'Απαντήσεις στο αντίχριστο και ανθελληνικό παραλήρημα του Δ.Δημητριάδη

Ελευθέριος Ανδρώνης

'Απαντήσεις στο αντίχριστο και ανθελληνικό παραλήρημα του Δ.Δημητριάδη σε συνέντευξη στο Πρώτο Θέμα (Μέρος Α’)''

...Ως συνέντευξη… περιωπής παρουσιάστηκε από το «Πρώτο Θέμα» το αντιχριστιανικό και ανθελληνικό παραλήρημα του 80χρονου συγγραφέα, Δημήτρη Δημητριάδη. Μια κατάθεση αλλοπρόσαλλων απόψεων και θλιβερών επιχειρημάτων που επιβεβαιώνει ότι εν πολλοίς οι σημερινοί (αποκαλούμενοι) άνθρωποι του «πνεύματος», μοιάζουν περισσότερο με μανιώδεις χρήστες… οινο-πνεύματος.

Ποιος είναι ο Δημήτρης Δημητριάδης; Είναι συγγραφέας (γνωστός για το πεζογράφημα «Πεθαίνω σαν χώρα»), δραματουργός και μεταφραστής έργων, γνωστός για το απύθμενο μίσος του για την Ορθοδοξία. Εκφράζοντας ανοιχτά τα φιλομητσοτακικά του αισθήματα, την περίοδο της πανδημίας χαρακτήρισε την Εκκλησία «καρκινοπαθή περιοχή» που την «εκμηδένισε» ο κορωνοϊός, επειδή «δεν μπόρεσε να σώσει ούτε έναν πληγέντα από τον ιό». «Ο ιός εκμηδένισε τον ΣΥΡΙΖΑ και την Εκκλησία», είχε πει σε συνέντευξή του από εκείνη την περίοδο. Καταλάβατε περί τίνος στρατευμένου «φρούτου» πρόκειται. Και πού να δείτε παρακάτω....

Η συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα» δείχνει εξαρχής τις κομπλεξικές προθέσεις της. Το απόλυτο ζητούμενο του Δημητριάδη είναι να πετάξει στην Ορθοδοξία όσες περισσότερες ακαθαρσίες μπορεί, από το περίσσευμα παραγωγής του εγκεφάλου του. Με ψέματα και προπαγάνδα καφενείου. Με γελοία άλματα λογικής και ανικανότητα κριτικής σκέψης. Με φληναφήματα και αερολογίες του ποδαριού. Διακατέχεται από έναν αθεϊστικό φονταμενταλισμό, συγκεκαλυμμένο με λίγη ψευτο – διαννοουμενίστικη μπογιά που με τις πρώτες αράδες της συνέντευξης σβήνει, και αποκαλύπτει την παχιά σκουριά που υπάρχει από κάτω.
...Τα επιχειρήματά του είναι ρηχά μέχρι αηδίας και πολλές φορές βασίζονται σε φρικτά ψέματα, είτε ηθελημένα – είτε από άγνοια. Ένας ψευδοφιλόσοφος σε πλήρη σύγχυση ιδεών, ο οποίος πουλάει «ελευθερία» και την ίδια στιγμή βαλτώνει στα βουρκόνερα του οπαδισμού και του τυφλού δογματισμού.

Ο απώτερος στόχος – όπως θα δούμε παρακάτω – είναι να σβήσει από τον χάρτη της κοινωνίας η Ορθοδοξία, γιατί δυσκολεύει άτομα σαν τον Δημητριάδη να αποκτηνωθούν και να απολαύσουν τους ζωώδεις καρπούς του πανσεξουαλισμού. Η αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Ορθοδοξίας «ενοχλεί» την τάση των υλιστών να ζήσουν τη ζωή τους σαν τετράποδα που χρησιμοποιούν το αυτεξούσιο μόνο για την τέρψη της σάρκας, και αφού θεωρούν ότι η ζωή εκμηδενίζεται κάτω από το μάρμαρο του τάφου, διεκδικούν το δικαίωμα να δαιμονοποιηθούν ελεύθερα σε τούτη τη ζωή, τη μοναδική ζωή που πιστεύουν.
Με λίγα λόγια, το διακύβευμα ατόμων σαν τον Δημητριάδη είναι η ολοκληρωτική, απόλυτη, καθολική απελευθέρωση του σεξ (για να ευχαριστηθούν ως ασύδοτα κτήνη μερικές δεκαετίες ζωής), με κάθε πιθανή ανωμαλία και σπάζοντας κάθε κοινωνικό και ηθικό φραγμό. Όπως πολλοί μπουρδολόγοι της συνομοταξίας του Δημητριάδη (βλέπε Τατσόπουλο, Αλικάκο κ.α.), ο συγγραφέας έχει μαύρα μεσάνυχτα από Ορθοδοξία, δηλαδή δεν έχει ιδέα τι διδάσκει εκείνο που με τόση λύσσα πολεμά. Του φτάνει μόνο να το πολεμά. Κλασσική συμπεριφορά άθεου ταλιμπάν δηλαδή...

Ἀληθῶς Ἀνέστη! Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

  Η πλάνη πάντα αυτοκαταστρέφεται και, παρόλο που δεν το θέλει, στηρίζει σε όλα την αλήθεια. Πρόσεξε: Έπρεπε ν’ αποδειχθεί ότι ο Χριστός πέθανε και τάφηκε και αναστήθηκε. Ε, λοιπόν όλα αυτά τα κατοχυρώνουν οι ίδιοι οι εχθροί! Εφ’ όσον έφραξαν με τον βράχο και σφράγισαν και φρούρησαν τον τάφο, δεν ήταν δυνατό να γίνει καμιά κλοπή. Αφού όμως δεν έγινε κλοπή και εν τούτοις ο τάφος βρέθηκε άδειος, εί­ναι ολοφάνερο και αναντίρρητο ότι αναστήθηκε. Είδες πως και μη θέλοντας στηρίζουν την αλήθεια;

 Αλλά και πότε θα τον έκλεβαν οι μαθηταί; Το Σάββατο; Μα αφού δεν επιτρεπόταν από τον νόμο να κυκλο­φορήσουν. Κι αν υποθέσουμε ότι θα παραβίαζαν τον νόμο του Θεού, πώς θα τολμούσαν αυτοί οι τόσο δειλοί να βγουν έξω απ’ το σπίτι; Και με ποιο θάρρος θα ριψο­κινδύνευαν για ένα νεκρό; Προσμένοντας ποιάν ανταπόδοση; Ποιάν αμοιβή;
Και στ’ αλήθεια, πού στηρίζονταν; Στη δεινότητα του λόγου τους; Αλλά ήταν απ’ όλους αμαθέστεροι. Στα πολλά τους πλούτη; Αλλά δεν είχαν ούτε ραβδί ούτε υποδήματα. Μήπως στην ένδοξη καταγωγή τους; Αλλά ήταν οι ασημότεροι του κόσμου. Μήπως στο πλήθος τους; Αλλά δεν ξεπερνούσαν τους ένδεκα, που κι αυτοί σκόρπισαν.

  Αν ο κορυφαίος τους φοβήθηκε τον λόγο μιας γυ­ναίκας θυρωρού κι όλοι οι άλλοι, όταν είδαν τον Διδά­σκαλό τους δεμένο, σκόρπισαν και διαλύθηκαν, πώς θα τους περνούσε καν απ’ τον νου να τρέξουν στα πέρατα της οικουμένης και να φυτέψουν πλαστό κήρυγμα ανα­στάσεως; Αφού φοβήθηκαν τη γυναικεία απειλή και τη θέα μόνο των δεσμών, πώς θα μπορούσαν να τα βάλουν με βασιλείς και άρχοντες και λαούς, όπου ξίφη και τηγά­νια και καμίνια και μύριοι θάνατοι κάθε μέρα, αν δεν είχαν απολαύσει και οικειοποιηθεί τη δύ­ναμη και την έλξη του Αναστάντος;

 Αλλά γι’ αυτά πρέπει να επανέλθουμε. Ας ξαναρω­τήσουμε όμως τώρα τους Εβραίους; Πώς έκλεψαν το σώμα του Χριστού οι μαθηταί, ώ ανόητοι; Επειδή η αλή­θεια είναι λαμπρή και ολοφάνερη, το ιουδαϊκό ψέμα δεν μπορεί ούτε σαν σκιά να σταθεί. Πώς θα το έκλεβαν, πες μου; Μήπως δεν ήταν σφραγισμένος ο τάφος; Δεν τον έζωναν τόσοι φρουροί και στρατιώτες και Ιουδαίοι, που είχαν την υποψία και αγρυπνούσαν και πρόσεχαν;

 Μα και για ποιο λόγο θα το έκλεβαν; Για να πλάσουν το δόγμα της Αναστάσεως; Και πώς τους ήρθε να πλά­σουν κάτι τέτοιο αυτοί οι δειλοί; Και πώς κύλησαν τον ασφαλισμένο βράχο; Πώς ξέφυγαν από τόσους άγρυ­πνους κι άγριους φρουρούς;
Πρόσεξε όμως πως με όσα κάνουν οι Εβραίοι πιά­νονται πάντα στα ίδια τους τα δίχτυα. Να, αν δεν πήγαι­ναν στον Πιλάτο κι αν δεν ζητούσαν την κουστωδία, πιο εύκολα θα μπορούσαν να λένε τέτοια ψεύδη οι αδιάν­τροποι. Μα τώρα όχι. (Υπήρχε η κουστωδία. Κανείς δεν μπορούσε να γλυτώσει απ’ την άγρυπνη προσοχή της κι απ’ τα ξίφη της). Κι έπειτα γιατί να μην κλέψουν το σώμα νωρίτερα; Ασφαλώς αν είχαν σκοπό να κάνουν κάτι τέ­τοιο, θα το έκαναν όταν δεν εφρουρείτο ο τάφος, τότε που ήταν και ακίνδυνο και σίγουρο, δηλ. την πρώτη νύ­χτα· γιατί το Σάββατο πήγαν οι Εβραίοι στον Πιλάτο και ζήτησαν την κουστωδία και φρούρησαν τον τάφο, ενώ την πρώτη νύχτα δεν ήταν κανένας εκεί.

  Και τι γυρεύουν στο έδαφος τα σουδάρια τα ποτισμέ­να με τη σμύρνα, που βρήκαν, τυλιγμένα μάλιστα, ο Πέ­τρος και οι άλλοι απόστολοι; Είχε πάει πρώτη η Μαγδα­ληνή Μαρία. Κι όταν γύρισε και ανήγγειλε τα θαυμαστά συμβάντα στους αποστόλους, εκείνοι χωρίς καθυστέρη­ση τρέχουν αμέσως στο μνημείο και βλέπουν κάτω τα οθόνια. Αυτό ήταν σημείο Αναστάσεως. Γιατί αν ήθελαν κάποιοι να τον κλέψουν, δεν θα τον έκλεβαν βέβαια γυ­μνό. Αυτό θα ήταν όχι μόνο ατιμωτικό αλλά και ανόητο. Δεν θα κοίταζαν να ξεκολλήσουν τα σουδάρια, να τα τυ­λίξουν με επιμέλεια και να τα βάλουν τακτοποιημένα σ’ ένα μέρος. Αλλά τι θα έκαναν; Θ’ άρπαζαν όπως-όπως το σώμα και θάφευγαν γρήγορα.

Αποδείξεις ότι τα 4 κανονικά ευαγγέλια είναι γραμμένα τον πρώτο αποστολικό αιώνα

Στο παρόν άρθρο, θα δούμε ορισμένα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι τα 4 κανονικά ευαγγέλια είναι γραμμένα τον πρώτο αποστολικό αιώνα, και κατ’ επέκταση από τους ‘’απ' αρχής γενόμενοι αυτόπται και υπηρέται του λόγου’’ (Λουκάς, α 2).

Ο Ευσέβιος Καισαρείας, περί το 313 μ Χ,  μαρτυρά ότι οι πρώτοι διάδοχοι των αποστόλων σε κάθε τόπο οικοδομούσαν με τα θεμέλια των αποστόλων, ευαγγελίζοντας με το κήρυγμα του θείου Λόγου και παραδίδοντας ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΩΝ ΓΡΑΦΗΝ. Επομένως, οι άμεσοι διάδοχοι (‘’ οι την πρώτην τάξιν της των αποστόλων επέχοντες διαδοχής’’ , όπως λέει)  παρέδιδαν την γραφή των θείων ευαγγέλιων.  

«…τὴν πρώτην τάξιν τῆς τῶν ἀποστόλων ἐπέχοντες διαδοχῆς· οἳ καὶ, ἅτε τηλικῶνδε ὄντες θεοπρεπεῖς μαθηταί, τοὺς κατὰ πάντα τόπον τῶν ἐκκλησιῶν προκαταβληθέντας ὑπὸ τῶν ἀποστόλων θεμελίους ἐπῳκοδόμουν, αὔξοντες εἰς πλέον τὸ κήρυγμα καὶ τὰ σωτήρια σπέρματα τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας ἀνὰ πᾶσαν εἰς πλάτος ἐπισπείροντες τὴν οἰκουμένην. καὶ γὰρ δὴ πλεῖστοι τῶν τότε μαθητῶν σφοδροτέρῳ φιλοσοφίας ἔρωτι πρὸς τοῦ θείου λόγου τὴν ψυχὴν πληττόμενοι, τὴν σωτήριον πρότερον ἀπεπλήρουν παρακέλευσιν, ἐνδεέσιν νέμοντες τὰς οὐσίας, εἶτα δὲ ἀποδημίας στελλόμενοι ἔργον ἐπετέλουν εὐαγγελιστῶν, τοῖς ἔτι πάμπαν ἀνηκόοις τοῦ τῆς πίστεως λόγου κηρύττειν φιλοτιμούμενοι καὶ τὴν τῶν θείων εὐαγγελίων παραδιδόναι γραφήν». (Εκκλησιαστική ιστορία Ευσεβίου, βιβλίο Γ).

Επίσης, μαρτυρά ότι ο Λουκάς ο ευαγγελιστής έγραψε το ομώνυμο ευαγγέλιο, όπως το κατέγραψε από τους αυτόπτες μάρτυρες του Χριστού.

«…Λουκᾶς δὲ τὸ μὲν γένος ὢν τῶν ἀπ᾿ Ἀντιοχείας, τὴν ἐπιστήμην δὲ ἰατρός, τὰ πλεῖστα συγγεγονὼς τῷ Παύλῳ, καὶ τοῖς λοιποῖς δὲ οὐ παρέργως τῶν ἀποστόλων ὡμιληκώς, ἧς ἀπὸ τούτων προσεκτήσατο ψυχῶν θεραπευτικῆς ἐν δυσὶν ἡμῖν ὑποδείγματα θεοπνεύστοις κατέλιπεν βιβλίοις, τῷ τε εὐαγγελίῳ, ὃ καὶ χαράξαι μαρτύρεται καθ᾿ ἃ παρέδοσαν αὐτῷ οἱ ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου».(Βιβλίο Γ).

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΚΑΙ ΥΠΑΤΙΑ

Της Αγίας Αικατερίνης σήμερα και εορτάζουν όχι μόνο οι γυναίκες που φέρουν το όνομα της, αλλά και όλος ο χριστιανικός κόσμος.

Κατά το Συναξάρι η Αγία Αικατερίνη γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και ήταν θυγατέρα του Κώνστα ή Κέστου. Σύμφωνα με το Συναξάρι υπήρξε «παρθένος περικαλλής, σωφρονεστάτη και ένδοξος πλούτω και γένει και παιδεία• λόγω του σταθερού της φρονήματος κίνησε την εμπαθή και ακόλαστη ψυχή του τυράννου- δια δε της ευγλωττίας της εξουδετέρωσε τους σοφούς που ήρθαν σε διαλογική αντιπαράθεση μαζί της». Μαρτύρησε σης 25 Νοεμβρίου του 305, επί αυτοκράτορας Διοκλητιανού. Από ορισμένους ιστορικούς γίνεται μία σκόπιμη σύγχυση της χριστιανής μάρτυρος Αγίας Αικατερίνης με την ειδωλολάτρισσα φιλόσοφο Υπατία. Και υπάρχει η τάση να γίνει μία εξισορρόπηση μεταξύ των θανάτων τους, αφού και η Υπατία πέθανε μαρτυρικά από εξαγριωμένους χριστιανούς 110 χρόνια μετά,το 415. Οι χριστιανοί δεν αμνηστεύουν ούτε δικαιολογούν βιαιοπραγίες και δολοφονίες, εν ονόματι οποιασδήποτε δικαιολογίας. Ομως από την άλλη δεν πρέπει να λέγονται και να γράφονται ανακρίβειες. Ο Αγιος Αθανάσιος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και εκ των σημαντικότερων Πατέρων της Εκκλησίας μας ουδεμία σχέση είχε με την Υπατία. Εκείνος εκοιμήθη το 373 και η Υπατία γεννήθηκε το 370. Δεύτερον ο Αγιος Κύριλλος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και εκ των σημαντικών πατέρων της Εκκλησίας, επί των ημερών του οποίου εγένετο η δολοφονία της Υπατίας, από πουθενά δεν αποδεικνύεται ότι παρακίνησε φανατικούς μοναχούς να τη δολοφονήσουν. Πουθενά δεν αναφέρει τέτοιο πράγμα ο σύγχρονος της Υπατίας ιστορικός Σωκράτης ο σχολαστικός. Εκείνο που αναφέρει είναι το επεισόδιο της δολοφονίας της και το σχόλιο ότι αυτή «προσήψε στον Κύριλλο ψόγο», αφού επί των ημερών του συνέβη. Μάλιστα ο πατρολόγος Παν. Κ. Χρήστου σημειώνει σπι θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια ότι εάν είχε πράγματι ο Κύριλλος συστήσει τη δολοφονία της Υπατίας τότε θα ήταν αυτό γνωστό στους Αλεξανδρινούς και θα το χρησιμοποιούσαν σε βάρος του οι αιρετικοί Νεστοριανοί, που ήσαν θανάσιμοι αντίπαλοι του. Και φυσικά ο Κύριλλος δεν ήταν ανιψιός του Μεγάλου Αθανασίου, αλλά του προκατόχου του Θεοφίλου.

Πρέπα επίσης να εξετάζονται και οι περιστάσεις υπό τις οποίες έγιναν οι βιαιότητες. Στο συγκεκριμένο ζήτημα των θλιβερών επεισο¬δίων του 415, που προκάλεσαν τη δολοφονία τη$ Υπατίας, νωρίτερα υπήρξε μεγάλη ένταση στην Αλεξάνδρεια. Στο θέατρο της πόλης βρισκόταν ο έπαρχος Ορέστης όταν Ιουδαίοι είδαν μεταξύ των θεατών χριστιανούς και ερεθίσθηκαν. Επιασαν το γραμματέα του Πατριάρχου Κυρίλλου Ιέρακα και με την κατηγορία ότι προτίθεται να διέγειρει τα πλήθη τον παρέδωσαν στον Ορέστη που έδωσε εντολή να μαστιγωθεί. Ο Κύριλλος αντέδρασε έντονα και επικεφαλής διαδήλωσης κατευθύνθηκε εναντίον της γειτονιάς των Ιουδαίων, όπου δεν απέτρεψε τη διαρπαγή της περιουσίας τους. Ο Ορέστης συνέλαβε τότε μοναχό με την κατηγορία ότι επιχείρησε να τον λιθοβολήσει και αφού διέταξε να βασανιστεί τον άφησε να πεθάνει. Ο Κύριλλος από την πλευρά του έδωσε εντολή να αποδοθούν στον εκτελεσθέντα μοναχό τιμές μάρτυρος.

Η Υπατία, διάσημη φιλόσοφος και μαθηματικός και φίλη του Ορέστη, της οποίας η μόρφωση και η σεμνότητα προκαλούσαν γενικό σεβασμό οτην Αλεξάνδρεια, θεωρήθηκε ότι επειδή ήταν ειδωλολάτρης, αυτή προκάλεσε την ένταση στις σχέσεις μεταξύ Επαρχου και Πατριάρχου και αυτό οδήγησε στην άγρια δολοφονία της από φανατικούς χριστιανούς. Τέλος από πουθενά δεν αποδεικνύεται ότι οι χριστιανοί επίτηδες προκάλεσαν σύγχυση μεταξύ της βιογραφίας της Αγίας Αικατερίνης και αυτής της Υπατίας, όπως υποστηρίζουν εκ λόγων σκοπιμότητας ορισμένοι ιστορικοί.

Γ.Ν.Παπαθανασόπουλου

''Τύπος της Κυριακής''25-11-2001

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ-ΑΠΑΤΕΣ ΚΑΙ ΥΠΑΤΙΑ
Η Αγ.Αικατερίνη,η Υπατία και η κινηματογραφική ταινία ''AGORA''
Ο Μιχ.Καλόπουλος και ο Άγιος Κύριλλος
Η Υπατία,ο Άγ.Κύριλλος Αλεξανδρείας και η χολυγουντιανή παραγωγή αθειστή σκηνοθέτη(διαβάστε και τα σχόλια)

Εξωγήινοι ή δαίμονες;Ορθόδοξη απολογητική

Μανώλης Μελινός: Ωραία! Νομίζω, όμως, ότι είναι καιρός να περάσουμε και σε άλλες εξηγήσεις. Ποια έχει σειρά μετά την ψυχολογική καί την καθαρά επιστημονική;

π. Ίωάννης Κωστώφ: Τώρα πλέον μπαίνουμε οέ καθαρώς θεολογικά χωράφια, στη δαιμονολογική θεώρηση του θέματος, την οποία δεν προσκομίζουμε μόνο έμεϊς οι Χριστιανοί, αλλά καί ερευνητές, θιασώτες των εξωγήινων. Έχουν φθάσει ερευνητές διαφόρων συλλόγων U.F.O. στο εξωτερικό, να αποδίδουν τη φημολογία γi αυτά, σε απόκρυφες διάνοιες ή σκοτεινές δυνάμεις οι όποιες την χρησιμοποιούν για να περάσουν διάφορα μηνύματα ή «πιστεύω» στον κόσμο (Ανεξήγητο, 1982, σ. 1432).
Σατανάς
"Ας επανέλθουμε, όμως, στη δαιμονολογική θεώρηση κι ας αναφέρουμε μια βασική θέση της Αγ. Γραφής, ως προς το Διάβολο, Μετά την πτώση του από τίς αγγελικές δυνάμεις στις όποιες άνηκε εκ της δημιουργίας, περιπολεύει στο χώρο γύρω από τη γη, στην ατμόσφαιρα και πάνω στη γη. Προσπαθεί δε να άγρεύει ψυχές για την Κόλαση. Ό Μέγας Αθανάσιος σημειώνει ότι ό Σατανάς «περιπλανάται εδώ κάτω, μέσα στον αέρα, όπου —εξουσιάζοντας τους δαίμονες πού είναι μαζί του, μια και μοιάζουν στην ανυπακοή (προς το Θεό)— προκαλεί με τη βοήθεια τους φαντασίες (σ'έκείνους πού έξαπατοϋνται»(Περί της ενανθρωπήσεως του Λόγου, 25). "Εχουμε πολλές αναφορές από βίους Αγίων, στις όποιες υπάρχουν περιστατικά παράλληλα με εκείνα των αναφορών για την εμφάνιση εξωγήινων.
"Αγιος Συμεών ό Νέος Θεολόγος

Λέει ό άγ. Συμεών ό Νέος Θεολόγος, με τη γλώσσα της εποχής της Τουρκοκρατίας κατά μετάφραση: «Πλην το να βλέπη εις τον ούρανόν (ό άνθρωπος), πολλά όλίγαις φοραίς πρέπει να το κάνη δια τον φόβον των πονηρών πνευμάτων οπού κατοικούν εις τον αέρα, και δια τούτο ονομάζονται εναέρια πνεύματα, τα όποια προξενούν πολλαίς και διάφοραις πλάναις εις τον αέρα και πρέπει να προσέχωμεν... όποιος άσηκώνει τα μάτια του και τον νουν του εις τον ούρανόν, καί θέλει να φαντάζεται κάποια νοητά, αυτός φαντασίας βλέπει καί ψεύτικα πράγματα, καί όχι αληθινά, με το να είναι ακάθαρτος ή καρδία του» (ΡG 120,709). Ό Διάβολος, λοιπόν, μπορεί να επιδράσει σε κάποιον ό οποίος έχει βρώμικη από τα πάθη καρδιά. Σ' έναν άγιο, όμως, σ' έναν άνθρωπο ό όποιος καθαίρεται με τα Μυστήρια της Εκκλησίας, δεν μπορεί να επιδράσει καί δεν μπορεί να έχει τέτοια άποτελέσματα.
Ν' αναφέρουμε τώρα ορισμένα περιστατικά από τους βίους των Αγίων της Εκκλησίας, τα όποια είναι παράλληλα με τίς θεάσεις εξωγήινων ή U.F.O. από τους συγχρόνους μας.
π, Δανιήλ Κατουνακιώτης

Έχουμε καταρχάς κάτι από τον αιώνα μας. Κάποτε επισκέφθηκε τον π. Δανιήλ τον Κατουνακιώτη ένας πού είχε βλαμμένα τα μάτια. Ό π. Δανιήλ τον ρώτησε σχετικά καί αυτός του είπε; «Δεν θέλω σοι κρύψει τίποτε. Οί οφθαλμοί μου έπαθον καθότι ήμην υποχρεωμένος, κατά το μεσημέριον... καί κατ εξοχήν το καλοκαίριον, να 'ίσταμαι δύο ώρας άσκαρδαμυκτί (=ατενίζοντας με όρθάνοικτα μάτια) προς τον ήλιον. Εκείθεν έξήρχοντο θεωρίαι (=εϊκόνες) χιλιάδων αγγέλων καί άφ' όλα τα τάγματα των αγίων ... Καίτοι ήσθανόμην μεγάλους πόνους εις τους οφθαλμούς... εγώ δεν τα έψήφουν (=ύπολόγιζα) αυτά, διότι οϋτως με έπρόσταξεν ό άγγελος» {Αγγελικός Βίος, σ. 149). Καταλαβαίνουμε, ασφαλώς, ποιος «άγγελος» υπέδειξε αυτά τα πράγματα καί τι στην πραγματικότητα έβλεπε ό άνθρωπος αυτός.
Αγιος Μαρτίνος
Δεύτερο περιστατικό: Στό Βίο του άγ. Μαρτίνου (Δ'-Ε' αι.), πού ήταν Επίσκοπος στη σημερινή Τours της Γαλλίας, αναφέρεται ένας μοναχός Ανατολίος, ό όποιος δεν έκανε υπακοή στο Γέροντα του καί τον πλάνεψε ό Διάβολος. «Άγγελοι» συμφώνησαν κάποτε να του δώσουν ένα λαμπρό ουράνιο ένδυμα με σκοπό να πείσουν τους άλλους για την αγιότητα του. Μια νύχτα ακούσθηκε μέσα στο μοναστήρι ισχυρός θόρυ¬ βος, ενώ το κελλί του Άνατολίου γέμισε φως. Σέ λίγο βγήκε έξω ό μοναχός αυτός φορώντας το «ουράνιο ένδυμα». Οι μοναχοί το ψηλάφησαν, αλλά δεν μπόρε¬ σαν να εξακριβώσουν τί ύφασμα ήταν. Ό Γέροντας του θέλησε το επόμενο πρωί να οδηγήσει τον Ανατόλιο στον Άγ. Μαρτίνο για ν' αποφανθεί αυτός αν ήταν πλάνη του Διαβόλου. Ό νεαρός, όμως, αρνήθηκε κι όταν οι άλλοι πήγαν να τον οδηγήσουν παρά τη θέληση του, έμειναν με ανοικτό το στόμα: το ένδυμα εξαφανίσθηκε. Ό Διάβολος δεν μπορούσε να εξαπατήσει καί τον άγ. Μαρτίνο, γι' αυτό εξαφάνισε τα «πειστήρια». Ή ιστορία αυτή αναγράφεται από τον π. Σεραφείμ Ρόουζ στο Orthodoxy and the religion of the feature, σ. 134.

"Αγιος Βενέδικτος

Καί τώρα ένα περιστατικό από το Βίο του Αγ. Βενεδίκτου: Καθώς οί μοναχοί έκτιζαν το μοναστήρι χρειάσθηκε να απομακρύνουν ένα τεράστιο βράχο. Παρόλες, όμως, τίς προσπάθειες τους δεν τα κατάφερναν. Ύποψιάσθηκαν τότε ότι τους εμπόδιζε ό Διάβολος για να μην έλθει σε πέρας ό θεάρεστος σκοπός τους. Πήγαν στον Άγ.Βενέδικτο καί του ζήτησαν βοήθεια. Πράγματι μετά το σταύρωμα του βράχου από αυτόν, τον σήκωσαν σαν πούπουλο. Στή συνέχεια, σκάβοντας μέσα στην κοιλότητα του βράχου, βρήκαν ένα χάλκινο είδωλο καί, επειδή ήθελαν να συνεχίσουν την εργασία, το πέταξαν σε μια γωνιά του μαγειρείου. Καθώς έπεσε το είδωλο, το έζωσαν τεράστιες φλόγες. Προσπάθησαν να σβήσουν τη φωτιά μάταιος ό κόπος. Κατέφυγαν και πάλι στον Άγ. Βενέδικτο και αυτός, «διαπιστώνοντας πώς αυτή ή φωτιά για τα μάτια των αδελφών υπήρχε, για τα δικά του, όμως, όχι, αμέσως έκλινε την κεφαλή του σε προσευχή και τους αδελφούς, τους οποίους βρήκε να εμπαίζονται με τη φανταστική φωτιά, έκανε να έρθουν στα καλά τους κι αυτοί και τα μάτια τους. Έτσι άρχισαν να άντικρύζουν πώς το κτίριο εκείνο του μαγειρείου στεκόταν άθικτο, καί να μη βλέπουν πια τίς φλόγες πού είχε πλάσει ό άρχέκακος εχθρός», ό Διάβολος δηλαδή (Βίοι αγνώστων ασκητών, σ. 120). Βλέπουμε, λοιπόν, στο περιστατικό αυτό να επιδρά ό Διάβολος στο αισθητήριο της οράσεως καί να δημιουργεί την εντύπωση φωτεινών φαινομένων, τα όποϊα, ως γνωστόν, αφθονούν στις αναφορές για U.F.Ο.
Αγιος Νείλος του Σόρσκυ
Να αναφέρουμε στη συνέχεια ένα περιστατικό από την Όρθόδοξη Ρωσία, όπου στη σκήτη του Αγ. Νείλου του Σόρσκυ, μετά το θάνατο του, ζοϋσε κάποιος μοναχός Αδάμ με το γυιό του. Μια μέρα ό Αδάμ έστειλε το μικρό σε κάποια εργασία. Καθώς το παιδί βρισκόταν στο δρόμο εμφανίσθηκε ξαφνικά ένας παράξενος άνθρωπος, το άρπαξε καί το μετέφερε, σαν να 'ταν στον αέρα, στην κατοικία του μέσα σ' ένα πυκνό δάσος. Εν τω μεταξύ ό πατέρας του περίμενε, περίμενε... τίποτε. Ανακοίνωσε στους άλλους μοναχούς την εξαφάνιση καί άρχισαν όλοι μαζί να ψάχνουν. Φυσικά δεν βρήκαν τίποτε. Κατέφυγαν τότε στη λάρνακα του Αγ.Νείλου καί τον παρεκάλεσαν να βρει το παιδί. Εκείνη τη στιγμή έφθασε σε βοήθεια του παιδιού ό άγιος —όπως ανέφερε εκ των ύστερων το ϊδιο—: κτύπησε το παράθυρο με το ραβδί του, το κτίριο σείσθηκε καί όλα τα ακάθαρτα πνεύματα έπεσαν κατά γης. Τότε ό άγιος φώναξε: "Αθλια καί ακάθαρτα πνεύματα, να πάτε καί ν' αφήσετε το παιδί έκεϊ άπ' όπου το πήρατε! Τα ακάθαρτα πνεύματα είπαν τότε σ' αυτό το πνεύμα πού είχε αρπάξει το παιδί να εκτελέσει την εντολή του αγίου. Τότε ό ϊδιος παράξενος άνθρωπος πήρε το παιδί και το μετέφερε στη σκήτη (Θηβάίδα του Βορρά, σ. 130). Βλέπουμε στην αφήγηση αυτή να εναλλάσσονται για το ϊδιο πρόσωπο οί όροι άνθρωπος και πνεύμα (=δαιμόνιο), μια και το δεύτερο έπαιρνε ανθρώπινη μορφή. Και στις αφηγήσεις, όμως, θεάσεως εξωγήινων, κατά βάση εμφανίζονται αυτοί άνθρωπόμορφοι. Κάλλιστα, βέβαια, τα ακάθαρτα πνεύματα μπορούν να πάρουν —καί ασφαλώς πολλές φορές παίρνουν— μορφές εξωγήινων για να επιτύχουν τον τελικό στόχο τους: να αρπάξουν ανθρώπους για την Κόλαση.

Εξωγήινοι οί άγιοι;
Μ Μ: Έχουμε, λοιπόν, καί τη δαιμονολογική εξήγηση των U.F.O. καί των εξωγήινων. Ότι τα δαιμόνια μποροϋν κάλλιστα, καί ασφαλώς το κάνουν, να επιδρούν στην όραση καί να εμφανίζουν διαστημικά οχήματα ή να παίρνουν τη μορφή εξωγήινων. Πριν προχωρήσουμε, θα ήθελα να σας ρωτήσω το έξης: Τί έχουμε να πούμε για τον Προφήτη Ηλία καθώς καί για το Μωυσή; Διότι δεν είναι λίγοι αυτοί πού τους θέλουν... εξωγήινους!
π Ί: Πράγματι, ισχυρίζονται πολλοί ότι μερικοί από τους αγίους της Εκκλησίας μας, όπως οί δύο τους οποίους ανέφερες, ήταν εξωγήινοι ή είχαν σχέση με εξωγήινους. Με την άποψη αυτή μπορεί να επηρεασθεί αρνητικά κάποιος Χριστιανός καί να χάσει την εμπιστοσύνη του προς τους αγίους, να μην καταφεύγει πλέον σ' αυτούς — μια καί τα θαύματα τους δεν είναι θαύματα, αλλά άπλα επιτεύγματα πιο εξελιγμένων από μας εξωγήινων—, καί άντε να τους βρεις αυτούς μετά να σε βοηθήσουν!...
Προφήτης Ηλίας καί εξωγήινοι

Θα χαράξω μερικές αδρές πινελιές, σαν απάντηση στην πρόκληση αυτή των άθεων. Καί πρώτα-πρώτα για τον Προφήτη Ηλία. Θυμόμαστε το περιστατικό στο Καρμήλιο όρος με τους ιερείς του Βάαλ πού τον παρακαλούσαν να ρίξει φωτιά καί να κάψει τα σφάγια καί δεν έγινε τίποτε. Στή συνέχεια, ό Προφήτης Ηλίας προσευχήθηκε κι αμέσως ό Θεός έρριξε φωτιά κι έκαψε καί τα σφάγια καί τα ξύλα (Γ' Βασ. κεφ. ιη'). Λοιπόν, τί ερμηνεία δίνει το βιβλίο του Γερμανού Πέτερ Κράσσα «Οι θεοί ήρθαν από τ' άστρα»; Δεν δέχεται, βέβαια, την ϋπαρξη Θεού, αλλά εξωγήινων, τους οποίους θεοποίησαν οι άνθρωποι. Λέει το έξης: «Είχε φροντίσει ό Ηλίας. Πιθανόν να είχε στην κατοχή του μια συσκευή, πού θα του επέτρεπε να επικοινωνήσει στη στιγμή με τους συντρόφους του στο διαστημόπλοιο. Ένα σύνθημα θα αρκούσε για να ρίξουν τη φωτιά από τον ουρανό"» !(σ. 125). Καί μετά από δύο σελίδες «ξεφουρνίζει» μια δεύτερη «σοφία»: «Τη φωτιά από τον ουρανό την προκάλεσε ό Ηλίας πιθανόν με τη βοήθεια ενός κυρτού φακού (!), με τον όποιο συγκέντρωσε τίς ηλιακές ακτίνες πάνω στο βωμό καί έβαλε φωτιά».
Μ Μ: "Ο,τι έκανε καί ό Αρχιμήδης, όπως λένε, πού έκαψε το στόλο.
π Ί: Ναι. Καί να το αναφέρει αυτό μετά από τετρακόσιες σελίδες, θα 'λεγε κανένας ότι είχε ξεχάσει αυτά τα όποια έγραψε προηγουμένως. Αλλά να το λέει μετά από δύο (2) σελίδες!... Βλέπουμε δηλ. δύο διαφορετικές ερμηνείες, άναπόδεικτες καί οί δύο, με διαφορά
δύο σελίδων! Ανόητα πράγματα... Και εκτός τούτου —εφόσον οι θιασώτες των εξωγήινων θέλουν να «βρίσκουν» τέτοιους και... μέσα στην Αγ. Γραφή «στηριζόμενοι» σ' αυτήν—, γιατί επικαλούνται αυτό το επιχείρημα (ηλιακές ακτίνες με φακό) υπέρ των θέσεων τους παραβλέποντας αυτό το όποιο τονίζει το ϊδιο το θεόπνευστο κείμενο, ότι την ώρα της εξ ουρανού φωτιάς ήταν περασμένο δειλινό; (Γ' Βασ. ιη' 29). Συνεπώς δεν υπήρχαν ηλιακές ακτίνες για εστίαση καί πρόκληση φωτιάς! Αλλά μ' αυτές τις «λεπτομέρειες» θ' ασχολούνται τώρα;
Μωυσής καί εξωγήινοι
Ιδού τώρα κι ένα άλλο ανόητο πράγμα. Θυμόμαστε από την Π. Διαθήκη τον αγώνα τον όποιο έκαναν οί Ισραηλίτες εναντίον των Αμαληκιτών. Στεκόταν ό Προφήτης Μωυσής με υψωμένα τα χέρια του, οϋτως ώστε με το σώμα του να σχηματίζει το σχήμα του Σταυροϋ καί όταν είχε σηκωμένα τα χέρια του νικούσαν οί Ισραηλίτες, ενώ όταν κατέβαιναν τα χέρια του από την κόπωση νικούσαν οί Αμαληκίτες. Έφθασαν τότε ό Ααρών καί ό "Ωρ καί του υποβάσταζαν τα χέρια για να είναι συνέχεια σηκωμένα, καί έτσι νικήθηκαν τελείως οί Αμαληκίτες. Λέει, λοιπόν, ό Νταίνικεν: Τί είναι αυτά τα όποια μας λέει ή Αγ. Γραφή; Αυτά είναι ανοησίες. Απλώς κρατούσε μια συσκευή ακτινών Laser ό Προφήτης Μωυσής καί την έστρεφε προς τους Αμαληκίτες —τώρα πώς γίνεται σε μάχη σώμα προς σώμα να στρέφεις τέτοια συσκευή εναντίον ορισμένης φυλής, αυτό μόνο το μυαλό του Νταίνικεν μπορεί να το καταλάβει, τέλος πάντων—, έστρεφε, λοιπόν, τη συσκευή εναντίον των Αμαληκιτών, οπότε νικούσαν οί Ισραηλίτες. Όταν, όμως, κουραζόταν, κατέβαζε τα χέρια του καί σ' εκείνο το χρονικό διάστημα νικούσαν οί Αμαληκίτες(Σπορά στο Διάστημα, σ. 218, 219). Έλεγε, τώρα, σχετικά μ' αυτό, ό μακαριστός π. Έπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: Να έχει φθάσει ό Μωυσής σε τέτοιο υψηλό επίπεδο επιστημονικής προόδου, να έχει συσκευή Laser, την οποία δεν κατασκευάσαμε εμείς παρά στον αιώνα μας καί δεν θα μπορούσε να σκεφθεί να βάλει ένα μικρό τραπέζι να στήσει επάνω τη συσκευή για να μην κουράζονται τα χέρια του; Είναι, δηλαδή, στοιχειώδη πράγματα, τα όποια δεν καταλαβαίνουν δυστυχώς οι περισσότεροι από αυτούς πού διαβάζουν τέτοια κείμενα καί κλονίζεται ή πίστη τους. Να κρατάει συσκευή Laser καί να μη σκεφθεί να τη στηρίξει σ' ένα βράχο έστω!
Χριστός καί εξωγήινοι
Να πούμε καί κάτι άλλο: Δεν έχουν σχολιάσει μόνο τον Προφήτη Ηλία καί το Μωυσή, αλλά έχουν φθάσει καί στον Κύριο. Καί κοίταξε την κακουργία καί την πανουργία του Διαβόλου: Λέει τα αντίθετα προς τη Γραφή. Ενώ ή Γραφή ονομάζει π.χ. τον Προφήτη Ηλία «άνθρωπο όμοιοπαθή ήμϊν» (Ίακ. ε' 17), ό Διάβολος μας τον παρουσιάζει εξωγήινο. Ενώ, αντίθετα, μολονότι ό ϊδιος ό Κύριος αναφέρει για τον εαυτό του ότι «ουδείς άναβέβηκεν εις τον ούρανόν εί μη ό εκ του ουρανού καταβάς, ό υιός του ανθρώπου» (Ίω. γ' 13), δηλαδή ότι μόνο ό Ίδιος ανέβηκε στον ουρανό, ό Διάβολος κάνει τα όργανα του, τον Νταίνικεν συγκεκριμένα, να θεωρεί την ίδέα του Χριστου-άστροναύτη σαν την «πιο παράλογη πού λέχθηκε μέσα σε 2.000 χρόνια»! (Τα θαύματα, σ. 136). Εξηγούμαι: Ό Κύριος, σύμφωνα με τη Βίβλο, είναι ό μόνος «εξωγήινος» με την έννοια ότι δεν είναι γήινος, απλός δηλαδή άνθρωπος σαν κι εμάς, αλλά και Θεός. Σύμφωνα, λοιπόν, και με τη λογική τους, οι θιασώτες των εξωγήινων θα έπρεπε το παραπάνω χωρίο, καθώς καί τα περί της Αναλήψεως του Χριστού μας, να τα ανεμίζουν θριαμβευτικά «υπέρ των θέσεων τους». Ακριβώς, όμως, επειδή αναφέρει ή Βίβλος για την άνοδο Του στον ουρανό, αυτοί λένε το αντίθετο! Λογικότατα τα συμπεράσματα τους! Έ;
Μ Μ: Ταλαίπωρη δηλαδή λογική, που κατήντησες! Καί για να συνοψίσουμε, πάτερ Ιωάννη;
Συνολική θεώρηση
π Ί: Θα ερευνούμε πρώτα-πρώτα μήπως οι σχετικές αναφορές εμπερικλείουν απάτες. "Αν δεν πρόκειται για απάτες, ερμηνεύονται ψυχολογικά, επιστημονικά ή δαιμονολογικά. "Η υπάρχει περίπτωση σε μια οποιαδήποτε αναφορά για εξωγήινους να συνυπάρχουν οι προσεγγίσεις αυτές, δηλαδή ή ψυχολογική θεώρηση να ενυπάρχει στην επιστημονική κ.λπ.. Όπως, υπάρχει περίπτωση στην τυχόν διαπίστωση υπάρξεως εξωγήινων να εμπλακούν οί παραπάνω θεωρήσεις, δηλαδή να υπάρχουν πράγματι τα λογικά αυτά όντα καί οί άνθρωποι, παραπλανώμενοι, να τα θεωρούν π.χ. σωτήρες, όπως είπαμε.
Βίβλος καί εξωγήινοι
"Αν, τώρα, υπάρχουν εξωγήινοι, δεν δημιουργούν κανένα απολύτως πρόβλημα στη Βίβλο. Λένε πολλοί: "Α! Θα καταρριφθεί ή Βίβλος! Κι όμως, καθόλου δεν καταρρίπτεται! Για τον απλούστατο λόγο ότι επειδή άπευθύνεται στον άνθρωπο πού κατοικεί στη γη είναι κατ' άνάγκην άνθρωπογεωκεντρική. Και ακριβώς επειδή δεν άφορα τη σωτηρία του ανθρώπου ή ύπαρξη των εξωγήινων, δεν αναφέρει ή Βίβλος τίποτε για την ύπαρξη τους, κατά τον ϊδιο λόγο για τον όποιο δεν αναφέρει τίποτε καί για πλήθος άλλων επιστημονικών θεμάτων, π.χ. για τις μαύρες τρύπες. Άλλα καί δεν υπάρχει οΰτε ένα χωρίο στην Αγ. Γραφή πού να αποκλείει την ύπαρξη εξωγήινων. "Αν υποτεθεί, τώρα, ότι αποδειχθεί ή ϋπαρξη εξωγήινων λογικών όντων, τότε, όπως επισημαίνει ό π.Έπιφάνιος, θα τα εντάξουμε στο χωρίο η' 38-39 της προς Ρωμαίους Επιστολής του Αποστόλου Παύλου πού λέει ότι τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, οΰτε μέλλοντα ούτε τωρινά οΰτε ϋψωμα οΰτε βάθος οΰτε άγγελοι κ.λπ., οΰτε οποιαδήποτε τυχόν άλλη δημιουργία («κτίσις τις ετέρα»). Λοιπόν, αν αποδειχθεί ή ύπαρξη εξωγήινων, τότε θα τους εντάξουμε σ' αυτό το χωρίο καί θα ποϋμε ότι αυτό δεν είναι πλέον ένα σχήμα υπερβολής, αλλά μια πιστοποίηση καί της Γραφής για την ύπαρξη τους.

Σωτηρία των εξωγήινων
Ως προς το θέμα, τώρα, της σωτηρίας των, θα μπορούσαμε να ποϋμε ότι ή ευρίσκονται σε μια προπτωτική κατάσταση, ή, αν τους παρέσυρε στην πτώση το προπατορικό αμάρτημα του Αδάμ καί της Εύας, τότε ή ή επί
της γης Σταυρική Θυσία του Κυρίου μας είχε επίδραση καί σ' αυτούς και τους έσωσε ή ό Θεός οικονόμησε τη σωτηρία τους μ' ένα τρόπο τον όποιο Αυτός γνωρίζει. Στήν περίπτωση δε κατά την οποία ή Σταυρική Θυσία προσφέρθηκε καί γι αυτούς, όπως π.χ. όταν ανακαλύφθηκε ή Αμερική πήγαν έκεϊ οί ιεραπόστολοι καί εκχριστιάνισαν τον κόσμο, έτσι ακριβώς θα γίνει καί με τα έλλογα αυτά όντα. Να σημειώσουμε εδώ ότι οί θέσεις της παραγράφου αυτής βασίζονται σ' ένα θαυμάσιο άρθρο του π. Έπιφανίου με τίτλο «Ή κατάκτησις του Διαστήματος καί ή Χριστιανική Πίστις»('Άρθρα, Μελέται, Έπιστολαί, τόμ. Α', α' έκδ., σ. 472).

Ό μόνος Σωτήρας

Καί για να κλείσουμε τη συζήτηση αυτή, θα τονίσουμε το έξης: Ό άνθρωπος έχει, έστω κι αν το αρνείται, ένα τεράστιο ερωτηματικό μέσα του —ό Θεός του το έχει βάλει— πού τον κατατρώγει συνεχώς καί δεν τον αφήνει σε ησυχία: Ποια είναι ή αιτία του καί ποιος είναι ό σκοπός του. Καί μόνο όταν απαντήσει σ' αυτό το ερωτηματικό σωστά, το μετασχηματίζει σε θαυμαστικό του Θεού. Του Θεού ό όποιος είναι αφετηρία, αλλά καί προορισμός του ανθρώπου, ως δημιουργός του καί ως έλκύουσα καί άγαπητική καρδία, για να θυμηθούμε καί το λόγο του Αγ. Αυγουστίνου: «Θεέ μου, μας έπλασες για Σένα καί μόνο κοντά σε Σένα βρίσκει ανάπαυση ή καρδιά μας». Μόνο, λοιπόν, με το Σωτήρα Χριστό γεμίζει το κενό της καρδιάς μας καί όχι με τους διάφορους άλλους «σωτήρες» γήινους ή εξωγήινους. "Ας επιστρέψουμε, συνεπώς, κοντά Του

πηγή το βιβλίο «Πίστη και λογική»
Ο αρχ.Ιωαννης Κωστώφ απαντά σε ερωτήσεις του Μαν.Μελινού

Γιατί η Ορθοδοξία δεν κυρύττει στους δρόμους όπως οι Ιεχωβάδες;

Υπάρχουν περιπτώσεις που ερωτιόμαστε γιατί δεν βγαίνουμε και εμείς στους δρόμους όπως οι νεοπροτεστάντες.Τι σημαίνει αυτό.Να βγούμε δηλαδή στους δρόμους και να σταματάμε τους περαστικούς λέγοντάς τους:''Αγάπα τον Ιησού''ή να πηγαίνουμε στα σπίτια τους και να αφήνουμε φυλλάδια με στίχους και φωτογραφίες στην πόρτα τους;
Γιατί δεν είμαι σύμφωνος με κάτι τέτοιο;
Πρώτον δε θα μπορούσα να βγω να δώσω την ΄΄καλή αγγελία΄΄με τη σκέψη ότι μέχρι εμένα,όλοι όσοι συνάντησα δεν γνώρισαν τον Χριστό και έτσι δεν είχαν τη δυνατότητα να Τον ''ερωτευτούν''.
Δεν θα μπορούσα να βγω στον δρόμο και να βλέπω σε όσους περνούν από μπροστά μου,κάποιους ανθρώπους που ζουν στην άγνοια.Από την άλλη κανένας ορθόδοξος δεν μπορεί να κάνει κάποιον χριστιανό με τις δυνάμεις του.Έχουμε ανάγκη τη βοήθεια του Θεού.Πόσο υπέροχα το λέει ο Απόστολος Παύλος: ''εγώ εφύτευσα,Απολλώς επότισεν,αλλ'ο Θεός  ηύξανεν''(Α.Κορ.3,6)                                                    

Η προσπάθεια της Ορθόδοξης εκκλησίας έγκειται στο να φέρει το Θεό στους ανθρώπους παρά τους ανθρώπους στο Θεό.Μονο έτσι μπορώ να εξηγήσω γιατί δεν βλέπουμε τους μεγάλους πνευματικούς στα στάδια,αλλά βλέπουμε τις εκκλησίες στις οποιές αυτοί λειτουργούν γεμάτες.Αυτήν την έννοια έχει και το :''Πήγαινε στο δάσος ν'ασχοληθεις με τα πνευματικά και χιλιάδες άνθρωποι θα μαζευτούν γύρω σου''.
Η Ορθοδοξία δεν γεμίζει τα γραμματοκιβώτια με φυλλάδια.Δεν αναπτύσει στρατηγικές για το πως θα στηθούμε στο δρόμο.Δεν είναι αυτή η αποστολή της,αλλά να μετατρέψει το φθαρτό μας σώμα.
Γι 'αυτό δεν χαρίζει φρυάγματα από την Αγία Γραφή αλλά τον ίδιο τον Λόγο.Μας χαρίζει.Ο Χριστός δεν είναι για μένα ένα προιόν.Δεν συμμετέχω σ'έναν διαγωνισμό επιχειρημάτων υπέρ του προιόντος που εκπροσωπώ.
Συμπερασματικά,πρέπει να κρατήσουμε ότι η εκκλησία δεν μας πληροφορεί,αλλά ο Θεός δια της εκκλησίας μας κάνει κοινωνούς της ζωής Του.Είναι θαυμάσιο να ξέρουμε ότι ο άνθρωπος δεν ανακαλύπτει τα μυστήρια του Θεού μελετώντας,αλλά βιώνοντας.       

Ο π.Επιφάνιος Θεοδωροπουλος καταρρίπτει τα επιχειρήματα των εχθρών της Ανάστασης

Ενα πρωινό συζητά ο γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του.Ο ένας ειναι ιδεολογος κομμουνιστής.............Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ό Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ έγήγερται, ματαία ή πίστις ημών» (Α' Κορ. ιε' 17). "Αν ό Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ό Χριστός όμως ανέστη, πράγμα το όποιο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής καί του θανάτου, άρα Θεός.


—Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πώς τα πιστεύετε;

-Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν καί μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, ή μαρτυρία της ζωής είναι ή υψίστη μαρτυρία.
Με βάση έναν πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασκάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια.

"Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οί Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οί ϊδιοι ήσαν αυτόπτες και αύτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι οϋτε είχαν καμμιά ψυχολογική προδιάθεση για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον εΐχαν δει ανάσταντα.

Καί κάτι άλλο. Τι ήσαν οί Απόστολοι πριν τους καλέσει ό Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, πού περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα καί να ικανοποιήσουν έτσι τίς φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Καί το μόνο πού τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τίς οικογένειες τους



Φέρε μου και συ κάποιον να μου πή πώς ό Μαρξ απέθανε και ανέστη καί να θυσιάση τη ζωή του για τη μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστεύσω ως τίμιος άνθρωπος.

—Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν καί πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν άσπάζεσθε καί τον κομμουνισμό;

—Το είπες καί μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σέ μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να ύπεισέλθη πλάνη. Επειδή δε είναι ϊδιον της ανθρωπινής ψυχής να θυσιάζεται για κάτι στο όποιο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε καί ως σωστή.

Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνης για ιδέες κι άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» οϋτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οί Απόστολοι πέθαναν μαρτυροϋντες υπερφυσικά γεγονότα. Κι όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ό,τι υποπίπτει στίς αισθήσεις μας καί γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οί Απόστολοι έμαρτύρησαν δι' «ό άκηκόασι, ό έωράκασι τοις όφθαλμοϊς αυτών, ό έθεάσαντο καί αί χείρες αυτών έψηλάφησαν»(Α' Ίωάν. α' 1)4.τους. Γι' αυτό και μετά τη Σταύρωση του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν ατά πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλ. σ αυτούς, όπως αναφέραμε, οΰτε ϊχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης.


Ή δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Άλλα γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πή κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν καί Τοϋτον έσταυρωμένον καί Άναοτάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα όποια εξασφάλισαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις καί τέλος ό θάνατος. Καί όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο καί να το σκεφθή κάποιος.

Συνεπώς οϋτε εξαπατήθηκαν οϋτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως ή τρίτη εκδοχή ότι μας είπαν την αλήθεια.

Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω καί το έξης: ΟΙ Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα καί μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμμία προσωπική κρίσι. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλοϋν μόνα τους.

—Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωσι του Χρίστου νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον όποιο έθαψαν καί μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν καί ήταν ζωντανός.


—"Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ καί πάλι το λόγο του ίεροϋ Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εϋπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα , τα πιο αντιφατικά, για να άρνηθήτε το θαύμα!».

Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα-πρώτα έχουμε τη μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ό όποιος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ό θάνατος είχε επέλθει.

"Επειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ό Κύριος κατά την ϊδια την ήμερα της Αναστάσεως Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, πού απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα.

Φαντάζεσαι κάποιον να έχη ύποστή όσα υπέστη ό Χριστός καί τρεις μέρες μετά το «θάνατο» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; "Αν μη τι άλλο θα 'πρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορή να άνοίγη τα μάτια του, κι όχι να περπατά καί να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα.

Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο — καί ξέρεις τί εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκκαλα ή μυτερά καρφιά—, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε άκάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή καί ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν άναστηθή, τότε τα λέμε.

—Παρά ταϋτα όλες οί μαρτυρίες, τις όποιες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χρίστου. Ύπάρχει κάποια μαρτυρία περί αύτοΰ, πού να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλ. ιστορικοί, πού να πιστοποιούν την Ανάστασι του Χριστού; "Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.


—Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! "Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορίκοίπού να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Άνάσταση Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λπ. Πώς είναι δυνατόν να βεβαιώνη κάποιος την Ανάστασι καί ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί καί να λαλή»! Αϊ, δεν γίνεται!

Σού θυμίζω πάντως, έφ' όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το όποιο σου ανέφερα καί προηγουμένως: ότι δηλ. οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι.

Παρ' όλα αυτά όμως έχουμε καί μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλ. πού δεν άνηκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ό Παΰλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά καί έδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.

—Γι' αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ήλίαση καί εξ αιτίας της είχε παραίσθηση.

—Βρε παιδάκι μου, αν εΐχε παραίσθηση ό Παύλος, αυτό πού θα άνεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητο του. Καί στο υποσυνείδητο του Παύλου θέσι υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες καί οί Προφήτες. Τον Αβραάμ καί τον Ιακώβ καί τον Μωυσή έπρεπε να δη κι όχι τον Ιησού, τον όποιο θεωρούσε λαοπλάνο καί απατεώνα!

Φαντάζεσαι καμμιά πιστή γριούλα στο όνειρο της η στο παραλήρημα της να βλέπη τον Βούδδα ή τον Δία;
Τον "Αι Νικόλα θα δη καί την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει.


Καί κάτι ακόμη. Στόν Παϋλο, όπως σημειώνει ό Παπίνι, υπάρχουν καί τα έξης θαυμαστά: Πρώτον, το αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ' ευθείαν από την απιστία στην πίστη. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ίσχυρόν της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις καί αμφιβολίες. Καί τρίτον, πίστη δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ήλίαση; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. "Αν μπορής, εξήγησε τα. "Αν δεν μπορής, παραδέξου το θαύμα. Καί πρέπει να ξέρης ότι ό Παύλος με τα δεδομένα της εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρη τί του γίνεται.

Θα προσθέσω όμως καί κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού.

Όταν ό Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «καί πϋλαι αδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις' 18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα Έκτοτε πέρασαν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, ή Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς καί φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;

Αρχ.Επιφ.Θεοδωροπουλου-''Υποθήκες ζωής''