ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΜΑΣ!

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2019

Η μοναχή Βέρα της Όπτινα και η φωνή της Παναγίας που της έλεγε «'Ελα σε εμένα»

Αποτέλεσμα εικόνας για monahia
 ...Έτσι η Ζένια εργάστηκε στο μοναστήρι μέχρι το θάνατό της, μέχρι που ήρθε το ασθενοφόρο και την πήγε στο νοσοκομείο. Η διάγνωση των γιατρών τους εξέπληξε όλους. Είχε καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο, το συκώτι της ήταν ήδη διαλυμένο. Την κράτησαν για κάποιο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο κάνοντάς της ανώφελες ενέσεις και δίνοντάς της ψεύτικες ελπίδες. Συνέβαινε δηλαδή η συνηθισμένη υποκρισία μπροστά στο θάνατο, όταν οι γιατροί καταλαβαίνουν ότι καμιά θεραπεία δεν βοηθάει τον ασθενή και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μην τον αφήσουν να πεθάνει στο νοσοκομείο αλλά να πεθάνει στο σπίτι του. 
Ο Γέροντας έφερε την Ευγενία στο σπίτι της.
Ειδοποίησαν με τηλεγράφημα τους γιους της. Φτάνοντας βιαστικά κοντά στη μητέρα τους, στο κελί είχε ήδη γίνει η κουρά της. Όπως θα αναγνωρίσουν αργότερα, τους συγκίνησε η σκέψη πως, ενώ πέθαινε η επίγεια μητέρα τους, γεννιόταν η μοναχή Βέρα.
Η μοναχή Βέρα έζησε στη γη ως μοναχή δεκατέσσερις ημέρες. Στο κελί της έμπαιναν μόνο όσοι είχαν ευλογία από τον γέροντα παρότι πολλοί προσφέρθηκαν τότε να την βοηθήσουν
- Τι γυρεύετε όλοι εσείς εκεί; έλεγε ο γέροντας. Αφήστε την επιτέλους ήσυχη.

 Ούτε εμένα με άφηναν να μπω στο κελί της μοναχής Βέρας, ωστόσο όμως την είδα μια φορά. Την ώρα που καθάριζαν το κελί της με παρακάλεσαν να καθίσω δίπλα της στο παγκάκι κοντά στο σπίτι. 
Τότε την είδα πρώτη φορά με μοναχικά ενδύματα και με εξέπληξε η αλλαγή της: το πρόσωπό της έλαμπε με μια ουράνια χαρά και εξέπεμπε φως.Αγκαλιαστήκαμε
- Συγχώρεσε με, μητερούλα Βέρα.
- Συγχώρεσέ με εσύ, αγαπητή μου, συγχώρεσέ με.
Αγκαλιαζόμασταν καταλαβαίνοντας πως είναι ο τελευταίος αποχαιρετισμός και η μητερούλα Βέρα μου είπε:
- Ξέρω ότι σύντομα θα πεθάνω, αλλά είμαι τόσο ευτυχισμένη! Τι γέροντα έχω! Πόσο πολύ αγαπάει όλον τον κόσμο. Από πού αντλεί τόση αγάπη;
Συνέβαινε κάτι ανεξήγητο και εγώ την παρακάλεσα:
- Μητερούλα Βέρα, διηγήσου μου κάτι για σένα.
- Είχα μια ζωή δύσκολη. Ήμουν ορφανή και η ζωή μου ήταν γεμάτη πίκρες. Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!
Μη θέλοντας να γογγύσει άλλο, η μοναχή Βέρα δεν μου είπε τίποτε περισσότερο. 

 Εγώ γνωρίζω για εκείνη μόνο το γεγονός πως από νωρίς έμεινε χωρίς σύζυγο και με παιδιά μικρά στην αγκαλιά. Δεν είχε πού να ζήσει και δεν περίμενε βοήθεια από κανέναν. Τότε ακολούθησε τα ίχνη των θαρραλέων εκείνων Σιβηριανών που φεύγουν στον απομακρυσμένο βορρά όπου αντλούν πετρέλαιο ή αέρια. Τον χειμώνα εδώ η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους πενήντα βαθμούς. Τα πουλιά πέφτουν ενώ πετάνε και μετά από μία ανεμοθύελλα μπορείς να χάσεις τον δρόμο για το σπίτι. Στον βορρά όμως οι μισθοί ήταν καλύτεροι και στα αέρια η Βέρα πληρωνόταν καλύτερα αφού έπαιρνε και ανθυγιεινό επίδομα.
Οι ειδικοί στην έρευνα αερίων είχαν ένα σύνθημα: «Χημικά, χημικά, όλο το πρόσωπο γεμάτο μελανιές». Η νεαρή μητέρα όμως εκτιμούσε αυτά τα χημικά που προσέφεραν στα παιδιά της φαγητό. Όλη της τη ζωή έτρεχε σαν ένας μαραθωνοδρόμος προς τον τελικό σκοπό να αποκτήσει ένα διαμέρισμα και να σταθούν τα παιδιά της στα πόδια τους. Δεν αρνήθηκε ποτέ το Θεό, αλλά δεν τον γνώριζε. Μερικές φορές είχε τόση μελαγχολία, που την έπαιρνε ο ύπνος με τα μάτια πλημμυρισμένα από δάκρυα. Είδε στον ύπνο της την Παναγία έτσι όπως αγιογραφείται στην εικόνα «Πολλαπλασιασμός των σιτηρών». Η Ζένια ξύπνησε ευτυχισμένη ακούγοντας τη φωνή:
- Έλα σ’ Εμένα!
- Θα έρθω! αναφώνησε η Ζένια, μην ξέροντας που έπρεπε να πάει.
Αποτέλεσμα εικόνας για maica domnului sporitoarea granelor
Για τη Ζένια το όνειρο ήταν μια αποκάλυψη τόσο μεγάλη, που πήρε άδεια και έφυγε για τη Μόσχα για να βρει τον «πίνακα» όπως πίστευε τότε. Γύρισε όλα τα μουσεία και ρωτούσε: «Μήπως να είδατε έναν παρόμοιο πίνακα;»

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

Είκοσι οχτώ υπουργοί Παιδείας, σε σαράντα τέσσερα χρόνια. Ετοίμασαν την ασχημοσύνη των κοριτσιών της Νέας Φιλαδέλφειας.

Χρήστος Γιανναράς

Αποτέλεσμα εικόνας για γιανναρας
 Ανερμήνευτη, σωστό αίνιγμα, η παθητικότητά μας των σημερινών Ελληνώνυμων για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, στο (ακόμα ή περίπου) κοινό μας σπίτι. Θυμίζω:

  Επίσημη «Ανεξάρτητη Αρχή» ανακοινώνει ότι «μεγάλη μερίδα» παιδιών (δεν λέει αριθμό ούτε ποσοστό) τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο (εννέα χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης) χωρίς να έχουν μάθει ανάγνωση και γραφή – είναι παιδιά «λειτουργικώς αναλφάβητα». Εχουν προαχθεί από τάξη σε τάξη και από τη «στοιχειώδη» στη «μέση εκπαίδευση» χωρίς να μπορούν, τα δύστυχα, ούτε να διαβάζουν, ούτε να γράφουν. Η είδηση δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη («Κ» 13.9.2019), αλλά αντίδραση καμιά – «δεν κουνιέται φύλλο». Κανένας σχολιασμός από τους πολιτικά υπεύθυνους για την εκπαίδευση, απόλυτη σιγή και αδιαφορία από τα πανεπιστήμια, άφωνοι οι λαλίστατοι συνδικαλιστές. Θέμα ζωής ή θανάτου για την ελληνική κοινωνία, και τα αντανακλαστικά μας νεκρωμένα.

  Δεύτερο σύμπτωμα παθητικότητας που βεβαιώνει ανενεργά τα αισθητήρια, νεκρωμένο το ένστικτο αυτοσυντήρησης: η αγλωσσία, ο πρωτογονισμός της εκφραστικής. Στα δυσαρίθμητα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα η ελληνική γλώσσα κατακρεουργείται ατιμωτικά, βιάζεται, εξαθλιώνεται, και κανένας ποτέ δεν επεμβαίνει. Δεν υπάρχει έλεγχος, ούτε καν δειγματοληπτικός για εκφοβισμό – η γλώσσα υποβαθμίζεται αδιάντροπα από πρωθυπουργούς και κορυφαίους των θεσμών, ο πρωτογονισμός διαχέεται σαν αυτονόητος ως την έσχατη πτυχή του δημόσιου βίου. Η αγραμματοσύνη περιθωριοποιεί τη διαχρονική γλωσσική περιουσία αιώνων, εκχυδαΐζει τον δημόσιο βίο.

 Τρίτο, παμμέγιστο σκάνδαλο συλλογικής παθητικότητας, σύμπτωμα επιθανάτιας

Η απάντηση του Αγίου Φωτίου σχετικά με το τι πρέπει και τι όχι να μοιραζόμαστε με τους φίλους μας.



«Μοιράσου με τους φίλους σου όσες από τις ενδόμυχες σκέψεις σου αυξάνουν την αρετή σου. Με όσες όμως θεωρείς ότι εκφαυλίζουν τη σκέψη ούτε εσύ ο ίδιος να ασχολείσαι, αλλά ούτε και στους φίλους σου να τις εμπιστεύεσαι, διότι αυτό είναι το καλύτερο, χωρίς να υπάρχει κάποια άλλη συνέπεια.

 Όμως, ακόμα κι αν αυτή η φιλική διάθεση κορεσθεί και πάψει να υπάρχει – τέτοια πολλά συμβαίνουν στους ανθρώπους -, και στην περίπτωση αυτή είναι προφανής η χρησιμότητα της συμβουλής που σου δίνω, διότι η φαυλότητα των ενδόμυχων σκέψεων σου, αφού εισβάλει ανεπαίσθητα μέσα στη ψυχή και ταράξει τη σκέψη του φίλου σου, που συμφώνησε να σε ακούσει, πολύ γρήγορα και χωρίς δυσκολία θα τον κάνει να αποκηρύξει την αγάπη του προς εσένα και στο εξής δε θα του επιτρέπει να σκεφτεί δρόμο επιστροφής, επιπλέον, θα επιρρίψει επάνω σου βαριά συκοφαντία, πράγμα που θα μαθευτεί, και θα συμπεριφέρεται πλέον πολύ άσχημα προς εσένα που του ανακοίνωσες ένα μυστικό σου.

 Αντίθετα, οι καλές σκέψεις σου και το φίλο σου, που συμφώνησε να τις ακούσει, θα τον κρατήσουν σταθερά κοντά σου και δεν θα κόψει ποτέ τους δεσμούς φιλίας με σένα, διότι θα είναι δεμένος μαζί σου με ένα ακλόνητο δεσμό, αυτόν της αρετής, επιπλέον, κάθε φορά που θα τις αναλογίζεται, θα τον οδηγούν στον έπαινο της εξαίρετης σκέψης σου. Από το άλλο μέρος, είναι φανερό ότι εσύ, παρατηρώντας αυτά, δεν θα νιώσεις βάρος, αν έδωσες κάποια λάθος συμβουλή, και θα επανασυνδεθείτε και θα επαναφέρεις τη σχέση σας, που τη διακρίνει η αγάπη.
Πάντοτε να επαινείς τους φίλους σου, περισσότερο δε τους απόντες στους παρόντες. Με αυτό τον τρόπο θα αποφύγεις να θεωρηθείς κόλακας, καθώς θα φανεί ότι δεν επινοείς μέσα σου ούτε ίχνος κολακείας, και θα ευχαριστήσεις τους φίλους σου αποδεικνύοντας σε αυτούς ότι θα έχεις την ίδια στάση απέναντι στους παρόντες, όπως κατάλαβαν αυτοί ότι είναι η στάση σου απέναντι στους απόντες.

Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Ο Ηγεμών. Έκδοση Αρμός

vimaorthodoxias

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ: "Παραίνεση"

Σχετική εικόνα
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ: "Παραίνεση"
Να μη λυπάσαι που πέφτουν τα φύλλα φθινόπωρο.Η δική σου τρυφερότητα θα τα φέρει και πάλι στα δέντρα.Δάκρυα μη χαλνάς·όλοι ανήκουμε στην ανάσταση    
1986
(Από τη συλλογή "Θρίαμβος χρόνου")

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΑ

 Γεννήθηκε το 1893 στο χωριό Ζαμπλότσε της επαρχίας Χελμ, από την οικογένεια Σβάϊκοφ. Μετά το πέρας των εγκυκλίων σπουδών του, εισήλθε στην Ιερατική Σχολή της Αικατερινοσλάβ (σημερινή Ρωσσία) και το 1918, όταν αποφοίτησε, επέστρεψε στην γενέτειρά του.

 Σε ηλικία 30 ετών νυμφεύθηκε την 24 ετών Ιωάννα Λοτότσκα στο χωριό Γκάγιε Λεβιατίνσκιε, νομού Κρεμιενιέτσκ, στο ναό του Αγίου Νικολάου, απ' όπου δηλαδή κατήγετο και η σύζυγός του. Αυτή ήταν, για κείνον τον καιρό, σχετικώς μορφωμένη, είχε σπουδάσει σε μία σχολή Οικονομικής και Εμπορικής επιχειρήσεως. Εδημιούργησαν, ενωμένοι με το μυστήριο του Γάμου, μία παραδειγματική χριστιανική οικογένεια, μία «κατ' οίκον Εκκλησία» και βάσταζαν τα βάρη της οικογενειακής ζωής, αλληλοβοηθούμενοι.

 Μετά το γάμο τους, αφιερώθηκαν στην υπηρεσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας. και το 1924 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος στο ναό του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Χελμ, υπό του Αρχιεπισκόπου Βαρσοβίας Διονυσίου. Η πρεσβυτέρα του τον ακολουθούσε και τον βοηθούσε στο πνευματικό του έργο. Η πρώτη ενορία του πατρός Παύλου ήταν στην πόλη Ποτόκ Γκούρνι, του νομού Μπιλγκόραϊ.

 Κατά τα τέλη του 1927 η προϊσταμένη του αρχή, τον έστειλε στα νοτιώτερα της Πολωνίας, στην επαρχία Λεμκοβστσίζνα. Εκεί συνέχισε με τον ίδιο ζήλο το ποιμαντικό του έργο και πολλούς πρώην Ουνίτες μεταξύ των Λέμκονβ επέστρεψε στην προγονική τους πίστη, την Ορθοδοξία. Στην επαρχία αυτή λειτουργούσε στα χωριά Σβιοτκόβα και Ντεσνίτσα, του νομού Γιάσλο.

 Όταν επεκτάθηκε ο διωγμός των Ορθοδόξων στην επαρχία του Χελμ, το 1938, τότε ο πατήρ Παύλος μαζί με την πρεσβυτέρα του -ήταν τότε 44 ετών- εστάλη εκεί και ανέλαβε την ενορία της πόλεως Σιεντλίσκι, του νομού Ζάμοστς. Στους δύσκολους εκείνους καιρούς, όταν οι Ρωμαιοκαθολικοί ανάγκαζαν με κάθε τρόπο τους Ορθοδόξους να προσχωρήσουν στον παπισμό, ο πατήρ Παύλος τους ενίσχυε για να παραμείνουν πιστοί στην Ορθοδοξία.

Κατά τα έτη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συνέχισε να λειτουργεί στην ίδια επαρχία και εξυπηρετούσε διάφορες ενορίες. τότε κατοικούσε στο χωριό Σνιατίτσε. Το περιβάλλον ήταν εχθρικό προς την Ορθοδοξία και ο ίδιος με την πρεσβυτέρα του υπέστησαν πολλές φορές διωγμούς, δαρμούς, κλοπές των υπαρχόντων τους και απειλές. παρ' όλα αυτά, έμεινε στερεός στην διακονία του.

 Τέλος, το 1943, εστάλη υπό της εκκλησιαστικής του αρχής στο χωριό Γκραμπόβιετς της ίδιας επαρχίας, όπου όμως η εχθρότητα των ετεροδόξων έφθασε στο αποκορύφωμά της, λόγω του ενθέου ζήλου του. και έτσι οι παπικοί αντάρτες, την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, συνέλαβαν τον ίδιο και την πρεσβυτέρα του και τους υπέβαλλαν σε φρικτά βασανιστήρια και τέλος τους εθανάτωσαν, διότι δεν ανέχονταν την σταθερή εμμονή τους στην πατροπαράδοτη πίστη τους.
Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη
πηγή-www.impantokratoros.gr

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 Αγγελική Βαρελά
Αποτέλεσμα εικόνας για children pigeons
Την πρώτη μέρα του καινούργιου χρόνου ο Θεός φώναξε τους αγγέλους σε συμβούλιο. Ήθελε ν’ ανοίξει καινούργια βιβλία για τη νέα χρονιά κι ήθελε να ξέρει πόσα από τα έργα του παλιού χρόνου είχαν τελειώσει, πόσα είχαν μείνει μισοτελειωμένα και πόσα δεν είχαν αρχίσει ακόμα, παρά τις οδηγίες του.Τα μικρά αγγελάκια κατέβασαν από τα ράφια τα μεγάλα χοντρά βιβλία και τ’ απόθεσαν στο συννεφένιο τραπέζι. Πήραν μολύβια και γομολάστιχες κι ήταν έτοιμα να γράψουν και να σβήσουν.
Ο Θεός ρωτούσε, οι άγγελοι απαντούσαν.

 – Ανοίξτε τη σελίδα της προόδου. Πώς πάνε οι άνθρωποι;
 – Πολύ καλά, αποκρίθηκε ο μεγάλος Άγγελος. Ξαναπήγαν στο φεγγάρι και φωτογράφισαν και την Αφροδίτη. Ο Θεός κούνησε το κεφάλι του.
 – Από αγάπη; Από ομόνοια; Από συμπόνια; Πώς πάνε; 
Οι άγγελοι κόμπιασαν. Ο Θεός κατάλαβε. Έσκυψε στη σελίδα. Ήταν πυκνογραμμένη. Διάβασε προσεκτικά και ξεχώρισε τις λέξεις: «Πόλεμοι. Μάχες. Βόμβες. Κανόνια». 
– Βάλτε αυτή τη σελίδα στις ζημιές του παλιού χρόνου, είπε θλιμμένος. Ανοίξτε μια καινούργια κατάλευκη. Και πέστε να έρθουν μπροστά μου τα περιστέρια τ’ ουρανού.

 Τα πουλάκια φτεροκόπησαν σε λίγο και παρατάχτηκαν μπροστά του. Τα ματάκια τους γυάλιζαν σαν τις μαύρες χάντρες του κομπολογιού. 
– Σας παρακαλώ, είπε ο Θεός, να πεταχτείτε μέχρι τη γη να δώσετε αυτά τα μηνύματα στους ανθρώπους. Είναι μηνύματα ειρήνης και αγάπης. Να τους δώσετε να καταλάβουν ότι είμαι πικραμένος γιατί δεν τηρούν τις εντολές μου.
Οι άγγελοι άρχισαν να γράφουν μηνύματα σε μικρά λευκά χαρτάκια: «Αγαπάτε

-Τί γίνεσθε, Γέροντα; -Γίνομαι, παιδί μου.

(+)Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
Πορεία προς το επίγειο τέλος
Σχετική εικόνα

[.....]Λίγες εβδομάδες πριν αναχωρήσει ο Γέροντας από τον κόσμο αυτό, ήταν καθισμένος στην καρέκλα με τους ορούς στα χέρια. Μπαίνει κάποιος επισκέπτης, του φιλάει το χέρι και τον ρωτά:
-Τί γίνεσθε, Γέροντα;
-Γίνομαι, παιδί μου.
Και επειδή ο επισκέπτης δεν κατάλαβε, συνέχισε:
-Ωριμάζω!

Και λίγες μέρες πριν κοιμηθεί, απευθυνόμενος σε παρευρισκόμενο πνευματικοπαίδι του, τόνισε:
-Να ξέρες, Δ., πόσο λειαίνει τον ακατέργαστο Επι­φάνιο όλη αυτή η ταλαιπωρία!
Οι πόνοι του ήσαν φρικτοί κατά το τέλος της επιγείου ζωής του. Γι’ αυτό είπε κάποτε:
- Αν νοιώθατε όπως εγώ τώρα έστω και για 2′, θα παρακαλούσατε τον Θεό να σας πάρει αμέσως! Και στρεφόμενος προς τον Κύριο: «Πτωχός και αλγών ειμί εγώ· η σωτηρία σου, ο Θεός, αντιλάβοιτό μου»(Ψαλ. ξη’ 30).
Τις τελευταίες εβδομάδες λόγω των φρικτών πόνων τις πέρασε ανάσκελα στο κρεβάτι. Δεν μπορούσε σε καμία άλλη θέση να ανακουφισθεί.
-Παρακάλεσα, μας είπε, τον Θεό να μου δώσει άλλη μία θέση. Εκείνος όμως δεν μου έδωσε. Ας είναι δοξασμένο το όνομα Του!
Του είπε κάποτε ένα πνευματικοπαίδι του-γιατρός που προσπαθούσε επί ώρα να του βρει φλέβα:
—Να με συγχωρείτε, Γέροντα, που σας πονώ, αλλά το κάνω για το καλό σας.
—Το καταλαβαίνω, παιδί μου. Εμένα να με συγχωρείς που σε παιδεύω. Να ξέρης ότι δεν στενοχωρούμαι για τις φλεβοκεντήσεις, αλλά επειδή στενοχωρείσαι εσύ που δεν βρίσκεις φλέβες.

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2019

Ο χάρτης της Ευρώπης μέσα από τα πιο εμβληματικά έργα τέχνης κάθε χώρας

Έναν υπέροχο χάρτη ο οποίος παρουσιάζει τα 44 πιο εμβληματικά έργα τέχνης κάθε χώρας της Ευρώπης ανάρτησε στο Reddit ο χρήστης Halfabluesky.

Ανάμεσα σε αυτά βρίσκουμε γνωστούς πίνακες ζωγραφικής αλλά και γλυπτά.

Ο δημιουργός, στην περίπτωση της Ελλάδας, επέλεξε την Αφροδίτη της Μήλου. Το άγαλμα βρέθηκε την άνοιξη του 1820 σε αγροτική περιοχή της Μήλου και κατέληξε ένα χρόνο αργότερα στο Μουσείο του Λούβρου, όπου και εκτίθεται μέχρι σήμερα. Η Αφροδίτη της Μήλου είναι σκαλισμένη σε παριανό μάρμαρο και έχει ύψος 2.02 μ. Χρονολογείται γύρω στο 150 - 50 π.Χ. Το έργο έχει δουλευτεί σε χωριστά κομμάτια, τα οποία στη συνέχεια ο δημιουργός συνέδεσε στους γλουτούς, εκεί που πέφτουν και οι πτυχώσεις του ενδύματος. Χωριστά είχαν δουλευτεί το αριστερό χέρι αλλά και το αριστερό πόδι όπως και το δεξί.

Ορισμένα από τα έργα:

Αυστρία: The Kiss, Gustav Klimt, 1908.
Βέλγιο:The Son of Man, René Magritte, 1964.
Δανία: The Little Mermaid, Edvard Eriksen, 1913.
Γαλλία: Impression, Sunrise, Claude Monet, 1872.
Γερμανία: Wanderer Above the Sea of Fog, Caspar David Friedrich, 1818.
Ελλάδα: Venus de Milo, Alexandros of Antioch, 130-100πΧ.
Ιρλανδία: Three Studies of Lucian Freud, Francis Bacon, 1969.
Ιταλία: Mona Lisa, Leonardo Da Vinci, 1503-06, (πιθανότατα έως και το 1517).
Μονακό:Ranieri I, Unknown (περίοδος βασιλείας 1267-1314).
Μάλτα: Οur Lady of Philermos.
Ολλανδία: The Girl with a Pearl Earring, Johannes Vermeer, 1656.
Νορβηγία: The Scream, Edvard Munch, 1893.
Πολωνία: Rejtan, or the Fall of Poland, Jan Matjko, 1866.
Πορτογαλία: Le Fado, José Malhoa, 1910.
Ρωσία: Golden Autumn, Isaac Levitan, 1895.
Σερβία: The Wounded Montenegrin, Paja Jovanović, 1882.
Σλοβακία: Έργο του Albin Brunovsky, (1935-1997).
Σλοβένια: Pomlad (Spring), Ivan Grohar, 1903.
Ισπανία: Guernica, Pablo Picasso, 1937.
Σουηδία: Breakfast Under the Big Birch Tree, Carl Larsson, 1895.
Ελβετία: The Walking Man, Alberto Giacometti, 1960.
Τουρκία: The Tortoise Trainer, Osman Hamdi Bey, 1906-7
Ουκρανία: Reply of the Zaporozhian Cossacks, Ilya Repin, 1880-1891.
Ηνωμένο Βασίλειο: Τhe Fighting Temeraire, Joseph Mallord William Turner, 1838
Πόλη του Βατικανού: Creation of Adam, Michelangelo, 1508-1512.
https://apotis4stis5.com/αντιγραφή

Ο Άγιος Νεκτάριος προστάτης της Βαρβακείου Σχολής

Αποτέλεσμα εικόνας για βαρβακειος και αγιος νεκταριος
  Εδώ και 19 χρόνια, ένα από τα πιο ιστορικά σχολεία της Αθήνας (αλλά και της Ελλάδας), η Βαρβάκειος Σχολή, το δημιούργημα αυτό του Μεγάλου Εθνικού Ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη, του αγράμματου Ψαριανού λεοντόκαρδου καπετάνιου, που από τον πόθο του για την Ελληνική Παιδεία ,κληροδότησε όλη την περιουσία του για να εκπαιδευθούν οι νέοι της πατρίδας μας, σεμνύνεται για μια προνομιακή τιμή.
 Είναι ένα σχολείο (το μοναδικό ίσως) ,το οποίο έχει απόφοιτό του, έναν Άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τον Άγιο που σφράγισε με την Αγιότητά του τον 20ο αιώνα και που το ερχόμενο έτος 2020, θα γιορτάσουμε και θα τιμήσουμε τα εκατό χρόνια από την κοίμησή του. Ομιλούμε βέβαια για τον Αγιο Νεκτάριο.
 
Η σχέση του Αγίου με το Βαρβάκειο είναι ιδιόμορφη. Βρισκόταν στη Χίο ,όταν το1881 έγινε μεγάλος σεισμός. Αυτό ανάγκασε τον τότε διάκονο Νεκτάριο Κεφαλά , να εγκαταλείψει το νησί που τον φιλοξενούσε ως μοναχό και δάσκαλο (!) (βλέπετε τότε δεν απαιτούνταν πανεπιστημιακοί αλλά ούτε και γυμνασιακοί τίτλοι για να γίνει κανείς δάσκαλος), και να έλθει στην Αθήνα για να ολοκληρώσει τις γυμνασιακές του σπουδές. Στην Αθήνα υπήρχαν τότε τέσσερα γυμνάσια αρρένων. Ένα από αυτά ήταν και η Βαρβάκειος Σχολή . Εκεί ενεγράφη και έλαβε το Απολυτήριο ως «κατ’οίκον διδαχθείς».

 Με το απολυτήριό του Βαρβακείου που έχει βαθμολογηθεί με «Σχεδόν καλώς»

Cand un mare sfânt ''pleca'',un alt mare sfânt se nastea!


Cand un mare sfânt ''pleca'',un alt mare sfânt se nastea!
Sfântul Nectarie ''pleca ''din lumea aceasta pe 9 Noiembrie 1920,in timp ce pe 5 Noiembrie 1920(cu 4 zile inainte)s-a nascut Sfântul Iakovos Tsalikis.

Doi mari Sfînți ai Smereniei,ai Rabdarii,ai Iertarii,ai Dragostei!

ΚΥΡΙΑΚΗ Η' ΛΟΥΚΑ-Ο Χριστός μεταβάλλει οριστικά την έννοια του «πλησίον»

Αποτέλεσμα εικόνας για samarinean milostiv icoana
 Ένας γραμματέας, μας διηγείται ο ευαγγελιστής Λουκάς, αδελφοί μου, πλησίασε τον Κύριο μας και είχε ένα διάλογο μαζί του για το, πως θα εξασφάλιζε την αιώνιο ζωή. Στο διάλογο ο Κύριος του υπενθύμισε τις εντολές που έπρεπε να εφαρμόσει. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και η αγάπη στον πλησίον. Ο γραμματέας θέλησε να διευκρινίσει την έννοια του πλησίον και ρώτησε ευθέως τον Κύριο μας «Ποίος εἶναι πλησίον μου» τον οποίο οφείλω να αγαπώ όπως και τον εαυτό μου. Και ο Χριστός τον βοήθησε να καταλάβει όχι μόνο ποιος θεωρείται πλησίον, αλλά και πως φανερώνεται και εκδηλώνεται η αγάπη μας σε αυτόν.
Ας παρακολουθήσουμε τις σκέψεις του Κυρίου μας για να μάθουμε και εμείς όπως και ο γραμματέας εκείνος «Ποίος εἶναι ὁ πλησίον μας.»

  Καταρχάς θα πρέπει να πούμε, ότι από την παραβολή φαίνεται, ότι ο ερωτών γραμματέας σαν άνθρωπος που μελετούσε το νόμο του Θεού που γνώριζε από τη μελέτη του, ποιός θεωρείται κατά την άποψη της παλαιάς διαθήκης «πλησίον». Έρχεται όμως ο Χριστός και του ανατρέπει αυτήν την γνωστή του εντύπωση και μεταβάλλει οριστικά την έννοια του «πλησίον» .
  Με την ιστορία του «καλοῦ Σαμαρείτη» που διηγήθηκε ο Χριστός μας φανέρωσε ότι «πλησίον μας» δεν θεωρείται μόνο ο αδελφός μας. Ο άνθρωπος που έχει την ίδια πίστη με μας. Πλησίον δεν είναι μόνο τα μέλη της οικογένειας μας ή και οι ομόφυλοι μας. Πλησίον δεν είναι μόνο οι φίλοι και οι οικείοι μας. Είναι και αυτοί αλλά και άλλοι πολλοί. «πλησίον» είναι και οι εχθροί μας. «πλησίον» είναι και αυτοί που θεωρούνται ξένοι, και αυτοί που έχουν διαφορετική πίστη από εμάς. Ο κόσμος όλος, οι άνθρωποι όλοι, είναι «πλησίον» για το χριστιανό. Ο Χριστός έδωσε με τη σημερινή παραβολή ένα παγκόσμιο χαρακτήρα στην έννοια του «πλησίον» και κατάργησε κάθε φραγμό μέσα στην καρδιά του ανθρώπου έτσι

Νέα....πατριδογνωσία!Σε μία φράση ὅλο το σχέδιο τῆς νέας τάξης..

Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Καραγιάννης

 Σὲ μία φράση ὅλο τὸ σχέδιο τῆς νέας τάξης.. Πρέπει νὰ ξεχάσουμε λοιπόν. Σὲ μία φράση ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀντιμαχόμαστε. Σὲ μία φράση ὅλα. Αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποία κάποιοι θέλουμε νὰ πεθάνουμε γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία καὶ μάλιστα μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη, κάποιοι ἄλλοι θέλουν νὰ τὰ θάψουν... Αὐτὸ λέει ἡ κυρία στὴ φωτογραφία.
 Στὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση κι ἔπειτα θὰ ὑπάρχει μία ἄλλη ἱστορία ἐφάμιλλη μὲ τὸ διακύβευμα. Καμία πατρίδα μόνο «παγκοσμιοποίηση», κανένα σύνορο μόνο «hotspots» καμία ἐθνικὴ ἰδιόπροσωπεια μόνο «διαφορετικότητες», κανένας σεβασμὸς στὴ θυσία τῶν προγόνων μόνο «ἀνεκτικότητα στὸ δικαίωμα τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ», καμιὰ δράση μόνο «ἐνδοτισμός». Τίποτα. Ἄπνοια. Θάνατος.
Πάντως ἐμεῖς θὰ παλέψουμε στὸ σπίτι, στὴ δουλειά, στὴν παρέα. Γιατί δὲν μᾶς λείπει κυρία Πρόεδρε τῆς φίεστας ἡ διαμόρφωση μίας νέας πατριδογνωσίας. Τί πάει νὰ πεῖ....αὐτό; Τί εἶναι αὐτὸ ; Κοντεύετε νὰ μᾶς κάψετε τὸ νοῦ ἀλλὰ δὲν θὰ τὸ πετύχετε.!
Νὰ σᾶς πῶ τί λείπει; Ἡ γνώση. Καὶ ἡ λογικὴ ποὺ τῆς κάναμε καὶ μνημόσυνο. Λείπει ἡ γλώσσα ποὺ τὴν φτωχαίνουμε γιὰ νὰ εἴμαστε ἀρεστοί.

 Λείπουν τὰ πνευματικὰ στηρίγματα.
 Λείπει ἡ πραγματικὴ ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον καὶ ὄχι ἡ χρηματοδοτούμενη καὶ κατευθυνόμενη ἀλληλεγγύη. 
Λείπει ποὺ ἐνῶ δείχνουμε ἀνθρωπιὰ μὲ ἀξιοπρέπεια θέλετε νὰ δείχνουμε ἀνοχὴ σὲ κάθε ἀρρωστημένη ἐπιθυμία τῆς ἀχόρταγης νέας τάξης.
Πεῖτε ὅτι θέλετε. Δοκιμασίες στὴ ζωή μας θὰ ἀντιμετωπίζουμε πάντα. Καὶ θὰ παλεύουμε.
Κόντρα.
Ὅπως οἱ πρόγονοί μας, καὶ μακάρι νὰ πεθάνουμε γὶ αὐτό.



Οι Άγγελοι κατά την Αγία Γραφή

του Κων. Α. Οικονόμου, δασκάλου

   Η πρώτη σημασία της λέξης άγγελος στην Αγία Γραφή είναι αυτή του αγγελιαφόρου (Μτθ. ια΄10, Λουκ. ζ΄24). Πολλές φορές σημαίνει τον φέροντα την αγγελία (Ιώβ α΄14, Α΄ Βασ. ια΄3), άλλες τον Προφήτη (Ησ. μβ΄19, Αγγ. α΄13), άλλες τον ιερέα (Εκκλ. ε΄6, Μαλαχ. β΄7), άλλες τον ιεροκήρυκα (Αποκ.β΄1,8,12) και τέλος τον ίδιο τον Ιησού Χριστό ως μέγα άγγελο της Διαθήκης (Μαλαχ. γ΄1).

 Κυρίως, όμως, με τη λέξη άγγελος η Αγία Γραφή εννοεί το πνευματικό και λογικό ον, που είναι ανώτερο από τον άνθρωπο στο χαρακτήρα, στις διαθέσεις και τις δυνάμεις. Οι άγγελοι αυτοί του Θεού στέκονται πάντοτε ενώπιον του Θεού, Τον υπηρετούν, μεταφέρουν στους ανθρώπους τις διαταγές Του: “ταύτα δὲ αυτού ενθυμηθέντος ιδοὺ άγγελος Κυρίου κατ' όναρ εφάνη αυτώ λέγων· Ιωσὴφ υιὸς Δαυῒδ, μὴ φοβηθής παραλαβείν Μαριὰμ την γυναίκά σου, το γαρ εν αυτή γεννηθὲν εκ πνεύματός εστιν αγίου” (Μτθ. α΄20), και ενεργούν υπέρ της ευημερίας και της σωτηρίας των ανθρώπων και της ανθρωπότητας γενικά: “Καὶ πληρωθέντων ετών τεσσαράκοντα ώφθη αυτώ εν τη ερήμω του όρους Σινά άγγελος Κυρίου εν φλογὶ πυρὸς βάτου.” (Πράξ. ζ΄30).

 Ως πνευματικά όντα οι άγγελοι δεν έχουν διάκριση φύλου:”Εν γὰρ τη αναστάσει ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται, αλλ' ως άγγελοι Θεού εν ουρανώ εισι.” (Μτθ. κβ΄30) Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν πολύ προ της δημιουργίας του ορατού κόσμου: “ότε εγενήθησαν άστρα, ήνεσάν με φωνή μεγάλη πάντες άγγελοί μου.”, λέει ο Θεός στον Ιώβ, (Ιώβ λη΄7). Στη Βίβλο οι άγγελοι παρουσιάζονται πολυπληθείς:” ποταμὸς πυρὸς είλκεν έμπροσθεν αυτού· χίλιαι χιλιάδες ελειτούργουν αυτώ, και μύριαι μυριάδες παρειστήκεισαν αυτώ· κριτήριον εκάθισε, και βίβλοι ηνεώχθησαν.“ (Δαν. ζ΄10) και αλλού: (Μτθ. κστ΄53, Λουκ. β΄13, Εβρ. ιβ΄22,23), ως όντα μεγάλης ισχύος: “ ευλογείτε τον Κύριον, πάντες οι άγγελοι αυτού, δυνατοὶ ισχύι ποιούντες τον λόγον αυτού του ακούσαι της φωνής των λόγων αυτού.” (Ψαλ. ρβ΄20) και αλλού (Β΄Πέτρ. β΄11, Αποκ. ε΄2, ιη΄21, κ.α.), ως ενεργητικοί: “και εγένετο εν τω αναβήναι την φλόγα επάνω του θυσιαστηρίου έως του ουρανού και ανέβη ο άγγελος Κυρίου εν τη

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2019

Η κοίμηση και ο ενταφιασμός του Αγίου Νεκταρίου

Αποτέλεσμα εικόνας για δωματιο αγ νεκταριου νοσοκομειο
..."Δεν πρόλαβε να κάνει εγχείρηση, δεν πρόλαβε να περάσει από μαχαίρι.
Η Αθήνα συγκλονιζόταν από ιαχές και αλλαλαγμούς για την εκλογική ήττα του Βενιζέλου, για τις αλλαγές στην Κυβέρνηση, για την επαναφορά του εξόριστου Βασιλιά Κωνσταντίνου, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι συζητούσαν, σχολίαζαν την έκπτωση του Μελετίου και την επανανθρόνιση του Θεοκλήτου, όταν ο χλωμός ασκητικός εκείνος γέροντας, ο καλόγερος της Αίγινας, έβλεπε ξαφνικά καταμπροστά του ανοιγμένους τους ουρανούς και τους αγγέλους κατά χιλιάδες να τον υποδέχονται.
Στάθηκε λίγο προτού ξεψυχήσει κι αφουγκράστηκε. Από ψηλά κάποια γνώριμη φωνή, κάποια ολόγλυκια φωνή σε ξένη χώρα τον καλούσε.
"Είσελθε τέκνον, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου. Σε αναμένει ο της δικαιοσύνης στέφανος."
"Εις εμέ, εις εμέ το λέγεις Κύριε;" πρόλαβαν να ψιθυρίσουν για στερνή φορά τα χείλη του.
Κι ανοίγοντας το στόμα να πάρει ανασεμιά, είδε πως μεταφέρεται. Παρέδωσε την άγια του υπομονετική ψυχή στον αγαπημένο του Αφέντη. Στον Αφέντη των ουρανίων, των επιγείων και καταχθονίων.
Η γερόντισσα Ευφημία αναστατώθηκε.
"Σεβασμιώτατε, Σεβασμιώτατε, ανάκραξε με λυγμούς. Κύριε Σακκόπουλε, πού είναι ο κύριος Σακκόπουλος;... Το τηλέφωνο παρακαλώ, το τηλέφωνο...
Ήρθε μια σαβανώτρα από το προσωπικό του νοσοκομείου να βοηθήσει τη γερόντισσα. Το νεκρό σώμα, μοσκομύριζε... Θεέ και Κύριε ! ... Κάτι πήγε να πει η γερόντισσα δεν το μπόρεσε. Για μια στιγμή έβγαλαν τη μάλλινη φανέλλα και την πέταξαν πρόχειρα στο διπλανό κρεββάτι. Κι ώσπου να προχωρήσουν να τελειώσουν με τα σάβανα, ο διπλανός άρρωστος, ο άνθρωπος που έπασχε από παράλυση των κάτω άκρων κινήθηκε, ξεπετάχθηκε όρθιος, αμφιταλαντεύθηκε, στάθηκε στα πόδια του κι έκανε το σταυρό του.
"Σηκώθηκα, περπατάω! ανάκραξε δυνατά, Θεέ μου, έγινα καλά! Τι έχει αυτή η φανέλλα;"
Για δες, ήταν στ' αλήθεια όρθιος, περπατούσε !
Δεν καλοκατάλαβαν, απόμειναν να χάσκουν. Το νεκρό σώμα μοσκομύριζε... Η γερόντισσα πήρε τη φανέλλα, την έβαλε ένα κουβάρι στο ράσο της. Τα χέρια της έτρεμαν.
Η εικόνα ίσως περιέχει: 4 άτομα
Απόρησαν oι γιατροί, απόρησε και το προσωπικό του νοσοκομείου όταν έμαθαν πως ο φτωχός ρασοφόρος από την Aίγινα, ήταν άλλοτε γενικός διευθυντής στη Ριζάρειο και ήταν λέει... Δεσπότης!
Μια νύχτα θρήνου πέρασε η γερόντισσα Ευφημία.

Αργά το πρωί έφθασε ένας φίλος Αρχιμανδρίτης, ιεροκήρυκας, ο Παντελεήμων Φωστίνης και λίγο πιο έπειτα ο Πρωτοπρεσβύτερος Άγγελος Νησιώτης, διαλεκτός μαθητής του στη Ριζάρειο και δημιουργός αργότερα κατηχητικών σχολείων. Έφθασε σωστό ανθρώπινο ράκος κι ο Κωστής Σακκόπουλος. Παράγγειλαν το φέρετρο, παράγγειλαν τη νεκροφόρα και λίγo αργότερα ξεκίνησαν για τον Πειραιά.
Το βαποράκι της γραμμής η "Πτερωτή", θα σήκωνε άγκυρα για την Αίγινα ακριβώς στις δύο το μεσημέρι. Η νεκροφόρα με λογής - λογής διατυπώσεις που έπρεπε να γίνουν, έφθασε εμπρός στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος στον Πειραιά, λίγo μετά τις δώδεκα. Ο Ναός βρέθηκε κλειστός, όλοι oι αρμόδιοι κι ο νεωκόρος, έλειπαν για μεσημεριάτικη διακοπή.
Αποτέλεσμα εικόνας για δωματιο αγ νεκταριου παραλυτος θεραπεια
Αυθόρμητα μαζεύτηκε ολόγυρα στο πεζοδρόμιο κόσμος. Από λαλιά σε λαλιά, ακούστηκε, μαθεύτηκε στην εργατική πόλη, η Κοίμηση του γέροντα της Ριζαρείου. Κι ένας λαός περικύκλωσε το φέρετρο.
Καθώς το έφεραν σιμά στα σκαλοπάτια του Ναού για να πάρουν τουλάχιστον μια φωτογραφία στην πόλη και στο χώρο που τόσο είχε κηρύξει κι αγαπήσει, κι άνοιξαν το καπάκι, μούδιασαν, τάχασαν... Παρατήρησαν κάτι το ασυνήθιστο, το καταπληκτικό. Από την ήρεμη και γαλήνια μορφή έσταζε κάτι σαν ιδρώτας που μοσκομύριζε... Θεέ και Κύριε !
Ο Κώστας ο Σακκόπουλος σαστισμένος έτρεξε κι αγόρασε από το περίπτερο ένα

Μαρτυρίες εκείνων που γνώρισαν τον Αγ. Νεκτάριο και έζησαν δίπλα του!

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul nectarie
Ο π. Εμμανουήλ Γιαννούλης, εφημέριος του Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου και Αγ. Διονυσίου, αφηγείται αυθεντικά περιστατικά από τον θαυματουργό βίο του προστάτη της Αίγινας

 Η συμπεριφορά αυτού του κόσμου έχει την εξουσία να υποβιβάζει τον άνθρωπο και ο Αγιος Νεκτάριος, που τον τιμούμε στις 9 Νοεμβρίου, είχε υποστεί τις συνέπειες της εξουσίας του κόσμου. Αλλά η αληθινή εξουσία είναι εκείνη του εσταυρωμένου Θεού ή των εσταυρωμένων Αγίων Του. Η ανθρώπινη ιστορία συγκλονίζεται πάντα από τη δύναμη της πίστης. Ο τρόπος όμως με τον οποίο μεταδίδεται η πίστη παραμένει ένα μυστήριο. Μπορούμε μόνο να περιγράψουμε όμορφες ιστορίες πίστης και αυτό θα κάνουμε.

 Επισκεφθήκαμε το νησί όπου μόνασε ο Αγιος Νεκτάριος, την Αίγινα, και συνομιλήσαμε με τον ιερέα Εμμανουήλ Γιαννούλη, εφημέριο του Μητροπολιτικού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αγίου Διονυσίου Αιγίνης, ο οποίος έχει κάνει έρευνα για τον Αγιο, συλλέγοντας μαρτυρίες από ανθρώπους που τον συναπάντησαν. 
Ο ίδιος μίλησε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» και αναφέρει τα εξής: 
«Γεννήθηκα το 1951 και μεγάλωσα στην Αίγινα, το νησί του Αγίου Νεκταρίου. Από την παιδική μου ηλικία γνώρισα διάφορα πρόσωπα τα οποία έζησαν τον μεγάλο Αγιο της Ορθοδοξίας ή άκουσαν κάτι γι' αυτόν. Αλλοι εργάστηκαν ή έζησαν στο μοναστήρι του, ορισμένοι απέκτησαν φιλικούς ή πνευματικούς δεσμούς μαζί του, άλλοι εξομολογήθηκαν σε αυτόν. Ο Αγιος λειτούργησε σε ναούς του νησιού, τέλεσε ιερά μυστήρια κ.ά.».
Και προσθέτει: «Ολοι αυτοί, μεγάλης ηλικίας τότε άνθρωποι, έχουν τώρα πια φύγει από τη ζωή. Για να μη χαθούν αυτές οι πολύτιμες μαρτυρίες, σκέφτηκα να καταγραφούν. Δεν είναι εύκολο να σκιαγραφηθεί η ζωή ενός Αγίου, πολύ περισσότερο να αποδοθούν οι μυστικές αναβάσεις της καρδίας του! Ωστόσο οι σύγχρονοι Αγιοι της Εκκλησίας αποτελούν ουσιαστικά τους πραγματικούς παρηγορητές του ανθρώπου σήμερα. Μας ανοίγουν κάποια χαραμάδα για να δούμε λίγο Ουρανό στο καθημερινό κυνηγητό της ύλης. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο έπειτα από έρευνα έγραψα για τον Αγιο Νεκτάριο και τον Οσιο γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο».
Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο
Ο γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος κρατάει την μίτρα του Αγίου Νεκταρίου

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ«Ο π. Φιλόθεος υπήρξε πνευματικό τέκνο του Αγίου Νεκταρίου από την εποχή που ως Κωνσταντίνος υπηρετούσε τη στρατιωτική θητεία του στην Αθήνα και ο Αγιος ήταν τότε διευθυντής της Εκκλησιαστικής Ριζαρείου Σχολής» επισημαίνει ο π. Εμμανουήλ και συνεχίζει: «Ο γέροντας Φιλόθεος υπήρξε ο πρώτος πνευματικός στη ζωή μου. Με ποιον τρόπο; Σε ηλικία μόλις πέντε χρονών εξομολογήθηκα σε αυτόν στο σπίτι της γιαγιάς, στην Αίγινα. Οσες φορές ερχόταν ο γέροντας στο νησί για να προσκυνήσει στον τάφο του Αγίου Νεκταρίου στο μοναστήρι του, συνήθως περνούσε από το σπίτι της γιαγιάς. Ο λόγος ήταν ότι η γιαγιά καταγόταν από την Πάρο και συνδεόταν με τον γέροντα, που ήταν τότε Ηγούμενος στη Μονή Λογγοβάρδας. Αργότερα η οικογένεια της μητέρας μου εγκαταστάθηκε στην Αίγινα. Σέβονταν τον π. Φιλόθεο: “Και το νερό του, αγίασμα!” έλεγαν και φύλαγαν το νερό από το ποτήρι που έπινε...»

Η ΙΕΡΟΡΑΠΤΡΙΑ
 Αναφερόμενος στον Αγιο Νεκτάριο, ο π. Εμμανουήλ Γιαννούλης σημειώνει: «Στη δεκαετία του '70 και ως φοιτητής Νομικής επισκεπτόμουν ένα γνωστό μου πρόσωπο στην Αίγινα. Ηταν μια ηλικιωμένη ιεροράπτρια, η Ευγενία Ροδίτου, που γνώρισε τον Αγιο Νεκτάριο - μάλιστα, είχε εξομολογηθεί σε αυτόν! Μου έλεγε: 
“Ημαστε καμιά δεκαπενταριά κοπέλες από τη γειτονιά και ανεβήκαμε στο

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

Κύριε Ιησού Χριστέ, Ανάστησε!


Ποιος σήμερα καταλαβαίνει; ποιος ακούει;
-Ακούει ο Θεός, νιώθει Εκείνος, μωρή Σαλογραία!Και μας ενισχύει!
Μας κρατάει το κεφάλι έξω από τα κύματα της αφρισμένης θάλασσας του βίου,
της θάλασσας  που λυσσάει για τον καταποντισμό μας!
-Ναι το πιστεύω.
Έχει βιώσει  η ψυχή  μου, απίστευτα σκηνικά...

Ωστόσο... θα ήθελα  απόψε να σου  αναφέρω μια φαινομενικά ασήμαντη εμπειρία,γνωστών μου, αγωνιζομένων  εν Θεώ, ανθρώπων..

Πατέρας πιστός, προσεύχεται εμπόνως  για τα παιδιά του. 
Ειδικά μια μέρα πριν κάμποσους μήνες, (του 2014)πηγαίνοντας σε συγκεκριμένο τόπο (χωριό), έλεγε φωναχτά σ’ όλη τη διαδρομή
καθώς οδηγούσε στην Εθνική οδό, τ' αυτοκίνητο:
-Κύριε Ιησού Χριστέ , Ανάστησε   τον ... και τον ....(τα ονόματα των δυο γιών του).
-Κύριε Ιησού Χριστέ, Ανάστησε!
Ίσα που δεν έκλαιγε... 
Μεγαλόφωνα  επαναλάμβανε επί ώρες... μέσα στο αμάξι (στον πηγαιμό- στον ερχομό- απ' το συγκεκριμένο τόπο)τα λόγια τούτα.
-Κύριε Ιησού Χριστέ... Ανάστησε!
Και η βαθιά του καρδιά γονάτιζε...Τα μάτια βούρκωναν...Ο Χριστός μόνος  και η ύπαρξή του μόνη...
-Κύριε Ιησού Χριστέ, τα παιδιά...όλου του κόσμου, και τελευταία τα δικά μου...
Ανάστησε....!Ανάστησε....!Ανάστησε....!
Αντηχούσε ο καημός στα βάθη του είναι του
ξεχυνόταν έξω στον αέρα...ανέβαινε καβαλάρης  στις πλάτες γαλάζιων πουλιών
πετούσε μαζί τους, στα ουράνια.
-Ο Χριστός, η ύπαρξή  του κι η πίκρα του....
-Τα  τέκνα   απόντα "εις χώραν μακράν".
Συντετριμμένη, εκτενής  η ικεσία του πατρός.
-Τι βοάς προς με;  ρώτησε κάποτε  ο Λόγος...

Ο  ίδιος,επιστρέφοντας απ’ το  ταξίδι δεν είπε κάτι στην καλή του  γυναίκα
για τις κραυγές, για την πληγωμένη επίκλησή  του προς τον Κύριο της Δόξης.

Δυο μέρες αργότερα, η μητέρα πήρε τηλέφωνο τον ένα της γιο.

Θυρανοίξια και Αγιασμός στο πανέμορφο εκκλησάκι των Ταξιαρχών Γαβριήλ και Μιχαήλ, της Μονής Οσίου Δαβίδ,

Θυρανοίξια και Αγιασμός στο πανέμορφο εκκλησάκι των Ταξιαρχών Γαβριήλ και Μιχαήλ, της Μονής Οσίου Δαβίδ, που κτίσθηκε επί Ηγουμενίας του Αγίου Ιακώβου κατά θαυματουργικό τρόπο


Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, εσωτερικός χώρος

Η εικόνα ίσως περιέχει: την Kalliopi Petkou

 και με παρέμβαση των Αρχαγγέλων και ανακαινίσθηκε και επεκτάθηκε τώρα, επί Ηγουμενίας Γέροντος Γαβριήλ.
Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό και εσωτερικός χώρος

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και εσωτερικός χώρος

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται, δέντρο, ουρανός και υπαίθριες δραστηριότητες
Ακολούθησε ο Εσπερινός της εορτής των Ταξιαρχών και κέρασμα από τον Γέροντα Γαβριήλ για τα ονομαστήριά του.

Ευαγγελισμός, Άγιος Κλήμης Αχρίδα 14ος αι

Λεπτομέρεια
(Ευαγγελισμός, Άγιος Κλήμης Αχρίδα 14ος αι.)

Τοιχογραφία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του 12ου αιώνα

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και άτομα στέκονται
Τοιχογραφία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του 12ου αιώνα στην κρύπτη της Αγίας Λουκίας alle Malve στη Ματέρα.

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος, Μητροπολίτης Οὐγγροβλαχίας καί τά λειτουργικά βιβλία.

Αποτέλεσμα εικόνας για sfantul antim ivireanul
 Ἡ συμβολή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας στή διαμόρφωση καί τήν προώθηση τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ ρουμανικοῦ λαοῦ ὑπῆρξε πολύ σημαντική. Ἕνας ἀπό τούς σημαντικότερους Ρουμάνους ποιητές, ὁ Μιχαήλ Ἐμινέσκου, ὀνόμασε τήν Ὀρθόδοξη Έκκλησία τῆς Ρουμανίας «πνευματική μητέρα τοῦ ρουμανικοῦ γένους, ἡ ὁποία γέννησε τή γλωσσική καί τήν ἐθνική ἑνότητα τοῦ λαοῦ»[1].

  Τά πρῶτα τυπογραφεῖα στή Ρουμανία ἔκαναν τήν ἐμφάνισή τους λιγότερο ἀπό μισό αἰῶνα μετά τήν ἐφεύρεση τῆς τυπογραφίας ἀπό τόν Γουτεμβέργιο (1455). Αὐτά λειτουργούσαν μέσα σέ Μοναστήρια ἤ σέ Ἐπισκοπικές Ἕδρες, ὅπως τό Τιργόβιστε (Târgoviște), Βουκουρέστι, Ἰάσιο, Μπουζάου (Buzău), Νεάμτς κ.ἄ. Οἱ πρῶτοι τυπογράφοι ἦταν κληρικοί, ὅπως ὁ ἱερομόναχος Μακάριος[2], ὁ διάκονος Κορέσι[3], ὁ ἱερομόναχος Μητροφάνης καί πολλοί ἄλλοι. Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι τόἹερατικόν τοῦ ἱερομονάχου Μακαρίου (1508), ἦταν τό πρῶτο τυπωμένο ὀρθόδοξο Ἱερατικόν στόν κόσμο.
Ξεχωριστή θέση στήν ἱστορία τῆς Ἒκκλησίας τῆς Ρουμανίας κατέχει ὁ Μητροπολίτης Ἄνθιμος ὁ Ἴβηρας (1650 – 1716), ἕνεκα τῶν σπουδαίων τυπογραφικῶν καί πολιτιστικῶν του ἐπιτευγμάτων. 
Γεννήθηκε στην Ἰβηρία (σημερινή Γεωργία) τό 1650. Τό κοσμικό του ὄνομα ἦταν Ἀνδρέας[4]. Ἀπό μικρή ἡλικία αἰχμαλωτίστηκε ἀπό τούς Ὀθωμανούς καί ἔζησε τά νεανικά χρόνια του στήν Κωνσταντινούπολη ὡς δοῦλος. Ἔμαθε νά μιλᾶ ἑλληνικά, ἀραβικά, σλαβικά καί τουρκικά[5]. Ἕνεκα τῆς σοφίας καί τῆς μόρφωσης πού εἶχε λάβει, ο Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος Β΄ Νοταράς πλήρωσε σημαντικό ποσό χρημάτων, γιά νά τόν ἐλευθερώσει. Φαίνεται πώς μετά τήν ἀπελευθέρωσή του παρέμεινε στήν Πόλη, ὅπου ἐκάρη μοναχός καί μετονομάσθη Ἄνθιμος.

  Τόν Ἄνθιμο γνώρισε στήν Κωνσταντινούπολη ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Κωνσταντῖνος Μπρινκοβεάνου, ἡγεμόνας τῆς Οὐγγροβλαχίας, ὁ ὁποῖος καί τόν ἔφερε μαζί του στή Βλαχία, ἡ ὁποία κατέληξε νά εἶναι ἡ δεύτερή του πατρίδα. Τό 1691 ο Ἄνθιμος ἀνέλαβε τή διεύθυνση τοῦ Ἡγεμονικοῦ Τυπογραφείου Βουκουρεστίου, ὅπου καί ἐκτύπωσε τό πρῶτο βιβλίο, αὐτό μέ τίτλο «Οἱ διδαχές τοῦ Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος πρός τόν υἱόν του, Λέοντα» [6]. Αὐτό τό ἔργο ἐκτυπώθηκε δαπάναις τοῦ Κωνσταντίνου Μπρινκοβεάνου, στόν ὁποῖον καί τό ἀφιέρωσε ὁ Ἄνθιμος.
Σχετική εικόνα
 Τό 1696 γίνεται ἡγούμενος τῆς Μονῆς Σναγκῶβ, ὅπου ἵδρυσε ἕνα νέο τυπογραφεῖο. Μέσα σέ μόνο πέντε χρόνια καταφέρνει να ἐκδώσει 15 βιβλία: 7 ἑλληνικά, 5 ρουμανικά, ἕνα σλαβονικό (Γραμματική τοῦ Μελετίου Σμοτρίτσκι), ἕνα σλαβο-ρουμανικό καί ἕνα ἑλληνο-ἀραβικό. Μεταξύ τῶν ἑλληνικῶν ἀξίζει νά σημειώσουμε τό Ἀνθολόγιον (1697), ἕνα ὀγκώδες βιβλίο μέ πάνω ἀπό 2000 σελίδες, τό ὁποῖο περιεῖχε ἀποσπάσματα ἀπό τά Μηναῖα, τό Ψαλτήριον, τό Ὡρολόγιον, τήν Όκτώηχον, τό Τριώδιον καί τό Πεντηκοστάριον. Ἀκόμα ἕνα σημαντικό ἔργο ἐκτυπωμένο στά ἐλληνικά εἶναι ἡ Ὁμολογία Πίστεως τοῦ Πέτρου Μογίλα, Μητροπολίτου Κιέβου(1699 – αὐτή ἦταν ἡ τρίτη ἑλληνική ἔκδοση).

 Μεταξύ τῶν βιβλίων πού τύπωσε στή ρουμανική γλῶσσα ὑπενθυμίζουμε α) τό

Μόνο δύο πράγματα δεν θα σε αφήσει να κάνεις ο διάβολος


«Ο διάβολος μας βοηθά να κάνουμε ελεημοσύνη, να νηστεύουμε, να παρθενεύουμε, να χτίζουμε Εκκλησίες γιατί ξέρει, ότι μπορεί να μας ρίξει στην υπερηφάνεια.
Μόνο δύο πράγματα δεν θα σε αφήσει να κάνεις ο διάβολος: α) να πεις ''Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με'' και β) να πας να εξομολογηθείς.»



Γέροντας Νίκων ο Νεοσκητιώτης.

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2019

Δεν σ αγαπώ αληθινά Θεέ μου!Βοήθησέ με όμως κάποτε να τα καταφέρω!


-Αγαπάς τον Θεό ;
-Θ ΄αστειεύεσαι βέβαια! Δεν με ξέρεις καλά ! Δεν με έχεις ζήσει! Δεν έχω κάτσει ποτέ στο τραπέζι και να μην έχω κάνει τον Σταυρό μου ! Τα κομποσχοίνια στα χέρια μου δεν τα βλέπεις; Δεν έχεις παρατηρήσει που κάθε τόσο τα φιλώ ; Τον έχω μέσα μου εγώ τον Θεό !

-Αγαπάς τον Θεό ;
-Με έχεις δει ποτέ να λείπω Κυριακή από την ενορία μας ; Μαζί με τον παπά φτάνω το πρωί ! Όρθρου βαθέος! Και στα διακονήματα πρώτη ! Να σκουπίσω , να γυαλίσω! Γι αυτό και δεν με εγκαταλείπει ποτέ η Παναϊτσα!

-Αγαπάς τον Θεό ;
-Τα βλέπεις τα καινούρια τα καντήλια στο τέμπλο; 8 εκεί και άλλα 4 στα προσκυνητάρια ! Ξέρεις πόσο μου στοίχισαν ; Διακοπές δεν πήγα φέτος ! Το τάμα βλέπεις…Όχι σαν κάτι άλλους ! Μόνο Σταυρούς και μετάνοιες ! Εδώ φαίνεται αν αγαπάς τον Θεό !

-Αγαπάς τον Θεό ;
-Εγώ δεν αγαπώ τον Θεό; Γεμάτο το σπίτι μου με εικόνες, λιβάνι μυρίζει συνεχώς , καντήλι ακοίμητο , ασταμάτητα μεταδίδει το ραδιόφωνο της Μητροπόλεως τον σταθμό! Άσε τα δάκρυα που μου γεμίζουν τα μάτια μόλις ακούσω για κανένα θαύμα …
 Διαφορετικές φαινομενικά αποκρίσεις σε μια ερώτηση, έναν έλεγχο της συνείδησης… Το ευλογημένο δώρο του Θεού στον άνθρωπο! Ελέγχει και σωφρονεί, όταν της επιτρέπουμε βέβαια να επιτελέσει τον Θεόσδοτο ρόλο της και δεν την περιορίζουμε, δεν την κοιμίζουμε αυτάρεσκα και ανθρωπάρεσκα. Σε όλους μας έχει υποβάλλει αυτή την ερώτηση ! Πάλιν και πολλάκις! Και δεν θα πάψει ως την ύστατη πνοή μας να μας ρωτά: Αγαπάς τον Θεό ;

 Είναι εντολή του Θεού,του Σωτήρα μας Χριστού τούτη η αγάπη ! 
Ένας νομικός κάποτε πειράζοντας τον Κύριο τον ρώτησε για το ποια είναι η πιο

Όπου κι αν βρεθείς, συνεχίζεις να αναζητάς την ψυχή σου.

 Αντρέϊ Ταρκόφσκι


 Υπάρχει μόνο ένα είδος ταξιδιού το οποίο είναι δυνατό: στον εσωτερικό μας κόσμο. Ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο δεν μαθαίνουμε πολλά. Δεν πιστεύω πως το ταξίδι τελειώνει πάντα με την επιστροφή. Ο άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ να επιστρέψει εκεί από όπου ξεκίνησε, εφόσον στο μεταξύ έχει αλλάξει. Εννοείται δε, πως δεν μπορεί να γλιτώσει από τον εαυτό του: από εκείνο που φέρουμε μέσα μας, το οποίο είναι το πνευματικό μας ενδιαίτημα, όπως η χελώνα κουβαλάει το καβούκι της. Το ταξίδι ανά τον κόσμο είναι μόνο ένα συμβολικό ταξίδι. Όπου κι αν βρεθείς, συνεχίζεις να αναζητάς την ψυχή σου.