Τί κι αν το πέλαγος της αγάπης μας επιστρέφει πίσω σταγόνες;

  Σε έναν κόσμο κατακερματισμένο από τα πάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες, η πρόκληση δεν είναι να τον αλλάξουμε, αλλά να τον αντέξουμε. Οι άνθρωποι, πλασμένοι από χώμα και πνοή Θεού, φέρουν μέσα τους τόσο το κάλλος της θεϊκής εικόνας όσο και τη ρωγμή της πτώσης. Η συνύπαρξη με τον πλησίον δεν είναι ποτέ απλή, διότι δεν σχετιζόμαστε με αγγέλους, αλλά με υπάρξεις τρωτές, που κουβαλούν μέσα τους πληγές, ιδιοτροπίες, φόβους και ανασφάλειες. Το αίτημα για "διόρθωση" όλων αυτών φαντάζει όχι μόνο ουτοπικό, αλλά και επικίνδυνα αλαζονικό. Όποιος επιχειρεί να διορθώσει τον άλλον πριν διορθώσει τον εαυτό του, διακινδυνεύει να πέσει θύμα της ίδιας του της αυταπάτης.

  Η ανεκτικότητα, λοιπόν, δεν είναι στάση αδυναμίας, αλλά ανώτερη μορφή πνευματικής σοφίας. Είναι η εκούσια ταπείνωση μπροστά στο μυστήριο του άλλου· η αποδοχή πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, ακατανόητος και συχνά αντιφατικός, που όμως καλούμαστε να αγαπήσουμε, όχι να ελέγξουμε. «Αγάπησε τον πλησίον σου ως σεαυτόν» δεν σημαίνει «φτιάξε τον κατά την εικόνα σου», αλλά «συν-χωρέσου με αυτόν μέσα στην κοινή μας ατέλεια».

  Η αχαριστία των ανθρώπων, όσο κι αν πληγώνει, είναι απόδειξη της τραγικότητας της ύπαρξης μας. Ο άνθρωπος ξεχνά εύκολα το καλό, όχι πάντα από κακία, αλλά συχνά από ψυχική φτώχεια. Περιμένοντας ανταπόδοση, στήνουμε παγίδες στον εαυτό μας· απογοητευόμαστε, πικραινόμαστε, κλεινόμαστε.

Πάντοτε μιλάμε για την αχαριστία των «άλλων»

 Μιλάμε συχνά για την αχαριστία. Τη στοχοποιούμε, την καταγγέλλουμε, την υπογραμμίζουμε ως πληγή των σχέσεων, ως ηθική παθογένεια της εποχής μας. Πάντοτε, όμως, μιλάμε για την αχαριστία των «άλλων». Πάντοτε ο άλλος είναι αυτός που δεν αναγνώρισε την αγάπη μας, την προσφορά μας, τον κόπο μας. Πάντα κάποιος άλλος είναι εκείνος που λησμόνησε, που αγνόησε, που πρόδωσε την καλοσύνη μας.

  Ξεχνούμε –ή ίσως επιλέγουμε να ξεχνάμε– ότι η αχαριστία των άλλων μπορεί να είναι καθρέφτης της δικής μας αχαριστίας. Γιατί κι εμείς, συχνά, είμαστε αχάριστοι. Πρωτίστως απέναντι στον Θεό. Εκείνον που μας χαρίζει ζωή, αναπνοή, ημέρα και νύχτα, και εμείς τον παραμερίζουμε σιωπηλά, σαν να είναι δεδομένος. Τον θυμόμαστε μόνο στις ανάγκες, τον επικαλούμαστε όταν πονάμε, αλλά τον ξεχνάμε όταν ευημερούμε. Νομίζουμε πως εμείς γνωρίζουμε, πως εμείς κανονίζουμε, εμείς σχεδιάζουμε και λησμονούμε πως τίποτα δεν είναι δικό μας. Όλα είναι δώρα.

Ο Μέγας Βασίλειος λέγει: «Αρχή της σωτηρίας το ευχαριστείν τω ευεργέτη». Η αρχή της σωτηρίας, δηλαδή, ξεκινά από την ευγνωμοσύνη. Όποιος δεν ευχαριστεί, δεν σώζεται· γιατί δεν αναγνωρίζει, δεν αγαπά, δεν βλέπει. Και πάλι αλλού γράφει: «Η αχαριστία μήτηρ της αθεΐας εστίν». Όταν ο άνθρωπος παύει να ευχαριστεί, τότε ο Θεός γίνεται ξένος, περιττός, μακρινός.

Νομίζετε ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα δεν έχει δεν έχει λόγους πνευματικούς από πίσω;

 Νομίζετε ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα δεν έχει δεν έχει λόγους πνευματικούς από πίσω; Τεράστιους πνευματικους λόγους.... 

Έχει λειψει ακριβώς αυτή η συνείδηση η ευχαριστιακή, ο Έλληνας έχασε αυτή την ευγνώμονα ευχαριστιακή συνείδηση στην οποία είχε ... και ήταν και φιλότιμος κάποτε. Τώρα δεν είναι φιλότιμος..Δεν είναι πια αυτό που ήταν ο Έλληνας παρεκτός εξαιρέσεων σε μερικά μέρη ή σε μερικούς έτσι κατ εξαίρεσιν ... 

Τι κάνει ο Έλληνας τώρα ; "Δως μου"

...Μα στασου...το δώς μου αυτό ξέρετε τι γίνεται... Οταν κανείς εχει ευχαριστιακη σχεση με το Θεό είναι και ασκητής. Καταλάβατε ;Οταν του δώσει κάτι ο Θεός θα το πάρει με ευχαριστία θα το χρησιμοποιήσει θα το γυρίσει πίσω θα το επιστρέψει σε άλλους ...θα το κάνει αυτό ισορροπημένα.

Εάν δεν μεσολαβήσει Θεός ο άνθρωπος γίνεται αδηφάγος.. Δεν το λέω εγώ το λένε οι πατέρες ..Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ..Νους αποστάς εκ Θεού ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης..

π.Νικόλαος Λουδοβίκος

πηγή

Κυριακή Η’ Λουκά- ΕΣΠΛΑΓΧΝΙΣΘΗ

“Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ᾿ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ” (Λουκ. 10, 33-34)

“Κάποιος ὅμως Σαμαρείτης ποὺ ταξίδευε, ἦρθε πρὸς τὸ μέρος του, τὸν εἶδε καὶ τὸν σπλαχνίστηκε. Πῆγε κοντά του, ἄλειψε τὶς πληγές του μὲ λάδι καὶ κρασὶ καὶ τὶς ἔδεσε καλά. Μάλιστα τὸν ἀνέβασε στὸ δικό του τὸ ζῶο, τὸν ὁδήγησε στὸ πανδοχεῖο καὶ φρόντισε γι’ αὐτόν”.

 Δύσκολη στάση η ευσπλαχνία στους καιρούς μας. Προϋποθέτει αγάπη, υπέρβαση του φόβου ότι ο άλλος είναι απειλή, θυσία χρόνου, κυρίως όμως ενσυναίσθηση. Και η ενσυναίσθηση δεν είναι ρόλος ενός ηθοποιού ή ενός επαγγελματία που πρέπει να μπει στη θέση του άλλου. Είναι εκείνη η ανθρωπιά που σε κάνει μέσα από την καλοσύνη να σκεφτείς ότι ο άλλος σε χρειάζεται, όχι για να τον σώσεις, αλλά για να μοιραστείς μαζί του είτε χρόνο είτε αγαθά είτε μία κίνηση αγάπης είτε ένα χαμόγελο. Αυτό προϋποθέτει άνθρωπο πνευματικό, ο οποίος να αγαπά Θεό και άνθρωπο, ώστε να νιώθει ότι υπάρχουν σταυροί που προέρχονται είτε από την αμαρτία, είτε από τις περιστάσεις της ζωής είτε από τις αγωνίες του καθενός είτε από τον χαρακτήρα. Και ό,τι χρειάζεται ο φορτωμένος στον σταυρό του δεν είναι η απόρριψη, αλλά η διακριτική και έμπονη αγάπη, που να εκφραστεί με τον τρόπο που όποιος σπλαχνίζεται μπορεί κι αντέχει, τον τρόπο του χαρίσματός του.

  Δύσκολη η ευσπλαχνία στους καιρούς μας. Όποιος σπλαχνίζεται, πέφτει συνήθως θύμα συναισθηματικής εξαπάτησης. Άνθρωποι που έχουν αναγάγει το «εγώ» τους ως κέντρο της ζωής τους ποντάρουν στην ευσπλαχνία των άλλων για να επιβιώσουν, να περάσουν καλά, να εξελιχθούν, κάποτε και να κλωτσήσουν αυτούς που τους

Η μεγαλύτερη ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀχαριστία καί ὁ χειρότερος ἁμαρτωλός ὁ ἀχάριστος...

Νὰ ζήσετε στὸ κλίμα τῆς διαρκοῦς δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας, γιατί ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀχαριστία καὶ ὁ χειρότερος ἁμαρτωλὸς ὁ ἀχάριστος.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

πηγή

Αυτός είναι ο άνθρωπος, ένα αιώνια δυσαρεστημένο ον που εστιάζει πάντα σε αυτό που δεν έχει...

Όταν είσαι άρρωστος, θα έδινες τα πάντα για να θεραπευτείς και υπόσχεσαι να κάνεις τόσα πολλά πράγματα αν ο Θεός σου δώσει άλλη μια ευκαιρία...

 Όταν θεραπεύτεις, ξεκινάς από την αρχή και τις περισσότερες φορές, δεν κρατάς τον λόγο σου.

Όταν έχεις πολλά λεφτά, πάντα παραπονιέσαι ότι είσαι κουρασμένος και δεν ανταπεξέρχεται στις ευθύνες...
Όταν είσαι φτωχός, παραπονιέσαι ότι πληρώνεσαι κακώς και θα έκανες τα πάντα για να είσαι πλούσιος...

Όταν είσαι παντρεμένος, λες πάντα ότι έχεις βαρεθεί τις ευθύνες της οικογένειάς σου και του συντρόφου σου και φαίνεται ότι θα ήθελες να είσαι πιο ελεύθερος...
Όταν είσαι μόνος, θα ήθελες να βρεις κάποιον καλό για να μοιραστείς τη ζωή σου μαζί του..

.
Όταν έχεις αυτοκίνητο, στενοχωριέσαι που έχει γίνει πιο ακριβή η συντήρησή του, αλλά θέλεις ακόμα πιο καινούργιο...
Όταν δεν έχεις αυτοκίνητο, βαριέσαι να είσαι πεζός και ζηλεύεις αυτόν που έχει...

Όταν κάνεις παιδιά, είσαι πάντα εξαντλημένος και μερικές φορές νιώθεις ότι δεν θέλεις να ακούσεις από κανέναν και τίποτα...
Όταν δεν έχεις παιδιά, θα ήθελες να έχεις...

Όταν είσαι παιδί, προσποιείσαι τον ενήλικα και θέλεις να μεγαλώσεις πιο γρήγορα...
Όταν ενηλικιώνεσαι, σκέφτεσαι ότι ήταν καλύτερο να είσαι παιδί…

Όταν έχεις τους γονείς σου ζωντανούς, βαριέσαι να σε ενοχλούν συνέχεια...
Όταν φύγουν οι γονείς, θα έδινες τα πάντα για να ακούσεις τη φωνή τους, τουλάχιστον για ένα λεπτό…

Εάν ζείτε σε διαμέρισμα, θα δίνατε τα πάντα για να έχετε ένα σπίτι στη φύση...
Αν έχετε σπίτι, δεν είστε ευχαριστημένοι γιατί η συντήρησή του απαιτεί πολύ χρόνο...
....
Αυτός είναι ο άνθρωπος, ένα αιώνια δυσαρεστημένο ον που εστιάζει πάντα σε αυτό που δεν έχει...
Χάνει το χρόνο του προσπαθώντας να βρει την ευτυχία κάπου στο άπειρο σύμπαν, ενώ στην πραγματικότητα «η ευτυχία είναι σήμερα, τώρα, εδώ, ακριβώς γύρω του».

πηγή

Αρχίστε να γογγύζετε γι' αυτά που σας λείπουν και ο Κύριος θα πάρει και αυτά που έχετε..,

9 γράμματα έχει η λέξη ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, εννιά ήταν και αυτοί που δεν επέστρεψαν στον Χριστό....

9 γράμματα έχει η λέξη ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, εννιά ήταν και αυτοί που δεν επέστρεψαν στον Χριστό μετά την ίαση. Όχι! Δεν έχει ανάγκη ο Θεός την Ευχαριστία μας προς το πρόσωπο Του, ο ΕΝΑΣ Θεός δεν έχει ανάγκη τίποτα! Τονίζει ομως εδώ πως η αχαριστία είναι ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ! ΔΕΝ θέλουμε να ζούμε χωρίς εσένα Χριστέ μου, χάρισε μας το μέγα έλεός σου και κάνε μας να σε αγαπάμε από τα βάθη της ψυχής μας!

πηγή

Το καλό που έκανες θα το ξεχάσουν γρήγορα.Τα λάθη σου, όμως, θα τα θυμούνται, μέχρι να πεθάνεις

 

Το καλό που έκανες θα το ξεχάσουν γρήγορα.Τα λάθη σου, όμως, θα τα θυμούνται, μέχρι να πεθάνεις.
Δεν πειράζει.Φρόντιζε εσύ, να μην είσαι αχάριστος.
Φρόντιζε εσύ, να ξεχνάς τα άσχημα που σου ‘καναν και να θυμάσαι τα καλά.
Δεν γιατρεύεται η ασχήμια αυτού του κόσμου με ένταση.
Με αγιότητα, θεραπεύεται αυτός ο κόσμος.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Μην περιμένεις ευχαριστώ από τους ανθρώπους

  Συμβουλεύοντας ο γέροντας κάποιο παιδί του έγραφε για την αχαριστία τα ακόλουθα:«Όσον για την αχαριστία του κόσμου να σκέπτεσαι τι έκαμαν οι σταυρωτές του Κυρίου μας, αντί του μάννα χολήν τον επότισαν, αντι ευγνωμοσύνης Σταυρόν του εχάρησαν.Μην περιμένεις ευχαριστώ από τους ανθρώπους.Ό,τι κάνεις να το κάνεις για την δόξα του Κυρίου!»

Στη φωτογραφία ο γέροντας Παυλος βασταζοντας το σχοινί του οσιου Θεοκτιστου, ασκητου της Πάτμου.

Ο όσιος Θεοκτιστος υποβοηθουμενος από αυτό εκτελουσε τις μετάνοιες του, αφού λόγω γήρατος ασταθουσε. Για να επιτύχει αυτό, είχε κρεμάσει το σχοινί, από το ταβάνι του ασκητήρίου και πιάνοντας τους κόμπους του ανεβοκατεβαινε.

πηγή

Αλίμονο στον άνθρωπο, που δεν υπολογίζει τον Θεό, νομίζοντας ότι, ό,τι έχει τα απέκτησε με δικές του δυνάμεις...

 Όταν οι άλλοι θα σε χειροκροτούν, εσύ θα βάλεις το κεφάλι κάτω και θα πεις: «Θεέ μου, σκέπασέ με αυτήν την ώρα...».

Και όταν οι άλλοι θα σου λένε «Μπράβο!», εσύ να νοιώθεις ότι κλέβεις τον Θεό, διότι ο Θεός είναι Εκείνος που σου έδωσε ό,τι σου έδωσε, ώστε να σε χειροκροτούν και να σου λένε οι άλλοι «Μπράβο!».
 Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος για κάτι. Πάντα να νιώθεις ότι είσαι ανάξιος. Έστω κι αν είσαι άξιος. Διότι κι αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. Είσαι άξιος με δανεικά. Είναι τα χαρίσματα που σου έδωσε ο Θεός. Κατά συνέπεια, πρέπει να ταπεινοφρονείς.
Γι' αυτό ο άνθρωπος πάντα πρέπει να είναι δακρυσμένος, δοξολογώντας τον Θεό για όσα του έχει δώσει.
Αλίμονο στον άνθρωπο, που δεν υπολογίζει τον Θεό, νομίζοντας ότι, ό,τι έχει είναι δικά του και ότι τα απέκτησε με δικές του δυνάμεις. Γιατί τότε θα έρθει μια μέρα, που θα εξευτελιστεί.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας 

πηγή

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που περνούν τη ζωή τους χωρίς να κοιτάξουν τον Θεό

 "Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που κάνουν τη δουλειά τους με το φως του ηλίου από το πρωί μέχρι το σούρουπο, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Ήλιο, χωρίς να αισθανθούν τον Ήλιο, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Ήλιο!

 Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που περνούν τη ζωή τους με το φως, τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Θεό, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Θεό!

 Και ο Ήλιος σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να φέγγει ασταμάτητα. Και ο Θεός σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να βοηθά ασταμάτητα.

 Όμως όταν γίνεται σκοτάδι, όταν πέσει ομίχλη, όταν δυναμώνει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον Ήλιο, στρέφονται προς τον Ήλιο, επαινούν τον Ήλιο. αναστενάζουν για τον Ήλιο.

Έτσι και όταν γίνονται συμφορές, ανέχεια, βάσανα αβοήθητα και στενά αδιέξοδα, οι άνθρωποι θυμούνται το Θεό, στρέφονται προς το Θεό, δοξάζουν το Θεό, αναστενάζουν για το Θεό"

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Στοχασμοί περί καλού και κακού»

πηγή

Κερκύρας Νεκτάριος: Η αχαριστία θα είναι αιώνια πληγή σε όσους δεν χαρακτηρίζονται από τον νου του Αγίου Σπυρίδωνος!

 

Αρχιερατικός Εσπερινός κεκλεισμένων των θυρών τελέστηκε το απόγευμα της Παρασκευής 11 Δεκεμβρίου 2020 στο ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα, στα πλαίσια του εορτασμού της μνήμης του Αγίου, η οποία φέτος γιορτάζεται σε κλίμα χαρμολύπης. Στον Εσπερινό χοροστάτησε και μίλησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ενώ η ακολουθία μεταδόθηκε από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως imcorfu.gr καθώς και από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Ιερών Μητροπόλεων Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Λαρίσης και Τυρνάβου και τον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό της Μητροπόλεως Κερκύρας.
 Απευθυνόμενος σε όσους παρακολουθούσαν την ακολουθία από και από τοπικά τηλεοπτικά κανάλια και μέσω Διαδικτύου και προς τους ακροατές ο Μητροπολίτης Κερκύρας στάθηκε στον θεϊκό νου του Αγίου Σπυρίδωνος, στο ότι αξιοποίησε το κατ’ εικόνα Θεού και κράτησε τον νου του προσηλωμένο στον Θεό. Οι άνθρωποι σήμερα έχουμε διασπαστεί. Έχουμε παραδοθεί στον εγωκεντρισμό. Ολιγοπιστούμε. Αρνούμαστε τον νου που οδηγεί στον Θεό, ακολουθώντας τον ορθολογισμό. Κι έτσι φτάσαμε να μην μπορούμε να τιμήσουμε τον Άγιο παρόντες στον ναό του. Μάλιστα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την κακία των ανθρώπων, που πολλές φορές καταδίδουν όσους συνανθρώπους τους θέλουν να προσκυνήσουν τον Άγιο.
Νους πράος ο νους του Αγίου Σπυρίδωνος. Νους ταπεινός που έρχεται να συναντήσει έναν λαό που επαίρεται για τα επιτεύγματα του, για το ότι μπορεί να ζήσει χωρίς Θεό και τώρα ζούμε τα επίχειρα αυτής της πραγματικότητας να ζούμε χωρίς Θεό.
Νους ακέραιος ο νους του Αγίου Σπυρίδωνος. Νους που αναζητεί το θέλημα του Θεού. Νους που γνωρίζει την αλήθεια. Νους που γνωρίζει τον προσανατολισμό της ζωής. Γι’ αυτό όποιος τον ακολούθησε και τον ακολουθεί βρίσκει την οδό της σωτηρίας!
 Πού είναι σήμερα όλοι αυτοί οι ευεργετηθέντες από τον Άγιο, σπουδαίοι, αλλά και καθημερινοί; Ποὺ είναι αυτοί που ευεργετήθηκαν από την Εκκλησία; Η πνευματική κρίση ξέσπασε σε κρίση υγείας και σε κρίση οικονομίας, όντας αγνώμονες απέναντι στον Θεό. Και η αχαριστία θα είναι αιώνια πληγή σε όσους δεν χαρακτηρίζονται από τον νου του Αγίου Σπυρίδωνος!
Ο κ. Νεκτάριος έκλεισε τον λόγο του στρεφόμενος προς το ιερό σκήνωμα του Αγίου που ατενίζει αυτές τις ημέρες έναν άδειο ναό: «Σήμερα γιορτάζουμε τον Άγιο Σπυρίδωνα μόνοι, μονώτατοι! Όμως, Άγιε Σπυρίδωνα, μην κρατήσεις την αμαρτία, την αγνωμοσύνη, την αδιαφορία την απόσταση των ανθρώπων από την αλήθεια! Προσεύχου για μας! Όπως βοήθησες, συνέχισε να βοηθάς, την Κέρκυρα, την Ελλάδα, το Γένος, όλη την ανθρωπότητα να ξεπεράσει τον πόνο και την λύπη, αλλά και να ξαναβρούμε πίστη και ευγνωμοσύνη στον Θεό και στους Αγίους μας!».

facebook

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ΛΟΥΚΑ(Καλού Σαμαρείτη)-''Εν τω επανέρχεσθαί με αποδώσω σοι''

  

 Μία από τις πιο δύσκολες καταστάσεις τις οποίες αντιμετωπίζουμε οι άνθρωποι και αισθανόμαστε ανήμποροι να διαχειριστούμε είναι αυτή της αχαριστίας, της αγνωμοσύνης. Όταν έχουμε κάνει ό,τι περνά από το χέρι μας για να προσφέρουμε στους άλλους, όταν έχουμε ανεχτεί και συγχωρήσει τις δυσκολίες του χαρακτήρα τους, όταν έχουμε δώσει τον ίδιο μας τον εαυτό και εισπράττουμε απόρριψη, αδιαφορία, προκλητική αντίθεση και άρνηση αναγνώρισης από εκείνους, τότε το παράπονό μας είναι μεγάλο. Και το υφιστάμεθα συχνά στη ζωή μας. 

Κάποτε, βεβαίως, κι εμείς, για δικούς μας λόγους, φαινόμαστε αχάριστοι στους άλλους. Όμως εκεί δεν σκεπτόμαστε τι οφείλουμε. Το πρόβλημά μας έγκειται όταν αισθανόμαστε ότι οι άλλοι μας οφείλουν.

 Ο τρόπος ζωής μας σήμερα εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο τρόπος της αχαριστίας. Τόσο έναντι του Θεού όσο και μεταξύ των ανθρώπων το φαινόμενο έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις. 

Αχαριστία είναι η γκρίνια και η μεμψιμοιρία.

 Αχαριστία είναι η συνειδητή άρνηση της ευχαριστίας για όσα λαμβάνουμε. Αχαριστία είναι η αίσθηση ότι η ζωή μας οφείλει τα πάντα διότι εμείς είμαστε οι ικανοί. 

Αχαριστία είναι η πρόκληση έναντι του Θεού ότι δεν μας δίδει αυτό που μας αξίζει, διότι εμείς προσπαθούμε να τηρούμε τις εντολές Του και κυρίως αυτές που μας αποτρέπουν από το να κάνουμε το κακό στους άλλους.

  Και δε θεραπεύεται εύκολα η αχαριστία. Γιατί προσκρούει στις συμπληγάδες της πέτρινης καρδιάς και του εγωκεντρικού μας κόσμου, μέσα στις οποίες συντρίβεται η αίσθηση ότι το ευχαριστώ δεν είναι ταπεινωτικό, αλλά μας δίνει αληθινή χαρά. Διότι όταν αναγνωρίζουμε ό,τι λαμβάνουμε, λίγο ή πολύ, εκτός από ευγένεια, είναι και δείγμα αρχοντικής καρδιάς να μπορούμε να καταλαβαίνουμε πως ό,τι μας δίνεται από τους άλλους δεν πρέπει να το εξετάζουμε στη λογική ότι το δικαιούμαστε, αλλά στη λογική ότι μας αγαπούνε και μας το προσφέρουν, ακόμη κι αν δεν το αξίζουμε ή δεν το αναγνωρίζουμε.

  Σε μία από τις πιο ξεχωριστές παραβολές του Ευαγγελίου, στην οποία, πιστοί και μη, αρεσκόμαστε να αρκούμαστε σε ηθικολογικές ερμηνείες, αυτή του καλού

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ’ ΛΟΥΚΑ: Η θεραπεία των δέκα λεπρών

 Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

 Συχνά είμαστε αδύναμοι να διδαχτούμε από τα μεγάλα πράγματα και διδασκόμαστε από τα μικρά. 

Αφού δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πώς o Θεός βλέπει όλους τους ανθρώπους, ας παρατηρήσουμε πώς στέλνει ο ήλιος το φως του παντού στη γη, σ’ όλα τα πράγματα. 

Αν αδυνατούμε να κατανοήσουμε πως η ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί ούτε στιγμή να ζήσει χωρίς Θεό, ας δούμε πώς το σώμα του ανθρώπου δεν μπορεί ούτε στιγμή να ζήσει χωρίς τον αέρα.

Αν δεν μπορούμε ν’ αντιληφθούμε γιατί ο Θεός ζητάει υπακοή από τους ανθρώπους, ας καταλάβουμε γιατί ο αρχηγός της οικογένειας απαιτεί υπακοή από τα μέλη της, ο βασιλιάς από τους υπηκόους του, ο διοικητής από τους στρατιώτες του κι ο αρχιτέκτονας από τους οικοδόμους. 

Αν δεν κατανοούμε γιατί ο Θεός ζητάει ευγνωμοσύνη από τους ανθρώπους, ας αναλογιστούμε γιατί ο πατέρας ζητάει την ευγνωμοσύνη των παιδιών του. 

Γιατί ο πατέρας επιμένει πως ο γιος του πρέπει να πάρει το κύπελλό του, να του κάνει υπόκλιση και να λέει ευχαριστώ για το κάθε τι, μικρό ή μεγάλο, που παίρνει από τους γονείς του; Γιατί το κάνουν αυτό οι γονείς; Μήπως πλουτίζουν περισσότερο με τις ευχαριστίες των παιδιών, μήπως γίνονται πιο δυνατοί ή πιο διάσημοι ή αποκτούν μεγαλύτερη επιρροή στην κοινωνία; 

Όχι, τίποτα απ’ όλ’ αυτά. Αφού λοιπόν οι γονείς δεν κερδίζουν προσωπικά τίποτα από την ευγνωμοσύνη των παιδιών, δεν είναι περίεργο που διδάσκουν συνέχεια τα παιδιά τους να είναι ευγνώμονα; Κι αυτό δεν το κάνουν μόνο οι πιστοί γονείς, μα ακόμα κι οι άπιστοι. Όχι, αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο, αλλά μάλλον ευγενές. Αυτό που κάνει τους γονείς να διδάσκουν την ευγνωμοσύνη στα παιδιά τους, είναι η ανιδιοτελής αγάπη τους. Γιατί; Επειδή αυτό είναι για το καλό των παιδιών τους. Για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους όπως τα καλλιεργημένα καρποφόρα δέντρα κι όχι όπως τα άγρια αγκάθια. Κι αυτό για να επιβιώσει το παιδί τους ανάμεσα στους ανθρώπους στην πρόσκαιρη ζωή, ανάμεσα σε φίλους κι εχθρούς, σε χωριά και σε πόλεις, στην εξουσία ή στο εμπόριο. Τον ευγνώμονα άνθρωπο τον εκτιμούν παντού, τον αγαπούν, τον καλοδέχονται και τον βοηθούν. Αυτός που μαθαίνει την ευγνωμοσύνη, μαθαίνει να είναι κι εύσπλαχνος. Κι ο εύσπλαχνος άνθρωπος περπατάει ελεύθερος σ’ αυτόν τον κόσμο.

Ας αναρωτηθούμε τώρα γιατί ο Θεός αναζητά τις ευχαριστίες των ανθρώπων. Γιατί ζήτησε από το Νώε, το Μωυσή, τον Αβραάμ κι απ’ άλλους προπάτορες να προσφέρουν θυσίες ευχαριστίας στο Θεό (βλ. Γεν. η’ 20-21, ιβ’ 7-8, λε’ 1, Λευϊτ. γ’); 

Κήρυγμα ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ´ ΛΟΥΚΑ (10 ΛΕΠΡΩΝ)

«Οι δε εννέα πού; Ουχ ευρέθησαν υποστρέψαντες δούναι δόξαν τω Θεώ, ει μη ο αλλογενής ούτος;» (Λουκ.17, 17-18) π.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ

α. Ο Κύριος στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της ΙΒ΄ Κυριακής του Λουκά έρχεται αντιμέτωπος με το κοινωνικό περιθώριο, με τους ανθρώπους δηλαδή που η ιουδαϊκή κοινωνία είχε αποκλείσει, λόγω της φοβερής, για τα δεδομένα της τότε – και όχι μόνον – εποχής, αρρώστιας της λέπρας. Κι αντιμετωπίζει την πίστη τους, καθώς Τον παρακαλούν να τους ελεήσει και να τους θεραπεύσει: «Ιησού επιστάτα, ελέησον ημάς». Και πράγματι, ο Κύριος ανταποκρίνεται στο αίτημά τους και τους θεραπεύει, μ’ έναν έμμεσο όμως τρόπο: στέλνοντάς τους εκεί που κατά τον Μωσαϊκό Νόμο επιβεβαιώνεται η αποκατάσταση από την αρρώστια και η υγεία: στους ιερείς.
Ο Κύριος όμως θα επαινέσει  τον έναν από τους πρώην λεπρούς – και μάλιστα Σαμαρείτη, δηλαδή εχθρό του Ιουδαϊσμού – διότι υπήρξε ο μόνος που όχι μόνον είδε να θεραπεύεται από τον Κύριο, αλλά και επέστρεψε να δοξολογήσει τον Θεό και να ευχαριστήσει τον Ίδιο. Θα εκφράσει μάλιστα ο Κύριος το δίκαιο παράπονο: «Ουχί οι δέκα εκαθαρίσθησαν; Οι δε εννέα πού; Ουχ ευρέθησαν υποστρέψαντες δούναι δόξαν τω Θεώ, ει μη ο αλλογενής ούτος;»

β.  1. Ο Κύριος ζητά τη δοξολογία προς τον Θεό από τον άνθρωπο, ο οποίος γεύτηκε τις δωρεές και τις ευεργεσίες Εκείνου. Το παράπονο που διατυπώνει αποτελεί σαφή υπαινιγμό Του. Κι όχι βεβαίως διότι ο Θεός έχει ανάγκη από τις δοξολογίες του ανθρώπου – ο Θεός ως ο απολύτως τέλειος είναι παντελώς ανενδεής, χωρίς να Του προσθέτει τίποτε η όποια δοξολογία του ανθρώπου∙ άλλωστε μυριάδες αγγέλων Τον δοξολογούν αενάως – αλλά διότι η δοξολογία Του ως έκφραση ευγνωμοσύνης για ό,τι Αυτός δίνει στον άνθρωπο κάνει τον άνθρωπο να λειτουργεί με φυσιολογικό τρόπο, να πορεύεται με ανοικτά τα μάτια της ψυχής του, με πίστη και αγάπη προς τον Δημιουργό του. 
Μόνον όποιος πιστεύει αληθινά βλέπει ότι τα πάντα πηγάζουν από τον Θεό, διακρατούνται από Εκείνον και κατευθύνονται σ’  Εκείνον. Όπως το διατύπωσε και ο απόστολος Παύλος: «ότι εξ Αυτού και δι’ Αυτού και εις Αυτόν τα πάντα έκτισται». Η δοξολογία του Θεού λοιπόν αποτελεί σημείο πνευματικής υγείας του ανθρώπου, δείγμα ότι αυτός βρίσκεται στη φυσιολογική του πορεία και προκόπτει κατά Θεόν. Πόσο απλά και με χάρη Θεού διατύπωνε την αλήθεια αυτή και ο πνευματικός του Γέροντος Παϊσίου, γέρων ιερομόναχος Τύχων, όταν έλεγε με τα σπασμένα ελληνικά του: «Το, Κύριε ελέησον, εκατό δραχμές∙ το, δόξα τω Θεώ, χίλιες δραχμές». Για χάρη μας λοιπόν ο Κύριος ζητά τη δοξολογία του Θεού. Εμείς την έχουμε ανάγκη και όχι ο Θεός.

Η ανιδιοτελής ευχαριστία

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ πρέπει νά εὐχαριστεῖ τόν εὐεργέτη του. Καί γιά τό παραµικρό πού θά τοῦ δώσει κάποιος, πρέπει νά αἰσθάνεται τήν ἐσωτερική ἀνάγκη νά τόν εὐχαριστήσει – καί ὄχι µόνο µιά φορά - καί νά θυµᾶται πάντα αὐτό πού τοῦ προσέφερε. Ἡ εὐχαριστία καί ἡ εὐγνωµοσύνη εἶναι ἐκδηλώσεις καλλιεργηµένης ψυχῆς. Ὅταν δέν ὑπάρχουν, σηµαίνει ὅτι δέν βρίσκεται στό σωστό δρόµο.

Ὁ κοσµικός ἄνθρωπος εὔκολα ζητάει αὐτό πού ἔχει ἀνάγκη, ἀλλά σπάνια εὐχαριστεῖ. Περιορίζεται σὲ ἕνα τυπικό «εὐχαριστῶ» καί συνήθως µένει ἀνικανοποίητος, γιατί πάντα θέλει περισσότερα καί καλύτερα. Ἐάν ζητήσει κάτι καί δέν τό λάβει, τότε ἀγριεύει καί ἡ συµπεριφορά του εἶναι ἀπαράδεκτη.
Πρέπει ὅµως νά δοῦµε καί µιά ἄλλη περίπτωση, ἀνώτερη καί πνευµατική. Ὁ Θεός εἶναι ὁ µεγάλος εὐεργέτης τῶν ἀνθρώπων. Ὅ,τι ἔχουν καί ὅ,τι χρειάζονται οἱ ἄνθρωποι εἶναι προσφορά τοῦ οὐράνιου Πατέρα. Πόσο ὅµως τόν εὐχαριστοῦν; Πόσο τόν ἀναγνωρίζουν εὐεργέτη τους; Πάντως ἐκεῖνοι πού πιστεύουν, δέχονται τό Θεό ὡς δηµιουργό καί προνοητή, γι᾿ αὐτό καί ἡ εὐχαριστία τους εἶναι ἀδιάκοπη. Νιώθουν παιδιά τοῦ στοργικοῦ Πατέρα καί τά χείλη τους ψελλίζουν ἀδιάκοπα εὐχαριστήριες προσευχές.

Πολλοί ἀδελφοί περιορίζουν τήν εὐχαριστία τους στά ἀναγκαῖα καί τά εὐχάριστα, ἐνῶ ὅταν ἀντιµετωπίζουν δυσάρεστες καταστάσεις, τήν ἀντικαθιστοῦν µέ τό παράπονο καί τό γογγυσµό. Προσπαθοῦν νά βροῦν ἐξήγηση στόν προβληµατισµό τους, γιατί ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά συµβοῦν τά δυσάρεστα γεγονότα στή ζωή τους. Ξεχνοῦν ὅµως ὅτι ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐκδηλώνεται µέ ἄγνωστους καί ἀνεξήγητους σέ µᾶς τρόπους, ἔχει ὅµως πάντα ὡς σκοπό νά µᾶς προφυλάξει ἀπό πολλούς κινδύνους ἤ νά µᾶς συνεφέρει, ὅταν παρεκκλίνουµε ἀπό τό δρόµο του. Πρέπει νά εἶναι σταθερή ἡ ἐµπιστοσύνη µας στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, χωρίς νά ἐπιµένουµε στήν ἐπιθυµία µας νά τήν κατανοήσουµε, κάτι πού δέν ἐπιτρέπει πάντα ἡ ἴδια ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐνεργεῖ µόνο ἐπωφελῶς γιά µᾶς.

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς µιλοῦσε γιά ἀνιδιοτελῆ εὐχαριστία, πού πρέπει νά προσφέρουν οἱ ἄνθρωποι στό Θεό. 

Ἔλεγε: «Κάποιοι ἔχουν τήν συνήθεια νά εὐχαριστοῦν τό Θεό µόνο τότε πού ὁ Θεός τούς δίνει, ἀλλά ὄχι καί ὅταν ὁ Θεός τούς παίρνει. Τόν εὐχαριστοῦν µόνο ὅταν τούς “χαϊδεύει”, καί ὄχι ὅταν τούς τιµωρεῖ. Ἐπίσης Τόν εὐχαριστοῦν µόνο ὅταν ὁ Θεός σάν γιατρός ἐπουλώνει τίς πληγές τους καί ὄχι ὅταν µέ κοφτερό µαχαίρι ἀφαιρεῖ τό µολυσµένο ἱστό ἀπό τό σῶµα τους. Τέτοια ἰδιοτελῆ εὐχαριστία προσβάλλει τόν Θεό. Ὁ Θεός προνοεῖ πάντα γιά τό δικό µας καλό, γιά τή δική µας αἰώνια σωτηρία, καί ὅταν µᾶς “χαϊδεύει” καί ὅταν µᾶς τιµωρεῖ. Ἐµεῖς λοιπόν σάν νοήµονα ὄντα πού εἴµαστε, εἶναι καλό νά εὐχαριστοῦµε τό Θεό πάντοτε καί γιά ὅλα, ὅπως παροτρύνει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος: “Νά εὐχαριστεῖτε πάντοτε καί γιά ὅλα τό Θεό καί Πατέρα στό ὄνοµα τοῦ Κυρίου µας Ἰησοῦ Χριστοῦ”.

Ὁ ἅγιος τονίζει τό χαρακτήρα τῆς εὐχαριστίας, τόν ὁποῖο πρέπει ὅλοι νά προσέχουµε, καί νά µή ξεχνοῦµε τούς ἁγίους µάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι καί στίς φρικτές ὧρες τοῦ µαρτυρίου τους, εὐχαριστοῦσαν τό Θεό, ξεπερνώντας τούς κανόνες τῆς κοσµικῆς λογικῆς.

Ορθόδοξος Τύπος, Αριθ Φύλλου 2085, 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015

πηγή/αντιγραφή

Μα, αν δεν λέμε το «δόξα Σοι ο Θεός» στις χαρές, πως θα το πούμε στις θλίψεις;

-Γέροντα, πρέπει να λέμε «δόξα Σοι ο Θεός», όταν όλα πηγαίνουν καλά;

- Μα, αν δεν λέμε το «δόξα Σοι ο Θεός» στις χαρές, πως θα το πούμε στις θλίψεις; Εσύ το λες στις θλίψεις και δεν θέλεις να το πης στις χαρές; Αλλά, όταν είναι αχάριστος κανείς, δεν γνωρίζει την αγάπη του Θεού.

Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία. Για μένα είναι θανάσιμο αμάρτημα. Ο αχάριστος με τίποτε δεν ευχαριστιέται Για όλα γκρινιάζει, όλα του φταίνε. Στην πατρίδα μου, τα Φάρασα, χρησιμοποιούσαν πολύ το πετιμέζι. Ένα βράδυ μια κοπέλα έκλαιγε, γιατί ήθελε πετιμέζι. Η μάνα της - τι να κάνη; - πήγε και ζήτησε από την γειτονιά.

Αυτή, μόλις πήρε το πετιμέζι, έβαλε πάλι τα κλάματα. Χτυπούσε τα πόδια της κάτω και φώναζε: «Μαμά, θέλω και γιαούρτι». «Τέτοια ώρα, παιδάκι μου, που να βρω γιαούρτι;» της λέει η μάνα της. «Όχι, θέλω γιαούρτι». Πήγε, υποχρεώθηκε η καημένη σε μια γειτόνισσα, της έφερε και γιαούρτι. Το παίρνει η κόρη και βάζει πάλι τα κλάματα. «Τώρα γιατί κλαις;», την ρωτάει η μάνα της. «Μαμά, τα θέλω ανακατεμένα».

Τα παίρνει η μάνα, τα ανακατεύει. Αυτή βάζει πάλι τα κλάματα. «Μαμά δεν μπορώ να τα φάω έτσι. Θέλω να τα ξεχωρίσω!». Οπότε την περιέλαβε στα σκαμπίλια η μάνα της, και ... ξεχωρίσθηκε το πετιμέζι από το γιαούρτι!

Έτσι, θέλω να πω, κάνουν μερικές φορές πολλοί άνθρωποι, και τότε έρχεται η παιδαγωγία του Θεού. Τουλάχιστον να αναγνωρίζουμε την αχαριστία μας και να ευχαριστούμε τον Θεό μέρα-νύχτα για τις ευλογίες που μας δίνει. Με αυτόν τον τρόπο θα πάρουμε καταπόδι τον δειλό διάβολο, ο οποίος θα συμμαζέψη τα ταγκαλάκια του και θα γίνη μαύρο καπνός, γιατί θα του έχουμε βρει πια το αδύνατο σημείο.

Γέροντας Παίσιος

ΠΗΓΗ

Γέροντας Παίσιος-«Όσο κανείς γκρινιάζει,τόσο ρημάζει...»

Γέροντα, που οφείλεται η γκρίνια και πως μπορείς να την αποφύγης; 
- Στην κακομοιριά οφείλεται και με την δοξολογία την κάνει κανείς πέρα. Η γκρίνια γεννά γκρίνια και η δοξολογία γεννά δοξολογία. Όταν δεν γκρινιάζει κανείς για μια δυσκολία που τον βρίσκει , αλλά δοξάζει τον Θεό, τότε σκάζει ο διάβολος και πάει σε άλλον που γκρινιάζει , για να του τα φέρει όλα ανάποδα. Γιατί, όσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει. 
Μερικές φορές μας κλέβει το ταγκαλάκι (διάβολος) και μας κάνει να μη μας ευχαριστεί τίποτε, ενώ μπορεί κανείς όλα να τα γλεντάη πνευματικά με δοξολογία και να έχει την ευλογία του Θεού. 

Να, ξέρω κάποιον εκεί στο Όρος που, αν βρέξει και του πεις « πάλι βρέχει », αρχίζει : « Ναι , όλο βρέχει, θα σαπίσουμε από την πολλή υγρασία » . Αν μετά από λίγο σταματήσει η βροχή και του πεις « ε, δεν έβρεξε και πολύ », λέει: « Ναι, βροχή ήταν αυτή; Θα ξεραθεί ο τόπος ...; » . Και δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι καλά στο μυαλό, αλλά συνήθισε να γκρινιάζει. Να είναι λογικός και να σκέφτεται παράλογα! 

Η γκρίνια έχει κατάρα. Είναι σαν να καταριέται ο ίδιος ο άνθρωπος τον εαυτό του , οπότε μετά έρχεται η οργή του Θεού.

 Στην Ήπειρο γνώριζα δύο γεωργούς . Ο ένας ήταν οικογενειάρχης και είχε ένα-δυο χωραφάκια και εμπιστευόταν τα πάντα στον Θεό. Εργαζόταν όσο μπορούσε, χωρίς άγχος. « Θα κάνω ότι προλάβω » , έλεγε. Μερικές φορές άλλα δεμάτια σάπιζαν από την βροχή ,γιατί δεν προλάβαινε να τα μαζέψει, άλλα του τα σκόρπιζε ο αέρας, και όμως για όλα έλεγε « δόξα Σοι ο Θεός » και όλα του πήγαιναν καλά. Ο άλλος είχε πολλά κτήματα, αγελάδες κ.λπ. ,δεν είχε και παιδιά. Αν τον ρωτούσες « πώς τα πας; » , « άστα, μην τα ρωτάς » , απαντούσε. Ποτέ δεν έλεγε « δόξα Σοι ο Θεός », όλο γκρίνια ήταν. Και να δείτε, άλλοτε του ψοφούσε η αγελάδα, άλλοτε του συνέβαινε το ένα, άλλοτε το άλλο. Όλα τα είχε, αλλά προκοπή δεν έκανε. 
 Για αυτό λέω, η δοξολογία είναι μεγάλη υπόθεση. Από μας εξαρτάται ,αν γευθούμε ή όχι τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός. Πώς όμως να τις γευθούμε, αφού ο Θεός μας δίνει λ.χ. μπανάνα και εμείς σκεφτόμαστε τι καλύτερο τρώει ο τάδε εφοπλιστής;

 Πόσοι άνθρωποι τρώνε μόνον ξερό παξιμάδι, αλλά μέρα-νύχτα δοξολογούν τον Θεό και τρέφονται με ουράνια γλυκύτητα ! Αυτοί οι άνθρωποι αποκτούν μια πνευματική ευαισθησία και γνωρίζουν τα χάδια του Θεού. Εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε , γιατί η καρδιά μας έχει πιάσει γλίτσα και δεν ικανοποιούμαστε με τίποτε. Δεν καταλαβαίνουμε ότι η ευτυχία είναι στην αιωνιότητα και όχι στην ματαιότητα. 
Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή» Γέροντος Παισιου Αγιορείτου,Λόγοι Δ

Ιερόν Ησυχαστήριον«Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Γέροντας Παίσιος:Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός.

Γέροντα, γιατί πολλοί άνθρωποι , ενώ τα έχουν όλα ,νιώθουν άγχος και στενοχώρια; 
-Όταν βλέπετε έναν άνθρωπο να έχη μεγάλο άγχος, στενοχώρια και λύπη, ενώ τίποτε δεν του λείπει, να ξέρετε ότι του λείπει ο Θεός. 
Όποιος τα έχει όλα, και υλικά αγαθά και υγεία, και, αντί να ευγνωμονή τον Θεό , έχει παράλογες απαιτήσεις και γκρινιάζει, είναι για την κόλαση με τα παπούτσια. Ο άνθρωπος, όταν έχη ευγνωμοσύνη, με όλα είναι ευχαριστημένος. Σκέφτεται τί του δίνει ο Θεός κάθε μέρα και χαίρεται τα πάντα. Όταν όμως είναι αχάριστος, με τίποτε δεν είναι ευχαριστημένος γκρινιάζει και βασανίζεται με όλα. Αν, ας πούμε, δεν εκτιμάη την λιακάδα και γκρινιάζει, έρχεται ο Βαρδάρης και τον παγώνει ...; Δεν θέλει την λιακάδα θέλει το τουρτούρισμα που προκαλεί ο Βαρδάρης. 
-Γέροντα, τί θέλετε να πήτε μ' αυτό; 
-Θέλω να πω ότι, αν δεν αναγνωρίζουμε τις ευλογίες που μας δίνει ο Θεός και γκρινιάζουμε, έρχονται οι δοκιμασίες και μαζευόμαστε κουβάρι. Όχι, αλήθεια σας λέω, όποιος έχει αυτό το τυπικό , την συνήθεια της γκρίνιας, να ξέρη ότι θα του έρθη σκαμπιλάκι από τον Θεό, για να ξοφλήση τουλάχιστον λίγο σ' αυτήν την ζωή. Και αν δεν του έρθη σκαμπιλάκι , αυτό θα είναι χειρότερο, γιατί τότε θα τα πληρώση όλα μια και καλή στην άλλη ζωή. 
-Δηλαδή , Γέροντα, η γκρίνια μπορεί να είναι συνήθεια; 
-Γίνεται συνήθεια, γιατί η γκρίνια φέρνει γκρίνια και η κακομοιριά φέρνει κακομοιριά. Όποιος σπέρνει κακομοιριά, θερίζει κακομοιριά και αποθηκεύει άγχος. Ενώ , όποιος σπέρνει δοξολογία, δέχεται την θεϊκή χαρά και την αιώνια ευλογία. Ο γκρινιάρης, όσες ευλογίες κι αν του δώση ο Θεός, δεν τις αναγνωρίζει. Γι' αυτό απομακρύνεται η Χάρις του Θεού και τον πλησιάζει ο πειρασμός τον κυνηγάει συνέχεια ο πειρασμός και του φέρνει όλο αναποδιές, ενώ τον ευγνώμονα τον κυνηγάει ο Θεός με τις ευλογίες Του. 
Η αχαριστία είναι μεγάλη αμαρτία, την οποία ήλεγξε ο Χριστός. «Ουχ οι δέκα εκαθαρίσθησαν; οι δε εννέα πού», είπε στον λεπρό που επέτρεψε να Τον ευχαριστήση . Ο Χριστός ζήτησε την ευγνωμοσύνη από τους δέκα λεπρούς όχι για τον εαυτό Του αλλά για τους ίδιους, γιατί η ευγνωμοσύνη εκείνους θα ωφελούσε. 
Πηγή το βιβλίο βιβλίο: «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ε΄/πηγή