα καί τόσα, καί τί κάνουμε;

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

πηγή

ΤΣΙΓΚΟΥΝΙΑ ΚΑΙ ΣΠΑΤΑΛΗ(Κυριακή Η'Ματθαίου)

Ὅταν ὁ Χριστὸς χόρτασε μὲ πέντε ἄρτους πέντε χιλιάδες ἄνδρες (καὶ ἴσως τριπλάσιο ἀριθμὸ γυναικῶν καὶ παιδιῶν), δὲν ἔδειξε καμμιὰ τσιγκουνιά, ἀλλὰ ἔδωσε καὶ περίσσευμα τροφῆς ἁπλόχερα. Ὅμως μετὰ τὸν χορτασμό τους δὲν ἐπέτρεψε καὶ καμμιὰ σπατάλη. Οἱ δώδεκα μαθητές του ἔτρεξαν ἀμέσως νὰ μαζέψουν τὰ περισσεύματα καὶ γέμισαν ἀπὸ ἕνα μεγάλο κοφίνι ὁ καθένας (Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου).

Ὁ Χριστὸς ἔδειξε ὅτι μπορεῖ νὰ εἶναι ἁπλοχέρης καὶ νὰ σκορπάει χωρὶς τσιγκουνιὰ τὰ ἀγαθά του σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Γέμισε τὴ γῆ μὲ ὅλα τὰ καλὰ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. «Τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. 5, 45). Ἡ ἄνιση κατανομὴ τῶν ἀγαθῶν αὐτῶν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ἡ φτώχεια καὶ ἡ δυστυχία τῶν πολλῶν καὶ ἡ σκανδαλώδης εὐημερία τῶν ὀλίγων, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς δικῆς μας ἁμαρτίας καὶ μόνο.

Καὶ εἶναι γεγονὸς βέβαια, ὅτι ὁ ἁπλοχέρης δὲν εἶναι πάντα εὔκολο νὰ μὴν εἶναι καὶ σπάταλος. Ἡ ἀφθονία εἶναι πειρασμὸς γιὰ σπατάλη. Ὁ Χριστὸς ὅμως ὑπέδειξε ὅτι δὲν ἐγκρίνει καθόλου κάτι τέτοιο.