Η ιεραποστολική μέθοδος του Αποστόλου Παύλου

 Ο Απόστολος Παύλος συνέβαλε αποφασιστικά στη διάδοση του Ευαγγελίου πέρα από τα όρια της Παλαιστίνης και του ιουδαϊκού κόσμου. Η ιεραποστολική του δράση δεν ήταν αποτέλεσμα απλής ανθρώπινης πρωτοβουλίας ούτε μια τυχαία επιλογή μετακινήσεων και κηρυγμάτων. Φανερώνει έναν άνθρωπο με βαθιά γνώση της πίστεως του Ισραήλ, με ικανότητα να διαλέγεται με διαφορετικούς πολιτισμούς, αλλά και με ταπείνωση απέναντι στη βούληση του Θεού. Γι’ αυτό και η μέθοδός του παραμένει έως σήμερα πολύτιμο πρότυπο για την Εκκλησία.

  Η αφετηρία του Παύλου ήταν καθαρά ιουδαϊκή. Ο ίδιος ήταν «Εβραίος εξ Εβραίων», γνώστης του Νόμου και των Γραφών, μαθητής του φημισμένου Γαμαλιήλ. Η παιδεία αυτή σημάδεψε βαθιά τον τρόπο με τον οποίο κήρυττε. Σε κάθε νέα πόλη συνήθιζε πρώτα να πηγαίνει στη συναγωγή. Εκεί έβρισκε ανθρώπους που γνώριζαν την Παλαιά Διαθήκη, προσδοκούσαν τον Μεσσία και μπορούσαν να κατανοήσουν το κήρυγμα ότι οι προφητείες εκπληρώθηκαν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Έτσι, ο Παύλος δεν ξεκινούσε από το μηδέν, αλλά οικοδομούσε πάνω σε κοινό θρησκευτικό υπόβαθρο. Η ομιλία του στην Αντιόχεια της Πισιδίας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα: παρουσιάζει την ιστορία του Ισραήλ και οδηγεί τους ακροατές στο συμπέρασμα ότι ο Χριστός είναι η εκπλήρωση των επαγγελιών του Θεού.

Τότε κατάλαβε ότι οι επισκέπτες που συνομίλησαν μαζί του, ήταν οι Δώδεκα του Κυρίου Άγιοι Απόστολοι.

 Ο πατήρ Ιερεμίας, αυτός που μετέπειτα έγινε αρχιερεύς Βερατίου της Βορείου Ηπείρου, όταν ήταν Διονυσιάτης ιεροδιάκονος, περίπου το έτος 1740, προσβλήθηκε από τη λοιμώδη νόσο την πανώλη και, για το ευμετάδοτο της ασθένειας, κρίθηκε εύλογο να χωριστεί από την αδελφότητα της Μονής Διονυσίου.
Έτσι, λοιπόν, στάλθηκε να μένει σ’ ένα Κάθισμα, δηλαδή σε μια μοναχική Καλύβη, η οποία, φαίνεται απέναντι ακριβώς από τη Μονή, απέχοντας από αυτή περίπου ένα τέταρτο δρόμο με τα πόδια. Αυτό το μοναχικό και ησυχαστικό Κάθισμα, είναι το Κάθισμα των Αγίων Αποστόλων.

 Εκεί, λοιπόν, έμενε αυτός ο διακο–Ιερεμίας μαζί μ’ έναν άλλον ευλαβή γέροντα μοναχό, που τον είχε για βοηθό στη δεινή αρρώστια του. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο η κατάσταση του ασθενούς, του διακο–Ιερεμία, χειροτέρευε. Ο γερο–βοηθός μοναχός, πάλι, καταστεναχωριόταν πολύ γιατί έβλεπε μέρα με τη μέρα ο θάνατος να πλησιάζει ολοένα τον ασθενή του.

 Κάποια μέρα, έτσι όπως αυτός ήταν βαριά περίλυπος, βλέπει να κατεβαίνουν μεσ’ απ’ το βουνό Δώδεκα Άνδρες, οι οποίοι, αφού πρώτα τον χαιρέτισαν με ευμένεια, βλέποντάς τον να είναι έτσι, σ’ αυτή την ολοφάνερη κατήφεια και θλίψη, τον ρώτησαν να μάθουν την αιτία.

Ο γέροντας μοναχός και βοηθός του κατάκοιτου διακο–Ιερεμία, τους έδειξε βαρύθυμα με το χέρι του προς τον κλινήρη κι ανήμπορο διάκο και τους είπε ότι, κατά πάσα πιθανότητα, μέσα σε λίγες μέρες, φεύγει απ’ αυτή τη ζωή.

Ο Κύριος, επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μάς έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα...

Γέροντος Θαδδαίου Βιτόβνιτσας, ''Πνευματικές Συζητήσεις'', σελ. 108-110, Εκδόσεις ” Ορθόδοξος Κυψέλη ”.

Ο καθένας από τους αγίους Αποστόλους είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Ο Κύριος, επειδή γνώριζε τις αδυναμίες μας, μάς έδωσε Αποστόλους με διαφορετικό χαρακτήρα έτσι ώστε ο καθένας τους να είναι παράδειγμα για μας.

Για παράδειγμα ο απόστολος Πέτρος είχε δυνατή πίστη. Για την πίστη του μίλησε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας γι’ αυτόν: «Σ’ αυτή την πέτρα θα χτίσω την εκκλησία». Παρόλο όμως πού είχε τόση δυνατή πίστη αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Η άρνηση του Πέτρου αποτελεί για μας τούς αδύναμους ανθρώπους δίδαγμα. Όπως βέβαια είναι γνωστό ο απόστολος Πέτρος στη συνέχεια μετάνιωσε.

Ο Χριστός θα συγχωρούσε και τον Ιούδα, αν μετάνιωνε…
Ο Ιούδας διέπραξε μεγάλη αμαρτία, όταν πρόδωσε τον Χριστό. Το έκανε, γιατί δεν είχε δυνατή πίστη και συνέχεια σκεφτόταν για τα υλικά.
Ο Ιούδας συνεχώς σκεφτόταν πώς ο Χριστός θα γινόταν ένας κοσμικός αυτοκράτορας και πώς ο ίδιος θα γινόταν δικαστής σέ κοσμικό δικαστήριο. Ακόμη πίστευε πώς θα υπερασπιζόταν τον Χριστό, επειδή είχε επαφές με το συνέδριο. Η εξέλιξη βέβαια ήταν διαφορετική.
Έτσι πάντα συμβαίνει με όλους όσους ελπίζουν σέ κοσμικά γεγονότα και κοσμικά πράγματα.
Μερικοί άνθρωποι φτάνουν σέ ένα σημείο από το οποίο μετά δεν μπορούν να επιστρέψουν, όταν ο στόχος της ζωής τους είναι αυτός ο κόσμος και όχι η αιωνιότητα.

Oἱ Ἅγιοι ἀπόστολοι Πέτρος καί Παῦλος εἶναι οἱ κορυφές.

  Oἱ Ἅγιοι ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος εἶναι οἱ κορυφές. Kι ἐμεῖς δεν εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ τοὺς τιμήσομε, ἀπὸ τὴν ὥρα που ὁ Xριστὸς τὸν Πέτρο τὸν ὀνόμασε πέτρα τῆς πίστεως. Ἦταν τόσο σταθερὸς στὴ πίστη, τόσο ἀνδρεῖος, τόσο ὁμολογητής, τόσο γενναῖος, τόσο ἐκφραστικός, ποὺ μέσα στοὺς Ἀποστόλους ἦταν ὁ πρῶτος στὴν πίστη. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκλήθηκε Πρωτοκορυφαῖος, ἀλλὰ καὶ πέτρα τῆς πίστεως. 

 Kι ὅταν λιγοστεύει κι ἡ δική μας πίστη, ἂς τρέχομε κι ἂς πέφτομε νοερὰ στὰ πόδια τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου καὶ νὰ τὸν παρακαλοῦμε, νὰ μᾶς προσθέτει πίστη, νὰ μᾶς αὐξάνει τὴν πίστη καὶ να μᾶς βοηθάει.

 Ἦτο καὶ πατριώτης κι ἦτο πάντοτε μὲ τὸ δίκαιο. Δὲν ἀνεχόταν καμμία ἀδικία. Ἀφοῦ, ὅπως ξέρετε, σκότωσε τὸν Ἀνανία μὲ τὴ Σαπφείρα, πού ’παν ψέματα μὲ τὰ λεφτά. Πῆγε κι ἡ Ἐκκλησία νὰ κάνει ἕναν κομμουνισμό, ἀλλὰ οὔτε ἐκεῖ δὲν ἐφύτρωσε. Δὲν εὐμοίρισε. Πόσῳ μᾶλλον μὲ τὰ πολιτικά, ποὺ δὲν ἔχουμε τὴ Χάρη τοῦ Xριστοῦ. Tέλος πάντων. Συγχωροῦσε εὔκολα ἐκείνους ποὺ μετάνοιωναν. Γιατὶ πολλὲς φορὲς τὴν εἶχε πατήσει κι αὐτός. Ἦταν δὲ καὶ εὐμετάβολος. Aὐτὸ ἐμένα μ’ ἀρέσει καλύτερα. Ἀναιροῦσε εὔκολα τὴ γνώμη του. Kαὶ τὸ βλέπομε στὸν Mυστικὸ Δεῖπνο. Tοῦ ’πε ὁ Xριστὸς νὰ τοῦ πλύνει τὰ πόδια καὶ εἶπε: 

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΧΕΡΟΥΒΙΚΟΥ ΑΡΜΑΤΟΣ

Το όραμα του Χερουβικού Άρματος (ή της "Δόξης Κυρίου") βρίσκεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο Βιβλίο του Προφήτη Ιεζεκιήλ.Συγκεκριμένα, περιγράφεται λεπτομερώς στα εξής σημεία:
• Κεφάλαιο 1, στίχοι 1-28: Είναι η κύρια και εκτενέστερη περιγραφή του οράματος, όπου ο προφήτης βλέπει τον ανεμοστρόβιλο, τα τέσσερα ζώα, τους τροχούς και τον θρόνο ενώ βρίσκεται "επί του ποταμού Χοβάρ".

• Κεφάλαιο 10, στίχοι 1-22: Το όραμα επαναλαμβάνεται με παρόμοιες λεπτομέρειες, καθώς η Δόξα του Κυρίου εγκαταλείπει τον Ναό της Ιερουσαλήμ. Εδώ ο προφήτης ταυτίζει ρητά τα "ζώα" που είδε στον ποταμό Χοβάρ με τα Χερουβείμ.

Ιστορικό Πλαίσιο
Ο Ιεζεκιήλ έλαβε αυτό το όραμα κατά το πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας του βασιλιά Ιωακείμ (περίπου το 593 π.Χ.), ενώ βρισκόταν εξόριστος στη Βαβυλώνα μαζί με τους υπόλοιπους Ιουδαίους. Η παρουσία του οράματος στη Βαβυλώνα συμβόλιζε ότι ο Θεός δεν περιορίζεται γεωγραφικά στον Ναό, αλλά συνοδεύει τον λαό Του ακόμη και στην εξορία.

ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ
Α. Τα Τέσσερα Ζώα (Χερουβείμ)
• Μορφή Ανθρώπου: Συμβολίζει τη λογική, το νοερό και την κορυφή της δημιουργίας. Χριστολογικά παραπέμπει στην Ενανθρώπηση και τον Ευαγγελιστή Ματθαίο.
• Μορφή Λέοντος: Συμβολίζει τη βασιλική εξουσία, τη δύναμη και τη δικαιοσύνη. Παραπέμπει στη Βασιλεία του Χριστού και τον Ευαγγελιστή Μάρκο.

Η πίστη των Αποστόλων(ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ)

  Η αναστήλωση των εικόνων δίνει την ευκαιρία στην Εκκλησία να τονίσει την πιστότητά της στην αποστολική παράδοση, δηλαδή στην μία και μοναδική πίστη που παραδόθηκε μια για πάντα από τον Θεό στους Χριστιανούς. «Τη άπαξ παραδοθείση πίστει τοις αγίοις». Στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, μια συνοπτική έκθεση της Ορθόδοξης πίστης, διακηρύσσεται με εντόνως εμφαντικό τρόπο: «Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξε» (Κυριακή της Ορθοδοξίας).

Γιατί η πίστη των Αποστόλων είναι η βάση της Εκκλησίας;
 Στην Αποκάλυψη παρουσιάζεται η Άνω Ιερουσαλήμ να περικλείεται από «τείχος μέγα και υψηλόν… και το τείχος της πόλεως έχον θεμελίους δώδεκα, και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του αρνίου» (Αποκ. 21, 12-14). Οι Απόστολοι είναι τα θεμέλια της Εκκλησίας. Αλλά και αυτοί εδράζονται πάνω σε ένα άλλο ατράνταχτο θεμέλιο, στον ακρογωνιαίο λίθο που λέγεται Χριστός. Είναι ο λίθος που περιφρονήθηκε από τους οικοδομούντες, αλλά παρά την απόρριψή του «εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας». Αποδοκιμάστηκε από τους ανθρώπους, αλλά αυτός έγινε το μεγάλο αγκωνάρι, που δένει στερεά τους τοίχους της οικοδομής του Θεού, συνενώνει δηλαδή όλα τα έθνη σε μία Εκκλησία (Ματθ. 21, 42. Α΄ Πέτρ. 2, 4).

ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ(Μνήμη Αγ.Αποστόλου Ανδρέα)

  Ο απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος (30 Νοε.) υπήρξε πνεύμα σπινθηροβόλο. Άσημος κατά κόσμον, ψαράς το επάγγελμα με τον αδελφό του Πέτρο, αλλά οξύς διερευνητής της αλήθειας. Πράγμα που τον οδήγησε πρώιμα στο να γίνει μαθητής του Προδρόμου στην έρημο και εν συνεχεία του Χριστού. Όταν ο Πρόδρομος έδωσε τη μαρτυρία του για τον Χριστό, ο Ανδρέας με έναν ακόμα μαθητή του Ιωάννη ζήτησαν να τον γνωρίσουν περισσότερο. Ο Χριστός τους κάλεσε στο σπίτι του και έμειναν μαζί του την ημέρα εκείνη(Ιω. 1, 35-52).

  Ο Χριστός δεν προσπάθησε να προσελκύσει με λόγια τον Ανδρέα και τους άλλους αποστόλους. Τους είπε απλά: «Έρχεσθε και ίδετε». Τους κάλεσε να μείνουν κοντά του. Να τον γνωρίσουν στην πράξη. Προσφέρθηκε να τους δείξει τον τρόπο ζωής του. Να τους κάνει γνωστό τον εαυτό του.Επέτρεψε να συγχρωτισθούν μαζί του για μια μέρα. Η συντροφιά με τον Χριστό, έστω και για μία μέρα, ήταν αρκετή για να σαγηνεύσει και να ενθουσιάσει τον Ανδρέα, να του δώσει την απόλυτη βεβαιότητα ότι βρισκόταν μπροστά στον Μεσσία. Η συναναστροφή με τον Χριστό ήταν το καλύτερο κήρυγμα, ανώτερο μακράν από οποιονδήποτε άλλο πειστικό λόγο γι’ αυτόν.

 Γι’ αυτό και ήρθε αυτοπροσώπως στη γη ο Χριστός.Για να μας εμφανίσει τον εαυτό του(Ιω. 14, 21).Να γνωρίσουμε τη δική του ζωή. Για να κάνουμε κι εμείς ό,τι έκανε και έζησε Εκείνος ως άνθρωπος. Και να μπορούμε ακολούθως να λέμε κι εμείς με τη σειρά μας στον καθένα:«Έρχου και ίδε». Έλα να δεις πώς είναι η ζωή με τον Χριστό. Μα εμείς συνήθως είμαστε μόνο λόγια. Λόγια κενά. Κάλπικες λίρες. Χωρίς αντίκρυσμα στην πράξη. Η ζωή μας είναι ασύμφωνη με τα λόγια μας. Γι’ αυτό και αυτά πέφτουν στο κενό. Δεν λένε τίποτε σε κανέναν.

Ο άγιος Φίλιππος λοιπόν με την ερώτησή του έγινε η αφορμή να έχουμε μία από τις πιο άμεσες αποκαλύψεις του Κυρίου περί της Θεότητάς Του.

  «Ο άγιος Φίλιππος ήταν από την πόλη της Βηθσαϊδά, συμπολίτης του Ανδρέου και του Πέτρου. Διακρινόταν για τη σύνεσή του και τη βαθειά προσήλωσή του στα βιβλία των Προφητών, ενώ ήταν γνωστός σε όλη τη ζωή του για την παρθενικότητά του. Τον βρήκε ο Χριστός μετά το Βάπτισμά Του στη Γαλιλαία και τον κάλεσε να Τον ακολουθήσει. 

Αυτός δε, μετά από αυτό, συνάντησε τον Ναθαναήλ και του είπε: 

''Ευρήκαμεν Ιησούν τον Υιόν Ιωσήφ, τον από Ναζαρέτ''.

 Και άλλα πολλά είναι δυνατόν να βρει κανείς στη Θεόπνευστη Γραφή, γραμμένα γι’ αυτόν. Αυτός λοιπόν αφού του έλαχε ο κλήρος του ευαγγελισμού της Ασιατικής γης, είχε συνακόλουθο και συνεργάτη του στο κήρυγμα τον Βαρθολομαίο. Ακολουθούσε δε αυτούς και τους διακονούσε και η κατά σάρκα αδελφή του αγίου Φιλίππου, η Μαριάμνη.

 Αφού πέρασαν τις πόλεις της Μυσίας και της Λυδίας, κηρύσσοντας το ευαγγέλιο, και υπέμειναν πολλούς πειρασμούς και θλίψεις από τους απίστους, δηλαδή μαστιγώσεις, ραβδισμούς, εγκλεισμούς στη φυλακή, λιθοβολισμούς, έφτασαν εκεί που ήταν ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού και Θεολόγος Ιωάννης, που κήρυσσε στην Ασία τον Χριστό. 

Όταν και η γυναίκα του ανθυπάτου Νικάνορος πίστεψε, τότε ο ανθύπατος με τον ειδωλολατρικό λαό έβαλε φωτιά και κατέκαψε την οικία του αποστόλου Στάχυος. Ο Φίλιππος σύρθηκε στην πλατεία της Ιεραπόλεως, έπειτα τρυπήθηκε στους αστραγάλους και σταυρώθηκε πάνω σε ξύλο. 

Και έτσι, αφού προσευχήθηκε, παρέθεσε στον Θεό το πνεύμα του. Αμέσως τότε η γη, αφού άρχισε να τρέμει και να βγάζει ήχο, σχίστηκε στα δύο και κατάπιε πολλούς από τους απίστους. 

Οι υπόλοιποι, τρομοκρατημένοι από αυτά που συνέβαιναν, πρόσπεσαν στον Βαρθολομαίο και στη Μαριάμνη, που ήταν και αυτοί κρεμασμένοι. Τους έλυσαν και προσήλθαν στην αληθινή πίστη. Έπειτα, όλοι μαζί μάζεψαν το λείψανο του αποστόλου Φιλίππου, κατέστησαν τον Στάχυ επίσκοπο στην πόλη, και έφυγαν για τη Λυκαονία».

  Οι ύμνοι της Εκκλησίας μας είναι φυσικό να τονίζουν, εφόσον πρόκειται για απόστολο του Χριστού, και μάλιστα από τους δώδεκα, «τους θεμελίους της Εκκλησίας», την εκλογή του από τον Κύριο – «τω χορώ των μαθητών σε Χριστός ενέταξε» - τη μετοχή του στη φλόγα του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, ώστε «γεμάτος από τη φλόγα αυτή να δώσει ζωή με τη θέρμη της πίστεως σ’ αυτούς που είχαν παγώσει από την αθεΐα», την παρουσία του γενικώς στον κόσμο ως «θείον άλας, προκειμένου να αποξηράνει τη φοβερή σαπίλα της φθαρμένης από τα πάθη ανθρωπότητας», και βεβαίως τη δοξασμένη θέση του στη βασιλεία του Θεού, στην οποία «βλέπει όχι αινιγματικά, αλλά σαφώς πρόσωπον προς πρόσωπον τον ίδιο τον Χριστό».

 Ο εκκλησιαστικός υμνογράφος όμως, ο άγιος Θεοφάνης, πέραν των πολλών εγκωμίων που γράφει για τον άγιο απόστολο, επισημαίνει δύο σημεία που αξίζουν, νομίζουμε, ιδιαιτέρας προσοχής. 

Πρώτον, το γεγονός ότι ο Κύριος εκλέγει τον Φίλιππο ως μαθητή Του – μη ξεχνάμε ότι ο Κύριος είχε την απόλυτη πρωτοβουλία εκλογής των μαθητών: «ουχ υμείς με εξελέξασθε, αλλ’ εγώ εξελεξάμην υμάς» είπε – σημαίνει ότι καλεί κάποιον του οποίου τις αρετές έχει προβλέψει, ως παντογνώστης Θεός, και συνεπώς έχει εκτιμήσει τις δυνατότητές του για την ανάληψη ενός τέτοιου τιτάνιου κυριολεκτικά έργου, δηλαδή της μαρτυρίας Του στον κόσμο ως του ενανθρωπήσαντος Θεού. «Φίλιππε, τω χορώ των μαθητών σε Χριστός ενέταξε, την σην προγινώσκων αρετήν, θεομακάριστε». Κι είναι τούτο ένα σημαντικό στοιχείο, που αποκαλύπτει ότι ο Χριστός καλεί τον άνθρωπο να αναλάβει κάποια διακονία, εφόσον αυτός έχει τα προαπαιτούμενα προσόντα για τη διακονία αυτή. Δηλαδή, δεν αρκεί μόνον η καλή διάθεση ενός ανθρώπου για να διακονήσει την Εκκλησία, αλλά απαιτείται να έχει και τις φυσικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Μεγάλο μάθημα τούτο και για εμάς, οι οποίοι πολλές φορές αναθέτουμε διακονήματα σε καλούς μεν ανθρώπους, αλλά μη δυναμένους λόγω αδυναμίας φυσικών προτερημάτων τους να ανταποκριθούν.

 Εκεί όμως που επιμένει καθ’ υπερβολήν, θα έλεγε κανείς, ο άγιος υμνογράφος, προϋποθέτοντας τη γνώση του περιστατικού από το ευαγγέλιο, κατά το οποίο ο Φίλιππος εξέφρασε το παράπονό του κάποια φορά στον Κύριο:

 «Κύριε, μας μιλάς διαρκώς για τον Θεόν Πατέρα. Δείξον ημίν τον Πατέρα, και αρκεί ημίν», είναι ακριβώς η ερμηνεία του λόγου αυτού του Φιλίππου. Θεωρεί ότι ο λόγος – παράπονο αυτός έδωσε στον Κύριο την αφορμή να μιλήσει στους μαθητές Του για την ισοτιμία Του με τον Θεό Πατέρα.

 «Τον Πατέρα των φώτων εν Υιώ ζητήσας εύρες∙ εν τω φωτί το φως γαρ ευρίσκεται∙ και γαρ ούτος σφραγίς ισότυπος, δηλών το αρχέτυπον». (Ζήτησες και βρήκες στον Υιό, δηλαδή τον Χριστό, τον Πατέρα των φώτων. Διότι το φως, ο Θεός Πατέρας, βρίσκεται στο φως, τον Χριστό. Κι αυτό γιατί ο Χριστός είναι η ισότυπη σφραγίδα, που φανερώνει το αρχέτυπο, τον Θεό Πατέρα).

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΑΙ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

 Αυτός ο οποίος αγαπά τον Χριστό και είναι γνήσιος μαθητής του Χριστού, μοιάζει και με τον Χριστό και ζει και εργάζεται για τους άλλους, τους φίλους, τους αγαπημένους. Επιθυμεί όσο τίποτα άλλο να τους κοινοποιήσει, να τους μεταδώσει Χριστόν.

 Έτσι και ο Φίλιππος όταν γνώρισε τον Χριστό και αναγνώρισε στον Χριστό την κλήση του ίδιου του Θεού,τον αναμενόμενο Μεσσία, δεν Τον οικειοποιήθηκε, ούτε αλαζονεύτηκε,ούτε κράτησε την αποκάλυψη ,η οποία του έγινε, για τον εαυτό του. Έτρεξε αμέσως στον φίλο του τον Ναθαναήλ και τον προσκάλεσε να συμμετέχει στην χαρά της Αποκάλυψης .

  Την ίδια προθυμία έδειξε και όταν οι Έλληνες θέλησαν να γνωρίσουν τον Χριστό. Έγινε πρόθυμος μεσολαβητής τους στον Χριστό. Όμως η πιστότητα της αγάπης του Φιλίππου προς τους φίλους του δεν είναι αυτή και μόνο η πρόσκληση. Είναι η διάκριση,η διακριτικότητα του, η λεπτότητα να δώσει χώρο στην εμπειρία στον άλλο. " Έλα μόνος σου και δες γιατί και για ποιον σου μιλάω"! 

Η παράσταση της Κοινωνίας των Αποστόλων

Η παράσταση της Κοινωνίας των Αποστόλων ενώ από τη μία απεικονίζει ένα ιστορικό γεγονός, δηλαδή την παράδοση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας από τον Ιησού στους μαθητές Του κατά τον Μυστικό Δείπνο, εν τούτοις, αποτελεί μία ξεχωριστή παράσταση μέσα σε κάθε ναό από εκείνη του Μυστικού Δείπνου.

 Δείχνοντας τον Ιησού στην αψίδα του ιερού Βήματος πίσω από Αγία Τράπεζα να ευλογεί τον Άρτο και τον Οίνο, τελώντας τη Θεία Ευχαριστία για τους μαθητές Του, υπενθυμίζει στους πιστούς ότι ο ίδιος ο Χριστός, με τη χάρη που παρέχει στους ιερείς-λειτουργούς Του, είναι εκείνος που κάθε φορά, «νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων», τελεί-προσφέρει το μυστήριο μέσα στην εκκλησία για όλους εκείνους που μεταλαμβάνουν το Άχραντο Σώμα και το Αίμα Του, ενώ ταυτόχρονα είναι ο προσφερόμενος Αμνός του Θεού που θυσιάστηκε χάριν της σωτηρίας των ανθρώπων. 

Έτσι, το ιστορικό γεγονός του Μυστικού Δείπνου μετατρέπεται σε ένα λειτουργικό θέμα , που εκφράζει άριστα το ορθόδοξο δόγμα της Τριαδικής Θεοφάνειας κατά το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, αφού το Άγιο Πνεύμα με την κάθοδό Του μετατρέπει τον Άρτο και τον Οίνο σε Σώμα και Αίμα Χριστού, τα οποία κοινωνώντας οι πιστοί ενώνονται με το Χριστό, που είναι ενωμένος με το Θεό-Πατέρα Του. Έτσι, οι πιστοί μεταλαμβάνοντας τα Άχραντα Μυστήρια γίνονται κοινωνοί της Τριαδικής Θεότητας και της Βασιλείας του Θεού.

.Ἄν δέν ἔπεφτε, δέν θά καταλάβαινε.

« Κάνει ἐντύπωση ὅτι ὁ Κύριος δέν παίρνει τόν ἀπόστολο Πέτρο παράμερα, τήν ὥρα πού εἶπε:
''Εἰ πάντες σκανδαλισθήσονται ἐν σοί, ἐγώ οὐδέποτε σκανδαλισθήσομαι''νά τοῦ μιλήσει φιλικά καί νά τοῦ ἐπιστήσει τήν προσοχή νά μή φθάσει στό σημεῖο νά τόν ἀρνηθεῖ.
Δέν θά καταλάβαινε τίποτε ὁ Πέτρος.Ἄν δέν ἔπεφτε, δέν θά καταλάβαινε.

Ἄν σέ ἀναλάβει ὁ Θεός, καί ἄν ἀληθινά θέλεις νά τόν ἀκολουθήσεις, δέν ξέρεις τί θά ἐπιτρέψει ὁ Κύριος νά πάθεις, ἀκριβῶς γιά νά γίνεις ὅπως σέ θέλει ἐκεῖνος.
Μπορεῖ πρῶτα νά ἦταν ὅ,τι ἦταν ὁ ἀπόστολος Πέτρος, νά νόμιζε ὅτι θά τά βγάλει πέρα, ἀλλά δέν ἄντεξε μπροστά σέ μιά παιδούλα καί ἀρνήθηκε τρεῖς φορές τόν Χριστό.
Ἔτσι ἔπεσε γιά τά καλά, ἀλλά ταπεινώθηκε καί ἔγινε ἄλλος ἄνθρωπος.
Ἦταν πλέον κατάλληλος γιά τήν Πεντηκοστή.
Στόν παράδεισο ὑπάρχουν μεγάλοι ἁμαρτωλοί πού μετενόησαν καί σώθηκαν»

Πατρός Συμεών Κραγιοπούλου .

πηγή

Γιατί ο Πέτρος αρνήθηκε τον Χριστό;(Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής)

Ἐρωτ.: Γέροντα, μᾶς μιλήσατε προηγουμένως γιά τό ἀτελές τοῦ Ἀπ. Πέτρου, πρό τῆς Πεντηκοστῆς. Λόγω τῆς ἀτέλειάς του ἀρνήθηκε τόν Κύριό μας;
Ἀπαντ.: Τό θέμα τῆς ἀρνήσεως τοῦ Πέτρου, κατά τίς κρίσεις τῶν Πατέρων, εἶναι οἰκονομία. Διότι δέν ἦτο δυνατό ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος εἰς ὅλη τήν περίοδο ποὺ ἦταν μαζί μέ τόν Χριστό καί ἔδειξε τόσο ζῆλο καί τόση ταπεινοφροσύνη, νά πέση σέ τόσο μεγάλο λάθος, νά ἀρνηθῆ τρεῖς φορές τόν Δεσπότη Χριστό. Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Θυμηθεῖτε τήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου!

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἐρώτησε: «Ὑμεῖς δέ τίνα μέ λέγετε εἶναι;» ὁ Πέτρος ὡμολόγησε καί εἶπε: «Σύ εἰ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». 

Καί ὁ Ἰησοῦς μας ἐγύρισε καί τοῦ εἶπε:«Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνά, ὅτι σάρξ καί αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι,ἀλλ’ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.Κἀγώ δέ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος,καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν Ἐκκλησίαν».(Ματθ.16,16 18).

Ὁ Πέτρος κατά φύσι ἦταν πολύ ζηλωτής καί ἀσυμβίβαστος. Μέσα στήν πανσοφία Του ὁ Θεός, μετά τήν θερμή του ὁμολογία, τόν ἔθεσε θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδή ὅμως ἡ Ἐκκλησία θά ἀγκάλιαζε ὅλη τήν ἀνθρώπινη φύσι, ὅλους τούς χαρακτῆρες, ὄχι μόνο τούς ζηλωτές καί ἰσχυρούς ἀλλά καί τούς ἀσθενεῖς καί ἀδυνάτους, ἐπιτρέπει ὁ Κύριος τήν τριπλῆ ἄρνησι. Διότι, μήν ξεχνᾶμε∙ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι εἶναι ἀσθενεῖς καί ἀδύνατοι. Οὔτε στούς πέντε ἀνά ἑκατό δέν θά εὕρωμε ἰσχυρούς χαρακτήρας, οἱ ὅποιοι ἀγάπησαν τόν Θεό ἐξ ὁλοκλήρου καί μέ τήν ὁρμή τῆς ἀγάπης τους ἔδειξαν αὐταπάρνησι. Γι’ αὐτούς λοιπόν τούς ὑπολοίπους ἀσθενεῖς ἔγινε οἰκονομία. Ὁ Πέτρος ὅμως ὡς ζηλωτής καί ἰσχυρός, πού δέν εἶχε μέσα του νόημα συγκαταβάσεως, δέν θά τό καταλάβαινε αὐτό.

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ Σαρκοφάγος 2ος αιώνας

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ

Σαρκοφάγος 2ος αιώνας

...αυτοί που πρώτοι έλαβαν τη Χάρη του Παρακλήτου Πνεύματος...

  Οι Απόστολοι, που αναγεννήθηκαν από την Ουράνια Χάρη του Θεού, αυτοί που πρώτοι έλαβαν τη Χάρη του Παρακλήτου Πνεύματος, έγιναν σωτήρες των ανθρώπων. 

 Τους συναντάς να διασχίζουν ολόκληρες θάλασσες των πονηρών δυνάμεων και να καθοδηγούν τις ψυχές που πιστεύουν. 

 Τους βλέπεις να γίνονται γεωργοί και να καλλιεργούν το αμπέλι της ψυχής. 

 Τους βρίσκεις να γίνονται παράνυμφοι και να νυμφεύουν τις ψυχές των ανθρώπων με το Χριστό. Τους βρίσκεις να δίνουν ζωή στους ανθρώπους.

 Και γενικά τους βρίσκεις σε πολλές περιστάσεις και με πολλούς τρόπους να υπηρετούν το Άγιο Πνεύμα.

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος.

Αν ερχόταν σήμερα ο Παύλος...

 Ο διώκτης που γίνηκε μέγας σαγηνευτής των ψυχών. Αυτός που ανατόμησε, όσο κανείς άλλος μετά τον Θεάνθρωπο, την ψυχή του φιλαμαρτήμονος. Διαβάζοντας τους παρακάτω λόγους από την προς Ρωμαίους επιστολή του, ποιος στ' αλήθεια μπορεί να το αμφισβητήσει;
Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος! τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου;(Ρωμ. 7,24)
Δυστυχισμένος και ταλαιπωρημένος εγώ άνθρωπος! Ποιός θα με ελευθερώση και θα με γλυτώση από το σώμα τούτο, μέσα στο οποίον κυριαρχεί η αμαρτία και δια της αμαρτίας ο θάνατος; .
...οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω.
εἰ δὲ ὃ οὐ θέλω ἐγὼ τοῦτο ποιῶ, οὐκέτι ἐγὼ κατεργάζομαι αὐτό, ἀλλ᾿ ἡ οἰκοῦσα ἐν ἐμοὶ ἁμαρτία.(Ρωμ. 7,19-20)
Διότι δεν πράττω το αγαθόν, το οποίον εσωτερικώς με όλην μου την θέλησιν επιθυμώ, αλλά το κακόν, που δεν θέλω, αυτό πράττω.
Εάν δε εγώ πράττω το κακόν, που εις την πραγματικότητα δεν το θέλω, αυτό σημαίνει ότι δεν το πραγματοποιώ πλέον εγώ, αλλ' η αμαρτία, που κατοικεί μέσα μου και η οποία με έχει κάμει δούλον της.

Και έπειτα η Πάυλεια Ανθρωπολογία, με τους ψυχικούς και τους πνευματικούς ανθρώπους…τους απνευμάτιστους και τους εν πνεύματι αναγεννημένους…
Και εκείνος ο Παύλειος έλεγχος, ο τόσο αγαπητικά αυστηρός…Εμείς Εβραίοι, Εμείς Ρωμαίοι αδελφοί, ΕΜΕΙΣ όλοι εκείνοι, στους οποίους ΣΗΜΕΡΑ απευθύνεται ο Θείος Παύλος!
Πᾶσα παράβασις καί παρακοή ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν,πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας. (Εβρ.2.2)...

Θεία δυάδα των κορυφαίων του Χριστού Αποστόλων...

Θεία δυάδα των κορυφαίων του Χριστού Αποστόλων,που η σωτηρία όλης της οικουμένης και η μεταμόρφωσή της από την ασέβεια της άγνοιας του αληθινού Θεού προς τη θεογνωσία ήταν σ'εσέ εμπιστευμένη και με το χάρισμα να σώζεις και πάλι τις ψυχές των πιστών είσαι προικισμένη,προστάτεψέ μας και στην γνώση της αγάπης του Θεού αιώνια κράτησέ μας.

Και στο πρωτότυπο:
Ὦ θεία δυάς, κόσμου τὸ σωτήριον, ἡ πιστευθεῖσα παντός, καὶ πρὸς θεοσέβειαν, ἐξ ἀσεβείας μεταρρυθμίσασα, καὶ μετὰ πότμον σῴζουσα, ἔτι πιστῶν τὰς ψυχάς, καὶ ἡμῶν νῦν μνήσθητε καὶ πρόστητε, τοῦ Χριστοῦ κορυφαῖοι Ἀπόστολοι.

πηγή

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παύλος δεν γνώρισε τον Χριστό "εν σαρκί"

  Ο Παύλος δεν βαδίζει· ακροβατεί. Πάνω σε τεντωμένο σκοινί ανάμεσα σε κόσμους που δεν επικοινωνούν, πάνω στην κόψη ανάμεσα στην αποκάλυψη και στην κουλτούρα, στην πίστη και στη γνώση, στην ιουδαϊκή ρίζα και στον ελληνιστικό καρπό. Ανήκει στον Ισραήλ, αλλά τον ξεπερνά. Μιλά τη γλώσσα των εθνών, αλλά χωρίς να υποτάσσεται στη λογική τους. Εμφανίζεται ως ιεραπόστολος, αλλά λειτουργεί ως προφήτης· φαίνεται μόνος, αλλά φέρει μέσα του τον Χριστό· περιπλανώμενος ανά τον κόσμο, κι όμως βαθιά εδραιωμένος στην ουράνια πατρίδα.

  Η αποστολική του πορεία είναι πορεία "εν κινήσει, εν κινδύνω, εν χάριτι". Κανείς στην ιστορία της Εκκλησίας δεν σήκωσε τόσο δραματικά το βάρος του μεταβατικού χώρου· αυτού του άδειου διαδρόμου ανάμεσα στην Παλαιά Διαθήκη και την Καθολικότητα του Ευαγγελίου· ανάμεσα στον μονοθεϊσμό του Ισραήλ και στην κοσμοθεωρία της οικουμένης· ανάμεσα στον ουρανό και στη γη. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παύλος δεν γνώρισε τον Χριστό "εν σαρκί"· Τον γνώρισε αναστάντα, φώς εκτυφλωτικό και άναρχο, που τον ανέτρεψε από το άλογο της ιδεολογίας και τον κατέστησε τυφλό για να δει. Η εμπειρία του δεν είναι θρησκευτική· είναι οντολογική.
«Εν δε τω έσω ανθρώπω ηδύνομαι τω νόμω του Θεού» (Ρωμ. 7,22), εξομολογείται ο Παύλος, κι εκεί αποκαλύπτεται η ψυχή του ως αρένα· εκεί όπου η χάρις συγκρούεται με το τραύμα, το φώς με τον ίσκιο του Νόμου, ο νέος άνθρωπος με τον παλαιό. Ο Παύλος δεν μιλά από θεωρητική υπεροχή· μιλά από το βάθος της ανθρώπινης πάλης. Ξέρει τι θα πει να θέλεις το καλό και να πράττεις το κακό· να ποθείς τον Θεό και να σε τραβά η σάρκα· να έχεις ζήσει το άγγιγμα του Ουρανού και να πορεύεσαι με πληγές ανοιχτές στη γη. Το πάθος του Παύλου είναι ότι δεν λέει ιδέες· ομολογεί τις μεταβολές της ύπαρξης του, στην πορεία ένωσης με τον "ζώντα Χριστό".

TΟ ΠΡΩΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ (Κυριακή Β΄ Ματθαίου).

 Ο Χριστός «περιπατών παρά την θάλασσαν της Γαλιλαίας», άρχισε να αλιεύει τους πρώτους μαθητές του. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας, ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος, έλαβαν την πρώτη κλήση τους να τον ακολουθήσουν. Οι Πρωτόκλητοι αυτοί μαθητές άφησαν πράγματι πλοία και δίκτυα, οικείους και συγγενείς, και έγιναν ακόλουθοί του (Κυριακή Β΄ Ματθαίου).

 Το σημαντικότερο βέβαια δεν είναι οι περιουσίες που άφησαν, ούτως ή άλλως απλοί και φτωχοί άνθρωποι ήταν. Περισσότερο κόστος γι’ αυτούς είχε η εγκατάλειψη του τρόπου ζωής που είχαν ως τότε. Είπαν οριστικά αντίο στην ήσυχη, ήρεμη, απλοϊκή, γαλήνια βιοτή τους. Άφησαν την ησυχία τους για να μπουν σε περιπέτειες. Ο Χριστός δεν τους έδωσε υποσχέσεις για καλοπέραση, αλλά για κακοπάθεια και μαρτύρια. Τί ήταν τότε αυτό που έκαμε τους αποστόλους να αφήσουν τα πάντα και να ακολουθήσουν τον Χριστό;

 Κατανόησαν μήπως από την αρχή το άμετρο βάθος της θεϊκής σοφίας; Όχι βέβαια. Η ακριβής γνώση «περί της αυθεντικής εικόνος του Θείου Είναι» δεν δίδεται αμέσως, εξαρχής. Αποκτάται σταδιακά. Είναι η συνεχής πάλη με τον Θεό. Στη ζωή του κάθε ανθρώπου «ο Θεός αποκαλύπτεται βαθμηδόν». Κατά παρόμοιο τρόπο, σιγά-σιγά, «πολυμερώς και πολυτρόπως», «απεκαλύπτετο Ούτος εις τους Πατέρας και τους Προφήτας μετ’ αυξανομένης δυνάμεως και βάθους» (Αγ. Σωφρονίου, Περί προσευχής, σ. 126). Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στους αποστόλους, ακόμη και στην Παναγία.

Η νηστεία του θέρους προς τιμήν των Αποστόλων

Κυριακή των Αγίων Πάντων χθες και από αύριο πάλι η Εκκλησία μας υποδεικνύει τη νηστεία του θέρους! Μια κινητή νηστεία ανάλογα με το πότε θα πέσει το Πάσχα!!! Αρχίζει την Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων και τελειώνει την ημέρα της εορτής των Πρωτοκορυφαιων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στις 29 Ιουνίου!

Για να βρεις τις μέρες αυτής της νηστείας οι παλιοί έλεγαν όσες μέρες υπάρχουν μετά το Πάσχα τον Απρίλιο και 3 ημέρες από τον Μάιο! Φέτος λοιπόν είναι 14 ημέρες! Κατά τη νηστεία αυτή μπορούμε όπως στη νηστεία των Χριστουγέννων να φάμε και ψάρι!!!

ΚΑΛΗ ΔΎΝΑΜΗ ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ!

πηγή

Μείζω τούτων ὄψει...

 Τοιχογραφία Μονή Visoki Dečani

Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν· καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι.

Ιω. 1,44                     Την άλλην ημέραν απεφάσισεν ο Χριστός να αναχωρήση από την Ιουδαίαν δια την Γαλιλαίαν. Ευρίσκει τον Φιλιππον (μαθητήν και αυτός του Βαπτιστού, από τον οποίον πολλά είχε ακούσει περί του Μεσσίου) και του λέγει· “έλα κοντά μου”.

Ιω. 1,45             ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου.

Ιω. 1,45                     Ο δε Φιλιππος κατήγετο από την Βηθσαϊδά, από την πατρίδα του Ανδρέου και του Πετρου.

Ιω. 1,46             εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ.

Ιω. 1,46                     Ευρίσκει ο Φιλιππος τον Ναθαναήλ και του λέγει· “αυτόν που έγραψε ο Μωϋσής στον Νομον και προανήγγειλαν οι προφήται εις τα προφητικά των βιβλία τον ευρήκαμεν· είναι ο Ιησούς, ο υιός του Ιωσήφ, από την Ναζαρέτ”.