Μερικοί ἄνθρωποι εἰσέρχονται στόν Ναό, ἁρπάζουν ἕνα ἢ καί περισσότερα κεριά, καί τά ἀνάβουν δίκην... μαγείας!

  Μερικοὶ ἄνθρωποι εἰσέρχονται στὸν Ναό, ἁρπάζουν ἕνα ἢ καὶ περισσότερα κεριά, καὶ τὰ ἀνάβουν δίκην... μαγείας!

  Τὸ κερὶ ἔχει πολλὰς σημασίας, ἡ κυριωτέρα ἴσως ἐκ τῶν ὁποίων εἶνε ἡ θυσία. 

Δηλαδή, κατ᾿ ἀρχὰς βάζεις τὸν ὀβολόν σου διὰ νὰ τὸ πάρῃς ἀπὸ τὸ παγκάρι, ποὺ σημαίνει ὅτι θυσιάζεις ἕνα μέρος τοῦ μισθοῦ σου, ἤτοι τοῦ κόπου σου εἰς τὴν ἐργασίαν σου. Ἂν δὲν τὸ κάνῃς αὐτό, τότε τί ἀξίαν ἔχει τὸ ἄναμμά του. Δὲν ὑπάρχει εὐκολώτερον πρᾶγμα ἀπὸ τὸ νὰ λαμβάνῃς δωρεὰν κηρία καὶ νὰ τὰ ἀνάβῃς, παίζοντας μὲ τὸ πῦρ!

  Ὁ ὀβολὸς ποὺ δίδουμε διὰ νὰ λάβωμεν ἕνα κερί, μπορεῖ νὰ φαίνεται ἀμελητέα ποσότης, ἀλλὰ δὲν εἶνε, διότι ἀπαιτεῖται πίστις.

 Κανεὶς δὲν ξοδεύει τὸ παραμικρὸν ἂν δὲν πιστεύῃ ὅτι κάτι θὰ κερδήσῃ ἀπὸ αὐτό.

 Καὶ ὅταν τὸ κέρδος εἶνε πνευματικόν, ὅπως ἐδῶ, τότε ἔχει ἀσυγκρίτως μεγαλυτέραν ἀξίαν ἀπὸ τὸ ὑλικὸν κέρδος.

Από Ludmilla Simone.

Νά βάζετε καρδιά είτε πρόκειται γιά αίτημα είτε γιά ευχαριστία

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

-Γέροντα, όταν ανάβουμε ενα κεράκι, λέμε οτι είναι γι' αυτόν τον σκοπό;
- Τό ανάβεις· που τό στέλνεις; Δεν τό στέλνεις κάπου; Μέ τό κεράκι ζητούμε κάτι άπό τον Θεό.
Οταν τό ανάβης καί λες «γι' αυτούς πού πάσχουν σωματικά καί ψυχικά καί γι' αυτούς πού έχουν τήν πιο μεγάλη ανάγκη», μέσα σ' αυτούς είναι καί οι ζώντες καί οι κεκοιμημένοι.Ξέρεις πόση ανάπαυση νιώθουν οι κεκοιμημένοι, όταν ανάβουμε ενα κεράκι γι' αυτούς;
Έτσι έχει κανείς πνευματική επικοινωνία καί μέ τους ζώντας καί μέ τους κεκοιμημένους. Τό κεράκι μέ λίγα λόγια είναι μιά κεραία πού μας φέρνει σε επαφή μέ τον Θεό, μέ τους αρρώστους, μέ τους κεκοιμημένους κ.λπ.

- Τό θυμίαμα, Γέροντα, γιατί τό καίμε;
- Τό ανάβουμε γιά δοξολογία στον Θεό. Τον δοξολογούμε καί Τόν ευγνωμονούμε γιά τις μεγάλες ευεργεσίες Του σε όλον τόν κόσμο. Τό θυμίαμα είναι καί αυτό μιά προσφορά. Καί άφού τό προσφέρουμε στον Θεό καί στους Αγίους θυμιάζοντας τις εικόνες, θυμιάζουμε μετά καί τις ζωντανές εικόνες τού Θεού, τους ανθρώπους.
Νά βάζετε καρδιά είτε πρόκειται γιά αίτημα είτε γιά ευχαριστία. 

Μέ τό κεράκι λέω: «Θεέ μου, Σού ζητάω μέ ολη μου τήν καρδιά νά μού κάνης μιά χάρη». 
Καί μέ τό θυμίαμα λέω: «Σέ ευχαριστώ, Θεέ μου, μέ ολη μου τήν καρδιά γιά ολες τις δωρεές Σου.
Σ' ευχαριστώ πού συγχωρείς τις δικές μου τις πολλές αμαρτίες καί τήν αχαριστία ολου τού κόσμου καί τήν δική μου τήν αχαριστία τήν πολλή».

πηγή

Το αναμμένο κερί είναι μια μικρή θυσία σε Εκείνον που είναι το Φώς του Κόσμου

  Η ενέργεια αυτή δεν είναι τόσο απλή. Είναι κάτι, από το οποίο ο Χριστιανός πρέπει να διδάσκεται και να ωφελείται πνευματικά. Τίποτε δεν γίνεται στην Εκκλησία άσκοπα. Τίποτε δεν είναι περιττό. Τίποτε δεν είναι υπερβολικό. Τίποτε δεν είναι ξερός τύπος. Τίποτε δεν είναι χωρίς σημασία και νόημα. Όλα συντελούν, στο να γίνεται η προσκύνηση του Θεού «εν πνεύματι και αληθεία», όπως είπε ο Χριστός στην Σαμαρείτιδα. Έτσι και το άναμμα του κεριού έχει νόημα. Και δεν πρέπει να γίνεται μηχανικά από τον Χριστιανό.

  Ανάβοντας το κερί δεν προσφέρομε ...φως στον Χριστό! Δεν το ανάβομε, για να βλέπει ο Χριστός! Δεν έχει ανάγκη ο Χριστός ...τα δικά μας φώτα! ΕΜΕΙΣ έχομε ανάγκη από το φως του Χρίστου! ΕΜΕΙΣ χρειαζόμαστε φως, για να ιδούμε. Τί να ιδούμε; Να ιδούμε ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Αυτός είναι η πηγή του αληθινού φωτός! Μόνο από Αυτόν μπορεί να φωτισθεί η ψυχή μας! Και γι΄ αυτό ανάβομε το κερί: Για να Τον παρακαλέσουμε να μας φωτίσει με το φως του Προσώπου Του. «Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως»!

  Το άναμμα του κεριού είναι αφορμή, να εκφράσει ο πιστός την ευγνωμοσύνη του στον Χριστό γιατί τον αξίωσε να γνωρίσει το ΦΩΣ το ΑΛΗΘΙΝΟ" και τον ελευθέρωσε από το θανατηφόρο σκοτάδι της άγνοιας του θελήματος του Θεού από το σκοτάδι της αμαρτίας. Το φως του κεριού είναι μια υπόμνηση του λόγου του Χρίστου: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου" ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση έν τη σκοτία, αλλ' έξει το φως της ζωής» (Ίω. 8,12). Μακριά από τον Χριστό και έξω από την Εκκλησία υπάρχει ΣΚΟΤΑΔΙ. Και «ό περιπατών έν τη σκοτία, ούκ οίδε που υπάγει» ...;

  Το άναμμα του κεριού είναι ακόμη σύμβολο της προσευχής μας μέσα στην Εκκλησία. Όπως το κερί καίει συνεχώς, χωρίς διαλείμματα, και σκορπίζει το ιλαρό του φως, έτσι ασταμάτητα και με αμείωτη ένταση πρέπει να ενεργείται η προσευχή στις καρδιές μας κατά την παραμονή μας μέσα στην Εκκλησία. Ανάβοντας το κερί στο μανουάλι, πρέπει να ανάβει μέσα μας ο ζήλος, να προσευχηθούμε αληθινά- χωρίς άσκοπη περιφορά των οφθαλμών μας εδώ κι εκεί" χωρίς κουβεντούλα με τους άλλους, που σαν ορμητικό ρεύμα αέρος σβήνει την τρεμάμενη φλογίτσα της προσευχής μας ...;

  Το αναμμένο κεράκι μας, τέλος υποδηλώνει κάτι πολύ βαθύ και σημαντικό. Το κερί, όσο είναι αναμμένο, λειώνει. Δεν είναι δυνατόν να καίει και να φωτίζει, χωρίς να λειώνει! Έτσι και ο Χριστιανός, ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ, που λάμπει «έμπροσθεν των ανθρώπων» προς δόξαν του ονόματος του Θεού, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΝΕΥΜΑ ΘΥΣΙΑΣ. Χωρίς κόπο και προσφορά θυσίας, δεν μπορεί να υπάρξει φως, που καταλάμπει και διαλύει τα ποικίλα σκοτάδια του κόσμου.

Το αναμμένο κερί είναι μια μικρή θυσία. Θυσία δοξολογίας. Θυσία αινέσεως. Θυσία ικεσίας. Σε Εκείνον που είναι το Φώς του Κόσμου, στον Χριστό. Και στους αγίους Του. Που και αυτοί έγιναν φως, και οδηγοί του κόσμου.

Με αυτούς τους λογισμούς πρέπει να ανάβει ο Χριστιανός το κερί του, εφ' όσον θέλει να μην είναι δούλος τύπων, αλλά να χρησιμοποιεί τους «τύπους», για να ανεβάζει ΝΟΥ καί ΚΑΡΔΙΑ στον Θεό.

Από το βιβλίο " Δίδαξόν με τα δικαιώματά σου ", του Αρχ. Σάββα Δημητρέα , Εκδ. Ι. Μ. Προφήτου Ηλιού, σ.37

πηγή

Ο προσφέρων για την ψυχή του κοιμηθέντος...

Μέγας Αθανάσιος

 «Μην αρνεί­σαι να προσφέρης λάδι και να ανάβης κεριά στον τάφο του, επικαλούμενος Χριστόν τον Θεόν, και αν ακόμα ο κοιμηθείς τελείωσε ευσεβώς τη ζωή του και τοποθετήθηκε στον ουρανό.

  Γιατί αυτά είναι ευπρόσδεκτα από το Θεό και προσκομίζουν μεγάλη την ανταπόδοσή του, γιατί το λάδι και το κερί είναι θυσία και η Θεία Λειτουργία εί­ναι εξιλέωση. Η δε αγαθοεργία φέρνει τελικά προσαύξηση σε κάθε αγαθή ανταπόδοση.

 

 Ο σκο­πός του προσφέροντος για την ψυχή κοιμηθέντος είναι ίδιος με τα όσα κάνει όποιος έχει μικρό παιδί άρρωστο και αδύναμο, για το οποίο προ­σφέρει στον ιερό ναό κεριά, θυμίαμα και λάδι με πίστη και τα χαρίζει όλα για το παιδί του. Τα κρατάει και τα προσφέρει με τα χέρια του σαν να τα κρατάει και να τα προσφέρη το ίδιο το παιδί, ακριβώς δηλ. όπως γίνεται όταν στο βάπτισμα αποκηρύσσεται ο σατανάς από τον ανάδοχο για λογαριασμό του νηπίου. 

 Παρομοίως πρέπει να θεωρείται και όποιος πέθανε πιστός στον Κύριο, ότι κρατάει και προσφέρει τα κεριά και το λάδι, και όλα όσα προσφέρονται για τη λύτρωσή του. Έτσι με τη χάρη του Θεού η προσπάθεια που γί­νεται με πίστη δε θα πάει χαμένη. Να είστε σίγουροι ότι οι θείοι απόστολοι και οι θεοδίδακτοι διδάσκαλοι και οι θεόπνευστοι πατέρες, αφού πρώτα ενώθηκαν με το θείο και φωτίσθηκαν καθόρισαν με τρόπο θεάρεστο τις λειτουργίες, τις προσευχές και τις ψαλμωδίες, που γίνονται κάθε χρόνο στη μνήμη εκείνων πού πέθαναν. Και όλα αυτά μέχρι σήμερα, πάντα με τη χάρη του φιλανθρώπου Θεού, αυξάνονται και συμπληρώνονται σ' όλα τα σημεία του ορίζοντος για να δοξάζεται και να εξυμνείται ο Κύριος των κυρίων και Βασι­λεύς των βασιλευόντων».

facebook

Στον άγιο Σεραφείμ άρεσε να παρομοιάζη την ανθρώπινη ζωή με ένα κερί

 

Στον άγιο Σεραφείμ άρεσε να παρομοιάζη την ανθρώπινη ζωή με ένα κερί. Ένα πλήθος από κεριά έκαιγαν μέσα στο κελλί του μπροστά στις εικόνες. Όσο περισσότεροι έρχονταν- και οι επισκέπτες όλο και αυξάνονταν χρόνο με τον χρόνο-τόσο περισσότερα κεριά του έφερναν.

 Η ζωή μας έλεγε ο στάρετς, μπορεί να συγκριθή με μια λαμπάδα καμωμένη από κερί με φυτίλι, που καίει με μια φλόγα που εμείς ανάψαμε.
Το κερί είναι η πίστη μας, το φυτίλι η ελπίδα μας, και η φλόγα η αγάπη που ενώνει την πίστη μαζί με την αγάπη, όπως το κερί και το φυτίλι καίνε μαζί με αποτέλεσμα τη φωτιά.
 Ένα κερί κακής ποιότητας βγάζει όταν το ανάβης και όταν το σβήνης μια άσχημη μυρωδιά. Όμοια είναι και η ζωή ενός αμαρτωλού.

 Κοιτώντας ένα κερί-κυρίως μέσα στην εκκλησία- σκεπτόμαστε πάντα την αρχή, το ξετύλιγμα της ζωής μας και το τέλος της: όπως λειώνει ένα αναμμένο μπροστά στο πρόσωπο του Θεού, έτσι και κάθε στιγμή, λιγοστεύει η ζωή μας πλησιάζοντας προς το τέρμα της.

 Αυτή η σκέψη θα μάς βοηθήση να μη διασπώμεθα στην εκκλησία, να προσευχόμαστε με περισσότερη θέρμη και να κάνουμε το παν για να μοιάσει η ζωή μας με μια λαμπάδα από αγνό κερί, που καίγεται και σβήνει χωρίς άσχημη μυρωδιά.

Προσευχή όταν ανάβουμε το καντήλι ή ένα κερί στο σπίτι μας

  Προσευχή όταν ανάβουμε το καντήλι ή ένα κερί στο σπίτι μας
Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ἡμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ἡμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσιν τὸν Πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

  Προσευχή όταν θυμιατίζουμε στο σπίτι

Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου· ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή, εἰσάκουσόν με, Κύριε.

Θυμίαμά σοι προσφέρομεν, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰς ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς· ὃ προσδεξάμενος εἰς τὸὑπερουράνιόν σου Θυσιαστήριον, ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τὴν χάριν τοῦ Παναγίου σου Πνεύματος.

   Προσευχή όταν πίνουμε αγιασμό

Κύριε, ποίησον αὐτὸ καὶ δι᾿ ἐμὲ «Ἀφθαρσίας πηγήν, ἁγιασμοῦ δῶρον, ἁμαρτημάτων λυτήριον, νοσημάτων ἀλεξιτήριον, δαίμοσιν ὀλέθριον, ταῖς ἐναντίαις δυνάμεσιν ἀπρόσιτον, ἀγγελικῆς ἰσχύος πεπληρωμένον».

Γιατί προσφέρω στόν Κύριο, τήν Παναγία μας ή σέ κάποιον άγγελο ή άγιο προσφέρω ένα ὑλικό φως (κεριά, καντήλια);

Ἔγραφε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης (+1908): 

«Στόν Κύριο, τήν Παναγία μας ἤ σέ κάποιον ἄγγελο ἤ ἅγιο προσφέρω ἕνα ὑλικό φῶς [κεριά, καντήλια], ὥστε ἐκεῖνοι νά μοῦ χαρίσουν μέ τίς προσευχές τους τό φῶς τῆς χάριτός Του, φῶς πνευματικό· νά μέ ὁδηγήσουν μακρυά ἀπ᾽ τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας, μέσα στό φῶς τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀρετῶν. 

Προσφέρω ὑλική φωτιά, ὥστε ν᾽ ἀνάψη στήν καρδιά μου τό πῦρ τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί νά ἐξαφανίση ἀπ᾽ τήν ἄθλια καρδιά μου τή φωτιά τῶν παθῶν. 

Προσφέρω φῶς μέ τήν ἐπιθυμία νά γίνω φῶς ὁ ἴδιος, νά θερμαίνω καί νά φωτίζω ὅλους ὅσοι βρίσκονται μέσα στό ναό. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο ἀνάβω κεριά μπροστά στίς εἰκόνες. Αὐτές τίς σκέψεις ἔχω ὅταν ἀνάβω κεριά στό μανουάλι. 

Ὁμολογῶ ὅτι βάζω τά κεριά μπροστά στίς εἰκόνες μέ τήν ἐλπίδα πώς θά λάβω πνευματική εὐλογία ἀπ᾽ τά ἅγια καί πανάγια πρόσωπα, πού εἰκονίζονται σ᾽ αὐτές. Ὁμολογῶ τήν πνευματική μου αὐτή ἐπιθυμία πρός τό κέρδος. Ὑπάρχει ὁ νόμος τῆς ἀνταποδόσεως· νά περιμένης δῶρο στό δῶρο. “Ἐν ὧ μέτρῳ μετρεῖτε, ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν”(Μθ 7, 2), εἶπε ὁ Κύριος».

Ἐπίσης: «Ὅταν προσεύχεσαι μόνος σου καί νοιώθης θλιμμένος ἤ ἡ μοναξιά σου σέ στενοχωρῆ καί σέ ἀποκαρδιώνη, νά γνωρίζης πώς ὁ Τριαδικός Θεός σέ παρακολουθεῖ μέ μάτια λαμπρότερα καί φωτεινότερα ἀπ᾽ τόν ἥλιο. Τό ἴδιο κάνει καί ὁ φύλακας ἄγγελός σου, ὅλοι οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ. Νά τό πιστεύης ἀπόλυτα αὐτό. Γιατί ὅλοι τους εἶναι ἑνωμένοι μέ τό Θεό· ὅπου εἶναι ὁ Θεός εἶναι καί αὐτοί μαζί. Ὅπου βρίσκεται ὁ ἥλιος, ἐκεῖ κατευθύνονται ὅλες οἱ ἀκτῖνες».