''Η Ξεχασμένη Εντολή'' Γιατί σε γαϊδουράκι και όχι σε άλογο;

Σύμφωνα με τον Νόμο που ο Θεός έδωσε στον Μωϋσή, απαγορευόταν στους Ισραηλίτες να κατέχουν και να χρησιμοποιούν Ίππους. ''Οὐ πληθυνεῖ ἑαυτῷ ἵππον οὐδὲ μὴ ἀποστρέψῃ τὸν λαὸν εἰς Αἴγυπτον, ὅπως μὴ πληθύνῃ αὐτῷ ἵππον'' Δευτερονόμιο ιζ'16
Μόνο ταπεινά γαϊδουράκια επιτρεπόταν για τις μετακινήσεις τους και βόδια για τις αγροτικές δουλειές.

Η πρώτη αιτία ήταν να μην υπερηφανευτεί το Φρόνημα του λαού του Θεού καλπάζοντας με επίδειξη ένα δυνατό άλογο, αλλά να παραμένουν σε όλες τις πτυχές της ζωής τους Ταπεινοί.

Η δεύτερη ήταν να μην στηρίζονται και ελπίζουν σε περίοδο πολέμου στην Ρωμαλεότητα και στην Ισχύ του Ίππου, αλλά στον Ισχυρό Βραχίονα Κυρίου του Θεού τους ο Οποίος με μια σφεντόνα του Δαβίδ και δυό πέτρες τους χάρισε την νίκη. «Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα» Ψαλμ. ιθ

Πρώτο μέλημα τους έπρεπε να είναι η Υπακοή και η Εμπιστοσύνη στον Θεό.
Δεν την εφάρμοσαν όμως πολλοί βασιλείς αυτή την εντολή και στηριζόταν και θαρρούσαν στους πολυπληθείς Ίππους και στις Άμαξες, τα οποία αγόραζαν από την Αίγυπτο, ακόμα και από την Βαβυλώνα.
Συναλλαγές ενάντια στον Νόμο του Θεού με άπιστα έθνη στα οποία κάποτε ήταν σκλαβωμένοι και ο Θεός τους ελευθέρωσε με θαυμαστές επεμβάσεις χωρίς ιππικό και άρματα.

Φωνάζει αυστηρά ο Θεός με τους Προφήτες:
''ἐνεπλήσθη ἡ γῆ ἵππων, καὶ οὐκ ἦν ἀριθμὸς τῶν ἁρμάτων αὐτῶν" Ησαΐας
''ἐφ᾿ ἵππον οὐκ ἀναβησόμεθα'' Ωσηέ.

'' Οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν, οἱ ἐφ᾿ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ᾿ ἅρμασιν, ἔστι γὰρ πολλά, καὶ ἐφ᾿ ἵπποις, πλῆθος σφόδρα, καὶ οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐζήτησαν" Ησαΐας

''Ψευδὴς ἵππος εἰς σωτηρίαν, ἐν δὲ πλήθει δυνάμεως αὐτοῦ οὐ σωθήσεται'' Δαβίδ.

Κάθε φορά που χρησιμοποιούσαν Ιππικό και καυχόταν σε αυτό έχαναν την μάχη.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-Η υμνογραφία της ημέρας προτρέπει τούς πιστούς ἑνωμένοι μεταξύ μας νά σηκώσουμε τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί νά Τόν δοξολογήσουμε σάν τά παιδιά τῶν ῾Εβραίων.

 

Ἡ σημερινή ἡμέρα συνιστᾶ ἕνα τέλος καί μία ἀπαρχή. Τέλος, γιατί σηματοδοτεῖ τήν ὁλοκλήρωση τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς· ἀπαρχή, γιατί ξεκινᾶ τή Μεγάλη ῾Εβδομάδα. Μία πορεία σαράντα ἡμερῶν, ἀπό τήν Καθαρά Δευτέρα μέχρι τή χτεσινή, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, ἦταν γιά νά φτάσουμε σ᾽ αὐτό τό σημεῖο: μέ ἐνεργοποιημένες τίς πνευματικές μας αἰσθήσεις ἀπό τόν ἀγώνα τῆς μετανοίας, τῆς ἐγκρατείας καί τῆς νηστείας - ὅ,τι δηλαδή προβάλλει ὡς περιεχόμενο ἡ Σαρακοστή - νά μποροῦμε νά δοῦμε καί νά γευτοῦμε τά συγκλονιστικά γεγονότα τοῦ Πάθους καί τῆς ᾽Ανάστασης τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ, καί νά μετάσχουμε κατά τό δυνατόν σ᾽ αὐτά. Αὐτός εἶναι καί ὁ σκοπός τῆς εὐλογημένης αὐτῆς περιόδου, αὐτός εἶναι καί ὁ σκοπός στήν πραγματικότητα ὅλης τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀφοῦ ἔτσι ἐνεργοποιεῖται καί ὁ χαρισματικός ἑαυτός μας πού λάβαμε ἀπό τόν Θεό τήν ὥρα τοῦ βαπτίσματός μας.

 Θέλουμε νά ποῦμε ὅτι ἡ Μεγάλη ῾Εβδομάδα ἔρχεται μέ ἕνα πολύ δραστικό τρόπο γιά τόν ἐνσυνείδητο πιστό νά τοῦ ὑπενθυμίσει ὅτι καί ὁ ἴδιος ἀπό τήν ὥρα πού βαπτίστηκε μετέσχε στόν θάνατο καί τήν ᾽Ανάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὁπότε τό Πάθος καί ἡ ᾽Ανάσταση τοῦ Κυρίου κατά τή Μεγάλη ῾Εβδομάδα προβάλλουν ὄχι μόνο τή ζωή ᾽Εκείνου, ἀλλά καί τή ζωή πιά τοῦ χριστιανοῦ.

Καί νά, πού ἡ σημερινή ἡμέρα ἐπιβεβαιώνει τίς παραπάνω ἀλήθειες. ῾Ο Κύριος ἔχει ἀναστήσει τόν ἀδελφικό Του φίλο Λάζαρο, ὅταν «ἡ φωνή Του ἀκούστηκε στά βάθη τοῦ ῞Αδη» γιά νά τόν ἀνασύρει ἀπό τόν χῶρο τῶν νεκρῶν, προκηρύσσοντας ἔτσι τή δική Του καί τή γενική τῶν ἀνθρώπων ᾽Ανάσταση, ἐνῶ εἰσερχόμενος στήν ἁγία Πόλη τῆς Σιών καθήμενος ἐπί πῶλον ὄνου φανερώνει ἀφενός τήν ἐν ταπεινώσει ἀποφασιστική πορεία Του πρός τό Πάθος, ἀφετέρου τήν κλήση Του νά μετάσχουν σ᾽ Αὐτό πάντα τά ἔθνη. 

Και η καρδιά του πουλαριού τραγούδαγε ξανά… ξανά… ξανά το «Ωσαννά»

Γαλάτεια Γρηγοριάδου – Σουρέλη

  Δεν ήξερε να μετράει τις μέρες, τις βδομάδες! Κείνο που ήξερε ήταν πως η μάνα του ακόμα το ντάντευε, το πρόσεχε σαν τα μάτια της κι ακόμα πιο πολύ. Ήταν μικρό, πουλάρι ασαμάρωτο. Κι όπως σκεφτότανε το όμορφη που είναι η ζωή, φανήκανε οι ξένοι. Όχι, δεν τους είχε ξαναδεί! Κι ήρθανε μαλακά και θέλαν να το πάρουνε μαζί τους. Χλιμίντρισε, χτύπησε τα ποδάρια του στο χώμα. Έτρεξε η μάνα του, χλιμίντρισε άγρια κι αυτή. Τι! Να της πάρουν το παιδί οι ξένοι;

Κείνη την ώρα να και τ’ αφεντικά.
-Αφήστε κάτω το πουλάρι! φώναξαν.
-Είμαστε μαθητές του Δασκάλου, κι αυτός μας είπε να πάρουμε το ζωντανό!

Δεν ξέρω αν θυμήθηκαν τ’ αφεντικά εκείνο που χρόνια πριν είχε ο Προφήτης προφητέψει: «Να πείτε στη Σιών… να τος ο Βασιλιάς σου, έρχεται σ’ εσένα πράος. Πάνω σ’ ένα πουλάρι κάθεται, πουλάρι ασαμάρωτο». 

Δεν ξέρω αν θυμήθηκαν την προφητεία, μα ευθύς το δίνουν το πουλάρι τους. Και φέρανε οι μαθητές το ζωντανό στο Δάσκαλο. Βγάλαν τα ρούχα τους, τα στρώσανε στην πλάτη του, κάθισε μαλακά ο Ιησούς στο ζωντανό απάνω και έτσι μπήκανε στα Ιεροσόλυμα.

Ο κόσμος, αχ ο κόσμος, σαν θάλασσα να ξεχυθεί να τρέξει κει, στο Δάσκαλο. Άλλοι πετούσανε τα ρούχα τους, τα στρώνανε χαλί, απάνω να πατήσει το πουλάρι που σήκωνε το Δάσκαλο. Κι ήταν πολλοί που κόβανε κλαριά από τα δέντρα και τα ’στρωναν κι αυτά στη γη.

Ωσαννά, ωσαννά!
Λίγοι ήταν που κάναν την αρχή και φώναζαν:
-Ωσαννά στο Γιο του Δαβίδ!

Λίγοι ήταν στην αρχή, μετά πολλοί… πολλοί… στο τέλος όλοι. Και μέχρι τους Ουρανούς έφτανε κείνο που ψέλνανε.
-Ωσαννά εν τοις Υψίστοις!

Θαρρείς και τα πουλιά, τα δέντρα, απόχτησαν κι αυτά φωνή!
-Ωσαννά εν τοις Υψίστοις!

Κι ο ήλιος έλαμψε μοναδικά.
-Ωσαννά! Ωσαννά! τραγούδησε από ψηλά και Φως εγιόμισε την Πλάση. Κι η Ιερουσαλήμ απόχτησε φωνή.

-Αυτός είναι ο Ιησούς. Ευλογημένος να ’ναι αυτός που έρχεται στο όνομα Κυρίου. Ωσαννά εν τοις Υψίστοις!

Και το μικρό πουλάρι ούτε κατάλαβε το βάρος του κορμιού του Δασκάλου. Και η καρδιά του πουλαριού τραγούδαγε ξανά… ξανά… ξανά το «Ωσαννά». Έτσι μπήκε στα Ιεροσόλυμα ο Χριστός μας!

Γαλάτεια Γρηγοριάδου – Σουρέλη, Πάσχα, Κυρίου Πάσχα, 1η έκδ., Αθήνα, Ψυχογιός, 2005

ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ: Ο άνθρωπος μπορεί να έχει μόνιμη χαρά, μόνο όταν είναι "εν Κυρίω".

«Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε».

 Ὁ Χριστός ὁδεύει διά μέ­σου τῶν ὠσαννά πού ἀντηχοῦν σήμερα στήν Ἱερουσαλήμ καί τῶν βαΐων τῶν φοινίκων πού στρώνονται γιά νά πε­­ράσει ἐπί πώλου ὄνου πρός τό πάθος καί τή θυσία· καί ἡ Ἐκ­κλη­σία συνοδεύει τόν Νυμ­­φίο της τε­θλιμ­­μέ­νη στόν δρόμο πρός τόν Γολγοθᾶ. Καί παρά τόν ἀρχικό ἐν­θου­σια­σμό τῆς σημερι­νῆς ἡ­μέ­ρας, τῆς Κυρια­κῆς τῶν Βαΐων, ἡ θλίψη εἶναι ὁρατή γιά τό πά­θος πού ἐγγίζει καί θά μεταμορφωθεῖ σέ θρόμ­βους αἵματος στό πρόσωπο τοῦ Ἰη­σοῦ τίς ὧρες τῆς ἀγω­νίας στή Γεθσημανῆ.
 Καί ὅμως αὐτήν ἀκρι­βῶς τήν ἡμέρα, τήν Κυ­­­­ριακή τῶν Βαΐων, πού ἀποτελεῖ προ­οίμιο τῆς Μεγάλης Ἑβδομά­δος, οἱ πατέρες ὅρισαν ὡς ἀποστολικό ἀνά­γνω­σμα μιά περικοπή ἀπό τήν πρός Φιλιππη­σίους ἐπιστολή πού ἀρ­χίζει μέ τή φράση πού προ­ανέφερα: «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε».
Γιά τήν ἀνθρώπινη λο­­γική ἡ ἐπιλογή φαί­νεται παράδοξη καί ὀξύμωρη. Γιά ποιόν λό­γο τό πένθος νά συν­διάζεται μέ τή χαρά; Γιά ποιόν λόγο τήν ὥ­ρα τῆς ὀδύνης ἡ Ἐκ­κλη­σία μας νά μᾶς πα­ρακινεῖ νά χαιρό­μα­στε;
 Σ᾽ αὐτό τό παράδοξο ὅμως τῆς ἐπιλογῆς τῶν πατέρων δίδει ἀ­πάν­τη­ση ὁ ἴδιος ὁ ἀπό­στολος. Τί λέγει; «Χαί­ρε­τε ἐν Κυρίῳ πάντο­τε». Νά χαί­ρεσθε ἐν Κυ­ρίῳ πάν­τοτε. Δέν λέει νά χαί­ρεσθε ὅταν τά πράγ­ματα πηγαί­νουν καλά, ὅταν ἡ οἰ­κογένειά σας προκό­πτει, ὅταν οἱ ἐπι­χειρή­σεις σας εὐημε­ροῦν καί προοδεύουν. Λέει νά χαίρεσθε πάν­το­τε, ἀνεξάρτητα ἀπό τό τί συμβαίνει. Καί εἶ­ναι γνωστό ὅτι δέν εἶ­ναι δυνατόν στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου νά ἐξε­λίσ­σον­ται πάντοτε τά πράγ­ματα ὁμαλά, ἀλλά

Λόγος εις την Κυριακή των Βαίων(Αγ.Λουκά επισκόπου Κριμαίας)

 

Ἡ Ἱερουσαλὴμ ἦταν γεμάτη κόσμο ποὺ ἦλθε ἀπὸ παντοῦ γιὰ νὰ γιορτάσει τὴ μεγάλη γιορτὴ τοῦ Πάσχα. Ὅλη ἡ πόλη μιλοῦσε γιὰ τὸν μεγάλο προφήτη καὶ θαυματουργὸ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, ὁ ὁποῖος μόλις τώρα ἔκανε τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα ἀμέτρητα θαύματά Του, ἀνέστησε τὸν Λάζαρο, ὁ ὁποῖος τέσσερεις ὁλόκληρες ἡμέρες βρισκόταν στὸν τάφο. Τὸν περίμεναν νὰ ἔλθει στὴν πόλη καὶ προετοιμάζονταν γιὰ τὴ θερμὴ ὑποδοχή Του. Αὐτός, συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς μαθητές Του, δὲν περπατοῦσε πεζός, ὅπως πάντα, ἀλλά, ξεκινώντας ἀπὸ τὴ Βηθσφαγῆ, ἀνέβηκε σ’ ἕνα θηλυκὸ γαϊδούρι καὶ τὸ πουλάρι του, γιὰ νὰ πληρωθεῖ τὸ ρηθὲν τοῦ προφήτου Ζαχαρίου: «Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιὼν κήρυσσε, θύγατερ Ἱερουσαλήμ· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι, δίκαιος καὶ σώζων αὐτός, πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὑποζύγιον καὶ πῶλον νέον» (Ζαχ. θ´ 9). Οἱ ἀπόστολοι ἔβαλαν πάνω στὸ γαϊδούρι καὶ τὸ πουλάρι τοῦ τὰ ροῦχα τους, ἐνῶ ὁ λαὸς πῆρε κλαδιὰ φοινίκων καὶ ἔστρωνε τὰ ροῦχα του στὸν δρόμο, στὰ πόδια τῶν ζώων, κραυγάζοντας μὲ μεγάλη χαρά: «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ».
     Οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ Γραμματεῖς ἄκουγαν μὲ τρόμο τὶς κραυγὲς αὐτές, ποὺ προανάγγελλαν τὴν πτώση τῆς πνευματικῆς τους ἐξουσίας στὸν λαό. Ἂς στρέψουμε καὶ ἐμεῖς τώρα τὸ βλέμμα μας καὶ ἂς δοῦμε τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ τὴ στιγμὴ αὐτή. Μὲ ἔκπληξη θὰ δοῦμε ὅτι δὲν χαίρεται τὴν πανηγυρικὴ αὐτὴ ὑποδοχή. Ἀντίθετα σκύβει τὸ κεφάλι Του καὶ κλαίει μὲ λυγμούς. Ὤ, Κύριέ μας! Γιατί κλαῖς τώρα, ὅταν ὅλος ὁ λαὸς χαίρεται; Τὸ ἤξερε μόνο Αὐτὸς ὁ Παντογνώστης. Δὲν ἔκλαιγε γιὰ τὸν Ἑαυτό Του ἀλλὰ γιὰ τὸν λαό Του. Γιὰ τὸ ὅτι δὲν πίστεψε στὸν Μεσσία Χριστό, ὁ ὁποῖος ἦλθε γι’ αὐτόν, γιὰ τὸ ὅτι σκότωνε τοὺς προφῆτες ποὺ ἔστελνε σ’ αὐτὸν καὶ γιὰ τὸ ὅτι πέντε μέρες μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑποδοχὴ ὡς Βασιλιά, θὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Πιλάτο νὰ Τὸν σταυρώσει! γιὰ ὅλα αὐτά, θὰ τὸν βροῦν τὸν λαὸ αὐτὸ πολλὰ δεινά.    

 Ἄραγε ὁ Θεός, ποὺ εἶναι Βασιλιὰς ὅλου τοῦ κόσμου, διεκδικοῦσε τὴν ἐξουσία καὶ προσδοκοῦσε νὰ γίνει βασιλιὰς τοῦ μικροῦ αὐτοῦ καὶ σκληροτράχηλου λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος δὲν γνώρισε καὶ δὲν δέχθηκε τὸν Μεσσία του καὶ τώρα ἑτοιμαζόταν νὰ Τὸν παραδώσει στὸ φρικτὸ καὶ βασανιστικότατο σταυρικὸ θάνατο; Ὅλες οἱ ἁγίες ἐπουράνιες ἀσώματες δυνάμεις θὰ θρηνοῦσαν κατὰ τὴν πανηγυρική Του εἴσοδο στὴν Ἱερουσαλήμ, ἂν ἤξεραν γιὰ τὸν φρικτὸ σταυρὸ ποὺ Τοῦ ἑτοιμαζόταν στὸν Γολγοθά.

   Μόνο γιὰ τοὺς σύγχρονούς Του Ἑβραίους ἔκλαιγε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός; Ἀσφαλῶς ὄχι! Αὐτὸς ὁ Παντογνώστης ἤξερε ἀκόμα καὶ αὐτὰ ποὺ βλέπουμε ἐμεῖς στὶς ἡμέρες μας. Ἤξερε ὅτι μὲ τὸ πέρασμα τῶν αἰώνων τὸ ἀνθρώπινο γένος ὅλο καὶ περισσότερο θὰ Τὸν ξεχνοῦσε, ὅτι θὰ Τὸν βλασφημοῦσε καὶ θὰ ἔβριζε τὸ ἅγιο ὄνομά Του. Τὸ ἤξερε, γι’ αὐτὸ καὶ ἔλεγε ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν θὰ ἔλθει γιὰ δεύτερη φορά, πιθανῶς, δὲν θὰ βρεῖ τὴν πίστη πάνω στὴ γῆ.
    Πρέπει νὰ κλαῖμε καὶ ἐμεῖς ποὺ τόσο συχνὰ ξεχνᾶμε τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἰδιαίτερα αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «ὁ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος, ἐν ᾧ ἠγιάσθη, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας!» (Ἑβρ. ι´ 29). Καὶ τόσο πολλοί, καὶ σὲ ποιὸ τρομερὸ βαθμό, ὑπάρχουν μεταξὺ μας τέτοιοι κακότυχοι ἀδελφοί μας!

Σῶσε τους, Κύριε!
Σῶσε τους, Κύριε!
Σῶσε τους, Κύριε!Ἀμήν.

Από το βιβλίο ''Ἁγίου Λουκᾶ Ἀρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι καὶ ὁμιλίες ποὺ ἐκφωνήθηκαν στὴν Συμφερούπολη κατὰ τὴν περίοδο 1955-1957.» τόμος Α´Εκδ.''Ορθόδοξος κυψέλη''

christianvivliografia