Μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου...

 Βρισκόμαστε τώρα μπροστά σ' έναν αδιόρατο κίνδυνο: Να βάλουμε σε γιορτινές κορνίζες τις συνταρακτικές αλή­θειες ζωής, που αποκαλύπτει το χριστιανικό ευαγγέλιο, να μετατρέψουμε το ορόσημο για τη λύ­τρωση του ανθρωπίνου γένους, τη Γέννηση του Σωτήρος, σε γραφική εορτή μιας καταναλω­τικής κοινωνίας, όπου ανταλλάσσουμε μηχανικά αόριστες ευχές.

  Μια χαρούμενη αποδοχή τού χριστουγεννιάτικου μηνύματος δεν οδηγεί σε κάποια μεταφυσική φυγή από την άμεση, σκληρή πραγματικότητα της ζωής μας. Τα ευαγγελικά αναγνώσματα της εορτής δεν περιγράφουν μόνο τη δοξολογική συμμετοχή των αγγέλων, τη λατρευτική προσκύνηση των ποιμένων και των μάγων. Παράλληλα καταγράφουν την παγερή αδιαφορία του περιβάλλοντος, το ανυποψίαστο της κοινωνίας μέσα στην οποία γεννιέται ο Χριστός, η μοναδική ελπίδα του κόσμου. Αποκαλύπτουν μια παράδοξη συνύπαρξη χαράς, ελπίδος και πόνου. Δεν μιλούν μόνο για ειρήνη, αλλά και για την αμείλικτη δίωξη, που αρχίζει εναντίον του Ειρηνοποιού από τα νηπιακά του χρόνια.

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΑ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ

Γεώργιος Μπαμπινιώτης

 Με την ευκαιρία των εορτών θα ήταν, νομίζω, χρήσιμο να εξετάσουμε την προέλευση (ετυμολογία) των ονομάτων τους, αποκαλύπτοντας ενδιαφέρουσες γλωσσικές πτυχές.

Τα Χριστούγεννα εν πρώτοις είναι νεότερη λέξη που προήλθε από τη φράση Χριστού γέννα.. Παλαιότερα χρησιμοποιήθηκε ο λόγιος τύπος Χριστουγέννιοι ημέραι (πβ. αγγλ. Christmas days, γερμ. Weihnachtstage), που δεν επικράτησε. Αντίθετα προς την ελληνική λέξη Χριστούγεννα, οι αντίστοιχες ξένες ονομασίες δεν έχουν την ίδια ετυμολογική διαφάνεια. Το Christmas προήλθε από το Christ «Χριστός» + mass «εορτή – χριστιανική λειτουργία», σημαίνοντας «εορτή (αρχικά Θεία Λειτουργία) τού Χριστού». Το Noël τής Γαλλικής προήλθε από το λατινικό natalis (dies) «γενέθλια (ημέρα)». Τα γερμανικά Χριστούγεννα, η λέξη Weihnachten προήλθε από weich «άγιος» + Nacht «νύχτα», σημαίνοντας «Άγιες Νύχτες».

Μιλώντας για Χριστούγεννα, αναφερόμαστε κατά βάσιν στον Χριστό. Από πού, λοιπόν, το όνομα Χριστός; Για τον Έλληνα ομιλητή η λέξη συνδέεται προφανώς με το ρήμα χρίω. Χριστός είναι ο «κεχρισμένος», αυτός που φέρει το χρίσμα τού Σωτήρα. Η ελληνική αυτή λέξη χρησιμοποιήθηκε στην Καινή Διαθήκη, για να αποδώσει την εβραϊκή λέξη Mashiah, δηλαδή Μεσσίας. Παρεμφερούς σημασίας είναι και το όνομα Ιησούς.

"Ευλογημένε, για το Χριστό γίνονται όλα αυτά τα πράγματα...!''

  Όταν ήμουν νεότερος είχα πολύ σκεπτικισμό βλέποντας τον τρόπο που γιορτάζονται οι Άγιες μέρες των Χριστουγέννων. Και μπορώ να πω ότι, με την απειρία η οποία με χαρακτήριζε, κατέκρινα αυτά τα πράγματα. Έλεγα, αυτά είναι κοσμικά, δεν χρειάζονται. Γιατί γίνονται; Δεν προσφέρουν τίποτα, χάνουν το νόημα το πνευματικό και όλα αυτά τα οποία ακούμε συχνά να λέγονται.

 Κάποτε λοιπόν συνόδευσα ένα γεροντάκι από το Άγιο Όρος γιατί ήταν ανάγκη να επισκεφτεί το γιατρό. Και επειδή στο Άγιο Όρος τα Χριστούγεννα γιορτάζονται αργότερα σε άλλη ημερομηνία λόγω του εορτολογίου, τύχαμε τις ημέρες των Χριστουγέννων να είμαστε στη Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη, όπως και στις άλλες πόλεις, στις μεγάλες οδούς Εγνατία, Τσιμισκή και άλλες γεμίζουν με χιλιάδες λάμπες, λαμπάκια που στολίζουν τους δρόμους. 

 Αυτός ο ασκητής, ο γεροντάκος -είχε χρόνια πολλά να βγει έξω στον κόσμο- το βράδυ περπατώντας είδε όλο εκείνο το υπερθέαμα με το φωτισμό και τα φώτα και τις λάμπες και άρχισε να κλαίει και να ευχαριστεί το Χριστό και να λέει: 

"Χριστέ μου, όλα αυτά είναι για σένα που γίνονται!".

«Aνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως»

  Ἑορτάζοντες τὰ Χριστούγεννα, οὐσιαστικῶς ὁμολογοῦμεν καὶ δοξάζομεν τὸ μοναδικὸν ἀληθινὸν νόημα καὶ τὸν λόγον τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος, τῆς ἀνθρωπίνης σκέψεως, τῆς ἀνθρωπίνης αἰσθήσεως, τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. 

  Διότι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς τοῦ Κυρίου Γεννήσεως «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως», τοῦ θείου νοήματος, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν κόσμον μέχρι τῶν περάτων του, καὶ ἀπεκάλυψεν εἰς ἡμᾶς τὸ αἰώνιον νόημα καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἐν τῷ κόσμῳ ἀνθρώπου.

Ἅγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος», ἐκδ. «Ἀστήρ».

πηγή

Βλέπω βρέφος, καί ἀναγνωρίζω τόν Θεό μου...

ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

«Ὅλα τὰ ἔθνη χειροκροτεῖστε»· ὅλα τὰ πέρατα τῆς γῆς, «ἐλᾶτε καὶ δέστε τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ»· κάθε τί πού ἀναπνέει ἂς αἰνέσει τὸν Κύριο»· «ὅλη ἡ γῆ ἂς προσκυνήσει»· 

κάθε γλώσσα ἂς τραγουδήσει· κάθε γλώσσα ἂς ψάλλει·

 κάθε γλώσσα ἂς δοξολογήσει παιδὶ-Θεόν, καὶ προαιώνιο· 

παιδὶ μικρὸ καὶ Πανάρχαιο· παιδὶ πού θηλάζει, καὶ δημιουργὸ τῶν ὅλων. 

Βλέπω βρέφος, καὶ ἀναγνωρίζω τὸν Θεό μου·

 βρέφος πού θηλάζει καὶ διατρέφει τὸν κόσμο·

 βρέφος πού κλαίει, καὶ χαρίζει στὸν κόσμο ζωὴ καὶ χαρὰ·

 βρέφος πού σπαργανώνεται, καὶ μὲ λυτρώνει ἀπὸ τὰ σπάργανα τῆς ἁμαρτίας· 

βρέφος στὴν ἀγκαλιά τῆς μητέρας, μὲ σάρκα πραγματικὰ μέ συνεχή παρουσία πάνω στὴ γῆ, καὶ ταυτόχρονα ὁ ἴδιος καὶ στοὺς κόλπους τοῦ Πατέρα, πραγματικὰ καὶ συνεχῶς στοὺς οὐρανούς.

Πῶς δηλαδή ἡ Παναγία μας γέννησε παιδί καί ταυτόχρονα εἶναι Παρθένος;;;

Μιά φορά ταξίδευα ἀπό τήν Ἀθήνα γιά τήν Θεσσαλονίκη μέ τό τραῖνο. .Δίπλα μου συνταξίδευαν καί 2-3 φοιτήτριες..

Μέ ἐρώτησαν νά τούς ἐξηγήσω τό μυστήριο τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Θεοτόκου...Πῶς δηλαδή ἡ Παναγία μας γέννησε παιδί καί ταυτόχρονα εἶναι Παρθένος...
-Ἀκοῦστε, βρέ παιδιά μου, τούς εἶπα... 

Βλέπετε τώρα πού ταξιδεύουμε ὁ ἥλιος ρίχνει τίς ἀκτῖνες του στήν γῆ.Μία δεσμίδα ἀπ᾿ αὐτές μπαίνουν μέσα στό βαγόνι μας ἀπό τό τζάμι. .Χρειάζεται νά σπάσουν τό τζάμι γιά νά μποῦν μέσα;
-Ὄχι, πάτερ, δέν σπάζουν τό τζάμι.
-Ἔε, ἔτσι ἀκριβῶς συνέβη καί μέ τό μυστήριο τῆς ἀειπαρθενίας τῆς Παναγίας μας..

Μπῆκε μέσα της τό πῦρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ἄφησε κατά τρόπο ἀνερμήνευτο ἔγκυον, χωρίς νά σπάσει τά δεσμά τῆς ἀειπαρθενίας της.

Ιερομόναχος Νικόλαος Γρηγοριάτης

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΩΡΑ Ν’ ΑΚΟΥΣΤΕΙ;

Άδειος κι ορφανός ο κόσμος μας, όπως λέει το τραγούδι του Μάνου Χατζηδάκι. Κι εμείς γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Όχι από ανθρώπους, διότι κυριαρχεί ένας υπερπληθυσμός, αλλά από νόημα. Μοιάζει η Ευρώπη στην οποία ανήκουμε μια έρημη χώρα, όπως είχε προφητέψει ο σπουδαίος Νομπελίστας ποιητής T.S. Elliot. Έρημη από αγάπη, από πίστη στην ανάσταση, από έγνοια για τον συνάνθρωπο. 

Μπορεί να φορτώνεται η ψυχή μας από συναισθήματα, όταν βλέπουμε πόνο, δυστυχία, πόλεμο, θάνατο, αλλά όλα μετριούνται με βάση τις ιδέες, τις απόψεις και τα συμφέροντά μας. Δικαιολογημένος είναι ο πόλεμος όταν τον διεξάγουν αυτοί που υποστηρίζουμε. Η δυστυχία μάς προβληματίζει όταν έχει να κάνει με οικείους, όχι με ξένους. Και ένα αίσθημα μηδενισμού κυβερνά τον προοδευμένο άνθρωπο, αυτόν που έχει ορθολογικοποιήσει τον ουρανό, χωρίς όμως να μπορεί να ελπίσει σε μια ζωή στην οποία δεν είναι μόνο το εγώ που κυβερνά.

 Γιορτάζουμε Χριστούγεννα. Τα έχουμε μετατρέψει σε γιορτή γέννας, παιδιών, δώρων, ξεκούρασης, φαγητού, ταξιδιών. Είναι η γιορτή στην οποία απλώς κρατάμε έθιμα και κάλαντα, για να γυρίζουμε στην παιδικότητά μας, όχι όμως ως προς τη συγχώρεση, την αγάπη, την προσδοκία της αγκαλιάς, αλλά για να μην μας τρελαίνει το ότι μεγαλώνουμε, το ότι νιώθουμε στο βάθος μοναξιά, το ότι όσο κι αν προσπαθούμε να ξεγελάσουμε την αδυναμία να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, καθώς δεν είναι προτεραιότητα για τους πολλούς η κένωση, το άδειασμα από τον παντοδύναμο, αλλά και αμαυρωμένο εαυτό μας, νιώθουμε ότι μόνο με το να γίνουμε ή να χαζεύουμε τα παιδιά υπάρχει παρηγοριά.

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας κ.κ.ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ επί τη ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2025.

Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίω ἀγαπημένα,
«Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περί πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν; Δι’ ἡμᾶς Θεός ἐν ἀνθρώποις. Διά τὴν καταφθαρεῖσαν φύσιν ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο και ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν. Πρὸς τοὺς ἀχαρίστους ὁ Εὐεργέτης, πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους ὁ Ἐλευθερωτής, πρὸς τούς ἐν σκότει καθημένους ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης» . 

Ἑορτάζουμε γεγονός μοναδικό, αὐτό πού ἔτεμε την ἀνθρώπινη ἱστορία σὲ δύο χρονικά μέρη, πρό Χριστοῦ καὶ μετά Χριστόν. Αὐτό ποὺ ἄλλαξε την κατάστασή μας καὶ ἔγινε ἡ ἀφετηρία τῆς νίκης κατά τοῦ ἐσχάτου ἐχθροῦ μας, τοῦ θανάτου. Διότι ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ δεν εἶναι μία ἑορτή ἀνάμεσα στις πολλές, με τίς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦμε να ἀλλάξουμε τον ρυθμό τῆς καθημερινότητός μας, ἀλλά ἀποτελεῖ τὴν εὐκαιρία νὰ ξαναδοῦμε τὴν πορεία μας, νὰ πάρουμε ἀποφάσεις, νὰ βάλουμε ἀρχή μετανοίας στὴ ζωή μας, νὰ ζητήσουμε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Εὐεργέτη, τὸν Ἐλευθερωτή, τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης Χριστό.

Η άνοιξη της θείας χάρης,το πνευματικό χελιδόνι,που την φυλά στα βάθη των σπλάχνων του

Ἡ φωτεινή τε καὶ ἔμψυχος νεφέλη, τὸν ὄμβρον βαστάζουσα τὸν ἐπουράνιον, τοῦτον ἐν γῇ νῦν προέρχεται, ἐναποστάξαι, ὅπως ἀρδεύσῃ ταύτης τὸ πρόσωπον. Τὸ ἔαρ τῆς χάριτος, ἡ νοητὴ χελιδών, ἔνδον ἐν σπλάγχνοις κατέχουσα, ἀρρήτῳ λόγῳ, ἐναποτίκτει χειμῶνα ἄθεον, διασκεδάζον, τὸ Παλάτιον, τὸ καθαρὸν καὶ ἀμίαντον, Βασιλέα Σπηλαίῳ, ἐπεισάγει σωματούμενον.

  Το φωτεινό,ζωντανό σύννεφο,που κουβαλά μέσα του τη βροχή του ουρανού, κατεβαίνει τώρα στη γη και στάζει απαλά,για να ποτίσει το πρόσωπό της.

Η άνοιξη της θείας χάρης,το πνευματικό χελιδόνι,που την φυλά στα βάθη των σπλάχνων του, με λόγο ανείπωτο γεννά και σκορπίζει τον άθεο χειμώνα·και οδηγεί στο Παλάτι,στο σπήλαιο το καθαρό και αμόλυντο,τον Βασιλιά,που ενδύεται σάρκα.

Τῌ ΚΓ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ-Από τον Εσπερινό

Χριστούγεννα! Μόνο οι τρελοί και τα παιδιά θα τα ομολογούν πάντα!

"...μα εμείς, ώ θησαυρέ, Σε βρήκαμε και τη χαρά μας διαλαλούμε!
Ας είσαι Θεός άυλος κι άπιαστος, εμείς στα χέρια Σε κρατούμε!
΄Ω Σύ, γλυκιά Πραγματικότητα, που ψηλαφούν τα δάχτυλά μας!
Σε λέμε κι ας τ' ακούσουν οι άπιστοι, Κύριο, Σωτήρα, Βασιλιά μας."
(Γ.Βερίτης/Δεύτε ίδωμεν πιστοί)

"...Διακηρύσσουμε ότι ο Χριστός δεν γεννήθηκε απλώς από την Παρθένο, αλλά ότι Αυτός που γεννιέται έχει την ίδια άναρχη αιωνιότητα με τον Πατέρα και το Πνεύμα. Έχει δυο γεννήσεις ο Χριστός μας. Μια την άχρονη και μια την άσπορη…Η μόνη αγνή και άχραντος Παρθένος η Θεόν ασπόρως κυήσασα πρέσβευε υπερ του σωθήναι και ελεηθήναι την ψυχήν του δούλου σου…

Και όμως…
Αν ρωτήσουμε σε έναν τυχαίο ναό εκατό εκκλησιαζόμενους ποιος είναι ο Θεός Λόγος, τι σημαίνει «ασύγχυτη άσπορη ένωση», γιατί η Θεοτόκος είναι Θεοτόκος, τι συνέβη στον Σταυρό, ποιέ είναι οι δύο φύσεις του Χριστού… φοβόμαστε πως, ίσως μόνον οι πέντε το πολύ θα ξέρουν.
Οι υπόλοιποι απλώς θα επαναλαμβάνουν και θα επαναλαμβάνουν. Και εκεί γεννιέται ένας τόσο υπαρκτός κίνδυνος πολλών αιώνων: να πλάθουμε έναν «δικό μας Χριστό» όχι τον Άναρχο, τον Αϊδιο, τον Προαιώνιο, όχι τον Τριαδικό, όχι τον Λόγο που έγινε Σάρκα, όχι τον Θεάνθρωπο Ιησού, τον Αναμενόμενον, Σωματούμενον Θεόν, που προεκήρυξαν αιώνες πριν με τρόπο αναντίλεκτο οι προφήτες με αναρίθμητα γραφτά τους, βλέποντας με την πνευματική τους διόραση το σωτήριον όλων των λαών, αλλά έναν Χριστούλη, συναισθηματικό με ενσυναίσθηση και συμπερίληψη, ψυχολογικό, βολικό. Έναν Χριστό που μοιάζει στις φαντασίες μας και όχι στις Γραφές και στους Πατέρες. Έναν Χριστό των αιρετικών όλων των εποχών, από τους μονοφυσίτες και τους παπικούς έως τα σύγχρονα πνευματικά υποκατάστατα.

Και όμως η Εκκλησία μας δεν μας εγκατέλειψε στην άγνοια. Κάθε ύμνος είναι δάσκαλος. Κάθε μεγαλυνάριο είναι θεολογική σχολή. Κάθε Λειτουργία είναι χειροπιαστή κατήχηση. Οι θησαυροί είναι μπροστά μας...Εμείς δεν σκύβουμε να τους ανοίξουμε. Πλησιάζει και πάλι ο καιρός όπου θα σταθούμε μπροστά στο άρρητο γεγονός της Σαρκώσεως. Σε λίγες ώρες θα ψάλλουμε για τον Θεό Τον «ἐκ Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσαντα», για Εκείνον που «κλίνας τῇ καταβάσει τούς οὐρανούς» χώρεσε στη μήτρα μιας κόρης της Ναζαρέτ. 

Πώς να σταθούμε μπροστά σε τέτοια μυστήρια με άδεια καρδιά; 

Πώς να ψάλλουμε για την ενανθρώπηση χωρίς να γνωρίζουμε ποιος είναι Αυτός που έλαβε δούλου μορφή (Φιλιπ. 2,7) για να μας ελευθερώσει;

 Εν τω σπηλαίω τίκτεται, εν φάτνη των αλόγων, ο βασιλεύς των ουρανών, και ποιητής των όλων. Άναρχος Θεός καταβέβηκεν και εν τη Παρθένω κατώκησεν. Βασιλεύς των όλων και Κύριος ήλθε τον Αδάμ αναπλάσασθαι. Γηγενείς σκιρτάτε και χαίρετε, τάξεις των Αγγέλων ευφραίνεσθε. Τα λεγόμενα Βυζαντινά κάλαντα. Πόσες δογματικές αλήθειες μέσα σε ελάχιστες γραμμές…αυτές τις αλήθειες που πάντα θα τις ομολογούν μόνο οι...τρελοί και τα παιδιά...

ΝΩΝΤΑΣ ΣΚΟΠΕΤΕΑΣ

Και όμως ο Χριστός γεννήθηκε την 25η Δεκεμβρίου.

 

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή γεμίζει το διαδίκτυο με δημοσιεύσεις αμφισβήτησης της ημερομηνίας της κατά Σάρκα Γέννησης του Χριστού.
Είναι οι γνωστοί-άγνωστοι αμφισβητίες του Χριστιανισμού.
Η πιό γνωστή δικαιολογία τους είναι ότι αντικατέστησε την ήδη πρϋπάρχουσα εορτή του Ήλιου, την οποία γιόρταζαν αυτή την ημέρα οι ειδωλολάτρες.
Μάλλον το αντίθετο έγινε και θα το δούμε.
Είναι αλήθεια ότι τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού η Γέννηση του Χριστού γιορταζόταν μαζί με τα Θεοφάνια, γνώριζαν όμως ότι η 25 Δεκ ήταν αυτή η Ημέρα.
Ο Άγιος Ιπόλλυτος Ρώμης (170-235 μΧ) την αναφέρει ως ''προ οκτώ καλάνδων Ιανουαρίων'' δηλαδή οκτώ μέρες πριν την αρχή του Ιανουαρίου.
Η πρώτη επίσημη ιστορική μαρτυρία της ξεχωριστής Εορτής των Χριστουγέννων την 25 Δεκ είναι το 336 μΧ. ενώ μέχρι το 354 δεν υπάρχει καμιά αναφορά σε Ρωμαϊκή εορτή του Ήλιου, ούτε καν στο Feriale Duranum, ένα ρωμαϊκό στρατιωτικό ημερολόγιο από την Dura Europos, το οποίο χρονολογείται στο 227 μ.Χ.

Οι παλαιότερες ρωμαϊκές εορτές προς τιμή του ήλιου, δηλαδή η 8 και 9 Αυγούστου, ίσως και η 28 Αυγούστου, μαρτυρούνται από επιγραφικό υλικό το οποίο είναι προγενέστερο του πρώτου μισού του Α’ αι. μ.Χ. και δεν έχουν καμιά αστρολογική συσχέτιση με ισημερίες ή ηλιοστάσια.
Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης το 354 μ.Χ. καθιέρωσε να εορτάζεται η Εορτή του Ηλίου την ίδια ημέρα με τα Χριστούγεννα.
Δεν ήταν τυχαία η ημερομηνία της 25 Δεκεμβρίου, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι βασιζόταν σε λεπτομερή μελέτη των Γραφών η οποία και έδειχνε την παραπάνω ημερομηνία.

Αυτή η μελέτη λοιπόν είχε αφετηρία τον Ιωάννη τον Πρόδρομο ο οποίος ήταν έξι μήνες μεγαλύτερος από τον Χριστό. Αυτό το γνωρίζουμε από τα λόγια του Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία την ημέρα του Ευαγγελισμού "και ιδού Ελισάβετ η συγγενής σου και αυτή συνέλαβε υιόν εις το γήρας αυτής και αυτός είναι μήνας έκτος εις αυτή την καλουμένη στείρα".

"Δεν είναι τυχαίο που στην εικόνα της Γέννησης εικονίζουν οι αγιογράφοι δίπλα στον Ιωσήφ έναν γέρο με μια μαγκούρα να του μιλά...

"Δεν είναι τυχαίο που στην εικόνα της Γέννησης εικονίζουν οι αγιογράφοι δίπλα στον Ιωσήφ έναν γέρο με μια μαγκούρα να του μιλά...
"Πόσο ανθρώπινη η σκηνή με τον Ιωσήφ τον Μνήστωρ της Παναγίας μας να παλεύει με τους λογισμούς του σαν έμαθε την εγκυμοσύνη της...
Να κάνει το ''σωστό''και να παραδώσει την Μαριάμ προς λιθοβολισμό(γιατί ήταν έγκυος όχι από τον ίδιο)ή να‘’κάνει τα στραβά μάτια’’.
Το γράμμα του νόμου με το πνεύμα του Θεού...

Τούτοι οι αγώνες, αιώνες τώρα(δίχως ημίχρονα, διαιτητές, κανόνες και καθυστερήσεις...)διεξάγονται στα γήπεδα της ψυχής μας.
Δεν είναι τυχαίο που στην εικόνα της Γέννησης εικονίζουν οι αγιογράφοι δίπλα στον Ιωσήφ έναν γέρο με μια μαγκούρα να του μιλά...
Ο πονηρός είναι που σκοτίζει τον νου με χίλιους δυο λογισμούς...

Στο πρόσωπο του Ιωσήφ βρίσκει εφαρμογή αυτό που λέγεται στον ‘’Ύμνο της Αγάπης‘’:«η αγάπη πάντα στέγει (σκεπάζει)…»
Πόσο ξένο είναι τούτο για τον αιμοδιψή κόσμο που μας περιβάλλει…
‘’Όλα στη φόρα‘’ είναι το δικό του ‘’μότο’’...
Πότε λοιπόν άκουσε την μιλιά του Θεού(μέσα από τον άγγελο) ο Ιωσήφ;
Όταν μέσα από την επιλογή του ανέβηκε στο ύψος της σταυρικής αγάπης…
Εκεί πάνω είναι που γεμίζει όλη η ύπαρξη μας με τον Λόγο Του, δηλαδή με ειρήνη, ελπίδα, χαρά...
Και όπως εκείνος (ο Ιωσήφ) να μην μασάμε...Να προχωράμε μπροστά κοιτώντας Ψηλά!

 π. Ioannis Papadimitriou / αντιγραφή

Γιατί λέτε να αρνήθηκαν στην Παναγία κατάλυμα οι άνθρωποι της Βηθλεέμ;

 Γιατί λέτε να αρνήθηκαν στην Παναγία κατάλυμα οι άνθρωποι της Βηθλεέμ; Ολόκληρη πόλη δεν βρέθηκε κάποιος να πάρει στο σπίτι του, μια μικρή έγκυο γυναίκα; Νομίζω ότι αυτή η άρνηση φιλοξενίας, κρύβει κάτι βαθύτερο. Κρύβει την άρνηση αυτού το κόσμου, να φιλοξενήσει την αγνότητα, την αθωότητα και καθαρότητα. Στο πρόσωπο της Παναγίας, οι άνθρωποι αρνούνται το θαύμα του Θεού στην ζωή.

Μην μας προκαλεί εντύπωση, διότι αυτή η άρνηση είναι και δική μας. Καθημερινά αρνούμαστε στο Χριστό να γεννηθεί μέσα μας. Του κλείνουμε όλες τις πόρτες κατάμουτρα. Τον πετάμε έξω από την ζωή μας. Δεν θέλουμε να αναλάβουμε το κόστος της φιλοξενίας, δηλαδή των αλλαγών που πρέπει να γίνουν στο βίο μας.

Κυριακή προ των Χριστουγέννων — Η Γενεαλογία του Ιησού Χριστού

Ματθαίος 1:1–25

  Την Κυριακή προ των Χριστουγέννων η Εκκλησία μάς παρουσιάζει το πρώτο κεφάλαιο του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, όπου ο Ευαγγελιστής παραθέτει την γενεαλογία του Ιησού Χριστού, Υιού του Δαυίδ και Υιού του Αβραάμ. Με μια απλή ματιά, ο κατάλογος των ονομάτων ίσως φαίνεται τυπικός, όμως μέσα του κρύβεται ένα βαθύ θεολογικό μήνυμα: η ιστορία της γενεαλογίας από τον Αβραάμ μέχρι τον Χριστό (και σύμφωνα με την γενεαλογία του Λουκά από τον Αδάμ μέχρι τον Χριστό) είναι ιστορία σωτηρίας, ιστορία της παρουσίας του Θεού μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία.

  Ο Απόστολος Ματθαίος αρχίζει το Ευαγγέλιό του με πρόσωπα, με γενιές ανθρώπων. Θέλει να δείξει ότι ο Θεός δεν σώζει τον άνθρωπο έξω από την ανθρώπινη ιστορία, αλλά μέσα σε αυτήν. Ο Χριστός δεν εμφανίζεται ξαφνικά, αλλά εισέρχεται στον κόσμο ως καρπός μιας πορείας, ως εκπλήρωση των υποσχέσεων που ο Θεός έδωσε στον Αβραάμ. Η Παλαιά Διαθήκη γίνεται, έτσι, προοίμιο της Ενανθρωπήσεως.

  Η γενεαλογία, όμως, δεν περιλαμβάνει μόνον δικαίους. Ο Ματθαίος μνημονεύει και ανθρώπους αμαρτωλούς ή αλλόφυλους, όπως τον Μανασσή, την Ραχάβ, την Βηρσαβεέ, την Ρουθ. Ο Θεός, χωρίς να εγκρίνει την αμαρτία, εργάζεται ακόμη και μέσα από τις ανθρώπινες αδυναμίες για να πραγματοποιήσει το σχέδιο της σωτηρίας. Ο Χριστός, «ο αναμάρτητος», παίρνει πάνω Του όλη την ανθρώπινη ιστορία· τις πτώσεις, τα λάθη, τα τραύματα, και τα λυτρώνει. Η σωτηρία δεν χαρίζεται στους “καθαρούς”, αλλά σε όσους μετανοούν και επιθυμούν το φως Του.

Η Γέννηση του Χριστού είναι, λοιπόν, η είσοδος του Θεού μέσα στην τραγωδία της ανθρώπινης ιστορίας, για να τη μεταμορφώσει σε γεγονός χάριτος.

Κατάθλιψη Χριστουγέννων

Υποναύαρχος Λ.Σ (ε.α) Γεώργιος Λουκάκης.

  Πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας για την ανωτέρω κατάσταση η οποία όλο και συχνότερα και σε περισσότερους εμφανίζεται.Συνήθως περιγράφεται ως ένα ψυχολογικό κενό και ως μία απροσδιόριστη μελαγχολία και θλίψη, συναισθήματα που εμφανίζονται κατά την διάρκεια της εορταστικής περιόδου, με την έντασή τους να κορυφώνεται μετά την παρέλευση της περιόδου αυτής.

  Αναρίθμητες οι προσπάθειες κατανόησης, εντοπισμού των αιτίων και καταπολέμησης του φαινομένου αλλά χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Και τούτο γιατί οι σχετικές έρευνες παραθεωρούν ή πεισματικά αρνούνται το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι σύνθετη οντότητα αποτελούμενη από σώμα και αθάνατη ψυχή οι ανάγκες της οποίας δεν ικανοποιούνται -όλως αντιθέτως μάλιστα- με όσα οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν αναγορεύσει σε σύγχρονες θεότητες, στοχεύοντας αποκλειστικά στην άνευ όρων και ορίων ικανοποίηση αποκλειστικά του φθαρτού σώματος (γευστικές και πάσης φύσεως σαρκικές ηδονές, άχρηστες πολυτέλειες, ματαιόδοξες επιδείξεις κούφιας »γκλαμουριάς» κλπ).

Αλλοιωμένη η γιορτή που κατάφερε ο πονηρός εχθρός μας να μετατρέψει σε κοσμικό πανηγύρι

Αλλοιωμένη η γιορτή που κατάφερε ο πονηρός εχθρός μας να μετατρέψει σε κοσμικό πανηγύρι και ευκαιρία για ικανοποίηση σωματικών παθών, αντί να την αφήσει να μεταμορφώνει τον κόσμο ως ένα αιώνιο δώρο του Θεού που καταργεί μια και καλή το σκοτάδι της άγνοιας, της λήθης, της θλίψης μέσα στις ψυχές.
Μέσω της αιρετικής Δύσης που έχει αποκλείσει τη Θεία Χάρη από τον κόσμο, προσπαθεί να δώσει κάτι ευχάριστο στη ζωή μας. Δίνοντας στη θεϊκή γιορτή ένα ευχάριστο κλίμα χωρίς ουσιαστική επίσκεψη του Θεού στη γη και μέσα μας, δε μας λέει κάτι καινούργιο. Μας ρίχνει πάλι στη γη αδύναμους μπροστά στο θάνατο.
Έτσι προβάλλει μόνο το συναίσθημα της γιορτής ως κάτι τάχα θετικό χωρίς να δίνει απάντηση στα βαθιά και αιώνια προβλήματα του ανθρώπου που πλησιάζει όλο και πιο κοντά στο θάνατο. Τότε, άραγε, γιατί είναι γιορτή; Γιατί έχει θρησκευτικό το περιεχόμενο; Γιατί δεν προβάλλει έναν Χριστό που έδωσε το αίμα Του να μας ελευθερώσει;

Πληγωμένοι από το κενό της ζωής μας, από το σκοτάδι του ουρανού, από προβλήματα της ύπαρξης ζητάμε από το Θεό που μας έπλασε μια βοήθεια, μια συνάντηση μαζί Του ανάμεσα στα φωτάκια που αναβοσβήνουν γύρω μας και τα χαμόγελα που κρατάνε όσο μια συγκέντρωση παρέας που συναντιέται για να ξεχαστεί...

Το νόημα της γιορτής είναι ότι επιτέλους ο Θεός κατέβηκε στη γη και έγινε άνθρωπος! Είναι ασύλληπτο πως έγινε κάτι τέτοιο, αλλά μόνο αυτό θα μπορούσε να σταματήσει τα δάκρυα της ερημιάς και του θανάτου που ζούμε χωρίς άλλη ελπίδα στην πρόσκαιρη ζωή μας. Το παν λοιπόν είναι να βρούμε το νόημα της γιορτής.
Για να πλησιάσουμε την αληθινή γιορτή πρέπει καταρχήν να απομακρύνουμε το θόρυβο αυτό του κόσμου γύρω μας, που θέλει να σκεπάσει ύπουλα τη χαρά του ουρανού, την είδηση που θα αλλάξει τη ζωή μας κάνοντας το χατίρι του πονηρού που ασκεί κάθε μέσο, για να μη δούμε το βάθος της γιορτής αυτής, ως πρόκληση του ίδιου του Θεού.

Στο ερώτημα το οποίο πλανάται αυτές τις μέρες: Χριστούγεννα με Χριστό ή με βιτρίνες,

Στο ερώτημα το οποίο πλανάται αυτές τις μέρες: Χριστούγεννα με Χριστό ή Χριστούγεννα με βιτρίνες, η απάντηση μας είναι μόνο μία: 

Χριστούγεννα πρώτα με Χριστό προφανώς και μετά ΚΑΙ με βιτρίνες.

Πρέπει να χαιρόμαστε επειδή ο ερχομός του Χριστού επηρεάζει έστω και επιφανειακά τον κόσμο και όλοι έχουν γιορτές και πάρτι και οχι να ειμαστε αυστηροί και επικριτικοί,ούτε να βλέπουμε την αμαρτία παντού.

Γιατι ο Χριστός ήρθε για όλους και οχι μονο γι' αυτους που μοιράζονται εν κλειστώ

 " άρρητα πνευματικά μυστήρια ".

 Γιατί οταν περασουν οι γιορτές οι μεν επιφανειακοί θα μεινουν με αυτό το διαβόητο κενό, αλλά και οι σουπερ εναρετοι θα μείνουμε εγκλωβισμένοι στην αυτάρεσκη υπερηφάνια μιας τάχα καθαρότητας.
Έτσι όμως συκοφαντείται από εμάς η ταπείνωση του Χριστού.

Επίσης όποιος βάζει προτεραιότητα τον Χριστό και γεμίζει από όλο αυτό, όλα τα βλέπει λαμπρά και καλά και δεν επηρεάζεται ούτε από τον καταναλωτισμο ούτε γνωρίζει από κατάθλιψη εορτών. Όλα γύρω του φαίνονται στην θέση που τους αρμόζει να είναι. Πανηγυρικά.

Οι Ρωμιοί πρόγονοι μας γνώριζαν να εορτάζουν συνδυαζοντας κόσμο και Εκκλησία. Εμείς όλα τα βάζουμε σε κουτάκια και σχήματα και σε δυαλισμούς. Είναι μια ασθένεια η οποία μας ήρθε από την πολιτική και το πνεύμα της ιδεολογικοποιημένης πίστης. Εμείς τέτοιες λεπτολογιες δεν γνωρίζαμε. Στενέψαμε...

π. Panteleimon Krouskos

Αύριο, όταν ακουστεί το πρώτο «Χριστός γεννάται δοξάσατε», θα είναι σαν ν' ανοίγει πάλι ο ουρανός.

 Στην Εκκλησία δεν καταλαβαίνουμε πως πλησιάζουν τα Χριστούγεννα από τους στολισμούς, τα λαμπάκια και τα μελομακάρονα, που κι αυτά έχουν τη χάρη τους και τα χαιρόμαστε και τα απολαμβάνουμε κι εμείς. Καταλαβαίνουμε πως πλησιάζουν τα Χριστούγεννα από την πρώτη φορά που θα ψαλλούν οι καταβασίες τους.
 Αύριο λοιπόν, στον Όρθρο, θα ψάλλουμε για πρώτη φορά για φέτος:
«Χριστός γεννάται δοξάσατε! Χριστός εξ ουρανών απαντησατε! Χριστός επί γης υψώθητε! Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη και εν ευφροσύνη ανυμνήσατε λαοί ότι δεδόξασται!».

 Ο υμνογράφος ξεκινά από τότε που οι Ισραηλίτες πέρασαν την Ερυθρά Θάλασσα και είδαν ότι ο Θεός τους έσωσε. Τότε είπαν αυτό το «δεδόξασται». Η Εκκλησία το τοποθετεί στην αρχή των Χριστουγέννων για να μας δείξει ότι η Γέννηση είναι έργο της σωτηρίας μας. Ο Θεός μπαίνει στην ιστορία με τρόπο ανατρεπτικό και η δημιουργία καλείται ν’ ανταποκριθεί σ’ αυτή τη φανέρωση Του. Η φράση δεν περιγράφει απλώς τη χαρά της εορτής, είναι αναγγελία σωτηρίας. Ο υμνογράφος δεν λέει «ήρθε η γιορτή» αλλά «δεδοξάσθη ο Θεός γιατί επενέβη». Η Γέννηση είναι θεϊκή ενέργεια ανάλογη με την έξοδο από την Αίγυπτο, είναι νέο Πάσχα, νέα διάβαση, αυτή τη φορά όχι από τη θάλασσα αλλά από τη φθορά στη ζωή.

«Τω προ των αιώνων, εκ Πατρός γεννηθέντι αρρεύστως Υιώ, και επ' εσχάτων εκ Παρθένου, σαρκωθέντι ασπόρως, Χριστώ τω Θεώ βοήσωμεν, ο ανυψώσας το κέρας ημών, Άγιος ει Κύριε».
Εδώ εκφράζεται η καρδιά της Χριστολογίας. Ο Χριστός υπάρχει πριν από κάθε χρόνο, γεννημένος από τον Πατέρα χωρίς αρχή και στα έσχατα λαμβάνει σάρκα από την Παρθένο, χωρίς ανθρώπινη συμβολή. Η Εκκλησία δεν επιχειρεί να εξηγήσει το πώς. Διατυπώνει το γεγονός όπως το παρέλαβε. Ο Υιός γίνεται άνθρωπος και η ανθρώπινη φύση ανακτά την αξιοπρέπειά της. Το «ανύψωσας το κέρας ημών» δηλώνει αυτήν ακριβώς την αποκατάσταση. Οι Πατέρες της Εκκλησίας είδαν εδώ όχι έναν γενικό «εξευγενισμό» του ανθρώπου αλλά την πραγματική αναστήλωση της φύσεώς μας, που είχε ταπεινωθεί από την αμαρτία. Είναι ο Χριστός που σηκώνει το βάρος του ανθρωπίνου προσώπου και το επαναφέρει στο ύψος που είχε προοριστεί: Στην κοινωνία με Τον Θεό.

«Ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εξ αυτής Χριστέ, εκ της Παρθένου ανεβλάστησας, εξ όρους ο αινετός, κατασκίου δασέως, ήλθες σαρκωθείς εξ απειράνδρου, ο άϋλος και Θεός, δόξα τη δυνάμει Σου Κύριε».
 Ο υμνογράφος εδώ στηρίζεται άμεσα στην προφητεία του Ησαΐα για τη ρίζα του Ιεσσαί, δείχνοντας ότι ο Χριστός έρχεται από τη γενεαλογία του Δαβίδ αλλά γεννιέται με τρόπο που υπερβαίνει τη φυσική σειρά της καταγωγής. Το «εκ της Παρθένου ανεβλάστησας» δηλώνει ότι η Γέννηση δεν προέρχεται από ανθρώπινη σπορά αλλά από τη θεία ενέργεια που δρα μέσα στη μήτρα της Παρθένου. Η φράση «εξ όρους κατασκίου δασέως» δεν είναι ποιητική υπερβολή αλλά βιβλική εικόνα της θείας σκιάς που καλύπτει τον τόπο της φανέρωσης Του Θεού και εδώ το «όρος» είναι η Θεοτόκος που γίνεται χώρος της επισκίασης, όπως προαναγγέλλεται στον Ευαγγελισμό. Το «σαρκωθείς εξ απειράνδρου» επιβεβαιώνει την αειπαρθενία της Παναγίας και δηλώνει ότι ο άϋλος Λόγος προσλαμβάνει πλήρη ανθρώπινη φύση χωρίς ν' αλλοιώνει τη θεότητά Του, φανερώνοντας ότι η Γέννηση είναι πράξη σωτηρίας και όχι αποτέλεσμα φυσικών όρων. Οι Πατέρες που εντρυφούν στη Γέννηση, τονίζουν ότι το μυστήριο της, δεν είναι απλώς θαυμαστό αλλά σωτηριώδες, γιατί εδώ συναντιούνται άφθαρτη θεότητα και φθαρτή ανθρωπότητα χωρίς σύγχυση και χωρίς διάλυση και μέσω αυτής της ένωσης, θεραπεύεται η ρίζα της ανθρώπινης τραγωδίας.

Όποια στιγμή Τον αναζητήσεις εκείνην ακριβώς την στιγμή θα γεννηθεί!

 Είναι παρατηρημένο πως οι περισσότεροι από εμάς στολίζουμε τα σπίτια μας και τις βιτρίνες των καταστημάτων μας όλο και νωρίτερα. Κάποιοι και 2 μήνες νωρίτερα! Προφανέστατα θέλουμε να καλύψουμε ένα κενό ή να ζήσουμε την (ψευδ)αίσθηση της "ατμόσφαιρας", συνήθως χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Όσα λαμπάκια κι αν βάλουμε, όσο κι αν στολίσουμε, όσα δώρα κι αν πάρουμε, όσα κι αν ψωνίσουμε, όποια "χριστουγεννιάτικη" εκδρομή κι αν προγραμματίσουμε, όσο "κοσμοπολίτικο" κι αν είναι το ρεβεγιόν που θα παραστούμε, σε όσα κλαμπ/μπαρ κι αν γυρίσουμε, εάν δεν πιάσουμε το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων όλα αυτά θα είναι μιά μικρή προσωρινή παρένθεση στην καθημερινότητά μας. 

Καλό και χρήσιμο κι αυτό, δεν λέω, αλλά πάντα βολευόμαστε με το "λίγο" και το "προσωρινό". Νομίζω όλους μας αξίζει το "πολύ" και το "εσαεί".

 Πάντα οι μεγάλες εορτές της Πίστεώς μας είναι η ευκαιρία για αυτήν την υπέρβαση (όχι πως και άλλες μέρες δεν ενδεικνύονται). Η γέννησή Του ας είναι το έναυσμα! Ακούγεται πολύ κοινότυπο αλλά, τελικά, είναι η αλήθεια! 

"Χριστός γεννάται" μας λέει η ψαλμωδία όχι "Χριστός γεννήθηκε" ή "θα γεννηθεί". "Χριστός γεννάται" τώρα! Τώρα και κάθε μέρα. Για μένα, για σένα, για όλους μας. Όποια στιγμή Τον αναζητήσεις εκείνην ακριβώς την στιγμή θα γεννηθεί! 

Ακριβώς εκείνην την στιγμή που θα Τον θελήσεις και θα Τον αναζητήσεις! Εκείνην ακριβώς την στιγμή θα αλλάξουν όλα και θα πεθάνει το "προσωρινό"! 

"Γεννάται"!

 Ενεστώτας!

 Αυτό μόνο η δική μας Πίστη το έχει. Καμμιά άλλη! 

Για τον καθένα από εμάς είναι διαφορετική η στιγμή που θα γεννηθεί!! Μέχρι να το καταλάβουμε και να το εφαρμόσουμε θα αρκούμαστε στο μπαρ, στα ψώνια, στα φαγητά, στην εκδρομή και στα καινούργια ρούχα.

πηγή

Σε αυτούς που μας ρωτάνε γιατί ξαναγυρνάμε στον Παπαδιαμάντη και τον Κόντογλου....

 

Σε αυτούς που μας ρωτάνε γιατί ξαναγυρνάμε στον Παπαδιαμάντη και τον Κόντογλου και τον Μωραϊτίδη αυτές τις μέρες, για να νιώσουμε Χριστούγεννα αληθινά, ορθόδοξα , ρωμέικα.

Γιατί στα δικά μας παραμύθια δεν θα αφήναμε το κοριτσάκι με τα σπίρτα να πεθάνει μόνο του στην παγωνιά, αλλά θα το παίρναμε στο σπίτι μας να μοιραστούμε ο,τι έχουμε. Και αν δεν έφταναν για εμάς θα του τα χαλαλίζαμε όλα.

Γιατί στα μέρη μας κατεβαίνουν οι Άγγελοι να ακούσουν τα βυζαντινά μεγαλυνάρια της Παναγιάς και είναι το ίδιο καταδεκτικοί είτε ψάλλονται στην ταβέρνα είτε σε ένα μακρινό ξωκκλήσι.

Γιατί οι Ώρες των Χριστουγέννων είναι ακολουθία στην Εκκλησία και όχι Ώρες αναμονής του Σάντα Κλος.

Γιατί σε αυτά τα κιτάπια όλοι οι αμαρτωλοί είναι άγιοι και όλοι οι άγιοι θεοί. Δεν κρατάμε κακία σε κανέναν, ούτε τον στηλιτεύουμε για την πολιτεία του. Γιατί οι καλλικαντζαροι ,τα ξωτικά και οι τριβόλοι δεν αγαπάνε τους ανθρώπους, ούτε τους φτιάχνουν δώρα, αλλά χαλάνε την τάξη της αρμονικής τους Ησυχίας.Και με το αλαλάζον χάος εμείς δεν συμφιλιωνόμαστε.