Αυτή η παρεξήγηση μπορεί να είναι η πιο επικίνδυνη διανοητική αποτυχία της εποχής μας.
Ο κομμουνισμός δεν υπήρξε ποτέ πρωτίστως ένα οικονομικό σύστημα. Η οικονομία ήταν η επιφάνεια. Κάτω από αυτήν κρυβόταν κάτι πολύ πιο ύπουλο: μια ολική, συστημική, θεσμοθετημένη δέσμευση στο ψέμα. Όχι περιστασιακή ανηθικότητα. Όχι προπαγάνδα ή στρίψιμο της αλήθειας με την καθημερινή έννοια. Κάτι βαθύτερο – ένας πολιτισμικός πόλεμος ενάντια στην ίδια την αλήθεια, που διεξαγόταν μέσα από κάθε θεσμό, κάθε αίθουσα διδασκαλίας, κάθε εφημερίδα, κάθε συνομιλία, μέχρι που η ίδια η πραγματικότητα να γίνει διαπραγματεύσιμη και το ψέμα να γίνει ο αέρας που αναπνέουν οι άνθρωποι.
Οι Λέξεις που Μας Λείπουν
Η πολωνική γλώσσα, πλάθοντας δεκαετίες ζωής κάτω από αυτό το σύστημα, παρήγαγε λέξεις για αυτό το φαινόμενο που τα αγγλικά απλά δεν μπορούν να ανταγωνιστούν:
Zakłamanie [zah-kwah-MAH-nyeh] – μια κατάσταση ολικής, διαπεραστικής, κοινωνικά ενσωματωμένης ψευδούς, μια συνθήκη στην οποία ολόκληρη η κοινωνία είναι κορεσμένη με ψέματα τόσο βαθιά ώστε η αλήθεια να γίνει σχεδόν απρόσιτη.
Obłuda [ob-woo-dah] – μια βαθιά, επιδεικτική υποκρισία, το χάσμα ανάμεσα σε αυτό που διακηρύσσεται και αυτό που πράγματι εφαρμόζεται, η μάσκα που φοριέται τόσο καιρό που αρχίζει να μοιάζει με πρόσωπο.















